Tytuł oryginału:

Practical Sigil Magic. Creating Personal Symbols for Success

Redaktorka prowadząca: Ewelina Kapelewska

Wydawczyni: Agnieszka Fiedorowicz

Redakcja: zespół

Korekta: Katarzyna Kusojć

Projekt okładki: Łukasz Werpachowski

Grafiki na okładce: © Panuwat; chikovnaya / Stock.adobe.com

DTP: Maciej Grycz

Translated from

PRACTICAL SIGIL MAGIC:

CREATING PERSONAL SYMBOLS FOR SUCCESS

Copyright © 2012 Frater UD

Published by Llewellyn Publications

Woodbury, MN 55125 USA

www.llewellyn.com

Copyright © 2012 for the Polish edition by ILLUMINATIO an imprint of Wydawnictwo Kobiece Agnieszka Stankiewicz-Kierus sp.k.

Copyright © for the Polish translation by Maciej Lorenc, 2012

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2024

978-83-8371-736-4

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Błaszczyk

„Ta niezwykle pomocna książka, pomimo swych niewielkich rozmiarów, realizuje trzy kluczowe cele.

Po pierwsze, oferuje dobre wprowadzenie do podstawowych założeń systemu Austina Spare’a, z należytym objaśnieniem miejsca tego systemu w zachodniej myśli magicznej.

Po drugie, zawiera prosty, ale jednocześnie wyczerpujący opis wielu niezwykle praktycznych technik magicznych, wykraczając poza prace Spare’a i uwzględniając bardziej współczesne rozwiązania.

Po trzecie, nawet jeżeli ktoś nie jest bezpośrednio zainteresowany Spare’em ani magią sigili, cały temat został omówiony w inteligentny sposób, który prowokuje do ciągłego myślenia o magii, jej działaniu i rządzących nią zasadach.

Z niecierpliwością czekam na kolejne książki Fratera UD, ponieważ zawierają w sobie coś naprawdę ważnego: posługując się kategoriami astrologicznymi, Frater UD umie łączyć kardynalność brytyjskiej myśli magicznej ze stałością niemieckiej praktyki, aby stworzyć nurt magiczny, który jest zmienny w tym sensie, że jest żywy, płodny i dokądś zmierza”.

– LIONEL SNELL (RAMSEY DUKES)

Thundersqueak

„Frater UD wprowadza nas w świat niezwykłej dyscypliny – magii sigili. Dostarcza opisu praktycznych technik i szczegółowo wyjaśnia leżące u ich podstaw mechanizmy psychologiczne, dając nam w ten sposób możliwość magicznej restrukturyzacji naszego wewnętrznego wszechświata. Korzystając z prac Austina Osmana Spare’a, rozbudowuje jego system, tworząc model praktyki magicznej na miarę dwudziestego pierwszego wieku. Unika przy tym staroeonicznych pojęć w rodzaju „wysoka”, „niska”, „czarna” lub „biała” magia, oferując zamiast tego nową perspektywę magiczną – magię pragmatyczną. Ten system wymaga ciężkiej pracy, ale gwarantuje konkretne rezultaty. Frater UD, podobnie jak Pete Carroll, Lionel Snell i wielu innych, należy do nowego pokolenia Magów, którzy pogłębiają świat okultyzmu, krzycząc i kopiąc w Nowy Eon”.

– FREYA

Northern Mysteries & Magick

OD WYDAWCY: Aby wiernie odwzorować metodę tworzenia sigili i ułatwić Czytelnikowi jej zrozumienie, postanowiliśmy zachować zapis zdań i wyrazów w języku angielskim, gdyż to właśnie do nich autor stworzył magiczne symbole. Mamy nadzieję, że będzie to inspiracją do samodzielnej praktyki i tworzenia sigili do odpowiedników zdań w języku polskim.

O Autorze

Frater UD, znany także jako Ralph Tegtmeier, jest czołowym ekspertem w dziedzinie współczesnej magii praktycznej, zarówno od strony teoretycznej, jak i praktycznej. Urodzony w Egipcie, przez wiele lat studiował filozofię Wschodu, po czym zainteresował się zasadami magii zachodniej. Przez jakiś czas pracował w księgarni okultystycznej, zdobył stopień magistra literaturoznawstwa porównawczego, jest aktywnym pisarzem i tłumaczem. Jego prace były publikowane w „The Lamp of Thoth and Chaos International”. Frater UD założył „Anubis”, niemieckie czasopismo zajmujące się zagadnieniami magii praktycznej i psychonautyki. Przetłumaczył także na język niemiecki Liber Null i Psychonautę Petera Carrolla oraz Księgę kłamstw Aleistera Crowleya.

Wprowadzenie

Magia sigili, w szczególności system opracowany przez angielskiego malarza i maga Austina Osmana Spare’a, jest jedną z najskuteczniejszych i najbardziej wydajnych dyscyplin magicznych. W przeważającej części może być ona uprawiana bez konieczności przeprowadzania skomplikowanych rytuałów, nie wymaga używania prawie żadnych akcesoriów, jest wolna od filozoficznych założeń i dogmatów, zaś z powodu prostoty można nauczyć się jej szybko i łatwo. Co jednak najważniejsze, żadna ze znanych obecnie technik magicznych nie jest równie skuteczna ani nie daje nawet początkującym osobom równie szybkiej możliwości przekonania się o swojej potędze oraz ich własnych umiejętnościach. Niniejsza książka jest godna uwagi choćby z tego powodu, że prezentuje możliwości oferowane przez tę dyscyplinę oraz opisuje jej techniki i podstawy logiczne. Czytelnik – zarówno kompletny nowicjusz, jak i doświadczony praktyk – otrzyma dzięki niej wprowadzenie, które przez długi czas będzie mu towarzyszyć podczas praktyki magicznej.

W rozdziale pierwszym niniejszej książki znajdziesz przedruk mojego artykułu pt. Austin Osman Spare i jego teoria sigili, który ukazał się w nieistniejącym już (niestety) niemieckim czasopiśmie „Unicorn”, a dokładniej w numerze pierwszym z 1982 roku. Numer ten jest od dłuższego czasu niedostępny. Jednak pytania wielu czytelników uświadomiły mi, że mój artykuł w dalszym ciągu cieszy się dużym zainteresowaniem i że zainteresowanie to każdego dnia wzrasta. Jako że przedstawiłem w nim zarys historycznych i filozoficznych podstaw spare’owskiej magii sigili, uznałem, że dobrym pomysłem będzie ukazanie go w nowym kontekście, by mógł trafić do szerszego grona odbiorców.

Pojawiające się w nim słowo metoda zostanie opisane dokładniej w rozdziale drugim, w którym zaprezentuję więcej przykładów, a także komentarze i praktyczne wskazówki, które bardzo rzadko pojawiają się w literaturze dotyczącej tego zagadnienia.

Następnie zajmiemy się metodą obrazkową, która w porównaniu z metodą słowa posiada zarówno zalety, jak i wady. Także w tym przypadku, zgodnie z tytułem niniejszej książki, praktyka magiczna będzie miała największe znaczenie.

Opis metody mantrycznego zaklęcia zamknie część poświęconą technikom konstruowania sigili. Mam nadzieję, że przykłady i komentarze zaczerpnięte z mojej osobistej praktyki dostarczą ci wielu nowych sugestii.

Pomimo tego, że stworzony przez Spare’a tajemniczy alfabet pragnień jest w zasadzie metodą obrazkową i pod pewnymi względami ociera się o metodę słowa, może być uważany za najważniejsze osiągnięcie tego wybitnego maga. Niestety, jego własne komentarze dotyczące tego zagadnienia są dość mgliste. Z tego powodu większość autorów zaznajomionych z tym tematem wyłącznie na poziomie teoretycznym wniosła znacznie więcej zamętu niż jasności, gdy poruszała go w swoich pracach. Wydaje mi się, że kiedy spojrzy się na podstawową zasadę owego języka symboli magicznych z perspektywy systemu Spare’a jako całości, staje się on zdumiewająco prosty.

W rozdziale zatytułowanym Alfabet pragnień zaprezentuję ogólny komentarz dotyczący fragmentów dość chaotycznego dziedzictwa Spare’a, a także skrystalizowany system symbol-logiki, z którego może korzystać każdy, kto będzie mieć na to ochotę. Spare z całą pewnością miał zamiar ukończyć to, co stało się znane jako legendarny Grimuar Zos, czyli zamknąć go komentarzami objaśniającymi kierowanymi do współczesnych mu magów.

Chociaż osobista filozofia Spare’a (którą on sam nazywał Zos Kia Cultus) nie jest tak ważna dla magii sigili jako takiej, nie sposób nie wspomnieć o jego technice atawistycznej nostalgii, która z całą pewnością stanowi jeden z najbardziej fascynujących przykładów zastosowania magii sigili. Co więcej, ukazuje ona związek myśli Spare’a z szamanizmem i tak zwaną „magią prymitywną”, dwiema dyscyplinami, które współczesnym magom mogą przynieść tylko i wyłącznie korzyści.

Głównym tematem ostatniego rozdziału niniejszej książki będą używane w tradycji hermetycznej sigile planetarne. Pomimo tego, że eksperci są zaznajomieni z metodą ich tworzenia od dziesięcioleci, szersze grono odbiorców miało bardzo ograniczony dostęp do literatury poświęconej temu zagadnieniu lub nie miało go w ogóle. Z tego powodu postanowiłem poświęcić mu osobny rozdział.

Czytelnik zwróci zapewne uwagę na to, że koncentruję się w niniejszej książce na tworzeniu osobistych czy też indywidualnych sigili. Jest to kompletnie odmienne podejście niż to, które cechuje wiele innych książek, prezentujących zazwyczaj tradycyjne – w znacznej mierze okaleczone lub niedokładnie zreprodukowane – sigile zaczerpnięte z „magicznych książek kucharskich” napisanych przez mało znanych autorów z niewielkim lub zerowym doświadczeniem praktycznym. Pomimo tego, że omawiane na końcu tej pracy sigile planetarne pochodzą z dzieła Korneliusza Agryppy, którego nie dotyczą powyższe zarzuty, wystarczy jeden rzut oka na inne typowe książki poświęcone symbolom magicznym, by zobaczyć, że większość magów i alchemików średniowiecza (które było rzekomo „punktem szczytowym” magii okcydentalnej) w dużej mierze opracowywała swój własny język sigili, opierając się przy tym na dość małej liczbie powszechnie uznawanych symboli. Mit głoszący, że istnieje niewielka liczba „prawidłowych”, a bardzo duża „błędnych” sigili przyporządkowanych istotom (na ogół demonom), których imiona są bardzo często niczym innym niż okaleczeniem błędnie rozumianych starszych terminów[1], od dawna wywołuje zamęt w umysłach nawet najbardziej doświadczonych wyjadaczy. Nie można tego dłużej tolerować.

Oczywiście, nawet „błędne” dogmaty mogą z biegiem czasu generować swoje własne, jak najbardziej realne, egregory magiczne. Nie powinniśmy się jednak dłużej koncentrować na walce z astralnymi śmieciami, które inni ludzie tworzyli przez stulecia. Spare z całą pewnością otworzył – prawdopodobnie bez wyrażania intencji, by to zrobić – nasze oczy na atawizm różniący się od tego, który omówię w rozdziale szóstym, a mianowicie ukazał nam źródło wszystkich symboli magicznych – ludzką duszę! Twierdził on, że sigile magiczne, które naprawdę działają, pochodzą z naszej własnej nieświadomości i powrócą do niej, aby rozpocząć swoją pracę, kiedy tylko zostaną zapłodnione naszą wolą. Oczywiście, i tyczy się to całej magii, można odnieść mylne wrażenie, że znacznie łatwiej byłoby to wszystko zorganizować i przygotować w oparciu o wskazówki „Wielce Oświeconego Prawdziwego Mistrza Mądrości”, ale nie ma to jakiegokolwiek związku z praktycznym sukcesem magicznym. Sytuację tę można porównać do studiowania na uniwersytecie: wszystko, co opuścisz z lenistwa na początku, będziesz musiał prędzej czy później nadrobić z trzy razy większym wysiłkiem. Zazwyczaj nie mamy jednak czasu na nadrabianie zaległości.

Spare uważał, że „sigile są monogramami myśli” i że powinny być tworzone zgodnie z indywidualnym stylem myślenia. Dlatego pamiętaj, proszę, o tym, że przykłady zaprezentowane w tej książce powinny być traktowane wyłącznie jako przykłady. Nie używaj ich z lenistwa i w nieprzemyślany sposób. Może to być niebezpieczne! Początkowo możesz potrzebować około kwadransa, by stworzyć swój pierwszy indywidualny sigil, ale przy piątym lub szóstym zajmie ci to zaledwie kilka minut. Wysiłek ten z pewnością okaże się wart zachodu, jeżeli weźmiesz pod uwagę ewentualny sukces.

Jak już wspominałem, magia sigili jest prawdopodobnie jedną z tych dyscyplin magicznych, których najszybciej i najłatwiej jest się nauczyć. W większości przypadków nie będziesz potrzebować niczego poza kartką papieru i długopisem. Kiedy nabierzesz doświadczenia, będziesz w stanie zakończyć całą operację, wraz z aktywacją i późniejszym odpędzeniem, w mniej niż dziesięć minut. Nie ma szybszej metody – nawet w magii!

1 Wystarczy wspomnieć o niefortunnym losie, jaki na przestrzeni wieków przytrafił się imieniu Astarte (Isztar). Niegdysiejsza chaldejska bogini Księżyca, za sprawą dodania do jej imienia końcówki liczby mnogiej, zmieniła się w średniowieczu w męskiego (!) demona o imieniu Astaroth. Współcześni magowie ewokacyjni mogliby się bardzo zdziwić, gdyby zamiast męskiego demona, na przykład Kedemela, z przestrzeni wenusjańskiej niespodziewanie pojawiła się przed nimi istota kobieca! (Może się to wydawać dość oczywiste, ale kto o tym myślał zawczasu?)

Rozdział 1

AUSTIN OSMAN SPARE I JEGO TEORIA SIGILI[2]

Koniec dziewiętnastego i początek dwudziestego wieku był czasem, który charakteryzowały radykalne zmiany i wielcy heretycy. Powszechnie triumfowały wiedza tajemna i okultyzm. Istniały ku temu dobre powody: triumf materialistycznego pozytywizmu z jego manchesterskim industrializmem zaczynał pokazywać swe złowrogie oblicze, czego rezultatem było społeczne i psychologiczne wykorzenienie. Wyniszczenie świata przyrody zaczęło już wydawać swe pierwsze trujące owoce. Mówiąc w skrócie, był to czas, w którym właściwe wydawało się kwestionowanie wiary w technologię i wszechpotęgę wysławianych nauk naturalnych. W szczególności intelektualiści, artyści i tak zwani „ludzie bohemy” stali się adwokatami wartości krytycznych wobec całości cywilizacji, co daje się zauważyć w literaturze naturalizmu, sztuce ekspresjonistycznej i całym ruchu dekadenckim, który w tamtym okresie cieszył się całkiem dużym zainteresowaniem.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

2 Przedruk z czasopisma „Unicorn”, numer 1/82, s. 34–38.

Rozdział 2

DALSZE ZGŁĘBIANIE METODY SŁOWA

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 3

TRANS MAGICZNY/AKTYWOWANIE SIGILA

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

METODA OBRAZKOWA

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

METODA MANTRYCZNEGO ZAKLĘCIA

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

ALFABET PRAGNIEŃ

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

PRACA Z ATAWISTYCZNĄ NOSTALGIĄ

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

ALE JAK TO DZIAŁA?

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

KONSTRUOWANIE SIGILI W OPARCIU O PLANETARNE KAMEE

Dostępne w wersji pełnej

Wnioski

Dostępne w wersji pełnej

Słowniczek

Dostępne w wersji pełnej

Bibliografia

Dostępne w wersji pełnej