Nina Nirali

Powiedz, że mnie kochasz

Bol tu Mainu pyar karni hai

© Nina Nirali, 2017

„ — Czyli żeby wzbudzić twoje uczucia, trzeba najpierw próbować cię otruć ostrym jedzeniem? — Ivonne roześmiała się i nim ugryzła się w język dopowiedziała.

— Albo zaśpiewać piosenkę na środku ulicy, niczym w filmie. — Agnes aż wytrzeszczyła oczy.

— Żartujesz sobie teraz? — …

— Agnes, on jest taki… — szukała odpowiednich słów. — … nieokrzesany, szalony, czasem gburowaty a zaraz potem, gdy patrzy mi prosto w oczy, jestem mu natychmiast w stanie wszystko wybaczyć. —”

ISBN 978-83-8104-456-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Powiedz, że mnie kochasz

2. Rozdział 1

3. Rozdział 2

4. Rozdział 3

5. Rozdział 4

6. Rozdział 5

7. Rozdział 6

8. Rozdział 7

9. Rozdział 8

10. Rozdział 9

11. Rozdział 10

Z podziękowaniami dla moich serdecznych przyjaciółek Pomimo wszelkich różnic, sporów i nieporozumień kocham Was niezmiennie i zawsze będę.

***

Serdeczne podziękowania dla M.K.

Bez jego pomocy nie mogłabym zamieścić w książce najpiękniejszych słów jakie mężczyzna może powiedzieć kobiecie w punjabi. Dziękuję M.

Many thanks to M. K.

Without his help I couldn’t have put in the book the most beautiful words which man can tell a woman in Punjabi. Thank you M.

Rozdział 1

W niedużej restauracji, ku radości Harshit’a nareszcie dziś zaczęło przybywać klientów. Była połowa października i unosząca się w powietrzu zimowa aura nie sprzyjała teraz interesom. Z tym większym zapałem zaczął przyjmować zamówienia na przeróżne wersje kurczaka z ryżem i rozpoczął przygotowywanie potraw. W kuchni pomagał mu jego przyjaciel, Gajendra a w sali restauracyjnej obsługiwał jego kuzyn, Gopal. Wszyscy trzej pochodzili z niedużego miasteczka w Pendżabie. Gopal miał od zawsze marzenia wielkoświatowe i chciał za wszelką cenę wydostać się z małej, indyjskiej miejscowości, skąd wszyscy trzej pochodzili. Namówił on przed trzema laty Harshit’a i Gajendrę na biznes w Europie. Zebrali wówczas wszystkie swoje oszczędności i wyjechali w nieznane. Jak się na miejscu okazało, na kulturę i jedzenie Indyjskie był bardzo duży popyt. W Europie spotkali również kilka innych rodzin prowadzących restauracje w wielu sąsiednich miastach. Hindusi żyjący na europejskiej emigracji, żyli zgodnie w swojej zamkniętej społeczności i pomimo, iż wszyscy działali w tej samej branży, żaden sobie nie przeszkadzał w interesach i nie stanowił dla siebie konkurencji.

Harshit[1] Singh zawsze miał „dryg” do kuchni, jak mawiali jego przyjaciele. Ten niespełna trzydziesto sześcio letni mężczyzna miał ogromny talent do gotowania, dlatego też od początku wszyscy wiedzieli, jakiego rodzaju biznes otworzą. I tak od trzech lat Harshit, z pomocą kuzyna i przyjaciela prowadził restaurację indyjską w środku Europy, z mniejszymi lub większymi sukcesami.

Teraz, skupiony na gotowaniu z irytacją zanotował głośne śmiechy dochodzące z sali.

Kiedy podniósł głowę, przez zasłonę ze szklanych koralików oddzielającą salę restauracyjną od kuchni, zauważył trzy kobiety wchodzące do jego restauracji. Prym dowodziła niska blondynka na niebotycznie wysokich obcasach w wyzywającym ubraniu. Typ kobiety, której Harshit zdecydowanie nie znosił. Widok na pierwszą zasłoniła inna, okrąglejsza i wyższa. Harshit odwrócił głowę i zajął się krojeniem cebuli i imbiru na blacie mieszczącym się obok pieca gazowego. Zerknął też, jak radzi sobie po przeciwległej stronie kuchni Gajendra. Wszystko szło doskonale. Kiedy Harshit skończył krojenie, powrócił nad patelnię, wrzucił wcześniej pokrojoną cebulę do gorącego oleju a jego głowa automatycznie zwróciła się w stronę sali restauracyjnej. Zawsze lubił podglądać swoich gości. Na podstawie ich wyglądu starał się odgadnąć, w jaki sposób przyprawić zamówioną potrawę a potem z zadowoleniem obserwował jak te znikały z talerzy. Największą nagrodą było, kiedy każdy z gości wychodził z uśmiechem i zapewniał ich, że wróci.

Wzrok Harshit’a padł na stolik zajmowany przez trzy kobiety. Trzecią z nich dostrzegł dopiero teraz. Rude włosy miała upięte w luźny kok na czubku głowy. Dostrzegł, mimo dzielącej ich odległości kuszący zarys pełnych ust i intensywny, jasnoniebieski kolor oczu. Musiał przed sobą przyznać, że nie widział jak dotąd piękniejszego koloru oczu. Intensywnie niebieskie, oprawione długimi rzęsami. „W takich oczach można by zobaczyć niebo”, pomyślał lecz natychmiast powrócił do rzeczywistości. Chwila nieuwagi i jego cebula mogła się przypalić.

Gotując kątem oka patrzył jak kobiety składają do Gopala zamówienie. Gopal wszedł do kuchni i przekazał.

— Jeden Mutton Vindaloo, ostry, jeden chicken Jhal fry łagodny, raz bombay mixed tandoori a na przekąskę naan. Na poczatek przystawka, warzywa w stylu bengali. —

Po przekazaniu zamówienia Gopal chwycił tacę z przed chwilą przygotowanymi przez Harshit’a i Gajendrę daniami i wyszedł na salę. Harshit zanotował w głowie zamówienie i zaczął je przyrządzać. Śmiech kobiet, dobiegający z sali ściągał bez przerwy jego uwagę. Z ciekawością co chwilę zerkał na trzy kobiety. Dwie z nich były roześmiane i zrelaksowane, ale ruda-błękitnooka, ubrana w doskonale dopasowany garnitur, wydawała się dużo poważniejsza. Rozumiał coraz lepiej język kraju, w którym mieszkali, dosłyszał też po jakimś czasie, że kobiety przyszły świętować urodziny rudej-niebieskookiej. Pomyślał, że z takiej okazji mógłby przyrządzić im jeszcze mango lassi. Zadowolony ze swojego pomysłu z jeszcze większym zaangażowaniem przygotowywał zamówione potrawy.

Kiedy gotowe potrawy dotarły do stolika kobiet, chciał wyjść na chwilę, aby odetchnąć świeżym powietrzem. Zatrzymał go jednak Gopal, który wniósł z powrotem talerz z Mutton Vindaloo.

— Masz jeden zwrot. To tej rudej. Mówi, że nie jest przyprawione. —

Zaskoczony Harshit wychylił się nieco za Gopala, odsunął dzwięczącą teraz pod jego dotykiem zasłonę z koralików i spojrzał

wprost na dziewczynę z rudymi włosami.

— Przecież przyprawiłem, jest średnio ostre. Europejczycy nie umieją jeść naszych potraw oryginalnie przyprawionych. —

zrzymał się Harshit. Gopal wzruszył ramionami.

— Ja cię rozumiem, ale ugotuj jej to jeszcze raz i dopraw bardziej. —

Rozeźlony teraz na dobre Harshit odebrał tacę z potrawą z rąk Gopala i odrzekł na głos.

— Już ja jej doprawię. —

Był zły, że nie może skorzystać ze swojej przerwy ale też przede wszystkim dlatego, że jego najlepszy Mutton Vindaloo powrócił do kuchni z reklamacją. Sięgnął na powrót po patelnię i ustawił ją na ogniu. Potem przygotował baraninę i chwycił za nóż. Zaczął kroić mięso w równiutkie, dwu i pół centymetrowe kostki, mrucząc pod nosem groźby na przemian w hindi i w punjabi.

— Poczekaj tylko, tak ci przyprawię, że przez następny tydzień będziesz mnie wspominać i żałować, że oddałaś ten talerz. —

Przyprawiając potrawę po kilkunastu minutach pokrojoną, dużą papryczką chili, zawahał się przez sekundę, czując wyrzuty sumienia z powodu swoich zamiarów. Chwilę potem potrząsnął głową i powiedział do siebie na głos.

— Sama chciała ostre. — po czym przechylił nad patelnią deskę i przesypał całą jej zawartość do potrawy, mieszając ją w sekundę po tym z uśmiechem zadowolenia na twarzy.

Kiedy Gopal wziął parujący talerz ze sobą, Harshit wciąż z uśmiechem triumfu na twarzy oparł się o kuchenny blat i założył ręce na siebie. Za nic w świecie nie chciał przegapić tego widowiska. Patrzył jak kobieta bierze widelec w dłoń i żartując z koleżankami, nabiera na niego kawałek mięsa, sowicie umoczonego w sosie a potem widelec wylądował w jej ustach. Nie stało się jednak nic nadzwyczajnego. Kiedy zobaczył, jak dziewczyna z zadowoleniem przymyka oczy i zaraz potem z apetytem pochłania swoje jedzenie, uniósł jedną brew ze zdziwienia do góry. Gwizdnął cicho z podziwiem a na głos zaraz dodał.

Darmowy fragment

[1] Znaczenie imienia: Radosny

Darmowy fragment

Rozdział 2

Darmowy fragment

[1] Językami urzędowymi w Indiach są hindi i angielski. 50 milionów mieszkańców subkontynentu Indyjskiego używa jednak języka urdu, który jest niemal identyczny z językiem hindi pod względem struktury gramatycznej i podstawowego słownictwa. Istnieją tylko nieznaczne różnice leksykalne. Dlatego też mieszkaniec punjabu zna prócz punjabi, angielskiego i hindi również urdu.

Darmowy fragment

Rozdział 3

Darmowy fragment

[1] Posenka „Tum jo aaye” z filmu pt.” Once upon a time in Mumbay” hin:. „Kiedy weszłaś do mojego życia, zyskałem to, czego mi było brak. Miłość stała się moją religią, miłość stała się moją istotą.”

Darmowy fragment

Rozdział 4

Darmowy fragment

[1] Ozdoba do włosów.

Darmowy fragment

Rozdział 5

Darmowy fragment

Rozdział 6

Darmowy fragment

[1] Jedna z tradycyjnych potraw punjabi, kuczak z ciecierzycą

Darmowy fragment

Rozdział 7

Darmowy fragment

Rozdział 8

Darmowy fragment

[1] Punj.- Och, co za miłość!

Darmowy fragment

Rozdział 9

Darmowy fragment

[1] Miasto w pn zach Indiach, w stanie Pendżab, w pobliżu granicy z Pakistanem.

Darmowy fragment

Rozdział 10

Darmowy fragment

[1] punj.: ukochana

Darmowy fragment