Spis treści

1. Rozdział 1

2. Rozdział 2

3. Rozdział 3

4. Rozdział 4

5. Rozdział 5

6. Rozdział 6

7. Rozdział 7

8. Rozdział 8

9. Rozdział 9

10. Rozdział 10

11. Rozdział 11

Tytuł oryginału: Beyond the Shadows

Copyright © 2008 by Brent Weeks
Copyright for the Polish translation © 2024 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Urszula Okrzeja
Korekta: Alicja Laskowska, Magdalena Górnicka
Mapa: Tim Paul
Ilustracja na okładce: Dark Crayon
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

ISBN 978-83-68069-53-2
Wydanie VI

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10, 00-657 Warszawa
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o. o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Maz.
tel. 22 733 50 10
www.dressler.com.pl

Wersję elektroniczną przygotowano w systemie Zecer

Kristi –
z tych samych powodów, co zwykle,

oraz

Tacie –
za twoją doskonałość, uczciwość
i za wychowanie dzieci, które szeptem wołają: „A kuku!”.

Rozdział 1

Logan Gyre siedział w błocie i we krwi na polu bitwy pod Gajem Pavvila. Ledwie godzinę temu rozgromili Khalidorczyków, kiedy to straszliwy umór, którego stworzono, aby pożarł cenaryjskie wojsko, rzucił się na swoich khalidorskich panów. Logan wydał najpilniejsze rozkazy, a potem odprawił wszystkich, żeby przyłączyli się do hulanek, które już ogarnęły cenaryjski obóz.

Terah Graesin przyszła do niego sama. Siedział na niskim głazie, nie zważając na błoto. Jego wspaniałe szaty do tego stopnia przesiąkły krwią – nie wspominając o gorszych rzeczach – że i tak już do niczego się nie nadawały. Z kolei suknia Terah, nie licząc samego rąbka, była całkiem czysta. Królowa włożyła wysokie buty, ale nawet one nie uchroniły jej przed gęstym błotem. Stanęła przed Loganem. Nie wstał.

Udawała, że tego nie zauważyła. On z kolei udawał, że nie zauważył jej kryjącej się za drzewami niecałe sto kroków dalej straży przybocznej, która nie uroniła nawet kropli krwi w bitwie. Terah Graesin mogła przyjść do Logana tylko z jednego powodu: zastanawiała się, czy nadal jest królową.

Gdyby nie był tak wykończony, pewnie by się uśmiał. Terah przyszła do niego sama, żeby popisać się albo swoją bezbronnością, albo odwagą.

– Byłeś dziś bohaterem – powiedziała. – Zatrzymałeś bestię Króla-Boga. Mówią, że go zabiłeś.

Logan pokręcił głową. Dźgnął umora, którego Król-Bóg zaraz potem opuścił, ale inni żołnierze zadali potworowi już wcześniej znacznie poważniejsze rany. Coś innego musiało powstrzymać Króla-Boga, nie Logan.

– Rozkazałeś bestii zniszczyć naszego wroga, a ona posłuchała. Ocaliłeś Cenarię.

Logan wzruszył ramionami. Miał wrażenie, że to się wydarzyło dawno temu.

– Więc pozostaje teraz jedno pytanie: czy ocaliłeś Cenarię dla siebie, czy dla nas wszystkich?

Logan splunął jej pod nogi.

– Skończ z tym pieprzeniem, Terah. Myślisz, że będziesz mną manipulować? Nie masz mi nic do zaoferowania, nie masz mi czym zagrozić. Chcesz mnie o coś zapytać? To okaż mi odrobinę szacunku i, do kurwy nędzy, po prostu zapytaj.

Terah zesztywniała, uniosła głowę i jej ręka drgnęła, ale królowa się opanowała.

Ten ruch ręką zwrócił jego uwagę. Czy gdyby Terah ją uniosła, byłby to sygnał do ataku? Logan spojrzał za nią, między drzewa na skraju pola, ale nie zobaczył ludzi Terah tylko swoich. Psy Agona – w tym dwóch zdumiewająco utalentowanych łuczników, których generał wyposażył w ymmurskie łuki i wyszkolił na łowców czarowników – po cichu okrążyły straż Terah. Obaj łucznicy mieli strzały na cięciwach, ale nie napięli łuków. Obaj specjalnie stanęli tak, żeby Logan dobrze ich widział; żaden z pozostałych Psów nie rzucał się w oczy.

Jeden z łowców czarowników zerkał na przemian na Logana i na jakiś cel w lesie. Logan spojrzał w tym samym kierunku i zobaczył łucznika Terah, mierzącego w niego i czekającego na sygnał swojej pani. Drugi łucznik Agona wpatrywał się w plecy Terah Graesin. Czekali na sygnał Logana. Powinien był się domyślić, że jego cwani sojusznicy nie zostawią go samego, kiedy w pobliżu jest Terah.

Spojrzał na nią. Była szczupła, ładna i miała zielone oczy o władczym spojrzeniu, które przypominały mu oczy jego matki. Terah myślała, że Logan nie wie o jej ludziach ukrywających się w lesie. Że nie wie o jej asie w rękawie.

– Złożyłeś mi przysięgę dziś rano w okolicznościach daleko odbiegających od ideału – powiedziała. – Zamierzasz dotrzymać słowa czy zostać królem?

Nie potrafiła zadać pytania wprost, co? Nie była do tego zdolna, nawet kiedy myślała, że w pełni panuje nad sytuacją. Nie będzie z niej dobrej królowej.

Logan myślał, że już podjął decyzję, ale teraz się zawahał. Przypomniał sobie, jakie to uczucie być całkowicie bezsilnym na Dnie, bezradnie patrzeć, jak mordują Jenine, jego świeżo poślubioną żonę. Przypomniał sobie, jak niepokojąco przyjemnie było kazać Kylarowi zabić Gorkhy’ego i widzieć wykonany rozkaz. Zastanawiał się, czy z taką samą przyjemnością patrzyłby na śmierć Terah Graesin. Wystarczy jedno skinienie w stronę łowców czarowników i zaraz się przekona. Nigdy więcej nie czułby się bezsilny.

Ojciec powiedział mu kiedyś: „Przysięga jest miarą człowieka, który ją składa”. Logan widział, co się stało, kiedy zrobił to, co wiedział, że jest słuszne, choćby nie wiadomo jak głupie wydawało się to w tamtej chwili. Tym właśnie zjednał sobie Męty. To właśnie ocaliło mu życie, kiedy gorączkował i był ledwie przytomny. To właśnie sprawiło, że Lilly – kobieta, którą Vürdmeisterowie włączyli do ciała umora – rzuciła się na Khalidorczyków. Ostatecznie, słuszne postępki Logana uratowały Cenarię. Jego ojciec Regnus Gyre też dotrzymał złożonych przysiąg, żyjąc w nieszczęśliwym małżeństwie i pełniąc nieszczęsną służbę u małostkowego, nikczemnego króla. Każdego dnia zaciskał zęby i każdej nocy zasypiał snem sprawiedliwego. Logan nie wiedział, czy jest równie wspaniałym człowiekiem jak jego ojciec. Nie potrafiłby tak żyć.

I dlatego się zawahał. Gdyby Terah uniosła rękę, dając swoim ludziom sygnał do ataku, zerwałaby umowę między panem i wasalem. A wtedy byłby wolny.

– Nasi żołnierze uznali mnie za króla – oznajmił neutralnym tonem.

Strać nad sobą panowanie, Terah. Daj sygnał do ataku. Daj sygnał do własnej śmierci.

Jej oczy zabłysły, ale głos miała spokojny, a dłoń się nie poruszyła.

– Ludzie mówią różne rzeczy w ferworze walki. Jestem gotowa wybaczyć to potknięcie.

Po to właśnie Kylar mnie uratował?

Nie. Ale takim właśnie jestem człowiekiem. Jestem synem swojego ojca.

Logan wstał powoli, żeby nie zaniepokoić łuczników żadnej ze stron, a potem, równie powoli, uklęknął i dotknął stóp Terah Graesin w hołdzie lennym.

Później tej nocy grupa Khalidorczyków zaatakowała cenaryjski obóz, zabiła kilkudziesięciu pijanych hulaków, po czym uciekła pod osłoną nocy. Rankiem Terah Graesin wysłała Logana Gyre z tysiącem jego ludzi, żeby wytropili wroga.

Rozdział 2

Wartownik był zaprawionym w bojach sa’ceurai – „panem miecza” – który zabił szesnastu mężczyzn i wplótł pasma ich włosów we własną ogniście rudą czuprynę. Nerwowo przyglądał się cieniom w miejscu, gdzie las przechodził w dębowy zagajnik, a kiedy się odwracał, osłaniał oczy przed malutkimi ogniskami kamratów, żeby nie osłabiły jego widzenia w ciemnościach. Mimo zimnego wiatru, który omiatał obozowisko i sprawiał, że wielkie dęby jęczały i trzeszczały, nie włożył hełmu, chcąc dobrze słyszeć. A jednak nie miał szans zatrzymać siepacza.

Byłego siepacza, poprawił się w myślach Kylar, balansując jedną ręką na szerokim dębowym konarze. Gdyby nadal był płatnym zabójcą, zamordowałby wartownika i miał kłopot z głowy. Teraz jednak był czymś innym, Aniołem Nocy – nieśmiertelnym, niewidzialnym i niemalże niezwyciężonym – i skazywał na śmierć tylko tych, którzy na to zasłużyli.

Mistrzowie miecza pochodzący z krainy, której sama nazwa oznaczała „miecz”, byli najlepszymi żołnierzami, jakich Kylar widział w swoim życiu. Rozbili obóz ze sprawnością, która zdradzała lata spędzone na wyprawach wojennych. Wycięli zarośla, które mogłyby zasłonić zbliżających się wrogów, okopali malutkie ogniska, żeby były jak najmniej widoczne, i ustawili namioty tak, aby chronić konie i dowódców. Przy każdym ognisku grzało się po dziesięciu mężczyzn. Każdy dobrze znał swoje obowiązki. Żołnierze poruszali się jak mrówki w lesie; po wypełnieniu zadań żaden nie oddalił się bardziej niż do sąsiedniego ogniska. Grali, ale nie pili i nie rozmawiali głośno. Jedyną słabością Ceuran – mimo ich ogromnej sprawności w działaniu – były ich zbroje. W pancerz z laki i bambusa można ubrać się samemu, ale do przywdziania khalidorskich zbroi, jakie ukradli tydzień temu z okolic Gaju Pavvila, potrzebna była pomoc. Obok zbroi łuskowych trafiały się kolczugi, a nawet zbroje płytowe, i Ceuranie nie potrafili się zdecydować, czy powinni spać w zbrojach, czy też każdemu wyznaczyć giermka.

Kiedy pozwolono poszczególnym oddziałom zdecydować samodzielnie, żeby żołnierze nie tracili czasu i nie pytali przedstawicieli kolejnych szczebli hierarchii wojskowej, Kylar wiedział, że jego przyjaciel Logan Gyre jest skazany na klęskę. Wielki Dowódca Lantano Garuwashi połączył w swoim wojsku ceurańskie zamiłowanie do porządku z osobistą odpowiedzialnością. To tłumaczyło, dlaczego Garuwashi nie przegrał ani jednej bitwy. I dlatego musiał umrzeć.

Kylar przemykał się więc wśród drzew jak oddech mściwego boga i wydawało się, że liście szeleszczą tylko z powodu nocnego wiatru. Dęby rosły w dużych odstępach, w prostych szeregach, łamanych czasem przez młodsze drzewa, które wcisnęły się między ramiona starszych i same się zestarzały. Kylar przesunął się na konarze najdalej jak zdołał i obserwował Lantano Garuwashiego między kołyszącymi się gałęziami w słabym świetle ogniska. Lantano dotykał leżącego na kolanach miecza z zachwytem, jaki wywołuje nowy nabytek. Gdyby Kylar dostał się na sąsiedni dąb, po zejściu z drzewa znajdowałby się raptem kilka kroków od truposza.

Czy mogę nazywać cel „truposzem”, jeśli już nie jestem siepaczem?

Nie sposób było myśleć o Garuwashim jak o „celu”. Kylar nadal słyszał głos mistrza, Durzo Blinta, który szydził: „Zabójcy mają cele, bo zabójcy czasem chybiają”.

Kylar ocenił odległość do następnego konaru, który utrzyma jego ciężar. Osiem kroków. Żaden wielki skok. Kłopot tylko w tym, jak wylądować na drzewie i bezszelestnie wyhamować, mając jedną rękę. Jeśli nie skoczy, będzie musiał przekraść się obok dwóch ognisk, między którymi ludzie nadal się kręcili, a ziemia była usiana suchymi liśćmi. Zdecydował, że skoczy przy następnym odpowiednim podmuchu wiatru.

– W twoich oczach płonie dziwne światło – powiedział Lantano Garuwashi.

Był potężnie zbudowany jak na Ceuranina – wysoki i szczupły, ale umięśniony jak tygrys. Pasma jego włosów – takiej samej barwy jak migoczące płomienie ogniska – przebłyskiwały między sześćdziesięcioma lokami we wszelkich kolorach, odciętymi zabitym przeciwnikom.

– Zawsze lubiłem ogień. Chcę go pamiętać, kiedy będę umierał.

Kylar przesunął się, żeby zerknąć na mówiącego. To był Feir Cousat, jasnowłosy olbrzym, równie szeroki w barach jak wysoki. Kylar spotkał go raz. Feir był nie tylko wspaniałym wojownikiem, ale też magiem. Kylar miał szczęście, że mężczyzna siedział zwrócony do niego plecami.

Tydzień temu, po tym, jak zabił go khalidorski Król-Bóg, Garoth Ursuul, Kylar zawarł umowę z żółtooką istotą zwaną Wilkiem. W swoim dziwnym legowisku w krainie między życiem i śmiercią Wilk obiecał, że zwróci Kylarowi prawą rękę i szybko przywróci go do życia, jeśli Kylar ukradnie miecz Lantano Garuwashiego. To, co wydawało się całkiem proste – cóż może powstrzymać niewidzialnego człowieka przed kradzieżą? – z każdą sekundą stawało się coraz bardziej skomplikowane. Kto może powstrzymać niewidzialnego człowieka? Mag, który widzi niewidzialnych.

– Zatem naprawdę wierzysz, że Mroczny Łowca żyje w tym lesie? – zapytał Garuwashi.

– Wysuń odrobinę ostrze z pochwy, Wielki Dowódco – odpowiedział Feir.

Garuwashi wysunął miecz na szerokość dłoni. Ostrze, które wyglądało jak kryształ wypełniony ogniem, rozbłysło światłem.

– Ostrze płonie, ostrzegając przed niebezpieczeństwem lub magią. Mroczny Łowca to jedno i drugie.

Tak samo jak ja, pomyślał Kylar.

– Jest blisko? – spytał Garuwashi.

Uniósł się, przysiadając, jak tygrys gotowy do skoku.

– Uprzedzałem, że wciąganie cenaryjskiego wojska w pułapkę tutaj może zakończyć się naszą śmiercią, nie ich – odparł Feir.

Znowu spojrzał w ogień.

Przez ostatni tydzień od czasu bitwy pod Gajem Pavvila Garuwashi odciągał Logana i jego ludzi na wschód. Ponieważ Ceuranie przebrali się w zbroje martwych Khalidorczyków, Logan myślał, że ściąga niedobitki pokonanej khalidorskiej armii. Kylar nadal nie miał pojęcia, dlaczego Lantano Garuwashi ściągnął tutaj Logana.

Z drugiej strony nie miał też pojęcia, dlaczego czarna, metaliczna kula zwana ka’kari wybrała sobie jego i jemu służyła – ani dlaczego przywracała go do życia, ani dlaczego widział skazę na duszach ludzi, którzy zasługiwali na śmierć ani, skoro już o tym mowa, dlaczego słońce wschodzi i jak to się dzieje, że wisi na niebie i nie spada.

– Mówiłeś, że nic nam nie grozi, dopóki nie wejdziemy do lasu Łowcy.

– Powiedziałem, że prawdopodobnie nic nam nie grozi – poprawił go Feir. – Łowca wyczuwa magię i nienawidzi jej. Ten miecz jak najbardziej podpada pod magię.

Garuwashi zbył groźbę machnięciem ręki.

– Nie weszliśmy do lasu Łowcy, a jeśli Cenaryjczycy chcą z nami walczyć, będą musieli tam wejść – odpowiedział.

Kiedy Kylar zrozumiał w końcu plan, zaparło mu dech. Lasy ciągnące się na północ, na południe i na zachód miały gęste poszycie. Logan mógł wykorzystać swoją przewagę liczebną tylko nadchodząc od wschodu, gdzie ogromne sekwoje Lasu Mrocznego Łowcy zostawiały wojsku mnóstwo miejsca do manewrów. Mówiło się jednak, że ta istota z dawnych wieków zabijała każdego, kto wszedł do lasu. Uczeni zbywali to jako przesąd, ale Kylar rozmawiał z wieśniakami z Zakola Torras. Jeśli w ogóle byli przesądni, to panował wśród nich tylko jeden przesąd. Logan wejdzie prosto w pułapkę.

Znowu powiało i konary dębów jęknęły. Kylar warknął cicho i skoczył. Dzięki Talentowi z łatwością pokonał dystans. Skoczył jednak za daleko, z za dużym rozmachem i prawie ześlizgnął się z konaru. Małe, czarne szpony rozerwały jego ubranie z boku kolan, wzdłuż lewego przedramienia, a nawet wzdłuż żeber. Przez chwilę szpony były z płynnego metalu i nie tyle rozdarły materiał, ile przesączyły się przez niego, ale zaraz stwardniały i gwałtownie powstrzymały upadek Kylara.

Kiedy wciągnął się z powrotem na konar, pazury znowu wtopiły się w skórę. Kylar dygotał, ale nie dlatego, że o mały włos by spadł. Czym się staję? Z każdą zadaną śmiercią i z każdą, której sam doświadczył, stawał się coraz mocniejszy. To go przerażało do szpiku kości. Jaka jest tego cena? Musi być jakaś cena.

Zgrzytając zębami, Kylar zszedł z drzewa głową na dół, pozwalając, żeby pazury wysuwały się z jego ciała i znikały z powrotem, zostawiając niewielkie dziury w ubraniu i korze. Kiedy doszedł do ziemi, czarne ka’kari wylało się każdym porem skóry, pokrywając ją dokładnie. Ukryło jego twarz i ciało, ubranie i miecz, i zaczęło pożerać światło. Będąc niewidzialnym, Kylar ruszył przed siebie.

– Marzyłem o tym, żeby zamieszkać w takim miasteczku jak Zakole Torras – powiedział Feir, nadal zwrócony potężnymi plecami do Kylara. – Zbudowałbym małą kuźnię nad rzeką, zaprojektowałbym koło wodne, żeby napędzało miechy, dopóki synowie nie podrośliby na tyle, żeby mi pomóc. Pewien prorok powiedział mi, że to może się wydarzyć.

– Dość tych marzeń – przerwał mu Garuwashi, zbierając się do wstania. – Trzon mojej armii już prawie przeszedł przez góry. Ty i ja ruszamy.

Trzon armii? Ostatni fragment układanki wpadł na swoje miejsce. To dlatego sa’ceurai przebrali się za Khalidorczyków. Garuwashi odciągał najlepszych cenaryjskich żołnierzy daleko na wschód, podczas gdy jego wojska gromadziły się na zachodzie. Ponieważ Khalidorczyków pokonano pod Gajem Pavvila, cenaryjscy chłopi – żołnierze z poboru – już pewnie wracali w pośpiechu na swoje farmy. Za kilka dni kilkuset gwardzistów zamkowych w Cenarii będzie musiało stawić czoło całej ceurańskiej armii.

– Ruszamy? Dziś w nocy? – zdziwił się Feir.

– Teraz. – Garuwashi uśmiechnął się znacząco, patrząc prosto na Kylara.

Kylar zamarł, ale Ceuranin go nie widział. Za to Kylar dostrzegł coś w zielonych oczach Garuwashiego – coś strasznego.

Ujrzał w nich osiemdziesiąt dwa zabójstwa. Osiemdziesiąt dwa! Żadne z nich nie było morderstwem. Zabicie Lantano Garuwashiego nie byłoby sprawiedliwe; to byłoby morderstwo. Kylar głośno zaklął.

Lantano Garuwashi zerwał się na równe nogi, wyciągając błyskawicznie miecz, który wyglądał jak żywy płomień. Od razu stanął w gotowości do walki. Potężny jak góra Feir był ledwie odrobinę wolniejszy. Już stał z obnażonym ostrzem – zerwał się z taką szybkością, jakiej Kylar nigdy nie spodziewałby się po tak potężnie zbudowanym człowieku. Wytrzeszczył oczy na widok Kylara.

Kylar krzyknął sfrustrowany i pozwolił, żeby błękitny płomień oblał pokrytą ka’kari skórę i złowieszczą maskę na twarzy. Usłyszał kroki, kiedy jeden z przybocznych Garuwashiego zaszedł go od tyłu. Talent wezbrał i Kylar zrobił salto do tyłu, lądując na ramionach mężczyzny i odbijając się od nich. Sa’ceurai padł na ziemię, a Kylar wyskoczył w powietrze; błękitne płomienie strzelały i trzaskały na jego ciele.

Zanim chwycił się gałęzi, zgasił błękitny ogień i stał się niewidzialny. Skakał z gałęzi na gałąź nie próbując już się skradać. Jeśli czegoś nie zrobi – i to dzisiejszego wieczoru – Logan i jego ludzie zginą.

***

– To był Łowca? – zapytał Garuwashi.

– Gorzej – odpowiedział Feir, blednąc. – To był Anioł Nocy, zapewne jedyny człowiek na świecie, którego powinieneś się bać.

Oczy Lantano Garuwashiego zabłysły ogniem, który powiedział Feirowi, że słowa „człowiek, którego powinieneś się bać” odebrał jako „godny przeciwnik”.

– Którędy uciekł? – spytał Garuwashi.

Rozdział 3

Kiedy Elene podjechała do małego zajazdu w Zakolu Torras, kompletnie wycieńczona, przepiękna, młoda kobieta o długich rudych włosach związanych w koński ogon i z błyszczącym kolczykiem w lewym uchu, dosiadała właśnie dereszowatego ogiera. Stajenny gapił się na nią, patrząc, jak odjeżdża na północ.

Mężczyzna odwrócił się dopiero, kiedy Elene prawie na niego wjechała. Zamrugał, patrząc na nią jak otumaniony.

– Ej, pani przyjaciółka właśnie odjechała – powiedział, wskazując na odjeżdżającą rudowłosą dziewczynę.

– O czym pan mówi? – Elene była tak zmęczona, że nawet nie potrafiła zebrać myśli.

Szła dwa dni, zanim odnalazł ją jeden z koni. Nigdy nie dowiedziała się, co się stało z pozostałymi jeńcami Khalidorczyków ani z Ymmurczykiem, który ją uratował.

– Jeszcze da pani radę ją dogonić – dodał stajenny.

Elene widziała młodą kobietę wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nigdy się nie spotkały. Pokręciła głową. Musiała kupić zapasy, zanim ruszy do Cenarii. Poza tym, prawie już zapadł zmrok, a po kilku dniach wędrówki z khalidorskimi porywaczami, Elene potrzebowała nocy w łóżku równie desperacko jak kąpieli.

– Nie sądzę – odparła.

Weszła do zajazdu, wynajęła pokój u rozkojarzonej żony oberżysty, płacąc srebrem, którego całkiem sporo znalazła w jednej z sakw, umyła się, uprała ubranie i natychmiast zasnęła.

Przed świtem włożyła z niechęcią wilgotną jeszcze sukienkę i zeszła do jadalni.

Oberżysta, drobny, młody człowiek, wniósł właśnie skrzynkę umytych dzbanów i ustawiał je do góry nogami, żeby obciekły, zanim wreszcie położy się spać. Przyjaźnie skinął do Elene głową, ledwie na nią zerknąwszy.

– Żona poda śniadanie za pół godziny. A jeśli… O, do diabła. – Znowu spojrzał na nią i najwyraźniej po raz pierwszy naprawdę ją zobaczył. – Maira nic mi nie powiedziała…

Otarł ręce o fartuch, z przyzwyczajenia, bo ręce miał suche i podszedł do stołu, na którym piętrzył się stos bibelotów, papierów i ksiąg rachunkowych.

Wyciągnął list i podał go Elene z przepraszającą miną.

– Nie widziałem pani wczoraj wieczorem, bo od razu dałbym to pani.

Na kartce wypisano imię Elene i podano jej rysopis. Rozłożyła ją i ze środka wypadł mniejszy, pognieciony liścik. Był napisany charakterem pisma Kylara. Data wskazywała na dzień, w którym wyjechał z Caernarvon. Gardło jej się zacisnęło.

Elene – przeczytała – wybacz. Próbowałem. Przysięgam, że próbowałem. Niektóre rzeczy są warte więcej niż moje szczęście. Niektórych rzeczy tylko ja mogę dokonać. Odsprzedaj to panu Bourary i przeprowadź się z rodziną do lepszej części miasta. Zawsze będę Cię kochać.

Kylar nadal ją kochał. Kochał ją. Zawsze w to wierzyła, ale czym innym było ujrzenie takich słów napisanych jego niechlujnym charakterem pisma. Łzy popłynęły jej po policzkach. Nie przejmowała się nawet zaniepokojonym oberżystą, który otwierał i zamykał usta, niepewny, co zrobić z zapłakaną kobietą w swoim zajeździe.

Elene nie chciała się zmienić i zapłaciła za to wysoką cenę, ale Bóg dał jej drugą szansę. Pokaże Kylarowi, jak silna, głęboka i rozległa potrafi być miłość kobiety. To nie będzie łatwe, ale był mężczyzną, którego kochała. Był tym jedynym. Kochała go i tyle.

Minęło kilka minut, zanim przeczytała drugi list, napisany nieznajomym, kobiecym charakterem pisma.

Nazywam się Vi – napisano w liście – i jestem siepaczem, który zabił Jarla i porwał Uly. Kylar zostawił Cię, żeby ratować Logana i zabić Króla–Boga. Mężczyzna, którego kochasz, ocalił Cenarię. Mam nadzieję, że jesteś z niego dumna. Jeśli wybierasz się do Cenarii, to przekazałam Mamie K dostęp do moich rachunków. Bierz, co będzie ci potrzebne. W każdym razie Uly będzie w Oratorium, tak samo jak ja, i myślę, że wkrótce pojawi się tam również Kylar. Jest… coś jeszcze, ale nie mam odwagi o tym napisać. Musiałam zrobić coś strasznego, żebyśmy mogli wygrać. Żadne słowa nie przekreślą krzywdy, którą Ci wyrządziłam. Ogromnie przepraszam. Chciałabym wszystko naprawić, ale nie mogę. Kiedy przyjedziesz, będziesz mogła zemścić się tak, jak zechcesz, nawet mnie zabić. Vi Sovari.

Elene zjeżyły się włosy na karku. Jaka osoba mogłaby uważać się za takiego wroga i takiego przyjaciela jednocześnie? Gdzie są ślubne kolczyki Elene? „Jest coś jeszcze”? Co to znaczyło? Vi zrobiła coś strasznego?

Intuicja podpowiedziała jej, co się stało, i Elene poczuła ołowiany ciężar w żołądku. Kobieta, którą wczoraj widziała, nosiła kolczyk. Pewnie to nie był… to na pewno nie był…

– O mój Boże – jęknęła.

Popędziła po konia.

***

Każdej nocy śnił coś innego. Logan stał na podwyższeniu, patrząc na ładną, drobną Terah Graesin. Była gotowa iść po trupach – po całej armii trupów – albo wyjść za mężczyznę, którym gardzi, żeby tylko zrealizować swoje ambicje. Tak samo jak tamtego dnia, i teraz serce zawiodło Logana. Jego ojciec ożenił się z kobietą, która zatruła jego szczęście. Logan tak nie potrafił.

Jak tamtego dnia, Logan poprosił, żeby złożyła mu hołd lenniczy, a okrągłe podwyższenie przypominało mu Dno, na którym gnił w czasie khalidorskiej okupacji. Terah odmówiła. Jednakże zamiast się samemu ukorzyć, żeby nie doszło do rozłamu w armii w przededniu bitwy, we śnie Logan powiedział: „Więc skazuję cię na śmierć pod zarzutem zdrady”.

Jego miecz zadzwonił. Terah zatoczyła się do tyłu, ale zbyt wolno. Ostrze przecięło jej szyję do połowy.

Logan złapał ją i nagle trzymał w ramionach inną kobietę i był w innym miejscu. Z rozciętego gardła Jenine lała się krew na jej białą koszulę nocną i na jego nagą pierś. Khalidorczycy, którzy włamali się do ich poślubnej sypialni, śmiali się.

Logan rzucał się we śnie i w końcu się obudził. Leżał w ciemności. Potrzebował chwili, zanim przypomniał sobie, gdzie się znajduje. Jego Jenine nie żyła. Terah Graesin była królową. Logan złożył jej przysięgę lenniczą. Dał jej słowo, a to było coś więcej niż przysięga – to oznaczało całkowitą uczciwość. Zatem, gdy jego królowa rozkazała mu pozbyć się khalidorskich niedobitków, podporządkował się. Zawsze z przyjemnością zabije paru Khalidorczyków.

Siadając w mrocznym namiocie, Logan zobaczył kapitan swojej straży przybocznej, Kaldrosę Wyn. W czasie okupacji burdele Mamy K były najbezpieczniejszym miejscem dla kobiet. Mama K przyjmowała tylko najpiękniejsze i egzotyczne kobiety. To one pierwsze w tej wojnie przelały khalidorską krew w ramach obejmującej całe miasto zasadzki, którą nazwano później Nocta Hemata – Noc Krwi. Logan uhonorował je publicznie i wtedy stały się jego sojuszniczkami. Te, które potrafiły walczyć, walczyły i wiele zginęło, ratując mu życie. Po bitwie pod Gajem Pavvila Logan odprawił wszystkie kobiety, które były kawalerami Orderu Podwiązki, z wyjątkiem Kaldrosy Wyn. Jej mąż był jednym z dziesięciu łowców czarowników, a że byli nierozłączni, powiedziała, że równie dobrze może dalej służyć Loganowi.

Kaldrosa nosiła swoją podwiązkę na lewej ręce. Uszyta z zaczarowanych khalidorskich chorągwi skrzyła się nawet w ciemności. Rzecz jasna, Kaldrosa była ładna. Miała oliwkową sethyjską cerę, gardłowy śmiech i setki historii na podorędziu – niektóre z nich były nawet prawdziwe, jak twierdziła. Nosiła niedopasowaną kolczugę i kasak z białozorem, którego skrzydła wychodziły poza czarny krąg.

– Już czas – powiedziała.

Generał Agon Brant zajrzał do namiotu i wszedł. Nadal chodził o dwóch laskach.

– Zwiadowcy wrócili. Nasz elitarny oddział Khalidorczyków myśli, że urządza zasadzkę. Jeśli nadejdziemy z północy, południa albo od zachodu, będziemy musieli iść przez gęsty las. Możemy przejść tylko przez Las Łowcy. Jeśli on naprawdę istnieje, wybije nas co do nogi. Gdybym miał tylko setkę ludzi przeciwko tysiącu czterystu, to nie sądzę, żebym to lepiej obmyślił.

Gdyby do takiej sytuacji doszło miesiąc temu, Logan by się nie wahał. Poprowadziłby wojsko przez względnie otwartą przestrzeń Lasu Łowcy i chrzanić legendy. Ale pod Gajem Pavvila zobaczyli legendę na własne oczy – pożarła tysiące. Umór wstrząsnął przekonaniem Logana, że potrafi odróżnić zabobon od rzeczywistości.

– Są Khalidorczykami. Dlaczego nie poszli na północ do Przełęczy Quoriga?

Agon wzruszył ramionami. Od tygodni wałkowali to pytanie. Ścigany pluton nie był nawet w przybliżeniu tak niedbały jak Khalidorczycy, których znali. Nawet uciekając przed wojskiem Logana organizowali wypady. Cenaria straciła setkę ludzi. Khalidorczycy ani jednego. Agon zgadywał, że to oddział elitarny wywodzący się z jakiegoś plemienia khalidorskiego, z którym Cenaryjczycy nigdy wcześniej się nie zetknęli. Logan miał wrażenie, że natrafił na zagadkę.

– Nadal chcesz uderzyć na nich ze wszystkich stron? – spytał Agon.

Zagadka nadal stała przed Loganem, kpiąc sobie z niego. Odpowiedź się nie pojawiła.

– Tak.

– Nadal upierasz się, że sam poprowadzisz kawalerię przez Las?

Logan pokiwał głową. Jeśli miał prosić ludzi, żeby narazili się na śmierć z rąk jakiegoś potwora, to sam też musi się poświęcić.

– To bardzo… odważne – powiedział Agon.

Służył arystokratom wystarczająco długo, żeby, mówiąc komplement, wyrazić tysiąc obelg.

– Dość tego – powiedział Logan, biorąc hełm od Kaldrosy. – Chodźmy zabić paru Khalidorczyków.

Rozdział 4

Vürdmeister Neph Dada zakaszlał głębokim, rzężącym, niezdrowym kaszlem. Odchrząknął głośno i splunął na dłoń. Przechylił głowę i patrzył, jak flegma ścieka na ziemię, a potem spojrzał na pozostałych Vürdmeisterów siedzących wokół ogniska. Nie licząc młodego Borsiniego, który cały czas mrugał, żaden nie okazał, że wzbudził w nich odrazę. Człowiek utrzymywał się przy życiu wystarczająco długo, żeby zostać Vürdmeisterem, nie tylko dzięki magicznej sile.

Świecące słabo figurki ustawiono na ziemi w szyku bojowym.

– To tylko przybliżone pozycje wojsk – powiedział Neph. – Siły Logana Gyre to czerwone figurki. Około tysiąca czterystu ludzi na zachód od Lasu Mrocznego Łowcy, na ziemiach cenaryjskich. Jakichś dwustu Ceuran udających Khalidorczyków to niebieskie figurki, znajdujące się na samym skraju Lasu. Białe figurki dalej na zachód to pięć tysięcy naszych ukochanych wrogów, Lae’knaught. My, Khalidorczycy, ostatni raz walczyliśmy bezpośrednio z Lae’knaught, kiedy wy jeszcze trzymaliście się cycka, więc pozwólcie, że wam przypomnę: Lae’knaught nie nienawidzi wszelkiej magii, a zniszczenie nas jest głównym powodem powołania do istnienia tego zakonu. Pięć tysięcy tych ludzi z powodzeniem wystarczy, żeby dokończyć robotę, którą zaczęli Cenaryjczycy w bitwie pod Gajem Pavvila, musimy więc rozegrać to bardzo ostrożnie.

Pokrótce Neph przedstawił im to, co wiedział o rozmieszczeniu wszystkich sił, zmyślając szczegóły, kiedy wydawało się to stosowne, i chętnie rzucając wojskowym żargonem, jakby się spodziewał, że Vürdmeisterowie pojmą wszystkie niuanse sztuki dowodzenia, której nigdy się nie uczyli. Zawsze, kiedy umierał Król-Bóg, zaczynały się rzezie. Najpierw spadkobiercy zwracali się przeciwko sobie. Potem ci, którzy przetrwali, gromadzili wokół siebie meisterów i Vürdmeisterów i zaczynali walki od nowa, aż zostawał tylko jeden Ursuul. Jeśli nikt nie ugruntował swojej przewagi dostatecznie szybko, rozlew krwi obejmował też meisterów. Neph Dada nie zamierzał na to pozwolić.

Kiedy tylko się upewnił, że Król-Bóg Garoth Ursuul nie żyje, odnalazł Tensera Ursuula, jednego ze spadkobierców Króla-Boga i przekonał go, żeby przejął Khali. Tenser pomyślał, że to przejęcie bogini oznacza potęgę. I rzeczywiście, ale dla Nepha. Dla Tensera oznaczało to katatonię i szaleństwo. Potem Neph rozesłał prostą wiadomość do wszystkich Vürdmeisterów we wszystkich zakątkach khalidorskiego imperium: „Pomóżcie mi sprowadzić Khali do domu”.

Odpowiadając na ten religijny apel, każdy Vürdmeister, który nie chciał ryzykować życia, popierając jakiegoś bezwzględnego dzieciaka z rodu Ursuulów, miał pretekst do ucieczki. Jeśli Neph zapanuje nad tymi pierwszymi Vürdmeisterami, którzy przybyli z posterunków na pobliskich ziemiach, to, kiedy zjawią się pozostali z dalszych regionów imperium, sami się podporządkują. Jeśli Królowie-Bogowie byli w czymś dobrzy, to we wszczepianiu posłuszeństwa.

– Las Mrocznego Łowcy znajduje się między nami – Neph machnął ręką, obejmując Vürdmeisterów, siebie i strażników Khali, w sumie ledwie pięćdziesięciu ludzi – a tymi wojskami. Osobiście widziałem ponad setkę ludzi, meisterów i nie tylko, którym rozkazano wejść do Lasu. Żaden nie powrócił. Nigdy. Gdyby nie szło o bezpieczeństwo Khali, w ogóle bym o tym nie wspominał. – Neph znowu zakaszlał; w płucach naprawdę miał żywy ogień, ale kaszel był wkalkulowany w jego plan. Ci, którzy nie ugięliby kolan przed młodym mężczyzną, mogą chętnie służyć słabnącemu starcowi, uznając, że to nie potrwa długo. Splunął. – Ceuranie mają miecz mocy, Curocha. Tutaj. – Neph wskazał miejsce, gdzie wylądowała jego flegma, sam skraj Lasu Mrocznego Łowcy.

– Czy miecz przyjął kształt Ceur’caelestosa, ceurańskiego Ostrza Niebios? – zapytał Vürdmeister Borsini.

To on cały czas mrugał; był młodzieńcem o groteskowo wielkim nosie i ogromnych uszach. Gapił się w przestrzeń. Nephowi się to nie podobało. Borsini podsłuchiwał, kiedy zwiadowcy składali raport?

Vir Borsiniego, miara względów bogini i jego magicznych mocy, wypełniał mu ramiona jak setka kolczastych różanych łodyg. Tylko vir Nepha pokrywał więcej skóry, falując jak żywy tatuaż w lodricarskich zawijasach, czerniąc jego ciało od czoła aż po paznokcie. Ale mimo inteligencji i mocy Borsini opanował dopiero jedenaście shu’ra. Neph, Tarus, Orad i Raalst byli Vürdmeisterami dwunastego shu’ra – wyżej mógł zajść tylko Król-Bóg.

– Curoch przyjmuje taki kształt, jaki zechce – powiedział Neph. – Chodzi o to, że jeśli Curoch znajdzie się w Lesie Łowcy, nigdy już go nie opuści. Mamy jedyną szansę przechwycić łup, którego szukaliśmy od wieków.

– Ale tam są trzy armie – zauważył Vürdmeister Tarus. – Wszystkie mają przewagę liczebną i każda z radością nas zabije.

– Próba przechwycenia miecza najprawdopodobniej zakończy się śmiercią śmiałka, ale pozwólcie, że wam przypomnę, że jeśli nie spróbujemy, odpowiemy za to – powiedział Neph. – Dlatego ja pójdę. Jestem stary. Zostało mi tylko kilka lat, więc moja śmierć nie będzie wysoką ceną dla imperium.

Oczywiście, kiedy już będzie miał w ręku Curocha, który stukrotnie wzmocni jego magiczne moce, wszystko się zmieni i każdy o tym wiedział.

Vürdmeister Tarus jako pierwszy wysunął sprzeciw.

– A kto wyznaczył ciebie na dowódcę…

– Khali – przerwał mu Borsini, zanim Neph zdążył odpowiedzieć. Niech to szlag! – Dzięki Khali miałem widzenie. To dlatego zapytałem, jak Ceuranie nazywają miecz. Khali powiedziała mi, że to ja mam przynieść Ceur’caelestosa. Jestem z nas najmłodszy, najbardziej zbędny i najszybszy. Vürdmeisterze Dada, powiedziała, że porozmawia z tobą dziś rano. Masz czekać na jej słowo przy łożu księcia. Sam.

Ten chłopak był genialny. Chciał zaryzykować z mieczem i na oczach wszystkich przekupywał Nepha. Neph zostanie z Khali i księciem w katatonii, a kiedy wyjdzie, ogłosi „słowo od bogini”. Prawdę mówiąc, Neph wcale nie chciał iść po miecz, ale musiał to zaproponować, bo tylko wtedy na pewno zmusiliby go do pozostania. Borsini spojrzał mu w oczy. Jego spojrzenie mówiło: „Jeśli zdobędę miecz, będziesz mi służył. Jasne?”.

– Błogosławione niech będzie jej imię – powiedział Neph.

Pozostali powtórzyli jak echo. Nie do końca rozumieli, co właśnie się rozegrało. Z czasem to do nich dotrze.

– Powinieneś wziąć mojego konia. Jest szybszy od twojego – zaproponował Neph.

Wplótł malutkie zaklęcie w grzywę wierzchowca. Kiedy słońce wzejdzie – mniej więcej w czasie, kiedy jeździec dotrze do południowego krańca lasu – zaklęcie zacznie pulsować magią, która ściągnie Mrocznego Łowcę. Borsini nie dożyje południa.

– Dziękuję, ale źle sobie radzę z cudzymi końmi. Wezmę swojego – odpowiedział Borsini, starając się zachować neutralny ton.

Poruszył ogromnymi uszami i nerwowo skubnął ogromny nos. Spodziewał się pułapki i wiedział, że jej uniknął, ale chciał, żeby Neph uznał to za ślepy traf.

Neph zamrugał, udając rozczarowanie, a potem wzruszył ramionami, jakby chciał ukryć niezadowolenie i dać do zrozumienia, że to nie ma znaczenia.

I rzeczywiście nie miało. Takie samo zaklęcie wplótł w grzywy wszystkich koni w obozie.

Rozdział 5

Kylar jeszcze nigdy nie rozpętał wojny.

Podkradając się do obozu Lae’knaught, nie musiał tak uważać, jak kiedy podchodził do obozu Ceuran. Po prostu przeszedł niewidzialny obok wartowników w czarnych kasakach ozdobionych złotym słońcem – czystym światłem rozumu pokonującym ciemnotę i zabobon. Wyszczerzył zęby. Lae’knaught będą zachwyceni Aniołem Nocy.

Obóz był ogromny. Stacjonował tu cały legion, pięć tysięcy żołnierzy, w tym tysiąc słynnych lansjerów. Jako społeczność opierająca się jedynie na ideologii Lae’knaught twierdził, że nie posiada ziemi. W rzeczywistości okupował wschodnią Cenarię od osiemnastu lat. Kylar podejrzewał, że legion przysłano tutaj, żeby zniechęcić Khalidor do dalszego parcia na wschód. A może po prostu zjawili się tu przypadkiem?

Prawdę mówiąc, to go nie obchodziło. Rycerze Lae’knaught to zwyczajne oprychy. Gdyby w ich zapewnieniach, że walczą z czarną magią, była chociaż krztyna prawdy, przyszliby Cenarii z pomocą, kiedy napadł na nią Khalidor. Zamiast tego zabijali czas, paląc miejscowe „czarownice” i rekrutując ludzi spośród cenaryjskich uchodźców. Pewnie zamierzali „przyjść z pomocą”, kiedy Cenaria już upadnie, i uzyskać w zamian za to lepsze ziemie.

Chociaż Cenaria nie prowokowała niczyjego ataku, została najechana od wschodu przez Lae’knaught, od północy przez Khalidor i teraz od południa przez Ceurę. Najwyższy czas, żeby te wygłodniałe miecze spotkały się ze sobą.

Dymiące czarne ostrze wysunęło się z lewej ręki Kylara. Sprawił, że zaczęło się jarzyć i spowiło błękitnymi płomieniami, ale sam został niewidzialny. Dwaj żołnierze, którzy sobie gawędzili, zamiast być na wyznaczonym obchodzie, zamarli na ten widok. Pierwszy był względnie niewinny. Z oczu drugiego Kylar wyczytał, że mężczyzna oskarżył młynarza o czary, bo pragnął jego żony.

– Morderca – powiedział Kylar.

Ciął ostrzem uformowanym z ka’kari. Miecz nie tyle ciął, ile pożerał. Niemal bez oporu ostrze przeszło przez nosal hełmu, sam nos, podbródek, kasak, przeszywanicę i brzuch. Mężczyzna spojrzał w dół, a potem dotknął rany na rozciętej twarzy, z której trysnęła krew. Krzyknął i z jego torsu wypłynęły wszystkie wnętrzności.

Drugi uciekł z wrzaskiem.

Kylar biegł, spowijając się w iluzje. Jakby zza dymu rozbłyskiwała opalizująca, czarna metaliczna skóra, łuki wyolbrzymionych mięśni, oblicze Sprawiedliwości: wyraziste ściągnięte brwi, wysokie kanciaste kości policzkowe, drobne usta i lśniące czarne oczy bez źrenic, z których wylewał się błękitny płomień. Przebiegł obok garstki wychudzonych cenaryjskich rekrutów, którzy wytrzeszczyli oczy na jego widok; trzymali broń, ale całkiem o niej zapomnieli. W ich oczach nie było zbrodni. Dołączyli do Lae’knaught, bo przymierali głodem.

Za to następna grupa brała udział w setkach podpaleń i gorszych rzeczy.

– Gwałciciel! – ryknął Kylar.

Ciął ostrzem ka’kari krocze mężczyzny. To będzie ciężka śmierć. Kolejnych trzech zginęło, zanim ktokolwiek go zaatakował. Zrobił unik przed włócznią, odciął jej grot i znowu ruszył biegiem w stronę namiotów dowództwa w centrum obozu.

Trąbki zagrały na alarm. Wreszcie. Kylar biegł między namiotami, czasem z powrotem znikając w niewidzialności, ale zanim zabił, zawsze znowu się pojawiał. Uwolnił kilka koni, żeby narobić większego zamieszania, ale nie za dużo. Chciał, żeby wojsko było w stanie szybko zareagować.

W ciągu kilku minut w obozie rozpętało się pandemonium. Kilka koni ruszyło galopem, ciągnąc za sobą poprzeczkę, do której były uwiązane; poprzeczka latała we wszystkie strony, zaczepiając o namioty i ciągnąc je za sobą. Mężczyźni krzyczeli, klęli, bełkotali coś o duchu, demonie, widziadle. Niektórzy atakowali siebie nawzajem w zamieszaniu i ciemności. Jakiś namiot buchnął ogniem. Za każdym razem, kiedy pojawiał się jakiś oficer, krzycząc i próbując zaprowadzić porządek, Kylar zabijał. W końcu znalazł tego, którego szukał.

Starszy mężczyzna wypadł z największego namiotu w obozie. Miał na głowie wielki hełm, symbol grafa Lae’knaught – generała.

– Stawać w szyku! Formacja jeż! – krzyknął. – Głupcy, daliście się omamić! Formować jeże, niech was szlag!

Z powodu przerażenia i ponieważ wielki hełm stłumił głos dowódcy, początkowo niewielu mężczyzn posłuchało, ale trębacz raz za razem wygrywał sygnał. Kylar zobaczył, że mężczyźni zaczynają formować luźne kręgi, stając do siebie plecami i mierząc przed siebie włóczniami.

– Walczycie tylko ze sobą. To złudzenie. Pamiętajcie o swojej zbroi.

Graf miał na myśli Zbroję Niewiary. Lae’knaught uważali, że przesądy mają wpływ na człowieka tylko wtedy, kiedy się w nie wierzy.

Kylar skoczył wysoko w powietrze i stał się widzialny, kiedy opadał przed grafem. Wylądował na jednym kolanie i z pochyloną głową, opierając się lewą ręką z mieczem o ziemię. Chociaż w oddali nadal panował zgiełk, mężczyźni wokół niego zamilkli oszołomieni.

– Grafie – powiedział Anioł Nocy – mam dla ciebie wiadomość.

Wstał.

– To tylko zjawa, nic więcej – oznajmił graf. – Formacja orzeł trzy!

Trębacz odegrał rozkazy i żołnierze ruszyli biegiem, by zająć pozycje.

Ponad stu ludzi tłoczyło się na polanie przed namiotem grafa, tworząc ogromny krąg jeżący się włóczniami. Anioł Nocy ryknął, błękitne płomienie buchnęły z jego ust i oczu. Płomienie wciekły strużką z powrotem do miecza. Kylar zataczał ostrzem kręgi tak szybko, że było widać tylko rozmazane wstążki światła. Potem schował go z powrotem do pochwy, pozwalając światłu mignąć po raz ostatni i zostawiając żołnierzy oślepionych powidokiem.

– Jesteście głupcami, rycerze Lae’knaught. To teraz ziemie Khalidoru. Uciekajcie albo wybijemy was co do nogi. Uciekajcie albo zostaniecie osądzeni.

Sugerując, że jest Khalidorczykiem, Kylar miał nadzieję sprowokować odwet, który uderzy w przebranych za Khalidorczyków Ceuran, próbujących zabić Logana i jego ludzi.

Graf zamrugał. A potem wrzasnął:

– Złudzenia nie mają nad nami władzy! Pamiętajcie o swojej zbroi!

Kylar pozwolił, żeby płomienie przygasły, jakby Anioł Nocy tracił siły pozbawiony wiary rycerzy Lae’knaught. Znikał, aż widoczny pozostał tylko jego miecz, zakreślający powoli klasyczne sztychy i finty: Poranne Cienie przechodzące w Chwałę Hadena, Kapiącą Wodę przechodzącą w Zwód Kevana.

– Nie może nas tknąć – oznajmił graf setkom żołnierzy tłoczących się teraz na obrzeżach polany. – Światło należy do nas! Nie obawiamy się ciemności.

– Osądzę was – powiedział Anioł Nocy. – Widzę, że tego pragniecie!

Zniknął całkiem i zobaczył ulgę w oczach wszystkich zgromadzonych w kręgu; niektórzy otwarcie szczerzyli zęby w uśmiechach, kręcąc głowami, zdziwieni, ale triumfujący.

Adiutant grafa przyprowadził mu konia, podał wodze i lancę. Graf dosiadł konia; zdawał sobie sprawę, że musi zacząć wydawać rozkazy, umocnić panowanie nad sytuacją, zagonić ludzi do działania, żeby nie myśleli i nie panikowali. Kylar odczekał, aż graf otworzy usta, a wtedy ryknął tak głośno, że zagłuszył go całkowicie.

– Morderca!

Pojawił się tylko łuk bicepsa, węzły mięśni ramion i płonące oczy, a zaraz po nich świsnął płomień, kiedy Kylar zaczął kreślić kręgi płonącym mieczem. Żołnierz padł na ziemię. Zanim jego głowa odtoczyła się od ciała, Anioł Nocy zniknął.

Nikt się nie poruszył. To nie działo się naprawdę. Widmo było wytworem masowej histerii. Nie miało ciała.

– Handlarz niewolnikami!

Tym razem miecz ukazał się, kiedy sterczał już z pleców żołnierza. Nabitego na ostrze mężczyznę coś uniosło i cisnęło nim głową naprzód w stronę żelaznego kotła. Szarpnął się, kiedy węgle zaczęły przypiekać mu ciało, ale się nie odturlał.

– Oprawca!

Miecz rozciął brzuch kolejnego żołnierza.

– Nieczysty! Nieczysty! – krzyczał Anioł Nocy; cała jego postać świeciła, płonęła błękitem. Zabijał na prawo i lewo.

– Zabić to! – wrzasnął graf.

Spowity w niebieskie płomienie, które strzelały i trzaskały długimi strumieniami w ślad za nim, Kylar przeskoczył ponad kręgiem. Pozostając widzialnym i nadal płonąc, pobiegł prosto na północ, jakby wracał do obozu „Khalidorczyków”. Ludzie uskakiwali mu z drogi. Potem zgasił płomienie, stał się niewidzialny i wrócił sprawdzić, czy podstęp zadziałał.

– Ustawić się w szyku! – krzyczał siny ze złości graf. – Wkroczymy do lasu! Czas zabić paru czarowników! Ruszamy! Natychmiast!

Rozdział 6

– Eunuchowie na lewo – powiedział Rugger, khalidorski strażnik.

Był tak muskularny, że wyglądał jak wór orzechów, ale najwyraźniej rysowała się groteskowa narośl na jego czole.

– Ej, Półczłowieku! To dotyczy też ciebie!

Dorian powlókł się do szeregu po lewej stronie, odrywając wzrok od strażnika. Znał go – to był bękart, którego spłodził z jakąś niewolnicą jednego ze starszych braci Doriana. Infanci, synowie godni tronu, bezlitośnie dręczyli Ruggera. Nauczyciel Doriana, Neph Dada, zachęcał do tego. Obowiązywała tylko jedna zasada: żadnemu niewolnikowi nie mogli zrobić krzywdy, która uniemożliwiałaby mu wykonywanie obowiązków. Narośl Ruggera to była robota małego Doriana.

– Na co się gapisz? – warknął Rugger, szturchając Doriana włócznią.

Dorian uparcie wbijał wzrok w ziemię. Pokręcił głową. Zanim przyszedł do Cytadeli prosić o pracę, zmienił swój wygląd najbardziej, jak tylko się ośmielił, ale nie mógł posunąć się z tworzeniem iluzji za daleko. Będzie regularnie bity. Strażnik, arystokrata albo infant zauważy, gdy cios nie natrafi na stosowny opór albo Dorian nie wzdrygnie się jak powinien. Eksperymentował ze zmianą równowagi humorów, żeby przestały mu rosnąć włosy jak u dorosłego mężczyzny, ale efekty były przerażające. Na samo wspomnienie dotknął torsu – na szczęście pierś powróciła już do męskich proporcji.

Zamiast tego więc ćwiczył, aż nauczył się omiatać ciało ogniem i powietrzem, żeby skóra pozostała bezwłosa. Zważywszy, z jaką prędkością rosła mu broda, będzie to splot, którego przyjdzie mu używać dwa razy dziennie. W życiu niewolnika zostawało niewiele miejsca na prywatność, więc szybkość była kluczowa. Na szczęście niewolników w zasadzie nie zauważano – dopóki nie ściągali na siebie uwagi, gapiąc się na strażników, jakby to były jakieś dziwolągi.

Skul się albo umrzesz, Dorianie. Rugger znowu go uderzył, ale Dorian nie drgnął, więc strażnik ruszył dalej, by podręczyć kogoś innego.

Stali przed Wieżą Bramną. Dwieście kobiet i mężczyzn czekało u wejścia po zachodniej stronie. Nadchodziła zima i nawet ci, którzy zebrali obfite plony, stali się żebrakami przez wojska Króla-Boga. Dla prostych ludzi to prawie nie miało znaczenia, czy armia przechodząca przez ich ziemie jest własna czy obca. Jedni plądrowali, drudzy szabrowali, ale tak czy inaczej wszyscy brali, co chcieli, i zabijali tych, którzy stawiali opór. Ponieważ Król-Bóg opróżnił Cytadelę, wysyłając wojska i na południe do Cenarii, i na północ na Zmarzlinę, nadchodząca zima zapowiadała się okrutnie. Wszyscy oczekujący ludzie mieli nadzieję, że sprzedadzą się w niewolę, zanim nadejdą mrozy i kolejka wydłuży się czterokrotnie.

Zapowiadał się mroźny, bezchmurny, jesienny dzień w mieście Khaliras; do świtu brakowało jeszcze dwóch godzin. Dorian zapomniał już, jak wspaniale wyglądają gwiazdy na północy. W mieście paliło się niewiele lamp – olej był za drogi, więc niewiele ziemskich płomieni konkurowało z ogniami w eterze, płonącymi jak dziury w płaszczu nieba.

Wbrew sobie Dorian czuł budzącą się w nim dumę, kiedy patrzył na miasto, które mogło do niego należeć. Khaliras rozpościerała się ogromnym kręgiem wokół przepaści otaczającej Górę Niewoli. Kolejne pokolenia Królów-Bogów z rodu Ursuulów otaczały murami wycinki miasta, żeby chronić swoich niewolników, rzemieślników i kupców, aż te fragmenty zbudowane z różnego kamienia połączyły się w jeden krąg, otaczając cały gród.

Wznosiło się tu tylko jedno wzgórze – wąski, granitowy grzbiet, na którym główna droga wznosiła się serpentynami, uniemożliwiającymi wjazd machinom oblężniczym. U szczytu tej grani znajdowała się Wieża Bramna, która przysiadła tam jak ropucha na pniaku. I zaraz po drugiej stronie zardzewiałych zębów kraty w bramie Doriana czekało pierwsze wyzwanie.

– Ta czwórka, wchodzić – powiedział Rugger.

Dorian był trzeci z czterech eunuchów i wszyscy się trzęśli, kiedy zbliżali się do przepaści. Świetlisty Most był jednym z cudów świata i w czasie wszystkich swoich podróży Dorian nie widział magii, która mogłaby się równać z tą. Bez przęseł, bez filarów długi na czterysta kroków most jak pajęcza nić łączy Wieżę Bramną z Cytadelą na Górze Niewoli.

Ostatnim razem, kiedy przekraczał Świetlisty Most, Dorian dostrzegał tylko wspaniałość magii, błyszczący, sprężysty chodnik, skrzący się tysiącem kolorów przy każdym kroku. Teraz nie widział niczego innego prócz bloków, do których zakotwiczono magię. Jeśli idzie o konkretne materiały, z których wykonano most, nie był to kamień, metal czy drewno. Most wybrukowano ludzkimi czaszkami, tworząc ścieżkę wystarczająco szeroką, żeby zmieściły się obok siebie trzy konie. Gdy w miarę upływu lat pojawiały się wyrwy w kościanym bruku, po prostu dokładano nowe głowy. Każdy Vürdmeister – jak nazywano mistrzów viru, którzy opanowali dziesięć shu’ra – mógł rozproszyć tworzącą most magię jednym słowem. Dorian nawet znał to zaklęcie, chociaż nie miał z tej wiedzy wielkiego pożytku. Żołądek zaciskał mu się nerwowo, bo wiedział, że magię Świetlistego Mostu obmyślono tak, by magowie, którzy korzystali z Talentu, a nie z nikczemnego viru, jak meisterowie i Vürdmeisterowie, automatycznie z niego spadali.

Ponieważ był prawdopodobnie jedyną osobą w Midcyru, którą szkolono zarówno na meistera, jak i na maga, Dorian pomyślał, że ma większą szansę przejść most niż jakikolwiek inny mag. Kupił wczoraj wieczorem nowe buty i wsunął do każdego ołowianą płytkę. Pomyślał, że w ten sposób wyeliminuje wszelkie ślady południowej magii, jakie mogły się do niego przyczepić. Niestety, istniał tylko jeden sposób, żeby się przekonać, czy ma rację.

Z bijącym sercem wszedł za eunuchami na Świetlisty Most. Przy pierwszym kroku most rozbłysnął dziwaczną zielenią i Dorian poczuł mrowienie w stopach, kiedy vir sięgnął w górę wokół jego butów. Zaraz jednak zgasł i nikt niczego nie zauważył. Dorianowi udało się. Świetlisty Most wyczuł Talent, ale przodkowie Doriana byli wystarczająco mądrzy, żeby wiedzieć, że nie każda Utalentowana osoba jest magiem. Każdy następny krok Doriana, kiedy wlekł się za pozostałymi podenerwowanymi eunuchami, wywoływał migotanie magii, przez które wydawało się, że osadzone w moście czaszki ziewają i przesuwają się, gapiąc się z nienawiścią na przechodzących górą. Ale most nie załamał się pod nim.

O ile na widok geniuszu Świetlistego Mostu Dorian poczuł pewną dumę, o tyle Góra Niewoli wzbudziła jedynie grozę. Urodził się we wnętrznościach tej przeklętej skały, głodzono go w jej lochach, walczył w jej jamach, popełniał morderstwa w jej sypialniach, kuchniach i korytarzach.

Wewnątrz tej góry Dorian odnajdzie swoje vürd, przeznaczenie, fatum, swój koniec. Znajdzie też kobietę, która zostanie jego żoną. I obawiał się, że dowie się, dlaczego odrzucił dar jasnowidzenia. Co tak strasznego go czekało, że chciał odrzucić wiedzę o tych przyszłych wydarzeniach?

Góry Niewoli nie stworzyła natura – to była ogromna czarna piramida o czterech ścianach, dwa razy wyższa niż szeroka i schodząca głęboko pod ziemię. Ze Świetlistego Mostu Dorian spojrzał w dół i zobaczył chmury przesłaniające nieznane głębiny, które leżały w dole. Trzydzieści pokoleń niewolników, zarówno Khalidorczyków, jak i jeńców wojennych wysłano w te głębiny, do kopalni, gdzie wśród gnilnych wyziewów wydawali z siebie ostatnie tchnienie i wzbogacali rudę własnymi kośćmi.

Piramida była ścięta przy jednej krawędzi i wypłaszczała się, tworząc płaskowyż przed ogromnym trójkątnym sztyletem góry. Na tym płaskowyżu wznosiła się Cytadela. Ginęła w porównaniu z Górą Niewoli, ale kiedy człowiek zbliżał się do niej, zaczynał rozumieć, że Cytadela była miastem samym w sobie. Znajdowały się tam koszary dla dziesięciu tysięcy żołnierzy, ogromne magazyny, olbrzymie cysterny, place treningowe dla ludzi, koni i wilków, zbrojownie, kilkanaście kuźni, kuchni, stajni, stodół, zagród, składów drzewnych i mnóstwo miejsca dla robotników, narzędzi i surowców potrzebnych, żeby dwadzieścia tysięcy ludzi przetrwało roczne oblężenie. Ale mimo to Cytadela wydawała się maleńka przy Górze Niewoli – czyli przy zamku, bo tym właśnie była piramida, którą przecinały rozliczne korytarze, komnaty, apartamenty, lochy i dawno zapomniane przejścia, sięgające samych jej korzeni.

Od dziesięcioleci ani cytadela, ani Góra Niewoli nie były całkowicie wypełnione ludźmi, a teraz kiedy wojsko wysłano na południe i na północ, wydawały się jeszcze cichsze niż zazwyczaj. W Khaliras mieszkało teraz tylko pospólstwo, minimalna obsada wojskowa, mniej niż połowa meisterów królestwa, skromna liczba urzędników – tylu tylko, ilu było w stanie doglądać okrojonych interesów państwa, infanci, żony i konkubiny Króla-Boga oraz ich strażnicy.

Na czele tych strażników stał Główny Eunuch, Yorbas Zurgah. Yorbas był starym, zniewieściałym, całkowicie pozbawionym owłosienia mężczyzną, który nawet golił sobie głowę i wyskubywał brwi i rzęsy. Siedział przy bramie dla służby otulony w gronostajowy płaszcz, który chronił go przed chłodem poranka. Przed nim stało biurko ze zwiniętym pergaminem. Obrzucił Doriana pełnym powątpiewania spojrzeniem niebieskich oczu.

– Niski jesteś – powiedział szambelan Zurgah.

Sam był wysokiego wzrostu, typowego dla eunuchów.

A ty jesteś gruby, pomyślał Dorian.

– Tak, mój panie.

– Wystarczy samo „panie”.

– Tak, panie.

Szambelan podrapał się po bezwłosym podbródku palcami grubymi jak kiełbaski i ozdobionymi licznymi pierścieniami.

– Jest w tobie coś dziwnego.

W młodości Dorian rzadko widywał Yorbasa Zurgaha. Nie sądził, żeby mężczyzna go pamiętał, ale wszelkie dokładniejsze badania mogły się okazać niebezpieczne.

– Wiesz, jaka czeka kara mężczyznę, który próbuje wejść do haremu? – zapytał Zurgah.

Dorian pokręcił głową i nieugięcie patrzył pod nogi. Zacisnął zęby i nie podnosząc wzroku, odgarnął włosy za uszy.

Ten szczegół uważał za genialny pomysł: dodał sobie kilka srebrnych pasemek do włosów, lekko szpiczaste uszy i błonę pławną między paroma palcami u stóp. Takimi cechami wyróżniało się tylko jedno plemię w Khalidorze. Faeyuri twierdzili, że są potomkami ludu Faerie, za co pogardzano nimi w równej mierze jak za ich pacyfizm. Dorian wyglądał na mieszańca Faeyuri. Miał nadzieję, że egzotyczny wygląd i pochodzenie z tak pogardzanej grupy sprawią, że nikt nawet się nie zastanowi, dlaczego jego khalidorska część tak bardzo przypomina Garotha Ursuula. Tłumaczyło to także niski wzrost.

– To jeszcze jeden powód, dla którego nazywają mnie Półczłowiekiem.

Yorbas Zurgah zacmokał z niesmakiem.

– Rozumiem. Oto więc warunki twojej umowy: będziesz służył o każdej wymaganej porze, a twoim pierwszym zadaniem będzie opróżnianie i mycie urynałów konkubin. Jedzenie będziesz dostawał zimne i nigdy w wystarczającej ilości. Nie wolno ci rozmawiać z konkubinami, a jeśli będziesz miał z tym kłopot, wyrwiemy ci język. Zrozumiano?

Dorian pokiwał głową.

– Zostaje więc jeszcze jedno, Półczłowieku.

– Tak, panie?

– Musimy się upewnić, że rzeczywiście jesteś w połowie mężczyzną. Zdejmij spodnie.

Rozdział 7

Lantano Garuwashi siedział na drodze Kylara z obnażonym mieczem na kolanach. Obok niego stał olbrzymi Feir Cousat ze skrzyżowanymi na piersi potężnymi rękami. Blokowali wąską ścieżkę wydeptaną przez zwierzęta, która biegła wzdłuż południowego skraju Lasu Łowcy. Feir mruknął ostrzegawczo, kiedy pojawił się Kylar.

Miecza Garuwashiego nie dało się z niczym pomylić. Rękojeść miał na tyle długą, że można ją było chwycić jedną albo dwiema rękoma. Był z czystego mistarillu, na którym wygrawerowano złote runy w języku staroceurańskim. Lekko zakrzywione ostrze ozdobiono głową smoka skierowaną ku ostremu czubkowi. Kiedy Kylar podszedł, smok zionął ogniem. Płomienie buchnęły wewnątrz ostrza, które stało się wtedy przezroczyste jak szkło. Ogień sięgał coraz dalej, w miarę jak Kylar się zbliżał. Kylar przywołał ka’kari do oczu i zobaczył Ceur’caelestosa w różnych odcieniach magii.

Wtedy zorientował się, że miecz pochodzi z innych czasów. Już samą magię tak pomyślano, żeby była piękna – chociaż Kylar nic a nic z niej nie pojmował. Wyczuwał w niej żartobliwy ton, dostojeństwo, pychę i miłość. Kylar zdał sobie sprawę, że ma skłonność do pakowania się w sprawy, które przerastają go o głowę. Do których należało także wykradzenie takiego miecza Lantano Garuwashiemu.

– Porzuć cienie albo ci w tym pomogę – powiedział Feir.

Piętnaście kroków przed nimi Kylar porzucił cienie.

– Więc magowie widzą mnie, kiedy jestem niewidzialny. Niech to szlag.

Właściwie to spodziewał się tego.

Feir uśmiechnął się ponuro.

– Tylko jeden na dziesięciu mężczyzn. I dziewięć na dziesięć kobiet. Widzę cię na odległość nie większą niż trzydzieści kroków. Dorian wypatrzyłby ciebie z pół mili, i to przez drzewa. Ale zapominam się. Baronecie Kylarze Stern z Cenarii, znany też jako Anioł Nocy, przysposobiony synu siepacza Durzo Blinta, oto Wielki Dowódca Lantano Garuwashi Niepokonany, Wybraniec Ceur’caelestosa, z rodziny Lantano ze Wzniesienia Aenu.

Kylar ścisnął lewą ręką kikut prawej i skłonił się na modłę ceurańską.

– Wielki Dowódco, wiele opowieści o twych dokonaniach zaświadcza o twoim męstwie.

Garuwashi wstał i wsunął Ceur’caelestosa do pochwy. Skłonił się, a jego usta leciutko drgnęły.

– Aniele Nocy, podobnie jak nieliczne opowieści na twój temat.

Horyzont już pojaśniał, ale w lesie nadal panował mrok. Pachniało deszczem i nadchodzącą zimą. Kylar zastanawiał się, czy to będą ostatnie zapachy, jakie poczuje w tym życiu. Uśmiechnął się, czując narastającą desperację.

– Najwyraźniej mamy pewien problem.

A właściwie to nawet kilka.

– To znaczy? – spytał Garuwashi.

Nie mogę walczyć z tobą, będąc niewidzialnym, dopóki nie zabiję Feira, ale nawet gdybym tego dokonał, żaden z was nie zasłużył na śmierć.

– Masz miecz, którego potrzebuję – odpowiedział.

– Czyś ty całkiem osz… – zaczął Feir, ale urwał, kiedy Garuwashi uniósł rękę.

– Wybacz mi, Aniele Nocy – powiedział Lantano – ale nie jesteś leworęczny i poruszasz się, jakbyś stracił prawą rękę całkiem niedawno. Jeśli aż tak bardzo pragniesz śmierci, że rzucasz mi wyzwanie, to nie odmówię ci tej przyjemności. Ale dlaczego miałbyś tego chcieć?

Bo zawarłem umowę z Wilkiem.

Ledwie kilka godzin później Kylar znalazł list od Durzo, który kończył się słowami „NIE ZAWIERAJ ŻADNYCH UMÓW Z WILKIEM”. Może właśnie dlatego.

Nie dam rady wygrać.

„Chyba że przyjmiesz moją pomocną dłoń” – odezwało się w umyśle Kylara ka’kari.

Czarna metaliczna kula, która w nim żyła, rzadko się odzywała, a nawet kiedy to robiła, nie zawszy była pomocna.

„Przezabawne” – odpowiedział w myślach Kylar.

Garuwashi zerknął na nadgarstek Kylara.

Feir patrzył rozgorączkowany.

Kylar spojrzał w dół i zobaczył czarny jak smoła metal wijący się wokół nadgarstka. Powoli przybrał kształt dłoni. Kylar spróbował zacisnąć pięść i udało mu się to.

„Czy to jakiś żart?”

„To by było zbyt okrutne. A tak przy okazji, Jorsinowi Alkestesowi nie podobała się idea wrogów powracających do życia. Jeśli ten miecz cię zabije, naprawdę umrzesz”.

Zabawne, że Wilk zapomniał mi o tym wspomnieć.

Kylar poruszył palcami. Miał w nich nawet pewne czucie. Jednocześnie ręka wydawała się za lekka. Była pusta, skórę miała cieńszą niż pergamin.

„Ej, skoro już robisz cuda…”

„Nie”.

„Nawet nie wiesz, co chcę powiedzieć!”

„No to dawaj”.

Kylar miał wrażenie, jakby ka’kari przewróciło oczami. Jak ono to robiło? Przecież nie miało oczu.

„Możesz zrobić coś z wagą?”

„Nie”.

„Dlaczego?”

Ka’kari westchnęło.

„Mam stały rozmiar. Już pokrywam całą twoją skórę i teraz daję ci rękę. Niewidzialność, niebieskie płomienie i dodatkowa ręka to dla ciebie za mało?”

„Więc zrobienie z ciebie sztyletu i rzucenie nim, to byłby kiepski pomysł?”

Ka’kari umilkło naburmuszone, a Kylar wyszczerzył zęby. A potem zdał sobie sprawę, że szczerzy zęby do Lantano Garuwashiego, który ma sześćdziesiąt trzy śmierci wplecione we włosy i osiemdziesiąt dwie w oczach.

– Potrzebujesz chwili? – zapytał Garuwashi, unosząc brew.

– Ehm, nie, już jestem gotowy.

Kylar wyciągnął miecz.

– Kylarze, co zamierzasz zrobić z mieczem? – spytał Feir.

– Myślałem, że odstawię go w bezpieczne miejsce.

Feir wytrzeszczył oczy.

– Zabierzesz go do Lasu?

– Planowałem go tam wrzucić.

– Dobry pomysł – zgodził się Feir.

– Może i niezły, ale z pewnością nie dobry – odparł Garuwashi.

Błyskawicznie doskoczył do Kylara. Miecze dzwoniły o siebie, grając staccato, które będzie narastało aż do śmierci jednego z nich. Kylar postanowił udawać, że ma tendencję do przeciągania ripost. Przy fechmistrzu tak utalentowanym jak Lantano Garuwashi, powinno wystarczyć, że ujawni słabość dwa razy, a już za trzecim będzie mógł zastawić pułapkę.

Tyle że już za pierwszym razem, kiedy za bardzo przeciągnął ripostę, miecz Garuwashiego trafił w odsłonięte miejsce, przejeżdżając po żebrach Kylara. Mógł go zabić tym jednym pchnięciem, ale powstrzymał się, spodziewając się podstępu.

Kylar zatoczył się do tyłu, dając przeciwnikowi możliwość przyszykowania się do następnego ataku. W oczach Garuwashiego było widać rozczarowanie. Raptem pięć sekund temu skrzyżowali ostrza. Ten człowiek był za szybki. Niewiarygodnie szybki. Kylar przysunął ka’kari do oczu i przeżył jeszcze większy szok.

– Nawet nie masz Talentu – powiedział.

– Lantano Garuwashi nie potrzebuje magii.

„W przeciwieństwie do Kylara Sterna!”

Kylar poczuł stary znajomy dreszczyk, echo z przeszłości. To był lęk przed śmiercią. Gdyby walczyli zwykłymi, alitaerańskimi mieczami, Kylar zniszczyłby Garuwashiego samą prostą siłą swojego Talentu. Ale przeciwko eleganckiemu ostrzu ceurańskiemu Talent Kylara prawie na nic się nie zdał.

– Skończmy to – rzucił.

Znowu podjęli walkę; Garuwashi próbował wyczuć Kylara, nawet oddawał mu pole, żeby zobaczyć, co zrobi. Ale już się nie wstrzymywał. Kylar to wyczuł i wiedział, że niedługo się zmęczy i zrobi coś rozpaczliwego. Garuwashi poczeka na tę chwilę – ilu zrozpaczonych ludzi widział już w trakcie sześćdziesięciu trzech pojedynków? Z pewnością każdy człowiek, który przetrwał pierwsze krótkie starcie, czuł, jak mu się wszystko przewraca w żołądku – zupełnie jak teraz Kylarowi. Nie było miejsca na okłamywanie samego siebie, kiedy ostrza zaczęły śpiewać.

Coś zmieniło się na twarzy Garuwashiego. Zmiana nie była na tyle wyraźna, żeby Kylar potrafił powiedzieć, co tamten zamierza, ale wystarczająca, żeby wiedział, że Lantano zna już jego mocne strony. Teraz zakończy sprawę.

W walce był rytm. Kylar poczekał, aż Garuwashi przejdzie do natarcia – te jego diabelnie długie ręce były niewiarygodnie szybkie, a postawa pewna, lecz nieustannie zmienna.

– Czujesz to, prawda? – zapytał Garuwashi, wstrzymując się z atakiem. – Rytm.

– Czasem – burknął Kylar; nie spuszczał wzroku z Garuwashiego, żeby mu nie umknął początek następnego ruchu. – Raz nawet usłyszałem w tym prawdziwą muzykę.

– Wielu zginęło tamtego dnia?

Kylar wzruszył ramionami.

– Trzydziestu górali, czterech czarowników i jeden khalidorski książę – odpowiedział Feir.

Lantano Garuwashi uśmiechnął się; nie zaskoczyła go wiedza Feira.

– A jednak dziś walczysz, jakbyś był z drewna. Jesteś sztywny i wolniejszy niż zwykle. Wiesz dlaczego? Tamtego dnia ryzykowałeś życie tak samo jak dzisiaj.

Nieprawda, ale wtedy o tym nie wiedziałem.

– Dzisiaj – ciągnął Garuwashi – boisz się. To ogranicza twoje pole widzenia, sprawia, że niepotrzebnie napinasz mięśnie. To cię spowalnia. Przez to umrzesz. Walcz, żeby zwyciężyć, Kylarze Stern, nie żeby przegrać.

To było niepokojące – słyszeć dobre rady od człowieka, który zaraz go zabije.

– Proszę – powiedział Garuwashi. Uniósł Ceur’caelestosa i Kylar zobaczył, że tnące krawędzie stają się tępe. – Zorientuję się, kiedy będziesz gotowy.

Feir oparł się o drzewo i cicho zagwizdał.

Garuwashi znowu zaatakował i po paru sekundach stępiony miecz otarł się o żebra Kylara. Minęło kilka kolejnych sekund zaciekłego dzwonienia stali i tępe ostrze zadrapało mu przedramię, a potem dźgnęło go w ramię. Ale kiedy Garuwashi zasypywał go gradem ciosów, Kylar zaczął przypominać sobie bezlitosne sparingi z mistrzem Durzo. Strach minął. Wtedy było tak samo, tyle że teraz Kylar był wytrzymalszy, silniejszy, szybszy i bardziej doświadczony niż rok temu. Pokonał Durzo. Raz. Kylar znowu widział wyraźnie i jego serce zwolniło, przestało walić jak oszalałe.

– Dobrze! – powiedział Garuwashi.

Ceur’caelestos znowu stał się ostry i jeszcze raz zaczęli walczyć.

Kylar był świadomy obecności Feira. Arcyszermierz drugiego stopnia siedział na ziemi ze skrzyżowanymi nogami i z rozdziawionymi ustami. Mruczał do siebie:

– Rozgrywka Gabela, Wiele Wód, przejście do Trzech Górskich Twierdz, świetnie, świetnie, do Łowów Czapli… A to co? Parada Praavela? Unik Goramonda i… A to co, u diabła? Nigdy w życiu… Atak Yrmiego, dobrzy bogowie. A to jakaś odmiana Dwóch Tygrysów? Byki Harańskie…

Walka nabierała tempa, ale Kylar zachował spokój. Zdał sobie sprawę, że nawet… się uśmiecha! To szaleństwo! A jednak tak właśnie było; wąskie usta Garuwashiego też wyginały się w krzywym uśmieszku. W tej walce było piękno, coś cennego i rzadkiego. Każdy mężczyzna marzył, że umie walczyć. Nieliczni potrafili i tylko jeden na stu umiał walczyć tak dobrze. Kylar jednak nigdy nie myślał, że zobaczy drugiego mistrza, który dorównywałby Durzo Blintowi. Lantano Garuwashi mógł być nawet lepszy od Durzo, odrobinę szybszy, mieć trochę większy zasięg.

Kylar uskoczył za drzewko sekundę przed tym, jak Garuwashi przeciął je na pół. Kiedy Lantano odepchnął przewracający się pieniek, Kylar pomyślał. Miał tylko jedną rzecz, której brakowało Lantano Garuwashiemu. To znaczy jedną oprócz niewidzialności.

„O, nie! Nie rób tego! To byłoby nieuczciwe!”

To, czego nie miał Lantano Garuwashi, to długie lata walki z kimś lepszym od siebie. Kylar studiował styl Garuwashiego tak, jak Garuwashi nigdy nie studiował niczyjego. Sprawa była prosta. Garuwashi opierał się na przewadze w szybkości, sile, zasięgu, technice i zręczności, i dzięki temu wygrywał. I… proszę!

Kylar wykonał do połowy atak zwany Estokadą Lorda Umbera, a potem zmodyfikował go, obracając się przy ostatniej paradzie tak, że Ceur’caelestos o włos minął jego policzek. Sam rozciął ramię Garuwashiego, ale riposta już nadchodziła. Kylar uniósł rękę i odruchowo przesunął na nią ka’kari.

Białe światło rozbłysło i strzeliły tysiące iskier, jakby ręka Kylara była ogromnym krzemieniem, a Ceur’caelestos kawałkiem stali w krzesiwie. Kylar poczuł palenie w ręce.

Obaj zatoczyli się do tyłu, a Kylar zrozumiał, że gdyby Garuwashi włożył chociaż trochę więcej siły w tę ripostę, zniszczyłby ka’kari.

„Proszę… proszę, nie rób tego nigdy więcej”.

– Kto cię tego nauczył? – ostro zapytał Garuwashi z twarzą czerwoną jak burak.

– Ja… – Kylar urwał zaskoczony.

Lewa ręka go rwała i krwawiła w miejscu, gdzie zadrapał ją Ceur’-caelestos.

– On pyta o tę kombinację – wyjaśnił mu Feir, patrząc oczami wielkimi jak spodki. – Nazywa się Obrót Garuwashiego. Nikt inny nie jest dostatecznie szybki, żeby ją wykonać.

Kylar stanął w gotowości do walki. Już się nie bał, czuł tylko jałowość swoich wysiłków. Zaatakował Garuwashiego najlepiej jak potrafił i ledwie go drasnął.

– Nikt mnie tego nie uczył – odpowiedział. – Po prostu wydało mi się to właściwe.

W jednej chwili zniknął gniew z twarzy Lantano Garuwashiego. Kylar zrozumiał, że to był człowiek pełen pasji, nieprzewidywalny, gwałtowny, niebezpieczny. Garuwashi wyjął białą chusteczkę i z nabożeństwem otarł Ceur’caelestosa z krwi Kylara. Schował Ostrze Niebios do pochwy.

– Nie zabiję cię dzisiaj, doen-Kylar, pokój niech będzie twemu mieczowi. Za dziesięć lat osiągniesz szczyt formy. Spotkajmy się wtedy w Aenu i walczmy przed królewskim dworem. Tacy mistrzowie jak my zasługują na walkę w obecności minstreli, dziewic i pomniejszych mistrzów. Jeśli wygrasz, otrzymasz wszystko co moje, łącznie z tym świętym ostrzem. Jeśli ja wygram, to przynajmniej zyskasz dziesięć lat życia i chwały, czyż nie? Wszyscy będą czekali na ten pojedynek dziesięć lat, a potem przez tysiąc lat będą o nim opowiadać.

Za dziesięć lat Kylar rzeczywiście osiągnie szczyt formy, ale Garuwashi nie wspomniał, że sam będzie miał już wtedy za sobą najlepsze lata. Skończy wtedy… ile? Czterdzieści pięć lat? Możliwe, że obaj będą równie szybcy. Lantano zachowa zasięg i obaj zyskają lata doświadczeń, ale to akurat bardziej przyda się Kylarowi. Czy Wilkowi będzie przeszkadzało, jeśli Kylar poczeka dziesięć lat? Do diabła, jeśli nie da się przez ten czas zabić, to pewnie nie zobaczy Wilka przez… no, dziesięć lat właśnie. Z drugiej strony, jeśli zginie od tego miecza, w ogóle nie zobaczy Wilka.

Krzywiąc się, powiedział:

– Sam mi powiedz, gdybym obiecał zdobyć coś dla ciebie, to wolałbyś dostać to od razu czy za dziesięć lat?

– Jeśli spróbujesz teraz, zginiesz. Za dziesięć lat będziesz miał szansę.

Miesiąc temu Kylar miał tylko jeden cel: przekonać swoją dziewczynę Elene, że osiemnaście lat w dziewictwie to wystarczająco długo. Potem zamordowano Jarla, który przyjechał z wiadomością, że Logan Gyre siedzi uwięziony we własnych lochach. Zobowiązania wobec żywych i martwych wyznaczyły mu dwa nowe cele, za które ceną byli ci żywi. Aby ocalić Logana i pomścić Jarla, zabijając Króla-Boga, porzucił Elene chociaż przysiągł, że tego nie zrobi. Stracił przez to rękę, został magicznie związany z piękną chodzącą katastrofą zwaną Vi Sovari i przysiągł, że ukradnie miecz Garuwashiego.

Teraz Kylar chciał tylko zadbać, żeby jego ofiary nie poszły na marne, a potem uporządkować sprawy z Elene.

Jakby za karę za swoją niewierność usłyszał w głowie słowa Elene: „Przysięga, której dotrzymujesz, kiedy ci to pasuje, to żadna przysięga”.

– Nie mogę tego odkładać – powiedział Kylar. – Przykro mi.

Garuwashi wzruszył ramionami.

– To kwestia honoru, tak? Rozumiem. To jest…

– Poczwarzec! – wrzasnął Feir, zrywając się na równe nogi.

Kylar obrócił się i zobaczył pękającą przestrzeń dziesięć kroków od niego, a w powstającej dziurze dostrzegł piekło i przesuwającą się spękaną od ognia skórę. W lesie śmiał się Vürdmeister o wielkich uszach i wielkim nosie.

Rozdział 8

– Szczyny. Jesteś inny, Półczłowieku – powiedział Skoczek.

To był wysoki i szczupły siwy stary eunuch, który szkolił Doriana… Półczłowieka, poprawił się w myślach. Skoczek podał mu nocnik.

– Co masz na myśli?

– Dwa gówna.

Skoczek podał Półczłowiekowi dwa następne nocniki.

Półczłowiek wylał szczyny po pół do każdego nocnika i spłukał nimi zawartość do ogromnego, glinianego dzbana osadzonego w wiklinowym nosidle.

– Nocnik szczyn na każde dwa gówna. Resztę wylewasz na końcu. To idzie łatwo. Jak trafiasz na wymiociny albo sraczkę, to bierzesz dwa nocniki szczyn. Nikt nie chce wąchać tego smrodu przez cały dzień.

Półczłowiek już myślał, że Skoczek mu nie odpowie, ale kiedy skończył opróżniać nocniki do ogromnych, glinianych dzbanów – dzisiaj było ich sześć, co oznaczało dla Półczłowieka jeden spacer więcej niż zwykle – Skoczek przerwał pracę.

– Czy ja wiem? Sam popatrzaj, jak siedzisz, taki prosty.

Klnąc w duchu, Półczłowiek się zgarbił. Zapominał się. Trzydzieści dwa lata siedzenia prosto, jak przystało na królewskiego syna, to był niebezpieczny nawyk. Oczywiście, nikt nie spędzał z nim tyle czasu co Skoczek, ale jeśli stary eunuch to zauważył, to co by było, gdyby zauważył Zurgah, nadzorca, meister albo infant? Jego wygląd zdradzający domieszkę krwi Faeyuri skutecznie odizolował go od reszty. Regularnie wyznaczano mu dodatkowe prace i bito za wyimaginowane naruszenia. Rzadko się zdarzało, żeby kładł się spać nieobolały.

– Nie zapominaj się. Wymiociny: jakim sposobem tym dziewczynom udaje się buchnąć wino, to mi się we łbie nie mieści… Bo jak się zapomnisz, to wiesz…

Skoczek podniósł jedną stopę w sandale, a potem drugą i poruszył paluchami. Zostały mu tylko te palce. Powiedział, że przyłapano go, jak uczył tańczyć znudzone kobiety w haremie. Wyszedł z tego obronną ręką tylko dzięki temu, że Zurgah go lubił, a taniec nie wiązał się ani z dotykaniem kobiet, ani z rozmową z nimi. Innych eunuchów, jak wytłumaczył, zabijano za mniejsze przewiny.

– Dwadzieścia dwa lata minęły od mojego małego tańca. Dwadzieścia dwa lata pracuję przy nocnikach i zostanę przy nich aż do śmierci. A teraz pomóż mi z pustymi. Pamiętasz procedurę?

– Jedna porcja wody do spłukania dziesięciu nocników szczyn albo czterech z gównem.

– Bystrzak z ciebie. Pomóż mi spłukać pierwszych czterdzieści, a potem będziesz mógł je wynieść.

Pracowali w milczeniu. Półczłowiek nie robił żadnych postępów w szukaniu kobiety, która zostanie jego żoną. W Cytadeli znajdowały się dwa osobne haremy, a poza tym kilka kobiet trzymano poza nimi. Półczłowieka wyznaczono do zwykłego haremu.

Mieszkało tam ponad sto żon i konkubin Garotha Ursuula – żonami były te, które urodziły synów, a konkubinami te, które urodziły córki albo w ogóle nie miały dzieci, co właściwie uważano za jedno i to samo. Zważywszy, że Garoth Ursuul musiał już dobiegać sześćdziesiątki, wszystkie kobiety były zaskakująco młode. Nikt nigdy nie mówił, co się stało ze starszymi żonami.

To było dziwne uczucie znaleźć się w haremie ojca. Poznawał inną i dziwacznie osobistą stronę człowieka, który ukształtował go na sto różnych sposobów. Jak większość Khalidorczyków, Król-Bóg preferował mocno zbudowane kobiety o szerokich biodrach i pełnych pośladkach. Istniało takie powiedzonko z północy: volaer ust vassuhr, vola uss vossahr. Tłumacząc dosłownie: „wierzchowce i oblubienice powinny być wystarczająco duże, żeby mężczyźni mogli ich dosiąść”. Większość kobiet pochodziła z Khalidoru, ale w haremach Króla-Boga można znaleźć kobiety wszystkich narodowości z wyjątkiem Faeyuri. Wszystkie były piękne, wszystkie miały wielkie oczy i pełne usta; jak powiedział Skoczek, Garoth brał je najchętniej zaraz po tym, jak wchodziły w okres pokwitania.

Życie w haremie nie miało wiele wspólnego z opowieściami, jakie powtarzali południowcy. Może i rzeczywiście było to życie w luksusie, ale też w narzuconej kobietom nudzie.

Każdego dnia, kiedy Półczłowiek zabierał nocniki z pokojów konkubin, zerkał na kobiety. Pierwsza rzecz, którą zauważył, to fakt, że zawsze były całkowicie ubrane. Nie dość, że Król-Bóg wyjechał z miasta, to także nadchodziła zima. Ponieważ nie groziło im, że nagle zostaną wezwane do spełnienia obowiązku, niektóre kobiety nawet nie zawracały sobie głowy czesaniem włosów czy przebieraniem się z bielizny nocnej, ale najwyraźniej istniały pewne zasady, dzięki którym żadna nie zapędzała się w niedbalstwie zbyt daleko.

– Kiedyś przez całą zimę siedziały półnagie i wymalowane jak dziwki, tłocząc się wokół ognia i dygocąc jak szczeniaki na śniegu – powiedział Skoczek. – Teraz dajemy im znać, kiedy nadjeżdża Król-Bóg. Tylko czekaj, aż to zobaczysz. W życiu nie widziałeś, żeby ktokolwiek ruszał się tak szybko. Albo jak jedna zostaje wezwana z imienia: wtedy wszystkie pozostałe rzucają się do niej. Na krew Khali, przez bite pięć minut nawet jej nie widać w tej ciżbie. A potem wynurza się z kręgu i mógłbyś przysiąc, że wymieniły ją na samą boginię. Chociaż nienawidzą się nawzajem, knują przeciwko sobie i plotkują, to pomagają sobie, kiedy wzywa Król-Bóg. Jedna rzecz to kłamać i plotkować – powiedział Skoczek, zniżając głos – ale całkiem inna przyczynić się do tego, że jakaś dziewczyna trafi do infantów.

Dorianowi wszystko wywróciło się w żołądku. Więc wiedziały. Oczywiście, że wiedziały. Klasa potomków Garotha, do której należał Dorian, uczyła się obdzierania ze skóry na krnąbrnej konkubinie. Dorianowi, jako prymusowi w swojej klasie, przydzielono twarz. Pamiętał dumę, z jaką pokazał zdartą twarz nauczycielowi, Nephowi Dadzie – była cała, nawet rzęsy i brwi zachowały się nienaruszone. Dziesięcioletni Dorian założył tę twarz do kolacji jak maskę, wygłupiając się ze swoją klasą, podczas gdy Neph Dada uśmiechał się zachęcająco. Dobry Boże, wyprawiał jeszcze gorsze rzeczy.

Co on tu robił? To miejsce było chore. Jak ludzie mogli coś takiego tolerować? Jak mogli czcić boginię, która uwielbiała cierpienie? Dorian czasem myślał, że kraje mają takich przywódców, na jakich sobie zasłużyły. Co to mówiło o Khalidorze z jego podziałami plemiennymi i typową dla niego korupcją, nad którą dawało się zapanować tylko dzięki przemożnemu strachowi przed ludźmi przedstawiającymi się jako Królowie-Bogowie? Co to mówiło na temat Doriana? To był jego lud, jego kraj, jego kultura… i kiedyś także jego dziedzictwo. On, Dorian Ursuul, przetrwał. Zniszczył całą swoją klasę – zniszczył jednego brata po drugim, judząc ich przeciwko sobie nawzajem, aż tylko on przetrwał. Wypełnił uurdthan, swoją Udrękę, i udowodnił, że jest godny miana syna i następcy Króla-Boga. Ten harem… to wszystko mogło do niego należeć, ale nie pragnął tego nawet przez sekundę.

Kochał wiele rzeczy w Khalidorze: muzykę, tańce, gościnność wśród ubogich; kochał mężczyzn, którzy otwarcie śmiali się i płakali, i kobiety, które zawodziły i lamentowały nad swoimi zmarłymi, podczas gdy południowcy tylko stali milcząc, jakby o nic nie dbali. Dorian kochał zoomorficzne motywy w khalidorskiej sztuce, szalone tatuaże w kolorze indygo ludzi z nizin, dziewczęta o zimnych, niebieskich oczach i mlecznobiałej skórze, ale o ognistym temperamencie. Kochał ze sto różnych rzeczy w swoim ludzie, ale czasem zastanawiał się, czy świat nie byłby lepszym miejscem, gdyby morze zalało te ziemie i wszystkich potopiło.

Ile z tych błękitnookich dziewcząt złożyło swoich kwilących pierworodnych w ofierze na stosach Khali, żeby stada dobrze się mnożyły? Ilu z tych wylewnych mężczyzn zamknęło swoich starych ojców w wiklinowych trumnach i patrzyło, jak powoli toną w trzęsawiskach, aby zbiory były obfite? Płakali mordując, ale mimo to mordowali. Gdy mężczyzna umierał, to, jeśli wódz klanu nie zażądał dla siebie jego żony, honor wymagał, żeby kobieta rzuciła się na stos pogrzebowy męża. Dorian widział czternastoletnią dziewczynkę, której zabrakło odwagi. Ledwie miesiąc wcześniej wydano ją za starca, którego pierwszy raz zobaczyła dopiero na ślubie. Ojciec zbił ją do krwi i sam rzucił na stos, przeklinając córkę, bo narobiła mu wstydu.

– Ej – odezwał się Skoczek – myślisz. Nie rób tego. To nic dobrego tutaj. Jak pracujesz ciężko, to nie musisz myśleć. Kapujesz?

Półczłowiek pokiwał głową.

– Więc zawieśmy ci dzban i będziesz dalej pracował.

Wspólnie umocowali wiklinowy kosz na plecach Półczłowieka. Wokół ramion i bioder obwiązano go rzemieniami, które pomagały mu unieść ciężar glinianego dzbana pełnego nieczystości. Skoczek obiecał, że przygotuje następny dzban, zanim Półczłowiek wróci.

Półczłowiek wlókł się mozolnie zimnymi, bazaltowymi korytarzami. W przejściach dla służby zawsze było ciemno – paliło się tylko tyle pochodni, żeby niewolnicy nie wpadali na siebie.

– Mam dość bzykania bezzębnych niewolnic – dobiegł czyjś głos zza rogu następnego skrzyżowania korytarzy. – Słyszałem, że w Wieży Tigrisów jest nowa dziewczyna. Mówią, że jest piękna.

– Tavi! Nie możesz tak nazywać tej wieży.

Bertold Ursuul był pradziadem Doriana. Oszalał i uwierzył, że może wspiąć się do nieba, jeśli zbuduje odpowiednio wysoką wieżę i ozdobi ją harańskimi tigrisami szablozębnymi. Jego szaleństwo wprawiało w zakłopotanie Garotha Ursuula, zakazał więc nazywać tę wieżę inaczej niż Wieżą Bertolda.

Dorian się zatrzymał. Przy skrzyżowaniu wisiała pochodnia i nie było mowy, żeby wycofał się niezauważony. Infanci – bo nikt inny nie mówiłby z taką arogancją – szli w jego kierunku. Nie było ucieczki.

Potem sobie przypomniał, że teraz jest Półczłowiekiem, eunuchem, niewolnikiem. Zgarbił się więc i modlił się, żeby stać się niewidzialnym.

– Będę mówił, jak zechcę – powiedział Tavi, wychodząc na skrzyżowanie w tej samej chwili, co Półczłowiek.

Półczłowiek zatrzymał się, odsunął się na bok i odwrócił wzrok. Tavi był typowym infantem: przystojny mimo orlego nosa, zadbany, pięknie ubrany, otoczony aurą władzy i smrodem ogromnej mocy, chociaż miał raptem piętnaście lat. Półczłowiek mimo woli natychmiast zmierzył go wzrokiem – ten na pewno jest pierwszy w swojej klasie. Takiego Dorian spróbowałby zabić od razu, na samym początku. Ale Tavi był też zbyt arogancki. Należał do tych, którzy muszą się przechwalać. Nigdy w życiu nie wypełniłby swojego uurdthan.

– I mogę pieprzyć się, z kim zechcę – dodał Tavi, zatrzymując się.

Rozejrzał się po korytarzach, jakby zabłądził. Przez jego niezdecydowanie Półczłowiek zamarł w miejscu. Nie mógł się ruszyć, nie wchodząc w drogę infantowi.

– Poza tym – powiedział Tavi – haremy są za dobrze strzeżone. A Wieży Tigrisów pilnuje tylko dwóch strachów na dole, a poza tym są tam tylko jej głuchoniemi eunuchowie.

– On cię zabije – odparł drugi infant.

Najwyraźniej nie podobało mu się, że rozmawiają w obecności niewolnika.

– A kto mu powie? Dziewczyna? Żeby ją też zabił? W mordę, gdzie my jesteśmy? Szliśmy tędy dziesięć minut temu. Wszystkie te korytarze wyglądają tak samo.

– Mówiłem, że powinniśmy byli pójść innym… – zaczął drugi.

– Zamknij się, Rivik. Ty! – Tavi rzucił do eunucha.

Półczłowiek wzdrygnął się, jak wzdrygnąłby się niewolnik.

– Na Khali, ale ty cuchniesz! Którędy do kuchni?

Półczłowiek niechętnie wskazał drogę, którą nadeszli infanci.

Rivik się zaśmiał. Tavi zaklął.

– Daleko? – zapytał Tavi.

Półczłowiek znalazłby inny sposób, żeby odpowiedzieć, ale Dorian nie mógł się powstrzymać:

– Z dziesięć minut.

Rivik zaśmiał się znowu, jeszcze głośniej.

Tavi spoliczkował Doriana.

– Jak się nazywasz, półczłowieku?

– Milordzie, ten niewolnik nazywa się Półczłowiek.

– No proszę! – Rivik zagwizdał. – Ten to ma ikrę!

– Długo się nią nie nacieszy – odparł Tavi.

– Jeśli go zabijesz, doniosę – ostrzegł go Rivik.

– Ty? – Pogarda i niedowierzanie na twarzy Taviego powiedziały Półczłowiekowi, że dni Rivika w roli przybocznego są policzone.

– Rozśmieszył mnie – odparł Rivik. – Chodź. Już jesteśmy spóźnieni na zajęcia, a wiesz, że Draef będzie próbował wykorzystać to przeciwko nam.

– Dobra, ale jeszcze chwilę.

Vir na skórze Taviego uniósł się i chłopak zaczął nucić.

– Tavi…

– To go nie zabije.

Magia wywołała delikatny wstrząs kilka cali od piersi Półczłowieka, ciskając nim o ścianę jak szmacianą lalką. Wiklina połamała się, gliniany dzban się roztrzaskał, a nieczystości trysnęły na Półczłowieka i ścianę za nim.

Rivik zaśmiał się jeszcze głośniej.

– Musimy pamiętać o tym, kiedy znowu będziemy się nudzić. Na cycki Khali, ale to cuchnie! Wyobraź sobie, jakbyśmy rozbili taki dzban w pokoju Draefa.

Infanci zostawili Półczłowieka, który z trudem łapał powietrze, leżąc na podłodze i ocierając nieczystości z twarzy. Minęło pięć minut, zanim wstał, ale kiedy już wstawał, zrobił to skwapliwie. Ogarnięty strachem i skupiony na udawaniu strachu, prawie przegapiłby tę informację. Tylko najnowsza konkubina mogła być poszukiwaną kobietą. Jego przyszła żona przebywała na szczycie Wieży Bertolda i groziło jej niebezpieczeństwo.

Rozdział 9

Poczwarzec przedarł się przez dziurę w rzeczywistości i ruszył na Kylara. Wielka poczwara miała rurowate cielsko o przynajmniej dziesięciu stopach średnicy, jej skóra była spękana i osmalona, a w pęknięciach przebłyskiwał ogień. Kiedy poczwarzec rzucił się całym cielskiem w przód, pozbawiona oczu przednia część ciała otworzyła się, jakby wymiotował pyskiem w kształcie stożka. Kylar odskoczył, kiedy każdy z koncentrycznych kręgów zębisk się zatrzasnął. W chwili gdy trzeci krąg zamknął się na drzewie, zęby wielkości przedramienia Kylara zagłębiły się w drewnie. Poczwarzec zassał minogowatą paszczę, przesuwając się jednocześnie naprzód, a kolejne kręgi zębisk wgryzały się w drzewo. Dziesięciostopowy kawał pnia zniknął, zanim Kylar wylądował na ziemi.

Poczwarzec natychmiast rzucił się drugi raz. Nie było widać, co wprawia w ruch tę ogromną masę. Nie zbierał się w sobie jak wąż do ataku, ale raczej poruszał jak jedna z głów albo ramion przyczepionych do znacznie większego stworzenia, które przyczaiło się po drugiej stronie dziury w rzeczywistości. Poczwarzec znowu zaatakował Kylara.

Kylar skoczył w powietrze, kiedy drzewo przegryzione przez poczwarca padało z trzaskiem na ziemię, wzbijając tumany kurzu w mglistym świetle poranka. Kylar złapał się drzewa i obrócił w powietrzu, wbijając szpony z ka’kari w korę. Przeleciał nad grzbietem poczwarca. Miecz rozbłysnął, kiedy Kylar przelatywał nad potworem, ale ostrze odbiło się od chronionej skóry.

Kylar dostrzegł kątem oka coś białego. Opadł na ziemię i zobaczył: maleńki, biały homunkulus ze skrzydłami i twarzą Vürdmeistera szczerzył do niego zęby pod ogromnym nosem. Rzucił się ze szponami na twarz Kylara.

Kylar się zasłonił. Szpony homunkulusa wbiły się w miecz.

Poczwarzec rzucił się znowu, chociaż Feir zaatakował go z boku – jego miecz zadzwonił we mgle, ale nie zrobił potworowi żadnej krzywdy, nawet go nie spowolnił. Nic nie mogło odwrócić uwagi poczwarca, powstrzymać przed rzuceniem się na cel.

Jednakże celem nie był Kylar, tylko homunkulus.

Kylar upuścił miecz i znowu skoczył. Wylądował na pniu drzewa, trzydzieści stóp w górze, i zatopił palce rąk i stóp w drewnie. Poczwarzec rzucił się na miecz Kylara. Zębaty stożek zamknął się na homunkulusie, wgryzając się głęboko w ziemię, w miarę jak zatrzaskiwały się kolejne kręgi zębów, i pożerając białe stworzenie oraz wszystko wokół. Poczwarzec cofnął się, wyrzucając w powietrze ziemię, korzenie i martwe liście. Zaspokojony, zaczął się wsuwać z powrotem do piekła, z którego go wezwano.

I nagle zadrżał.

Feir nadal atakował potwora. Z jakiegoś powodu nie używał magii. Olbrzymi mag znowu uderzył – zadał cios jak ogromnym młotem, ale bez efektu.

Zanim Kylar dojrzał prawdziwą przyczynę drżenia poczwarca, Lantano Garuwashi przeciął cielsko już prawie do połowy. Ciął blisko dziury w rzeczywistości. A właściwie wcale nie ciął. Wystarczyło, żeby Garuwashi drasnął poczwarca Ceur’caelestosem, a ciało odskakiwało, pękając i dymiąc. Kylar widział twarz sa’ceurai – mężczyzna walczył jak urzeczony. Był największym mistrzem miecza na świecie, dzierżył najwspanialszy miecz świata i walczył z legendarnym potworem. Lantano Garuwashi wypełniał swoje życiowe przeznaczenie.

Miecz Garuwashiego poruszał się błyskawicznie. W dwie sekundy przeciął całego poczwarca. Długi na trzydzieści stóp kawał poczwary padł na ściółkę leśną, rzucił się raz, a potem rozpadł się na dygocące czerwone i czarne grudy, które zamieniły się w zielony, śmierdzący zgnilizną dym, aż w końcu nic nie zostało. Kikut wił się, nie krwawiąc, dopóki Garuwashi nie ciął go sześć razy z oszałamiającą prędkością i cokolwiek kontrolowało poczwarca, nie zabrało go szarpnięciem z powrotem do piekła.

Kylar zeskoczył z drzewa i wylądował dziesięć kroków od Lantano Garuwashiego. Ponieważ sa’ceurai pierwszy raz walczył z poczwarcem, nie wiedział, że potwór nie pojawia się tak po prostu, że trzeba go wezwać. Stracił czujność.

Wielkonosy Vürdmeister uprzedził Kylara – wyszedł zza drzewa i cisnął kulą zielonego płomienia. Garuwashi podniósł Ceur’caelestosa, ale nie był przygotowany na to, co się stanie, kiedy miecz zetknie się z magią.

Kiedy Ceur’caelestos napotkał vir, głuche tąpnięcie sprawiło, że z modrzewi posypały się złote igły. Poranna mgła wybuchła jak świetlista kula, mech wysechł i zadymił na drzewach, a eksplozja ścięła z nóg Feira, Garuwashiego i Vürdmeistera.

Tylko Kylar nadal stał, bo przed magicznym wybuchem chroniło go ka’kari na skórze. Mężczyźni padli we wszystkie strony, ale Ceur’caelestos pozostał w centrum wywołanej przez siebie nawałnicy. Przekoziołkował raz w powietrzu, a potem wbił się w ziemię.

Kylar natychmiast go porwał. Vürdmeister nawet nie próbował wstać. Zebrał moc, vir na jego ramionach ożył i wił się powoli; falowanie stało się ruchem, który – co dziwne – Kylar potrafił odczytać: to będzie strumień ognia szeroki na trzy stopy i długi na piętnaście.

Zanim Vürdmeister zdążył wypuścić płomień, Kylar podbiegł do niego.

Chłodne niebieskie oczy Khalidorczyka rozszerzyły się z bólu, a zaraz potem zrobiły się jeszcze większe z czystego przerażenia, kiedy każda atramentowa cierniowa gałązka na jego ciele wypełniła się białym światłem. Światło wybuchło wewnątrz skóry. Ciało Vürdmeistera wygięło się w łuk, miotało się w konwulsjach, a potem padło zwiotczałe. Vir zniknął bez śladu; skóra trupa miała normalny dla ludzi z północy, niezdrowo blady odcień. Miało się wrażenie, że nawet powietrze zrobiło się czystsze.

W oddali, z północnego wschodu ryknęła trąbka Lae’knaught, sygnalizując rozkaz do szarży. Rozbrzmiewała daleko – w głębi Lasu Mrocznego Łowcy.

– Przeklęci głupcy – mruknął Kylar.

Podpuścił ich, ale nadal nie mógł uwierzyć, że dali się tak skusić. Spojrzał na Curocha. Takie rzeczy robię dla mojego króla.

„Nie zamierzasz naprawdę go wyrzucić”.

„Dałem słowo”.

„Masz Talent i wiele żywotów, dość, żeby zostać mistrzem miecza”.

Przecież nie mogę pokazywać się publicznie z czarną, metalową ręką, co?

„Noś rękawiczki”.

– Musimy uciekać. Natychmiast – powiedział Feir Cousat. – Używanie magii tak blisko lasu to proszenie się o Mrocznego Łowcę. A w grzywie konia Vürdmeistera jest jakiś czar, magiczny sygnał. Odegnałem zwierzę, ale pewnie jest już za późno.

To dlatego Feir nie używał magii do walki z poczwarcem.

– Zabrałeś mojego ceurosa – powiedział Lantano Garuwashi z tak głębokim oburzeniem, że Kylar go nie zrozumiał.

Potem sobie przypomniał. Duszą sa’ceurai jest jego miecz. Oni wierzyli w to jak najdosłowniej. Jak obrzydliwym postępkiem było skradzenie komuś duszy?

– A ty nie zabrałeś go komuś innemu? – spytał.

– Bogowie dali mi to ostrze – odpowiedział Lantano Garuwashi.

Trząsł się z nienawiści i wściekłości, ale jeszcze bardziej wyrazista była rozpacz w jego oczach.

– Kradzież nie jest honorowa.

– Zgadza się – przyznał Kylar. – Obawiam się, że ja też nie jestem.

W lesie rozległo się tęskne wycie, jakiego Kylar nigdy dotąd nie słyszał. Było przenikliwe i żałosne. I nieludzkie.

– Za późno – powiedział przez zaciśnięte gardło Feir. – Łowca nadchodzi.

Wilk powiedział, żeby Kylar nie zbliżał się do Lasu Łowcy bardziej niż na czterdzieści kroków, więc Kylar zostawił sobie zapas pięćdziesięciu. Spojrzał pomiędzy mniejszymi drzewami naturalnego lasu na nadnaturalnie wysokie i potężne sekwoje. Czuł się mały, wplątany w wydarzenia, które daleko przerastały jego pojmowanie. Usłyszał gwizd czegoś, co pędziło ku nim. Zważył w ręku Curocha i cisnął go w Las tak daleko, jak zdołał. Miecz poszybował jak strzała. Kiedy przeciął powietrze nad lasem, zapłonął niczym spadająca gwiazda.

Cały las zaczął złociście świecić.

Gwizd ucichł.

Rozdział 10

Trzej mężczyźni stali ramię w ramię, gapiąc się na las. Feir pomyślał, że tylko on jest stosownie przerażony. Kylar odwrócił uwagę Łowcy, wrzucając Curocha do lasu, ale nic nie powstrzyma Łowcy przed powrotem.

Kylar spokojnie skrzyżował nogi, siadając na ziemi. Czarna powłoka wsiąknęła w jego ciało, zostawiając go w samej bieliźnie. Przyglądał się kikutowi, gdzie wcześniej pojawiła się metaliczna prawa ręka; ledwo zauważył, że jesienna poświata w Lesie pociemniała, przechodząc w krwawą czerwień, a potem zaczęła jaśnieć i zielenieć.

Lantano Garuwashi, teraz pozbawiony duszy, patrzył z niedowierzaniem. Nie widział jednak niczego poza zniknięciem Ceur’caelestosa. Człowiek, który miał być królem, nagle stał się aceuran – pozbawionym duszy, wyjętym spod prawa, banitą, którego nawet się nie zauważało. Okrutny deszcz konsekwencji rozbijał jego przyszłość w pył.

W zeszłym tygodniu Feir widział, jak ten człowiek zachowywał się publicznie – jakby Ceur’caelestos był mu przeznaczony. Jednakże w chwilach na osobności Feir dostrzegał młodego, asekuranckiego sa’ceurai z żelaznym mieczem, który wiedział, że niezależnie od osiągniętej doskonałości, nigdy nie zostanie zaakceptowany wśród urodzonych z lepszymi mieczami. To była ogromna zmiana dla człowieka, który już pogodził się z brutalną rzeczywistością. A teraz patrzył w twarz nowej, jeszcze brutalniejszej rzeczywistości.

Feir zastanawiał się, ile czasu minie, nim Garuwashi zdecyduje się zabić. Lantano Garuwashi nie był człowiekiem, który łatwo odrzuci własne życie. Za bardzo w siebie wierzył. Ale ta hańba z pewnością go pokona.

Ta myśl wywołała w nim dziwną pustkę. Dlaczego miałaby go smucić śmierć Lantano Garuwashiego? Oznaczałaby, że Cenaria uniknie kolejnej brutalnej okupacji, a Feir zakończy służbę u zbyt twardego i zbyt trudnego człowieka. Nie pragnął jednak śmierci Garuwashiego. Szanował go.

Magia rozbłysła tak intensywnie, że Feirowi zrobiło się biało przed oczami. To trwało tylko ułamek sekundy. Kylar raptownie wciągnął powietrze.

Mrugając, żeby pozbyć się łez, Feir spojrzał na niego. Wydawało się, że w Kylarze nic się nie zmieniło: nadal siedział półnagi, nadal gapił się w las. Powoli wstał i rozprostował ręce.

– O wiele lepiej – powiedział, szczerząc zęby.

Miał obie ręce. Był cały i w jednym kawałku. Otrząsnął się i znowu pokryła go czarna skóra. Nie ukrył twarzy za ponurą maską sprawiedliwości; w dłoni trzymał wąski czarny miecz.

Lantano Garuwashi padł na kolana i przemówił do Feira:

– „Ta ścieżka leży przed tobą. Walcz z Khalidorem i stań się wielkim królem”. To mi powiedziałeś, a ja usłyszałem tylko to, czego pragnęło moje serce: że pokażę tym zniewieściałym arystokratom w Aenu, na co zdały się ich kpiny, i zostanę królem Ceury. Nie stanąłem do walki z Khalidorem i teraz straciłem ceurosa. I tak Lantano Garuwashiego czeka śmierć za jego wiarołomstwo. – Odwrócił się. – Aniele Nocy, będziesz moim sekundantem?

W pierwszej chwili twarz Kylara zdradzała konsternację, ale zaraz potem pojawiło się zrozumienie. Kiedy Garuwashi rozetnie brzuch w poprzek krótkim mieczem, jego sekundant odetnie mu głowę, żeby dokończyć samobójstwo. To był zaszczyt, chociaż makabryczny, a Feir wbrew sobie poczuł się znieważony.

– Ciebie, Feir, nefilimie, posłańcu bogów, którego zignorowałem, poproszę o inną przysługę – powiedział Garuwashi. – Przekaż, proszę, moją historię moim wojownikom i mojej rodzinie.

Feirowi przebiegł dreszcz po plecach. Nie tylko każdy sa’ceurai na świecie będzie wiedział, że Lantano Garuwashi zmarł tutaj, ale też dowie się, że Ceur’caelestosa wrzucono do Lasu. Niezależnie od tego, w jaki sposób Feir opowie tę historię, zostanie powtórzona tak, żeby pasowała do wierzeń Ceuran. Największy mistrz miecza, najwspanialszy miecz i najniebezpieczniejsze miejsce na świecie na zawsze pozostaną powiązane w ceurańskich mitach. Każdy nowy szesnastoletni sa’ceurai, który będzie się uważał za niezwyciężonego – innymi słowy większość młodych Ceuran – ruszy do Lasu Mrocznego Łowcy, zdecydowany odzyskać Ceur’caelestosa i zostać nowym Lantano Garuwashim.

To oznaczało śmierć całych pokoleń.

Twarz Kylara zmieniła się. Najpierw z jego oczu popłynęły czarne łzy. Potem oczy pokryły się czarnym olejem. W jeden chwili powróciła maska sprawiedliwości. Z czarnych oczu płynął żarzący się błękitny płomień. Kylar przechylił głowę, przyglądając się Lantano Garuwashiemu. Feira przebiegł zimny dreszcz na widok tego oblicza. Każda cząstka dziecka, jaka została w młodym człowieku, którego Feir poznał sześć miesięcy temu, zniknęła. Feir nie wiedział, co je zastąpiło.

– Nie – odpowiedział Anioł Nocy. – Nie ma w tobie zmazy, która wymagałaby śmierci. Trafi do ciebie inny ceuros, Lantano Garuwashi. Za pięć lat spotkamy się w dzień letniego przesilenia na Dworze Aenu. Pokażemy światu taki pojedynek, jakiego jeszcze nigdy nie widział. Przysięgam.

Zarzucił wąskie ostrze na plecy, a ono wtopiło się w skórę. Skłonił się przed Garuwashim, potem ukłonił się Feirowi i zniknął.

– Nie rozumiesz – powiedział Garuwashi, nadal klęcząc, ale Anioła Nocy już nie było. Spojrzał zrozpaczony na Feira. – Będziesz moim sekundantem?

– Nie.

– Dobrze więc, niewierny sługo. Nie potrzebuję cię.

Garuwashi wyciągnął krótki miecz, ale ten jeden raz Feir był szybszy od sa’ceurai. Mieczem wytrącił ostrze z rąk Lantano i chwycił je.

– Daj mi kilka godzin – powiedział Feir. – Uwaga Łowcy skupiła się na czymś innym. Kiedy pięć tysięcy much wpadło w jego sieć, jednej więcej może nie zauważyć.

– Co zamierzasz?

Uratuję cię. Uratuję twoich przeklętych, sztywnych, wkurzających, wspaniałych ludzi. Pewnie dam się przez to zabić jak ostatni idiota.

– Idę po twój miecz – odpowiedział i wszedł do Lasu.

Rozdział 11

Wysokie, pełne udręki wycie obudziło Vi Sovari ze snu, w którym Kylar walczył z bogami i potworami. Natychmiast usiadła, ignorując ból po kolejnej nocy spędzonej na kamienistej ziemi. Wycie dobiegało z odległości wielu mil. Nie powinna go słyszeć zza ogromnych sekwoi i poprzez tłumiącą dźwięki poranną mgłę, ale wycie trwało, wypełnione szaleństwem i wściekłością, narastało, pędząc z głębi Lasu.

Dopiero wtedy Vi wyczuła Kylara przez starożytny kolczyk z mistarillu i złota. Związała ze sobą Kylara, kiedy leżał nieprzytomny, zdany na łaskę Króla-Boga. Ocaliła w ten sposób Cenarię i jego życie. I teraz wyczuwali się wzajemnie. Kylar znajdował się dwie mile od niej i Vi czuła, że trzymał coś o niewiarygodnej mocy. Czuła, jak podejmuje decyzję. Moc się od niego oderwała, a jego owładnęło dziwne uczucie triumfu.

Nagle wydawało się, że słońce wzeszło na południu. Vi stała, ale kolana pod nią drżały. Sto kroków od niej powietrze między ogromnymi sekwojami Lasu Mrocznego Łowcy stało się jasnozłote, promieniując magią. Nawet niewyszkolona Vi odczuła to jak pocałunek letniego zachodu słońca na skórze.

A potem kolor pogłębił się, przechodząc w czerwonawe złoto. Każda drobinka kurzu unosząca się w powietrzu, każda kropelka wody we mgle zapłonęła jesienną poświatą.

Kiedy Vi miała piętnaście lat, jej mistrz, Hu Szubienicznik, zabrał ją na robotę w posiadłości ziemskiej. Truposzem był jakiś lordowski bękart, który dorobił się na handlu przyprawami i postanowił nie spłacać swoich inwestorów z Sa’kagé. Posiadłość tonęła w klonach. Tamtego jesiennego poranka Vi szła przez świat ze złota, wyłożony dywanem z czerwono-złotych liści; nawet samo powietrze nabrało złocistego odcienia. Kiedy stała nad trupem, w myślach uciekła do miejsca, gdzie cudownym, szkarłatnym liściom nie towarzyszyła pulsująca tętnicza krew. Rzecz jasna Hu zbił ją za to, a Vi w myślach przyznała mu rację. Rozkojarzony siepacz to martwy siepacz. Siepacz nie wie co to piękno.

Wycie znowu rozdarło las, przejmując ją zimnem do szpiku kości. Poruszając się szybko – przerażająco szybko – wycie stawało się coraz wyższe, potem opadło i znowu stało się bardziej przenikliwe, wszystko to w ciągu dwóch sekund, jakby poruszało się w tę i z powrotem z niemożliwą szybkością. Wszędzie towarzyszył mu słaby, brzękliwy odgłos rozdzieranego metalu. Potem dołączył ludzki krzyk. Po nim rozległy się następne.

W lesie toczyła się bitwa. Nie, to była rzeź.

Przez chwilę las pulsował magią. Płomienna czerwień przygasła do żółtawej zieleni, a potem do głębokiej, pełnej życia zieleni, pachnącej młodą trawą i świeżym kwieciem.

– Kylar dał mu nowe życie – powiedziała Vi.

Nie miała pojęcia, skąd to wie, ale wiedziała, że Kylar zostawił coś w lesie, i to coś odmłodziło całą puszczę. Sam Kylar poczuł orzeźwienie – nie czuł się tak dobrze od tygodnia, odkąd połączyła ich więź. Czuł się kompletny.

Vi wyczuła, że coś jest nie tak za jej plecami. Błyskawicznie sięgnęła po sztylety u pasa. I w tej samej chwili wylądowała na plecach. Jeszcze nie złapała oddechu, kiedy kula trzaskającej, niebieskiej energii przecięła z sykiem powietrze w miejscu, w którym chwilę temu stała.

Jedyne, co mogła zrobić, to zaczerpnąć tchu i spróbować odzyskać oddech. Minęło kilka sekund, zanim zdołała usiąść.

Przed nią mężczyzna odziany w ciemnobrązową skórę oparł stopę na twarzy trupa i wyciągał sztylet z jego oka. Trup miał na sobie szaty khalidorskiego Vürdmeistera, a czarny, podobny do tatuażu vir nadal drżał pod powierzchnią jego skóry. Wybawca Vi otarł sztylet i odwrócił się. Poruszał się bezszelestnie. Miał na sobie wiele warstw peleryn, kamizelek, koszul z kieszeniami i sakiewek wszelkich rozmiarów. Wszystkie wykonano z końskiej skóry, wszystkie miały ten sam odcień głębokiego brązu i wszystkie były miękkie od długiego używania. Bliźniacze, wygięte kukri nosił zatknięte za pas, a zdobiony rzeźbami w kości krótki łuk bez założonej cięciwy miał przewieszony przez plecy. Vi dostrzegła liczne rękojeści wystające spomiędzy warstw ubrań. Mężczyzna rozwiązał rzemienie brązowej maski, która skrywała jego twarz, odsłaniając tylko oczy, i odrzucił ją na plecy. Miał życzliwą twarz, szeroką i płaską, o wysokich kościach policzkowych, kpiarskie piwne oczy w kształcie migdałów, rozpuszczone czarne włosy. To mógł być tylko ymmurski tropiciel.

Ymmurscy tropiciele słynęli jako najwspanialsi łowcy wśród władców koni. Mówiło się, że stają się niewidzialni w lesie i na trawiastych stepach na wschodzie, gdzie żyli Ymmurczycy. Nigdy nie strzelali do zdobyczy, która nie biegła albo nie leciała. I wszyscy byli Utalentowani. Innymi słowy, byli siepaczami ze stepów. Ale w przeciwieństwie do siepaczy, nie zabijali dla pieniędzy, ale dla honoru.

I niech mnie diabli, jeśli w opowieściach o nich nie ma więcej prawdy niż w opowieściach o nas.

Łowca złożył ręce za plecami i skłonił się.

– Jestem Dehvirahaman ko Bruhmaeziwakazari – powiedział dziwnie śpiewnym tonem, charakterystycznym dla ludzi, którzy od małego mówili językiem tonalnym. – Możesz… słyszeć?… Nazywać… tak, nazywać mnie Dehvi. – Uśmiechnął się. – Jesteś Vi, prawda?

Vi wstała, przełykając ślinę. Ten mężczyzna podkradł się do niej – do siepacza! – i z łatwością przewrócił ją na ziemię, a teraz stał, uśmiechając się przyjaźnie. To było równie niepokojące jak widok kuli błękitnej śmierci przelatującej parę cali od jej twarzy.

– Chodź – powiedział Dehvi. – To miejsce nie jest już bezpieczne. Będę ci towarzyszył.

– O czym ty mówisz?

– Magia… mówi? Prosi? Słucha? Demona z Lasu. – Dehvi zmarszczył nos.

Vi wiedziała, co miał na myśli, ale nie była pewna, jakiego słowa szuka.

– Przywołuje! – dokończył, znajdując wreszcie właściwy czasownik. – A to przywoływanie oznacza śmierć.

– To wezwanie – poprawiła go Vi, powoli składając słowa.

Magia wezwała Łowcę. Vürdmeister posłużył się magią, a Vi była Utalentowana. Łowca mógł nadejść.

Tropiciel zmarszczył brwi.

– Te słowa sprawiają mi trudność. Mają zbyt wiele znaczeń.

– Dokąd mnie zabierasz? – spytała.

I czy mam jakiś wybór? Rozluźniła ciało, szykując się do Tropu Alathei, a jej palce mimochodem musnęły pochowane sztylety, kiedy otrzepywała ziemię ze spodni. Tylko że sztylety już zniknęły.

Tropiciel przyjrzał jej się chłodno. Najwyraźniej nie sprawdziła sztyletów wystarczająco dyskretnie.

Odwrócił się i przyklęknął przy trupie, mrucząc coś pod nosem w języku, którego Vi nie rozpoznała. Splunął na człowieka trzy razy, przeklinając go nie obelżywymi słowami, jak to robiła Vi, ale naprawdę skazując duszę tego człowieka na jakieś ymmurskie piekło.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki