Juliusz Verne

PRZYGODY NA OKRĘCIE „CHANCELLOR“

Wydawnictwo Avia Artis

2020

ISBN: 978-83-8226-188-2

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (http://write.streetlib.com).

spis treści

I

Charleston 27 września 1870 r.

Opuściliśmy wybrzeże Bateryi dziś o trzeciej po południu podczas największego przypływu morza. Odpływ szybko oddalił nas od brzegów. Kapitan Huntly kazał rozpiąć górne i dolne żagle, a silny wiatr północny popchnął »Chancellora« wpoprzek zatoki. Wkrótce potem okrążono fort Sumter, pozostawiając na lewo baterye nadbrzeżne. O czwartej przebyliśmy przewał, skąd silny prąd odpływu uniósł nas dalej. Do pełnego jednak morza daleko jeszcze, a drogę zagradzają ławy piasku, z wąskiemi przejściami, przez które trzeba się przemykać. Kapitan Huntly wybrał południowe przejście, nad którem wznosi się latarnia morska lewego skrzydła fortu Sumter. Żagle »Chancellora« ustawiono najdokładniej i o 7-mej wieczorem, minąwszy ostatnią ławę piaszczystą, statek nasz wpłynął na Atlantyk.
»Chancellor«, piękny trzymasztowiec o 900 beczkach objętości, należy do bogatego domu braci Leard w Liwerpolu. Zupełnie nowy, zaledwie dwa lata temu zbudowany, jest okuty blachą miedzianą — jego zaś szkielet i dolne części masztu, oprócz tylnego, są z żelaza.
Po opuszczeniu zatoki zwinięto flagę angielską, pomimo to każdy marynarz rozpozna narodowość statku. Anglik przejawia się w nim od szczytu masztów do linii wodnych.
Powinienem powiedzieć, dlaczego jadę na tym okręcie, kursującym pomiędzy Liwerpolem a Charlestonem.
Pomiędzy południową Karoliną a Brytanią niema bezpośredniej komunikacyi. Ażeby dostać się do której linii transatlantyckiej, trzeba było dojechać na północ do New-Yorku lub na południe do Nowego Orleanu. Pomiędzy New-Yorkiem a starym lądem funkcyonuje kilka linii francuskich i hamburskich, z łatwością więc »Scotia«, »Pereire« lub »Holsatia« zawiozłaby mnie prędko do miejsca przeznaczenia. Pomiędzy Nowym Orleanem i Europą także przebiegają statki »National«, »Steam Navigation et Comp.« W Charlestonie jednak, chodząc po wybrzeżu, zobaczyłem »Chancellora«, który podobał mi się bardzo, zresztą nie wiem, jakiś instynkt skłonił minie do zajęcia miejsca na pokładzie tego okrętu, na nader przystępnych warunkach.
Podróż morska na okrętach przy pomyślnym wietrze jest prawie tak szybką, jak i na statku parowym, pod wszelkimi zaś innymi względami przedstawia więcej dogodności.
Na początku jesieni pod tą szerokością pogoda zwykle sprzyja. Zdecydowałem się więc na »Chancellora«. Czy dobrze, czy źle zrobiłem? Czy pożałuję kiedyś mego postanowienia? Przyszłość to pokaże.
Notatki będę prowadził dzień po dniu, w chwili więc kiedy to piszę, wiem tyle co i ty mój czytelniku, jeżeli tylko mój dziennik znajdzie kiedy czytelnika.

II

28 września. Kapitan »Chancellora« nazywa się Jan Silas Huntly, Szkot z Dundee, lat pięćdziesiąt, opinię ma wybornego znawcy dróg Atlantyku. Średniego wzrostu z wąskiemi ramionami, małą i z przyzwyczajenia zawsze na lewo przechyloną głową.
Chociaż nie mam pretensyi być dobrym fizyognomistą, łatwo mi jednak odgadnąć charakter kapitana po parogodzinnej z nim znajomości.
Nie przeczę wiec, że Silas Huntly jest najlepszym marynarzem, może znać wybornie swój zawód, ale bardzo wątpię, żeby miał wolę niezłomną i siłę charakteru wobec ciężkich prób życiowych.
W istocie, ruchy kapitana Huntly są ciężkie i ciało jego wygląda, jak gdyby znużone.
Niedbałość przebija się w jego niepewnem spojrzeniu, w ruchach rąk i w kołysaniu się z jednej nogi na drugą. Nie jest to i nie może być człowiek energiczny, ani nawet uparty, gdyż oczy jego nie zmrużają się, szczęki nie są wydatne, a dłonie zawsze otwarte, nie ściskają się w pięści. Zresztą ma jakiś dziwny wyraz twarzy, którego dotąd nie umiem sobie wytłómaczyć, będę jednak zwracał nań całą uwagę, na jaką zasługuje dowódca okrętu, ten, który jest naszym panem, drugim po Bogu.
Jeżeli się jednak nie mylę, to pomiędzy Panem Bogiem a Huntlym jest jeszcze na pokładzie człowiek, stworzony do odegrania ważnej roli w razie jakiegoś wypadku. Jest to porucznik okrętu, którego dotąd nie zbadałem dostatecznie, opiszę go później.
Załoga »Chancellora« składa się: z kapitana Huntly, porucznika Roberta Kurtis, drugiego porucznika Waltera, bosmana i czternastu majtków Anglików lub Szkotów, razem osiemnastu marynarzy, co najzupełniej wystarcza do kierowania okrętem o 900 beczkach. Zdaje się, że ci ludzie znają dobrze swój zawód, przynajmniej tak sądzę ze zręcznych manewrów, jakie robili pod komendą Kurtisa przy wyjeździe z Charlestonu.
Oprócz powyższych, służbę okrętową dopełniają jeszcze: gospodarz Hobbart i kucharz, murzyn Jynxtrop.
Pasażerów jest wraz ze mną ośmiu. Dotąd nie znam nikogo, jednostajność jednak życia okrętowego, codzienne drobne wypadki, bezustanne stykanie się ludzi ścieśnionych w tak małej przestrzeni i wrodzona potrzeba wymiany myśli, a wreszcie ciekawość, do której tak jesteśmy skłonni, nie zaniedbują nas zetknąć i zbliżyć. Hałas przy odjeździe, zajmowanie kajut i niezbędne urządzenie się, ażeby wygodnie spędzić dwadzieścia do dwudziestu pięciu dni podróży, oddalały nas dotąd od siebie.
Od wczoraj żaden z pasażerów nie przybył do stołu wspólnego, może być, że niektórzy cierpią na morską chorobę. Podobno znajdują się na pokładzie i dwie kobiety, umieszczano je w tylnych kajutach, których okna wycięte są w tablicy okrętu.
W księdze okrętowej znalazłem listę pasażerów, którą tutaj przepisuję:
Państwo Kear, Amerykanie z Buffalo, osób dwie.
Panna Herbey, Angielka, dama do towarzystwa pani Kear.
Pan Letourneur, Francuz z Hawru wraz z synem Andrzejem.
Wilhelm Falsten, inżynier, Anglik z Manchesteru.
John Ruby, kupiec z Cardiffu, Anglik.
J. R. Kazallon z Londynu, piszący ten dziennik.

III

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

IV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

V

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

VI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

VII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

VIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

IX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

X

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XXXIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XL

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLVIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

XLIX

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

L

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

LI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

LII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

LIII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

LIV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

LV

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

LVI

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

LVII

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Juliusz Verne

PRZYGODY NA OKRĘCIE „CHANCELLOR“

Tłumaczenie:

Anonim

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Juliusza Verne

Autor: Felix Nadar

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

©Wydawnictwo Avia Artis

2020