Radosław Ginter

Proste Rzeczy

Podziękowania:

Daria Maciejewska

© Radosław Ginter, 2019

Zbiór wierszy napisanych z wyniku obserwacji społeczeństwa i kotów. Wynik długich rozmów z nieznajomymi oraz przyjaciółmi. Tomik jest wypadkową miłości, smutku i innych prostych rzeczy.

ISBN 978-83-8155-470-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Proste Rzeczy

2. As

3. Mono

4. Późny luty

5. Snapczat (sic!)

6. Stara Książka

7. tough love

8. w kratkę

9. 60 ton

10. Borderline

11. Przeceniona Dupa

12. Bajka

13. sztuka

14. Kraniec świata

15. Sztuczne Kwiaty

16. nie mam jeszcze pomysłu na tytuł

17. Klapki

18. Kumple

19. Powiadomienia

20. Szczyt

21. viral

22. wróble

23. Pet

24. ASP

25. 15%

26. Antybiotyk

27. Niecierpliwość

28. Pierwsza w nocy

29. Przysięga Wieczności

30. Wonderful life

31. Ślady

32. Klęska Urodzaju

33. In blanco

34. Bankructwo

35. foton

36. Twarze

37. Różnice

38. Dobór słów

39. Energia jądrowa

40. Ty i ja

„Bij się o swoje największe szczęście”

As

Na stole dziewiątka serce

O ironio to dziewiąte rozdanie

Gram z śmiercią w oszusta

Chociaż nigdy nie kłamie

Rozmawiamy o pierdołach

Odpukujemy w niemalowane

Z lekkim uśmiechem

Ona stwierdza, że wygrałem

Osobiście tasuje karty

Te wyprodukowane przez los

I jakiejkolwiek bym nie dostał

Będę narzekać wciąż

Ta Pani sądzi, że gramy o nagrodę

Dobrze wiem, że jej nie ma

Przecież i tak wszystkich połyka ziemia

Mono

Ludzie niczym muzyka

Chcą by ich słuchać

Ale jedna słuchawka

Dzisiaj jest zepsuta

Mówią do mnie w mono

To niezwykle wąska perspektywa

A ja chcę słuchać w stereo

Nie mów mi, że wydziwiam

Późny luty

Wybiłem się z rytmu

Jestem zbyt nijaki

W moim mieście pada deszcz

Pochowały się ptaki

A ludzie o twarzach smutnych

Piją kawę z cukrem

A to wszystko po to

By łatwiej pogodzić się z jutrem

Mimo, że mam zegarek

Głupio mi patrzeć na tarczę

Wiem, że dużo tracę

Choćby ten czas na zawsze

A gdy będę wracać do domu

Sprawdzę czy ratusz stoi

Jako symbol

Tej małomiejskiej niewoli

Nadal czekam na wiosnę

Na czas kiedy miasto zakwitnie

W innym wypadku

Wyjadę stąd jak najszybciej

Snapczat (sic!)

Nocami patrzę przez okno

Tak jak mój tata przez telewizor

I tak jak ludzie w TV

Osoby na chodniku, też mnie nie widzą

Maszeruje tym chodnikiem facet

Ponadprzeciętnie bystry

Wywinął orła

Cóż chodnik zimą bywa śliski

W śniegu umazany

od stóp do głów

Leży dalej

Jak przewrócony soli słup

Wyciąga telefon

Technologiczny cud

A ja dostaję snapa

Iż zima tak piękna, aż zwala z nóg

Stara Książka

Chciałbym być starą książką

Czytamy przy herbacie

Twój wzrok, niezbyt prędko

Spacerowałby za każdym słowem

Które szepczę Ci do ucha

tough love

Z łóżka wstaje obiema nogami

Licząc tylko na połowę pecha

Wziąłem prysznic, umyłem zęby

Mój kot stwierdził, że pora uciekać

Przed wyjściem, otworzę dla niego okno

Zastanawiam się, który z nas szybciej wróci

Pewnie Kasztan, on przecież nie jest głupi

Wychodząc na mróz ubieram płaszcz i kapelusz

Chcę wyglądać choć trochę elegancko

Przechodnie czasem skupiają na mnie wzrok

Choć szczerze tego robić nie warto

Dziś nie czuje się najlepiej

Jednak tobie o tym nie powiem

Moje kroki są tego świadkiem

A cienie posłowiem

Dla ciebie będę czuł się dobrze

Tylko gdy patrzysz mi w oczy

Ponieważ twój wzrok nie ucieka

Tak jak Kasztan, kiedy ma mnie dosyć

*Kasztan to mój kot.

w kratkę

Żyje w kratkę

Bo gram w kółko i krzyżyk

Przez pomyłkę postawiłem serce

Czy powinienem się wstydzić?

Życie w kratkę

Dokładnie jak moja koszula

I nie chce nic zmieniać

Póki pasuje jak ulał

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.