Clive Cussler

Przygody DIrka Pitta 5: Vixen 03

Tłumaczenie Władysław J. Wojciechowski

Saga

Przygody DIrka Pitta 5: Vixen 03

Tłumaczenie Władysław J. Wojciechowski

Tytuł oryginału Vixen 03

Język oryginału angielski

Copyright © 1978 by Clive Cussler Enterprises, Inc. All rights reserved.

W porozumieniu z

Peter Lampack Agency, Inc.

350 Fifth Avenue, Suite 5300

New York, NY 10118 USA

Zdjęcie na okładce: Midjourney by Sara Winding

Copyright ©1978, 2025 Clive Cussler i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727203027

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Rocznikowi ’49 ze szkoły średniej w Alhambrze, który wreszcie zorganizował zjazd

Nicość

Baza lotnicza Buckley Field, Kolorado, styczeń 1954

S amolot stratosferyczny typu Boeing C-97 wyglądał jak grobowiec. Być może ze względu na mroźną, zimową noc, a może z powodu zamieci i śniegu zbierającego się na skrzydłach i kadłubie. Słabe światło z kabiny pilotów i niewyraźne cienie pracowników obsługi potęgowały niesamowitą atmosferę tej sceny.

Majorowi Raymondowi Vylanderowi z lotnictwa Stanów Zjednoczonych widok ten specjalnie się nie spodobał. Patrzył w milczeniu na odjeżdżającą i znikającą w burzowej ciemności cysternę z paliwem.

Z tyłu kadłuba, wielkiego jak brzuch wieloryba, opuszczono rampę załadowczą, luk towarowy otworzył się wolno, rzucając prostokąt światła na potężny podnośnik widłowy. Vylander spojrzał w bok na dwa rzędy białych świateł wyznaczających długi na trzy tysiące trzysta metrów, biegnący po równinach Kolorado pas startowy Morskiej Bazy Lotniczej Buckley. Upiorny blask reflektorów rozświetlał noc i stopniowo znikał za zasłoną padającego śniegu.

Odwrócił wzrok i popatrzył na zmęczoną twarz, odbijającą się w okiennej szybie. Czapkę zsunął niedbale na tył głowy, odsłaniając gęste brązowe włosy. Lekko pochylony do przodu sprawiał wrażenie napiętego jak sprinter czekający na strzał startera. Niewyraźne odbicie jego postaci na tle majaczącego w dali samolotu spowodowało, że mimowolnie zadygotał. Zamknął oczy, zepchnął tę scenę w niepamięć i ponownie spojrzał na pomieszczenie.

Siedzący na krawędzi biurka admirał Walter Bass starannie złożył mapę meteo, otarł chusteczką spocone czoło, a potem skinął na Vylandera.

– Od wschodnich zboczy Gór Skalistych zbliża się front. Powinien pan wyrwać się z niego gdzieś nad kontynentalnym działem wodnym.

– Pod warunkiem że wcześniej uda mi się poderwać tego dupiastego ptaszka z ziemi.

– Na pewno.

– Poderwanie do lotu ciężkiej maszyny z pełnym zapasem paliwa i ładunkiem o wadze czterdziestu ton, podczas śnieżycy, przy bocznym wietrze wiejącym z prędkością czterdziestu pięciu kilometrów na godzinę, a na dodatek z lotniska na wysokości półtora tysiąca metrów nad poziomem morza to z pewnością nie jest zwyczajny start.

– Każdy czynnik został dokładnie przeanalizowany – odparł chłodno Bass. – Koła powinny oderwać się od ziemi z zapasem dziewięciuset metrów do końca pasa.

Vylander opadł na fotel jak balon, z którego uszło powietrze.

– Czy warto ryzykować w ten sposób życie mojej załogi, admirale? Co jest tak cholernie ważne dla marynarki Stanów Zjednoczonych, że w samym środku nocy ściąga nie wiadomo gdzie samolot należący do lotnictwa, by transportował jakiś złom na jedną z wysepek Pacyfiku?

Na twarzy Bassa pojawił się na moment rumieniec emocji, lecz po chwili jego oblicze złagodniało. Gdy się odezwał, mówił delikatnie, prawie przepraszająco:

– To jest dziecinnie proste, majorze. Ten złom, jak pan powiedział, jest ładunkiem o bezwzględnym pierwszeństwie, przeznaczonym do supertajnego programu badawczego. Ponieważ pański samolot stratosferyczny był jedynym środkiem ciężkiego transportu w promieniu tysiąca kilometrów, lotnictwo zgodziło się wypożyczyć go czasowo marynarce. A zatem to oni wrobili pana i pańską załogę w ten interes. To wszystko.

Vylander rzucił Bassowi przenikliwe spojrzenie.

– Nie chciałbym, żeby to wyglądało na niesubordynację, admirale, ale to nie jest wszystko. W każdym razie w przypadku zadania, które może się nie powieść.

Bass obszedł biurko i usiadł.

– Niech pan uważa ten lot za rutynowy, nic więcej.

– Byłbym panu wdzięczny, sir, gdyby zechciał pan rzucić parę szczegółów i oświecić mnie, co stanowi zawartość pojemników załadowanych do mojego przedziału towarowego.

– Przykro mi – odparł Bass, unikając wzroku majora – ale ta sprawa jest ściśle tajna.

Vylander wiedział, że admirał kłamie. Podniósł się ciężko, wziął do ręki plastikową teczkę z mapami i planem lotu i ruszył w stronę drzwi.

Tam jednak zatrzymał się i odwrócił.

– Na wypadek gdybyśmy musieli awaryjnie…

– Nic z tych rzeczy! Gdyby w powietrzu zaistniała sytuacja awaryjna – oznajmił z namaszczeniem Bass – sprowadzicie maszynę na ziemię na nie zamieszkanym terenie.

– Prosi pan o zbyt wiele.

– To nie jest prośba, lecz rozkaz! Panu i pańskiej załodze nie wolno opuścić samolotu na trasie stąd do miejsca przeznaczenia bez względu na to, jak skrajne okoliczności mogą zaistnieć.

Twarz Vylandera spochmurniała.

– W takim razie myślę, że to już wszystko.

– Jest jeszcze coś.

– Mianowicie?

– Powodzenia – powiedział Bass, a na jego wargach pojawił się delikatny uśmiech.

Ten uśmiech zupełnie nie spodobał się Vylanderowi. Otworzył drzwi i, nie odpowiadając, wyszedł na mróz.

W kabinie pilotów porucznik Sam Gold, drugi pilot, pochylony tak nisko, że jego głowa znajdowała się o pół metra poniżej zagłówka, zajęty był wykazem czynności kontrolnych, podczas gdy tuż za nim, po jego lewej stronie, kapitan George Hoffman, nawigator, bawił się kątomierzem. Kiedy Vylander wszedł do kabiny z przedziału towarowego, nikt nie zwrócił na niego najmniejszej uwagi.

– Kurs ustalony? – spytał Hoffmana.

– Całą tę wstępną paskudną robotę załatwili spece z marynarki. Chociaż nie powiem, żeby spodobało mi się wytyczenie naszej trasy. Zbyt wydumane. Każą nam lecieć nad najbardziej odludną częścią Zachodu.

Na twarzy Vylandera pojawił się niepokój, co Hoffman od razu zauważył. Major spojrzał przez ramię na wielkie stalowe pojemniki, przymocowane pasami w sekcji towarowej, i próbował wyobrazić sobie ich zawartość.

Zamyślenie przerwał mu starszy sierżant Joe Burns o kamiennej twarzy Bustera Keatona, inżynier pokładowy, który pracował przy wejściu do kabiny.

– Wszystko zapięte na ostatni guzik i gotowe do odlotu w siną dal, majorze.

Vylander skinął głową, nie spuszczając wzroku z pojemników.

– W porządku, ruszajmy w drogę tym horrorem na kółkach.

Pierwszy silnik obrócił się i zagdakał, a zaraz po nim ożyły trzy pozostałe. Wtedy odłączono dodatkowe zasilanie, wyciągnięto klocki spod kół i Vylander zaczął wolno kołować przeciążoną maszyną w stronę końca pasa startowego. Strażnicy i ludzie z obsługi odwrócili się i pobiegli schronić w cieple pobliskiego hangaru, a pęd powietrza walił ich po plecach.

Admirał Bass stał w wieży kontrolnej lotniska Buckley i obserwował, jak stratosferyczny samolot sunie niczym ociężały żuk po omiatanym śniegiem lotnisku. W dłoni trzymał słuchawkę i spokojnie mówił do mikrofonu:

– Może pan powiadomić prezydenta, że Vixen 03 przygotowuje się do startu.

– Jaki jest przewidywany czas przybycia na miejsce? – spytał stanowczym głosem Charles Wilson, sekretarz obrony.

– Biorąc pod uwagę tankowanie paliwa na Hickam Field na Hawajach, Vixen 03 powinien wylądować w rejonie prób mniej więcej o godzinie czternastej czasu waszyngtońskiego.

– Ike zaplanował nas na jutro, na ósmą rano. Nalega, żeby dostarczyć mu szczegółowe sprawozdanie ze zbliżających się prób i na bieżąco informować o locie Vixen 03.

– Natychmiast wylatuję do Waszyngtonu.

– Chyba nie muszę dokładnie wyjaśniać, admirale, co by się stało, gdyby ten samolot rozbił się w pobliżu jakiegoś większego miasta.

Bass milczał przez długą chwilę pełną przerażającej ciszy.

– Tak, panie sekretarzu, to byłby koszmar, z którym żaden z nas nie potrafiłby żyć.

– Ciśnienie i moment obrotowy nieznacznie za małe – ogłosił sierżant Burns. Wpatrywał się w tablicę wskaźników jak sroka w gnat.

– Wystarczy, żeby go poderwać? – spytał z nadzieją Gold.

– Przykro mi, poruczniku. W rozrzedzonym powietrzu Denver silniki spalinowe nie pracują równie dobrze jak na poziomie morza. Przy uwzględnieniu tego wskazania mierników odpowiadają sytuacji.

Vylander popatrzył na wstęgę asfaltu przed nimi. Śnieżyca zelżała, więc prawie mógł dojrzeć oznaczenie połowy długości pasa. Serce zaczęło mu bić trochę szybciej, dotrzymując tempa gwałtownym ruchom wycieraczek na szybach. Boże, pomyślał, on nie wygląda na dłuższy niż stół bilardowy. Zupełnie jak w transie sięgnął po mikrofon.

– Vixen 03 do wieży. Gotowy do startu. Over.

– Ta maszynka w całości należy do pana – zatrzeszczał znajomy głos admirała Bassa. – Niech pan ocali dla mnie tę pękatą amerykańską lalunię.

Vylander odmeldował się, zwolnił hamulce i wszystkie cztery manetki przesunął aż do oporu.

C-97 pchnął swój przypominający kartofel nos w sypiący śniegiem wiatr i zaczął sunąć z wysiłkiem wzdłuż długiej wstęgi pasa. Tymczasem Gold informował monotonnie o rosnącej prędkości:

– Siedemdziesiąt pięć na godzinę.

O wiele za wcześnie mignął obok znak z dużą cyfrą 9.

– Przed nami dwa tysiące siedemset metrów – mówił jednostajnie Gold. – Prędkość sto pięć.

Białe światła wyznaczające pas ginęły za końcami skrzydeł. Maszyna parła do przodu – potężne silniki marki Pratt-Whitney pracowały na pełnych obrotach, a czterołopatkowe śmigła chwytały rozrzedzone powietrze. Vylander tak mocno zacisnął dłonie na wolancie, że zbielały mu knykcie. Mruczał na przemian modlitwy i przekleństwa.

– Prędkość sto pięćdziesiąt, zostało dwa tysiące metrów.

Burns nie spuszczał wzroku z tablicy przyrządów, uważnie obserwował każde drgnięcie wskaźników, gotów natychmiast wykryć najmniejszy objaw zapowiadający kłopoty. Hoffman mógł tylko siedzieć bezsilnie i przyglądać się, jak pas startowy znika z nadmierną, jak mu się wydawało, prędkością.

– Sto osiemdziesiąt.

Vylander zaczął walczyć z kolumną sterowniczą, gdy maszynę zaatakował porywisty boczny wiatr. Kropelka potu spłynęła mu niepostrzeżenie po policzku i spadła na udo. Ze zniecierpliwieniem czekał na jakikolwiek znak, że samolot robi się lżejszy, lecz nadal miał wrażenie, iż jakaś gigantyczna dłoń dociska kabinę do ziemi.

– Prędkość dwieście. Właśnie minęliśmy znacznik tysiąc pięćset metrów.

– No, leć, dziecinko, leć – błagał Hoffman, a meldunki Golda posypały się jeden za drugim.

– Dwieście piętnaście. Zostało nam tysiąc metrów. – Zwrócił się do Vylandera: – Właśnie minęliśmy punkt krytyczny – podrywać się albo hamować.

– No i mamy margines bezpieczeństwa admirała Bassa – mruknął.

– Za chwilę sześćset metrów. Prędkość dwieście trzydzieści.

Vylander widział już czerwone światła końca pasa startowego.

Zdawało mu się, że steruje skałą. Gold spoglądał na niego nerwowo, wyczekując ruchu łokci, co by znaczyło, że major zaczął podrywać maszynę. Vylander nadal siedział nieruchomo jak worek portlandzkiego cementu.

– O Boże… znacznik trzystu metrów… bliżej, bliżej, za nami.

Vylander delikatnie ściągnął wolant na siebie. Przez prawie trzy sekundy, które dłużyły się jak wieczność, nic się nie działo. Lecz nagle samolot oderwał się od asfaltu i wzniósł – zaledwie pięćdziesiąt metrów przed końcem pasa startowego.

– Schować podwozie! – powiedział ochryple Vylander.

Minęło jeszcze kilka nerwowych chwil, dopóki podwozie nie zamknęło się w gniazdach, i dopiero wtedy Vylander poczuł lekkie zwiększenie prędkości.

– Podwozie schowane – oznajmił Gold.

Klapy zostały podniesione na wysokości stu dwudziestu metrów i wszyscy czterej mężczyźni odetchnęli z ulgą, gdy Vylander położył maszynę w lekki skręt na północny zachód. Pod lewym skrzydłem zamigotały światła Denver, lecz wkrótce zniknęły za chmurami. Vylander nie rozluźnił się, dopóki prędkość względem powietrza nie zwiększyła się do trzystu kilometrów na godzinę, a wysokość do tysiąca metrów.

– Hop, hop i poszło. – Hoffman odetchnął. – Przyznam, że tam w dole miałem trochę stracha.

– Witamy w klubie. – Burns się uśmiechnął.

Gdy Vylander przebił się przez powłokę chmur i wyrównał lot na pułapie czterech tysięcy ośmiuset metrów w kierunku zachodnim nad Góry Skaliste, zwrócił się do Golda:

– Przejmij stery. Pójdę sprawdzić, co słychać z tyłu.

Gold spojrzał badawczo na majora, gdyż ten zazwyczaj nie oddawał sterów tak wcześnie.

– Mam – zameldował, kładąc dłonie na wolancie.

Vylander odpiął pasy bezpieczeństwa i wszedł do przedziału ładunkowego, uważnie zamykając za sobą drzwi do kabiny.

Naliczył trzydzieści sześć błyszczących pojemników z nierdzewnej stali, mocno przytroczonych do drewnianych klocków na podłodze. Zaczął uważnie sprawdzać powierzchnię każdego z nich. Szukał stosowanych w armii, wytłaczanych oznaczeń wagi, daty produkcji, inicjałów inspektora kontroli, instrukcji transportu… Nie znalazł niczego.

Prawie po kwadransie miał już zamiar zrezygnować i wrócić do kabiny, gdy spostrzegł niewielką aluminiową plakietkę, która spadła między drewniane kloce. Na odwrotnej stronie miała przylepiec i Vylander poczuł odrobinę zadowolenia, dopasowując blaszkę do lepkiego miejsca na pojemniku. Uniósł plakietkę do słabego światła i spojrzał z ukosa na jej gładką powierzchnię. Malutki, wgłębiony znak potwierdził jego najgorsze obawy.

Przez pewien czas stał, przyglądając się małej, aluminiowej płytce.

Z odrętwienia wyrwał go nagły przechył maszyny. Rzucił się przez przedział ładunkowy i szarpnięciem otworzył drzwi kabiny. Była pełna dymu.

– Maski tlenowe! – krzyknął, z ledwością rozróżniając zarysy Hoffmana i Burnsa. Gold był całkowicie ukryty w niebieskawej mgle.

Doszedł po omacku do swego fotela i zaczął szukać maski tlenowej, krzywiąc się od gryzącego zapachu spalonych kabli.

– Wieża w Buckley, tu Vixen 03! – krzyczał do mikrofonu Gold. – Mamy dym w kabinie. Proszę o instrukcje awaryjnego lądowania. Over.

– Przejmuję stery – rzucił Vylander.

– Należą do ciebie – odparł bez wahania Gold.

– Burns?

– Tak?

– Co się, do cholery, zepsuło?

– W tym dymie nie potrafię stwierdzić na sto procent, majorze. – Spod maski tlenowej głos Burnsa brzmiał głucho. – Wygląda mi to na krótkie spięcie gdzieś w okolicy nadajnika.

– Wieża w Buckley, tu Vixen 03! – wołał uparcie Gold. – Odezwijcie się.

– To nie ma sensu, poruczniku – wysapał Burns. – Oni nas nie słyszą. Nikt nie może nas usłyszeć. Poszedł bezpiecznik sprzętu radiowego.

Oczy Vylandera łzawiły tak mocno, że ledwie widział.

– Wracamy do Buckley – oznajmił chłodno.

Ale zanim zdołał wykonać zwrot o sto osiemdziesiąt stopni, poczuł gwałtowne drgania samolotu i usłyszał jakiś metaliczny odgłos. Dym zniknął jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, a do kabiny wdarł się podmuch lodowatego powietrza, atakując skórę ludzi niczym rój os. Samolot miał najwyraźniej zamiar rozlecieć się na kawałki.

– Urwała się łopata śmigła trzeciego silnika! – krzyknął Burns.

– Jezu Chryste! Jak nie urok to… Wyłącz trzeci! – rzucił Vylander. – I ustaw równolegle to, co zostało ze śmigła.

Gold momentalnie zaczął manipulować przy tablicy rozdzielczej i wkrótce wibracje ustały. Z drżącym sercem Vylander delikatnie wypróbował stery. Oddychał szybko, a gdzieś w środku poczuł rosnące przerażenie.

– Łopata śmigła przebiła powłokę kadłuba – poinformował Hoffman. – W luku ładunkowym mamy wyrwę na dwa metry. Wszędzie wiszą kable i przewody hydrauliczne.

– To wyjaśnia zniknięcie dymu – odezwał się złowrogo Gold. – Został wyssany, gdy w kabinie spadło ciśnienie.

– To również wyjaśnia, dlaczego nie reagują lotki i ster pionowy – dodał Vylander. – Możemy się wznosić i zniżać lot, lecz nie możemy skręcać i pochylać maszyny na skrzydło.

– A może udałoby się obrócić go, otwierając i zamykając maski na pierwszym i czwartym silniku – zaproponował Gold. – To powinno wystarczyć, by skierować samolot do lądowania w Buckley.

– Nie dolecimy do Buckley – stwierdził Vylander. – Bez trzeciego silnika tracimy wysokość w tempie prawie trzystu metrów na minutę. Będziemy musieli posadzić go w Górach Skalistych.

Reakcją na te słowa była głucha cisza. Dowódca widział, jak w oczach członków załogi wzbiera strach, mógł go prawie poczuć.

– Mój Boże – jęknął Hoffman. – Tego nie da się zrobić. Jak nic rozwalimy się o skały.

– Ciągle jeszcze mamy trochę mocy i sterowności – stwierdził Vylander. – Ponadto wyszliśmy z chmur, więc przynajmniej widać, dokąd lecimy.

– Dzięki niebiosom za nawet tak niewielką łaskę – mruknął Burns.

– Jaki mamy kurs? – spytał Vylander.

– Dwa-dwa-siedem, południowy zachód – odparł Hoffman. – Zepchnęło nas prawie o osiemdziesiąt stopni od wyznaczonego kierunku.

Vylander tylko skinął. Nie było nic więcej do powiedzenia.

Całą uwagę skupił na prowadzeniu samolotu w linii zbliżonej do poziomu. Niestety, nie mógł zapobiec szybkiemu opadaniu.

Nawet przy maksymalnych obrotach trzech silników nie było sposobu, by utrzymać pułap tak mocno obciążonej maszyny. On i Gold mogli tylko siedzieć bezsilnie, podczas gdy samolot rozpoczął długi ślizg w kierunku ziemi przez doliny otoczone szczytami Gór Skalistych Kolorado sięgających do wysokości ponad czterech tysięcy metrów.

Wkrótce rozróżniali już drzewa wystające ze śniegu okrywającego góry. Na wysokości trzech i pół tysiąca metrów poszczerbione szczyty zaczęły wznosić się ponad końcami skrzydeł. Gold włączył światła lądowania i wytężał wzrok, wypatrując kawałka otwartej przestrzeni. Hoffman i Burns siedzieli nieruchomo, oczekując w napięciu nieuniknionej katastrofy.

Wskazówka wysokościomierza opadła poniżej kreski trzech tysięcy metrów. Trzy tysiące metrów. To cud, że zeszli tak nisko, cud, że żadna skała nie stanęła im nagle na drodze. A potem prawie dokładnie przed nimi drzewa rozstąpiły się i w światłach reflektorów ukazał się płaski, zasypany śniegiem teren.

– Łąka! – krzyknął Gold. – Cudowna, wspaniała górska łąka pięć stopni na prawo!

– Widzę ją – przytaknął Vylander. Delikatnie zmienił kurs, ustawiając odpowiednio manetki i klapy silników.

Nie było czasu na formalne procedury lądowania. Chodziło o przeżycie, podręcznikowe lądowanie ze schowanym podwoziem.

Morze drzew zniknęło pod kadłubem, a Gold wyłączył zapłon, gdy Vylander sprowadził samolot na wysokość zaledwie trzech metrów nad ziemią. Silniki umilkły, olbrzymi cień w dole rósł szybko, aż spotkał się z opadającym kadłubem.

Uderzenie było mniej gwałtowne, niż którykolwiek z nich miał prawo oczekiwać. Brzuch samolotu musnął śnieg i uderzył lekko, raz, drugi, a potem opadł jak gigantyczna narta. Vylander nie potrafił określić, jak długo trwała ta koszmarna, niekontrolowana jazda.

Sekundy dłużyły się w nieskończoność. Wreszcie samolot zatrzymał się i zapadła głucha cisza – śmiertelna i złowroga.

Pierwszy zareagował Burns.

– Na Boga, udało się nam – wyszeptał drżącymi wargami.

Gold miał ziemisty kolor twarzy. Wyjrzał przez okno, lecz zobaczył wyłącznie biel. Za szybą znajdowała się nieprzenikniona warstwa śniegu. Odwrócił się wolno do Vylandera i otworzył usta, by coś powiedzieć, lecz nie zrobił już tego nigdy. Słowa zamarły mu w gardle.

Dudniące drgania wstrząsnęły samolotem, po nich dał się słyszeć ostry, trzeszczący hałas i skrzypienie wyginanego i skręcanego metalu. Biel za szybami ustąpiła miejsca ścianie gęstej, zimnej czerni. Potem nie było już nic, zupełnie nic.

W biurze kwatery głównej marynarki w Waszyngtonie admirał Bass przyglądał się apatycznie mapie pokazującej zaplanowany rejs Vixen 03. Wszystko było wypisane w jego zmęczonych oczach, na zrytych zmarszczkami zapadniętych policzkach, w zwieszonych, znużonych ramionach. W ciągu ostatnich czterech miesięcy Bass postarzał się ponad swój wiek. Zadzwonił telefon, więc podniósł słuchawkę.

– Admirał Bass? – odezwał się znajomy głos.

– Tak, panie prezydencie.

– Sekretarz Wilson powiadomił mnie, że chce pan odwołać poszukiwania Vixen 03.

– To prawda – odparł spokojnie. – Nie widzę sensu w przedłużaniu tej agonii. Okręty marynarki, samoloty lotnictwa i jednostki wojska przeczesały każdy skrawek ziemi i morza na szerokość siedemdziesięciu kilometrów po każdej stronie zaplanowanej trasy przelotu Vixen 03.

– Co pan o tym sądzi?

– Podejrzewam, że wrak samolotu leży na dnie Pacyfiku – odparł Bass.

– Myśli pan, że udało im się przekroczyć linię Zachodniego Wybrzeża?

– Tak.

– Módlmy się, żeby miał pan rację, admirale. Niech Bóg ma nas w swojej opiece, jeśli ten samolot rozbił się na ziemi.

– Gdyby tak się stało, do tej pory już byśmy o tym wiedzieli – odrzekł Bass.

– Tak – prezydent zawahał się – sądzę, że tak. – Znowu przerwał. – Zamknijcie akta sprawy Vixen 03. Ukryjcie je, i to głęboko.

– Dopilnuję tego osobiście, panie prezydencie.

Bass odłożył słuchawkę na widełki i opadł z powrotem na krzesło – człowiek pokonany przy końcu długiej i, co tu mówić, wzorowej kariery.

Jeszcze raz zerknął na mapę.

– Gdzie? – powiedział głośno do siebie. – Gdzie jesteś? Dokąd, do diabła, doleciałeś?

Odpowiedź nie nadeszła. Nie znaleziono rozwiązania zagadki, nie poznano losów nieszczęsnego samolotu stratosferycznego. Wyglądało na to, że major Vylander i jego załoga odlecieli w nicość.

CZĘŚĆ I
VIXEN 03

1

Kolorado, wrzesień 1988

Dirk Pitt obudził się, ziewnął szeroko i rozejrzał po pomieszczeniu. Było ciemno, kiedy przyjechał do tej górskiej chaty, a płomienie w kominku zbudowanym z wielkich głazów i światło lamp naftowych wydzielających gryzący zapach nie rozjaśniały wystarczająco wnętrza z sękatego sosnowego drewna. Zatrzymał wzrok na ściennym zegarze firmy Setha Thomasa. Poprzedniego wieczoru nastawił go i nakręcił, wydawało mu się, że tak właśnie powinien postąpić. Potem przyjrzał się potężnej głowie łosia, pokrytej pajęczyną, spoglądającej na niego przykurzonymi, szklanymi ślepiami. Tuż za łosiem znajdowało się duże okno z zapierającym dech widokiem na niedostępny górski łańcuch Sawatch, w głębi Gór Skalistych w stanie Kolorado.

Kiedy otrząsnął się w końcu ze snu, stanął przed podjęciem pierwszej tego dnia decyzji – czy pozwolić oczom rozkoszować się pięknem górskiej scenerii, czy też cieszyć je widokiem kształtnego ciała członkini Kongresu Loren Smith, która siedziała nago na pikowanym pledzie, pochłonięta ćwiczeniami jogi.

Pitt, słusznie zresztą, opowiedział się w myślach po stronie członkini Kongresu Loren Smith. Nogi skrzyżowała w pozycji lotosu, łokcie i głowę wsparła na pledzie. Pitt doszedł do wniosku, że widoczne między udami gniazdko i małe, naprężone wzgórki piersi o niebo przewyższają granitowe szczyty łańcucha Sawatch.

– Jak nazywasz tę niegodną damy akrobatyczną pozycję? – spytał.

– Ryba – odparła, nie poruszając się. – Świetnie wpływa na mięśnie klatki piersiowej.

– Jako mężczyzna – stwierdził Pitt, udając powagę – nie przepadam za cyckami twardymi jak kamień.

– Wolałbyś, żeby były sflaczałe i obwisłe? – Zwróciła w jego stronę fiołkowe oczy.

– No cóż… niezupełnie. Ale może odrobina silikonu tu i tam…

– Na tym właśnie polega problem z umysłem samca – rzuciła, siadając i zaczesując w tył długie, kasztanowe włosy. – Czy uważasz, że wszystkie kobiety powinny mieć mleczarnie nadmuchane jak balony, tak jak te pozbawione smaku dziwki z rozkładówek w szowinistycznych czasopismach?

– Żeby mieć, wystarczy chcieć.

Rzuciła mu pogardliwe spojrzenie.

– Trudno, będziesz musiał zadowolić się moimi dwójeczkami. To wszystko, co mam.

Wyciągnął rękę, objął jej ciało potężnym ramieniem i wciągnął do połowy na łóżko.

– Olbrzymie czy malutkie – pochylił się i delikatnie pocałował oba sutki – żadna kobieta nie będzie oskarżać Dirka Pitta o dyskryminację.

Wyprężyła się i ugryzła go w ucho.

– Całe cztery dni sami, tutaj. Bez telefonów, bez spotkań komitetu, przyjęć i denerwujących mnie pracowników. To chyba zbyt piękne, by było prawdziwe. – Wsunęła dłoń pod kołdrę i zaczęła głaskać go po brzuchu. – Co powiesz na odrobinę gimnastyki przed śniadaniem?

– Och, to magiczne słowo.

Spojrzała na niego zaczepnie.

– Gimnastyka czy śniadanie?

– To, o czym mówiłaś wcześniej, twoja pozycja jogi. – Pitt wyskoczył z łóżka, puszczając Loren, tak że opadła na kształtną pupę. – Którędy do najbliższego jeziora?

– Jeziora?

– Jasne. – Pitt roześmiał się na widok zdumienia malującego się na jej twarzy. – Tam, gdzie jest jezioro, są ryby. Nie możemy tracić dnia na łóżkowych figlach, skoro soczysty pstrąg z zapartym tchem czeka na okazję połknięcia haczyka.

Popatrzyła na niego pytająco, przechylając głowę. Stał wyprostowany – sto osiemdziesiąt osiem centymetrów umięśnionego, opalonego, z wyjątkiem wąskiego pasa dokoła bioder, ciała. Zmierzwione czarne włosy sprawiały, że twarz robiła wrażenie srogiej, lecz jednocześnie zdolnej do uśmiechu, który rozgrzałby zatłoczony ludźmi pokój. W tym momencie nie uśmiechał się, lecz Loren znała Pitta wystarczająco dobrze, by rozpoznać radość w zmarszczkach wokół nieprawdopodobnie zielonych oczu.

– Ty wielki, zarozumiały dzwońcu – wyrzuciła z siebie. – Nabierasz mnie.

Poderwała się z podłogi i wyrżnęła go głową w brzuch, powalając na łóżko. Nawet przez chwilę nie łudziła się swoją pozorną siłą. Gdyby Pitt nie rozluźnił się i nie poddał jej pędowi, odbiłaby się od niego jak piłka od ściany.

Zanim zdążył udać, że protestuje, Loren wczołgała mu się na piersi i siadła okrakiem, rękami przytrzymując jego ramiona. On naprężył się, objął ją i ścisnął dłońmi jej jędrne pośladki. Poczuła, jak pod nią rośnie, jak jego żar promieniuje poprzez jej skórę.

– Na ryby? – powiedziała zaczepnie. – Jedyny kij, jakim potrafisz się posługiwać, nie ma przecież kołowrotka.

Śniadanie zjedli koło południa. Pitt wziął prysznic, ubrał się i wrócił do kuchni. Loren pochylała się nad zlewem, energicznie szorując przypaloną patelnię. Miała na sobie fartuszek, nic więcej. Stał w progu, obserwując, jak kołyszą się jej małe piersi, i bez pośpiechu zapinając koszulę.

– Ciekaw jestem, co powiedzieliby twoi wyborcy, gdyby mogli cię teraz zobaczyć.

– Chrzanię wyborców – odparła, uśmiechając się diabolicznie. – Moje prywatne życie to nie ich zasrany interes.

– „Chrzanię wyborców” – powtórzył poważnie Pitt, udając, że robi notatki. – Jeszcze jedno hasło w skandalicznym życiu małej Loren Smith, reprezentantki styranizowanego łapówkarstwem siódmego okręgu w stanie Kolorado.

– To wcale nie jest śmieszne. – Odwróciła się i zamachnęła na niego patelnią. – W siódmym okręgu nie ma żadnych szwindli politycznych, a w Kapitolu ja jestem ostatnią z tych, których można by oskarżyć o wyciąganie łapy po forsę.

– Aha… a twoje wybryki seksualne? Pomyśl tylko, ile zamieszania mogłyby wokół tego narobić gazety. Właściwie ja sam mógłbym cię wykorzystać i napisać o tobie bestseller.

– Nie można mnie tknąć, dopóki moi kochankowie nie figurują na liście płac mojego biura i dopóki nie zabawiam się z nimi na koszt Kongresu.

– A co ze mną?

– Ty przecież zapłaciłeś już swoją działkę, pamiętasz? – Wytarła patelnię i odłożyła do szafki.

– I jak tu robić interes – powiedział smutno – skoro tak tanio sprzedaję się kochance?

Objęła go za szyję i pocałowała w brodę.

– Kiedy następnym razem podczas przyjęcia w Waszyngtonie będziesz podrywał jakąś napaloną dziewczynę, proponuję, żebyś najpierw zażądał wyciągu z jej konta.

Wielki Boże, przypomniała sobie to okropne party, zepsute przez sekretarza do spraw środowiska. Nie cierpiała towarzystwa kongresowego. Kiedy jej działanie nie dotyczyło interesów stanu Kolorado lub jakiegoś zadania jej komisji, szła zwykle po pracy do domu, do pewnego parszywego kota o imieniu Ichabod, i gapiła się na byle jaki film w telewizji.

Pitt stał w połyskliwym świetle pochodni trawnikowych i jak magnes przyciągnął jej wzrok. Przyglądała się mu bezczelnie, prowadząc jednocześnie ożywioną rozmowę z kongresmanem Partii Niezależnych, Mortonem Shawem z Florydy. Czuła swoje przyspieszone, co rzadko się zdarzało, tętno i zastanawiała się nad przyczyną tego przyspieszenia akurat teraz. Facet nie był przystojny, w każdym razie nie tak jak Paul Newman, ale męski. Wydawało się, że cechuje go powaga. Wysoki, a ona lubiła wysokich.

Był sam, z nikim nie rozmawiał. Obserwował otaczających go ludzi spojrzeniem oznaczającym raczej prawdziwe zainteresowanie niż wyniosłość pełną znudzenia. Kiedy zdał sobie sprawę, że ona na niego patrzy, zwyczajnie odpowiedział jej takim samym, szczerym spojrzeniem.

– Kto to jest, ten, co podpiera ścianę, tam w cieniu? – spytała Mortona Shawa.

Shaw odwrócił się i spojrzał w kierunku, który Loren wskazała ruchem głowy. Oczy mu rozbłysły i uśmiechnął się, gdy poznał Pitta.

– Jesteś w Waszyngtonie od dwóch lat i nie wiesz, kto to jest?

– Gdybym wiedziała, nie pytałabym – odrzekła niedbale.

– Nazywa się Pitt, Dirk Pitt Jest dyrektorem projektów specjalnych w NUM-ie, Narodowej Agencji Badań Morskich i Podwodnych. Wiesz co? To jest ten gość, który prowadził operację podnoszenia „Titanica”.

Poczuła się głupio na myśl, że go nie poznała. Jego zdjęcie i opis zakończonej powodzeniem akcji publikowano przez kilka tygodni. A więc to był mężczyzna, który podjął się tego, co niemożliwe, i dopiął swego. Przeprosiła Shawa i poszła przez tłum w stronę Pitta.

– Panie Pitt – powiedziała i udało jej się tylko tyle. Wiatr poruszył płomieniami pochodni i wówczas w oczach Pitta pojawił się szczególny błysk. Loren poczuła skurcz żołądka. Wcześniej przytrafiło jej się to tylko jeden raz, gdy była jeszcze bardzo młoda i zakochała się w pewnym zawodowym narciarzu. Cieszyła się, że słabe światło ukryło rumieniec, który z pewnością pojawił się na jej policzkach.

– Panie Pitt – zaczęła na nowo. Chyba nie potrafiła znaleźć właściwych słów. Spojrzał na nią z góry i czekał. Ty głupia, krzyknęła w myślach, przedstaw się. Lecz zamiast tego wydukała: – Skoro już podniósł pan „Titanica” z dna, czego będzie dotyczył pański kolejny projekt?

– To bardzo trudne zadanie – odparł, uśmiechając się miło. – W każdym razie mój nowy projekt wiąże się z osobistą satysfakcją i będę się nim delektował z największą przyjemnością.

– Mianowicie?

– Będzie to uwiedzenie członkini Kongresu, Loren Smith.

Loren zrobiła wielkie oczy.

– Pan raczy żartować?

– Seks z kobietą, która jest jednocześnie zachwycającym politykiem, zawsze traktuję serio.

– Jest pan bardzo miły. Czy wynajęła pana do tego opozycja?

Pitt nie odpowiedział. Wziął ją pod rękę, poprowadził przez dom przepełniony waszyngtońską elitą władzy i wyprowadził na zewnątrz, do swego samochodu. Poszła za nim, nie protestując, bardziej z ciekawości niż posłuszeństwa.

Kiedy wyjechał na trzypasmową trasę, w końcu spytała:

– Dokąd mnie pan zabiera?

– Etap pierwszy – tu błysnął onieśmielającym uśmiechem – znaleźć zaciszny barek, w którym będziemy mogli się odprężyć i zwierzyć z najintymniejszych pragnień.

– A drugi? – spytała cicho.

– Zabiorę panią na przejażdżkę wodolotem wyścigowym po zatoce Chesapeake z szybkością stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę.

– Z tą dziewczyną to nie przejdzie.

– Mam następującą teorię – ciągnął Pitt. – Przygoda i podniecenie zawsze przemieniają cudowne kobiety z Kongresu w szalone, nienasycone bestie.

Potem, kiedy ciepłe promienie słońca muskały dryfującą łódź, Loren stwierdziła, że jest ostatnią osobą na ziemi, która chciałaby zaprzeczyć teorii uwodzenia Dirka Pitta. Ze zmysłowym zadowoleniem spostrzegła ślady swoich zębów i zadrapania na jego ramionach.

Loren wypuściła Pitta z uścisku i pchnęła w stronę drzwi kabiny.

– Dosyć zabawy. Mam do załatwienia cały plik korespondencji, zanim jutro zjedziemy do Denver na rundę po sklepach. Może wypuścisz się na parę godzin na wycieczkę po okolicy. Później przygotuję tuczącą kolację, a potem spędzimy kolejny pełen zepsucia wieczór, tuląc się do siebie przy kominku.

– Myślę, że już jestem zepsuty do szpiku kości – odparł, przeciągając się. – Poza tym zdecydowanie nie lubię wycieczek w plener.

– A więc wybierz się na ryby.

Popatrzył na nią przeciągle.

– Tylko że jeszcze mi nie powiedziałaś, gdzie mam iść.

– Pół kilometra za wzgórzem, za chatą. Table Lake. W tym jeziorze tatuś zawsze łowił swoją normę pstrągów.

– Przez ciebie – spojrzał na nią poważnie – późno zacznę.

– Gbur.

– Nie wziąłem ze sobą sprzętu wędkarskiego. Czy twój tatko zostawił tu coś takiego?

– Jest na dole, w garażu. Ojciec miał zwyczaj trzymać tam cały swój sprzęt. Klucze są nad kominkiem.

Nieużywany od dawna zamek stawiał opór. Pitt splunął na klucz i przekręcił na tyle mocno, by go nie złamać. W końcu zapadki poddały się i Pitt otworzył stare, skrzypiące, podwójne drzwi. Zaczekał trochę, by przyzwyczaić wzrok do panujących ciemności, zrobił krok do przodu i rozejrzał się. Zakurzony warsztat z narzędziami wiszącymi na swoich miejscach, na półkach – różnej wielkości puszki, jedne z farbą, inne z gwoździami i różnymi metalowymi drobiazgami.

Po chwili znalazł pod warsztatem pudło ze sprzętem wędkarskim.

Nieco więcej czasu zajęło mu odszukanie wędki. Ledwie wypatrzył ją w ciemnym kącie. Na drodze stanęło mu jakieś urządzenie, okryte starą zasłoną. Nie mógł dosięgnąć wędki, więc spróbował przejść nad przeszkodą. Przechyliła się pod jego ciężarem i Pitt poleciał w tył, chwytając się zasłony dla odzyskania równowagi, lecz po chwili i on, i zasłona leżeli na podłodze garażu. Zaklął, zły na siebie, i spojrzał na to, co przeszkodziło mu w popołudniowym wędkowaniu. Na jego twarzy pojawiło się zdziwienie. Ukląkł i przesunął dłonią po dwóch przypadkowo odsłoniętych dużych przedmiotach. Potem wstał, wyszedł na zewnątrz i zawołał Loren.

Wyszła na balkon.

– Coś się stało?

– Zejdź tu na chwilę.

Niechętnie zarzuciła na siebie beżowy trencz i zeszła na dół. Pitt wprowadził ją do garażu i wskazał palcem dwa przedmioty:

– Gdzie twój ojciec to znalazł?

Pochyliła się i rzuciła przelotne spojrzenie.

– A co to jest?

– To okrągłe i żółte to lotniczy zbiornik tlenowy. To drugie – przednie zawieszenie samolotu, razem z kołami i oponami. Cholernie stare, sądząc po brudzie i stopniu skorodowania.

– To dla mnie zupełna nowość.

– Z pewnością widziałaś to już wcześniej. Nigdy nie korzystasz z tego garażu?

Pokręciła głową.

– Nie, odkąd kandydowałam na moje stanowisko. Jestem tu pierwszy raz od śmierci ojca w wypadku trzy lata temu.

– Nigdy nie słyszałaś, żeby gdzieś tutaj rozbił się samolot? – zagadnął Pitt.

– Nie, ale to nie znaczy, że nic takiego się nie wydarzyło. Rzadko widuję sąsiadów, więc mam mało okazji, by posłuchać miejscowych plotek.

– Którędy?

– Co?

– Najbliżsi sąsiedzi. Gdzie oni mieszkają?

– W dół drogą, z powrotem w kierunku miasta. Na rozstaju w lewo.

– Jak się nazywają?

– Raferty. Lee i Maxine Raferty. On jest emerytowanym oficerem marynarki. – Loren wzięła Pitta za rękę i lekko uścisnęła. – Dlaczego o to wszystko pytasz?

– Ciekawość, nic więcej. – Uniósł jej dłoń i pocałował. – Wrócę akurat na tę tuczącą kolację – dodał, po czym odwrócił się i zaczął wolno biec drogą.

– Nie idziesz na ryby?! – zawołała za nim.

– Nigdy nie lubiłem tego sportu.

– A nie chcesz wziąć jeepa?

– Wyprawa w plener to był twój pomysł, zapomniałaś?! – krzyknął przez ramię.

Loren patrzyła za Pittem, dopóki nie zniknął wśród sosen. Pokręciła głową na myśl o niepojętych męskich kaprysach i wbiegła z powrotem do chaty, by schronić się przed wczesnojesiennym chłodem.

2

Maxine Raferty wyglądała jak typowa kobieta Zachodu. Tęga, ubrana w luźny dres z nadrukiem, okulary bez oprawy, na niebieskawosrebrnych włosach miała siateczkę. Siedziała skulona na progu chaty z cedrowego drewna, czytając tani kryminał. Lee Raferty, wysoki jak tyczka, przycupnął na piętach, zajęty smarowaniem łożyska przedniej osi w starej furgonetce typu International, kiedy Pitt podbiegł i pozdrowił ich:

– Dzień dobry.

Lee Raferty wyjął z ust niezapaloną, mocno wyżutą końcówkę cygara i odparł:

– Witam.

– Ładny dzień, jak na gimnastykę – stwierdziła Maxine, badawczo przyglądając się Pittowi znad książki.

– Chłodny wietrzyk pomaga – odparł Pitt.

Na przyjacielskich twarzach dwojga starszych ludzi malowała się obawa przed obcymi wchodzącymi na ich teren, zwłaszcza tymi o wyglądzie mieszczuchów. Lee wytarł ręce w brudną ścierkę i podszedł do Pitta.

– Czy mógłbym panu w czymś pomóc?

– Mógłby pan, jeżeli państwo są Lee i Maxine Raferty.

Maxine podniosła się z progu.

– Tak, to my.

– Nazywam się Dirk Pitt. Jestem gościem Loren Smith, która mieszka tu niedaleko.

Niepokój ustąpił miejsca szerokim uśmiechom.

– Mała Loren Smith, taaak – powiedziała Maxine, rozpromieniona. – W tej okolicy wszyscy jesteśmy dumni, że reprezentuje nas w Waszyngtonie.

– Pomyślałem sobie, że być może mogliby państwo opowiedzieć mi troszkę o tych terenach.

– Z przyjemnością – odrzekł Lee.

– Nie stój tam jak kołek – rzuciła Maxine do męża. – Przynieś panu coś do picia. Wygląda na spragnionego.

– Jasne. Może piwko?

– Brzmi zachęcająco – odparł Pitt, uśmiechając się.

Maxine otworzyła drzwi i gestem zaprosiła Pitta do środka.

– Zostanie pan u nas na lunchu. – To był raczej rozkaz niż prośba i Pitt nie miał innego wyjścia, jak tylko przytaknąć.

Salonik był wysoki, a na poddaszu znajdowała się sypialnia.

Umeblowanie stanowiły drogie meble w stylu art déco. Pitt miał wrażenie, że cofnął się w lata trzydzieste. Lee ruszył dziarsko do kuchni i szybko wrócił z dwoma otwartymi piwami. Pitt zauważył, że na butelkach nie ma nalepek.

– Mam nadzieję, że lubi pan piwo własnej roboty – zagadnął Lee. – Cztery lata zajęło mi odpowiednie dobieranie składników, żeby nie było za słodkie ani za cierpkie. Ma jakieś osiem procent alkoholu.

Pitt delektował się smakiem – innym, niż tego oczekiwał. Gdyby nie ledwo wyczuwalny zapach drożdży, powiedziałby, że przypomina to, które można kupić w sklepach.

Maxine nakryła stół i przywołała ich. Na stole ustawiła duży półmisek sałatki z kartofli, garnek pieczonej fasoli i tacę z cienko pokrojonymi plastrami mięsa. Szybko opróżnione butelki piwa Lee zastąpił nowymi i zaczął podawać talerze.

Sałatka z kartofli była dobrze doprawiona, a pieczona fasola obficie polana miodem. Pitt nie rozpoznał mięsa ani jego smaku, lecz stwierdził, że jest wyśmienite. Mimo że ledwie godzinę wcześniej posilił się razem z Loren, aromat domowego jedzenia sprawił, że spałaszował je jak parobek.

– Długo już tu mieszkacie? – spytał między jednym a drugim kęsem.

– Od późnych lat pięćdziesiątych spędzaliśmy w Sawatch wakacje – odparł Lee. – Sprowadziliśmy się tu na stałe, gdy przeszedłem na emeryturę. Byłem nurkiem pracującym na dużych głębokościach. Przez chorobę kesonową wcześniej odszedłem z pracy. Zaraz, zaraz, to musiało być latem siedemdziesiątego pierwszego.

– Siedemdziesiątego – poprawiła Maxine męża.

Lee Raferty mrugnął do Pitta.

– Max nigdy niczego nie zapomina.

– Czy słyszeliście o jakimś wraku samolotu, powiedzmy w promieniu dziesięciu kilometrów?

– Nie przypominam sobie. – Lee spojrzał na żonę. – A ty, Max?

– Na Boga, Lee, gdzie twoja głowa? Nie pamiętasz tego biednego doktora i jego rodziny, jak wszyscy zginęli, kiedy ich samolot rozbił się po drugiej stronie Diamond? Jak smakuje fasola, panie Pitt?

– Jest wyśmienita – odrzekł Pitt. – Czy Diamond to pobliskie miasteczko?

– Kiedyś tak. Teraz jest tam tylko skrzyżowanie dróg i ranczo dla wycieczkowiczów.

– Przypominam sobie – powiedział Lee, sięgając wolno po mięso. – Taki jednosilnikowy samolocik. Usmażył się jak frytka. Nic nie zostało. Wydział szeryfa potrzebował tygodnia na zidentyfikowanie szczątków.

– To było w kwietniu siedemdziesiątego czwartego – stwierdziła Maxine.

– Mnie interesuje o wiele większa maszyna – wyjaśnił cierpliwie Pitt. – Samolot komunikacyjny. Prawdopodobnie spadł trzydzieści lub czterdzieści lat temu.

Maxine wykrzywiła swoją okrągłą twarz i spojrzała z namysłem w sufit. W końcu pokręciła głową.

– Nie, nie mogę powiedzieć, żebym kiedykolwiek słyszała o jakiejkolwiek tak wielkiej katastrofie. A w każdym razie nie w tych okolicach.

– Dlaczego pan pyta, Pitt? – spytał Lee.

– W garażu panny Smith znalazłem stare części samolotu. Z pewnością zostawił je tam jej ojciec. Pomyślałem, że być może znalazł je gdzieś niedaleko w górach.

– Charlie Smith – powiedziała z zadumą Maxine. – Świeć, Panie, nad jego duszą. Umiał wymyślić więcej sposobów wzbogacenia się niż bezrobotny defraudant żyjący na garnuszku opieki społecznej.

– Już raczej kupił te stare rupiecie w jednej ze składnic części zamiennych w Denver, by budować któryś ze swoich niedziałających wynalazków.

– Odnoszę wrażenie, że ojciec Loren był zwariowanym wynalazcą.

– Biedny stary Charlie rzeczywiście był kimś takim. – Lee się zaśmiał. – Przypominam sobie, jak próbował skonstruować automat do zarzucania wędki. Ta przeklęta machina rzucała przynętę wszędzie tylko nie w wodę.

– Dlaczego powiedział pan „biedny stary Charlie”?

Na twarzy Maxine pojawił się smutek.

– Chyba z powodu strasznej śmierci, jaka go spotkała. Czy Loren nie opowiadała panu?

– Tylko tyle, że było to trzy lata temu.

Lee wskazał na prawie pustą butelkę Pitta.

– Jeszcze jedno piwko?

– Nie, dziękuję. To wystarczy.

– Prawda jest taka – powiedział Lee – że Charlie wysadził się w powietrze.

– Wysadził się w powietrze?

– Dynamitem, jak sądzę. Nikt nigdy tego nie sprawdził. Wszystko, co znaleźli i co udało im się zidentyfikować, to jeden but i palec.

– W raporcie szeryfa napisali, że kolejny wynalazek Charliego nie zadziałał jak należy – dodała Maxine.

– Gówno prawda! – mruknął Lee.

– Wstydziłbyś się. – Maxine rzuciła mężowi stanowcze spojrzenie.

– Właśnie takie mam o tym zdanie. O materiałach wybuchowych Charlie wiedział więcej niż ktokolwiek. Był w armii ekspertem od burzenia. W końcu, do cholery, to on rozbrajał bomby i pociski artyleryjskie w całej Europie podczas drugiej wojny światowej.

– Niech pan nie zwraca na niego uwagi – powiedziała wyniośle Maxine. – Lee ubzdurał sobie, że Charlie został zamordowany. Ale to śmieszne. Charlie Smith nie miał ani jednego wroga. Jego śmierć to czysty przypadek.

– Każdy ma prawo do własnego zdania – oznajmił Lee.

– Proszę poczęstować się deserem, panie Pitt – powiedziała Maxine. – Upiekłam placki z jabłkami.

– Nie, dziękuję. Nie wbiłbym w siebie już ani jednego kęsa.

– A ty, Lee?

– Już nie jestem głodny – odparł mrukliwie Raferty.

– Niech się pan nie przejmuje, panie Raferty – powiedział pojednawczo Pitt. – Wygląda na to, że poniosła mnie fantazja. Znalazłszy w górach części samolotu… pomyślałem, oczywiście, że pochodzą z miejsca katastrofy.

– Mężczyźni bywają czasem tak dziecinni. – Max uśmiechnęła się do Pitta jak dziewczynka. – Mam nadzieję, że smakował panu lunch.

– To była gratka dla smakosza – odparł Pitt.

– Chyba powinnam potrzymać te ostrygi nieco dłużej na ogniu. Były troszeczkę niedopieczone. Nie sądzisz, Lee?

– Dla mnie były w porządku.

– Ostrygi w Górach Skalistych? – zdziwił się Pitt.

– Tak, tak – odparła Maxine. – Smażone bycze jądra.

– Powiedziała pani… „jądra”?

– Lee domaga się, żebym je podawała przynajmniej dwa razy w tygodniu.

– Są o niebo lepsze niż zwykły kawałek mięsa – powiedział Lee, uśmiechając się nagle.

– Nie jestem o tym przekonany – mruknął Pitt, spoglądając na swój brzuch. Zastanawiał się, czy państwo Raferty mają Alka Seltzer, gorzko żałując, że zrezygnował z łowienia ryb.

3

O trzeciej nad ranem Pitt był już zupełnie rozbudzony. Leżał obok wtulonej w niego Loren i przez panoramiczne okna patrzył na zarysy gór, a obrazy w jego myślach zmieniały się jak w kalejdoskopie. Ostatni fragment zupełnie wiarygodnej, jak się okazało, układanki, nie pasował do całości. Niebo na wschodzie zaczęło jaśnieć, kiedy Pitt wysunął się z łóżka, wciągnął spodenki i cicho wyszedł.

Jeep stał na podjeździe. Pitt sięgnął do środka, ze schowka wyjął latarkę i wszedł do garażu. Odciągnął na bok zasłonę i przyjrzał się butli tlenowej. Miała kształt cylindra i według oceny Pitta nieco ponad metr długości i pół metra średnicy. Jej powierzchnia była odrapana i powgniatana, lecz Pitt zwrócił uwagę na stan połączeń. Po kilku minutach zajął się zawieszeniem samolotu.

Dwa koła umocowane na wspólnej osi razem z pionową kolumną tworzyły kształt podobny do litery T. Bieżnik balonowych opon był względnie dobry. Koła miały dziewięćdziesiąt centymetrów wysokości i, co zadziwiające, ciągle były napompowane.

Skrzypnęły drzwi. Pitt odwrócił się i zobaczył Loren zaglądającą w ciemność. Poświecił na nią latarką. Ubrana tylko w niebieski nylonowy peniuar, miała potargane włosy, a jej twarz wyrażała mieszaninę strachu i niepewności.

– Czy to ty, Dirk?

– Nie – odparł, uśmiechając się w ciemności. – To twój zaprzyjaźniony górski mleczarz.

Odetchnęła z ulgą, podeszła bliżej i żeby czuć się bezpieczniej, chwyciła go za rękę.

– Dowcipniś z ciebie nie najlepszy. A poza tym, co ty tutaj robisz?

– To nie dawało mi spokoju. – Skierował światło latarki na fragmenty samolotu. – Ale teraz już wiem, w czym rzecz.

Loren, drżąc, stała w brudnym, pełnym kurzu garażu.

– Robisz z igły widły – mruknęła. – Sam przecież powiedziałeś, że państwo Raferty przedstawili logiczne wyjaśnienie sposobu, w jaki ten bezużyteczny złom tutaj trafił. Tatuś prawdopodobnie wziął to ze złomowiska.

– Nie jestem tego taki pewien – odparł Pitt.

– On zawsze kupował różne stare rupiecie – obstawała przy swoim. – Rozejrzyj się tylko. To miejsce jest pełne dziwacznych, niedokończonych wynalazków.

– Niedokończonych, zgoda. Lecz z innych rupieci coś przynajmniej skonstruował. Tymczasem nie tknął butli tlenowej i kół. Dlaczego?

– Nie ma w tym nic tajemniczego. Najprawdopodobniej zginął, nim zdążył się do nich zabrać.

– Być może.

– W porządku, już wyjaśniliśmy sprawę – stwierdziła stanowczo – więc wracajmy do łóżka, zanim zamarznę na śmierć.

– Przykro mi, ale ja jeszcze nie skończyłem.

– A co ci jeszcze nie pasuje?

– Coś tu nie gra – odrzekł. – Spójrz tutaj, na łączniki butli.

Oparła się o jego ramię.

– Są połamane. A czego się spodziewałeś?

– Gdyby to wymontowano z samolotu przeznaczonego na złom, klamry i połączenia zostałyby odkręcone albo odcięte palnikiem lub nożycami. A te były skręcone i oderwane z wielką siłą. To samo z zawieszeniem. Kolumna zgięta i ułamana poniżej amortyzatora hydraulicznego. Chociaż coś mi tu nie gra: samo złamanie nie było jednorazowe. Widać wyraźnie, że prawie cała powierzchnia pęknięcia jest zardzewiała, ale niewielka jej część na samej krawędzi wygląda dość świeżo. Wydaje się, że główne uszkodzenie i ostateczne odłamanie nastąpiły w odstępie wielu lat.

– A czego to wszystko dowodzi?

– Niczego, co wstrząsnęłoby ziemią. Jednak wskazuje, że te elementy nie pochodzą ani z warsztatów lotniczych, ani ze składnicy części zamiennych.

– Czy jesteś już usatysfakcjonowany?

– Niezupełnie. – Bez trudu podniósł butlę tlenową, wyniósł na zewnątrz i włożył do jeepa. – Z kołami sam sobie nie poradzę. Będziesz musiała mi pomóc.

– Co ty kombinujesz?

– Powiedziałaś, że mamy zjechać z gór do Denver po zakupy.

– I co z tego?

– Otóż kiedy ty będziesz chodziła po sklepach, ja pojadę z tym gipsem na lotnisko Stapleton i znajdę kogoś, kto potrafi zidentyfikować samolot, z którego to pochodzi.

– Posłuchaj, Pitt – powiedziała. – Nie jesteś Sherlockiem Holmesem. Po co zadajesz sobie tyle trudu?

– Żeby mieć jakieś zajęcie. Jestem znudzony. Ty masz korespondencję kongresową, a mnie męczy gadanie do drzew przez cały dzień.

– Ale za to masz moją niepodzielną uwagę w nocy.

– Nie samym seksem człowiek żyje.

Z niemą fascynacją obserwowała, jak bierze dwie belki i kładzie na otwartej klapie jeepa.

– Gotowa? – spytał.

– Nie jestem ubrana odpowiednio na tę okazję – odparła oziębłym głosem, czując gęsią skórkę na ciele.

– Więc się rozbierz, żeby się nie wybrudzić.

Zupełnie jak we śnie powiesiła peniuar na gwoździu, nie mogąc zrozumieć, dlaczego kobiety ulegają mężczyznom w ich chłopięcych zabawach. Oboje – Pitt w spodenkach, Loren nago – unieśli i załadowali zakurzone zawieszenie na zaimprowizowaną rampę przy jeepie. Kiedy Pitt mocował łańcuchem klapę, Loren stała w blasku wczesnego świtu, patrząc na swoje brudne uda i brzuch. Zastanawiała się, co też ją podkusiło, żeby wziąć sobie tak zwariowanego kochanka.

4

Harvey Dolan, główny inspektor techniczny w okręgowym biurze transportu lotniczego FAA, Federalnej Agencji Aeronautyki, podniósł okulary do światła i nie znalazłszy najmniejszych śladów brudu, włożył je z powrotem na nos w kształcie piramidy.

– Powiada pan, że znalazł to w górach?

– Około pięćdziesięciu kilometrów na północ od Leadville, w łańcuchu Sawatch – odrzekł Pitt.

Musiał mówić głośno, żeby przekrzyczeć hałas podnośnika widłowego, który przewoził zawieszenie i butlę tlenową z jeepa przez wielkie, otwarte wrota do hangaru inspekcyjnego FAA.

– Właściwie nie ma punktu zaczepienia – stwierdził Dolan.

– Ale może pan zgadywać, wykorzystując swoje doświadczenie.

Dolan wzruszył z rezerwą ramionami.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.