Dla N.

Myślę o Tobie codziennie i staram się

żyć za nas obie.

Spis treści

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

ROZDZIAŁ SZESNASTY

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

PODZIĘKOWANIA

PLAYLISTA

ROZDZIAŁ PIERWSZY
POCZĄTEK W KOŃCU GŁOŚNEJ CISZY

THILLI

Tego dnia wszystko wydawało się głośniejsze i bardziej krzykliwe. Dźwięki i kolory drążyły w mojej głowie tunele bólu i dezorientacji. Wzorzysta sukienka pani Summers sprawiała wrażenie żywego stworzenia. Asymetryczne kształty w różnych kolorach przemieszczały się przy każdym mrugnięciu oka. Musiałam przenieść wzrok gdzie indziej, bo zaczynało mi się już kręcić w głowie. Widok za oknem z racji swojej niezmienności działał kojąco w takim stopniu, jak tylko kojący może być widok cmentarza. Dopiero dzwonek, jak mi się zdawało – tego dnia nadzwyczajnie przenikliwy – wyrwał mnie z otępienia i mentalnych wędrówek po rejonach, które i tak zdążyłam zapomnieć w chwili przebudzenia. Zdziwiona zerwałam się na równe nogi. Courtney prychnęła w swoim stylu księżniczki i dopiero wtedy zorientowałam się, że coś nie gra. Wszyscy pozostali w klasie siedzieli.

– Cieszę się, Thilli, że do nas wróciłaś, ale dzwonek to sygnał dla nauczyciela, nie ucznia. – Pani Summers spojrzała na mnie znad spuszczonych okularów w grubych oprawkach.

Spąsowiałam. Ani pani Summers, ani Courtney nie darzyły mnie szczególną sympatią. Nie żebym im tego nie utrudniała. Zacznijmy od tego, że miałam dziwne imię – Thilli. Thilli nie brzmi po chrześcijańsku. Thilli zdecydowanie nie pasuje też do katolickiej szkoły dla dziewcząt. Właściwie powinnam nazywać się Haylie, no ale mój tata… Nie, to w sumie historia niewarta przytaczania.

Zamiast idealnie wypucowanych, lakierowanych półbutów ze srebrną klamerką nosiłam zniszczone trampki, tu i ówdzie naznaczone eksperymentami z markerem. No i moja ukochana kurtka w całości pokryta cytatami z ulubionych książek – oczywiście niewłaściwych w oczach kogoś, kto z własnej woli uczęszcza do katolickiej szkoły dla dziewcząt lub w niej pracuje. Nieraz otrzymałam reprymendę za „dewaluację wartości rodziny oraz propagowanie rozwiązłości, wulgarnego języka i używek”. A wszystko przez cytaty z „Buszującego w zbożu” Salingera – „jeśli ktoś przyłapie kogoś, co buszuje w zbożu…”. Zawsze zastanawiało mnie, czy którakolwiek ze zwracających mi uwagę osób przeczytała to „szatańskie” dzieło.

Wyszłam z klasy jako ostatnia, nie chcąc narażać się na nienawistne spojrzenie pani Summers. Na korytarzu jak zwykle panował gwar, ale dzisiaj wydawał się w pewien sposób spotęgowany. Chaotycznie wyłapywałam szczątki rozmów, chociaż i tak wydawały mi się one wyraźniejsze niż zazwyczaj. Courtney stała oparta o szafkę i starannie wypielęgnowanymi paznokciami w kolorze bladego różu stukała o metalowe drzwiczki. Wokół oczywiście ustawił się cały jej orszak. Grono panienek z włosami nawijanymi na wałki każdej nocy, w sukienkach o najbardziej aseksualnej długości, jaką tylko można sobie wyobrazić – do połowy łydki.

– Dlaczego jeszcze jej nie wyrzucili? – Doszedł mnie wysoki głos Courtney.

– Ja… ją… za oczy. – Chociaż słowa kompanki Courtney, Trish, dotarły do mnie poszatkowane, doskonale wiedziałam, o co jej chodzi.

Większość uczniów na szczęście przymykała oko na moje długie, kasztanowe (no dobra, rude) włosy. W końcu ostatnio ten kolor powracał do łask i coraz więcej kobiet specjalnie się farbowało, by go uzyskać. Znacznie mniej jednak osób potrafiło zaakceptować przy takim odcieniu oczy o zielonych tęczówkach w miodowe kropki. Z jakichś niewytłumaczalnych przyczyn ktoś kiedyś powiedział, że rude kobiety o zielonych oczach związane są z czarną magią. Nikt absolutnie nie brał poprawki na to, że w zasadzie moje tęczówki nie są tak całkowicie zielone, a o czarnej magii wiem tyle, ile widziałam w kinie. Z tego powodu, i przez wspomniane wcześniej trampki oraz kurtkę, otrzymałam etykietkę szkolnego dziwaka i wyrzutka, co mi w sumie nie przeszkadzało, zważywszy na fakt, że nigdy w życiu nie należałam do żadnej innej grupy.

Ruszyłam do swojej szafki, by wymienić potrzebne podręczniki.

– Takie jak ona prędzej czy później schodzą na złą drogę. Ani się obejrzycie i zostanie nastoletnią mamą. – Teraz słyszałam Trish znacznie wyraźniej.

– Ona jest na to skazana. Słyszałam, że jej matkę spotkało to samo. Przypadkowa impreza, a potem złapała pierwszego lepszego na dziecko. Tak to jest, jak się schodzi ze ście…

Nie usłyszałam, jak Courtney kończy swoją wypowiedź, ale i nie musiałam. Domyślałam się, że zamierza bredzić o „ścieżce Pana”. Trzasnęłam drzwiczkami szafki i obróciłam się na pięcie. Podeszłam do „księżniczki” i jej świty, starając się zachować możliwie wysoki poziom spokoju.

– Co powiedziałaś? – mówiłam przez zaciśnięte zęby, żeby nie zacząć wrzeszczeć na tę blond fanatyczkę na szkolnym korytarzu.

– Daj spokój, wszyscy to wiedzą. Nie masz co zaprzeczać. – Przewróciła oczami lekceważąco.

Dłonie same ułożyły mi się w pięści. Powtarzałam w myślach jak mantrę: „tylko jej nie uderz, tylko jej nie uderz, tylko jej nie uderz…”. Miałam wystarczająco dużo wrogów, burda na korytarzu z pewnością nie przyniosłaby niczego dobrego.

– Dam ci szansę, żebyś to odszczekała. A jeśli nie, to chętnie ci przywalę.

– Możesz mi grozić, Thilli, ale to nie zmieni prawdy. A prawda jest taka, że twoja matka, tak samo jak ty i cała twoja rodzina…

Nie wiem, co chciała powiedzieć Courtney, i zapewne nigdy już nie będzie mi dane się tego dowiedzieć. Zrobiłam jeden krok w jej stronę, a potem kolejny. Nasze twarze znajdowały się tak blisko siebie, że niemal czułam ciepło jej oddechu. Ręce wciąż trzymałam wzdłuż ciała, z dłońmi zaciśniętymi w pięści. Z natury nie jestem agresywna. Inna? Tak. Społecznie niedopasowana? Zdecydowanie. Dziwna? Być może. Z pewnością jednak nie agresywna. Działałam impulsywnie, bez planu. Sądziłam, że Courtney się przestraszy, może nieszczerze przeprosi i rozstaniemy się – obie wściekłe – przy akompaniamencie jej prychnięcia księżniczki. Stało się jednak inaczej. Courtney zaczęła zanosić się płaczem i zasłaniać twarz rękoma, robiąc przedstawienie dla całej szkoły.

– Proszę, proszę, nie! Thilli! Nie bij mnie, błagam! Tylko nie w twarz, nie w twarz!

W pierwszej chwili pomyślałam, że może mój dar przekonywania jest na wyższym poziomie, niż pierwotnie sądziłam. Moje rysy mogły wyrażać przez chwilę czające się w głębi uczucie triumfu. Stałam więc przez moment, nieco zdezorientowana, aż wreszcie dotarło do mnie, dlaczego Courtney zaczęła się tak dziwnie zachowywać. Za plecami usłyszałam znaczące chrząknięcie. Początkowo je zignorowałam, jednak gdy moje uszy zarejestrowały je po raz drugi, powoli się odwróciłam. Ujrzałam przed sobą dyrektorkę naszej szkoły. Pewnie nie doznałabym tak silnego uczucia lęku, gdyby nie fakt, że kobieta sprawująca tę funkcję była jednocześnie siostrą przełożoną. Z niezrozumiałych powodów habit zawsze wywoływał u mnie rodzaj trwogi. Te włosy starannie upchnięte pod sztywnym czepkiem. Bladość kontrastująca z czernią materiału. Twarz zakonnicy przeorana bruzdami zmarszczek. Głęboko osadzone oczy o tak jasnych tęczówkach, że wielokrotnie zastanawiałam się, czy siostra Annabeth nie jest przypadkiem niewidoma. W obliczu jawnej pogardy, którą zakonnica pałała w mojej obecności, nawet połączona niechęć pani Summers i Courtney wydawała się niewinna niczym bielutki, puchaty króliczek.

– Jak dobrze, że siostra przyszła. Thilli napadła na mnie i groziła pobiciem! – Tutaj Courtney wzmogła udawany płacz i oparła się na ramieniu Trish, jakby nadmiar wrażeń przyprawił ją o zawroty głowy.

Właściwie już w tamtej chwili wiedziałam, że znajduję się na przegranej pozycji. Nawet tuzin świadków i wagon dowodów rzeczowych przy zawodzeniu Courtney okazałoby się bezużyteczne.

– Siostro przełożona, ja… – zaczęłam bez wiary w sukces.

– Przymykałam oko na twoje wybryki, Thilli Carroll. – Swoją drogą, pomyślałam, to bardzo zabawne, że noszę to samo nazwisko, co autor „Szklanej zupy”. Ciekawe, co powiedziałaby na temat tej książki siostra… – Ignorowałam brak poszanowania dla wartości szkoły i wyzywający wygląd, bo nie wykazywałaś żadnych agresywnych zachowań, ale teraz miarka się przebrała. Chodź ze mną. – Głos miała mocny i głęboki, jak bruzdy na twarzy.

– Ale siostro…

– Nie mam zamiaru wdawać się w żadne dyskusje.

Podreptałam za nią ze spuszczoną głową. Bynajmniej nie przybrałam takiej pozycji z powodu przygnębienia czy wstydu. Nie chciałam po prostu przyglądać się triumfującemu uśmieszkowi tej głupiej Courtney. Zdzira.

Szłam za siostrą, nawet nie starając się wytłumaczyć. Przeciskałyśmy się między tłumem rozchichotanych lub pogrążonych w szczebiotliwej rozmowie dziewcząt. Powłóczyłam nogami, więc gumowe podeszwy butów w zetknięciu z przedpotopowym linoleum wydawały paskudnie nieprzyjemne skrzypnięcia. Być może moje buty zawsze wydawały taki dźwięk, ale dopiero tego dnia zwróciło to moją uwagę.

Stanęłyśmy wreszcie przed ciężkimi drewnianymi drzwiami z mosiężną klamką oraz złotą tabliczką, informującą o nazwisku, a także o stanowisku osoby zajmującej owo pomieszczenie. Zachęcona gestem siostry przełożonej weszłam pierwsza.

– Siadaj – rzuciła krótko i zajęła miejsce za potężnym dębowym biurkiem.

Czułam, że to nie jest najlepsza chwila na buntownicze „dziękuję, postoję”.

– Nie będziesz kontynuowała dzisiaj zajęć. Zostajesz zawieszona do odwołania. Napiszę kartkę do twoich rodziców z prośbą o spotkanie i chcę, abyś im ją przekazała. Liczę, że masz w sobie jeszcze tyle zdrowego rozsądku, by nie zignorować moich zaleceń. – Przyjęłam prośbę z milczącą zgodą.

Nie widziałam powodu, dla którego miałabym ukrywać przed rodzicami wezwanie od siostry. Upatrywałam w tym nawet niejaką szansę. Może wreszcie przeniosą mnie do normalnej szkoły? – myślałam. Z tego też powodu nie zamierzałam nawet podejmować próby poinformowania siostry o prawdziwym przebiegu zdarzeń. Czasami trzeba schować w kieszeń zranioną dumę w imię większego dobra, czyli pojawiającej się na horyzoncie możliwości zmiany szkoły i rozpoczęcia nowego, normalnego życia.

Siostra usiadła, wyjęła z szuflady biurka kartkę grubego papieru w kolorze kości słoniowej oraz wieczne pióro i zaczęła bardzo powoli kaligrafować pismo do rodziców. Z braku innego zajęcia rozglądałam się po pomieszczeniu. Nad drzwiami wejściowymi wisiał krzyż. Wydawał mi się nieco przytłoczony monumentalnymi dębowymi meblami – należał raczej do gatunku smukłych niż topornych, ponadto wyróżniał się srebrną barwą, niepasującą do mosiężnej klamki i ciepłego odcienia drewna. Okna gabinetu siostry przełożonej nie wychodziły na cmentarz położony między szkołą a kościołem, lecz na idealny, krótko przystrzyżony trawnik i smętną, absolutnie nieruchliwą ulicę.

Wbrew wszystkim doznaniom tego dnia w pokoju panowała niemalże bolesna cisza. Jedynym dźwiękiem, który wydawał się odbijać od ścian, był szelest sunącego po arkuszu pióra oraz odrywanego co chwilę od kartki przepoconego nadgarstka. Po tych kilku minutach – miałam wrażenie, że trwały wieki – siostra zgięła wreszcie papier na pół i włożyła do koperty w tym samym odcieniu. Oblizała przy tym jej brzegi jej i dokładnie wygładziła palcem, jakby dla upewnienia się, czy ślina ma wystarczającą moc klejącą.

– Proszę. Możesz już iść. Pamiętaj, żeby przekazać kopertę rodzicom, najlepiej matce. Nie zaglądaj do środka – powiedziała, grożąc suchym, pomarszczonym palcem.

Przytaknęłam. Nie przychodziło mi do głowy, po co miałabym zaglądać do koperty z wezwaniem dla rodziców, w dodatku tak niehigienicznie zamkniętej.

– Do widzenia, siostro przełożona. – Dumna byłam z pokory w swoim głosie.

Ruszyłam w kierunku drzwi z lekkością w sercu, o jaką nie podejrzewałabym się jeszcze kilka chwil wcześniej.

– Thilli… – Siostra odezwała się, gdy rękę miałam już na klamce.

Odwróciłam się raz jeszcze. W jej oczach, w tych przerażająco wyblakłych tęczówkach, czaiło się coś zdającego się wyrażać obawę i troskę. Już nie pogardę i niezadowolenie, nawet nie niechęć. Pomyślałam, że się boi. Sprawiała wrażenie spętanej słowami, które chciałaby wypowiedzieć, a które powinny pozostać jej tajemnicą. Gdy zaczęła układać wargi w jakiś kształt, gdy już myślałam, że wypłynie z nich jakieś niezwykłe słowo czy zdanie… W jej oczach ponownie zagościł chłód i nieprzyjemne zdystansowanie. Zawsze to lepsze niż nienawiść – pomyślałam.

– Niech Bóg ma cię w swojej opiece, dziecko… – Usłyszałam jeszcze, zanim drzwi zamknęły się za mną ze skrzypnięciem.

Zaraz po wyjściu wypuściłam z płuc nadmiar gęstego od stresu powietrza i skierowałam się ku wyjściu ze szkoły. Rozglądałam się nieco zaniepokojona, pilnując, by w razie napotkania Courtney zmienić trasę. Moje szczęście postanowiło jednak dać o sobie znać i dotarłam na zewnątrz bezpiecznie. Ruszyłam dobrze znaną mi drogą w kierunku domu. Minęłam ulubioną cukiernię (oblizując przy tym bezwiednie wargi i przełykając nadmiar śliny) oraz całodobową kwiaciarnię, która zawsze zachwycała mnie przytłaczająco słodką mieszanką zapachów (nigdy nie potrafiłam zrozumieć, po co komuś całodobowa kwiaciarnia w kilkudziesięciotysięcznym mieście, i to w takiej okolicy). Nie mieszkałam daleko od szkoły, dlatego wkrótce znalazłam się na swoim osiedlu. Jednorodzinne domki, wszystkie z ogródkami o tym samym kształcie i wymiarze, z białymi płotkami odnawianymi każdej wiosny. Wszystkie w cukierkowych, pastelowych kolorach, ustawione w identycznej od siebie odległości – tak typowe dla sennych, nudnych przedmieść. Włożyłam w uszy słuchawki, chociaż do celu pozostało mi może dziesięć minut drogi. Włączyłam piosenkę. Zawsze lubiłam patrzeć na otoczenie przez pryzmat melodii – czasami nawet sklonowane, pastelowe budynki mogą wydawać się upiorne albo melancholijne.

Mimo słuchawek w uszach docierały do mnie odgłosy otoczenia. Znowu pomyślałam o tym, że wszystko tego dnia wydawało się niemal ogłuszające. Nawet biel płotków jakoś bardziej raziła w oczy. Świat dzisiaj chyba naprawdę krzyczy – przyszło mi na myśl. Ciało przeszył dreszcz irracjonalnego niepokoju. Szybko go od siebie odegnałam – niby co mogło mi się tutaj stać? Największe zagrożenie stanowiły dietetyczne ciasteczka pani Tucker. Ten „wypiekopodobny” twór cechował się absolutnym brakiem smaku i konsystencją płyty wiórowej, a pani Tucker z chęcią częstowała nim każdego, kto się akurat napatoczył. Los chciał, że często trafiało na mnie.

W rytm Help Beatlesów wkroczyłam radośnie na domowy ganek. Wygrzebałam z głębi torby klucze i włożyłam je do zamka. Okazały się jednak niepotrzebne – widocznie mama postanowiła wrócić wcześniej. Czasami się to zdarzało, co było jedną z zalet elastycznego czasu jej pracy.

Słyszałam w uszach dziwny szum, jakby moja krew także postanowiła wziąć udział w akcji „głośniejsze niż zwykle”. Zignorowałam to uczucie, zrzucając je na upalny dzień.

W salonie mamy nie znalazłam. Niemniej wcześniej musiała tam być, bo stosik jej comiesięcznej prasy leżał równo ułożony tuż obok okularów, gotowy do przeczytania. Rzuciłam na jego szczyt kopertę od siostry przełożonej, tymczasem Beatlesi wzywali pomocy.

Ruszyłam w kierunku kuchni. Po drodze wyciągnęłam z uszu słuchawki, więc teraz grali cichutko, gdzieś w tle.

– Mamo? – zawołałam.

Odpowiedziała mi cisza. Ta sama, bolesna cisza, z którą zetknęłam się już tego dnia w gabinecie siostry przełożonej. Nie słyszałam nawet tykania zegarów. Jedynie szum muzyki z niedbale wystających z kieszeni spodni słuchawek.

Powinnam zrozumieć już wtedy. Albo nawet wcześniej, przy pierwszym ataku niepokoju. Albo wtedy, gdy zauważyłam, że świat krzyczy. Albo kiedy się tego dnia obudziłam, jak każdego innego, w moim łóżku z pościelą we wszystkich kolorach tęczy. Ale nie zrozumiałam. Tyle się mówi o przeczuciach i instynktach, i podświadomości, a ja wciąż byłam zaskoczona.

Na początku zauważyłam tylko pusty kuchenny blat. Zwykle pełen różnego rodzaju bibelotów. Mama nie lubiła wyrzucać rzeczy, nawet tych najbrzydszych. Każda coś symbolizowała. Teraz na blacie brakowało nawet szpetnego wazonu od ciotki Clary, który stał tam, od kiedy pamiętałam. Zrobiłam krok w kierunku miejsca, gdzie powinien się znajdować. Szkło zachrzęściło pod moimi stopami. Serce trzepotało się w piersi jak koliber w klatce.

Myślę, że nie można się przygotować na taki widok. Nie czułam się na niego przygotowana wtedy i nie byłabym nigdy, niezależnie od upływu czasu.

Najpierw coś poraziło moje oczy – jaskrawy kształt na podłodze jarzył się jak płomienie w chwili, gdy pożerają kartkę papieru. Widziałam to tylko przez ułamek sekundy, przez mrugnięcie powiek. Nie byłam nawet pewna, czy mi się to po prostu nie przywidziało – ognisty symbol podobny do strzały. Kilka sekund później żadne symbole nie miały znaczenia.

W pierwszej chwili pomyślałam, że jest po prostu nieprzytomna. Chyba wszyscy się tak na początku łudzą. Schylają, przewracają na plecy, sprawdzają puls dwoma palcami, przykładają ucho do ust i nosa leżącego. Myślę, że oni wszyscy wiedzą, jeszcze zanim się schylą. Ja wiedziałam, a mimo to przy niej kucnęłam, przewróciłam ją na plecy, przyłożyłam ucho do nosa i ust, czekając na oddech, który nie miał nastąpić. Był pewnie jakiś krzyk i szloch, bezładny telefon na numer alarmowy i krótkie hasło rzucone do słuchawki podczas połączenia z tatą.

Położyłam się przy niej. Przytuliłam. Chciałam zasłonić własnym ciałem. A szkło chrobotało i pokrywało się krwią, wrzynając w jej i w moje ciało. Miała spokojny wyraz twarzy, jak wtedy, gdy przysypiała w swoim ulubionym starym fotelu z książką w ręce.

To nie była żadna dramatyczna śmierć. Żadnego napadu z bronią w ręku. Nie stanęła w obronie małej dziewczynki. Nie wjechał w nią żaden pijany kierowca. Po prostu leżała wśród szczątków bibelotów, które kiedyś tylko dla niej miały jakieś znaczenie, a teraz nie miały go już dla nikogo.

JOHN KENNETH

Jakaś dziewczyna zadzwoniła zaryczana, bełkocząc coś o matce, szkle i kuchni. Na szczęście podała adres. Najgorzej, jak ktoś dzwoni spanikowany i zapomina o podaniu adresu. Dałem znać pogotowiu, bo takie mam wytyczne. Skinąłem na Robertsona i wskoczyliśmy do radiowozu.

Wjechaliśmy na wychuchane, pastelowe osiedle. Od razu pomyślałem, że Katy ucieszyłaby się, gdybym kupił jej dom w takiej okolicy. Może powinienem znaleźć dodatkową pracę – przeszło mi przez myśl. Numery domów były wyraźne, więc odpowiedni adres znaleźliśmy bez większych problemów. Czułem jednak, że i bez oznaczeń trafiłbym we właściwe miejsce. Wisiało nad nim coś takiego… Coś jak wielka, neonowa strzałka z napisem „tutaj”. Nie wiem dlaczego.

Zapukałem. Nikt się nie odezwał. Nie usłyszałem też żadnych kroków, więc pociągnąłem za klamkę. Drzwi były otwarte. W środku panowała nienaturalna cisza. Żadnego radia, telewizora czy nawet tykania zegarów. Dopiero gdy wszedłem w głąb mieszkania, usłyszałem ciche łkanie. Dziewczyna leżała na podłodze, wtulona w ciało kobiety i raz po raz poprawiała uścisk, jakby chciała ją ochronić albo przyciągnąć do siebie. Scena niczym z najgorszych thrillerów. Wszędzie pełno krwi, a ta dziewczyna rozmazywała ją jeszcze, rytmicznie próbując zagarnąć do siebie kobietę. Domyśliłem się, że są spokrewnione. Starsza (i martwa) musiała być matką tej spanikowanej. Przyglądałem się, jak dziewczyna walczy ze wzbierającą w głowie świadomością śmierci matki i przypomniała mi się moja własna. Nie żyła już od wielu lat i nie zginęła w tak dramatyczny sposób. Dostałem szansę przygotowania się do jej odejścia. Długo i ciężko chorowała. Śmierć stanowiła dla niej wybawienie. Dziewczyna przede mną nie należała do przygotowanych. Nie wiedziałem, co mam jej powiedzieć. Że rozumiem? Że jest mi przykro? Nie rozumiałem i, chociaż to okrutne, nie było mi przykro. Mógłbym udawać, że kolejna śmierć robiła jakąś różnicę, ale w rzeczywistości – nie robiła żadnej. To się po prostu zdarzało.

– Panienko?

Spojrzała na mnie, chociaż tylko przelotnie i wciąż płacząc, ale po tym spojrzeniu zdało mi się, że tonę. Wyglądała ślicznie, nawet taka zrozpaczona. Nawet z kawałkami szkła powbijanymi w ramiona, dłonie, nogi. Nawet z ciałem naznaczonym strużkami krwi. Chciałem ją pocieszyć, przytulić, obiecać ochronę. Doprowadź się do porządku, Kenneth. Przecież to dziecko. I to dziecko, które przeżyło tragedię – myślałem, ale stałem bez słowa. Nie byłem pewny, co się wydarzyło. Chyba zbyt długo to wszystko trwało, bo Robertson ścisnął moje ramię. Też wyglądał na otumanionego. Chrząknąłem.

– Panienko?

Dalej szlochała, w ogóle nie zwracając na nas uwagi. Spojrzałem na Robertsona, jakby szukając pocieszenia. Nie znalazłem go, ale wciąż byłem policjantem. Zrobiłem więc krok w kierunku dziewczyny. Nie wiedziałem jeszcze, jaki będzie mój następny ruch, w zasadzie liczyłem na to, że sprawa sama się wyklaruje. Za coś w końcu mi płacili.

Nagle jej płacz ucichł. Wbiła we mnie pusty wzrok szeroko otwartych oczu. Dostrzegłem w nim coś takiego, co sprawiło, że ciarki przebiegły mi po plecach. Chciałem uciekać, a jednocześnie błagałem w duchu Boga, żeby pozwolił mi zostać tutaj na wieczność. Z nią. Tym zakrwawionym, zagubionym aniołem. Mogłem jej pomóc. Pomóc poprawiać ten uścisk, chwytać nieżyjącą matkę raz po raz. Mogłem. Chciałem. Chyba nawet wykonałem jakiś gest w tym kierunku, bo Robertson chrząknął i spojrzał na mnie wymownie.

– Ogarnij się, stary! Sprawa jest poważna.

Wyglądało na to, że jemu udało się doprowadzić do porządku. Na twarzy Robertsona nie zauważyłem ani śladu wcześniejszego otępienia. Pochylił się nad dziewczyną i zaczął mówić do niej jakieś puste, kojące teksty. Nie reagowała i wcale się temu nie dziwiłem – sam też bym nie zareagował. W przeciwieństwie do Robertsona wciąż czułem się niemrawo. I może odrobinę głupio. Bądź co bądź sprawa naprawdę była poważna, a my zachowywaliśmy się jak dwa podlotki, a nie doświadczeni policjanci. Odetchnąłem dopiero, gdy usłyszałem syrenę pogotowia ratunkowego. Tak jakby to mnie przybyli ratować.

CZY TO MIŁOŚĆ, LUCYFERZE?

Lucyfer spacerował wokół Sapony, a blask bijący od tronu Pana tańczył pośród zdobiących skrzydła anioła kamieni. Szmaragdy mieniły się soczystą bujnością traw. Jaspisy jaśniały kolejnymi kolorami ziemi – żółcią piasków, czerwienią rozgrzanej, smaganej wiatrem terra rossy, brązem gleb urodzajnych, szarością twardej gliny, zielenią wilgotnych bagien. Karbunkuły pstrzyły się całym wachlarzem odcieni błękitu, jakby pragnąc stanąć w konkury z lazurem samego nieba. Był doskonały. Bóg uczynił go odbiciem najznamienitszego ze swoich tworów. Tak, Lucyfer skrzył się tą samą paletą, w którą bogata była ziemia.

Stworzyciel umiłował go i jako umiłowanego obdarzył świadomością. Pozwolił zrozumieć człowieka. Odsłonił ludzkie słabości. Pokazał najcenniejszy skarb tych istot – miłość. Ale nie pozwolił kochać. Przynajmniej nie tak, jak Lucyfer by sobie tego życzył. Waszym celem jest służyć – grzmiał Pan. A Lucyfer słuchał, bowiem był doskonały i umiłowany przez Najwyższego.

Przyszedł jednak dzień, gdy zwątpił. Czas, gdy pierwsza z kobiet odwróciła się od Pana, gdy Lilith uciekła od Adama. Stworzyciel próbował przemówić do niej, wysyłając Senoja, Sensenoja i Semangelofa, jednak ta odmówiła. Ludzki mężczyzna ronił łzy i rozpaczał nad samotnością. Budziło to w Lucyferze gniew, ale zdawał sobie sprawę ze swojej doskonałości i spychał go w głąb skrzącego się tęczowo jestestwa. Anioł wiedział, co zrobił Adam. Współczuł Lilith. Jeżeli jednak Pan nie zdecydował się ukarać Adama, Lucyferowi pozostało jedynie zaakceptować boskie wyroki. I wtedy Bóg stworzył drugą kobietę.

Białe kości szkieletu powoli obrastały różową, wilgotną tkanką. Mięśnie i organy nie pojawiły się nagle, ale rozwijały stopniowo, tak jak mchy i porosty, płynnie pokrywając coraz większą powierzchnię drzewa. Adam siedział w ciszy i oczami rozszerzonymi z przerażenia przyglądał się tej okrutnej kreacji. Twarz jego przyszłej towarzyszki nie przypominała jeszcze pięknego oblicza Lilith, nie przywodziła na myśl nawet małpy. Czaszkę zasnuwała jedynie cienka warstewka różowej tkanki, której przezroczystość zdawała się przypominać wodę ze strumienia nieopodal. Oczodoły wciąż były puste i Adam wzdrygnął się niezamierzenie. Lucyferowi z kolei zdawało się, że jest to chwila nader intymna. Pragnął schować twarz w skrzydłach, jak gdyby przyglądanie się tej scenie było dlań zakazane. Czuł, że przeszkadza w czymś niezwykłym. I chociaż tworzona istota wciąż pozostawała nieukończona, Lucyfer wiedział, że będzie jedyna w swoim rodzaju.

Gdy tkanka pokryła już cały szkielet, Bóg zaczął tworzyć siatkę żył i tętnic, a potem jął pompować w nie krew. Ciało przyszłej kochanki Adama pulsowało miarowo w rytm dopiero co otrzymanego serca. Był również śluz i żółte kuleczki tłuszczu. Nieprędko dano Adamowi ujrzeć skórę towarzyszki. Bóg rozciągał ją, próbując nadać odpowiednią fakturę i jędrność. Odrzucał naruszone i popękane wersje, rezygnował ze zbyt ciemnych i zbyt jasnych odcieni. Raz czy dwa Adam myślał, że to już koniec, ale wtedy rozlegał się niezadowolony pomruk Pana i pierwszy człowiek po raz kolejny musiał przyglądać się nagim tkankom przyszłej towarzyszki. Po skórze przyszedł czas na włosy. Bóg rozmieścił ich kępki na całym ciele kobiety. I znowu się wahał, i znowu zmieniał swoje stworzenie – na przemian kręcił i prostował włosy, dawał im barwę hebanu i piasku, czynił je grubymi i cienkimi, gęstymi i rzadkimi. Adam nie wiedział, ile trwało stwarzanie. Zbyt absorbowały go odstręczające widoki, czas pędził i stał w miejscu jednocześnie. Lucyfer z kolei wpatrywał się w kreowane ciało urzeczony. Wzbierające w nim uczucia sprawiały, iż tęczówki anioła połyskiwały niepokojącą barwą indygo.

Gdy Pan skończył, niczym poklask dla jego dzieła rozległy się trele wszelkich zamieszkujących Eden ptaków. Kobieta otworzyła bursztynowe oczy i rozejrzała się, obracając głowę tak, że jedno czy dwa pasemka kasztanowych włosów przysłoniły jej twarz. Lico miała lekko zaróżowione, a malinowe usta rozchylone w wyrazie zachwytu i zdziwienia. Była piękna, ale Adam nie mógł na nią patrzeć. Bursztynowe tęczówki przypominały jedynie o wcześniej pustych oczodołach, kasztanowe włosy o sieci żył i tętnic, rumiane policzki o rozciąganej i wciąż odrzucanej skórze, a miękkie i wilgotne usta o cienkiej warstwie tkanki pokrywającej kościec. Gdy wyciągnęła rękę, spoglądając z czułością, której tak pragnął, jego ciałem wstrząsnął dreszcz obrzydzenia. Padł na kolana dręczony przez torsje nie do pohamowania. Kobieta odsunęła się, bardziej instynktownie niż rozumiejąc następujące po sobie wydarzenia.

– Daję ci na imię Ava! – Rozległ się wszechogarniający głos Pana.

Adam nie mógł się uspokoić. Każde kolejne spojrzenie na kobietę wywoływało w nim nowe odczucia obrzydzenia – nie tylko drżał, ale czuł również zalewający go falami chłód. Wtedy Bóg zrozumiał, że i tym razem nie udało mu się ofiarować Adamowi towarzyszki. Spoglądał jednak na Pierwszą Ewę i nie potrafił odebrać jej życia. Ufne spojrzenie i troska malująca się na kobiecej twarzy budziły w Panu niezwykłą czułość. Wyszeptał więc do jej ucha kilka słów. Oczy Avy rozszerzyły się i poczęła biec, gnana boskimi wskazówkami jak zaklęciem. Z dala od Adama, którego zakazano jej dłużej oglądać.

Lucyfer, który przyglądał się tej scenie od samego początku, poczuł nagłą słabość. Miał wrażenie, jakoby blask Pana, który powołał go do życia, skręcał się i wirował w szaleńczym tańcu. Skrzydła anioła drżały, a ten nie mógł ich opanować. Próbował zdusić w sobie tę niemoc, ale im bardziej starał się ją odegnać, tym silniejsza się stawała. Postanowił nosić w sobie tę słabość, lecz skrywać ją przed oczami współbraci. Pragnął wyciągnąć z niej naukę i w stosownym czasie stoczyć z nią bitwę, ostatnią bitwę wojny, która, jeśli będzie wygrana, odegna ową słabość na zawsze.

Działo się to, gdy aniołowie, wprawiając się dopiero w role opiekunów, posiadali jeszcze zdolność patrzenia oczami człowieka. Wystarczyło, by skupili się, wybierając właściwą istotę ludzką. W wolnych od obowiązków chwilach Lucyfer myślał więc o Avie, przekonując samego siebie w duchu, że wykonuje jedynie polecenie Pana. A kiedy oglądał Eden jej oczami, wracała do niego słabość. Jego dusza – blask Pana – skręcała się i zawodziła tęsknie. Nie wystarczało mu już patrzenie oczami Avy. Pragnął spojrzeć prosto w nie.

Ziściło się pragnienie Lucyfera. Nadszedł dzień, w którym Ava ujrzała po raz pierwszy swe odbicie w krystalicznym nurcie Piszonu. Dotknęła zdziwiona swej twarzy i anioł zapragnął stać się tymi dłońmi. Lucyfer spostrzegł jednakże, że piękne oblicze kobiety wykrzywia ból. W bursztynowych oczach srebrzyły się łzy. Wezbrała w aniele furia. Znał bowiem źródło owych kropel. Ava cierpiała z samotności. Błąkała się, podziwiając urokliwość Edenu, jednakże odosobnienie zmieniało jej zachwyt w niebyt. Obca jej była zachłanność Adama, toteż nie poprosiła Pana o towarzysza. Odczuwała wdzięczność za samo istnienie i uważała wszystko ponadto za zbytek łaski.

Lucyfer nie mógł się jej ujawnić, choć pragnął tego bardziej niż czegokolwiek, co przeznaczono aniołom. Pałał bezbrzeżną chęcią zamknięcia Avy w bezpiecznym kokonie swych skrzydeł. Nic ponadto. Ale i to nie było mu dane. Pan nakazał sprawować pieczę nad rodzajem ludzkim z daleka. Zobowiązał anioły do życzliwego przyglądania się człowiekowi i tchnienia weń jedynie odrobiny zrozumienia, jeżeli tylko przyjdzie mu zbłądzić. Wtedy Lucyfer po raz pierwszy pomyślał, że Pan jest niesprawiedliwy.

Gdy tylko myśl ta pojawiła się w jego głowie, padł żarliwie na kolana i począł łajać się w duchu. Nie powinien, nie powinien nigdy takich okropieństw na temat Stworzyciela do umysłu wpuszczać. Istnienie, doskonałość zawdzięczał tylko Jemu. Ale czy nie Jemu także zawdzięczał to, co działo się teraz?

Zwątpienie jęło mościć się w Lucyferze. Każdego dnia, z każdym kolejnym obrazem smutku Avy, anioł coraz bardziej oddalał się od Pana. Bursztynowe spojrzenie przesłaniało nie tylko zdolność osądu, ale i cały świat. Pojął wkrótce Lucyfer, że jest to ta zakazana przez Boga miłość. To bolesne pragnienie stoczenia walki z całym światem, byle zapewnić uśmiech na pięknym licu Avy. Świadomość uczuć jeszcze bardziej rozgniewała Lucyfera. Jakże Bóg mógł odmawiać mu doznania tak głębokiego, tak nadzwyczajnego?

Spacerował więc Lucyfer wokół Sapony i wpatrywał się w Tron Pański. Im dłużej nań spoglądał, tym większa wzrastała w duszy jego gorycz. Pragnął, by jego bracia również poznali niezwykłość tego, co przyszło im zwać miłością. Wściekał się na Boga. W końcu zaczął odgrażać się i krzyczeć w kierunku Tronu.

– Dlaczegoś mi to uczynił, Boże? Czy byłem niewłaściwy dla twoich Zastępów? Nie widzisz, że cierpię?

– Z jakiego powodu unosisz na mnie głos swój, Lucyferze? Czyż nie kazałem ci stronić od ludzkich uczuć?

– A więc wiesz? Wiesz, jakie cierpię katusze?

– Na żadne z nich cię nie skazałem. Tyś sam to uczynił.

– Czy ja wybrałem tę drogę, Ojcze? Czy ja wybrałem, by pokochać, czy to miłość mnie wybrała?

– Jam cię umiłował, Lucyferze. Czyż moja miłość nie powinna być dla ciebie jedyną? Najważniejszą?

Nim anioł zdążył rozważyć odpowiedź, z ust jego popłynęły zgubne w skutkach słowa:

– Twoja miłość, Ojcze, jest uczuciem czystym, dobrym i prawym. Nie jest jednak uczuciem głębokim i bezgranicznym. Gdybyś umiłował mnie tak, jak ja miłuję Avę, nie potrafiłbyś stanąć na drodze temu uczuciu.

Rozgorzał szczyt Sapony bolesnym blaskiem, a Tron zajął się białymi płomieniami. Wzniosły się nad ziemię anioły i poczęły płakać nad Lucyferem. Ich melodyjny szloch niósł się po wszystkich boskich krainach.

– Panie, błagam Cię, okaż łaskawość!

Było już jednak za późno, by prosić o przebaczenie.

Drogocenne kamienie poczęły tracić swój blask, by ostatecznie przemienić się w węgiel. Gwałtowny wiatr smagał skrzydła Lucyfera i odzierał je z opalizujących piór. Toczące się z Sapony kamienie płonęły bolesnym blaskiem i niesione gwałtownymi podmuchami wyrywały w anielskich skrzydłach gorejące dziury. Lucyfer krzyczał z bólu. Twarze unoszących się nad nim współbraci naznaczone były rozpaczą. Jeden zdecydował się stanąć w obronie cierpiącego Lucyfera. Gdy tylko to zrobił, Tron zapłonął jeszcze goręcej i Bóg odjął skrzydła także temu z aniołów, który powziął decyzję o przeciwstawieniu się karze Stworzyciela.

Lucyfer i wszystkie anioły, którym natura nie pozwalała patrzeć na cierpienie współbraci, odrzucone zostały siłą następnego porywu.

– Niechaj spełni się wola twoja – zagrzmiał Bóg. – Od teraz nie ma dla ciebie miejsca w zastępach. Jednakże miłości nie mogę ci teraz zakazać.

Lucyferowi wydało się, że Stworzyciel załkał.

Spadał. Krople deszczu biły w jego umęczone ciało. Zmierzał ku ziemi, jakoby przynależąc do łkających chmur. Pierwszym uczuciem po zderzeniu z ziemią, poza bólem i dezorientacją, było wrażenie ciemności. Tron Pana jaśniał niepojętym blaskiem, a tutaj nawet wpatrywanie się w samo centrum słońca nie mogło się z nim równać. Lucyfer zrozumiał, że nie znajduje się w Edenie.

– Szeol… – wyszeptał do siebie i skierował wzrok ku niebu pokrytemu stalowoszarymi chmurami.

Otaczała go martwa cisza i rozciągające się po horyzont stepy. Lucyferowi brakowało barw, przytłaczała go paleta zawierająca jedynie marengo, grafit i srebro. Świat zlewał się w jedną smutną plamę, na tle której niemal nie dało się odróżnić karłowatych drzew.

Spróbował się podnieść. Nogi, nieprzyzwyczajone jeszcze do ziemskich zasad, drżały. Ruszył w kierunku północnym, wierząc, że znajdzie tam tron samego Stwórcy. Bliżej Pana z kolei znajdował się również Eden. A w Edenie… W Edenie były bursztynowe oczy Avy.

Wędrówka dla upadłego anioła trwała w nieskończoność. Nie widział kresu jałowej ziemi. Zawsze, gdy zdawało się Lucyferowi, że dostrzega coś na horyzoncie, okazywało się to okrutnym przywidzeniem. Cierpiał. Z pragnienia, z utraty łaski Pana, z miłości do Avy, z fizycznego bólu zmęczonego ciała. Zniszczone skrzydła ciążyły, sunąc po nieurodzajnej glebie Szeolu.

– Przepraszam cię, Panie. Zgrzeszyłem. Myślą, mową, uczynkiem… – szeptał Lucyfer, pokonując kolejne metry.

Pragnął, by Bóg się nad nim ulitował. Wiedział, że nigdy nie powróci do Zastępów, jednakże wierzył, że Stworzyciel zwróci ku niemu serce i pozwoli opuścić Szeol. Wreszcie napotkał strumień. Już miał zakrzyknąć ku Panu w podzięce, gdy potok okazał się źródłem nie wody, a lepkiego i drażniącego nozdrza czarnego płynu o gęstej konsystencji i intensywnym aromacie. Lucyfer nie znał jego nazwy, lecz wiedział, że nie powinien brać go do ust. Obszedł więc zdradliwy strumyk i powrócił do wędrówki.

Nie wiedział, ile dni, tygodni czy miesięcy przemierzał jałową krainę. Szeol igrał z nim, pozwalał mu na kolejne majaki, podsuwał zdradliwe pożywienie i substancje. Lucyfer nie śmiał się zwrócić z prośbą do Boga o pomoc. Wiedział, że na nią nie zasłużył. Przyjmował więc pokornie karę i ciągnąc za sobą zmaltretowane skrzydła, wybierał kolejną ścieżkę. Raz czy dwa zdawało mu się, że trasa jego się powtarza. Miał wrażenie, że kręci się w koło. Poczynał wtedy wierzyć, że Szeol to labirynt, z którego nie sposób się wydostać. Nie wiedział, że dawno minął już nie tylko Szeol, ale również Babilonię, a także Chaldeę.

Wtedy zobaczył ją po raz pierwszy. Stała, wbijając w niego spojrzenie płynnego miodu. Pobiegł ku niej, zerwał się ostatkiem sił, zignorował piekący ból niedołężnych nóg i ruszył pędem, byle móc pochwycić ją w objęcia. Zanim jednak dobiegł do celu, obraz Avy rozmazał się i zniknął. Upadł na kolana i zaniósł się płaczem. Melodia jego rozpaczy niosła się między umierającymi drzewami i suchą ziemią. Krzyknął. Długo, przeciągle, zwierzęco. Niełatwo byłoby rozpoznać w nim anioła. Słabość. Słabość piętnowała jego ciało, oczy i umysł.

Długo trwało, nim Lucyfer zdecydował się podnieść i kontynuować wędrówkę. Podjął trasę bez większych nadziei, jednakże, gdy tylko uniósł skrywaną do tej pory w skrzydłach twarz, ujrzał soczystą zieleń Edenu. Nie zerwał się jednak, nie popędził w jej stronę. Zbyt wiele razy wzrok go oszukiwał, by teraz mu zaufał. Jednak gdy stopy jego, naznaczone licznymi ranami, dotknęły delikatnej trawy, wiedział już, gdzie się znajduje.

– Dziękuję – zwrócił się do Boga, bo chociaż Pan się go wyrzekł, on nie wyrzekł się Pana.

Spotkał Avę nad strumieniem. Leżała na trawie i wyciągniętym palcem wodziła po tafli Piszonu. Była jeszcze piękniejsza, niż ją pamiętał. Kasztanowe włosy rozsypywały się wśród wonnego kwiecia, a na malinowych, lekko rozchylonych ustach błąkało się zamyślenie. Gdy go ujrzała, przeraziła się. Lucyfer zobaczył to w jej oczach. Otaksował wtedy upadły anioł swoje odbicie w strumieniu. To, co ujrzał, napełniło go lękiem. Wcześniej miał skrzące się w słońcu najcieplejszymi barwami bogatych kamieni skrzydła, teraz pokrywały je ledwie migocące, czarno-złote minerały. Odbijające się w pirycie światło sprawiało, że Lucyfer wydawał się groźny i okrutny. Był aniołem życia, stał się śmiercią.

Upadły owinął się szczelnie skrzydłami, aby Ava nie musiała spoglądać na jego idealne, ale szczególnie upiornie w zestawieniu z resztą ciała oblicze.

– Przepraszam. Nie chciałem cię przestraszyć. Ja… Ja…

Co on sobie myślał? Że przyjdzie do niej, a ona tak po prostu wyzna mu miłość? Dlatego upadł? Z powodu wyssanej z palca mrzonki?!

– Pozwól mi opatrzyć swe rany. – Głos miała lekki, dźwięczny i cichy.

Powoli rozchylił zniszczone skrzydła, pozwalając sobie zaledwie na zerknięcie, aby tylko upewnić się, czy Ava wie, na co się naraża.

– Jestem Ava. Możesz mi zaufać.

Wyciągnęła rękę i delikatnie dotknęła jego sponiewieranych skrzydeł. Lucyfer zadrżał. Dotyk był niemal niewyczuwalny, ale tak niespodziewany… Zdawało się aniołowi, że Ava gładziła nie tylko jego skrzydła, ale także duszę, serce. Niesamowita ckliwość ogarnęła go nagle i zapragnął wyznać jej wszystko. Odsłonił twarz.

– Upadłem dla ciebie.

Wiedział, że nie zrozumie. Nie mogła zrozumieć. Nie miała pojęcia, czym jest Upadek.

– Opowiesz mi o tym, kiedy na to spojrzę, dobrze?

Wskazała na krwawiące wciąż rany. Pochwyciła Lucyfera za dłonie i próbowała zmusić do podążenia za nią, jednak on nie rozumiał tego gestu.

– Jak masz na imię?

Wahał się przez chwilę, czy odpowiedzieć.

– Lucyfer.

– Piękne imię, takie… jasne. Proszę Lucyferze, wejdź ze mną do strumienia. Tak łatwiej mi będzie zmyć zakrzepłą posokę.

Najdelikatniejsza z istot czule dotykała jego połamanych skrzydeł. Gładziła je ostrożnie niczym płatki fiołków, którym pod silniejszym naciskiem groziłaby utrata aksamitnych płatków. Lucyfer dygotał. Od chłodu wody w strumieniu i z powodu lekkiego wietrzyku. Przede wszystkim jednak dygotał, ponieważ czuł na swoim ciele muśnięcia palców Avy. Nagle zapragnął przyłożyć swoje wargi do jej warg. Nie potrafił znaleźć dla tego logicznego wytłumaczenia. Chciał ich spróbować, przekonać się, czy smakują malinami. Chwycił Avę za ramiona i odsunął od siebie tak, aby mógł spojrzeć w jej oczy.

– Czy byłam niedelikatna, Lucyferze?

W bursztynowych oczach kryła się prawdziwa obawa.

Pocałował ją, a właściwie jedynie dotknął ustami jej ust i zastygł. Poczuł, że jej ciało tężeje, jednak nie oddaliła się. Pozwolił więc sobie przesuwać wargi wzdłuż kolejnych elementów jej ciała. Muskał powieki, nos, policzki, szyję. Ava przycisnęła się do niego i gorącymi ustami przylgnęła do torsu Lucyfera. Zdało mu się, że słyszy jęk. Swój własny jęk. A potem utonął w jej oczach, włosach, ciele.

* * *

Ava przebudziła się, czując przemożny wstyd i niechęć do samej siebie. Miała wrażenie, że ktoś patrzy na nią karcącym, pełnym zawodu wzrokiem. Na towarzysza spojrzała jednak z czułością. Alabastrowa skóra Lucyfera odbijała księżycowy blask. Ava czuła, że są sobie przeznaczeni, że łączy ich coś więcej, niż tylko chęć załatania wypalonej przez samotność dziury. Ale to karcące spojrzenie… Podniosła się powoli, uważając, by nie obudzić Lucyfera, i zniknęła w głębi lasu. Znała doskonale zarówno tę, jak i okoliczne krainy, wiedziała, gdzie może się ukryć, żeby nigdy jej nie odnalazł. A będzie szukał – tego była pewna.

* * *

Obudził się w samotności i gdyby nie widzialne ślady na ziemi, pomyślałby, że nigdy nie było inaczej. Nagle rozległ się wszechogarniający głos Pana:

– Czy to miłość, Lucyferze?

THILLI

Sens snu, z którego się przebudziłam, tkwił na końcu mojego języka. Nie pamiętałam go zupełnie, miałam jedynie zamazane wspomnienie zabarwionego na czerwono strumienia i skrzących się w nim bursztynów. A może nie istniał żaden strumień ani bursztyny?

„Wydarzenia sprzed ostatnich tygodni”, bo takich eufemizmów używano w mojej obecności dla określenia śmierci mamy, wciąż pozostawały w pamięci żywe i bardzo wyraźne. Nie reagowałam jednak już tak emocjonalnie, jak w chwili „dokonania tego tak przygnębiającego odkrycia”. Wszyscy wymagali, żebym płakała. Przytulali mnie szybko i mocno, klepali po plecach i dusząc, szeptali jakieś bzdury o wyzwalającej mocy łez, zrozumieniu i wyrzucaniu złych emocji. Tylko czy jakieś organiczne wydzieliny faktycznie mogły pomóc w obliczu śmierci bliskiej osoby? Czy można wypłakać ból, strach i okrutne poczucie osamotnienia?

Nie potrafiłam jeszcze śmiać się na komediach i przejmować błahostkami życia codziennego, ale trzymałam się w pionie. Człowiek na poziomie powinien trzymać się w pionie! – tak mawiała moja mama. Nie oznacza to, że nie miewałam gorszych dni. Czasami wystarczył jedynie gest albo zapach i znowu się rozklejałam. Otuchy nie dodawał również ojciec. Otrzymał co prawda od szefa wolne aż do „uregulowania spraw”, ale poświęcał ten czas głównie na przeglądanie starych fotografii. Pomoc nadeszła, dość niespodziewanie, w postaci pomalowanej na biało, drewnianej tabliczki z czerwonym napisem: „Na sprzedaż”. Był to dopiero pierwszy krok do ucieczki, ale nie powstydziłby się go sam Guliwer.

Podczas jednego ze śniadań, gdy tata swoim nowym zwyczajem przelewał w misce mleczną breję z płatkami kukurydzianymi, udając, że je, a powietrze zesztywniało zmrożone koktajlem oziębłości, nieśmiałości i niepewności, zadałam TO pytanie:

– Musimy tu mieszkać?

Łyżka w ojcowskiej ręce zadrżała i kilka kropel jego śniadaniowej, z rzadka tylko trafiającej do ust mazi, wylądowało na obrusie.

– Twoja mama kochała ten dom – odpowiedział tonem bezdennej studni.

Nie wiedziałam, czy dudnienie jego głosu wynikało z emocjonalnego przeciążenia, czy neutralnie stwierdzał fakt, tak jak konstatuje się pogodę za oknem.

– Mama nie żyje.

– To, że nie ma jej fizycznie z nami, nie znaczy, że…

– Nie ma jej, tato. Nikomu nie służy mieszkanie tutaj.

– Thilli, jak ty to sobie wyobrażasz? Że zostawię wszystko, co mi zostało? Pracę, przyjaciół?

Nie miałam zamiaru się denerwować, ale nie zawsze wszystko się planuje.

– Praca jest dla ciebie aż tak ważna? Czy ty nie widzisz, że dla wszystkich tutaj już zawsze będziemy obiektami współczucia? Wszyscy tylko się gapią i kręcą głową w ten żałosny sposób, jakiego używa się tylko wtedy, gdy ktoś umrze. Jak chcesz tutaj normalnie żyć?

– Minęło dopiero kilka tygodni. Na wszystko trzeba czasu. Musimy mieć czas, żeby dojść do siebie.

– Jak zamierzasz skorzystać z tego cennego czasu tutaj? Wcinając sto pięćdziesiąte lasagne? Otwierając kolejne pudełko wiórowych wypieków pani Tucker? Że niby to wymaże stąd obecność mamy?

Zbladł i nie mogłam odgonić od siebie myśli, że jeżeli kolor jego skóry pojaśnieje jeszcze troszkę, to stanie się przezroczysty. I zniknie. Jak mama.

ROZDZIAŁ DRUGI
DWIE STRONY MEDALU

THILLI

W nowym pokoju czułam się nieswojo. Zapach jeszcze nie ten, światło wpadające przez okno też jakieś obce. Nawet sufit, w który zwykłam wpatrywać się każdego ranka, jakiś inny. Brakowało starych pęknięć i plamek od lakieru do paznokci, którym cisnęłam kiedyś ze złością po kłótni z rodzicami. Wszystko było tu świeże, nieużywane, a przez to obce i zimne. Nie chciałam się jednak podnosić, nawet z tego „jeszcze-nie-mojego” łóżka. Mięśnie bolały od wnoszenia pudeł, przesuwania mebli i układania zawartości kartonów w odpowiednich miejscach. Z pewnością wyglądałam jak spragniony świeżego mózgu zombie, a nie interesująca i pełna życiowej energii dziewczyna, która rozpoczynała dzień w nowej szkole. Koedukacyjnej, dodajmy. I to publicznej.

Ostatecznie moje cielesne ograniczenia przegrały z potrzebami fizjologicznymi. Zwlokłam się z łóżka. A więc postęp, nawet jeśli wynikający ze zdrady własnego organizmu. Nie sprawił on, że byłam pełna nadziei na piękny, nowy początek, ale jednak w środku zaczynała budzić się ciekawość tego, co przyniesie dzień.

Droga do nowej szkoły nie charakteryzowała się niczym szczególnym. Nawet dźwięki muzyki nie zmieniały jej specyfiki. Szary chodnik, szare domy, szarzy ludzie. Żadnej piekarni, kwiaciarni, księgarni czy jakiegoś rodzinnego sklepu, w którym na przykład od pokoleń sprzedawano ręcznie robione lokomotywy. Fasada nowej szkoły także okazała się szara. Gdy przed nią stanęłam, tłum ubranych w identyczne ciuchy dzieciaków akurat wlewał się do środka. Kilkoro, najwyraźniej nie najpilniejszych, siedziało jeszcze na schodach przed szkolnymi wrotami (tak wielkie drzwi zasługiwały wyłącznie na tego typu nazwę).

Przypomniałam sobie poprzednią szkołę. Wełniane sukienki, wełniane spódniczki. Buciki ze srebrną klamerką, w które Andersen z pewnością chętnie ubrałby niejedną z bohaterek swoich baśni. Krzyżyki na szyjach, różańce w dłoniach. Nie to jednak czyniło klonami ludzi w katolickiej szkole dla dziewcząt. Za to odpowiedzialna była płeć. Skumulowane pod jednym dachem córki dewotek, dokonujące „autodewotyzacji” i dewocją zarażające, planujące płodzić kolejne dewotki. Armia bigotów. A tutaj? Tutaj moje oczy cieszył tłum mieszany. Dziewczynki, dziewczyny, młode kobiety. Chłopcy, młodzi mężczyźni, faceci. Trudno się przy takim zróżnicowaniu klonować, nie sposób przyjmować jednolitą ideologię. Każdy z tego tłumu wychował się wśród innych zasad, w innej moralności, w innej wierze. Ludzie pragnęli zaznaczać swoją odmienność, a nie się z nią kryć. Pragnęli o nią walczyć. To było coś.

Weszłam niepewnie po schodach. Im bliżej znajdowałam się drzwi, tym większy budził się we mnie lęk. Z każdym krokiem robiłam się coraz zimniejsza w środku i bardziej gorąca na zewnątrz. Pot ciekł po karku cienką strużką. Musiałam liczyć oddechy, bo bałam się, że zapomnę o pobieraniu tlenu. Raz. Dwa. Trzy. Serce wyrywało się z piersi. Bębniło rytmicznie, wybijając takt najszybszego i najtrudniejszego kawałka świata – życia.

Nic się nie zmieniło po przekroczeniu progu szkoły. Tłum ludzi. Tłum wbijający we mnie spojrzenie. Uczucie zimna i gorąca, a także mnóstwo zapachów. Przez nastoletnią mieszankę hormonów, potu i pierwszych, tanich perfum, przebijało coś jeszcze. Na korytarzu dominował intensywny zapach cynamonu. Próbowałam się rozejrzeć, choć obraz zamazywał się i migotał różnymi kolorami. Co jest, do cholery? – pomyślałam. Ktoś mnie dotknął. Przypadkiem. Przelotne muśnięcie spoconych dłoni. Rzecz, która zdarza się często w tłumie i ścisku. Tymczasem ja miałam wrażenie, że to kopniak w splot słoneczny. Na moment zabrakło mi tchu, a potem poczułam w ustach… Właściwie co? Jakąś niewysłowioną słodycz, feerię różnorodnych smaków, o których mogłam myśleć jedynie jak o... słońcu. Nie trwało to długo, może dwie–trzy sekundy. Co się ze mną działo? Zapragnęłam się schować, ukryć, odejść z tego tłumu, od tych ludzi i ich indywidualności. W głowie mi się kręciło. Na końcu języka czułam tę ambrozję, w ustach zbierał się nadmiar śliny. Wyjść stąd – jedyny cel.

Na schodach potrąciłam kolesia, który w słuchawkach zakrywających pół twarzy kiwał się w rytm najwyraźniej mocnego, rockowego kawałka. Warknął coś w odwecie, ale miałam tylko jedną potrzebę, tylko jedno zadanie. Biec przed siebie, nieważne gdzie, byle dalej od wielkich wrót, spoconych nastolatków i zatłoczonych korytarzy. Kilka dziewczyn spojrzało nieprzyjemnie i zakręciło palcami przy skroni, wyraźnie dając do zrozumienia, że uważają mnie za wariatkę. Wisiało mi to. Chciałam się tylko uspokoić, pozbyć z ust słodkiego smaku, usunąć z nozdrzy zapach potu chłopców i dziewczyn.

Znalazłam się za szkolną bramą i nie wiedziałam co dalej. Nie mogłam wrócić do domu. Nie znałam też żadnych kryjówek, sekretnych miejsc, zacisznych kawiarenek. Chwil kilka trwałam więc przed tą bramą, przebierając dramatycznie nogami w miejscu. Rozglądałam się to w prawo, to w lewo. Kilku spóźnionych uczniów przyglądało mi się badawczo. Gdy potrącił mnie jakiś chłopak i znowu zakręciło mi się w głowie, uznałam, że nie ma na co czekać. Rzuciłam się przed siebie biegiem. Mijałam kolejne szare chodniki i kolejnych szarych ludzi. Skręcałam w uliczki na chybił trafił. W prawo. W lewo. Prosto. Kilka razy musiałam się cofnąć, trafiając na drogę bez przejścia. Panikowałam i przyspieszałam po każdym starciu z murem. Biegłam, biegłam, biegłam… Zatrzymałam się dopiero, gdy płuca zapiekły mnie ze zmęczenia, a nogi odmówiły posłuszeństwa do tego stopnia, że nie potrafiłam trzymać się w pionie nawet podparta. Opadłam na ziemię tam, gdzie udało mi się zatrzymać, i próbowałam uspokoić oddech.

Gdyby nie widoczne prace budowlane na działce obok oraz betonowe płyty z powyginanymi i zardzewiałymi prętami, które wystawały ponad taflę stawu, uznałabym, że to jedno z najpiękniejszych miejsc, jakie widziałam. Różowe kielichy powojnika zgrabnie splatały się z kępkami trawy. Dzikie kaczki raz po raz nurkowały, by zaraz się wynurzyć i otrząsnąć z wody. Jej kropelki rozpryskiwały się na wszystkie strony, a w powstałej w ten sposób mgiełce migotały przez chwilę niepewne kolory tęczy. Może nie za piękny, ale za nastrojowy uznałam również stojący obok dom. Chociaż znajdowałam się od niego w sporej odległości, z całą pewnością mogłam stwierdzić, że długo już nie postoi. Drewniane ściany w wielu miejscach ziały wielkimi, ponurymi dziurami. Brakowało też części desek. Postawienie nogi na werandzie groziłoby skręceniem kostki, a z pewnością zapadnięciem się w spróchniałe drewno, ale całość – ze smętnie wiszącymi okiennicami, wypłukaną przez deszcz białą farbą i dzikim bluszczem – miała w sobie coś romantycznego i sentymentalnego.

Dzień był ciepły (albo ja taka rozgrzana biegiem), więc zdjęłam kurtkę, posłałam ją na ziemi jak koc i położyłam się w niewielkim oddaleniu od stawu. Zamknęłam oczy. W głowie mi huczało, serce wciąż uspokajało rytm po nagłym galopie. Co się właściwie stało? Przypominałam sobie serię dziwnych uczuć i słodki smak w ustach. Dlaczego wpadłam w taką panikę? Zazwyczaj nie traciłam panowania nad sobą.

– Nowa i w dodatku wagarowiczka, hę? – Męski, nieznany głos zadźwięczał gdzieś nade mną i po raz kolejny tego dnia pomyślałam, że zejdę na zawał.

Otworzyłam oczy i szybko usiadłam. Przepracowane mięśnie brzucha zapiekły. Skrzywiłam się, ale to może dobrze, bo dzięki temu moja twarz nie przybrała wyrazu idiotycznego zachwytu. A było się czym zachwycać. Stojący przede mną chłopak wyglądał jak gwiazdor komedii romantycznych. Ciemne, dłuższe włosy, olśniewająco białe zęby i wydatne, na pewno bardzo miękkie wargi. Do tego zadziorne spojrzenie z tęczówkami w kolorze gorzkiej czekolady. Nosił czarne, miejscami poprzecierane jeansy. Jedne z tych, które zdają się istnieć od początku świata, co zamiast odbierać im urok – potęguje go. Do tego prosta, lekko opięta koszulka. Normalnie za takimi nie przepadałam, ale akurat ta pozwoliła się mi zorientować, że chłopak jest naprawdę nieźle zbudowany. Miał figurę treceura – rozbudowane ramiona i nogi oraz, jak sądziłam, delikatnie wyrzeźbiony brzuch.

– A ty to kto? – bardziej warknęłam, niż powiedziałam.

Nie zamierzałam tak zabrzmieć. To tylko stres i szok. Zawsze gubiłam rozum w obliczu zdenerwowania i gwiazd filmowych (nie żebym jakąkolwiek znała).

– Przeszkoda, o którą raczyłaś się dzisiaj potknąć, wybiegając ze szkoły, jakby cię sama śmierć goniła.

Skłonił się finezyjnie, zdejmując z głowy nieistniejącą czapkę.

– Pan raczy wybaczyć.

Powtórzyłam gest chłopaka i roześmiałam się, wciąż jeszcze sztucznie i zachowawczo, ale jednak. Zastanawiało mnie, jak to możliwe, że chłopak zjawił się nad stawem zaledwie chwilę po mnie, a nie wyglądał na zmęczonego. Akceptowałam fakt, że jego obecność tu mogła być dziełem przypadku, że nasze spotkanie to tylko zbieg okoliczności, ale moje serce wciąż dudniło wyczerpane, podczas gdy chłopak wyglądał, jakby chwilę wcześniej zajmował się nim światowej sławy stylista.

– Hej! Jak to możliwe, że znalazłeś się tu tak szybko, a nie widać, żebyś biegł?

– Bo nie biegłem.

Uniosłam kciuki. Nie była to satysfakcjonująca odpowiedź. Z drugiej jednak strony, w czasie pomiędzy moim pytaniem a jego odpowiedzią uświadomiłam sobie, że nie do końca pamiętam, jak tu trafiłam. Być może kluczyłam chwilę po okolicy, wielokrotnie mijając akurat to miejsce. Planowałam mu to wytłumaczyć, ale nie chciałam wysapywać z siebie zdań, jeżeli mogłam tego uniknąć. Potrzebowałam chwili, by doprowadzić się do porządku.

– Addy, Adán właściwie, ale poza ciotką z Hiszpanii, która nie zna angielskiego, nikt tak na mnie nie mówi.

Wyciągnął rękę.

– Thilli.

Uścisnęłam jego dłoń. Z początku poczułam niewiele. Trochę zakręciło mi się w głowie, w ustach pojawiła się słodycz, w nosie zapach cynamonu. A potem… Potem, o ile to w ogóle możliwe, wszystko stało się jeszcze intensywniejsze niż w szkole. I chciałam tego. Jeszcze więcej. Tego zapachu, tego smaku, Tego. Czekoladowe tęczówki Addy’ego zdawały się coraz bliższe, coraz ciemniejsze, aż w końcu nie widziałam już nic innego. Ale czy chciałam widzieć coś, a właściwie kogoś, innego? Upadłam na miękką trawę i różowe powojniki.

SPRAWIEDLIWY

Przyszedł dzień szósty. Stworzyciel rozejrzał się po Edenie – krainie urodzajnej, porośniętej bujną roślinnością. Idealnym schronieniu dla wszelkiego życia. A życie kwitło w Edenie nieprzebranymi rodzajami. Objawiało się w trelujących melodyjnie ptakach wszelkiej barwy i wielkości, w małych stworzeniach, jak polne myszy i łasice o wydłużonych, smukłych ciałach, w zwierzętach większych, jak łosie o rozłożystych łopatach, przypominających najmocniejsze z drzew, czy niedźwiedziach, których gęste futro stanowiło schronienie dla najmniejszych owadów. Bóg patrzył na to wszystko i wiedział, że jest dobre. Wciąż jednak zdawało się Mu, że czegoś w Edenie brakuje.

I wtedy narodził się człowiek.

Pan pragnął dać istocie ludzkiej władanie nad Edenem. Chciał uczynić z niej opiekuna wszelkiego istnienia. Człowiek miał być najdoskonalszym z boskich dzieł. Postanowił Stworzyciel, iż matką pierwszego z patronów Edenu powinna być ziemia, bowiem to właśnie ona daje życie wszystkiemu, co znajduje się w Ogrodzie. Ziemia była jednak różnorodna, dlatego Bóg postanowił wykorzystać jej odmiany z czterech stron świata, tak ażeby wszelkie stworzenie wiedziało, iż istota ludzka do niego należy. Posłał więc Gabriela, Michała, Israfila i Azraila, by rozpierzchli się po krainie Pana i przynieśli Mu pył z każdego jego krańca. Z owego pyłu Bóg począł później lepić pierwszego z ludzi. Za spoiwo owych materiałów przyjął kroplę wody z każdego jeziora, rzeki czy oceanu, podmuch każdego z wiatrów: północnego, południowego, wschodniego i zachodniego, oraz ciepło ognia. Kiedy już uformował człowiekowi ciało, tchnął w niego odrobinę własnej istoty. Zajaśniała pierwsza ludzka dusza. I poczuł Bóg dumę ze swojego dzieła.

Gdy dzień szósty chylił się ku końcowi, rozgrzmiał pośród Niebios głos Stworzyciela:

– Idźcie, aniołowie, i czuwajcie nad człowiekiem, tak jak człowiekowi przykazane jest czuwać nad ziemią.

Większość aniołów przyjęła nowe zadanie z wdzięcznością. W końcu przykazał je sam Pan! Jedynie Samael spojrzał na Eden i na nieporadnego wciąż Adama, którego ciało zbyt jeszcze słabe, zdawało się niezdolnym, by utrzymać go o własnych siłach. Anioł nie potrafił zrozumieć, dlaczego Stworzyciel postanowił wywyższyć istotę ludzką. Zwrócił się więc doń:

– Panie, stworzyłeś nas ze swojej jasności. Uczyniłeś istotami doskonałymi. Jakże mamy służyć człowiekowi, który jest jedynie garstką pyłu?

– Spójrz na Adama raz jeszcze, Samaelu. Czy rzeczywiście uważasz, że jest gorszy od ciebie?

Samael raz jeszcze skierował swój wzrok ku Edenowi. Człowiek wpatrywał się właśnie w swoje dłonie z ustami rozchylonymi w niemym zdziwieniu. Jakże taka istota mogłaby się z nim równać?

– Stworzycielu! Patrzę i wciąż nie rozumiem, dlaczego miłujesz człowieka bardziej niż aniołów. To człowiek powinien być naszym sługą.

– Chociaż Adam został stworzony z pyłu, a wy z blasku mojej chwały, to właśnie człowiek przewyższa was inteligencją.

Ubodło to anioła okrutnie. Milczał przez chwilę, ponownie przyglądając się poczynaniom Adama, który leżał na trawie z twarzą skierowaną ku niebu. Przesuwał przy tym nagimi ramionami i nogami po źdźbłach, najwidoczniej zadziwiony ich delikatnością.

– Najjaśniejszy! Wystaw nas na próbę. Pozwól udowodnić, że zasługujemy na twoją miłość. Pozwól nam zmierzyć się z Adamem!

Bóg milczał przez dłuższą chwilę. Samael niecierpliwił się, a jego skrzydła drżały w rytm zalewającej go mieszanki uczuć – złości, smutku, rozżalenia, bólu i odtrącenia.

– Stworzyłem niebo i ziemię, rośliny i zwierzęta. Istoty latające, pełzające i pływające. Zejdź do Edenu i nakaż zwierzętom ustawić się w rzędzie. Jeżeli będziesz potrafił właściwie je nazwać, uznam twoją wyższość nad człowiekiem.

Anioł natychmiast zerwał się ku ziemi i począł zbierać przedstawicieli każdego z rodzajów zamieszkujących Eden. Zwierzęta, wiedząc, iż działania Samaela są wskazaniem boskim, posłusznie słuchały jego rozkazów.

– Kto pierwszy nazywać będzie te stworzenia, Samaelu? Ty czy Adam?

– Ja, Panie, ponieważ istnieję dłużej niż Adam i jestem mądrzejszy. – Anioł pewien był swojej wiedzy.

Kazał więc Bóg wystąpić wołom. Ale Samael nie wiedział, jak je nazwać. Spoglądał na masywne ciała i grube rogi. Przyglądał się delikatnym włosom na ich skórze, długim pyskom i kopytom, ale żadne słowo do niego nie przychodziło. Pan nakazał więc wołom wrócić do szeregu i wezwał przed Samaela osły. Szara sierść zwierząt, biały brzuch i stojące wysoko uszy nic aniołowi nie mówiły. Osły budziły w nim jedynie współczucie, bowiem gdy spoglądał w kierunku konia (tej nazwy również nie znał), wydało mu się, że stojące przed nimi zwierzęta zostały pokrzywdzone. Ale skoro Pan je takimi stworzył, musiały być doskonałe. Gdy Samael wciąż milczał, Bóg raz jeszcze wymienił zwierzęta. Tym razem rozkazał wystąpić z szeregu wielbłądom. I znowu ogarnęło anioła współczucie. Okrutnie wielki garb wydawał się mu być karą, a nie odbiciem doskonałości. Zwierzę miało również nieproporcjonalnie długie nogi i szyję. Raz jeszcze Samael nie znalazł nazwy dla postawionej przed nim istoty.

– Adamie! – zagrzmiał Stworzyciel, gdy wielbłąd wrócił do szeregu. – Podejdź do Samaela.

Chwiejąc się na nogach, człowiek zbliżył się do anioła. Z tej perspektywy wydawał się jeszcze bardziej kruchy i słaby. Przez Eden przetoczył się podmuch i człowiek wziął głęboki wdech, niemalże upadając. Jakby nie potrafił jednocześnie iść i robić czegokolwiek innego. Samael zapragnął się zaśmiać, ale nie był przecież okrutny. Podtrzymał więc Adama i pomógł mu zająć miejsce naprzeciw szeregu zwierząt. Nagle zaszła w człowieku zmiana. Mężczyzna zmusił anioła do rozluźnienia uścisku, jego kroki stały się pewniejsze, a wyraz twarzy bardziej zdecydowany.

– Wołam do ciebie, Adamie, prosząc, byś nazwał to zwierzę! – Rozległ się głos Pana i wystąpiły woły.

– To są woły – odpowiedział mężczyzna bez chwili zastanowienia.

Bóg nakazał się wołom wycofać, a poprosił o wystąpienie kolejne ze zwierząt.

– Osąd niech cię teraz nie zwiedzie. Czy wiesz, jak nazywa się ta istota?

– Zwie się osłem. – Raz jeszcze Adam nie wahał się ani chwili.

– Wielcem rad z twojej wiedzy. A jakie miano nadasz ostatniemu ze stworzeń?

– To wielbłąd. – Twarz Adama zajaśniała w szczerym uśmiechu.

Samael nie pojmował, skąd Adam znał nazwy zwierząt. Przyglądał się wołom, osłom i wielbłądom i szukał jakichkolwiek podpowiedzi, które mogłyby człowiekowi wskazać odpowiednie imiona. Nic jednak nie znalazł. Gdy już miał zaakceptować boską wolę i przyznać się do porażki, zajarzyło się w nim wspomnienie podmuchu i nagła przemiana Adama.

– Oszukałeś mnie! – zagrzmiał, zwracając się do Boga.

Stworzyciel nie odpowiedział.

– Ten wiatr! To Twoje dzieło! Tchnąłeś w mężczyznę zrozumienie! – Samael wzbił się nad Eden i ruszył w kierunku Tronu. – Oszukałeś mnie!

– Jak śmiesz mówić w ten sposób do swego ojca, Samaelu? Czyżby zazdrość przysłoniła ci wzrok?

– Zaakceptowałbym wyższość Adama, gdybyś ty okazał się sprawiedliwy! Upokorzyłeś mnie przed Niebiosami, przed moimi braćmi. Wystawiłeś i siebie na śmieszność, odwracając się od swego blasku, od nas aniołów, i zwracając ku garstce pyłu!

Tron rozgorzał jasnym blaskiem, oślepiając Samaela. Anioł przyłożył dłonie do gładkiej twarzy, próbując się osłonić przed wściekłością Ojca. Na nic się to jednak zdało. Światło bijące od Tronu przenikało anielską cielesność. Samael uderzał skrzydłami, manewrując na przemian ku bokom, górze i dołowi. Pragnął ukryć się, schronić przed gorejącym Stworzycielem, ale ślepota nie pozwalała mu znaleźć właściwej drogi. Wtem posłyszał przy sobie trzepoczące skrzydła jednego z braci.

– Błagam! Pomóż mi! – Anioł bliski był płaczu.

– Tak mi przykro, Samaelu… – wyszeptała postać, w której głosie udało się Samaelowi rozpoznać archanioła Michała.

– Michał! Dobrotliwy Michał! Och, proszę cię! Zwróć się do Pana, On tak ciebie kocha… Błagam. Ta jasność, ona sprawia mi ból!

– Dlaczego sam się do Niego nie odezwiesz, Samaelu? Wybaczy ci, jeżeli żałujesz. Jest dobry. Zawsze wybacza.

Zapadła cisza. Dało się słyszeć jedynie łopot anielskich skrzydeł i szemrzące rzeki Edenu.

– Ojciec mnie oszukał, Michale. Tchnął w Adama zrozumienie, jakże miałbym prosić o przebaczenie, kiedy to On powinien przepraszać?

Ledwie Samael wypowiedział te słowa, a poczuł, że archanioł zacisnął dłonie na jego ramionach. Wiszący w powietrzu aniołowie wyglądali teraz jak złączeni w eleganckim, podniebnym tańcu. Ich bogato zdobione skrzydła lśniły w ostrym blasku Tronu.

– Nie dajesz mi wyboru, Samaelu… – Szept Michała zawierał w sobie ogrom cierpienia.

– Co to znaczy? – Samael odjął od twarzy dłonie i jął rozglądać się niewidzącymi oczyma.

Odszukał rękoma twarz archanioła.

– Cóż to, Michale. Ty płaczesz, dla… – Nie udało mu się dokończyć.

Michał odjął ręce od jego ramion i szybkim ruchem sięgnął ku skrzydłom. Ból przeszył ciało Samaela. Czuł, jak archanioł odrywa fragmenty jego ciała, jak skręca jego anielski atrybut i pozbawia tego, co pozwalało mu unosić się w powietrzu. Ciało anioła płonęło od bólu dartych, łamanych i dziurawionych skrzydeł. Blask Tronu gasł, ale anioł wciąż nic nie widział, bo łzy ciekły po jego wykrzywionej boleścią twarzy. Poczuł Samael nagły chłód i wiedział już, co się stało.

– Ciepło. Ono znika. Miłość Pana. Ja… upadam…

Niebiosa rozdarł rozpaczliwy wrzask Samaela. Wokół dało się słyszeć lament pozostałych aniołów. Nad Edenem spadł deszcz.

* * *

Śniło mu się, że przyszedł do niego anioł. Długie, jasne włosy otulały jego twarz. Jaśniał tak samo, jak kiedyś również Samael. Ten anioł nie patrzył na niego z nienawiścią, z tym jedynym wyrazem oczu, który udało mu się zauważyć, gdy Pan strącał go z Zastępów. Ten anioł się do niego uśmiechał i wyciągał zachęcająco ręce. Jednak gdy tylko Samael zaczął się do niego zbliżać z tak samo otwartymi ramionami, z pragnieniem łaski i zrozumienia, sen zniknął.

Samael obudził się w samotności. Tak samo jak każdego dnia od chwili, gdy stracił miłość Stworzyciela. Znowu miał przed oczami wieczne szarości Szeolu, raz jeszcze otoczył go chłód samotności i odrzucenia. Zapłakał, a jego melodyjny płacz poniósł się pośród pustkowia. Skulił się wśród skrzących się w słonecznych promieniach kryształów. Bowiem każda z jego łez zamieniała się w diament. Okrutny był to widok. Od przezroczystych kamieni odbijało się lodowate światło Szeolu. Tak, istniało tu światło. Miało jednak w sobie tyle chłodu i niechęci Stwórcy, że jawiło się gorszym nawet od całkowitych ciemności. Sam zaś Samael, skąpany w owym świetle, wyglądał jak istota stworzona z najczarniejszego prochu, z popiołu, a nie z blasku Pana.

Nagle zdało się Samaelowi, że słyszy nie tylko swoje łkanie. Zmusił się do spokoju, tylko dwa smutne kryształy upadły jeszcze cichutko na gliniane podłoże. Anioł – czy wciąż mógł się tak nazywać? – posłyszał nieznany mu dotąd dźwięk. Przypominał on nieco miauczenie kociąt albo chrumkanie młodych dzików. Nie, to nie to. Brzmienie zdawało się być czymś więcej. Samael pomyślał nawet, że to echo jego własnego płaczu, ale jakieś delikatniejsze, jakby wyrywało się z piersi jego mniejszej wersji. Maleńki anioł – pomyślał. Samael zerwał się na równe nogi i zaczął chaotycznie poszukiwać źródła dźwięku. A co, jeżeli to naprawdę anioł? Jeżeli Pan wysłał kogoś po niego, bo postanowił raz jeszcze przyjąć go do Zastępów?

Znalazł je w miękkim posłaniu z traw i rumianku. Patrzyło na niego zapłakanymi, acz bystrymi, zielonymi oczkami. Dziecko. Samael nigdy wcześniej nie widział dziecka. Na jego widok przestało kwilić, a zaczęło przebierać nóżkami i wyciągać niezgrabnie ręce.

– Panie? – Spojrzał w niebo, raczej z przyzwyczajenia, niż spodziewając się odpowiedzi.

Samael wędrował przez krainy Pana jeszcze bardziej zagubiony. Odtąd bowiem dbać musiał nie tylko o bezpieczeństwo swoje, ale i porzuconego dziecka. A gdyby zignorował płacz? Albo gdyby on sam pozostawił dziewczynkę na pastwę losu? Jakiż zresztą los spotkałby tę niewinną istotę? Skąd w ogóle wzięła się w Szeolu? Skąd wzięła się na świecie? Anioł wiedział, że od jego upadku w Edenie zaszło wiele zmian. Tlący się w nim blask Pana pozwalał rozumieć działania Stworzyciela. Wiedział, że już niedługo i ten płomyk jasności zgaśnie, ale póki nie zniknął, anioł wsłuchiwał się w siebie. Dzięki temu wiedział o Lilith, Avie, Ewie. O Lucyferze. Po cichu liczył nawet na to, że spotka tego ostatniego. W Zastępach nie byli sobie zbyt bliscy, ale przecież wciąż łączyła ich nić braterstwa. Poza tym Samael wiedział, jak bardzo jest się samotnym na ziemi, bez miłości Pana i anielskich towarzyszy. Wzbierała w nim pewność, że Lucyfer by go nie odtrącił.

Gdy Samael dotarł do rzeki Gichon, postanowił nieco odpocząć. Schłodził się w wypływającym z Edenu źródle i przez chwilę poczuł się znowu bliższy Panu. Było to jednak tylko złudzenie, zaledwie poblask mocy Stworzyciela w wartkim strumieniu. Ogarnął anioła smutek. Jak zawsze zresztą, gdy wspominał utraconą miłość Ojca i swój dom w Niebiosach. Kiedy już zmył z siebie trudy podróży, postanowił poszukać odpowiedniego pożywienia dla dziewczynki. Wyćwiczonym sposobem zawiesił sobie na szyi utkane z traw i kwiatów dziecięce posłanie, wdrapał się na drzewo i upewniwszy, że jest możliwie bezpiecznie, umieścił kołyskę między gałęziami. Zeskoczył potem na ziemię z gracją pozostałą mu jeszcze po anielskim żywocie i rozpoczął poszukiwania.

Kiedy tak rozglądał się za owocami lub pszczelim gniazdem, z którego mógłby zabrać nieco miodu, zdawało mu się, że słyszy ciche westchnienia, które wydać mogła jedynie istota stworzona na podobieństwo Pana. Zaraz pomyślał o towarzyszu niedoli, ale że obawiał się ewentualnego kompana wystraszyć, począł skradać się możliwie najciszej, na ile tylko pozwalało jego ciało. Z każdym krokiem Samaela dźwięki stawały się coraz wyraźniejsze. Wreszcie przyczaił się przy gęsto rosnących, jeżynowych krzakach, za którymi to spodziewał się dostrzec tego, który owe odgłosy wydawał.

Pod dębowym drzewem ujrzał Samael najpiękniejszą istotę, jaką kiedykolwiek przyszło mu zobaczyć. Leżała tam bowiem na miękkim mchu Lilith z włosami miedzianymi spętanymi pożądaniem. Chociaż nigdy wcześniej jej nie widział, wiedział, iż jest to pierwsza z kobiet. Twarz miała zaróżowioną, a zielone oczy roziskrzone pragnieniem. Jedną dłonią błądziła po łonie, podczas gdy drugą zataczała leniwie faliste kształty wokół piersi, brzucha i bioder. Wiła się przy tym jak w najbardziej zmysłowym tańcu. Na przemian wypychała ku górze biodra, łączyła i rozluźniała uda.

Wtedy też i w Samaelu obudziło się pragnienie, nieznana mu dotąd potrzeba bliskości. Te obce uczucia, chociaż kuszące, wydawały mu się również złe. Nie wiedział dlaczego, ale tliło się w nim jasne przeczucie, że nie spodobałyby się Stworzycielowi. Bił się z myślami, toczył wewnętrzną, nierówną walkę. Gdy miał się już wycofać i podążyć w przeciwnym kierunku, piękna Lilith wbiła w niego wzrok. Chociaż jeżynowe krzewy rosły gęsto, Samael wiedział, że kobieta go dostrzega. Wahał się może zbyt długo i rudowłosa uznała, że nie rozumie jej znaczącego spojrzenia, toteż odjęła rękę od łona i palcem skinęła, aby się zbliżył. Anioł nie potrafił dłużej ze sobą walczyć. Podszedł do Lilith. Nie wiedząc, co i dlaczego czyni, uniósł ją tak, żeby nogami oplotła jego biodra. I czuł, że to było dobre.

Ledwie Samael się obudził, a jego myśli zajęła dziewczynka. Trawiła go złość, że pozostawił ją tak długo w samotności. Spojrzał na drzemiącą wciąż kobietę i podniósł się możliwie cicho, dbając o to, by nie przerwać jej snu, a potem pospieszył do pozostawionej na drzewie kołyski. Chwycił dziecko, tuląc je w przepraszającym geście, a wtedy zaświtała mu w głowie myśl bolesna, lecz rozsądna. Raz jeszcze odszukał dąb, przy którym ujrzał Lilith. Wciąż tam leżała. Jej powieki drżały w rytm sennych widziadeł. Ucałował dziewczynkę w czoło i kwiecisty koszyk postawił tuż przy rudowłosej piękności. Spojrzał na dziecko i kobietę raz jeszcze, po czym zniknął w leśnej gęstwinie. I czuł Samael, że to było złe.

ADAN

Gdy dotknąłem jej dłoni, znowu to poczułem. Najpierw delikatne mrowienie, takie jak to, kiedy mroźnego dnia, po długim spacerze, wraca się do ciepłego domu. Walka lodu i ognia. Trochę tak, jakbym wypił o jedno piwo za dużo – wirowanie, migotanie, zwolnione odbieranie bodźców. W ustach miałem słodycz o bogatym bukiecie – jakby to powiedział mój ojciec, uważający się za znawcę win.

Chciałem ją puścić, jak wszystkie inne, ale było to coś głębszego. Coś większego ode mnie i od niej. Gdy zemdlała… Przestraszyłem się, zdziwiłem, ale wciąż jej pragnąłem. Nie chciałem rezygnować z jej siły. Och, a wystarczyłoby jej na długo. Tylko ciekawość – dlaczego ona? – zmusiła mnie do rozluźnienia uścisku. Ten uścisk właśnie najbardziej zastanawiał. Do tej pory musiałem się bardziej starać.

To nie tak, że wszystko rozumiałem. Nie wiedziałem, dlaczego chcę (muszę?) to robić. Miałem jednak świadomość konieczności. Odkąd pierwszy raz poczułem pożądanie. Pierwotną siłę, potrzebę, której nie potrafiłem się oprzeć. Kto zresztą chciałby opierać się czemuś tak… przyjemnemu?

Pamiętałem dokładnie pierwszy raz. Miałem dwanaście, może trzynaście lat. Linda, tak jej było na imię. Przez całe dwa tygodnie obozu językowego nie odstępowała mnie na krok. Nic nie mówiła, po prostu patrzyła. Wpatrywała się we mnie, jak w jakiegoś pieprzonego boga. Wyglądała w sumie niczego sobie. W każdym razie, jako chłopiec z mutacją i pryszczami na twarzy, nie mogłem liczyć na lepszą partię. Niska, drobna, włosy mysiego koloru; wielkie, piwne oczy i piegi. Przyszła do mnie ostatniego dnia obozu. Musiało to wymagać sporej odwagi, bo przecież przez dwa tygodnie nie odezwała się ani słowem. W pokoju siedziałem sam, pakowałem do walizki ostatnie książki i ubrania.

– Lubię cię. Wiem, że ty mnie może nie lubisz. Może nie widzisz. Może teraz patrzysz na mnie pierwszy raz, ale bardzo cię lubię i nie mogłabym sobie darować, gdybym do ciebie nie przyszła. – Dukała to wszystko, tę najwyraźniej ułożoną wcześniej i wielokrotnie ćwiczoną przed lustrem przemowę, ze wzrokiem wbitym w podłogę i rękami smętnie wiszącymi wzdłuż ciała, jakby wyznanie odebrało jej siły.

Poczułem się winny. Z jakiegoś kompletnie pojebanego powodu czułem, że powinienem coś wcześniej zrobić. Cokolwiek.

– Widziałem cię, Linda. Chodziliśmy przecież na te same zajęcia.

Podniosła na mnie wzrok. Była tak czerwona na twarzy, że nie mogłem dojrzeć jej piegów. Pomyślałem, że jest brzydka i że wolałem ją z tymi piegami. Tymczasem ona przyglądała mi się jakoś tak błagalnie. Podeszła.

– Znasz moje imię – powiedziała i przycisnęła swoje usta do moich. Suche usta o smaku gumy balonowej.

Tak wyglądał mój pierwszy pocałunek. Nie chciałem go, nie planowałem, ale kiedy już do niego doszło… Na początku było do kitu, ale nie wiedziałem, jak się z tego wykaraskać. Tymczasem ona napierała na mnie tymi suchymi ustami i wyraźnie czekała na jakąś reakcję. Ułożyłem wargi w dziubek – taki, jaki formują dzieci, zanim kogoś cmokną. Chyba na to czekała. I wtedy to poczułem. Najpierw tylko zapach. Pachniała korzennymi przyprawami. A potem wiedziałem już, jak szybko bije jej serce i że jest szczęśliwa i smutna jednocześnie. Wiedziałem, że sądzi, iż ojciec jej nienawidzi, a matka wciąż powtarza, że jest brzydka i ma krzywe nogi. Wiedziałem wszystko to, o czym akurat myślała. Jednak przede wszystkim wiedziałem, kiedy przerwać pocałunek. Jej serce zwalniało. Z pociągu pospiesznego przemierzającego najszybszy odcinek przechodziło w turkot wagonów tuż przed samą stacją. Puściłem ją. Osunęła się zamroczona na pozbawiony pościeli materac.

– Przepraszam. – Tylko tyle powiedziałem.

Zabrałem swoje rzeczy, pobiegłem do autobusu i zająłem miejsce. Przez szybę widziałem, jak Linda staje na ganku drewnianego domku i szuka mnie wzrokiem. Byłem przerażony, nic nie rozumiałem. Przeżywałem pierwszy pocałunek i wszystko to, co mu towarzyszyło, zastanawiając się, czy tak to powinno wyglądać. Nie miałem kogo o to zapytać. Jednak poza całym tym strachem i otumanieniem przez nowe doznania dostrzegałem w sobie tę… siłę, władzę, energię, która zdawała się emanować końcami moich palców. Nigdy w życiu nie byłem bardziej pewny siebie. Ja, zagubiony, pryszczaty chłopak z mutacją, czułem, że świat należy do mnie.

Nie mogłem tego wtedy powtórzyć. Nie mogłem sprawdzić, jak działa. Świadomy własnej potęgi czy nie, wciąż należałem do grupy gówniarzy-wyrzutków. Nie zamierzałem rzucać się na przypadkowe dziewczyny, żeby znów To poczuć, a później od którejś oberwać. Wszyscy jednak dorastamy, prawda? Kilka lat później żadna nie potrafiła mi się oprzeć, a ja mogłem testować to, co uświadomiła mi piegowata Linda z suchymi ustami. Do woli.

ROZDZIAŁ TRZECI
PRAWA DŻUNGLI

THILLI

Rumieniłam się na samą myśl o wydarzeniach poprzedniego dnia. Brakowało mi pewności co do źródła tej reakcji, ponieważ wspomnienia wydarzeń wracały poszarpane i niejasne, ale wiedziałam wystarczająco dużo, bym wracając do nich, oblewała się szkarłatem. Addy zadzwonił po taksówkę i zapłacił kierowcy dwa razy więcej, byle tylko zaniósł mnie do auta. Nic dziwnego, że sam tego nie zrobił – myślałam. – Pewnie boi się, że go czymś zarażę. Nakryłam głowę poduszką i zaczęłam krzyczeć. Chciałam wyciągnąć wrzaskiem całe to siedzące wewnątrz poniżenie.

Tym razem walka o wyjście z łóżka trwała nieco dłużej. Nie miałam ochoty iść do szkoły, nie miałam ochoty spotkać Addy’ego, nie miałam ochoty czuć tego czegoś, jakkolwiek by tego nie nazwać. Nie byłam jednak typem wagarowiczki, toteż wyrzuty sumienia w końcu brutalnie wypchnęły mnie spod kołdry. By zminimalizować uczucie wstydu, raz jeszcze wykrzyczałam się w poduszkę i przystąpiłam do codziennych porannych czynności.

Do szkoły dotarłam wcześniej, niż planowałam. Na schodach przed wrotami nikt jeszcze nie siedział. Budynek otaczała cicha aura samotności. Tego typu miejsca zawsze zdawały mi się martwe poza godzinami funkcjonowania. Szkoły, urzędy, biurowce. One wszystkie miały rację bytu tylko jako przestrzenie wypełnione ludźmi. W chwilach pustki były jedynie – zazwyczaj brzydkimi i nieforemnymi – elementami krajobrazu. Teraz owo wrażenie potęgował jeszcze fakt, że, od kiedy stanęłam przed budynkiem, jego próg przekroczyło zaledwie kilkoro uczniów.

Dopiero gdy tłum zaczął się zagęszczać, zdecydowałam się wejść. Wzięłam parę głębokich wdechów i licząc kroki, poczłapałam do środka. Skupiona tylko na sobie, na wymianie tlenu, kalkulowaniu i pokonywaniu kolejnych metrów, czułam się znacznie spokojniejsza. Znacznie nie oznacza zupełnie, ale radziłam sobie zdecydowanie lepiej niż poprzedniego dnia. Udało mi się nawet odnaleźć szafkę i sprawdzić plan zajęć, zanim napotkałam pierwszą przeszkodę.

Wpatrując się zawzięcie w kafle na korytarzu, nie zauważyłam stojącego na mojej drodze blondyna. Wpadłam na niego z takim impetem, że trzymane w rękach książki nie tylko wylądowały na ziemi, ale też zaliczyły się wślizg za dziesięć punktów. Od razu wzięłam się za ich zbieranie, mamrocząc przy tym jakieś nieskładne przeprosiny. Chłopak tymczasem zaśmiewał się tak donośnie, że niemal zaproponowałam złośliwie, żeby podkładał dźwięki w sitcomach.

– Pierwszy dzień zawsze jest najgorszy, co nie? – Wyciągnął do mnie ostatnią z książek, której właśnie szukałam.

Sprawa o tyle niekomfortowa, że wypatrywałam jej, przemieszczając się na kolanach. Sądziłam, że wylądowała pod którąś z szafek. Zanim zdecydowałam się wykonać właściwy gest, by odebrać swoją własność, poczułam, że coś jest nie tak. Mojej dłoni nie pokrywała jedynie skóra. Starałam się zachować spokój, żeby nie wyjść na wariatkę przed nowo poznanym, ale tak naprawdę panika zalewała mnie kilkumetrowymi falami. Wymacałam to coś palcami. Jak nic guma do żucia. Odetchnęłabym z ulgą, gdyby nie obecność chłopaka. Obrzydlistwo zajmowało większą część środka mojej dłoni, ale cieszyłam się, że to tylko guma, a nie na przykład zmiażdżony karaluch. Miałam jednak problem innego rodzaju. Nie dostrzegałam sposobu, który zagwarantowałby mi dyskretne usunięcie niespodzianki, a chłopak wciąż czekał na odbiór książki. Masz drugą dłoń, Thilli! – olśniło mnie i sięgnęłam po książkę lewą ręką. Wyglądało to może niezgrabnie, bo na co dzień używałam prawej, ale i tak prezentowałam się o niebo lepiej, niż gdybym pokazała blondynowi palce oklejone gumą do żucia. Kolejne punkty za dobre pierwsze wrażenie straciłam, gdy szamotałam się z torbą, usiłując rozewrzeć ją najpierw za pomocą małego palca, a później trzymanych podręczników. Z pomocą raz jeszcze przyszedł nieznajomy.

– Skąd wiesz, że to mój pierwszy dzień? To duża szkoła – burknęłam zażenowana swoim położeniem.

– Uwierz mi, akurat ty nie masz szans się ukryć – zapewnił zaczepnie.

Podniosłam wzrok, chcąc zaprezentować mu jedną z wyćwiczonych hardych min, ale (jestem tego pewna) pokazałam mu jedynie wyraz twarzy zdziwionego szympansa.

Chłopak, którego imienia jeszcze nie znałam, ale musiało być to najpiękniejsze imię na świecie, wbijał we mnie roześmiane spojrzenie najbłękitniejszych z błękitnych oczu, jakie kiedykolwiek widziałam. Blond czupryna opadała mu szelmowsko na twarz. Pomiędzy różowiutkimi, miękkimi wargami, za które dałaby się zabić niejedna dziewczyna, dostrzegłam szpaler idealnie białych zębów. Czy w tej szkole produkowano filmowych amantów?

Omiotłam go szybkim spojrzeniem. Po fakcie zaczęłam dziękować w duchu, że tego nie zauważył. Nawet jeżeli, to nie żałuję. Cienki longsleeve w kolorze marengo układał się doskonale, delikatnie zarysowując perfekcyjnie wyrzeźbioną klatkę piersiową. Grafitowe, lekko poprzecierane – ale wciąż bardzo z klasą – spodnie, dodawały jego wyglądowi zawadiackiego charakteru. Na nogach miał ciężkie buty w kolorze karmelu z szarymi sznurówkami. Niegrzeczny chłopiec z dobrego domu – pomyślałam niemądrze.

– Asmund. – Wysunął dłoń w moim kierunku.

Sytuacja z gumą stała się jeszcze bardziej kłopotliwa. Jak miałabym odwdzięczyć się podobnym gestem? Lewą! Lewą podaj! – podpowiadał mi umysł, i pewnie bym to zrobiła, gdyby nie fakt, że nie potrafiłam znaleźć uzasadnienia dla takiej zagrywki. Co mogłabym odpowiedzieć na pytanie Asmunda o powód? Zdecydowałam się grać na zwłokę.

– Dziwne imię – powiedziałam więc.

Te słowa, chociaż mało elokwentne, spełniły swoje zadanie. Asmund zrezygnował z podawania dłoni i zabrał się za wyjaśnienie pochodzenia posiadanego imienia. Ja tymczasem podjęłam za plecami próbę dyskretnego strząśnięcia tego, co przykleiło się do mojej ręki.

– Bo norweskie. Rodzice przeprowadzili się tutaj już po moim urodzeniu, więc ominęła mnie, niestety, amerykanizacja w tym zakresie. A ty?

– Co ja? – Serio, wychodziłam na opóźnioną w rozwoju.

– No, jak masz na imię?

– A. Thilli, mam na imię Thilli.

– Też jakoś nie po amerykańsku. – Zaśmiał się chłopak i daję słowo, że śmiech miał równie idealny, co zęby.

Czy to ten moment, w którym dziewczyna, zachwycając się napotkanym przypadkiem chłopakiem, zaczyna rozpuszczać się i rozpływać jak lody na słońcu?

– Nie pytaj. To długa historia. – Machnęłam ręką, tą bez gumy oczywiście.

– A więc witaj w naszej szkole, Thilli. – I znowu, jak na złość, wyciągnął dłoń, żeby stosownie się przywitać.

Nie miałam pojęcia, jak z tego wybrnąć. Do głowy nie przychodziła mi sensowna zmiana tematu. Zresztą nie przychodziła nawet bezsensowna. Urok, jaki rozsiewał wokół siebie Asmund, nie działał dobrze na moje szare komórki. Szczerzyłam się przez chwilę jak szympans i chrząkałam (że niby coś nagle utknęło mi gardle), opóźniając w czasie wyciągnięcie ręki. Po kolejnej serii kaszlo-chrząknięć miałam już przyznać się do obrzydliwego wypadku i przeprosić blondyna za swoje dziwactwa, gdy… rozległ się dzwonek. Mam więcej szczęścia niż rozumu – pomyślałam. Uśmiechnęłam się szeroko, pomachałam nowo poznanemu chłopakowi i jak najpilniejsza uczennica świata, popędziłam w stronę odpowiedniej klasy. Po drodze zahaczyłam jeszcze o łazienkę i pozbyłam się gumowego problemu, chociaż ten stawiał opór. Obrzydlistwo ciągnęło się i wymagało zaangażowania paznokci. Fuj, fuj, fuj.

Do klasy weszłam ostatnia. Trochę kiepsko jak na pierwszy dzień. Ratował mnie jedynie fakt, że nie wszyscy jeszcze siedzieli, a i sam nauczyciel zdawał się być nieprzygotowanym do zajęć. Rozejrzałam się po sali. Wszystkie strategiczne miejsca były już zajęte. Zajęłam krzesło przy oknie, gdzieś w połowie długości między ostatnim rzędem a tablicą.

– Z jednodniowym opóźnieniem dołączyła do nas nowa uczennica – zaczął nauczyciel. – Thilli Carroll, zechciałabyś się pokazać?

Nienawidziłam takich sytuacji. W sensie wystąpień publicznych, nawet takich kameralnych. Wstałam jednak, spojrzałam na wykładowcę i skinęłam w geście… Po prostu, skinęłam. Musiałam coś zrobić, a to przyszło mi na myśl pierwsze.

– Proszę, przedstaw się grupie. – Przez klasę przeszedł szmer rozbawienia.

Zrobiłam coś nie tak? Sytuacja stresowała mnie jeszcze bardziej.

– Ee… Na imię mam Thilli, ale Thill też jest okej, więc jak ktoś chce, to…

Zamilkłam. Trwaliśmy tak – ludzie zebrani w klasie – przez chwilę. Ktoś zachichotał, ktoś parsknął. Kątem oka zauważyłam, jak Adán odwraca się w moim kierunku. Ironia grała z jego wargami w chowanego. Złośliwy uśmiech pojawiał się i znikał. Speszona zaczęłam szukać pocieszenia w innych ustach, w innych oczach. Wszędzie jednak odbijała się niechęć do zmian i obcych. Dopiero z twarzy Asmunda wyczytałam mieszaninę zaniepokojenia i zirytowania. Liczyłam, że irytował się na klasę, a nie na moją bezmyślność i brak talentu do publicznych wystąpień. Okej, jasne, najpewniej wcale nie niepokoił się o mnie i nie złościł na rówieśników, ale mogłam to sobie dowolnie interpretować. Desperackie marzenia nie zostały zakazane. W końcu wydukałam jeszcze:

– Kocham Beatlesów, ogólnie rocka i… książki?

Po czym znowu, już ostatecznie, odebrało mi mowę. Nauczyciel nieprędko zdecydował się przerwać tę niezręczność.

– Niech będzie, Thilli. Widać, że jesteś oszczędna w słowach. Może to i dobrze? Milczenie jest złotem przecież, a złoto teraz w cenie. – Zarechotał, a brzmienie jego śmiechu skojarzyło mi się z rzężeniem starego, zaniedbanego silnika.

Odnotować: facet od historii nie ma talentu do żartów.

– Ja nazywam się Edgar Benneton i jestem w tej szkole nauczycielem historii. Możesz już usiąść, Thilli.

Wreszcie.

Gdy pan Benneton zaczął zapisywać na tablicy temat zajęć, miałam chwilę, żeby rozejrzeć się po klasie. Wcześniej, podczas poszukiwania życzliwej postaci, koncentrowałam się jedynie na emocjach. Teraz mogłam podejść do sprawy bardziej… kalkulacyjnie? Najpierw rzuciło mi się w oczy zróżnicowanie płci, którego tak bardzo brakowało w katolickiej szkole dla dziewcząt. Co prawda przewaga dalej znajdowała się po stronie kobiet, ale nie należała ona do znaczących. W kącie sali siedział Adán, a dwie ławki przed nim Asmund. Reszta twarzy zdawała się obca i nieszczególnie zachęcająca. Super, tylko ich znam, a przed jednym i drugim zrobiłam z siebie idiotkę – stwierdziłam. Schowałam twarz w dłoniach. Pan Benneton zaczął opowiadać o wielkiej schizmie z XI wieku. Ucieszyło mnie to. Nie, nie fascynowałam się historią rozłamu Kościoła, ale wiedziałam już, że uczęszczanie do katolickiej szkoły dla dziewcząt nie uczyniło ze mnie zacofanego imbecyla. Ba, byłam nawet nieco do przodu.

Skoro upewniłam się już co do stanu swojej edukacji, zajęłam się bazgroleniem w zeszycie. Rysowałam właśnie na marginesie kolejnej strony drzewo (z wyjątkowo rozłożystym pniem, poplątanymi gałęziami i dziuplą) i zastanawiałam się, co miałby mi do powiedzenia doktor Koch, gdy na ławce wylądowała niewielkich rozmiarów papierowa kulka. Rozejrzałam się. Nikt nie wyglądał na winnego. Zrobiło mi się przykro. Czyżbym stała się ofiarą żartu już pierwszego dnia? Może prawdziwe liceum jest jednak do dupy? Rozwinęłam przesyłkę i moim oczom ukazał się krótki tekst: „Wyjdź z klasy ostatnia”.

Przyznam, że trochę spanikowałam. To zdanie mogło oznaczać wszystko. Od „chcę cię poznać i boję się, że jak wyjdziesz szybciej, to zginiesz w tłumie” do „nie chcę mieć zbyt wielu świadków, kiedy uczynię twoje życie koszmarem”. Minuty wlokły się od tej chwili niemiłosiernie. Myślałam, czy zastosować się do wskazówki z liściku, czy może rzucić się do ucieczki natychmiast po dzwonku. Ostatecznie, gdy dźwięk oznaczający przerwę rozniósł się po szkole, pozostawałam zbyt niezdecydowana, żeby czekać, i zbyt zaciekawiona, żeby uciekać. Poskutkowało to tym, że podniosłam się z krzesła i stanęłam w miejscu. A później, nawet gdybym planowała zwiać, nie miałam już na to szansy, bo uczniowie z tylnych ławek zablokowali całe przejście.

– Hej, zaczekałaś! – Głos należał do dziewczyny średniego wzrostu i wagi, stojącej przy drzwiach wyjściowych.

Miałam problemy z zakwalifikowaniem koloru jej skóry. Z jednej strony nie była już mulatką, z drugiej brakowało czegoś w jej rysach, żeby określić ją mianem czarnoskórej. Kręcone włosy spięte miała w sterczący kucyk, a z boku głowy przypięła tęczową kokardkę. Na jej wąskim nosie spoczywały okulary w grubych, białych oprawkach. Wydatne usta pomalowała błyszczykiem na kolor, który z pewnością miał w nazwie coś z „natural”, chociaż z powodu perłowego lśnienia wcale naturalnym się nie wydawał. Zdziwiło mnie, że takie wyraźne dodatki nie gryzły się z jej strojem – białymi rurkami, jasnożółtą bokserką i beżowymi rzymiankami.

– Hej. Czyli to od ciebie? – Pokazałam papierową kulkę.

– Tak! – Wyszczerzyła się w uśmiechu, na jej zębach dostrzegłam odrobinę błyszczyku. – Uznałam, że muszę ci pomóc.

– Pomóc?

– Publiczne przyznawanie się do bycia fanką przedpotopowej muzyki i czytania książek to nie najlepszy pomysł na zjednywanie sobie znajomych.

– A co jest nie tak z Beatlesami? Bez Beatlesów nie powstałoby wiele współczesnych kapel, a czytanie…

– Właśnie o tym mówię. Potrzebujesz pomocy. Od razu widać, że… nie pasujesz. – Widząc, że się krzywię, dodała jeszcze: – Ale nie martw się, jest tutaj sporo fajnych ludzi, którym to nie przeszkadza. A tak w ogóle, to jestem Zoey. Zoey Hearn. I zamierzam zostać twoją najlepszą w całym wszechświecie przyjaciółką.

– Eee… To fajnie. Tak sądzę. – Zoey była wariatką, ale chyba nieszkodliwą.

Wzięłam głęboki wdech, uśmiechnęłam się i powiedziałam:

– To od czego zaczniemy naszą przyjaźń?

* * *

Zoey nie potrafiła przestać gadać ani ustać w miejscu. Przez cały dzień zalewała mnie tonami informacji, plotkami i przeganiała po szkolnym budynku w tę i z powrotem, pokazując, co gdzie się znajduje.

– Nigdy nie korzystaj z toalety przy biologicznej. Uwierz mi, nie chcesz być świadkiem tego, co się tam rozgrywa. To mogłoby odcisnąć trwałe ślady na twojej psychice. Po prawej masz bibliotekę. Jest też do niej drugie wejście, od podwórka, bo działa nawet w soboty, kiedy reszta szkoły jest zamknięta. Szczerze, to nie wiem, po co męczą tę biedną bibliotekarkę, panią Brown. Od razu widać, że to stara panna, a jak tak siedzi w tej czytelni, to nawet szansy nie ma nikogo poznać na jakiejś grze w bingo czy coś. Bo bingo jest przecież w soboty, a ona i wtedy tam przesiaduje. Po co – się pytam? Skoro nawet w tygodniu nikt tam nie przychodzi? Po lewej sala informatyczna. Zajęcia prowadzi pani Shepard, która aktualnie przechodzi ciężkie chwile po rozwodzie. Mąż zdradził ją z jakąś dwadzieścia lat młodszą sekretarką i od tej pory nie może się pozbierać. Nie może też patrzeć na wszystkie ładne dziewczyny w szkole, więc staraj się nie rzucać w oczy i nie odzywaj się, jeżeli o to nie poprosi. A tutaj… Stop! – Zatrzymała się nagle i zagrodziła mi drogę. – To miejsce wymaga należytej prezentacji. Tutaj rozgrywają się wszystkie dramaty, rozchodzą plotki. To miejsce jest sercem tej szkoły. – Odsunęła się i wskazała na szare, dwuskrzydłowe drzwi. – To jest, moja droga, stołówka.

Weszłyśmy do środka. Rozmowy, śmiechy i pokrzykiwania mieszały się, tworząc charakterystyczny, szkolny gwar. Zaburczało mi w brzuchu.

– Mogłabym zjeść konia z kopytami.

Rzuciłam tęskne spojrzenie w kierunku miejsca wydawania posiłków.

– Zaraz coś zjemy, ale najpierw muszę zapoznać cię z hierarchią. Po pierwsze, nigdy nie siadaj po lewej stronie sali. Te miejsca zarezerwowane są wyłącznie dla popaprańców. Kluby szachowe, fani filmów science fiction i wielbiciele przebieranek z epoki. Usiądź tam, a popełnisz towarzyskie samobójstwo.

– Lubię grać w szachy…

– Nigdy więcej, przenigdy, nie mów tego głośno.

Zaczynało mnie mdlić od tych wszystkich zasad.

– Na środku siedzą wyłącznie sportowcy. Nasza szkoła ma trzy drużyny: koszykarską, futbolową i lacrosse, z czego tak naprawdę liczą się tylko dwie pierwsze. Jeżeli z nimi usiądziesz, musisz zaakceptować próby macania, tępy dowcip i makaron we włosach.

– No dobra, ale gdzie siedzimy my?

Naprawdę robiłam się głodna, a nie wyglądało na to, żeby Zoey zamierzała skończyć wywód w tym stuleciu.

– Zaraz do tego dojdziemy. Po prawej stronie siedzą akceptowalni hobbyści, a więc grupa teatralna, muzyczna i pisarska. Stół w kącie to ziemia niczyja. Najgorsze miejsce na świecie. Z tej otchłani nie ma już powrotu, trafiasz tam, kiedy nie pasujesz do żadnej z grup. A to jeszcze gorsze, niż należeć do fanów „Star Treka”, chociaż trudno w to uwierzyć. Ale nie tego miejsca powinnaś unikać najbardziej. Jeżeli nie chcesz zostać publicznie upokorzona przez najgorszy gatunek żmii, nigdy nie zbliżaj się do miejsca przy oknach. To siedlisko meduzy o zdradliwym imieniu Lindsay oraz jej trzygłowej hydry: Patricii, Dee i Charlotte.

– A jednak coś w życiu przeczytałaś – rzuciłam kąśliwie, gdy Zoey dla podkreślenia swoich słów zaczęła imitować tułowiem i rękoma trzygłowego, syczącego potwora.

– Tylko takie wnioski wyciągnęłaś z mojej przemowy? Serio, Thilli? Poważnie, nie zbliżaj się do tego stolika. Cheerleaderki nie mają skrupułów.

W brzuchu zaburczało mi tak głośno, że Zoey spojrzała na mnie wymownie, po czym wzniosła ręce do góry i spojrzała w sufit. Zastygła na chwilę w pozycji niemej prośby o ratunek.

– Po prostu prosisz się o szkolną tragedię. Ale spokojnie, kilka dni i załapiesz, co i jak. Nasze miejsca znajdują się w najbardziej strategicznym punkcie.

Wskazała niewielki stolik, przy którym siedział już jakiś chłopak, pomiędzy (jeżeli dobrze zapamiętałam) sportowcami a akceptowalnymi hobbystami.

– Widać stamtąd wszystkie zagrożenia i jednocześnie nie trzeba przemierzać całej stołówki, żeby dorwać coś do jedzenia. À propos, z pełną tacą przemieszczaj się szybko i sprawnie, nie zahaczając o punkty zagrożenia, zwłaszcza sportowców, bo możesz stracić lunch.

– Czy teraz możemy już jeść? – Spojrzałam na nową przyjaciółkę błagalnie.

Okazało się, że Zoey posiada serce i wkrótce znajdowałyśmy się przy punkcie wydawania posiłków. Oczywiście nie obeszło się bez wskazówek i w zakresie jedzenia.

– Nigdy nie kupuj klopsików ani mleka bananowego. Te pierwsze robią podobno z resztek z całego dnia, a drugie rzadko kto wybiera, więc zazwyczaj jest przeterminowane.

Ostatecznie na mojej tacy znalazła się sałatka z kurczakiem (zepsucia świeżych warzyw nie sposób zamaskować, więc jako jedyne dostarczane są do szkoły codziennie), czekoladowy jogurt (wszyscy go kochają, często go brakuje, toteż jest często zamawiany) i puszka gazowanego napoju (bo jest w nim tyle chemii, że nawet po terminie nie wywoła reakcji organizmu). Zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami do stolika przemieszczałyśmy się szybko. Bardzo szybko. Prawie biegnąc. Ledwie postawiłyśmy tace i zajęłyśmy miejsca, a Zoey znowu zaczęła gadać.

– No i jak, Thilli? Co sądzisz o naszej szkole?

– Ekhm. Zo, może byś mnie najpierw przedstawiła, zanim znowu zaczniesz wyrzucać z siebie te wszystkie słowa, jak karabin?

Chłopak, którego widziałam wcześniej z daleka, przyglądał się Zoey wyraźnie naburmuszony.

– Thilli, Alan. Alan, Thilli.

Dziewczyna wykonała serię szybkich gestów, wskazując to na mnie, to na chłopaka.

– Poznajcie się.

Zamachałam przyjacielowi Zoey trzymanym w ręce widelcem, bo akurat zapakowałam do ust porcję sałatki i kiwnęłam głową w geście powitania. Nie widziałam jeszcze Alana w pozycji stojącej, ale i bez tego domyślałam się, że jest bardzo wysoki. Musiał być też szczupły, jednak nie w taki zły, wymoczkowaty sposób. Bardziej jak Liam Hemsworth – mocna budowa, z delikatnie rysującymi się mięśniami, nic w stylu kulturystów bez szyi. Włosy miał dłuższe, z wygolonymi bokami, po jakieś pięć centymetrów z każdej strony. Z kolei oczy szare i tak jasne, że niemalże nienaturalne.

– No więc jak, Thilli? Co sądzisz o naszej szkole? – Tym razem pytanie padło od Alana.

– Chyba jest okej. Nie jestem pewna, w żeńskich nie ma tylu… hmm… zasad?

– Chodziłaś do żeńskich szkół?

Zoey rozszerzyła oczy ze zdumienia tak bardzo, że zaczęłam się zastanawiać, czy za chwilę nie wypadną i nie potoczą się po stole.

– Yhm. Pzez sałe szycie.

Chociaż to nieeleganckie, wolałam odpowiadać, jedząc. Przy gadatliwości Zoey, czekając z każdym kęsem na przerwę w rozmowie, wkrótce umarłabym z głodu.

– Dziewczyno, jak mogłaś żyć bez facetów? Przecież to niezdrowe, chore i po prostu… smutne! – Kręciła głową z wyraźnym niedowierzaniem.

– Jeżeli już chodzi o facetów. Wszyscy mają tutaj imiona zaczynające się na literę A?

– Co masz przez to na myśli? Poznałaś już kogoś? Tak jest, mała! Dawaj, o kogo chodzi. Może Adrien? Ma takie smutne oczy, wiele dziewczyn na to leci. I w sumie nie jest najgorszą partią. No, nie trzymaj mnie w niepewności!

– Wczoraj poznałam Adána, w sumie nie rozmawialiśmy długo. – Znowu ogarnęło mnie uczucie wstydu na myśl o wydarzeniach poprzedniego dnia. – A dzisiaj jakiś chłopak o bardzo dziwnym imieniu, jak to było…? Asmund, chyba tak, pomógł mi pozbierać książki.

Skończyłam mówić i nic. Żadnego trajkotu, potoku słów, wyrazowego karabinu. Zoey zamilkła po raz pierwszy od chwili naszego poznania.

– Och, Thilli. – Pierwszy odezwał się Alan. – To naprawdę nie wróży niczego dobrego.

– Nie wróży niczego dobrego? Nie wróży niczego dobrego?! Ja nie mogę, dziewczyno, ty to masz prawdziwy talent do pakowania się w tarapaty. – Zoey odchyliła się na krześle, założyła ręce za głowę i przymknęła oczy, jakby próbowała zebrać myśli. – Jeżeli jest w tej szkole ktoś, co do kogo mam pewność, że mógłby wyrządzić człowiekowi krzywdę, to z pewnością jest to Adán. Asmund z kolei jest tak skryty, że chyba o nikim na całej tej cholernej planecie nie krąży tak wiele plotek. A on żadnej nie dementuje ani nie potwierdza. Jest mu to na rękę, a to jeszcze bardziej niepokojące.

– Ach tak, plotki o Asmundzie. Uwielbiam je. Członek brytyjskiej rodziny królewskiej. Syn bossa rosyjskiej mafii. Kuzyn Billa Gatesa. Zaprośmy tu Stephena Kinga, znajdzie materiał na przynajmniej dwadzieścia kolejnych książek. – Alan odsunął od siebie tacę z niedojedzonym makaronem. – Nie to jest w tym chłopaku najgorsze. On jest… Tak, jakby ktoś go wyrzeźbił w bryle lodu. Zero emocji, mówię wam.

– Wolę brak emocji Asmunda, nawet całą pieprzoną mafię pieprzonej wschodniej Europy, niż trzy sekundy sam na sam z Adánem. Gość ma nie po kolei w głowie. Dziewczyny, z którymi się spotyka, dosłownie nikną w oczach. Jego matka siedzi w zakładzie psychiatrycznym. Mówię ci, Thilli, jeżeli ktoś w tej szkole ma zadatki na seryjnego mordercę, to tylko on. – Zoey wróciła do normalnej pozycji i spojrzała na mnie twardo. – Jeżeli masz chociaż odrobinę oleju w tej twojej zaczytanej głowie, będziesz trzymała się od Adána tak daleko, jak to jest tylko możliwe. Jak wszyscy.

Tyrada Zoey nieco mnie zaskoczyła. Przy naszym stoliku zapanowała całkowita cisza. Zoey najpewniej wciąż przełykała moją lekkomyślność, a Alan wrócił do jedzenia spaghetti. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Okej, Adán nie należał może do najmilszych ludzi na świecie i najwyraźniej bał się, że złapie ode mnie jakąś chorobę, ale poza tym sprawiał wrażenie całkiem normalnego. Nigdy nie lubiłam bawić się w takie gierki, dzielić ludzi na wymyślone kasty i zastanawiać nad prawdziwością plotek. Może i Adán miał jakąś mroczną stronę, ale dopóki nie zobaczyłam chociaż jej zalążka, nie miałam zamiaru przekreślać go tylko dlatego, że ktoś mi coś nagadał. To samo tyczyło się Asmunda. Gdzieś miałam ludzkie domysły. Może był po prostu nieśmiały i dlatego nic nikomu o sobie nie mówił? Ta myśl wydawała się absurdalną. Z pewnością nie sprawiał wrażenia nieśmiałego.

Przerwa miała się za chwilę skończyć i Zoey zaproponowała, żebyśmy wcześniej oddali swoje tace.

– Potem wszyscy rzucą się do drzwi i będzie ścisk – argumentowała.

Skończyłam już jeść, więc nie widziałam żadnych przeciwwskazań. Ruszyliśmy w stronę stojaków. Zwrot naczyń okazał się jednak utrudniony. Jakiś mięśniak znęcał się nad cherlawym okularnikiem z nażelowanymi i zaczesanymi na bok włosami. Rozumiałam, że szkoła to dżungla; że tacy jak ten mięśniak uzurpowali sobie prawo do znęcania się nad słabszymi i mniejszymi. Może chodziłam do szkół dla dziewcząt, ale miałam w domu telewizję. Nie istniało nic bardziej stereotypowego niż góra mięsa, która stara się podbudować swoje ego, spuszczając manto komuś, kto nie potrafi się bronić.

Paznokcie zaciskanych w pięści palców wbijały się boleśnie w dłonie. Wokół stało tyle osób, również chłopaków, i żaden nawet nie próbował powstrzymać futbolisty (zdradzała go koszulka i postura). Zoey położyła mi rękę na ramieniu.

– Wtrącanie się w takie akcje nie jest dobre, Thilli. A kompletnie do kitu jest, jeżeli wtrącasz się pierwszego dnia. Dave jest tutaj przywódcą stada, rozumiesz? – wyszeptała mi do ucha.

– Hej, Stone! Pokaż, jakie dzieciak ma majty. Idę o zakład, że nosi na wacku Spider-Mana!

– Ta, Stone, pokaż gacie dzieciaka!

– Pewnie nosi slipy!

Zrobiło się spore przedstawienie. Wokół zbierało się coraz więcej osób. Wkrótce dało się słyszeć więcej głosów. Połowa zebranych krzyczała już: „Pokaż gacie!” albo „Dawaj, Stone!”.

– Jak, mały? Nosisz slipy ze Spider-Manem, czy Kapitanem Ameryką? – Dave zwany Stone’em trzymał okularnika za kark.

Chudzielec drżał na całym ciele i rozglądał się, rozpaczliwie poszukując drogi ucieczki albo ratunku.

– Pokaż gacie, pokaż gacie, pokaż gacie! – Teraz skandowali już niemal wszyscy zebrani.

Nie mogłam dłużej tego wytrzymać.

– Przykro mi Zo, nie mogę – powiedziałam do dziewczyny i zrobiłam krok w stronę Dave’a. – Puść go! – Zero reakcji. Mój głos nie był w stanie przebić się przez wrzeszczący tłum. Pokrzykiwali wszyscy. Nawet elegancko ubrane dziewczyny i szare myszki, które na co dzień nie potrafiły zapewne przejść przez korytarz z podniesioną głową.

– Puść go! – Wciąż pozostawałam niezauważona. Dave jedną ręką trzymał chłopaka, a drugą unosił ponad zebranych. Przypominał mi rzymskiego cesarza, wydającego wyrok podczas igrzysk.

– PUŚĆ GO, DO CHOLERY, TY GÓRO MIĘSA!

Tłum powoli przestawał skandować. Ludzie z pierwszych rzędów pokazywali mnie palcami i próbowali zwrócić uwagę innych, stojących za nimi. Po chwili nikt już nie krzyczał. Szeleszczące szepty wypełniły przestrzeń między mną a Dave’em.

– Powiedziałam, żebyś go puścił.

Stone spojrzał na mnie zdziwiony. Za chwilę się jednak otrząsnął i zarechotał.

– A ty to kto? Jeszcze jeden superbohater do kompletu? Chcesz pokazać majtki zamiast niego?

– Jeżeli kiedykolwiek widziałeś majtki jakiejś kobiety, to najpewniej swojej matki, bo żadna inteligentna dziewczyna nie pokazałaby ci swojej bielizny, kretynie.

Po sali rozszedł się dźwięk wciąganego głęboko powietrza i chóralne „ouuuuć”. Tymczasem Stone trawił. Trybiki w jego mózgu przetwarzały moje słowa. W końcu puścił chłopaka i podszedł do mnie. Dzieliło nas może dwadzieścia centymetrów.

– Kwestionujesz moją męskość? – Tak, tylko ktoś o ksywie Stone mógł zignorować obrazę rodzicielki i skupić się na sobie. – Wiesz, ile lasek obróciłem? Jestem demonem seksu, skarbie! Jak zamkniesz jadaczkę, to pozwolę ci ustawić się w kolejce.

– Prędzej wyschnie ocean, niż o tym pomyślę.

Patrzyłam, jak okularnik zbiera swoje książki. Okrutnie wolno się ruszał, musiałam zyskać na czasie.

– Jesteś obrzydliwy i rzygać mi się chce, jak na ciebie patrzę. Tyle mięśni, a rozumu za grosz.

Chłopak podniósł się z ziemi, posłał mi spojrzenie bezgranicznej wdzięczności i zaczął przedzierać się przez tłum w stronę wyjścia.

– Ciekawa jestem, jak z twoją inteligencją trafiasz łyżką do ust, żeby mieć z czego formować te bicepsy. Mamusia pomaga?

Stone przybliżył swoją twarz do mojej i przybrał pozycję bojową. Stał nade mną. Wszystko rozgrywało się zgodnie z prawami natury. Silniejszy i większy, miażdżący wzrokiem słabszego.

Dave miał jednak jedną zasadę. A właściwie dwie, jeżeli liczyć jeszcze życiową dewizę o najwyższej wartości umięśnionego ciała. Stone nie był damskim bokserem, a jeżeli miał się nim stać w przyszłości, to nie w ten sposób, nie publicznie. Splunął więc tylko, odwrócił się, zamachał na kumpli i odszedł. A potem rozległ się dźwięk dzwonka i pozostali uczniowie rozeszli się na zajęcia. Przez chwilę słyszałam wymieszane pomruki niezadowolenia i uznania.

Zastygłam zmęczona i przerażona. Tak, miałam odwagę postawić się Dave’owi, ale nie oznacza to wcale, że się go nie bałam. Mama zawsze powtarzała, że odwaga to pokonywanie strachu. Każdy czegoś się boi.

Stołówka opustoszała, a ja wciąż stałam w tym samym miejscu zbyt rozdygotana ze strachu i złości, żeby się ruszyć.

– Nazwałaś mnie Zo.

– Nie wiedziałam, że wciąż tu jesteś. Chyba nici z naszej przyjaźni, co nie? Będę teraz musiała siadać przy tym stoliku w kącie? Bo wiesz, jakoś mi się to nie widzi.

– Nazwałaś mnie Zo. – Tym razem bardziej stanowczo.

– Nie wiedziałam, że nie mogę. Nakopiesz mi za to zamiast Dave’a?

– Tylko przyjaciele tak do mnie mówią.

– Tak? To szkoda. Wolę Zo od Zoey.

Przez chwilę dało się słyszeć nawet pracującą za ścianą lodówkę.

– Naprawdę jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami w całym wszechświecie.

REDAKCJA: Wioletta Cyrulik

KOREKTA: Monika Pruska

OKŁADKA: Wiola Pierzgalska

ILUSTRACJE: Marta Kreczmer

SKŁAD: Katarzyna Czerwiec

DRUK I OPRAWA: Elpil

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl

© Alice Hill i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-714-7

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.