Kamila Kaczmarczyk

Przeciętna trzydziestoletnia

© Kamila Kaczmarczyk, 2023

Przeciętna trzydziestoletnia to niezwykle intymny zapis poetyckich myśli autorki. Dojrzałe wiersze oraz wielość przemyśleń, które powstały w wyniku obserwacji składają się na osobisty zbiór pretensji do świata. I jak się okazuje, to dopiero początek. Najwięcej dzieje się między wierszami.

ISBN 978-83-8351-753-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Przeciętna trzydziestoletnia

2. Od autorki

3. Życie

4. Dlaczego nie

5. Ad personam

6. O fraszce

7. „Słowa…”

8. Wiosną

9. Miłosna

10. Miłość

11. Bocheńskość

12. W zaułkach ostatniej

13. Rzeczywistość

14. Taka to miłość

15. Takie czasy

16. Nadzieja

17. Późną wiosną

18. A dzisiaj

19. Żywoty równoległe

20. Ulotność

21. „Czasem…”

22. list pożegnalny

23. Jesień

24. W październiku

25. „smutek jest wizjonerem…”

26. Niebyty

27. Zima

28. „ciągle i wciąż…”

29. Wspomnienie

30. ROMAN S

31. Miłosna historia

32. Poezja kończącego się dnia

33. „okrągłe biodra…”

34. „Bóg jest…”

35. Człowiek

36. Tak lepiej

37. Szczęście

38. „Nastrój gitarę…”

39. Consensus

40. „Muszę chyba powiedzieć…”

41. Spektakl trzydziestoletni

42. Na wieczną rzeczy pamiątkę

43. Opracowanie

Od autorki

Tyle wie o nas świat, ile napisaliśmy wierszy

Moja szuflada — owszem — pęka w szwach, ale bardzo ją lubię. Jest znacznie starsza ode mnie — odrestaurowana. W jej środku plątają się zapiski i niedokończone wiersze. Jest pełna sekretów, myśli i kolaży. Zawiera w sobie wielki spis codziennych spraw. Podobnie zresztą jak ten zbiór wierszy — zbiór pretensji do świata. Chociaż w głębi serca jestem pogodzona, że trzydzieści lat tego życia już za mną. Kiedy pisałam te wiersze wiedziałam tylko, że maj musi się zmieścić przed październikiem. Niby poezja, a jednak proza życia. Nie ma co ukrywać, że przeciętność wyznacza kierunek naszych dni i w pewnym sensie przynosi spokój nadchodzącym sprawom.

Najwięcej przemyśleń zrodziło się między bocheńskimi uliczkami. To tutaj serce bije spokojniej. Szepcze nieśmiało, że można inaczej. Tutaj przeżywam i kolekcjonuję doświadczenia. Swoje i nie tylko.

Oddaję w Twoje ręce niezwykle intymny zapis świadomości — chociaż nie mam pewności, że wszystkie te myśli wydarzyły się naprawdę. Z całą jednak śmiałością stwierdzam, że są częścią mojego wewnętrznego życia.

Dzięki poezji poznaję świat. Próbuję uchwycić go w słowa, ale tak jak w życiu — najwięcej dzieje się między wierszami. Trzeba tylko (i aż) umieć to wyłapać.

Żeby zachować chociaż namiastkę chronologii to tylko wspomnę, że zanim Przeciętna trzydziestoletnia, to był jeszcze postulat: Zakaz rzucania p(o)etów na trawnik!

Życie

Między umieraniem

a pewnymi względami

jest mycie garów

i wernisaże

życie zwykłe

ot życie

codzienne aż nudne

i chwil kilka wydartych

z nieporządku tego świata.

Dlaczego nie

Można bez chwil

bez tchu

i przekonania

albo bez kresu

patosu

łzawych wierszy

można bez przesady

cienia wątpliwości

i przerwy

można tak żyć

i życia

nie przeżyć

jak wtedy latem

i niby chwil kilka

a w gruncie rzeczy

żadna.

Ad personam

Ja jestem prosta poetka

z mniejszego miasta

też nie wysoko jakoś postawiona

bo to zaledwie dwieście szesnaście

metrów nad poziomem morza

więc nie szczyty.

U nas to raczej więcej dzieje się pod ziemią

ale w ludziach zwykłych widzę

od ludzi zwyczajnych słyszę

i do tych ludzi czuję

do nich mnie też ciągnie

z nimi

o nich

przez nich

ale nigdy za nich

jak już to za nimi

i to takie rzeczy

co się nawet poetom nie śniły.

O fraszce

Nie w ludzi, nie w cechy, nie w gesty,

bo fraszka zaś inny ma zwyczaj.

Nie w słowa i manifesty —

językiem celuje w obyczaj.

***

Słowa

rzucane na wiatr

trafiają rykoszetem.

Wiosną

Na pierwszy ogień

pozwolę sobie żyć

na stanowisku słonecznym

i tych kilka słów

uczynię moim domem.

Miłosna

To był maj

psy srały na trawniku

a ja nie wiedziałam

umieram z miłości

czy bez niej.

Miłość

Miłość to sztuka

bez końca

generalnie udręka.

Bocheńskość

Na początku była matka

i ojciec

potem uliczki wzdłuż solnego rynku

z kamienicami wciąż do remontu

jakby fasady zbyt długo rzecz jasna

do swej historii żywiły urazę

pierwszy papieros

na szczęście ostatni

letnie koncerty

i pocałunek

bunt młodzieńczości

tak oswojony

dorzućmy jeszcze kilka porażek

potoków łez

i zachwytów

to trochę się jednak powodów uzbiera

by wracać tu zawsze

i wciąż być u siebie

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.