Grzegorz Kwiatkowski

Powinni się nie urodzić revisited – Urodzić

Biuro Literackie • Stronie Śląskie – Wrocław 2016

Poezje 138

Grzegorz Kwiatkowski: Powinni się nie urodzić revisited – Urodzić

Projekt okładki: Tomasz Pawluczuk

Korekta: Anna Krzywania

Projekt typograficzny i skład wersji elektronicznej: Mateusz Martyn

Copyright © by Grzegorz Kwiatkowski

Copyright © by Tomasz Pawluczuk, 2016

Copyright © by Biuro Literackie, 2016

Biuro Literackie

ul. Sokolnicza 5/37, 53-676 Wrocław

tel. 71 346 01 42, poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-65358-31-8

Wszelkie powielanie lub wykorzystywanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż jednorazowe pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Spis treści

PRZEPRAWA

sygnał

koronka

dom

małpy

Carlsbad

loża

EINE KLEINE TODESMUSIK

syn cesarza na uchodźstwie

jak wyobraża sobie społeczeństwo

pan Cogito i litera Pisma

na wzgórzu II

Lui

ptaki

OSŁABIĆ

chrzest

osłabić

urodziły

niewybaczalne

zębów

Panie

PRZEPRAWA

sygnał

kroki listonosza

dźwięk drukującego się faksu

albo nagranej wiadomości

dzwonek telefonu i dzwonek do drzwi

był tu król Herod

i zabił wszystkie dzieci

w rogu czerwony rower

i pluszowy miś

dzieci rozsiane po kontynentach

mogłabym oskarżyć je

o plagiat DNA

on również mógłby

oskarżyć je o plagiat DNA

ale jest głęboko pod ziemią i milczy

wspólne wakacje w Szwajcarii

latem 1998 roku:

ja w mojej czarnej sukni w białe groszki

obcięta na chłopaka

Urszulka jeszcze ssie kciuk

Dawidek trochę śpiący

i mój mąż jak zwykle

ubrany niegustownie

spalić zdjęcie

spalić rowerek i misia

i zasłony które pomogła mi szyć Urszula

nie jeździć na cmentarz

zasłonić rolety

drzwi zabić gwoździem

rozebrać się do naga

podejść do lustra

i zobaczyć jak się postarzałam

i zobaczyć jak zbrzydłam

nigdy więcej nie lśnić

nigdy więcej

nie czekać

na sygnał

sygnał

koronka

od śmierci uratowała mnie

złota koronka na zębie

którą założyłeś mi

pół roku temu

po wizycie u pana T.

a był to bal przebierańców

wracałam skrajem drogi

byłam przebrana za sarnę

a samochód z naprzeciwka

chciał mnie upolować

i uśmiechnęłam się

dom

przy zielonej rzece dom

z czerwonej cegły

a za domem pastwiska

i poligon i łuski

w słoiku na szafie

trzymała kamienie żółciowe

i używała tanich perfum

„Pani Walewska”

kiedy zachorowała

sikała do kubka

i piła swoje siki

to miało zabić raka

który w niej mieszkał

pam pam pam pam

babciu daj mi na kolę

dziadek jadł margarynę

a ja jadłem masło

przez ramię patrzy matka:

ty skurwysynu

to była moja matka

nie pisz tak

o mojej matce

więc zaczynam od nowa:

przy zielonej rzece dom

w którym nie piło się moczu

i nigdy nie brakowało masła