Albert Lisztwan

Projekt "Odrodzenie"

© Albert Lisztwan, 2017

Isaac Sokolov. Bohater wielkiej wojny domowej pomiędzy Świętym Imperium a Federacją.

Owdowiały generał zapijający smutki w kantynie.

Spokojne życie zmienia się w piekło, gdy pewnego dnia w pobliskich układach planet, pojawiają dawni wrogowie, aby znów siać śmierć. Isaac ponownie musi założyć splamiony krwią mundur i stanąć do walki. Tym razem, stawką jest przetrwanie ludzkości.

ISBN 978-83-8104-878-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Projekt "Odrodzenie"

2. Rozdział 1

3. Rozdział 2

4. Rozdział 3

5. Rozdział 4

6. Rozdział 5

7. Epilog

Projekt „Odrodzenie”

Książka ta jest dziełem wyobraźni. Nazwiska, postacie, miejsca i zdarzenia zostały wymyślone przez autora lub użyto ich fikcyjnie. Jakiekolwiek podobieństwa do rzeczywistych zdarzeń, miejsc, osób żywych lub nieżyjących jest przypadkowe.

Wszystkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana lub przekazana w żaden sposób bez pisemnej zgody autora.

Rozdział 1

Generał Hammer wpisał kod dostępu na holograficznym wyświetlaczu, po czym przyłożył dłoń, aby potwierdzić swoją tożsamość. Potężne metalowe drzwi rozsunęły się, a stojący za nimi dwaj wartownicy stanęli na baczność i zasalutowali generałowi. Spieszący się Hammer niedbale przyłożył dłoń do głowy i ruszył dalej. Stanął przed kolejnymi drzwiami, machnął kartą przed czytnikiem i wszedł do środka.

— Dobrze, że jesteś — powiedział człowiek przeglądający dane na pulpicie konsoli.

— Jaka sytuacja?

— Straciliśmy kontakt z kolejną placówką obserwacyjną. To już siódma planeta.

— Co z sondami i oddziałami zwiadowczymi?

— Gdy tylko docierają do tamtego układu, natychmiast tracą połączenie z nami, ale jednej z załóg udało się przesłać bardzo krótką wiadomość.

— Włącz.

Generał po kilku sekundach pobladł, przyłożył głowę do pulpitu i przyglądał się obrazowi, który odtwarzał się na nowo co kilkanaście sekund.

— Kiedy ta transmisja dotarła? — zapytał nerwowo.

— Jakieś dziesięć minut temu.

— Działają jeszcze szybciej niż wtedy.

— Nie wiemy, co tam się dzieje naprawdę. Z tej transmisji wynika niewiele. Może to być przecież anomalia, która blokuje łączność.

— Nie. To Oni. Jestem tego pewny.

— Nawet jeśli to wróg, to nie jesteśmy w stanie określić, kiedy dotrze. Traciliśmy kontakt z placówkami w różnych odstępach czasu. Nadal mamy za mało danych. Proponuję wstrzymać się z podejmowaniem decyzji i poczekać trochę.

Generał odpiął guzik pod szyją, przetarł twarz i zaczął głęboko oddychać.

— Na ile jest ukończony projekt „Odrodzenie”?

Człowiek wykonał szereg czynności na konsoli, po czym wyświetliły się pożądane dane.

— Sześćdziesiąt pięć procent. Brakuje kluczowego podsystemu, mianowicie uzbrojenia, oraz są znaczne problemy z utrzymaniem stałego poziomu energii zasilającej. Przewidywany czas ukończenia to jakieś siedem lat.

— Przekaż inżynierom, że mają zaledwie tydzień. Jednocześnie postaw flotę w pełnej gotowości bojowej. Mamy jakiegoś kapitana?

— Uważam, że działamy zbyt impulsywnie.

— Nie obchodzi mnie twoje zdanie! Mamy kapitana czy nie?

— Dwóch potencjalnie. Młodzi, bardzo dobre wyniki, świeżo po akademii.

— Potrzebujemy bezwzględnego, zimnokrwistego człowieka, który utrzyma ich przy życiu.

— Nie mamy nikogo takiego. Wszyscy kapitanowie, którzy służyli podczas wielkiej wojny domowej, albo nie żyją, albo są schorowani.

— Nie. Jeden przeżył i ma się całkiem dobrze. Będzie w stanie udźwignąć taki ciężar, ale przekonanie go nie będzie proste.

— Kto?

— Kapitan Isaac Sokolov.

— Nie kojarzę nikogo takiego. W bazie także go nie ma.

— Wpisz: Ciemiężyciel, dowiesz się wszystkiego. Zwołaj radę wojskową na jutro rano.

— Tak jest!

Generał wszedł do kantyny. Duszny zapach alkoholu uderzył go gwałtownie. Ludzie siedzący przy stolikach spojrzeli na niego niepewnie i kilku nawet położyło dłonie na kaburach. Hammer zdjął ciemny płaszcz. Oczom ukazały się pagony i odznaczenia, między innymi: order Imperium, medal bohatera wielkiej wojny. Wszyscy odwrócili wzrok i wrócili do swoich spraw. Generał podszedł do baru i usiadł obok wysokiego i barczystego mężczyzny o bujnej brodzie.

— Widzę, że nadal lubisz tę kantynę — powiedział Hammer.

— Tutaj poznałem Katię. Nie ma żadnego innego miejsca, do którego mógłbym chodzić.

— Nie chciałaby, abyś co dzień upijał się do nieprzytomności.

— Zamknij się! — krzyknął brodacz. — Nie masz pojęcia, czego by chciała.

— Masz rację. Przepraszam.

— Czego tym razem chcesz?

— Potrzebujemy cię, Isaac.

— Ha. Poszukujecie ludzi od czarnej roboty. Będziecie siedzieć w przytulnych gabinetach, popijać drogą kawę, odbierać medale, a my będziemy posyłać na śmierć miliony. Nigdy więcej! — Wstał, splunął mu pod nogi i wyszedł.

Isaac wciągnął chłodne, nocne powietrze i spojrzał w gwieździste niebo.

— Oni powrócili.

— Pieprzenie. Osobiście zniszczyłem ich ostatni statek. Pamiętasz to? Dwa lata trzymali mnie w hibernacji, aby moje rany się zagoiły.

— Wiem, co czujesz.

— Gówno wiesz! Znajdź sobie innego samobójcę do swojej misji. Jak chcesz się bawić w Boga, to beze mnie.

— Nie będzie ani chwały, ani zwycięstwa.

— Co?

— Nie wygramy. Piętnaście lat temu wygraliśmy dzięki świetnym kapitanom, takim jak ty, oraz ogromnemu zapleczu gospodarczemu. Teraz nie mamy ani jednego, ani drugiego. To jest koniec i wszyscy o tym wiedzą.

— To co chcesz zrobić? Ostateczny marsz na śmierć?

— Chcę ocalić ludzkość. Nie po to ginęły miliony, abyśmy teraz odeszli i zostali zapomniani.

— Wyślesz tysiące statków kolonizacyjnych i będziesz liczył, że nas nie namierzą?

— Nie. Wyślę jeden najlepszy statek, jaki dotąd zbudowaliśmy, z najwybitniejszym kapitanem, jakiego zna Imperium.

— Po co mi to mówisz? Nie pomogę ci.

— Bo wiem, że postąpisz jak trzeba. Jeśli zmienisz zdanie, to jutro o ósmej jest rada wojskowa. Natomiast gdy postanowisz tu zostać, to więcej nie będę ci zawracał głowy.

Hammer dopiął ostatni guzik od munduru, wziął głęboki oddech i wszedł do sali obrad. Wzrok wielu generałów, inżynierów i kilku dowódców cywilnych zatrzymał się na nim. Przeszedł kilka kroków, włożył dysk do komputera i wyświetlił hologram na środku okrągłego stołu.

— Sytuacja jest bardzo zła, a wręcz tragiczna. Siły nieprzyjaciela zbliżają się w zastraszającym tempie. Obawiam się, że nie będziemy w stanie ich zatrzymać. Przyspieszyłem projekt „Odrodzenie”. W ciągu pięciu dni, mam nadzieję, uda się ukończyć statek.

— Jakimi siłami dysponuje wróg? Kiedy dotrze?

— Nie wiemy. Gdy się pojawi, to będzie nasz koniec. Wszystko, co teraz musimy zrobić, to dopilnować, aby projekt „Odrodzenie” powiódł się.

— Zbieramy ludzi, sprzęt i zaopatrzenie. W ciągu tygodnia powinniśmy wszystko zgromadzić.

— Mamy pięć dni zaledwie.

— Skąd taka dokładna data, generale?

— Przeczucie.

— Na statek załadujemy pięćdziesiąt tysięcy ludzi. Wyselekcjonowanych i przygotowanych, ale co z resztą? Pozostawimy miliony na ich pastwę?

— Z orbity zrzucimy bomby atomowe. Planeta stanie się martwa w ciągu kilku godzin.

— Zrzucać bomby na cywili?

— Jeśli macie inne pomysły, to słucham.

— Może powinniśmy przygotować ludzi na to wszystko?

— To już zostawiam wam. Mój zastępca przekaże wam resztę informacji. Ja muszę doglądać projektu.

Każdy ze zgromadzonych doskonale wiedział, że Imperium nie ma szans wygrać jakiejkolwiek wojny. Wszyscy umilkli.

Hammer wyszedł w pośpiechu. Całą twarz miał czerwoną, a ręce zlane zimnym potem. Usiadł na podłodze i oparł się o ścianę. Schował twarz w dłoniach. Po kilku minutach i głębokich oddechach uspokoił się. Wstał i ruszył do swojego gabinetu.

Przy drzwiach, na krześle siedział generał Isaac i wpatrywał się w pogniecione zdjęcie ukochanej.

Darmowy fragment

Rozdział 2

Darmowy fragment

Rozdział 3

Darmowy fragment

[1] interkom — system łączności, za pomocą którego żołnierze oraz okręty mogą porozumiewać się między sobą.

Darmowy fragment

Rozdział 4

Darmowy fragment

Rozdział 5

Darmowy fragment

Epilog

Darmowy fragment