Marcin Bill

Problemy bezpieczeństwa wewnętrznego

© Marcin Bill, 2020

System ochrony ludności stanowi istotny czynnik budowania wewnętrznego bezpieczeństwa. Ten system umożlwia zabezpieczenie systemów ważnych z punktu widzenia państwa oraz skuteczna ochronę obywateli w przypadku występowania sytuacji kryzysowych. Wiedza w tym zakresie powinna stać się udziałem każdego nas, ponieważ dotyczy naszego dobra osobistego i materialnego.

ISBN 978-83-8221-729-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Problemy bezpieczeństwa wewnętrznego

2. Wstęp

3. 1. System bezpieczeństwa ludności

4. 2. Perspektywy rozwoju

5. Podsumowanie

6. Bibliografia

Wstęp

W zakresie systemu bezpieczeństwa narodowego kwestia ochrony ludności cywilnej stanowi jeden z istotnych elementów realizowania funkcji opiekuńczych państwa. Jest to zarazem wynik swoistej ewolucji podejścia do zagadnienia bezpieczeństwa obywateli, ściśle związany z rozwojem rozmaitych zagrożeń w ciągu ostatniego stulecia. To realizacja koncepcji obrony biernej, obejmującej kwestie ewakuacji i ochrony ludności na wypadek zagrożeń o charakterze militarnym.

Z czasem idea ta rozwinęła się w tworzenie systemu zapobiegania i pomocy w zakresie zagrożeń takich jak klęski żywiołowe, pożary, akty terroryzmu.[1]

W tym kontekście celem niniejszej pracy jest przedstawienie podstawowych zagadnień związanych z bezpieczeństwem i ochroną ludności na terenie naszego kraju.

[1] Skrabacz A., Ochrona ludności w czasie pokoju oraz w okresie kryzysu i wojny, Wydawnictwo CBW, Warszawa 2010 r., s. 5—6.

1. System bezpieczeństwa ludności

Funkcjonujący w naszym kraju system obrony ludności jest związany z szeroko pojętą polityką całej Unii Europejskiej w tym zakresie, gdzie podejmowana jest współpraca w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi, środowiska naturalnego, dziedzictwa kulturowego, współpracy w zakresie zwalczania katastrof i wypadków. Podstawę prawną w tym zakresie stanowi TFUE.[1] Powstał zatem również Wspólnotowy Mechanizm Ochrony Ludności, stanowiący instrument podejmowania działań i prewencji. W jego ramach funkcjonuje między innymi Centrum Informacji i Monitoringu MIC, wspólny system łączności i informacji CECIS, jak również prowadzone są szkolenia i współpraca z takimi instytucjami, jak OCHA czy Czerwony Krzyż.[2]

Ramy prawne systemu ochrony ludności wyznaczają, obok ustaw regulujących kwestie zasad funkcjonowania poszczególnych służb zaangażowanych w omawiane kwestie, również programy i strategie. W tym szczególne znaczenie ma Program Ratownictwa i Ochrony Ludności na lata 2014—2020, jak również Strategia Rozwoju Kraju 2020, Strategia Sprawne Państwo 2020, a także Strategia rozwoju systemu bezpieczeństwa narodowego Rzeczypospolitej Polskiej 2022. Z punktu widzenia formalnego istnieje na terenie kraju Narodowy System Pogotowia Kryzysowego, zaś podstawowym aktem normującym jego funkcjonowanie jest Strategia Bezpieczeństwa Narodowego RP oraz Polityczno — Strategiczna Dyrektywa Obronną RP.[3]

[1] Por. art. 6 lit. f Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

[2] Za: http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ:L:2007:314:0009:0019:PL:PDF, data dostępu: 03.02.2016r.

[3] Zob. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji Krajowego Systemu Ratowniczo — Gaśniczego (Dz. U. Nr 111, poz. 1311).

[4] Lidwa W., Krzeszowski W., Więcek W., Zarządzanie w sytuacjach kryzysowych, Akademia Obrony Narodowej. Warszawa 2010 r., s. 7—12.

[5] Art. 4 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 18 kwietnia 2002 r. o stanie klęski żywiołowej (Dz. U. 2002 Nr 62 poz. 558).

[6] UCHWAŁA NR 59/20 14 RADY MINISTRÓW z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie przyjęcia Programu Ratownictwa i Ochrony Ludności na lata 2014—2020, s. 3—12.

[7] STRATEGIA ROZWOJU SYSTEMU BEZPIECZEŃSTWA NARODOWEGO RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 2022 — przyjęta uchwałą Rady Ministrów z dnia 9 kwietnia 2013 r., s. 88—91.

[8] Zob. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie szpitalnego oddziału ratunkowego (Dz. U. Nr 237 poz. 1420).

[9] Art. 6 w zw. z art. 7 i art. 33 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz. U. 2011 nr 208 poz. 1241).

[10] Art. 3 par. 1 ustawy z dnia 16 listopada 1964 r. o Polskim Czerwonym Krzyżu (Dz. U. 1964 nr 41 poz. 276).

[11] Uchwała nr 258/2014 Zarządu Głównego PCK z dnia 7 października 2014 r. w sprawie wykazu jednostek Systemu Ratownictwa Polskiego Czerwonego Krzyża.

[1] Sulowski S., Brzeziński M., Bezpieczeństwo wewnętrzne państwa, wybrane zagadnienia, Elipsa, Warszawa 2009 r., s. 17—20.

[2] Soloch P., Nadal nie mamy spójnego systemu ochrony ludności w sytuacjach kryzysowych, w: http://www.sobieski.org.pl/analiza-is-61/, data dostępu: 03.02.2016r.

[3] Wstępne wyniki badania społecznej i ekonomicznej kondycji stowarzyszeń, podobnych organizacji społecznych, fundacji oraz społecznych podmiotów wyznaniowych w 2010 roku (SOF-1), GUS, Kraków 2011 r., s. 2—10.

[1] PRZYGOTOWANIE SYSTEMU OCHRONY LUDNOŚCI PRZED KLĘSKAMI ŻYWIOŁOWYMI ORAZ SYTUACJAMI KRYZYSOWYM, NIK, Warszawa 2013 r., s. 7—8.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.