Przygody Leona

2

Polowanie na myśliwych

Adam Szymanik

Spis treści

1. WYMARSZ

2. BÓBR

3. GOŁĄB

4. WRÓŻKA

5. BAGNA

6. ZAJĄC

7. PUŁAPKA

8. INFORMACJE

9. TROP

10. KUPCY

11. JASKÓŁKA

12. MAGIA

13. INFORMATOR

14. MROWISKO

15. SPOTKANIE

Punkty orientacyjne

1. Spis treści

2. Start

MAGIA

.

.

Deszcz niebawem przestał padać,

więc zaczęli się szykować.

By wyruszyć w dalszą drogę,

chcieli wszystko popakować.

.

A gdy tylko swą kryjówkę

już gotowi opuścili,

widząc teraz, co się stało,

zrozpaczeni obaj byli.

.

Deszcz im zatarł wszelkie ślady,

wszystko wokół się zmieniło.

Nie zostało nic na ziemi,

co by ich poprowadziło.

.

Leopold, kucając nagle,

głowę oparł na kolanie

i rzekł cicho do Leona:

— No to ładnie, mój kompanie.

.

— Deszcz ogólnie jest potrzebny,

sam uwielbiam, kiedy pada.

Jednak czemu w takiej chwili!?

Czemu nic się nie układa!?

.

— Nie narzekaj, Leopoldzie!

Leon krzyknął na rycerza.

— Przecież wiemy, dokąd idą

i gdzie wóz z sokołem zmierza.

.

— Cały czas w stronę południa

obydwaj się kierowali.

Pewnie też ten letni deszczyk

gdzieś po drodze przeczekali.

.

— To jest tylko mała przerwa,

w naszym tropie drobna luka.

Spójrz na Znajdę, przyjacielu,

już ich mały nicpoń szuka.

.

Wnet obydwu śmiech ogarnął,

gdy na pieska się spojrzeli,

i ruszyli w ich kierunku,

gdzie ostatni trop widzieli.

.

Oczywiście mały Znajda,

wszędzie węsząc, nadzorował.

Chyba trochę zbyt za bardzo

nową rolą się przejmował.

.

Obwąchując wszystkie drzewa,

bawił się w psa myśliwskiego,

z czego mieli dużo frajdy,

podpatrując czasem jego.

.

Wiatr przegonił szare chmury,

błękit nieba odsłaniając,

a ci dalej szli przed siebie,

cały czas się rozglądając.

.

Z jednej strony duża wdzięczność,

z drugiej zaś ogromna siła

i rycerska przynależność

ich do przodu prowadziła.

.

Leopold co chwilę sprawdzał,

jak się czuje jaskółeczka,

podsuwając jej pod dzióbek

zamiast wody trochę mleczka.

.

Przy nim była już bezpieczna

i do zdrowia powracała,

a że dobrze ją podkarmiał,

to też sił wnet nabierała.

.

Patrząc na nią, myślał ciągle,

jak naprawdę ptak się czuje

oraz czy jej jest wygodnie,

bo pod pachą podróżuje.

.

W tamtej chwili jedno było

na ten problem rozwiązanie:

użyć wróżki eliksiru

i zobaczyć, co się stanie.

.

By nie tracić więcej czasu,

pyta swego towarzysza:

— Nie przeszkadza ci, Leonie,

panująca wokół cisza?

.

— Wypróbujmy od Iskierki

ten eliksir rozumienia.

Zobaczymy, co jaskółka

teraz ma do powiedzenia.

.

— Dobrze, drogi Leopoldzie.

Wnet mu Leon odpowiada.

— Lecz pamiętaj, jak on działa

oraz jaka jest zasada.

.

Bez zwlekania, po kropelce

tej mikstury obaj wzięli

i dopiero jej działanie

tak naprawdę zrozumieli.

.

Nagle wszystko dookoła

między sobą rozmawiało,

wymieniając swe poglądy,

nawet czasem żartowało.

.

Drzewa, kwiaty i zwierzaki,

jednym słowem — to, co żyło,

jakby na ich zawołanie

ludzkim głosem przemówiło.

.

Początkowo zaskoczeni,

to się nawet przestraszyli,

lecz gdy trochę ochłonęli,

obaj już spokojni byli.

.

Tylko biedny mały Znajda

coś mamrotał nieporadnie.

Piesek jeszcze był za młody

i nie umiał mówić ładnie.

.

A tymczasem jaskółeczka,

która zawsze cicha była,

spoglądając na rycerzy,

tak do obu przemówiła:

.

— Nie wiem, jak wam podziękować

za to, że mi pomogliście.

Zabierając mnie ze sobą,

życie mi ocaliliście.

.

— Goniąc muchę nad tym lasem,

o choinkę zawadziłam,

właśnie wtedy równowagę

przez przypadek utraciłam.

.

— Gdy przytomność odzyskałam,

to Leopold mnie ratował,

potem zabrał razem z wami

i się mną zaopiekował.

.

— Dobrze, że mnie znaleźliście.

Mówiąc to, prawie płakała.

— Bo z tak uszkodzonym skrzydłem

już bym nigdy nie latała.

.

— Wybacz, proszę, że się wtrącam.

Leopold jej wnet przerywa.

— Teraz trzeba ruszać w drogę,

bo nam cenny czas upływa.

.

.

— Jeśli nie masz nic przeciwko,

to będziemy szli przed siebie,

gdyż my również, tak się składa,

chcemy o coś spytać ciebie.

.

Jednak gdy się poruszyli,

nagle krzyki usłyszeli:

— Weź te buty z mojej twarzy!

Skąd się żeście tutaj wzięli!?

.

— Nie bądź taki delikatny!

Trawa z kwiatkiem się kłóciła.

— Mnie od zawsze wszyscy depczą,

ale jestem dla nich miła.

.

— Nawet nie wiesz, co to znaczy,

jak to jest, gdy ktoś poluje.

Niszczy twoje małe pędy

oraz całą dewastuje!

.

— A ty drzesz się wniebogłosy,

gdy cię tylko ktoś nadepnie!

Mam nadzieję, że niedługo

ktoś na bukiet ciebie zetnie!

.

— Jesteś taka pospolita!

Nagle kwiatek się odzywa.

— Twoja zieleń jest żałosna!

Choć w przyrodzie tak to bywa.

.

— Ja to całkiem inna sprawa,

ludzie mnie wręcz potrzebują.

Dzięki memu urokowi

zakochani się miłują.

.

— Zgodę zawsze im przynoszę,

dzięki mnie się wiele dzieje.

Trawa nagle mu przerywa,

mówiąc, wciąż się z niego śmieje:

.

— Nie zapomnij jeszcze wspomnieć

o tym, jak cię wyrzucają,

i do tego, bym urosła,

jako nawóz używają.

.

— Ależ jesteś samolubna!

Kwiatek nagle odpowiada.

Niech od teraz co godzinę

kwaśny deszcz na ciebie pada.

.

Wojownicy osłupieli,

słysząc takie ostre słowa.

Bo to była zwykła kłótnia,

a nie jakaś tam rozmowa.

.

Jednak Leon z Leopoldem

teraz bardzo się spieszyli

i natychmiast spór dwóch roślin

w taki sposób zakończyli:

.

— Nie wiem, jak jest w waszym świecie,

u nas chodzi się po trawie.

Gdyby każdy umiał latać,

wtedy byłoby zabawnie.

.

— Tak więc my, jak wszyscy ludzie,

po ziemi się poruszamy,

więc pójdziemy tędy dalej,

bowiem mało czasu mamy.

.

Nagle trawa odpowiada:

— Mi tam but jest obojętny!

To ten kwiatek ma problemy,

niby ładny, lecz przeciętny.

.

— Jeśli dołów nie kopiecie

i nie chcecie robić pola,

to możecie po mnie chodzić,

w końcu taka moja rola.

.

Jednak oni w swym kierunku

obaj dalej podążali.

Na jej dalsze wyjaśnienia

już po prostu nie czekali.

.

Chcieli szybko trop odnaleźć,

by się spotkać z myśliwymi.

Więc nie mogli tracić czasu

z roślinami niesfornymi.

.

No i zanim ta mikstura

straci swoje właściwości,

chcieli zebrać jak najwięcej

od przyrody wiadomości.

Table of Contents

MAGIA