Maciej Lasota

Przypadki, czyli różne awarie międzyludzkie

Copyright © by Maciej Lasota

Copyright © by Virtualo.pl

Redakcja językowa: Czcionka Natalia Tarka

Projekt okładki: Łukasz Różyński

Wydanie I

Warszawa, 2020 r.

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego.

Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie,

kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-272-6610-1

Skład wersji elektronicznej:

konwersja.virtualo.pl

Spis treści

dedication

ZAPRASZAM NA TERAPIĘ

PACJENT #1, CZĘŚĆ I

PACJENT #1, CZĘŚĆ II

PACJENT #1, CZĘŚĆ III

PACJENT #1, CZĘŚĆ IV

PACJENCI #2 i #3

PACJENT #2, CZĘŚĆ I

PACJENT #2, CZĘŚĆ II

PACJENT #2, CZĘŚĆ III

PACJENT #3, CZĘŚĆ I

PACJENT #3, CZĘŚĆ II

PACJENT #3, CZĘŚĆ III

PACJENCI #2 i #3 – PONOWNIE

RECEPTA

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Babci.

ZAPRASZAM NA TERAPIĘ

– Ja wciąż nie rozumiem, dlaczego ona nie chce się przełamać i spróbować pozycji na taczkę, panie doktorze. W ogóle, co jest złego w tym, że chciałbym w łóżku trochę więcej pieprzu? To nie jest jakieś moje widzimisię. Przecież mam filmy, na których ludzie robią takie rzeczy.

– Proszę pana. To już państwa dziesiąta wizyta u mnie, a mam nieodparte wrażenie, że pan wciąż nie rozumie, na czym tak naprawdę polega problem, z którym się mierzymy. Postaram się więc wytłumaczyć to najbardziej obrazowo, jak potrafię, żeby nie miał pan wątpliwości. Chciałby pan wraz z żoną odgrywać sceny z filmów pornograficznych, tak?

– No tak, ale ona się nie zgadza.

– Właśnie. Otóż przedstawię to panu w ten sposób: z filmami porno jest jak z filmami treningowymi pani Chodakowskiej.

– To znaczy?

– Z głośników telewizora płyną teksty w stylu: dawaj! Mocniej! Szybciej! Jeszcze raz! Na ekranie wygląda to może i dobrze, ale potem – w domu – i tak nikt tego nie powtarza.

Żona mojego pacjenta wybuchła szczerym śmiechem i zaczęła klaskać w dłonie z aprobatą. Za to na twarzy jej partnera wystąpiło zdziwienie tak silne, jakby dopiero co było wybite w mennicy. Jeszcze długą chwilę patrzył przed siebie w milczeniu, aż w końcu z pełną stanowczością i powagą w głosie podsumował:

– Zależy, jaki kto ma telewizor.

Przyznam, że nie wiedziałem, jak zareagować na tak karkołomną konstatację. Oto pan M. (nazwiska podać nie mogę), zapewne nawet nie będąc tego świadomym, sam wykonał pozycję na taczkę, tyle że mentalnie, i to na samym sobie. Niestety moja rola, terapeuty, wymagała, abym jakoś odpowiedział. By jednak dogonić galopujące rącze konie intelektu mego pacjenta, musiałem na chwilę uspokoić myśli. Skupiłem się zatem na miarowym dźwięku wydawanym przez kołyskę Newtona. Rytmiczne i coraz wolniejsze uderzenia kuleczek zawsze pomagały mi w koncentracji. Po krótkiej, wręcz nieodczuwalnej chwili milczenia, miałem gotową adekwatną ripostę.

– Nie wiem, wie pan... – tu zawiesiłem głos i z wyższością poprawiłem się w fotelu – ... ja słucham radia.