Spis treści

Karta redakcyjna

Prolog

CZĘŚĆ I: NIEZNAJOMI

Rozdział 1

Przypisy

Redakcja
Adam Podlewski

Korekta
Małgorzata Podlewska

Projekt graficzny okładki
Mariusz Banachowicz

Skład i łamanie
Agnieszka Kielak

Zdjęcia wykorzystane na okładce
©fran_kie/Shutterstock

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2022
© Copyright by Adam Węgłowski, Warszawa 2022

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-67343-42-8

Wydawca
Agencja Wydawniczo-Reklamowa
Skarpa Warszawska Sp. z o.o.
ul. Borowskiego 2 lok. 24
03-475 Warszawa
tel. 22 416 15 81
redakcja@skarpawarszawska.pl
www.skarpawarszawska.pl

Konwersja: eLitera s.c.

PROLOG

Śnieżyło. W środku nocy zachmurzony księżyc ledwie się tlił, jakby zaspany. Znużone promienie oświetlały ciężkie od białego puchu dachy domów w Lyck[1], konary skostniałych drzew i białą taflę jeziora skutego lodem. Po północy próżno było szukać kogoś na uliczkach, nawet tych rozjaśnionych sztucznym światłem z lamp gazowych. Był środek tygodnia, więc porządni niemieccy mieszczanie spali, odkładając plany wszelkich zabaw na sobotnią noc. Zaś prości Mazurzy – nawet ci, którzy lubili popić nocą nad rzeką lub powędkować w przeręblu na jeziorze – wiedzieli, że w tym czasie lepiej nic nie robić. Był bowiem pierwszy dzień grudnia, a to oznaczało, że nic się nie uda. Żadne zajęcia na gospodarce nie przyniosą pożytku, niezależnie od pogody. Jeśli kto wyruszy w drogę, pech go spotka. O zamążpójściu i innych uroczystościach rodzinnych lepiej było nie myśleć. Nawet dzieci lepiej było tego dnia nie rodzić, gdyż groziła im szybka śmierć albo nędzne życie w biedzie i nieszczęściu.

Skąd to przekonanie? Ano stąd, że właśnie tego dnia przed wiekami mieszkańcy Sodomy i Gomory tak swymi grzechami rozgniewali Boga, że Ten ostatecznie zesłał na nich deszcz ognia i siarki. Tak to przynajmniej przedstawiano w szeroko rozpowszechnionych wśród Mazurów książeczkach z religijnymi wskazówkami, przesądami i proroctwami, z których najsławniejszy był „Klucz do bardzo ważnych tajemnic” niejakiego Jakuba Turowskiego.

Na potwierdzenie, że z rocznicy 1 grudnia nie warto żartować, w broszurze znajdowała się też lista innych pechowych dni, z których szczególnie niebezpieczne były 1 kwietnia – gdy Judasz powiesił się po zdradzeniu Jezusa, oraz 1 sierpnia – gdy Kain zabił Abla. Do poważnego traktowania tych ostrzeżeń zachęcały towarzyszące im apokaliptyczne przepowiednie „starego zakonnika”. Pal licho, że wedle nich w roku 1879 miała w ciągu jednej nocy zapaść się Wenecja, topiąc wszystkich swoich mieszkańców i skarby. Minęło już kilkanaście lat od tej daty – i nic! A jednak zabobonny pruski lud nie lekceważył przepowiedni, które sięgały aż roku 2000 i zapewniały, że nadchodzący wiek XX będzie najokropniejszy ze wszystkich.

Broszurki od lat rozchodziły się na jarmarkach w dziesiątkach egzemplarzy, chociaż nic pewnego o autorze nie było wiadomo. Czasem tylko przedstawiano owego Jakuba Turowskiego, którego nikt na oczy nie widział, jako starego doświadczonego leśnika i myśliwego. Fach budzący szacunek i zaufanie – w opinii wielu Mazurów większe niż profesja pochodzącego z Berlina, a parającego się astronomią, autora pewnych dywagacji, który wróżył koniec świata z powodu uderzenia komety lecącej w stronę Ziemi.

Tego wieczora pogoda może była złowróżbna, ale noc mijała spokojnie, przynajmniej aż do momentu, gdy na tafli jeziora pojawił się powóz. Nie sanie, a czterokołowa berlinka, ciągnięta przez dwa siwe konie. Pojazd niespotykanie elegancki jak na kilkunastotysięczny Lyck – mieniący się wprawdzie stolicą Mazur, ale jednak nieprzywykły do takich wystawnych pojazdów. Jeden zwłaszcza szczegół przydawał berlince niesamowitości. Jechała bez woźnicy. Sunęła w poprzek jeziora nieśpiesznie, jak podczas spaceru. Od strony nieużytków, przy niedawno usypanej grobli prowadzącej na wyspę – ze starym pokrzyżackim zamkiem zamienionym na więzienie oraz Sąd Krajowy i Powiatowy – ku nabrzeżu równoległemu do głównej ulicy miasta, Hauptstrasse. Gdyby gdzieś z wysoka przyjrzeć się, dokąd siwki ciągną berlinkę, można by uznać, że ani chybi kierują się aż za ujście rzeki do jeziora, za miasto. Stąpały po grubym lodzie spokojnie, jakby nie była to dla nich pierwszyzna albo miały wielkie zaufanie do swego pana.

Tylko czy miały takowego? Chyba tak, bo trudno przecież przypuszczać, że wybrały się w tę nocną podróż samodzielnie. Czyżby woźnica spadł z kozła – pijany, chory lub zaspany? Raczej nie, bo wtedy zareagowałby ktoś siedzący w budzie powozu. A ani chybi ktoś tam był, o czym świadczyły odgłosy dochodzące z wnętrza pojazdu. Coś tam się kotłowało i podrygiwało. Słychać było jęki, jakby ktoś rodził. Byłby to pierwszy przypadek narodzin na środku Lycker See[2]. Na pewno rodzącą nie była Mazurka, bo ta – po lekturze tak poważanego „Klucza do bardzo ważnych tajemnic” – raczej nie wybrałaby się w podróż w zaawansowanej ciąży arcypechowego 1 grudnia. Zresztą, co robiłaby prosta Mazurka w takiej karecie? Na dodatek w towarzystwie woźnicy jako akuszera, bo w powozie mieszały się dwa głosy – kobiecy i męski.

Im dłużej to trwało, a buda wciąż podrygiwała jednostajnie, tym bardziej można było nabrać podejrzenia, że miał tam miejsce nie cud narodzin, a raczej akt poczęcia. Ba, sformułowanie to nazbyt eleganckie. W berlince odchodziło najzwyczajniejsze w świecie chędożenie. Może nawet ordynarna łupanina między prostytutką a klientem. Bo choć bajkowa atmosfera śnieżnej nocy sprzyjała powstaniu legendy o romantycznej schadzce kochanków, którzy nagle ulegli żądzy na środku jeziora, to jednak odgrywane przez kobietę jęki i władcze męskie pomruki z berlinki sugerowały stosunek o charakterze zarobkowym.

Znudzone konie sunęły po lodzie, ignorując podrygującą, rozchwianą i pojękującą budę powozu. Nie zwróciły też uwagi na drobny szczegół, który nieco zmieniał ogląd sytuacji. Otóż w pojeździe pojawił się nowy głos, najpewniej męski. Jakby ktoś, kto wcześniej tylko niemo obserwował kotłujące się ciała, nagle postanowił dołączyć do figli. Albo – wręcz przeciwnie – przerwać je. Buda bowiem na moment znieruchomiała. Po czym, po krótkiej wymianie zdań między pasażerami, poruszyła się jeszcze gwałtowniej, jakby rozkołysana iście huraganowym podmuchem żądzy.

Potem nastąpił huk. A może kilka trzasków, które zlały się w jeden. W jednej sekundzie pod kołami rozbujanej berlinki zarwał się lód. W drugiej – ospałe konie zerwały się jak oszalałe. Zarżały rozpaczliwie, kopytami zabębniły po lodzie. W trzeciej sekundzie nieszczęsne siwki z trudem walczyły, by nie dać się wciągnąć pod lód tonącej budzie, ale spętane rzemieniami i niewolniczo połączone z dyszlem nie mogły wyrwać się z tej pułapki. W czwartej sekundzie lód zarwał się także pod końmi. Cały powóz znalazł się w lodowatej wodzie i szedł na dno, w odmęty jeziora, głębokiego na kilkadziesiąt metrów[3] i znanego z tego, że rzadko oddaje to, co raz już pochłonęło.

Chociaż nabrzeże było puste, a zabudowa rzadka i nawet głośne rżenie koni nie obudziłoby mieszkańców okolicznych uliczek, których okna wychodziły na jezioro, ktoś jednak widział tę finałową scenę dramatu. Rozpaczliwe echo wytrąciło z zamyślenia strażnika dyżurującego w wieży wartowniczej przy więzieniu na Wyspie Zamkowej. Pod wieczór przyszedł na służbę nieco podcięty, po kilku głębszych wypitych do obiadu w towarzystwie weteranów z 8. regimentu ułanów pruskich, stacjonujących kilka lat wcześniej w Lyck. Dla Jakuba Giesia, Mazura z biednej rodziny, popijawa z panami oficerami była czymś niemal nobilitującym.

Kiedy stawił się w pracy, udało mu się ukryć chwiejny krok i smród gorzałki bijący z ust. Skromną kolację zjadł już w swojej wieżyczce, po czym smacznie zasnął. W życiu nie słyszał, by ktoś z więzienia na wyspie uciekł, więc jego praca wydawała się z gruntu bezsensowna (tak przynajmniej uważał). Spał jednak czujnie – wiedząc, co może mu grozić za niesubordynację i brak dyscypliny, choć sławetny pruski dryl był już ponoć przeszłością. Dlatego nietypowy dźwięk w środku nocy obudził Giesia niczym uderzenie gongu nad głową. Gdy zerwał się na równe nogi i rozejrzał, zdołał namierzyć miejsce, z którego dochodziły dramatyczne odgłosy.

To było jakieś pół kilometra od niego. Gieś sięgnął po dużą, ciężką lornetkę w skórzanym etui. Pośpiesznie przystawił ją do oczu i odszukał właściwe miejsce. Dostrzegł ciemną plamę na białym jeziorze – poszerzającą się, w miarę jak łamały się kolejne płaty lodu. Zdążył zobaczyć szarpiące się końskie łby i coś, co wyglądało na fragment powozu. Potem wszystko znikło. Nikt już nie walczył na powierzchni.

Strażnik przygryzł wargę aż do krwi. Odłożył lornetkę – szkła zaparowały, swoje zrobił też padający śnieg. Nie było sensu bić na alarm, interweniować, nic by to nie dało. Los koni i powozu był przesądzony. Można było tylko pomodlić się za tych, którzy runęli w otchłań. „Po jakiego diabła wybrali się na przejażdżkę po jeziorze?” – pomyślał Gieś. „Lód gruby, ale nie u ujścia rzeki do jeziora! Tam jest prąd, tam zawsze niebezpiecznie”. Nikt z miejscowych by takiej głupoty nie zrobił, to musiał być ktoś przyjezdny. Ktoś, kto właśnie odszedł z tego świata...

Wartownik przeżegnał się. Przed modlitwą odruchowo chuchnął w dłoń, jakby chciał sprawdzić, czy gorzałka już wywietrzała. Niemcy mogli sobie brać Mazurów za pijaków, ale co innego Pan Bóg! Na szczęście Gieś już otrzeźwiał. Zaczął cicho szeptać Ojcze nasz. Po polsku, bo to był święty język mazurskich modlitw, bez względu na panującą wokół niemczyznę.

Nie skończył jeszcze modlitwy, gdy śnieg na moment przestał padać (jakby właśnie o to Gieś wznosił prośby do nieba). Teraz zobaczył więcej. Obok ciemnej plamy na jeziorze sunęła jakaś postać. Pełzała do brzegu, do bezpiecznego lądu. Ta osoba ciągnęła za sobą coś długiego. Czy to był płaszcz, czy może suknia? Strażnik nie mógł stwierdzić. W ciemnościach jego lornetka była przy takiej odległości do niczego.

Jeszcze jednej rzeczy Gieś nie miał szansy dostrzec. Przy przeręblu, wyglądającym jak przepaść wiodąca do piekielnych czeluści, został na lodzie przedmiot, zgubiony chyba przez postać, która zdołała umknąć śmierci. Niewielki pistolet – taki jakich używały nawet kobiety. Jednak o świcie nie było już po nim śladu.

Miejscowa prasa – i niemiecka, i polskojęzyczna, i żydowska – nie napisała o incydencie, bo nikt nawet go nie zauważył. Nikt poza wartownikiem. On zaś trzymał język za zębami ze względu na splamione gorzałką sumienie: wszak mógł wypatrzeć powóz na jeziorze wcześniej, gdyby się nie zdrzemnął. Koledzy Giesia ze stróżówki u podnóża więzienia, chociaż także nocą czuwali, nic nie widzieli, bo scenę tragedii zasłaniały im nadbrzeżne drzewa.

Nikt więc nie wiedział, skąd wzięła się wyrwa w lodzie. Nieliczni mieszkańcy spacerujący rankiem nad jeziorem uznali, że przerębel to robota kiepskich wędkarzy, którzy wybrali się na ryby w pechową noc 1 grudnia, więc pewnie niewiele złowili. Nie donoszono jednak, by ktokolwiek zaginął, więc nie było się czym przejmować. Wyrwa szybko zarosła, przez nikogo nie badana. Z kolei głośne końskie rżenie w środku nocy (nawet jeśli ktokolwiek zwrócił na nie uwagę) mogło mieć wiele różnych przyczyn. Ślady po powozie do rana przysypał śnieg. Nikt nie wpadłby na to, że pod lodem zniknęła berlinka z pasażerami i końmi.

Z czasem – wraz z kolejnymi butelkami gorzałki – nawet Gieś uznał, że wypadek miał szczęśliwe zakończenie. Wmówił sobie, że w powozie był tylko woźnica, który wydostał się z wody i dopełzł do brzegu. Ba, strażnik zaczął przypisywać wyjątkową moc swojej modlitwie, którą zaniósł tamtej nocy do Pana. Nie mówił jednak o tym nikomu, poza żoną. Ta zbyt kochała swojego niedojdę, by go wyśmiewać lub prowokować wyrzuty sumienia. W końcu mieli piątkę dzieci.

Kilkanaście dni później inne wydarzenie znad jeziora zelektryzowało mieszkańców. Oto, jak donosiła prasa, wieczorową porą w słup latarni nieopodal Hauptstrasse uderzyły sanie. Woźnica wyleciał z nich jak z katapulty prosto na bruk. Nic mu się nie stało, aczkolwiek był tak potłuczony, że długo masował zadek. Chyba zszokowany uderzeniem, nie zauważył, gdy nadbiegł jakiś zadyszany człowieczyna, krzycząc: „Trzymajcie złodzieja! Toć to moje sanki!”. Złodziejaszek, jak się okazało rodem z Königsbergu[4], trafił pod sąd.

Nikomu z mieszkańców Lyck, przyzwyczajonych do tego kalibru nowin, nie śniło się, że pod lodem Lycker See może kryć się tajemnica, od której zjeżyłyby się włosy na głowie czytelnikom nie tylko w Prusach, ale i w całym Cesarstwie. Dzieci dalej jeździły po jeziorze na łyżwach jak gdyby nigdy nic.

CZĘŚĆ I:

NIEZNAJOMI

ROZDZIAŁ 1

Nocą przeszła nad Königsbergiem matka wszystkich burz. Błyskawice rozświetlały niebo nad opustoszałym portem, zlodowaciałym zamkiem i ośnieżonymi kamienicami, jakby miasto miało być sceną powrotu dawno zapomnianych pogańskich bogów. Pioruny uderzały z hukiem. Na dodatek, rzadkie zjawisko, burzy towarzyszyła zamieć. Śnieg oblepiał szyby, wiatr bił w okiennice. Nie można było nawet zmrużyć oka. Dopiero nad ranem Gerhard znalazł ukojenie, razem z kolejną wysuszoną butelką. Tak zwykł się usypiać.

Spał osiem godzin, ale nie przywróciło mu to spokoju ducha. Późnym popołudniem Gerhard miał przyjąć w swej willi gościa, którego przybycie gnębiło go bardziej od burzowej pogody. To właśnie perspektywa tej wizyty odbierała mu sen i popychała do jeszcze większego pijaństwa. Oczy miał podkrążone, a uśmiech blady. Ostatnimi czasy ogólnie zmizerniał. Czuł, że psują mu się wzrok, zęby i oddech. Wypadały mu włosy, z nosa bez powodu ciekła krew, mięśnie były słabe, czuł się wiecznie zmęczony i rozdrażniony. Przypadek? Nie wierzył w Boga, ale od zawsze towarzyszyło mu przeświadczenie, że w przyrodzie nic nie ginie. Miał wrażenie, że zdobyte pokątnie pieniądze, które przed laty miały mu przynieść szczęście, ściągnęły na niego jakąś chorobę.

Starzec, który zapowiedział wizytę u Gerharda, był jego dawnym klientem. Ostatnio widzieli się, gdy dzielili pieniądze przekazane przez księcia Baden. Wydawało się, że więcej już się nie spotkają. A tu niespodzianka. „Spadek w rodzinie. Spodziewaj się mnie za dwa dni, późnym popołudniem” – napisał stary w telegramie. Brzmiało to prozaicznie. Jednak ta krótka korespondencja bardzo zaniepokoiła Gerharda, bo nie byli wcale spokrewnieni. Poznali się przypadkiem, podczas kilkuletniej praktyki Gerharda w Berlinie. Telegram pachniał tajemnicą.

Dochodziło jeszcze to paskudne przeczucie, że w końcu uderzy w Gerharda powracająca fala, wywołana przez jego własne dawne uczynki Odpłata za stare przewiny. Jakże chciał raz na zawsze pozbyć się wyrzutów sumienia! A tego nie mógł mu dać ani najlepszy koniak, ani najbardziej prymitywny i uderzający do głowy bimber. „Może to spotkanie jednak coś pomoże, uporządkuje?” – myślał z nadzieją. Właśnie, może nie powinien bać się spotkania ze starym? A nuż będzie okazja, by zrobić kolejny dobry interes.

„Że też się nie wyprowadziłem z tego cholernego Königsbergu tak, by mnie nie znalazł” – wyrzucał sobie teraz Gerhard. Jakby nie pamiętał, że porzucił plany przeprowadzenia się na stałe do Paryża, gdy jego artystyczne zdjęcia okazały się niewypałem, wbrew nadziejom i oczekiwaniom. Wrócił do rodzinnego Königsbergu z podkulonym ogonem i nadwyrężonymi finansami. Spełnienie marzeń o żonie i gromadce dzieci musiał odłożyć na później.

Z jednej strony przydałby mu się zastrzyk gotówki, z drugiej – nie za bardzo miał ochotę wchodzić ponownie w układy z tym starym draniem. Przez moment Gerhard zastanawiał się, czy nie uniknąć jakoś spotkania. Mógł nie otwierać drzwi lub po prostu na jakiś czas zniknąć. Jednak był też ciekawy, o co chodzi. Przecież gdyby było naprawdę źle, telegram brzmiałby groźniej.

Pozostało więc czekać.

Stary pojawił się pod willą (będącą zarazem atelier fotograficznym Gerharda) już po zmierzchu. Gdy stanął w drzwiach, zza jego pleców powiało chłodem i śniegiem, niczym upiorną przeszłością łączącą obu mężczyzn. Wyciągnął dłoń do Gerharda, lecz ten wcale jej nie uścisnął.

Trwali przez moment w tym zawieszeniu, gdy wokół zawirowały jakieś cienie. Wpadły między nich obce postaci. Gerhard chciał zareagować, jakoś krzyknąć, lecz nie zdążył. Czyjaś dłoń z nawilżoną szmatą zacisnęła się na jego ustach. Poczuł woń eteru.

Nim stracił świadomość, Gerhard zauważył tylko, że tajemniczy napastnicy w podobny sposób potraktowali jego gościa. „Ty stary durniu” – pomyślał. „Chciałeś mnie przed nimi ostrzec, a tylko sprowadziłeś ich do mnie”.

Obudził się skostniały z zimna. Leżał w śniegu. Nie wiedział gdzie. Żył i nie był nawet spętany, jednakże bał się ruszyć. Obok leżał z otwartymi oczami „stary dureń”. Wymienili porozumiewawcze spojrzenia i powoli podnieśli głowy, by się rozejrzeć.

Znajdowali się na leśnej polanie oświetlonej łuną ogniska. Było pusto i cicho. Przez moment. Potem zza ściany drzew za ogniskiem dobiegło ujadanie. Coraz głośniejsze.

Obaj mężczyźni znów wymienili spojrzenia. Nie wiedzieli, co się dzieje, ale instynkt podpowiadał im, że tu nie ma na co czekać, tu trzeba uciekać.

Rzucili się przez polanę, ku przeciwległej krawędzi lasu, jak najdalej od ogniska i ujadającej sfory. Słusznie, bowiem łowca, który prowadził psy, specjalnie je wyćwiczył. Od maleńkości szkolono je do tego, by zabijały. Brunatne owczarki były zajadłe i niezwykle wytrwałe – myśliwy już to sprawdził podczas polowań na dziki i wilki. Doskonale nadawałyby się też do pilnowania rozległej posiadłości, jednak ich opiekun takowej nie miał. I nie taki los wybrał dla swoich ulubieńców, których pieczołowicie doglądał. Przyzwyczajał je do walki. Z pomocą słomianych manekinów rozbudzał w nich żądzę krwi. Potem kupił specjalne uprzęże nabijane ostrymi guzami i hakami.

Sfora sapała, warczała i wyła. Coraz głośniej. Obaj mężczyźni nawet nie musieli widzieć żadnego z psów, by wiedzieć, że nie chcą stanąć z nimi oko w oko. Wbiegli w las i pędzili szaleńczo między drzewami, jakby wiedzieli, że walczą o życie. Nie zadawali sobie pytań, kto ich porwał i dlaczego wywiózł do lasu. Albo jaki sens miało szczucie ich jakąś krwiożerczą sforą bez zadania choćby jednego pytania. A może byli o coś pytani i coś odpowiedzieli, tylko już tego nie pamiętali? Albo ktoś, będąc sędzią i katem zarazem, bez procesu wydał już na nich wyrok, a na miejsce egzekucji wybrał to zimne piekło?

Gerhard wysforował się naprzód, stary był kilka kroków za nim. Potknął się.

– Poczekaj, pomóż mi – wysapał stary. Gerhard na moment przystanął i spojrzał na współtowarzysza. Na twarzy starego siwy zarost mieszał się ze śniegiem. Wyglądał teraz tak poczciwie i nieporadnie, że pomoc wydawała się obowiązkiem. Ale nad tymi drżącymi ustami i sinym nosem oblepionym płatkami śniegu były jeszcze rozumne i wyzywające oczy spryciarza. Człowieka, który potrafi szybko krzywdzić i szybko zapominać. U którego pomyślunek usprawiedliwia perfidię. Przemyślność tłumaczy kłamstwo. Gdy stary zrozumiał, że Gerhard mu nie pomoże, w tych oczach pojawiły się iskierki szyderstwa, potem gniewu, wreszcie chłodnej wyższości. Stary wymamrotał coś obelżywego, ale ujadanie zagłuszyło wyzwiska.

Sfora była już tylko o parę kroków za nimi. Za psami biegło dwóch mężczyzn z pochodniami, wydając psom komendy. Lecz i bez nich bestie wiedziały, co robić. Jakby czuły w powietrzu zapach krwi.

Przed uciekającymi zamajaczyła wśród drzew niewielka polana z czymś, co w świetle księżyca wyglądało na ambonę, wieżę myśliwską. Może tam zdołają się skryć? Schronią się przed dzikimi bestiami i usłyszą od mężczyzn z nagonki choć słowo wytłumaczenia?

Lecz uciekinierzy nie zdążyli. Dobiegali już do drewnianej wieży, gdy otoczyły ich psy z wyszczerzonymi kłami. Wstrzymywały się z atakiem, jakby czekały na komendę swoich panów. Potworna sfora z płonącymi ślepiami zacieśniała krąg, gdy do uciekających zbliżyli się dwaj myśliwi z pochodniami. Ich kanciaste, kamienne twarze nic ich ofiarom nie mówiły.

– Nagroda jest już blisko – stwierdził enigmatycznie jeden z łowców.

Wtedy stary znienacka kopnął go w podbrzusze. Nikt nie spodziewał się po nim ani takiej siły, ani refleksu. Myśliwy wydał z siebie jęk i rzucił jakieś przekleństwo. Psie oczy poruszyły się niespokojnie, jak olbrzymie świetliki. Stary tymczasem nie tylko odebrał łowcy pochodnię, ale też wyrwał mu zza pasa kordelas. Stanął nad zwiniętym z bólu mężczyzną i przycisnął nóż do jego szyi – tak mocno, że myśliwy aż syknął, a na ostrzu pojawiła się krew.

– Zabieraj te bestie, bo go ukatrupię! – rzucił stary do drugiego z łowców. Ten gwizdnął cicho, a psy przerwały krąg i stanęły za nim. Trudno im było jednak opanować rozbudzone żądze. Drapieżniki zbliżały się. Stary machnął pochodnią przed oczami jednej z bestii, ale owczarek nawet się nie cofnął, tylko głośniej zawarczał.

– Zabieraj je! Ostrzegam! – wrzasnął stary i przesunął lekko ostrze. Krew spłynęła w dół szyi, a klęczący myśliwy zacharczał. Wymamrotał pod nosem jakąś prośbę, po której jego towarzysz ponownie przywołał psy.

Gerhard uznał, że sfora nie pilnuje już ich obu, lecz całkowicie skupiła się na starym. Poczuł, że to jedyna okazja, by przeżyć. Ostrożnie zaczął się przesuwać w stronę ambony. Po chwili jednak zmienił zdanie. Co mu da wspięcie się na wieżę? Sfora i łowcy tak po prostu nie znikną. Musiał dalej uciekać, dalej w las. Sam.

Popędził ku ścianie drzew.

– Co robisz! Nie zostawiaj... – warknął stary na Gerharda, ale nie dokończył. Bowiem dokładnie w tej samej chwili myśliwy wyrwał się z jego uścisku. A wtedy drugi wydał komendę.

Pierwszy pies dobrze wyćwiczonym ruchem skoczył do ludzkiego gardła. Błysnęły kły, prysły ślina i piana. Stary przewrócił się, przygnieciony ciężarem zwierzaka atakującego z dzikim impetem. Wypuścił żagiew, coś kłapnęło mu przed nosem, zasłonił szyję ramieniem, a pies zanurzył w nim zęby, szukając upragnionej krwi. Wtedy stary wbił kordelas prosto w oko bestii. Potwór zaskamlał z bólu, zdezorientowany. Stary odepchnął zwierzaka nogą. Ranny owczarek przekoziołkował i z piskiem umknął z pola widzenia. Zapach krwi jednak tylko podniecił resztę sfory. Kolejne owczarki rzuciły się na starego. Zawył wniebogłosy z psią mordą wbitą między nogami.

Tymczasem Gerhard nie odbiegł daleko. Znów zaczęły go otaczać bestie. Zwierzęta, wiedzione przez obu łowców, minęły Gerharda bokiem i zaczęły zabiegać mu drogę. Zrozpaczony uciekinier zatrzymał się i raptownie zmienił kierunek. Zawrócił. Znów zaczął biec w stronę ambony na polanie. Po drodze minął martwego starego, zastygłego w przerażającym grymasie – wyglądał niczym zasuszona w trumnie mumia człeka pochowanego żywcem. Pies rozszarpywał mu wnętrzności. Bestia z czerwonym od krwi pyskiem ledwie spojrzała na Gerharda, cicho warcząc. Drugi owczarek, z zakrwawionym okiem, nerwowo pocierał pysk o łapę, jakby próbował wydłubać z oczodołu to, co zadaje mu ból.

Gerhard chciał wyrwać z dłoni trupa kordelas, ale psy wyglądały zbyt upiornie. Nie śmiał bardziej się zbliżyć, by ich nie prowokować. Podniósł za to pochodnię zgubioną przez starego i dogasającą wśród zaśnieżonych gałęzi. Lepsza taka broń niż żadna. Zwłaszcza że nagonka znów była tuż za nim.

Zdyszany uciekinier zaczął wspinać się drewnianymi schodkami na szczyt ambony. „Czy są tak szerokie, że psy wdrapią się za mną?” – przemknęło mu przez myśl. Wprawdzie pokracznie to wspinanie bestiom wychodziło, lecz Gerhard wolał nie ryzykować. Uciekł przed psimi szczękami na samą górę wieżyczki. Tam zatrzasnął za sobą drzwiczki i zamknął na zasuwę.

Był bezpieczny. Tylko na jak długo? Głośno wypuścił powietrze ze zmrożonych płuc.

– No, nareszcie – usłyszał wtedy kobiecy głos, dobiegający z ciemności.

Oświetlił ten zakamarek pochodnią.

Zobaczył kobietę wyglądającą niczym Królowa Śniegu. Lecz nie była to postać z baśni. Gerhard widział już tę twarz. Znał ją, niestety.

W dłoniach trzymała dubeltówkę z obciętymi lufami.

Gerhard zrozumiał, że porwanie i cały ten krwawy leśny spektakl przygotowano dla niej, dla jej satysfakcji. Zrezygnowany opuścił pochodnię.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

PRZYPISY

[1] Obecnie Ełk.

[2] Jezioro Ełckie.

[3] Przez wieki obowiązywał pruski system miar – z milami, sążniami, łokciami, funtami etc. – jednak od 1 stycznia 1872 roku wprowadzono system metryczny. Maksymalna głębokość Jeziora Ełckiego wynosi 56 m.

[4] Królewiec, dziś Kaliningrad.