Małgorzata Polit

Przebłysk światła

© Małgorzata Polit, 2017

Jeśli szukasz odrobiny światła to jest to książka dla Ciebie! Znajdziesz w niej słowa złożone w wiersze, myśli, które często przychodzą późnym wieczorem i pchają się na kartkę papieru. Słowa o Bogu, miłości i zmaganiach z życiem. Napisane z serca i kierowane do serc, które chcą słuchać.

ISBN 978-83-8104-841-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Przebłysk światła

2. Schowane w wierszu

1. Bezradny Chrystus

2. Tylko zaufać

3. Po prostu Kochaj bardziej

4. Dom

5. Zdrowaś Maryjo

6. Bałwanek

7. Mój Jezu

8. Bez przyzwyczajenia

9. Krzycz o miłości

10. Żyj

11. Noc

12. Oto jestem

13. Anioły na parapetach

14. Tak czule

15. Bo każdy ma swoje anioły

16. Rysował Bóg człowieka

17. Uratuj mnie Panie

18. Przyjąłeś mnie Panie

19. Wiejsko…

20. Na krawędzi świata

21. To zbyt wiele

22. Przychodzi taki czas…

23. W życiu…

24. Myśl znikąd

25. Pudełko z marzeniami

26. Aby ktoś nas kochał

27. Światełko przy nadziei

3. Zamknięte w prozie

1. Mój Mistrzu

2. Bartymeusz

3. Bogaty młodzieniec

4. Ogród oliwny

5. Zupa Habakuka

6. Talitha kum

7. Trędowaty

8. W drodze do Jerozolimy

9. Jaki jest ulubiony kolor Jezusa?

10. Miłość

11. Zdumienie

12. Światełko w lodówce

13. Sens cierpienia

14. „Kocham Cię raz, kocham Cię dwa, kocham Cię bardziej niż kota i psa”

Schowane w wierszu

Bezradny Chrystus

Wszechmogący Chrystus uwięziony w drewnianej ramie. Zapisany na płótnie, celnie spryskany farbą. Omodlony, odymiony kadzidłem. Wyklęczane minuty, godziny, dni…
przed Wszechmogącym Chrystusem nieporęcznie wmalowanym w drewno. Nieporuszony, milczący. Wmalowany w wystrój kościoła. Tak bezradny w skrzypiącej ramie, na ścianie…
Któż uwierzy w Chrystusa uwięzionego w bezruchu, w bezczynnym trwaniu, w cichym płótnie, w skrzypiącej ramie?
Prawdziwy Chrystus umiera i zwycięża w małym, białym opłatku, na białym obrusie, na ołtarzu, przy blasku świec, umiera i zwycięża Chrystus — dla ciebie, który klęczysz tam przed Nim tak bezradnym w skrzypiącej ramie, na ścianie…

Tylko zaufać

Co robić…
Jak oddychać…
Jak czuć…
Jak być?
Zaufać do końca. Pozwolić sobie na oddanie steru. Dać się ponieść przez idealną Miłość. Budzić się i zasypiać ze świadomością, że… Nie wiadomo co robić… Nie wiadomo jak oddychać… Nie wiadomo jak czuć… Nie wiadomo jak być…
A jednak wciąż wiedzieć, że On wie to wszystko, że pomoże nam działać, nauczy oddychać. Będzie czuł razem z nami. Będzie razem z nami. Przestajemy wtedy być sami. On jest w nas. Wtedy świat się zmienia. Nabiera ostrych barw. Obnaża drugiego człowieka i staje się on nam bliższy nawet jeśli go nie znamy. Rozumiemy go. Świat się zmienia. Przestajemy istnieć dla tego świata. To krótkie momenty gdy Bóg łapie nas za rękę i na chwilę przestajemy istnieć. Na moment… i świat zmienia się na zawsze. Cierpisz i chce ci się wyć, krzyczeć, odejść…
Ale nie robisz tego, bo świat zmienił się dla ciebie. I zaczynasz cierpieć razem z Nim
Tylko zaufać…

Po prostu Kochaj bardziej

Uśmiechaj się częściej
zwłaszcza wtedy gdy znika słońce.

Kochaj bardziej też wtedy gdy znów padasz na kolana. Uwierz mocniej, nawet jeśli zdaje ci się, że Bóg o tobie zapomniał.

Śmiej się szczerze, też wtedy gdy nie kwitną już kwiaty. Codziennie czuwaj, by Pan zastał cię na modlitwie. Mów „kocham cię” codziennie, tak jakby jutro był koniec świata.

Pamiętaj o ludziach, dla których jesteś ważny.

Żyj tak, aby z nadzieją oczekiwać

kolejnego wschodu słońca.

Dom

Tęsknimy za Domem, za Tatą, który w progu czeka z otwartymi ramionami. Tęsknimy za anielskim śpiewem
za spojrzeniem Bogu w oczy. Słyszymy głos przyzywający nas do Domu. A droga jest tak długa. Za wiele na niej zakrętów
i przeszkód trudnych do przejścia. Tak bardzo tęsknimy za Domem
i czasem tylko o nim potrafimy myśleć. Za dużo w nas codzienności, szarej rutyny bez granic. I często stoimy za szybą, skąpani
w szarości wieczora. W szamotaninie i gniewie, bo za dużo w nas codzienności…
Trzeba wyjść poza nią, stłuc szybę, odetchnąć głębiej niż zwykle. Inaczej spojrzeć na drogę, głębiej poczuć bliskość Domu. Tak bardzo pochłania nas tęsknota, a boimy się zrywać z codziennością. Pożyć bardziej dla Boga, niż dla siebie. Odetchnąć głębiej niż zwykle. Jesteśmy w drodze do Domu
i wciąż tak często idziemy za szybą. Jak w duchowej śpiączce, bo
wtedy serce mniej boli
Słyszymy głos przyzywający nas do Domu…

Zdrowaś Maryjo

Zbyt dużo w nas rozsypanych koralików
drobno pociętych sznurków.

Chcielibyśmy poskładać różaniec, lecz za mocno trzęsą się nam ręce.

Boimy się wiązania węzłów, odpowiadania na zaproszenie.

Z tak wielkim trudem mówimy „ufam Ci Panie”.

Przestaliśmy patrzeć na krzyż. Wzrok ucieka nam w przestrzeń. Słuchamy wciąż tych samych słów krytyki, obelg i dyskusji o niczym.

Zapomnieliśmy o krzyżu, to tam dla ciebie umiera Chrystus. Zapomnieliśmy o pustym grobie.

O słowach „Pokój Wam”. Zbyt dużo w nas rozsypanych koralików i zagubionych krzyży.

Mów „ufam Ci Panie” pozwól sobie spojrzeć na krzyż. Zacznij zaciskać węzły i łatać serce.

Pozbieraj w końcu rozsypane koraliki
Zdrowaś Maryjo…

Bałwanek

Wysłałeś już kartkę na święta
Z bałwankiem w czarnym cylindrze. Uśmiechał się spod marchewkowego nosa
Wysłałeś już kartkę na święta.

Z najlepszymi życzeniami. Pokoju i szczęścia. Wysłałeś już kartkę na święta.

I wciąż czekasz na Boga.

Pośród czekoladowych Mikołajów,

pośród świątecznego zgiełku w wielkiej galerii handlowej.

Przechadzasz się wśród lampek
rozwieszonych na miejskich ulicach.

I wciąż czekasz na Boga.

Wymiotłeś już swoją świątynię, wyrzuciłeś połamane stoły, nie ma tam już wystraszonych zwierząt.

Stoisz w swej czystej, przyozdobionej świątyni. Stoisz sam. I wciąż czekasz na Boga.

Wysłałeś już kartkę na święta. Ulepiłaś pierogi, umyłeś okna. Ubrałaś choinkę…
Zapomniałaś tylko o jednym. Bóg nie dostał zaproszenia. Nie zawołałeś: przyjdź Panie!
Czekasz na Boga
w wymiecionej świątyni…
Ale czy pragniesz by przyszedł?

Tak na zawsze. Tak naprawdę. Do końca.

Aby przyszedł do ciebie.

Mój Jezu

Mój Jezu czy narodzisz się w te święta

w sercach znękanych, w tych samotnych w swoich za ciasnych mieszkaniach, w tych chorych i nieszczęśliwych, w tych które straciły nadzieję.

Czy przyjdziesz dla ludzi zgubionych wśród burzy, zajętych wyjmowaniem piasku z oczu.

Czy pojawisz się dla tych niegotowych na Twe przyjście, tych smutnych, bez nadziei.

Dla pasterzy, którzy przysnęli w górach i nie spotkali aniołów, dla mędrców którzy zostali przy swych lunetach,

Darmowy fragment

Bez przyzwyczajenia

Darmowy fragment

Krzycz o miłości

Darmowy fragment

Żyj

Darmowy fragment

Noc

Darmowy fragment

Oto jestem

Darmowy fragment

Anioły na parapetach

Darmowy fragment

Tak czule

Darmowy fragment

Bo każdy ma swoje anioły

Darmowy fragment

Rysował Bóg człowieka

Darmowy fragment

Uratuj mnie Panie

Darmowy fragment

Przyjąłeś mnie Panie

Darmowy fragment

Wiejsko…

Darmowy fragment

Na krawędzi świata

Darmowy fragment

To zbyt wiele

Darmowy fragment

Przychodzi taki czas…

Darmowy fragment

W życiu…

Darmowy fragment

Myśl znikąd

Darmowy fragment

Pudełko z marzeniami

Darmowy fragment

Aby ktoś nas kochał

Darmowy fragment

Światełko przy nadziei

Darmowy fragment

Zamknięte w prozie

Darmowy fragment

Mój Mistrzu

Darmowy fragment

Bartymeusz

Darmowy fragment

Bogaty młodzieniec

Darmowy fragment

Ogród oliwny

Darmowy fragment

Zupa Habakuka

Darmowy fragment

[1] Sdz 6, 14

Darmowy fragment

Talitha kum

Darmowy fragment

Trędowaty

Darmowy fragment

W drodze do Jerozolimy

Darmowy fragment

Jaki jest ulubiony kolor Jezusa?

Darmowy fragment

Miłość

Darmowy fragment

Zdumienie

Darmowy fragment

Światełko w lodówce

Darmowy fragment

Sens cierpienia

Darmowy fragment

„Kocham Cię raz, kocham Cię dwa, kocham Cię bardziej niż kota i psa”

Darmowy fragment