Clive Cussler

Przygody Dirka Pitta 8: Cyklop

Tłumaczenie Jacek Manicki

Saga

Przygody Dirka Pitta 8: Cyklop

Tłumaczenie Jacek Manicki

Tytuł oryginału Cyclops

Język oryginału angielski

Copyright © 1986 by Clive Cussler Enterprises, Inc. All rights reserved.

W porozumieniu z

Peter Lampack Agency, Inc.

350 Fifth Avenue, Suite 5300

New York, NY 10118 USA

Autor jest wdzięczny za pozwolenie na przedruk

z następujących utworów:

“Supercalifragilisticexpialidocious.” Słowa i muzyka autorstwa Richarda M. Shermana i Roberta B. Shermana. Copyright (c) 1963 Wonderland Music Company, Inc.

“Yankee Doodle Boy” (George M. Cohan). Wykorzystano za zgodą George M. Cohan Music Publishing Company.

Zdjęcie na okładce: Midjourney by Sara Winding

Copyright © 1986 by Clive Cussler

W porozumieniu z Peter Lampack Agency, Inc. 350 Fifth Avenue, Suite 5300 New York, NY 10118 USA

Copyright ©1986, 2025 Clive Cussler i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727203140

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Ośmiuset Amerykanom z transportowca Leopoldville,

którzy zginęli w katastrofie statku

u wejścia do portu Cherbourg

w Wigilię Bożego Narodzenia 1944 roku.

Zapomnianym przez wielu,

przez nielicznych wspominanym.

Prolog

5 marca 1918, Morze Karaibskie

Cyklopowi” pozostała niespełna godzina. Jeszcze czterdzieści osiem minut, a stanie się wspólnym grobowcem trzystu dziewięciu osób – pasażerów i załogi. Pośród, jak na ironię, pustego morza i pod diamentowo czystym niebem nastąpi nieprzewidziana i niczym niezwiastowana tragedia. Dobra pogoda przytępiła nawet silnie wyczulony instynkt mew, które przez ostatni tydzień podążały uparcie kilwaterem statku to nurkując lotem błyskawicy, to znów szybując z ospałą obojętnością ponad falami.

Od południowego wschodu wiała lekka bryza, ledwie poruszając amerykańską flagą wywieszoną na rufie statku. O trzeciej trzydzieści nad ranem większość niepełniących wachty członków załogi i pasażerów spała. Kilka osób, którym parna duchota pasatów nie dawała zmrużyć oka, stało na górnym pokładzie i opierając się o reling, obserwowało, jak dziób statku tnie z sykiem wybrzuszające się leniwie masy wody. Główne natarcie morza zdawało się szykować pod gładką powierzchnią, gdzie w głębinach wzbierały potężne siły.

W sterówce „Cyklopa” porucznik John Church gapił się półprzytomnie przez jeden z wielkich okrągłych iluminatorów. Miał psią wachtę od północy do czwartej rano i nie przychodził mu do głowy inny sposób walki z sennością. Poprzez mgłę otępienia rejestrował, że fale rosną, dopóki jednak były rzadkie i niezbyt wysokie, nie widział powodu, by redukować szybkość.

Ciężko wyładowany węglowiec, popychany sprzyjającym prądem, wlókł się z szybkością zaledwie dziewięciu węzłów. Jego maszyny stanowczo wymagały kapitalnego remontu i w tej chwili pracował tylko lewy motor. Prawy nawalił wkrótce po wypłynięciu z Rio de Janeiro i pierwszy mechanik zameldował, że maszynę można naprawić dopiero po wejściu do portu w Baltimore.

Porucznik Church piął się powoli po szczeblach kariery, osiągając w końcu stopień oficerski. Był chudym, przedwcześnie posiwiałym mężczyzną pod trzydziestkę. Pływał już na wielu różnych statkach i cztery razy okrążył kulę ziemską. Ale „Cyklop” był najosobliwszą jednostką, z jaką się zetknął w ciągu dwunastu lat służby w marynarce wojennej. Odbywał na tym ośmioletnim statku swój pierwszy rejs, w trakcie którego zdążyło już zajść kilka dziwnych incydentów.

Zaraz po opuszczeniu przez statek portu macierzystego prawa śruba posiekała na miazgę marynarza, który wypadł za burtę. Potem doszło do kolizji z krążownikiem „Raleigh”, z której obie jednostki wyszły z lekkimi uszkodzeniami. Bryg miał na pokładzie pięciu więźniów. Jednego z nich, skazanego za brutalne zamordowanie kolegi z tego samego statku, odstawiano do więzienia marynarki wojennej w Portsmouth w stanie New Hampshire. Wpływając do portu Rio Harbor, statek był o włos od wejścia na rafę, a kiedy pierwszy oficer zarzucił kapitanowi narażenie statku na niebezpieczeństwo wskutek zmiany kursu, nałożono nań areszt i zakazano opuszczania kajuty. Do tego dochodziły nieustanne problemy z silnikiem prawej burty, utyskująca załoga i zapijający się do nieprzytomności kapitan. Kiedy Church podsumował w myślach te niefortunne zdarzenia, zaczęło go dręczyć przeczucie nadciągającego nieszczęścia.

Z ponurej zadumy wyrwał go dobiegający z tyłu odgłos ciężkich kroków. Odwrócił się i zesztywniał na widok kapitana przekraczającego próg sterówki.

Komandor porucznik George Worley był postacią żywcem wyjętą z kart powieści Wyspa skarbów. Brakowało mu tylko przepaski na oku i drewnianej nogi. Budową przypominał byka. Szyi właściwie nie miał, a jego wielka głowa zdawała się wyrastać wprost z ramion. Ręce o dłoniach tak potężnych, że rozmiarem mogły się równać z tomem encyklopedii, zwisały luźno wzdłuż tułowia. Worley nigdy nie przejmował się zbytnio regulaminem marynarki wojennej i nosił zazwyczaj na pokładzie uniform złożony z kapci, małego kapelusika oraz bielizny. W przepisowym mundurze Church widywał kapitana tylko podczas postojów „Cyklopa” w portach, kiedy Worley schodził na brzeg w sprawach służbowych.

Z chrząknięciem, które miało zastąpić słowa powitania, Worley podszedł do barometru i postukał w szybkę wielkim knykciem. Wpatrywał się kilka sekund we wskazówkę, po czym skinął głową.

– Nie tak źle – powiedział z lekkim niemieckim akcentem. – Wygląda na to, że na następne dwadzieścia cztery godziny mamy spokój. Przy odrobinie szczęścia morze będzie gładkie jak stół, chyba że da nam popalić podczas mijania przylądka Hatteras.

– Każdemu statkowi daje popalić przy przylądku Hatteras – mruknął bezbarwnie Church.

Worley wszedł do kabiny nawigacyjnej i popatrzył na wykreśloną ołówkiem linię wyznaczającą kurs „Cyklopa” i jego przybliżoną pozycję.

– Zmienić kurs o pięć stopni na północ – polecił, wracając do sterówki. – Opłyniemy Wielką Ławicę Bahamską.

– Już jesteśmy dwadzieścia mil na zachód od głównego kanału – zauważył Church.

– Mam swoje powody, by unikać uczęszczanych szlaków żeglugowych – odparł szorstko Worley.

Church dał po prostu znak głową sternikowi i „Cyklop” wszedł w zwrot. Ta niewielka zmiana kierunku sprawiła, że fale nacierały teraz na dziób od lewej strony i statkiem zaczęło silnie kołysać.

– Nie bardzo mi się podoba stan morza – stwierdził Church. – Fale robią się jakby bardziej strome.

– To częste na tych wodach – odparł Worley. – Zbliżamy się do miejsca, gdzie Prąd Północnorównikowy spotyka się z Prądem Zatokowym. Widywałem tu już powierzchnię płaską jak stół, a kiedy indziej wysokie na sześć metrów fale, przepiękne bałwany wślizgujące się pod kil.

Church zaczął coś mówić, ale przerwał i nadstawił ucha. W sterówce rozległ się zgrzyt metalu szorującego o metal. Worley zdawał się niczego nie słyszeć, ale Church podszedł do tylnego bulaja i wyjrzał na długi pokład ładunkowy „Cyklopa”.

Jak na owe czasy był to wielki statek. Miał sto sześćdziesiąt dwa metry długości i dwadzieścia metrów szerokości. Zbudowano go w Filadelfii w roku 1910 i pływał w służbach pomocniczych marynarki wojennej wchodzących w skład Floty Atlantyckiej. W siedmiu przepastnych ładowniach mogło się pomieścić dziesięć i pół tysiąca ton węgla, ale w tym rejsie przewożono w nich jedenaście tysięcy ton magnezu. Kadłub grzązł głęboko w falach, a zanurzenie o dobrą stopę przekraczało znak Plimsolla. Zdaniem Churcha statek był niebezpiecznie przeciążony.

Spoglądając w kierunku rufy, Church rozróżniał majaczące w ciemnościach dwadzieścia cztery żurawie do bunkrowania węgla z gigantycznymi dwuszczękowymi chwytakami zabezpieczonymi na wypadek pogorszenia się pogody. Dostrzegał tam coś jeszcze.

Pokład w okolicach śródokręcia zdawał się unosić i opadać w rytmie przechodzących pod kilem fal.

– Boże – mruknął. – Kadłub przegina się na falach.

Worley nie zadał sobie nawet trudu, by spojrzeć.

– Nie ma się czym przejmować, synu – burknął. – Niewielkie naprężenia mu nie zaszkodzą.

– Nigdy nie widziałem, żeby statek tak się naddawał – nie ustępował Church.

Worley opadł w wielki trzcinowy fotel, który trzymał na mostku, i wsparł nogi o szafkę na busole.

– Synu, nie martw się o starego „Cyklopa”. Będzie żeglował po morzach i oceanach, kiedy nas już dawno nie będzie na tym świecie.

Beztroska kapitana nie rozproszyła niepokoju Churcha. Wzmogła tylko dręczące go od jakiegoś czasu przeczucie zbliżającego się nieszczęścia.

Przekazawszy wachtę innemu oficerowi, Church zszedł z mostka i zatrzymał się w kabinie radiowej, by wypić filiżankę kawy z dyżurnym radiooperatorem. Gdy wchodził, Radio, jak na każdym statku nazywają fachowca od łączności bezprzewodowej, podniósł na niego wzrok.

– Dzieńdoberek, poruczniku.

– Jest coś interesującego z pobliskich jednostek?

Radio zsunął słuchawkę z jednego ucha.

– Że co proszę?

Church powtórzył pytanie.

– Nic, tylko radiowcy z dwóch statków handlowych grają w szachy na odległość.

– Powinieneś się przyłączyć dla zabicia nudy.

– Wolę warcaby – stwierdził Radio.

– Jak daleko od nas są te handlowce?

– Sygnały są bardzo słabe… będzie jakieś sto mil.

Church usiadł okrakiem na krześle, złożył ramiona na oparciu i wsparł na nich podbródek.

– Połącz się z nimi i spytaj, jaki jest u nich stan morza.

Radio wzruszył bezradnie ramionami.

– Nie da rady.

– Nadajnik ci szwankuje?

– Jest w porząsiu, jak szesnastoletnia dziwka z Hawany.

– No to nie rozumiem.

– Rozkaz kapitana Worleya – odparł Radio. – Kiedy wychodziliśmy z Rio, wezwał mnie do swojej kajuty i przykazał, żebym przed zawinięciem do Baltimore nie przekazywał żadnych depesz bez jego wyraźnego polecenia.

– Podał powód?

– Nie, sir.

– Cholernie dziwne.

– Na mój rozum, ma to coś wspólnego z tym ważniakiem, którego zabraliśmy w Rio w charakterze pasażera.

– Z konsulem generalnym?

– Dostałem ten rozkaz, jak tylko wszedł na pokład…

Radio urwał i docisnął słuchawki do uszu. Potem zaczął notować na kartce treść nadchodzącego komunikatu. Po kilku chwilach spojrzał ze ściągniętą twarzą na Churcha.

– Sygnał SOS.

Church wstał.

– Jaka pozycja?

– Dwadzieścia mil na południowy wschód od Anguilla Cays.

Church przeliczył to sobie w pamięci.

– To by było mniej więcej pięćdziesiąt mil przed nami. Jest coś jeszcze?

– Nazwa jednostki „Crogan Castle”. Rozwalony dziób. Poważnie uszkodzona nadbudówka. Nabierają wody. Konieczna natychmiastowa pomoc.

– Rozwalony dziób? – powtórzył Church tonem niedowierzania. – Od czego?

– Nie powiedzieli, poruczniku.

Church ruszył do drzwi.

– Powiadomię kapitana. Nadaj do „Crogan Castle”, że idziemy do nich pełną parą.

Radio popatrzył na niego ze zbolałą miną.

– Błagam, sir, nie wolno mi.

– Rób, co mówię! – rozkazał Church. – Biorę na siebie pełną odpowiedzialność.

Odwrócił się, przebiegł korytarzyk i wspiął się po drabince do sterówki. Worley nadal siedział w trzcinowym fotelu, bujając się w rytm przechyłów statku. Okulary miał zsunięte na czubek nosa i czytał wyświechtany numer czasopisma „Liberty”.

– Radio złapał sygnał SOS – oznajmił Church. – Niecałe pięćdziesiąt mil od nas. Kazałem mu potwierdzić odbiór i powiadomić ich, że zmieniamy kurs i idziemy z pomocą.

Worley wytrzeszczył oczy, zerwał się z fotela i ścisnął zaskoczonego Churcha za ramiona.

– Czyś pan zwariował? – ryknął. – Kto, u diabła, dał panu prawo uchylania moich rozkazów?

Ramiona Churcha eksplodowały bólem. Miał wrażenie, że te ogromne łapska zaciskające się niczym imadła rozgniatają mu bicepsy na miazgę.

– Dobry Boże, kapitanie, jakże możemy nie pospieszyć z pomocą jednostce znajdującej się w niebezpieczeństwie?!

– Jeśli ja tak mówię, to możemy, do cholery!

Wybuch Worleya ogłuszył Churcha. Widział jego podeszłe krwią, rozbiegane oczy i czuł zajeżdżający whisky oddech.

– To podstawowe prawo morza – nie ustępował. – Musimy udzielić im pomocy.

– Toną?

– W komunikacie było, że „nabierają wody”.

Worley odepchnął od siebie Churcha.

– Diabła tam. Niech się skurczybyki przyłożą do pomp i zaprztalają, póki jakiś statek nie obroni im dupy; ale nie będzie to „Cyklop”.

Sternik i oficer wachtowy gapili się oniemiali na Churcha i Worleya wściekle mierzących się wzrokiem. Atmosfera w sterówce pełna była napięcia. Wszelkie urazy narosłe między tymi dwoma w ciągu ostatnich tygodni znalazły wreszcie ujście.

Oficer wachtowy wykonał ruch, jakby chciał się wtrącić. Worley rzucił mu wściekłe spojrzenie.

– Pilnuj swojego nosa i patrz dokąd płyniesz – warknął.

Church rozcierał posiniaczone ramiona i wpatrywał się w kapitana.

– Protestuję przeciwko pańskiej odmowie reakcji na sygnał SOS i domagam się stanowczo zapisania tego w dzienniku okrętowym.

– Ostrzegam pana…

– Żądam również, by odnotowano tam zakaz nadawania, który otrzymał od pana radiooperator.

– Panie, przeciągasz pan strunę – wycedził zimno Worley. Jego usta zacisnęły się w wąską linię, twarz miał zlaną potem. – Czuj się pan aresztowany z zakazem opuszczania kajuty.

– Aresztuj jeszcze paru swoich oficerów – warknął Church, tracąc panowanie nad sobą – a będziesz pan musiał sam prowadzić tę łajbę.

Nagle, zanim Worley zdążył odpowiedzieć, „Cyklop” zwalił się w głęboką dolinę między falami. Chcąc utrzymać się na nogach, wszyscy obecni w sterówce odruchowo, wiedzeni instynktem wykształconym w ciągu wieloletniej służby na morzu, złapali się najbliższego solidnie zamocowanego obiektu. Płyty poszycia kadłuba zajęczały pod naporem fal i dało się słyszeć kilka trzasków.

– Matko Boska – mruknął sternik głosem bliskim paniki.

– Przymknij się! – warknął Worley, kiedy „Cyklop” prostował się na falach. – Ta balia nie takie już harce wytrzymywała.

Churchowi zaświtała teraz w głowie przyprawiająca o mdłości myśl.

– „Crogan Castle”, ten statek, który wzywał pomocy, zgłaszał, że ma wyrwę w dziobie i uszkodzoną nadbudówkę.

Worley spojrzał na niego spode łba.

– I co z tego?

– Nie rozumie pan? Musiał się nadziać na jakąś gigantyczną, zdradliwą falę.

– Bzdury pan pleciesz. Idź pan do swojej kabiny. Nie chcę oglądać pańskiej gęby do czasu zawinięcia do portu.

Church, niezdecydowany, stał przez chwilę, zaciskając pięści. Potem, doszedłszy do wniosku, że dalsza dyskusja z Worleyem to strata czasu, rozluźnił powoli dłonie. Odwrócił się i wyszedł bez słowa ze sterówki.

Znalazłszy się na pokładzie, przystanął i spojrzał przed dziób. Powierzchnia morza sprawiała zwodniczo spokojne wrażenie. Wysokość fal zmniejszyła się do trzech metrów i masy wody nie przelewały się już przez pokład. Przeszedł na rufę i stwierdził, że kiedy statek unosi się i opada na długich, leniwych, martwych falach, przewody rurowe doprowadzające parę do wyciągarek i sprzętu pomocniczego ocierają się o nadburcia.

Następnie zszedł na dół i zlustrował dwie ładownie rudy, przesuwając snop światła latarki po zainstalowanych tam masywnych stemplach i podporach, które miały uniemożliwić przesuwanie się ładunku magnezu. Jęczały i trzeszczały z wysiłku, ale sprawiały solidne wrażenie. Nie zauważył żadnych śladów rozsypywania się rudy na skutek przechyłów statku.

Choć dręczył go wciąż dziwny niepokój, był tak zmęczony, że z największą radością poszedłby do swojej kajuty, zagrzebał się w koi, zamknął z rozkoszą oczy i zapomniał o wszystkich problemach. Musiał zmobilizować całą siłę woli, by nie ulec tej pokusie. Jeszcze tylko inspekcja znajdującej się w dole maszynowni. Trzeba sprawdzić, czy nie zgłaszano czasem podniesienia się poziomu wody w zęzach. Nie. Wynik obchodu zdawał się uzasadniać wiarę, jaką Worley pokładał w „Cyklopie”.

Gdy szedł korytarzem w kierunku mesy oficerskiej na filiżankę kawy, otworzyły się drzwi kabiny, a wychodzący z nich amerykański konsul generalny w Brazylii, Alfred Gottschalk, zatrzymał się na chwilę w progu, mówiąc coś do osoby znajdującej się w środku.

Church zerknął Gottschalkowi przez ramię i zobaczył, jak lekarz okrętowy pochyla się nad wyciągniętym na koi mężczyzną. Twarz pacjenta sprawiała wrażenie znużonej i pożółkłej – jej młode rysy zdecydowanie kontrastowały z siwizną gęstej szopy włosów nad czołem. Otwarte oczy odbijały strach pomieszany z cierpieniem i udręką; był to wzrok człowieka, który zbyt wiele już w życiu widział. Scenka ta stanowiła tylko kontynuację całej serii dziwnych incydentów, w jakie obfitował rejs „Cyklopa”.

Pełniąc przed wypłynięciem statku z Rio de Janeiro funkcję oficera pokładowego, Church zaobserwował wjeżdżającą do doku kolumnę samochodów. Z limuzyny prowadzonej przez kierowcę wysiadł konsul generalny i kazał wyładować swoje kufry i walizy. Następnie podniósł głowę i uważnym spojrzeniem ogarnął sylwetkę „Cyklopa” od prostopadłego, niezgrabnego dziobu, do pełnej gracji rufy przypominającej kształtem kielich do szampana. Mimo że konsul był przysadzisty, pulchny i wyglądał niemal komicznie, emanowała z niego nieokreślona aura właściwa osobie nawykłej do obracania się wśród ludzi z najwyższych szczebli władzy. Srebrzystoblond włosy miał przystrzyżone na pruską modłę, aż za krótko. Wąskie brwi niemal idealnie współgrały ze starannie przyciętym wąsikiem.

Drugim pojazdem w kolumnie była sanitarka. Church widział, jak wyciągają z niej i wnoszą na pokład kogoś na noszach, ponieważ jednak twarz tego człowieka przykryta była gęstą siatką przeciw moskitom, nie udało mu się wypatrzyć rysów. Chory należał najwyraźniej do świty konsula. Gottschalk jednak niewiele się nim interesował, poświęcając całą swą uwagę zamykającej kolumnę ciężarówce marki Mack.

Przypatrywał się z niepokojem, jak jeden z bomów ładunkowych statku unosi w powietrze i opuszcza do ładowni dziobowej wielką podłużną skrzynię. Jak na zawołanie na pokładzie pojawił się Worley, by osobiście nadzorować operację uszczelniania luku. Kiedy dobiegła końca, przywitał Gottschalka i odprowadził do przydzielonej mu kabiny. Niemal natychmiast rzucono cumy, statek odbił od nabrzeża i wyszedł w morze.

Gottschalk, odwróciwszy się, zobaczył stojącego w korytarzu Churcha. Mrużąc podejrzliwie oczy, wyszedł z kabiny i zamknął za sobą drzwi.

– Mogę w czymś pomóc, poruczniku…

– Church, sir. Kończyłem właśnie obchód statku i szedłem do mesy oficerskiej na filiżankę kawy. Dotrzyma mi pan towarzystwa?

Przez twarz konsula generalnego przemknął ledwie dostrzegalny wyraz ulgi, a jego usta rozciągnęły się w uśmiechu.

– Z przyjemnością. Nigdy nie potrafię spać dłużej niż kilka godzin. Żonę doprowadza to do szału.

– Tym razem została w Rio?

– Nie, wysłałem ją przodem do naszego domu w Maryland. Zakończyłem swoją misję w Brazylii. Resztę mojej służby dla Departamentu Stanu mam nadzieję spędzić w Waszyngtonie.

Gottschalk wydał się Churchowi zbytnio nerwowy. Rzucał ukradkowe spojrzenia w górę i w dół korytarza i bez przerwy przykładał do małych ust płócienną chusteczkę. W pewnej chwili ujął Churcha za ramię.

– Czy byłby pan tak uprzejmy, poruczniku, i zanim napijemy się kawy, zaprowadził mnie do ładowni bagażowej?

– Proszę bardzo, sir, jak pan sobie życzy – odparł Church, spoglądając mu w oczy.

– Dziękuję – powiedział Gottschalk. – Chcę coś wyjąć z jednego z moich kufrów.

Jeśli nawet Church uznał to życzenie za niezwykłe, nie skomentował go ani słowem. Skinął po prostu głową i ruszył w kierunku dziobowej części statku, a mały, gruby konsul generalny, posapując, podreptał jego śladem. Wspięli się na pokład i wkroczyli na pomost biegnący od pomieszczeń rufowych, pod nadbudówką mostka spoczywającą niezgrabnie na szczudlastych podporach, do dziobówki. Spomiędzy dwóch przednich masztów, które wspierały ażurową konstrukcję łączącą wysięgnice do bunkrowania węgla, sączyła się niesamowita poświata zawieszonej tam latarni pozycyjnej, odbijając się tajemniczym blaskiem w nadpływających leniwie falach.

Zatrzymawszy się przy luku, Church odsunął rygle i oświetlając drogę latarką, gestem wskazał Gottschalkowi prowadzącą w dół drabinkę. Kiedy dotarli na dno ładowni, Church odszukał kontakt i włączył górne oświetlenie. Pomieszczenie zalała nieziemsko żółta poświata.

Gottschalk przecisnął się obok Churcha i podszedł prosto do skrzyni zabezpieczonej łańcuchami, których krańcowe ogniwa przytwierdzono kłódkami do śrub oczkowych wkręconych w podłogę ładowni. Stał tam dłuższą chwilę i w nabożnym skupieniu wpatrywał się w skrzynię, błądząc myślami gdzie indziej.

Church po raz pierwszy przyglądał się skrzyni z bliska. Na solidnych drewnianych ściankach nie było żadnych oznaczeń. W jego ocenie mierzyła sobie prawie trzy metry długości, metr wysokości i metr dwadzieścia szerokości. Nie podejmował się wysnuwać przypuszczeń co do jej ciężaru, ale wiedział, że waży sporo. Przypomniał sobie, z jakim trudem windowano skrzynię na pokład. Ciekawość wzięła górę nad udawaną obojętnością:

– Wolno zapytać, co jest w środku?

Gottschalk nie odrywał wzroku od skrzyni.

– Znalezisko archeologiczne przewożone do muzeum – odparł wymijająco.

– Musi być cenne – sondował dalej Church.

Gottschalk nie odpowiedział. Jego uwagę zaprzątnął jakiś szczegół przy krawędzi wieka. Wydobył z kieszeni okulary do czytania i spojrzał przez szkła. Ręce mu drżały, a ciało zesztywniało.

– Otwierano ją! – krzyknął zduszonym głosem.

– Niemożliwe – uspokoił go Church. – Wierzch jest tak mocno dociśnięty łańcuchami, że ogniwa odcisnęły się na kantach drewna.

– Ale niech pan tu spojrzy – nie ustępował Gottschalk. – Widać ślady po łomie w miejscach, gdzie podważano wieko.

– Te rysy powstały prawdopodobnie podczas zamykania skrzyni.

– Nie było ich dwa dni temu, kiedy ją sprawdzałem – stwierdził stanowczo Gottschalk. – Majstrował przy niej ktoś z waszej załogi.

– Jest pan przewrażliwiony. Kto z członków załogi miałby się interesować jakimś wykopaliskiem, które musi ważyć przynajmniej ze dwie tony? A poza tym, kto prócz pana dysponuje kluczem do kłódek?

Gottschalk opadł na kolana i szarpnął jedną z kłódek. Kabłąk został mu w dłoni. Nie był stalowy, lecz wystrugany z drewna. Na twarzy konsula malowało się przerażenie. Jak zahipnotyzowany podniósł się powoli z klęczek, rozejrzał dziko po ładowni i wykrztusił jedno słowo:

– Zanona.

Jakby słowem tym wyzwolił złe moce, na następne sześćdziesiąt sekund rozpętało się piekło. Morderstwa dokonano tak szybko, że Church stał jak sparaliżowany, a jego umysł nie nadążał z przetwarzaniem tego, co rejestrowały oczy.

Z mroku spowijającego wierzch skrzyni wyłoniła się postać mężczyzny. Nieznajomy miał na sobie mundur marynarki wojennej, ale jego grube, proste włosy, wydatne kości policzkowe i uderzająco ciemne, pozbawione wyrazu oczy zdradzały rasę, z której się wywodził.

Południowoamerykański Indianin, nie wydawszy najmniejszego odgłosu, zatopił podobne do dzidy drzewce w piersi Gottschalka, tak że haczykowaty szpic wyszedł na trzydzieści centymetrów za łopatki nieszczęśnika. Konsul generalny nie upadł od razu. Odwrócił powoli głowę i popatrzył na Churcha szeroko rozwartymi oczyma, jakby go nie poznając. Próbował coś powiedzieć, ale z jego krtani nie wydobyło się nic poza bulgotliwym chrząknięciem, po którym krew buchnęła mu z ust i spłynęła na brodę. Gdy zaczął osuwać się na ziemię, Indianin oparł stopę na jego piersi i wyszarpnął dzidę.

Church nigdy przedtem nie widział zabójcy. Indianin nie należał do załogi „Cyklopa” i mógł być tylko pasażerem na gapę. Jego brązowa twarz nie zdradzała żadnej wrogości, żadnego gniewu ani nienawiści, nosiła tylko nieodgadniony wyraz całkowitej pustki. Niemal nonszalancko pochwycił dzidę i zeskoczył cicho ze skrzyni.

Church przygotował się do odparcia ataku. Odskakując w bok, uniknął zręcznie pchnięcia włócznią i cisnął latarką w twarz napastnika. Metalowa tuba z miękkim pacnięciem trafiła w prawą stronę szczęki, krusząc kość i naruszając kilka zębów. W tym samym momencie Church wyprowadził cios pięścią, mierząc w krtań Indianina. Dzida upadła na pokład, a Church porwał natychmiast drzewce z ziemi i uniósł je nad głowę.

Nagle w ładowni wszystko zawirowało i Churcha pochłonęła całkowicie walka o zachowanie równowagi na przechylonym pod kątem blisko sześćdziesięciu stopni pokładzie. Ciągnięty siłą grawitacji zdołał jakoś utrzymać się na nogach i zbiegł w dół, zatrzymując się na silnie pochylonej grodzi dziobowej. Bezwładne ciało Indianina sturlało się w ślad za nim i znieruchomiało u jego stóp, a Church, sparaliżowany zgrozą, patrzył bezsilnie, jak skrzynia, uwolniwszy się z mocujących ją, niezabezpieczonych kłódkami łańcuchów, zsuwa się z impetem po pokładzie, miażdży czerwonoskórego, a jego nogi przygniata do stalowej ściany. Na skutek wstrząsu wieko skrzyni zsunęło się do połowy, odsłaniając jej zawartość.

Church skierował tam półprzytomny wzrok. Nieprawdopodobny widok, który ukazał się jego oczom w migotliwym świetle przygasających i ponownie rozpalających się lamp, był ostatnim obrazem, jaki utrwalił się w jego mózgu w ciągu ułamków sekund dzielących go od śmierci.

Kapitan Worley, który znajdował się w tym czasie w sterówce, był świadkiem wzbudzającego jeszcze większą grozę widoku. Wydawało się, że „Cyklop” runął nagle w bezdenną dziurę. Jego dziób zanurkował ostro w ogromną dolinę między falami, rufa uniosła się stromo w powietrze i śruby znalazły się nad powierzchnią wody. Światła pozycyjne statku odbijały się w czarnej ścianie kipieli, która w zalegającym mroku dźwigała się w górę, przesłaniając gwiazdy.

Głęboko w trzewiach ładowni rozległ się złowieszczy rumor brzmieniem i skutkami przypominający trzęsienie ziemi i cały statek, od dziobu po rufę, zadygotał. Worley nie miał nawet czasu, by wykrzyczeć słowa ostrzeżenia, które przemknęły mu przez myśl. Podpory puszczały i przesuwające się zwały rudy magnezu zwiększały pęd, z jakim „Cyklop” walił się w przepaść.

Oniemiały ze zgrozy sternik gapił się przez prawy iluminator mostka, jak potężna kolumna wysokości dziesięciopiętrowego budynku pędzi na nich z rykiem z szybkością lawiny. Górna połowa fali załamała się i podwinęła. Miliony ton wody runęły z impetem na przednią część statku, zalewając całkowicie dziób i nadbudówkę. Drzwi na obu skrzydłach mostka poszły w drzazgi i woda wdarła się do sterówki. Worley trzymał się kurczowo poręczy, a jego sparaliżowany umysł nie był zdolny do wyobrażenia sobie tego, co nieuchronne.

Fala przewaliła się przez statek. Pękły stalowe belki i cała sekcja dziobowa skręciła się, a kil spaczył. Żywioł oddarł solidnie nitowane płyty poszycia kadłuba, jakby były z papieru. Pod niewyobrażalnym naporem fali „Cyklop” zanurkował jeszcze głębiej. Jego śruby znowu zaczęły młócić wodę, pchając statek w wyczekującą otchłań. „Cyklop” nie mógł już wypłynąć.

Zanurzał się coraz głębiej i głębiej, aż w końcu jego poharatany kadłub z uwięzionymi w nim ludźmi osiadł na niespokojnych piaskach morskiego dna, a miejsce jego ostatniego spoczynku znaczyło tylko stado zdezorientowanych mew.

CZĘŚĆ I
„Prosperteer”

1

10 października 1989, Key West, Floryda

Sterowiec unosił się nieruchomo w tropikalnym skwarze, spokojny i cichy niczym ryba zawieszona w akwarium. Balansował prawie niezauważalnie na pojedynczym kole podwozia, trącając delikatnie dziobem żółty maszt cumowniczy. Był to stary, wysłużony statek powietrzny; srebrzysta niegdyś powłoka pomarszczyła się, wyblakła i nosiła ślady częstego latania. Zawieszona pod brzuchem gondola nawigacyjna miała archaiczny, łódkowaty kształt, a jej szklane okienka pożółkły ze starości. Tylko dwa dwustukonne silniki Wright Whirlwind, którym przywrócono pieczołowicie stan pierwotny, sprawiały wrażenie nowych.

W odróżnieniu od swoich młodszych siostrzanych statków przemierzających pracowicie przestworza nad stadionami futbolowymi, sterowiec miał gazoszczelną powłokę wykonaną nie z powlekanego gumą poliestru, lecz z aluminium łączonego szwami nitów, obciągniętego na szkielecie składającym się z dwunastu okrągłych wręg, co upodabniało go do ryby. Jego cygarowaty kadłub mierzył sobie czterdzieści pięć metrów długości i mieścił pięć tysięcy sześćset metrów sześciennych helu, a jeśli dziobu nie atakowały żadne przeciwne wiatry, potrafił drążyć chmury z szybkością stu kilometrów na godzinę. Nosił oryginalne oznaczenie ZMC-2 – Zeppelin Metal Clad – został zbudowany w Detroit i przekazany Marynarce Wojennej Stanów Zjednoczonych w roku 1929. W odróżnieniu od większości statków powietrznych wyposażonych zazwyczaj w cztery masywne płetwy stabilizacyjne, z jego stożkowatej rufy sterczało aż osiem mniejszych płetw. Będąc w swoim czasie konstrukcją nowoczesną, pełnił nieprzerwaną i niezawodną służbę aż do roku 1942, kiedy to został zdemontowany i zapomniany.

Przez czterdzieści siedem lat ZMC-2 przeleżał w nieużywanym hangarze przy pasie startowym opuszczonej bazy lotnictwa marynarki wojennej w pobliżu Key West na Florydzie. Potem, w roku 1988, rząd odsprzedał ten teren kierowanej przez bogatego wydawcę Raymonda LeBarona spółce kapitałowej, która zamierzała zbudować tutaj kompleks wypoczynkowy.

Wkrótce po przybyciu z siedziby swojej korporacji w Chicago na inspekcję świeżo nabytej bazy marynarki wojennej, LeBaron natknął się na zakurzone i skorodowane szczątki ZMC-2. Zaintrygowany, z myślą o reklamie polecił zmontować na powrót starą, lżejszą od powietrza machinę latającą i odremontować silniki. Na burcie kadłuba ogromnymi czarnymi literami wymalowano na jego polecenie nazwę „Prosperteer”, będącą jednocześnie tytułem magazynu dla biznesmenów stanowiącego podstawę finansowego imperium LeBarona.

Następnie LeBaron nauczył się latać „Prosperteerem”. Potrafił okiełznać narowisty statek i opanował do perfekcji sztukę dokonywania nieustannych korekt kursu. Były one niezbędne podczas rejsu dla utrzymania stałych parametrów lotu w kapryśnym wietrze. Na pokładzie nie było autopilota, który zwalniałby od uciążliwego opuszczania dziobu podczas nagłych podmuchów i podrywania go, kiedy wiatr zelżał. Stateczność machiny ulegała znacznym wahaniom w zależności od warunków atmosferycznych. Pozostałości po drobnym kapuśniaczku mogły zwiększyć ciężar ogromnej powłoki sterowca o setki kilogramów, pogarszając jego lotność, natomiast suche powietrze napływające z północnego zachodu zmuszało pilota do poskramiania zapędów statku usiłującego się wznieść na niepożądaną wysokość.

LeBaron wyżywał się w tej próbie sił. Radość z trafnego przewidzenia nastrojów antycznego gazowego balonu i ze zmagania się z jego aerodynamicznymi narowami daleko przewyższała wszelką satysfakcję, jaką czerpał z pilotowania któregokolwiek z pięciu odrzutowców należących do jego korporacji. Przy lada okazji wymykał się z sali konferencyjnej i jechał do Key West, by włóczyć się po karaibskich wyspach. „Prosperteer” stał się wkrótce zwykłym widokiem nad Bahamami. Miejscowi robotnicy z plantacji trzciny cukrowej spoglądający w górę na sterowiec szybko ochrzcili go mianem „małej świnki biegnącej do tyłu”.

LeBaron jednak, podobnie jak większość przedsiębiorców z elity władzy, był duchem niespokojnym i lubił stawiać czoło wciąż nowym wyzwaniom. Toteż po blisko roku jego zainteresowanie sterowcem zaczęło słabnąć.

Pewnego wieczoru w nadmorskim barze poznał niejakiego Bucka Caesara, który kierował firmą ratownictwa przybrzeżnego o pompatycznej nazwie Przedsiębiorstwo Sztuki Egzotycznej, Inc.

Po kilku kolejkach rumu z lodem Caesar wypowiedział w rozmowie to magiczne słowo, które od pięciu tysięcy lat rozpala do szaleństwa ludzkie umysły i stało się prawdopodobnie źródłem większych nieszczęść niż połowa stoczonych dotąd wojen: skarb.

Po wysłuchaniu barwnych opowieści Caesara o dziesiątkach hiszpańskich galeonów spoczywających pod wodami Karaibów, o ładunkach złota i srebra przemieszanego z koralami, na haczyk dał się złapać nawet taki rekin finansowy z żyłką do interesu, jak LeBaron. Uściskiem dłoni przypieczętowali spółkę.

Odżyło zainteresowanie LeBarona „Prosperteerem”. Sterowiec nadawał się idealnie do lokalizowania z powietrza prawdopodobnego umiejscowienia wraków. Samoloty latały zbyt szybko, by prowadzić z nich rozpoznanie z powietrza, natomiast czas lotu helikopterów był ograniczony, a podmuch łopatek wirników wzburzał powierzchnię morza. Sterowiec mógł utrzymywać się w powietrzu przez dwa dni i przemieszczać w spacerowym tempie. Z wysokości stu dwudziestu metrów bystre oko było w stanie wypatrzyć regularne zarysy obiektów, które spoczywały trzydzieści metrów pod powierzchnią spokojnego i przejrzystego morza.

Kiedy dziesięcioosobowa obsługa naziemna zebrała się wokół „Prosperteera” i przystąpiła do kontroli przedstartowej sterowca, nad Florida Straits wstawał świt. Promienie wschodzącego słońca padły na pokrytą poranną rosą ogromną powłokę, która zalśniła w nich jak mydlana bańka. Sterowiec spoczywał pośrodku pasa startowego. W rozległych pęknięciach betonowej nawierzchni lotniska pieniły się bujnie chwasty. Od cieśniny powiała lekka bryza i statek ustawił się pękatym dziobem w stronę masztu cumowniczego.

Większość obsługi naziemnej stanowili młodzi ludzie opaleni na brąz, ubrani w najprzeróżniejszego kroju szorty, kąpielówki i krótkie drelichowe spodenki. Ledwie rzucili okiem na limuzynę marki Cadillac, która podjechała pasem startowym i zatrzymała się przy wielkiej ciężarówce spełniającej funkcję ruchomego warsztatu naprawczego sterowca, a jednocześnie biura szefa załogi i centrum łączności.

Szofer otworzył drzwiczki i z tylnego siedzenia wygramolił się Le-Baron, a za nim Buck Caesar, który natychmiast ruszył w kierunku gondoli sterowca, taszcząc pod pachą zwój map nawigacyjnych. Le-Baron, z wyglądu zadbany i zdrowy sześćdziesięciopięciolatek, swoim wzrostem – prawie metr dziewięćdziesiąt – górował nad wszystkimi obecnymi. Miał jasnoorzechowe oczy, starannie przyczesane siwiejące włosy i nieobecne, zaabsorbowane spojrzenie człowieka wybiegającego myślami na kilka godzin do przodu.

Schylił się i przez chwilę mówił coś do atrakcyjnej kobiety, która wychylała się z samochodu. Pocałował ją lekko w policzek, zatrzasnął drzwiczki i ruszył powoli w stronę „Prosperteera”.

Szef obsługi naziemnej, zaaferowany mężczyzna w nieskazitelnie białym fartuchu, podszedł do LeBarona i uścisnął jego wyciągniętą rękę.

– Zbiorniki paliwa pełne, panie LeBaron. Test przedstartowy zakończony.

– Jak ze sterownością?

– Powłoka jest wilgotna. Będziecie musieli wziąć poprawkę na dodatkowe dwieście dwadzieścia pięć kilogramów.

LeBaron pokiwał ze zrozumieniem głową.

– Straci na wadze w cieple dnia.

– Stery nie reagują z należytą czułością. Liny steru wysokości lekko skorodowały, kazałem je wymienić.

– Co z pogodą?

– Przez większość dnia rzadkie chmury na niskim pułapie. Małe prawdopodobieństwo opadów. W tamtą stronę będziecie lecieli pod południowo-wschodni wiatr wiejący z szybkością ośmiu kilometrów na godzinę.

– I wiatr w żagle w drodze powrotnej. To mi odpowiada.

– Ta sama częstotliwość radiowa co w poprzednim locie?

– Tak, co pół godziny będziemy zgłaszali naszą pozycję i warunki lotu na otwartym kanale. Jeśli zlokalizujemy obiecujący obiekt, zameldujemy o tym kodem.

Szef załogi skinął głową.

– Zrozumiałem.

Nie przedłużając rozmowy, LeBaron wspiął się po drabince do gondoli i usadowił w fotelu pilota. Obok usiadł drugi pilot, Joe Cavilla, sześćdziesięcioletni, ponury gość o chmurnym spojrzeniu, który poza ziewaniem i kichaniem z rzadka otwierał usta. Jego rodzina przybyła do Ameryki z Brazylii, kiedy miał szesnaście lat. Wkrótce potem zaciągnął się do marynarki wojennej. Latał na sterowcach do chwili formalnego rozwiązania, w roku 1964, ostatniego dywizjonu tych latających statków. Cavilla wyrósł pewnego dnia jak spod ziemi, zaimponował LeBaronowi swoją wiedzą o sterowcach i został zaangażowany.

Trzecim członkiem załogi był Buck Caesar, mężczyzna w średnim wieku, z cerą jak skóra wołu i wiecznie przylepionym do warg uśmieszkiem. Twarz miał łagodną, ale spojrzenie przebiegłe i budowę boksera. Siedział zgarbiony przy małym stoliku ze wzrokiem zatopionym w mapach, wykreślając serię kwadratów w pobliżu sektora Kanału Bahamskiego.

LeBaron uruchomił silniki i z rur wydechowych buchnął błękitny dym. Ludzie z obsługi naziemnej odczepili od gondoli grona brezentowych worków ze śrutem balastowym. Jeden z pracowników, w gwarze zwany Łowcą Motyli, podniósł w górę długą tyczkę z przywiązanym na końcu rękawem lotniskowym, żeby pilot mógł dokładnie określić kierunek wiatru.

LeBaron dał znak ręką szefowi obsługi. Spod koła podwozia wyszarpnięto drewniany klin, od masztu cumowniczego odczepiono sprzęgacz dziobowy, a ludzie trzymający liny przytwierdzone do nosa sterowca pociągnęli za nie i puścili. Kiedy uwolniona machina oderwała się od masztu, LeBaron otworzył przepustnice i obrócił wielkie koło steru wysokości znajdujące się obok jego fotela. „Prosperteer” zadarł swój nos klowna pod kątem pięćdziesięciu stopni i powoli wzbił się w przestworza.

Ludzie z obsługi naziemnej patrzyli za nim, dopóki nie znikł im z oczu nad zielonobłękitnymi wodami cieśniny. Potem ich uwagę przyciągnął na krótko niewyraźny zarys kobiecej sylwetki za przydymionymi szybami limuzyny.

Jessie LeBaron podzielała mężowską pasję do romantycznych przygód, ale była typem kobiety zdyscyplinowanej, przedkładającej organizowanie balów na cele dobroczynne i zakładanie politycznych fundacji nad czasochłonne uganianie się za skarbami, których istnienie stało pod wielkim znakiem zapytania. Tryskająca energią i pełna temperamentu, dysponująca całym repertuarem uśmiechów na każdą okazję, wyglądała na jakieś trzydzieści siedem lat, chociaż od jej pięćdziesiątych urodzin minęło już dobre sześć miesięcy. Jessie była nieco przysadzista, ale figurę miała proporcjonalną, cerę gładką jak jedwab, a włosom pozwalała zachować naturalny szpakowaty odcień. Jej wielkie i ciemne oczy nie nosiły śladu pustki, który często bywa skutkiem operacji plastycznej.

Kiedy sterowiec już zupełnie zniknął jej z oczu, zwróciła się przez interkom do kierowcy limuzyny:

– Angelo, proszę mnie odwieźć z powrotem do hotelu.

Szofer, ponury Kubańczyk o rysach jak z matrycy znaczka pocztowego, przytknął dwa palce do daszka służbowej czapki i skinął głową.

Ludzie z obsługi naziemnej odprowadzali wzrokiem cadillaca, który wykręcił i wyjechał przez bramę główną. Potem ktoś pobiegł po piłkę do siatkówki. Wykreślili szybko linie boiska i rozciągnęli siatkę. Przeprowadzili losowanie stron i zaczęli odbijać piłkę, żeby zabić jakoś nudę oczekiwania.

W klimatyzowanym wnętrzu ciężarówki szef obsługi naziemnej i radiooperator przyjmowali meldunki ze sterowca i potwierdzali ich odbiór. LeBaron nawiązywał łączność punktualnie co trzydzieści minut z marginesem nieprzekraczającym nigdy kilku sekund i za każdym razem podawał swoją przybliżoną pozycję, zgłaszał wszelkie zmiany pogody i wyliczał jednostki pływające, nad którymi akurat przelatywał.

I nagle, o wpół do trzeciej po południu, meldunki przestały napływać. Radiooperator usiłował wywołać „Prosperteera”, ale bez rezultatu. Wybiła i minęła piąta po południu, lecz sterowiec milczał. Zmęczeni ludzie z obsługi naziemnej przerwali grę i stłoczyli się przy drzwiach kabiny łączności. Czuło się narastający niepokój. O szóstej wieczorem, kiedy nad morzem nie było śladu sterowca, szef obsługi naziemnej powiadomił straż przybrzeżną.

Raymond LeBaron i pozostali członkowie załogi „Prosperteera” zaginęli podczas wyprawy, której cel wykraczał daleko poza zwyczajne poszukiwanie skarbów. Ale w owym czasie nikt jeszcze nie znał ani nie domyślał się prawdy.

2

Dziesięć dni później prezydent Stanów Zjednoczonych patrzył w zadumie przez okno swojej limuzyny na przesuwający się za szybą krajobraz i bębnił machinalnie palcami o kolano. Jego oczy nie rejestrowały malowniczych posiadłości wyrastających pośród łąk Potomacu w stanie Maryland. Ledwie zwracał uwagę na połyskującą w słońcu sierść czystej krwi koni snujących się po pagórkowatych pastwiskach. Jego myśli krążyły wokół dziwnych wypadków, które niespodzianie zaprowadziły go do Białego Domu.

Sprawował wcześniej funkcję wiceprezydenta, a na najwyższy urząd w państwie został zaprzysiężony, kiedy jego poprzednikowi udowodniono chorobę psychiczną i zmuszono go do rezygnacji. Środki masowego przekazu wspaniałomyślnie nie wszczęły śledztwa na szeroką skalę. Przeprowadzono, rzecz jasna, rutynowe wywiady z rzecznikami Białego Domu, liderami Kongresu i znanymi psychiatrami, ale nie wyszło na jaw nic, co nasuwałoby myśl o intrydze bądź spisku. Były prezydent opuścił Waszyngton i zaszył się na swej farmie w Nowym Meksyku, darzony nadal ogromną sympatią opinii publicznej, a prawdę znała zaledwie garstka wtajemniczonych.

Człowiek, który stał teraz na czele państwa, był mężczyzną energicznym, miał nieco ponad metr osiemdziesiąt wzrostu i ważył dobre dziewięćdziesiąt kilogramów. Jego zdecydowane rysy podkreślała kwadratowa szczęka i brwi ściągnięte zazwyczaj w pełen skupienia mars. Jakby na przekór temu intensywnie szare oczy stawały się czasem zwodniczo przejrzyste. Siwe włosy miał zawsze starannie uczesane z przedziałkiem po prawej stronie jak u bankiera z Kansas.

W oczach opinii publicznej nie uchodził za przystojnego ani błyskotliwego, ale miał ujmujący styl bycia i dużo wdzięku. Chociaż był zawodowym politykiem, postrzegał rząd w pewnym sensie naiwnie jako gigantyczną drużynę, a siebie jako kierującego jej grą trenera. Powszechnie ceniono go za zdolności przywódcze. Jego ministrowie i najbliżsi współpracownicy mieli głowę na karku i bardziej zależało im na ścisłej współpracy z Kongresem niż na zjednywaniu sobie życzliwości rozmaitych karierowiczów.

Kiedy prowadzący samochód funkcjonariusz tajnych służb przyhamował i skręcił z River Road North w wielką kamienną bramę w ogrodzeniu z białych sztachet, uwaga prezydenta zaczęła się z wolna skupiać na lokalnej scenerii. Z wartowni przy wjeździe wyszli umundurowany strażnik oraz agent tajnych służb w nieodłącznych okularach przeciwsłonecznych i garniturze. Zajrzeli tylko do wnętrza samochodu i skinęli głowami na znak, że rozpoznają pasażera.

– Szef jedzie – rzucił agent do małego radionadajnika, który nosił na ręce jak zegarek.

Limuzyna potoczyła się wolno kolistym podjazdem Kongresowego Klubu Rekreacyjnego, minęła korty tenisowe po lewej, zatłoczone kibicującymi żonami członków, i wyhamowała płynnie pod portykiem budynku klubowego.

Do samochodu podszedł trener, Elmer Hoskins, i otworzył drzwiczki.

– Chyba dobry dzień na golfa, panie prezydencie.

– Nie wypadłbym gorzej, nawet stojąc po kolana w śniegu – odparł z uśmiechem prezydent.

– Osobiście nie miałbym nic przeciwko zaliczeniu jakichś osiemdziesięciu paru punktów.

– Ja również nie – przyznał prezydent, skręcając za Hoskinsem za narożnik budynku klubowego i kierując się do biura kierownika klubu. – Od chwili wprowadzenia się do Gabinetu Owalnego moja norma pogorszyła się o pięć uderzeń.

– To i tak nieźle jak na kogoś, kto grywa tylko raz w tygodniu.

– Zważywszy w dodatku, że coraz trudniej skoncentrować się na grze.

Podszedł kierownik klubu i uścisnął rękę prezydenta.

– Reggie czeka na pana z kijami na pierwszym wzgórku.

Prezydent skinął głową, wsiedli do wózka golfowego i ścieżką biegnącą naokoło wielkiego stawu pojechali w kierunku jednego z najdłuższych pól golfowych w kraju. Reggie Salazar, niski, żylasty Latynos, stał oparty o ogromną, sięgającą mu do piersi skórzaną torbę wypchaną golfowymi kijami.

Wygląd Salazara mógł wprowadzić w błąd. Niczym mały andyjski juczny osiołek potrafił, nawet się nie zasapawszy i nie uroniwszy kropli potu, taszczyć dwudziestokilogramową torbę kijów z metalowymi główkami przez osiemnaście kolejnych dołków. Będąc zaledwie trzynastoletnim chłopcem, czterdzieści pięć kilometrów przez Półwysep Kalifornijski aż do San Diego niósł na rękach swoją schorowaną matkę, dźwigając jednocześnie w nosidełku przytroczonym do pleców trzyletnią siostrzyczkę. Po ogłoszeniu w 1985 roku amnestii dla nielegalnych imigrantów, zaczął nosić sprzęt na polach golfowych, zyskując sobie z czasem wśród doświadczonych graczy opinię świetnego fachowca. Był geniuszem w ocenie rytmu pola. Utrzymywał, że przemawia ono do niego, i rzeczywiście potrafił bezbłędnie dobrać właściwy kij do trudnego uderzenia. Salazar był do tego filozofem i człowiekiem obdarzonym inteligencją, a repertuaru powiedzonek mógł mu pozazdrościć sam Casey Stengel. Prezydent ściągnął go na kongresowe pole golfowe przed pięciu laty i zdążyli się już zaprzyjaźnić.

Salazar ubierał się zawsze jak robotnik rolny – drelichowe spodnie, koszula w kratę, gumowce i ranczerski słomkowy kapelusz z szerokim rondem. To był jego znak firmowy.

– Saludos, panie prezydencie – pozdrowił przybysza, spoglądając nań ciemnymi jak ziarnka kawy oczyma. W jego angielszczyźnie pobrzmiewały wyraźne wpływy języka hiszpańskiego. – Będzie pan szedł czy jechał wózkiem?

Prezydent uścisnął wyciągniętą rękę Salazara.

– Chciałbym zażyć trochę ruchu, a więc przejdźmy się kawałek, a ostatnie dziewięć dołków przejadę.

Rozpoczął grę, posyłając górną piłkę łagodnym hakiem, tak że zatrzymała się sto osiemdziesiąt metrów dalej, w pobliżu granicy toru. W miarę jak schodził z pierwszego wzgórka, problemy kierowania krajem odpływały na dalszy plan, a on koncentrował się na obmyślaniu kolejnego uderzenia.

Grał w milczeniu, dopóki lekkim ruchem kija nie umieścił piłki w dołku, nie przekraczając przeciętnej liczby uderzeń. Wtedy odprężył się i oddał Salazarowi swój kij.

– No, Reggie, jak byś mi radził wziąć wzgórze Kapitolu?

– Za dużo czarnych mrówek – odparł Salazar, rozciągając usta w uśmiechu.

– Czarnych mrówek?

– Tych, co noszą czarne garnitury i biegają jak mrówki. Zapisują tylko papier i dużo gadają. Ja bym wydał prawo, że wolno się im spotykać tylko co drugi rok. W ten sposób mniej by było zamieszania.

Prezydent roześmiał się.

– Wydaje mi się, że temu pomysłowi przyklasnęłoby co najmniej dwieście milionów wyborców.

Zapuszczali się coraz dalej w głąb pola golfowego, a ich śladem, w dyskretnej odległości, posuwało się dwóch jadących wózkiem agentów tajnych służb, natomiast co najmniej tuzin innych węszyło po obrzeżach pola. Prezydentowi dobrze szło, podtrzymywał więc rozmowę. Kiedy wyjęli piłkę z dołka w dziewiątym sektorze, wynik wynosił już trzydzieści dziewięć. Uznał to za wystarczający powód do dumy.

– Zróbmy sobie odpoczynek przed atakiem na ostatnią dziewiątkę – powiedział. – Uczczę to piwem. Napijesz się ze mną?

– Dziękuję, ale nie, proszę pana. Przez ten czas oczyszczę z trawy i ziemi pańskie kije.

Prezydent oddał mu kij, którego ostatnio używał.

– Jak chcesz. Ale nie wykręcisz się od drinka, kiedy skończymy osiemnastkę.

Salazar rozpromienił się jak latarnia morska.

– To będzie dla mnie zaszczyt, panie prezydencie – powiedział i oddalił się truchtem w kierunku baraku dla obsługi.

Dwadzieścia minut później, po odebraniu telefonu od szefa personelu i wychyleniu butelki piwa, prezydent wyszedł z budynku klubowego i wrócił do dziesiątego sektora, gdzie czekał już Salazar rozwalony na siedzeniu wózka golfowego, ze zsuniętym nisko na oczy szerokoskrzydłym, słomkowym kapeluszem. Jego ręce luźno ujmowały kierownicę, a na dłoniach miał teraz skórkowe rękawice robocze.

– No, zobaczymy, czy uda mi się przekroczyć osiemdziesiąt – powiedział prezydent. Błysk w oku zdradzał jego cichą nadzieję na niezły rezultat gry.

Salazar podał mu bez słowa pierwszy kij.

Prezydent wziął go i obejrzał zdziwiony.

– To bliski dołek. Nie uważasz, że sprawę załatwiłaby trójka? Salazar, zapatrzony na pole, pokręcił w milczeniu głową. Nie widać było wyrazu jego twarzy skrytej pod kapeluszem.

– Ty wiesz najlepiej – powiedział ugodowo prezydent. Podszedł do piłki, poprawił chwyt na rączce kija, wygiął się do uderzenia zza pleców i opuścił z gracją głowę, ale cios wyprowadził raczej niezgrabnie. Piłka poszybowała prosto nad torem i wylądowała w znacznej odległości za sektorem, w którym powinna była upaść.

Prezydent wsunął sobie kij pod pachę i z wyrazem zakłopotania na twarzy zajął miejsce na siedzeniu elektrycznego wózka.

– Po raz pierwszy się zdarza, że podajesz mi niewłaściwy kij.

Salazar nie odpowiedział. Nacisnął pedał gazu i skierował wózek w stronę sektora dziesiątego. Mniej więcej w połowie toru wyciągnął rękę i na półce deski rozdzielczej przed prezydentem położył małą paczuszkę.

– Wziąłeś kanapki, na wypadek gdybyś zgłodniał? – zapytał życzliwie prezydent.

– Nie, sir, to bomba.

Brwi prezydenta drgnęły z irytacji.

– To głupi żart, Reggie…

Słowa uwięzły mu nagle w krtani, bo słomkowy kapelusz uniósł się i prezydent stwierdził, że patrzy w błękitne oczy zupełnie mu obcego człowieka.

3

Proszę trzymać ręce tak jak teraz – polecił obcy konwersacyjnym tonem. – Wiem o umówionych gestach, którymi ma pan alarmować ludzi z tajnych służb, gdyby pańskie życie znalazło się w niebezpieczeństwie.

Prezydent siedział jak słup soli, nie wierząc własnym uszom, bardziej zaciekawiony niż przestraszony. Z początku nie mógł wydobyć z siebie głosu, dobrać właściwych słów. Nie odrywał oczu od paczuszki.

– Idiotyzm – wydusił z siebie w końcu. – Nie pożyjesz pan dostatecznie długo, żeby się nacieszyć swoim czynem.

– To nie jest zamach na życie. Jeśli będzie pan postępował zgodnie z moimi instrukcjami, nie stanie się panu krzywda. Akceptuje pan taki układ?

– Trzeba przyznać, że masz pan tupet.

Nieznajomy puścił tę uwagę mimo uszu i mówił dalej tonem nauczyciela recytującego szkolny regulamin.

– Bomba jest typu rozpryskowego i wybuchając, poszatkuje na strzępy wszystko co żywe w promieniu dwudziestu metrów. Jeśli będzie pan próbował zaalarmować swoich goryli, zdetonuję ją zdalnie elektronicznym urządzeniem odpalającym, które mam przypięte paskiem do nadgarstka. Proszę kontynuować grę w golfa jak gdyby nigdy nic.

Fałszywy Salazar zatrzymał wózek kilka metrów od piłki, zeskoczył na trawę i zerknąwszy ukradkiem na tajnych agentów, stwierdził z zadowoleniem, że są pochłonięci obserwacją zarośli na obrzeżach pola golfowego. Potem sięgnął do torby i wydobył z niej kij numer sześć z metalową główką.

– Od razu widać, że nie ma pan zielonego pojęcia o golfie – zawyrokował prezydent podbudowany trochę tym, że zyskuje chociaż tę namiastkę panowania nad sytuacją. – Tu aż się prosi o krótkie uderzenie. Podaj mi pan metalową dziewiątkę.

Napastnik posłuchał i stał, patrząc, jak prezydent uderza lekko piłkę i trafia nią do dołka. Gdy ruszyli w kierunku następnego wzgórka, prezydent przyjrzał się lepiej siedzącemu obok człowiekowi.

Kilka pasm siwych włosów wystających spod słomkowego kapelusza i sieć zmarszczek okalających oczy sugerowały, że mężczyzna jest już dobrze po pięćdziesiątce. Był szczupły, niemal filigranowy, biodra miał wąskie i z sylwetki bardzo przypominał Reggiego Salazara, z tym że przewyższał go o dobre pięć centymetrów. Twarz miał wąską, o rysach jakby skandynawskich. Sposób wysławiania się świadczył o wykształceniu, a chłodne maniery i szerokie bary zdradzały człowieka nawykłego do rozkazywania, nie było w nim jednak nic, co kojarzyłoby się z występkiem bądź złem.

– Odnoszę idiotyczne wrażenie – odezwał się spokojnie prezydent – że po to zaaranżował pan tę napaść, żeby coś mi oznajmić.

– Pańskie wrażenie nie jest wcale takie idiotyczne. Bardzo przenikliwy z pana człowiek. Ale czegóż innego można oczekiwać od człowieka na pańskim stanowisku?

– Kim, u diabła, pan jest?

– W rozmowie proszę się do mnie zwracać Joe. Ja ze swej strony zaoszczędzę panu pytania, o co mi chodzi, kiedy tylko dotrzemy do następnego wzgórka. Jest tam toaleta. – Urwał, wyciągnął zza pazuchy tekturową teczkę i przesunął ją po siedzeniu w kierunku prezydenta. – Wejdzie pan do środka i przejrzy szybko zawartość. Nie może to zająć panu więcej niż osiem minut. Dłuższa zwłoka mogłaby wzbudzić podejrzliwość pańskich goryli. Nie muszę chyba opisywać konsekwencji.

Elektryczny wózek wyhamował płynnie i stanął. Prezydent wszedł bez słowa do toalety, usiadł na sedesie i zagłębił się w lekturze. Dokładnie osiem minut później wyszedł stamtąd ze zmieszaną miną.

– Co to za głupie kawały?

– To nie kawał.

– Nie rozumiem, dlaczego uciekał się pan do takich wyrafinowanych chwytów po to tylko, by zmusić mnie do przeczytania fantastycznonaukowego komiksu.

– To nie fantazja.

– No to coś w rodzaju rojeń wariata.

– Kolonia Jersey istnieje – powiedział cierpliwie Joe.

– Tak, istnieje również Atlantyda.

Joe uśmiechnął się kwaśno.

– Został pan właśnie wprowadzony do bardzo ekskluzywnego klubu. Jest pan dopiero drugim prezydentem, któremu zreferowano ten projekt. Proponuję, żeby teraz kontynuował pan grę, a ja w tym czasie naświetlę panu sprawę. Nie będzie to obraz pełny, bo mamy za mało czasu. Nie musi pan zresztą znać niektórych szczegółów.

– Najpierw jedno pytanie. Jest mi pan to winny.

– Słucham.

– Co z Reggiem Salazarem?

– Chrapie sobie w baraku dla nosicieli sprzętu.

– Niech Bóg ma pana w swojej opiece, jeśli to nieprawda.

– Który kij? – spytał pogodnie Joe.

– Bliski dołek. Niech mi pan poda metalową czwórkę.

Prezydent uderzył mechanicznie, ale piłka poleciała we właściwym kierunku, spadła i przestała się turlać niecałe trzy metry od dołka. Prezydent rzucił kij Joemu, wgramolił się do wózka i czekał.

– No więc tak… – zaczął Joe, jadąc w kierunku następnego sektora. – W roku 1963, na dwa miesiące przed śmiercią, prezydent Kennedy spotkał się w swoim domu w Hyannis Port z grupą dziewięciu ludzi, którzy zaproponowali mu realizację ściśle tajnego równoległego projektu. Związane z nim badania miały się toczyć za kulisami idącego już pełną parą programu wysłania człowieka w kosmos. Ta dziewiątka stanowiła „jądro” składające się z wybitnych młodych naukowców, biznesmenów, inżynierów i polityków, którzy w swoich dziedzinach odnieśli znaczący sukces. Kennedy kupił ich pomysł i posunął się nawet do tego, że powołał specjalną rządową agencję, która spełniała funkcję fasady dla ściągania pieniędzy z podatków federalnych na coś, czemu nadano kryptonim „Kolonia Jersey”. W kosztach partycypowali również biznesmeni, którzy założyli fundację o kapitale co do dolara dorównującym wkładowi rządowemu. W istniejących już budynkach, były to przeważnie rozsiane po całym kraju stare magazyny, urządzono pracownie naukowe. Dzięki temu zaoszczędzono miliony na kosztach inwestycyjnych, eliminując za jednym zamachem pytania, bez których niewątpliwie by się nie obeszło w wypadku przystąpienia do budowy jednego ogromnego centrum naukowo-badawczego.

– W jaki sposób utrzymano tę operację w tajemnicy? – spytał prezydent. – Były z pewnością jakieś przecieki.

Joe wzruszył ramionami.

– Zastosowano prostą metodę. Poszczególnym zespołom badawczym przydzielano rozwiązanie konkretnych problemów cząstkowych. Każdy z nich pracował gdzie indziej. W myśl starej zasady, że nie wie lewica, co czyni prawica. Sprzęt techniczny wydzierżawiono drobnym wytwórcom. Tak wyglądały elementarne środki ostrożności. Trudniej było tak skoordynować prace pod nosem NASA, żeby jej ludzie nie zorientowali się, co jest grane. Oddelegowano więc podstawionych oficerów armii do centrów kosmicznych na przylądku Canaveral i w Houston, a jednego nawet do Pentagonu z zadaniem torpedowania wszelkich kłopotliwych dochodzeń.

– Twierdzi więc pan, że Departament Obrony nic o tym nie wie?

Joe się uśmiechnął.

– To było najłatwiejsze. Jednym z członków „jądra” był wysokiej rangi oficer sztabowy, którego nazwisko nie powinno pana interesować. Nie miał najmniejszych problemów z pogrzebaniem jeszcze jednej misji wojskowej w labiryntach Pentagonu.

Joe urwał i w milczeniu podjechali do piłki. Prezydent jakby we śnie wykonał kolejne uderzenie. Wrócił do wózka i utkwił wzrok w Joem.

– Nie wydaje mi się możliwe, żeby udało się równie skutecznie nałożyć klapki na oczy pracownikom NASA.

– I w tym wypadku do „jądra” należał jeden z ważniejszych dyrektorów administracyjnych Agencji. Bardziej przekonywała go wizja stałej bazy dającej nieograniczone możliwości niż perspektywa kilku krótkotrwałych załogowych lądowań na powierzchni Księżyca. Zdawał sobie jednak sprawę, że NASA nie podejmie się realizacji dwóch skomplikowanych i kosztownych programów jednocześnie, został więc członkiem „Kolonii Jersey”. Projekt utrzymywano w tajemnicy, nie było więc mowy o żadnych przeszkodach ze strony administracji państwowej, Kongresu czy wojska. Jak się okazało, była to mądra decyzja.

– I dzięki niej Stany Zjednoczone trwale postawiły stopę na Księżycu.

Joe skinął poważnie głową.

– Tak, panie prezydencie, właśnie tak.

Prezydent nie mógł objąć w pełni umysłem znaczenia tego faktu.

– To nieprawdopodobne, żeby tak szeroko zakrojony program mógł być realizowany w tajemnicy przez dwadzieścia sześć lat bez wzbudzania czyichkolwiek podejrzeń.

Joe patrzył na tor.

– Nie brakowało problemów, niepowodzeń i tragedii; ich opisanie zajęłoby mi z miesiąc. Podczas opracowywania technologii redukcji wodoru w celu uzyskiwania zeń wody, projektowania aparatury do ekstrakcji tlenu i tworzenia wizji stacji energetycznej o turbinach napędzanych ciekłym azotem pokonano liczne bariery techniczne i doprowadzono do prawdziwych przełomów w nauce. Gromadzono materiały i sprzęt, które wystrzeliwała następnie na wyznaczoną orbitę pewna prywatna agencja kosmiczna sponsorowana przez „jądro”. Prowadzono prace konstrukcyjne przy promie księżycowym, który miał przetransportować to wszystko z orbity ziemskiej do Kolonii Jersey.

– I to wszystko w cieniu naszego programu kosmicznego?

– To, co oficjalnie reklamowano jako wielkie satelity telekomunikacyjne, było w istocie zakamuflowanymi członami promu księżycowego, a w wewnętrznej kapsule każdego z nich znajdował się człowiek. Nie wchodzę już w szczegóły dziesięcioletniego okresu planowania i wreszcie finału niebywale skomplikowanej operacji zespolenia wszystkich członów promu oraz połączenia ich z jednym z naszych porzuconych laboratoriów kosmicznych spełniającym funkcję bazy montażowej. Nie będę też opisywał nowoczesnych rozwiązań zastosowanych przy projektowaniu lekkiego, wydajnego silnika elektrycznego zasilanego energią słoneczną i wykorzystującego tlen w charakterze paliwa napędowego. Dość, że uporano się z tym zadaniem.

Joe przerwał, żeby dać prezydentowi czas na wykonanie kolejnego uderzenia.

– Potem pozostała kwestia zabrania z orbity wysłanych tam systemów podtrzymywania życia oraz materiałów zaopatrzeniowych i przetransportowania tego wszystkiego, a właściwie doholowania, na wyznaczone miejsce na powierzchni Księżyca. Do Kolonii Jersey ściągnięto nawet stare sowieckie laboratorium orbitalne; każdy przydatny strzęp kosmicznego śmiecia. Była to od początku operacja bez precedensu, pionierskie wyrwanie się człowieka z jego domu na Ziemi, najważniejszy krok ewolucji od czasu, kiedy przed trzystu milionami lat pierwsza ryba wypełzła z morza na ląd. Ale, na Boga, dokonaliśmy tego. I kiedy siedzimy tu sobie i gawędzimy, trzysta osiemdziesiąt tysięcy kilometrów stąd żyje i pracuje w nieprzyjaznym środowisku dziesięciu ludzi.

Mówiący te słowa Joe miał wyraz oczu mesjasza. Kiedy umilkł, wrażenie to się rozwiało i Joe zerknął na zegarek.

– Lepiej się pospieszmy, bo tajniacy zaczną się zastanawiać, dlaczego tak marudzimy. I tak to w ogólnym zarysie wygląda. Proszę kontynuować grę, a ja w tym czasie postaram się odpowiedzieć na pańskie pytania.

Prezydent wpatrywał się w niego z nabożną czcią.

– Jezu – jęknął. – Nie wydaje mi się, żebym zdołał wszystko ogarnąć.

– Przepraszam, że przytłoczyłem pana taką masą informacji – powiedział szybko Joe – ale było to konieczne.

– W którym dokładnie miejscu na Księżycu znajduje się ta Kolonia Jersey?

– Po przestudiowaniu fotografii wykonanych przez sondy wysłane na orbitę Księżyca i przez misje Apollo wykryliśmy gejzer pary w obrębie regionu wulkanicznego, który leży na południowej półkuli, po ciemnej stronie Księżyca. Bliższe oględziny wykazały, że jest tam wielka jaskinia, idealne miejsce na lokalizację instalacji wstępnych.

– Powiedział pan, że przebywa tam dziesięciu ludzi?

– Tak.

– A co z okresową rotacją personelu, ze zmianami?

– Nie ma żadnej rotacji.

– Boże, to przecież znaczy, że pierwotna załoga, która montowała prom księżycowy, przebywa w kosmosie od sześciu lat.

– To prawda – przyznał Joe. – Jeden zmarł, a siedmiu dokooptowano, kiedy baza została rozbudowana na tyle, by na jej terenie mogło przebywać więcej osób.

– A co z ich rodzinami?

– Wszyscy są kawalerami. Wszyscy zdawali sobie sprawę z wyrzeczeń i ryzyka i przyjęli warunki.

– Powiedział pan, że jestem dopiero drugim prezydentem, którego poinformowano o tym przedsięwzięciu.

– Zgadza się.

– Niewtajemniczenie głowy państwa w realizowany projekt stanowi obrazę tego urzędu.

Ciemnoniebieskie oczy Joego jeszcze bardziej pociemniały, patrzył teraz na prezydenta z wyraźną niechęcią.

– Prezydenci to stworzenia uwikłane w politykę. Głosy stają się dla nich cenniejsze niż złoto. Nixon mógłby wykorzystać Kolonię Jersey jako zasłonę dymną dla swojego udziału w aferze Watergate. To samo tyczy się Cartera i fiaska akcji odbicia amerykańskich zakładników przetrzymywanych w Iranie. Reagan nie przepuściłby okazji, by za jej pomocą poprawić swój image i uzyskać przewagę nad Rosjanami. A już włos się jeży na głowie na samą myśl o tym, co uczyniliby z projektem w Kongresie przedstawiciele rozmaitych frakcji debatujący nad tym, czy lepiej pieniądze wydawać na obronę, czy na dokarmianie biednych. Kocham swój kraj, panie prezydencie, i uważam siebie za lepszego patriotę niż większość żyjących w nim ludzi, ale nie wierzę już w rząd.

– Korzystał pan z dolarów pochodzących z podatków obywateli.

– Co zwróci się z nawiązką w postaci korzyści płynących z odkryć naukowych. Proszę jednak nie zapominać, że połowę pieniędzy wyłożyły osoby prywatne i ich korporacje, i to, mogę pana zapewnić, nie mając na uwadze jakichkolwiek zysków czy korzyści osobistych. W przeciwieństwie do kontrahentów z lobby obronnego i kosmicznego.

Prezydent nie zaprzeczył. Postawił w milczeniu piłkę na wzgórku i posłał ją w kierunku sektora osiemnastego.

– Skoro tak bardzo nie ufa pan prezydentom – burknął uszczypliwie – to dlaczego spada pan z nieba i mówi to wszystko mnie?

– Możemy mieć pewien problem. – Joe wysunął spod obwoluty teczki fotografię i pokazał ją prezydentowi. – Dzięki naszym powiązaniom zdobyłem fotografię wykonaną z niewykrywalnego przez radar samolotu Air Force odbywającego loty zwiadowcze nad Kubą.

Prezydent wolał nie pytać, w jaki sposób ta fotografia trafiła do rąk Joego.

– No i co na niej jest?

– Proszę przyjrzeć się uważnie obszarowi pomiędzy północnym wybrzeżem wyspy a Florida Keys.

Prezydent wyciągnął z kieszonki koszuli okulary i popatrzył przez nie na fotografię.

– Wygląda mi to na sterowiec reklamowy firmy Goodyear.

– Nie, to „Prosperteer”, stary statek powietrzny należący obecnie do Raymonda LeBarona.

– Zdawało mi się, że LeBaron dwa tygodnie temu zaginął nad Karaibami.

– Dziesięć dni temu, jeśli chodzi o ścisłość, wraz ze swoim sterowcem i dwoma członkami załogi.

– Czyli ta fotografia została wykonana przed jego zniknięciem.

– Nie, film został wyjęty z kamery samolotu zaledwie osiem godzin temu.

– A więc to dowód, że LeBaron żyje.

– Chciałbym, żeby tak było, ale wszelkie próby wywołania „Prosperteera” przez radio pozostały bez odpowiedzi.

– Czy LeBaron jest w jakiś sposób związany z „Kolonią Jersey”?

– Był członkiem „jądra”.

Prezydent nachylił się do mężczyzny.

– A pan, Joe, czy jest pan jednym z pierwotnej dziewiątki, która opracowała ten projekt?

Joe nie odpowiedział. Nie musiał. Prezydent, patrząc nań, odgadł prawdę bez cienia wątpliwości.

Zadowolony z siebie usiadł prosto i odprężył się.

– W porządku, a zatem o co chodzi?

– Za dziesięć dni Sowieci wyprowadzają z hangaru swoją najnowszą rakietę przystosowaną do wynoszenia w przestrzeń okołoziemską ładunków ciężkich i wystrzeliwują ją w kosmos wraz z załogowym ładownikiem księżycowym sześć razy większym i cięższym od modułu, z którego korzystali nasi astronauci podczas realizacji programu „Apollo”. Szczegóły zna pan z meldunków wywiadowczych CIA.

– Referowano mi sprawę ich misji księżycowej – przyznał prezydent.

– I orientuje się pan również, że w ciągu ostatnich dwóch lat Rosjanie umieścili już na orbicie okołoksiężycowej trzy bezzałogowe sondy celem przeprowadzenia rozpoznania terenu i obfotografowania miejsc nadających się do lądowania. Trzecia i ostatnia rozbiła się o powierzchnię Księżyca. W drugiej szwankował silnik, co doprowadziło do wybuchu paliwa. Jednak pierwsza sonda spisywała się bez zarzutu, przynajmniej z początku. Okrążyła Księżyc dwanaście razy. Potem coś się stało. Po powrocie na orbitę okołoziemską, przed samym wejściem w atmosferę, przestała nagle reagować na wszelkie sygnały sterujące nadawane z Ziemi. Przez następnych osiemnaście miesięcy sowieccy kontrolerzy lotów kosmicznych pracowali w pocie czoła nad bezpiecznym sprowadzeniem sondy na Ziemię. Nie wiemy, niestety, czy udało im się wydobyć z niej dane wizualne, jakie zebrała, czy nie. Zdołali w końcu odpalić rakietowe silniki hamujące. Ale zamiast wylądować na Syberii, ich sonda księżycowa, Selenos 4, spadła gdzieś w rejonie Morza Karaibskiego.

– I co to ma wspólnego z LeBaronem?

– Wyruszył na poszukiwanie sowieckiej sondy księżycowej. Cień zwątpienia przemknął przez twarz prezydenta.

– Według meldunków CIA Rosjanie podnieśli ją z dna wód przybrzeżnych Kuby.

– To zasłona dymna. Odstawili nawet niezłe przedstawienie z podnoszeniem sondy. Ale w rzeczywistości do tej pory nawet jej jeszcze nie zlokalizowali.

– A pańscy ludzie uważają, że znają miejsce jej spoczynku?

– Tak, ustaliliśmy precyzyjnie jej położenie.

– Dlaczego tak wam zależy na wyrwaniu Rosjanom tych paru zdjęć Księżyca? Istnieją tysiące takich fotografii dostępnych dla każdego, kto tylko zechce je studiować.

– Wszystkie zostały wykonane przed założeniem Kolonii Jersey. Nowa seria zdjęć zrobionych przez Rosjan bez wątpienia zdradzi jej istnienie.

– I w czym mogłoby to zaszkodzić?

– Sądzę, że jeśli Kreml odkryje prawdę, zadaniem pierwszej wyprawy ZSRR, która wyląduje na Księżycu, będzie zaatakowanie naszej kolonii, opanowanie jej i wykorzystanie do własnych celów.

– Nie kupuję tego. Kreml naraziłby wtedy swój program podboju przestrzeni kosmicznej na odwet z naszej strony.

– Zapomina pan, prezydencie, że nasz projekt księżycowy otoczony jest tajemnicą. Nie można oskarżać Rosjan o zagarnięcie czegoś, co oficjalnie nie istnieje.

– Strzela pan w ciemno – warknął ostro prezydent.

Spojrzenie Joego stwardniało.

– Nieważne. To nasi astronauci pierwsi postawili stopę na powierzchni Księżyca. To my pierwsi go skolonizowaliśmy. Księżyc należy do Stanów Zjednoczonych i naszym obowiązkiem jest przeciwstawianie się wszelkim aktom agresji.

– Nie żyjemy w XIV wieku – odparował wstrząśnięty prezydent. – Nie możemy chwycić za broń i nie dopuszczać Sowietów, czy kogo tam jeszcze, do Księżyca. Poza tym, w myśl uchwały przyjętej przez ONZ, żaden kraj nie ma prawa wyłączności do Księżyca i planet Układu Słonecznego.

– Czy Kreml, będąc na naszym miejscu, oglądałby się na postanowienia ONZ? Nie sądzę. – Joe obrócił się w fotelu kierowcy i wyciągnął z torby kij golfowy. – Sektor osiemnasty. Pańska ostatnia zagrywka, panie prezydencie.

Prezydent ocenił z roztargnieniem sytuację w sektorze i machinalnym uderzeniem umieścił piłkę w odległym o sześć metrów dołku.

– Mógłbym was powstrzymać – powiedział chłodno.

– Jak? NASA nie dysponuje sprzętem, który umożliwiałby wysadzenie plutonu marines na powierzchni Księżyca. Dzięki krótkowzroczności pańskiej i pańskich poprzedników zaangażowali się bez reszty w budowę orbitalnej stacji kosmicznej.

– Nie mogę patrzeć spokojnie, jak rozpętujecie w kosmosie wojnę, która mogłaby się przenieść na Ziemię.

– Nie ma pan wyboru.

– Możecie się mylić co do Rosjan.

– Miejmy taką nadzieję – powiedział Joe. – Podejrzewam jednak, że mogli już zabić Raymonda LeBarona.

– I dlatego powierzyliście mi swoją tajemnicę?

– Znając fakty, będzie pan przynajmniej mógł przygotować sobie jakąś linię postępowania. Jeśli dojdzie do najgorszego, z pewnością podniesie się wrzawa.

– A załóżmy, że każę mojej obstawie aresztować pana jako niedoszłego zamachowca, a następnie ujawnię istnienie „Kolonii Jersey”?

– Jeśli mnie pan aresztuje, Reggie Salazar umrze. Ujawni pan projekt, a wszystkie zakulisowe rozgrywki, chwyty poniżej pasa, szachrajstwa i kłamstwa, ofiary śmiertelne, bez których się nie obyło przy dążeniu do wytyczonego celu, wszystko to zostanie złożone na karb pańskiej kariery politycznej, poczynając od momentu, kiedy został pan zaprzysiężony w Senacie. Wyleci pan z Białego Domu z jeszcze większym hukiem niż Nixon, zakładając, ma się rozumieć, że dożyje pan tej chwili.

– Grozi mi pan szantażem? – Prezydent panował dotąd nad ogarniającym go gniewem, ale teraz wpadł w furię. – Życie Salazara byłoby niską ceną za ratowanie honoru urzędu.

– Dwa tygodnie. Potem może pan ogłosić światu istnienie „Kolonii Jersey”. Przy dźwięku fanfar i bębnów może pan odgrywać wielkiego politycznego herosa. Dwa tygodnie i będzie pan mógł przedstawić dowody największego osiągnięcia naukowego tego kraju.

– Dlaczego akurat za dwa tygodnie?

– Ponieważ zgodnie z ustalonym harmonogramem pierwotna załoga ma wtedy opuścić Kolonię Jersey i powrócić na Ziemię z dorobkiem dwóch dziesięcioleci badań kosmosu, z materiałami zebranymi przez sondy meteorologiczne i księżycowe; z wynikami tysięcy biologicznych, chemicznych i atmosferycznych eksperymentów naukowych; z niezliczonymi fotografiami i kilometrami taśm wideo, na których zarejestrowano przebieg pierwszej w dziejach ludzkości próby założenia kolonii pozaziemskiej. Pierwsza faza projektu dobiegła końca. Marzenie „jądra” zostało urzeczywistnione. Kolonia Jersey należy teraz do narodu amerykańskiego.

Prezydent bawił się w zadumie kijem golfowym.

– Kim pan jest? – spytał po chwili.

– Niech pan sięgnie pamięcią wstecz. Przed wieloma laty byliśmy dobrymi znajomymi.

– Jak mam się z panem kontaktować?

– Kiedy uznam to za konieczne, sam zaaranżuję następne spotkanie. – Joe dźwignął worek z kijami ze stelaża wózka i ruszył wąską ścieżką w stronę budynku klubowego. Nagle zatrzymał się i zawrócił. – Nawiasem mówiąc, skłamałem. To nie bomba, lecz prezent od „jądra” – pudełko nowych piłek golfowych.

Prezydent patrzył na niego z bliskim zawodu zdziwieniem.

– Obyś się w piekle smażył, Joe.

– A, i jeszcze jedno… Moje gratulacje.

– Gratulacje?

Joe podał mu notatnik.

– Prowadziłem zapis pańskiej gry. Zdobył pan siedemdziesiąt dziewięć punktów.

4

Smukły kadłub deski windsurfingowej ślizgał się po zmarszczonej powierzchni morza z pełną wdzięku elegancją mknącej we mgle strzały. Jej szlachetny zarys o łagodnych krzywiznach był nie tylko miły dla oka, lecz umożliwiał także rozwijanie wielkiej szybkości na falach. Lekkość i elastyczność zapewniało desce najprostsze chyba rozwiązanie: kadłub ze sztywnej pianki z tworzywa sztucznego powleczonej polietylenową skorupą. Sterowność gwarantowała mała płetwa na rufie, natomiast przechyłom bocznym deski na wietrze zapobiegał miecz sterczący w okolicach środka.

Trójkątny purpurowy żagiel ozdobiony szerokim turkusowym pasem przywierał do aluminiowego masztu zamocowanego do pokładu uniwersalnym okuciem. Maszt i żagiel otaczał owalny, rurkowy gafel, czyli rodzaj bomu, trzymany mocno długimi, smukłymi dłońmi pokrytymi szorstką, zrogowaciałą skórą.

Dirk Pitt był zmęczony, bardziej zmęczony niż był to skłonny zaakceptować jego otępiały umysł. Mięśnie ramion i nóg ciążyły mu jak ołów, a ból w plecach i barkach wzmagał się z każdym manewrem deską. Co najmniej trzeci raz w ciągu ostatniej godziny tłumił w sobie narastającą pokusę skierowania się ku najbliższej plaży i wyciągnięcia na piasku.

Poprzez przezroczystą szybkę w żaglu obserwował pomarańczową boję zaznaczającą ostatni odcinek z wiatrem na trasie czterdziestoośmiokilometrowego wyścigu maratońskiego desek windsurfingowych po zatoce Biscayne do latarni morskiej Cape Florida na Key Biscayne. Pieczołowicie wybrał pozycję wejścia w wiraż wokół boi. Decydując się na zwrot przez rufę, najelegantszy manewr windsurfingu, przebił się zakosami przez gąszcz zawodników, przesunął środek ciężkości na rufę swojej deski i skierował dziób na nowy kurs. Potem, przytrzymując się jedną ręką masztu, przerzucił takielunek na nawietrzną, przestawił stopy i puścił drugą ręką bom. Pokonując siłę wiatru, przyciągnął teraz do siebie łopoczący żagiel i w precyzyjnie odmierzonym momencie chwycił bom. Deska, pchnięta świeżą północną bryzą wiejącą z szybkością dwudziestu węzłów, pognała po rozkołysanym morzu i niebawem rozpędziła się do blisko trzydziestu mil na godzinę.

Pitt był nieco zaskoczony tym, że w gronie czterdziestu jeden zawodników, z których większość liczyła sobie co najmniej piętnaście lat mniej niż on, zajmuje aktualnie trzecią pozycję i od prowadzących dzieli go zaledwie dwadzieścia metrów.

Różnobarwne żagle floty windsurfingowców przemykały po zielonobłękitnej wodzie jak w zwariowanym pryzmacie. Meta przy latarni morskiej była już w zasięgu wzroku. Pitt skoncentrował się na wyprzedzającym go zawodniku, wyczekując właściwego momentu na atak. Ale zanim się zdecydował, tamten źle ocenił falę i przewrócił się. Teraz Pitt był już drugi, a do mety pozostało tylko pół mili.

Nagle po bezchmurnym niebie przesunął się złowieszczo mroczny cień i Pitt usłyszał dochodzący z góry, nieco z lewej, ryk silników śmigłowego samolotu. Zadarł głowę i z niedowierzaniem wytrzeszczył oczy.

Niespełna sto metrów nad nim, niczym Księżyc podczas zaćmienia przesłaniając Słońce, opuszczał się z przestworzy sterowiec. Jego wielki dziób szedł kursem na zderzenie z flotą windsurfingowych desek. Wszystko wskazywało na to, że olbrzym wymknął się spod kontroli pilota i dryfuje samopas. Śmigła dwóch silników ledwie się obracały na jałowym biegu, ale pchała go do przodu silna bryza. Windsurfingowcy wpatrywali się bezsilnie w gigantyczny kształt przecinający im drogę.

Gondola zawadziła o grzbiet fali i sterowiec odbił się z powrotem w powietrze, prostując lot półtora metra nad wodą, przed prowadzącym zawodnikiem. Chłopak, co najwyżej siedemnastoletni, nie będąc już w stanie wykonać w porę zwrotu, zeskoczył z deski na moment przed tym, jak prawe śmigło sterowca poszatkowało w drobny mak żagiel i maszt.

Pitt wszedł zwinnie w ostry zakręt i przemknął równoległym kursem obok siejącego spustoszenie statku powietrznego. Kącikiem oka zdołał jeszcze zarejestrować nazwę „Prosperteer” wymalowaną wielkimi czerwonymi literami na boku. Drzwi gondoli stały otworem, ale nie zauważył w środku żadnego poruszenia. Krzyknął, lecz jego głos utonął w ryku silników i poświście wiatru. Sterowiec ślizgał się niezgrabnie po powierzchni morza, jak gdyby żył własnym życiem.

I nagle Pitt uświadomił sobie wiszącą w powietrzu katastrofę. Ciarki przeszły mu po plecach. „Prosperteer” sunął w stronę oddalonej o zaledwie pół kilometra plaży, kierując się prosto na szeroką, tarasową fasadę hotelu Sonesta. Chociaż samo zderzenie lżejszego od powietrza statku z solidną budowlą nie powinno spowodować większych szkód, to istniała jednak realna groźba, że pękające zbiorniki paliwa staną w ogniu, a pożar rozprzestrzeni się na pokoje ucinających sobie poobiednią drzemkę gości albo zaskoczy stołowników w znajdującym się niżej patio.

Ignorując otępiające skutki wyczerpania, Pitt skierował swoją deskę na kurs przechodzący tuż przed wielkim zaokrąglonym dziobem sterowca. Gondola podskoczyła na grzbiecie kolejnej fali, a obracające się śmigło prysnęło mu w oczy mgiełką rozproszonej soli. Utracił na chwilę ostrość widzenia i niewiele brakowało, by stracił równowagę. Przetrzymał ten kryzys w półprzysiadzie i zmniejszając przez cały czas odległość dzielącą go od sterowca, wyprostował deskę na falach. Tłumy ludzi gestykulowały z ożywieniem na widok dziwnego obiektu, który zbliżał się szybko do opadającej ku morzu hotelowej plaży.

Pitt musiał idealnie wyczuć moment spotkania ze sterowcem; drugiego podejścia nie będzie. Gdyby podpłynął w złym momencie, jego ciało zostałoby najprawdopodobniej poszatkowane przez śmigła. Zaczynał odczuwać zawroty głowy. Wciąż opadał z sił. Zauważył, że jego mięśnie z coraz większym opóźnieniem reagują na napływające z mózgu rozkazy. Sprężył się w sobie, kiedy deska windsurfingowa wpadała pod dziób sterowca.

I skoczył.

Pochwycił rękami jedną z lin dziobowych „Prosperteera”, ale ześlizgnął się po jej mokrej powierzchni, zdzierając sobie skórę z palców i wnętrza dłoni. Zdesperowany, omotał linę wokół nogi i kurczowo zacisnął na niej dłonie, mobilizując resztki energii. Ciężar ciała Pitta ściągał dziób ku dołowi i sterowiec wlókł go pod powierzchnią morza. Podciągnął się trochę na linie, by wystawić głowę na powierzchnię, zaczerpnął powietrza w płuca i wypluł z ust słoną wodę. Ścigający wpadł we własne sidła.

Kotwica w postaci ciała Pitta bynajmniej nie wystarczała do osadzenia w miejscu latającego monstrum czy choćby do wyhamowania pędu nadawanego mu przez wiatr. Miał już dać za wygraną i puścić się, kiedy nagle dotknął stopami dna. Sterowiec wlókł go przez kipiel przybrzeżnego przyboju i Pitt odnosił wrażenie, że pędzi na złamanie karku diabelską kolejką z wesołego miasteczka. Chwilę potem szorował już nogami po nagrzanym piasku plaży. Spojrzał przed siebie i zobaczył niski falochron hotelu majaczący w odległości niespełna stu metrów.

Boże! pomyślał, stało się – za kilka sekund „Prosperteer” wyrżnie w hotel i niewykluczone, że eksploduje. A to nie wszystko. Pod wpływem zderzenia wirujące wciąż śmigła rozprysną się w drobny mak i deszcz metalowych odłamków zasypie oniemiałe ze zgrozy tłumy. Efekt będzie równie śmiercionośny jak wybuch szrapnela.

– Na miłość boską, niech mi ktoś pomoże! – zawył Pitt.

Zbita masa plażowiczów, przyglądająca się z dziecinną fascynacją temu niecodziennemu widowisku, stała z rozdziawionymi ustami niczym wrośnięta w ziemię. Nagle z tłumu wyskoczyły dwie nastolatki i jakiś chłopak i we trójkę uczepili się jednej z pozostałych lin holowniczych. Za ich przykładem poszli ratownik i starsza, tęga kobieta. W tym momencie czar prysł i w stronę sterowca rzuciła się ze dwudziestka gapiów, chwytając za sunące po ziemi liny. Wyglądało to tak, jakby plemię półnagich dzikusów zmagało się w przeciąganiu liny z rozwścieczonym brontozaurem.

Zapierali się ofiarnie bosymi piętami i wleczeni po plaży przez unoszącą się w górze upartą masę, ryli nimi w piachu głębokie bruzdy. Kadłub, hamowany żywym balastem uczepionym lin dziobowych, okręcił się o sto osiemdziesiąt stopni i skierował w stronę hotelu ogromnym, płetwiastym ogonem. Kółko u spodu gondoli szorowało po krzakach rosnących na szczycie falochronu, a śmigła, które od betonu dzieliły zaledwie centymetry, siekły gałęzie i liście.

„Prosperteer”, pchnięty silnym podmuchem wiatru od morza, poszybował rufą do przodu w kierunku czwartego piętra hotelu, siejąc po drodze spustoszenie wśród parasoli i stolików rozstawionych na patio. Raptowny zryw sterowca wyszarpnął liny z dłoni i ludziom opadły bezradnie ręce. Bitwa wyglądała na przegraną.

Pitt pozbierał się z ziemi i na wpół biegnąc, na wpół się czołgając, dopadł do najbliższej palmy. W ostatnim desperackim chwycie owinął swoją linę wokół wysmukłego pnia, modląc się żarliwie w duchu, żeby wytrzymała naprężenie i nie pękła.

Lina napięła się i wyprężyła niczym struna. Palma, mająca piętnaście metrów wysokości, drgnęła, zakołysała się i zaczęła pochylać. Na te kilka sekund wszyscy wstrzymali oddech. Potem, z bolesnym mozołem, drzewo zaczęło się prostować, powracając stopniowo do pionowej pozycji. Korzenie, chociaż płytko wrośnięte w ziemię, trzymały mocno i sterowiec znieruchomiał, kiedy jego płetwy od wschodniej ściany hotelu dzieliły niespełna dwa metry.

Z dwustu gardeł wyrwał się głośny okrzyk radości i ludzie zaczęli wiwatować. Kobiety podskakiwały i śmiały się, a mężczyźni ryczeli opętańczo, wyciągając ręce z odgiętymi kciukami. Nigdy dotąd żadna zwycięska drużyna nie zebrała bardziej spontanicznej owacji. Jak spod ziemi zmaterializowali się strażnicy z ochrony hotelu, by zagrodzić przypadkowym gapiom dostęp w pobliże obracających się wciąż śmigieł.

Pitt, cały mokry i oblepiony piaskiem, stał, ciężko dysząc. Dopiero teraz poczuł piekący ból w zdartych liną dłoniach. Pierwszy raz miał okazję przyjrzeć się dokładnie powietrznemu statkowi, zadzierał więc głowę i zafascynowany podziwiał archaiczną konstrukcję „Prosperteera”. Nie ulegało wątpliwości, że to przodek nowoczesnych sterowców produkowanych obecnie przez firmę Goodyear.

Przelawirował przez patio pomiędzy poprzewracanymi stolikami i krzesełkami i wdrapał się do gondoli. Milcząca załoga siedziała nadal w bezruchu przypięta pasami do foteli. Pitt pochylił się nad pilotem, poszukał wzrokiem wyłączników zapłonu i przerzucił je w pozycję wyłączenia. Silniki parsknęły cicho raz czy dwa i umilkły, a śmigła po wykonaniu ostatniego spazmatycznego obrotu znieruchomiały.

Zapadła grobowa cisza.

Pitt skrzywił się i rozejrzał po wnętrzu gondoli. Nie dostrzegł śladów jakichkolwiek zniszczeń; przyrządy i wskaźniki zdawały się w jak najlepszym porządku. Zastanowiło go jednak bogactwo pokładowego sprzętu elektronicznego. Mierniki wychyłowe do wykrywania metali, sonar boczny i detektor profilu dna morskiego, pełne wyposażenie podmorskiej ekspedycji poszukiwawczej.

Nie dostrzegał licznych twarzy zaglądających przez otwarte drzwi gondoli ani nie słyszał pulsującego wycia zbliżających się syren. Czuł się oderwany od rzeczywistości i chwilowo zdezorientowany. W parnym, wilgotnym powietrzu unosił się nastrój grozy i mdlący odór rozkładających się ciał.

Jeden z członków załogi siedział przy stoliku z głową wspartą na ramionach, zupełnie jakby spał. Ubranie miał mokre i poplamione. Pitt położył mu dłoń na barku i potrząsnął lekko. Ciało zatraciło całą swoją jędrność. W dotyku sprawiało wrażenie miękkiego i rozlazłego.

Na Pitta opadł jakby lodowaty całun. Każdy skrawek jego skóry pokrył się gęsią skórką, a mimo to pot spływał mu strużkami po plecach.

Skierował uwagę na upiorne postaci siedzące za sterami. Ich twarze pokrywały roje much, a rozkład wyżarł wszelkie ślady życia. Skóra zsuwała się z ciała jak z pękniętego bąbla po oparzeniu. Opadnięte szczęki zwisały bezwładnie, a wargi i języki w rozdziawionych ustach napuchły i wyschły. Oczy mieli otwarte, zapatrzone w pustkę, gałki oczne matowe i zasnute mgłą. Dłonie o posiniałych paznokciach spoczywały wciąż na sterach. Bakterie, niekontrolowane już przez enzymy, wytwarzały gazy wydymające groteskowo brzuchy. Wilgotne powietrze i wysokie temperatury tropików w znacznym stopniu przyspieszały procesy gnilne.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.