„Potworne dzieciństwo”

Copyright © by Wydawnictwo Debiutant 2022

Copyright © by Czarnulka

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden fragment tekstu nie może być publikowany ani reprodukowany bez pisemnej zgody wydawcy.

ISBN: 978-83-66672-26-0

Projekt okładki: Ewa Krefft-Bladoszewska

Skład i łamanie: Studio Grafpa, www.grafpa.pl

Wydawnictwo DEBIUTANT

ul. Dworcowa 2/3

82-200 Malbork

www.wydawnictwodebiutant.pl

wdebiutant@gmail.com

Książka oparta na faktach.

Zwracam się do wszystkich kobiet: Nie róbcie tak jak ja, nie prowadźcie takiego życia, nie warto! Potem naprawdę wszystkiego żałujemy…

Rozdział 1

Mam na imię Sabina. Mieszkałam w dużej miejscowości, Poznaniu. Moim domem był stara rudera, mieliśmy dwa pokoje, kuchnię i korytarz. Ubikacji nie było, trzeba było wychodzić na dwór, tak jak kiedyś było na wsiach. Mieszkałam z mamą, bratem, babcią, dziadkiem i z dwoma wujkami, Grzegorzem i Ryszardem.

Moje dzieciństwo nie należało do szczęśliwych. Sięgając pamięcią wstecz, już jako pięciolatka pamiętam same przykre rzeczy. Nie zaznałam miłości od matki, ani od babci. Nigdy nie poznałam swojego ojca. W domu ciągle były hałasy, przekleństwa, głód, bieda i przemoc.

– Wstawaj! – Krzyknęła matka – rozumiesz bękarcie? Znowu zlałaś się w łóżko.

– Nie bij mnie! – Wołałam – choć matka mnie jeszcze nie uderzyła.

Za chwilę zaczęła mnie okładać po całym ciele.

– Już nie będę, błagam, nie bij mnie.

Babcia zaraz przyszła, ale zamiast mi pomóc, to ciągnęła mnie za włosy.

Wytrzymałam wszystko, każde uderzenie. Musiałam się ubrać, jednak czystych majtek nie dostałam. Matka powiedziała, że innych mi nie da, mam chodzić w mokrych. Nie miałam innego wyboru, musiałam tak chodzić, aż te mokre mi nie wyschły.

Po chwili pobiegłam do kuchni, mama szykowała śniadanie, myślałam, że dla mnie, ale nie, dla brata Adama.

Do mnie tylko się odezwała:

– Suko, za to że zrobiłaś siku do łóżka, jeść nie dostaniesz.

– Ale ja jestem głodna.

– Nie rozumiesz? – Dla ciebie będzie kara.

Wtedy ukradłam z talerza kromkę, zaczęłam szybko jeść, ale matka podbiegła do mnie i zabrała kawałek chleba.

Powiedziała:

– Penero, dla ciebie jedzenia nie ma!

Ciarki zaczęły mi chodzić po plecach. Za moment udało mi się ukraść jeszcze kawałek chleba. Wybiegłam na dwór, szybko połknęłam, aby nikt mi nie zabrał.

Usiadłam sobie na ziemi, bawiłam się, nagle ktoś mnie uderzył z całej siły w głowę, odwróciłam się, a to była moja babcia.

– Wiedźmo, wstawaj z tej ziemi! Kto to będzie prał? – Majtki wciąż miałam mokre, to cała byłam brudna. Wtedy znowu mi się oberwało, tym razem kijem od miotły. Płacząc, wstałam i szłam przed siebie, nikt nawet nie zwracał na mnie uwagi, gdzie idę. Nikt się mną nie zainteresował. Stanęłam przed bramą, patrzyłam na ludzi. O, mój brat biegnie.

– Gdzie idziesz? – Zapytałam.

– Po cukierki, mama dała mi pieniądze.

Szybko pobiegłam do mamy.

– Mamo, mamo, daj mi też na cukierki.

– Spieprzaj, – usłyszałam – idź sobie na tyłku zarób.

– Mamo, proszę daj mi też – poprosiłam. Adam dostał.

– Nie rozumiesz, że nie dostaniesz.

Wpadłam w szał, krzyczałam, aby ktoś mnie usłyszał.

– Dziadku, dziadku, mama dała Adamowi na cukierki, a mi nie chce dać.

– Ale ja nie mam pieniążków, – usłyszałam. – Włożył rękę do kieszeni i powiedział, – poczekaj, poczekaj, coś mam, ale wystarczy tylko na dwa lizaki, masz kup sobie.

– Bardzo się ucieszyłam, szybciutko pobiegłam do sklepu, pani zamiast dwóch, dała mi trzy lizaki. Wróciłam na nasze podwórko. Mama spytała:

– Komu ukradłaś?

– Nie ukradłam, dziadek dał mi pieniądze.

Wtedy wrócił mój brat.

– Co masz? – Spytał.

– Lizaki, – odpowiedziałam, dziadek mi dał na nie. Kupiłam w sklepie – powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

– Daj jednego.

– Dobrze, a ty daj mi za to cukierka.

– Chyba oszalałaś wariatko.

– To ja tobie też nie dam lizaka, – odpowiedziałam.

Wtedy brat podbiegł do mnie, zabrał mi lizaki i uciekł przed bramę.

– Mamo, mamo, Adam zabrał moje lizaki, na które dziadek dał mi pieniążki.

– Ty chytrusie popieprzony, – odezwała się mama – chciwa jesteś, niczym byś się nie podzieliła.

– Ale on też nie dał mi cukierka, – próbowałam się bronić.

– Mama chwyciła mnie za włosy, pociągnęła do domu, gdzie rzuciła mnie na łóżko.

Nie minęło nawet pół godziny, gdy do pokoju weszła babcia.

– Czego znowu wyjesz jak krowa? – Spytała.

– Mama mnie biła, bo nie chciałam dać Adamowi lizaka, ale on miał cukierki i też się ze mną nie podzielił, – odpowiedziałam.

– Bo ty zachłanna jesteś. – Usłyszałam od babci.

– Nieprawda, nieprawda.

– Zamknij się, bo zaraz ja tobie poprawię.

Wrócił dziadek, był tak samo szykanowany jak ja, wszyscy na niego krzyczeli, a czasem i bili. Usiadł na fotelu przed telewizorem i zapalił papierosa. Cichutko usiadłam koło niego. Zbliżała się pora obiadowa. Zabrzmiał dzwonek do drzwi. Weszła ciocia Jadzia.

– Ciocia, ciocia – szybko do niej podbiegłam.

Ciocia mnie przytuliła. Bardzo ją lubiłam. Kiedy była u nas, to matka na mnie nie krzyczała, nigdy nawet nie uderzyła, bo ciocia by na to nie pozwoliła. Matka się jej bała.

Ciocia zapytała mojej mamy:

– Zocha, dlaczego ona jest taka brudna? Przebierz ją, dalej.

– Mama nic nie powiedziała, umyła mnie i czysto ubrała. Nalała zupy, – powiedziała do mnie, – jedz Sabinko.

Ale się cieszyłam, że ciocia była. Spokojnie i z apetytem zjadłam obiad. Ciocia długo nie posiedziała, wypiła kawę i jechała do domu.

– Ciocia już wychodzi? – Przytuliłam się do niej.

– Tak – odpowiedziała.

– Niech ciocia zostanie jeszcze, – prosiłam.

– Nie mogę Sabinko, też muszę obiad ugotować i posprzątać w domu.

– A kiedy ciocia znowu przyjedzie?

– Nie wiem, – odpowiedziała, wyściskała mnie i wsiadła do samochodu. Odjechała, pomachałam jej na pożegnanie.

Wróciłam do domu i ponownie usiadłam koło dziadka.

Czas szybko mijał, zrobił się wieczór, pora do spania. Tego dnia mama nawet dała mi kolację, nie krzyczała, umyła mnie, dała czystą piżamę i położyła spać.

Wszyscy już spali, nagle coś mnie obudziło, to był mój wuja Grześ.

– Co mi wuja robi?

– Cicho bądź, zamknij się!

Znowu mnie dotykał… Wkładał mi palce gdzie popadło, wszystko mnie bolało. Bałam się krzyczeć.

– Jak komuś coś powiesz, to cię zabiję, rozumiesz?!

– Tak – nikomu nic nie powiem – cichutko szepnęłam.

– Spróbuj, to cię zatłukę!!!

Poszedł w końcu do swojego łóżka.

W nocy ze strachu znowu się posikałam w łóżko. Rano po raz kolejny oberwałam. To było na porządku dziennym… Przyzwyczaiłam do takiego traktowania. Nie mówiłam dlaczego sikam do łóżka, bałam się.

Tak było prawie każdej nocy, wuja przychodził do mnie i mnie dotykał. Wtedy myślałam, że tak musi być.

Pewnego dnia powiedziałam do mamy:

– Mamo, jak sikam, to wszystko mnie szczypie.

– To przestań sikać w gacie, nie będzie cię nic szczypać, rozumiesz?

W nikim nie miałam oparcia, aby móc powiedzieć, co się u nas w domu dzieje, a cioci bałam się o tym choćby napomknąć.

Bałam się każdej nadchodzącej nocy…

Rozdział 2

Pamiętam jak dzisiaj, było bardzo mroźno, spadł śnieg, biegałam po śniegu, aż się cała przemoczyłam. Wróciłam do domu, było mi bardzo zimno. Wtedy babcia uderzyła mnie w twarz za to, że byłam cała mokra. Wyzywała od najgorszej.

Z zakupów wróciła moja matka, zamiast mi pomóc, to jeszcze bardziej na mnie nakrzyczała.

Mama kręciła się po pokoju coś tam robiła, ja siedziałam na fotelu, bawiłam się lalką i grzecznie oglądałam bajkę.

– Sabina, do spania, – powiedziała mama i nagle uderzyła mnie w twarz. Za co? – pomyślałam i rzuciłam lalkę na ziemię. Akurat skończyła się bajka.

Matka dostała szału, szarpnęła mną z całej siły i wyprowadziła przed dom na dwór, boso na śnieg i powiedziała:

– Za karę będziesz stała na dworze, aż nie zrozumiesz, że masz być posłuszna.

Stałam w ciemności, okropnie się bałam, nie wiem ile to trwało. Trzęsłam się z zimna. Nie znałam się wtedy na zegarku. Po jakimś czasie mama przyszła, zabrała mnie do domu, kazała jeść kolację, ale ja tylko marzyłam o ciepłym łóżku i szybciutko poszłam spać. Tej nocy wuja do mnie nie przyszedł. Rano obudziłam się wesoła, majtki miałam suche. Bardzo się cieszyłam.

Tego dnia był spokój, babcia poszła do pracy, dziadka nie było, byłam sama z mamą i pijanym wujem Grzechem.

– Sabina! – Zawołała, – ja wychodzę, a ty tu siedź z wujem.

– Mamo, zabierz mnie, nie chcę z nim zostać, błagam.

– Zamknij ten ryj! – Krzyknął wuja.

Mimo próśb, mama zostawiła mnie z wujem.

Po jakimś czasie jakaś pani do niego przyszła. Poszli do drugiego pokoju, drzwi były otwarte, wszystko widziałam co robili. Całowali się i zaczęli się rozbierać, położyli się do łóżka. Wtedy wuja powiedział do mnie:

– Patrz mała gówniaro i zobacz jak to się robi.

Nie chciałam patrzeć, ale musiałam.

On wydawał dziwne głosy, nie wiedziałam czemu. Pomyślałam sobie, że tak się robi z dziewczynkami.

Skończyli, ubrali się i usiedli, tak jakby nic się nie zdarzyło.

Dzień mijał dalej, dziadek wrócił do domu pijany, babcia wyzywała go od łajdaków i alkoholików.

Wuja Grzechu wyjął jakieś proszki. Jego też babcia wyzywała, mówiła, – ćpunie parszywy, – nie wiedziałam co to znaczy.

– Adaś, Adaś, wuja z tą panią robił przeróżne rzeczy, – zawołałam do brata, jak tylko go zobaczyłam.

– Odwal się, – odezwał się i wyciągnął czekoladę żeby pojeść słodkich kawałków.

– Daj kawałek, – poprosiłam.

– Nie, – usłyszałam.

Wtedy ukradłam kawałek i szybko wepchnęłam do buzi, aby mi nie zabrał. Znowu mi się oberwało, matka biła mnie paskiem, miałam całe sine nogi.

– Suko idź do pracy! – Wołała – Zarób na dupie!

– Za mała jestem żeby pracować, – odpowiedziałam mamie.

W tym momencie wrócił Ryś, czyli wuja Ryszard. Tak do niego wszyscy mówili, po prostu Ryś.

– Wuja, daj na lizaka, – zaczepiłam go.

– Nie mam. – Usłyszałam.

Wuja Ryś nie robił mi krzywdy, jak wuja Grzechu. Był miły, lubiłam go za to.

Nadszedł wieczór, zjadłam kolacje i położyłam się spać. Jak prawie każdej nocy, przyszedł do mnie znany znienawidzony wujaszek.

– Zamknij się mała suko! – Usłyszałam.

– Bałam się i cichutko płakałam.

Długo tej nocy to nie trwało, w końcu mnie zostawił.

Leżałam potem i jak zawsze myślałam, że tak musi być.

Następnego dnia obudził mnie piękny słoneczny dzień. W domu było gwarno. Od samego rana odwiedziło nas kilka osób. Jakaś znajoma babci, potem koleżanki mamy. Co najważniejsze, ja miałam spokój. Mama mnie się nie czepiała. Dostała pieniądze i była zadowolona. Kupiła mi nawet ciastka. Byłam szczęśliwa z tego powodu jak nigdy.

– Mamo, mamo, – kupisz mi spinkę do włosów?

– Tak, Sabinko, – powiedziała.

Nie wiedziałam, dlaczego mama jest taka miła.

Rozdział 3

Tego dnia do obiadu wszyscy usiedliśmy przy stole i wspólnie zjedliśmy. Wydawało mi się, że zawsze tak powinno być.

Nagle przerwał nam ostry dzwonek do drzwi. Przyjechała policja i pytała o wuja Grzecha. Babcia powiedziała, że je obiad. Mieli nakaz przeszukania domu i zaczęli swoje czynności. Długo szukali, po czym jeden z policjantów powiedział, – mamy go, – są woreczki. Były to jakieś białe paczki, nie wiem, tam były jakieś cukierki. Tak myślałam. Założyli wujowi coś na ręce, nie wiem jak to się nazywało. Babcia zaczęła krzyczeć:

– Zostawcie mi syna, zostawicie go!!!

Ale policjanci go zabrali. Nastała długa chwila ciszy. Jedynie babcia strasznie płakała, potem gdzieś dzwoniła, szybko się ubrała i wyszła z mamą.

Od dziadka, z którym zostałam sama w domu, usłyszałam, że wuja zamknęli do więzienia. Było cicho i spokojnie. Dziadek Alfred zrobił mi podwieczorek, dostałam banana i galaretkę. Potem obejrzałam wieczorynkę i poszłam spać. Tak naprawdę udawałam, że śpię, słyszałam kiedy mama z babcią wróciły. Nie wiem, która była godzina. Rozmawiały, że Grzechu brał narkotyki i dlatego go zamknęli. Dla mnie była to duża radość, cieszyłam się, że wuja nie przyjdzie do mojego łóżka i nie będzie mi robić krzywdy, nie będzie mnie wszędzie dotykał.

W końcu usnęłam. Rano obudziłam się z suchą piżamą. Byłam z siebie dumna. Pobiegłam do babci.

– Babcia, babcia, zobacz, mam suche majtki.

– To dobrze, – odparła.

Była zapłakana, żal mi się babci zrobiło, choć na mnie krzyczała i mnie biła.

Wzięłam sobie lalkę do zabawy i poszłam do pokoju. Było fajnie, tak cicho i spokojnie. Mama nawet nie podnosiła mnie głosu.

Babcia gdzieś wydzwaniała i co rusz zanosiła się płaczem. Tamtego dnia babcia pierwszy raz mnie przytuliła i powiedziała:

– Sabinka, bądź mądrą dziewczynką.

Myślałam sobie, Boże kochany, co się stało? Powiedziałam:

– Babciu, nie płacz, będzie dobrze.

Przytuliła mnie jeszcze mocniej.

Ten miły moment zakłócił znajomy mamy, wszedł do naszego mieszkania i zaczął mówić:

– Zośka, jest tak Zocha, siedzi w pokoju.

I tyle słyszałam, bo za chwilę zamknął za sobą drzwi pokoju i rozmawiał tam tylko z mamą. Ja zostałam z babcią w kuchni. Pomagałam w sprzątaniu i byłam szczęśliwa, że babcia Krysia nie krzyczy. Marzyłam o takim beztroskim życiu.

Było późno, zjadłam kolację. Babcia jak nigdy wcześniej, umyła mnie i założyła piżamkę. Poszła do pokoju, powiedziała do Zochy:

– Połóż ją spać, już pora.

– No dobra! – Krzyknęła matka.

– Nie krzycz. – Powiedziała babcia.

Nagle babcia się odwróciła i odezwała się:

– Ja tylko tak się zastanawiam, skąd wiedzieli, że Grzechu ma używki? No skąd?

– Nie wiem. – Odpowiedziała matka.

Poszłam do łóżka spać, a że byłam zmęczona, szybko zasnęłam. Przebudziłam się w nocy, mama nadal siedziała z tym panem w pokoju. Mówiła do niego:

– Dobrze mu tak, jak jeszcze raz zobaczę, że ćpa, znowu zadzwonię na policję.

Nie wstawałam z łóżka, zasnęłam na nowo. Obudziłam się rano. Wstałam, poszłam do kuchni, była tam babcia, matka i mój brat. Babcia gdzieś dzwoniła, pytała czy syn dzisiaj wyjdzie. Chyba tak, – ktoś odpowiedział. Odłożyła telefon. Dzisiaj wychodzi, dzięki Bogu. Za mało miał na handel, jedynie na własny użytek. Nie byłam zadowolona, że wraca. Bałam się go.

Matka mruczała coś pod nosem, poszła do pokoju. Przyniosła moje rzeczy:

– Ubieraj się, – warknęła do mnie.

Dziadek gdzieś wyszedł. Na dworze było ciepło. Przy stoliku na zewnątrz siedziała koleżanka babci i czekała na kawę, aż babcia jej poda. Potem dosiadła się do nich matka. Moja matka nigdzie nie pracowała, korzystała z opieki społecznej, żyła z naszych alimentów. Ja i brat mieliśmy innych ojców.

Nagle na podwórku zobaczyłam wuja Grzecha. A jednak wyszedł. Jaką ja miałam awersję do niego! Zrobiło się głośno na podwórku. Jak zawsze krzyczał, idiota.

– Ciekawe kto mnie sprzedał?! Skąd wiedzieli? No skąd?! – Wydzierał się na całe gardło.

Myślałam, że jak mu powiem, to da mi spokój i przestanie do mnie w nocy przychodzić. Odezwałam się do niego:

– Ja słyszałam, jak mama mówiła do kolegi, że jak jeszcze raz zobaczy, jak wciągasz, to znowu zadzwoni na policję.

Wtedy Grzechu dopiero wpadł w szał. Chciał matkę uderzyć, ale usłyszał od niej:

– Dotknij mnie, a zadzwonię na pały.

W mig się uspokoił.

Matka spojrzała na mnie i powiedziała:

– Gówniany kapuś!

Po czym wstała i poszła brata szykować do kościoła, ponieważ lada dzień miał przystąpić do Pierwszej Komunii Świętej.

Ja zostałam z babcią w domu. Dzień minął w miarę spokojnie. Zbliżał się wieczór, kolacja i pora na spanie. Bałam się, że wuja znowu przyjdzie. Jednak odpuścił.

Rozdział 4

Nadszedł dzień Pierwszej Komunii Świętej Adama. Ciocia Jadwiga przyjechała do nas wcześniej. Jak zawsze, pomagała.

– Zośka, a gdzie sukienka dla Sabinki?

– Ma na sobie.

– Oszalałaś!? – Taka wygnieciona? – Wyprasuj ją natychmiast, – powiedziała do mamy. – Ona też musi ślicznie wyglądać.

– Prasowałam przecież, – matka odpowiedziała.

Ciocia się zdenerwowała:

– Do cholery jasnej, wyprasuj jeszcze raz! – Podniosła głos.

Czas było iść do kościoła, Adam wraz z matką i rodzicami chrzestnymi poszli wcześniej.

Po powrocie przyjęcie było na dworze, była piękna pogoda. Wszyscy się śmiali, było fantastycznie, rodzinnie. Adam dostał mnóstwo prezentów.

Czas szybko uciekał, goście pomału rozchodzili się do domów. Szkoda, było wesoło. Ciocia Jadzia została i pomagała w sprzątaniu. Mama zamiast zająć się porządkami, wyciągała pieniądze z kopert i chowała do kieszeni.

– Mamo co robisz? – Zapytał Adam?

– Co? Zabieram siano, – odpowiedziała.

– To są moje pieniądze! – Krzyczał Adam, – oddaj mi je, są moje rozumiesz?!

– Za smarkaty jesteś gówniarzu.

– Oddaj, oddaj! – Dalej darł się brat.

Do pokoju wpadła babcia.

– Co tu się dzieje? – Spytała.

– Matka zabrała mi pieniądze, – odpowiedział Adam, – są moje.

– Oddaj mu, on je dostał. – Nakazała matce, babcia.

– I co z tego? – Upierała się matka.

Matka nie chciała dać mu pieniędzy. Babcia Krysia zabrała je od matki i dała bratu.

On zawsze dostawał co chciał, ja nic. Nie miałam zamiaru słuchać ich kłótni, poszłam spać, nie byłam głodna.

Wuja Grzechu na szczęście spał i wujcio Ryszard też, miałam nadzieję, że debil dzisiaj w nocy nie przyjdzie. Noc dzięki Bogu była spokojna. Następnego ranka dzień jak każdy, gwar i hałas w domu. Adam nie chciał iść do szkoły, miał zamiar kupić gry. Matka mu uległa, bo to był jej kochany synuś, poszli razem, mnie zostawili w domu, jak zawsze. Po kilku godzinach wrócili objuczeni zakupami. Bardzo byłam ciekawa co kupili, może coś dla mnie, pomyślałam sobie. Jednak nie, wszystko dla Adama. Nie dziwiło mnie to wcale. Kupił sobie kilka fajnych rzeczy. Ja mogłam tyko na to patrzeć. Potem wyciągnął cukierki, które dostał na komunię.

– Adaś, daj mi jednego cukierka, proszę.

– Nie, są moje.

– No daj, proszę

– Nie dostaniesz, rozumiesz?!

Kiedy się odwrócił, to kilka ukradłam i wybiegłam na dwór. Szybko zjadłam. Wybiegł za mną i uderzył mnie w głowę. Bardzo mnie to zabolało, zaczęłam płakać.

– Co tu się dzieje? – Zawołała matka.

– Ta wariatka bierze moje cukierki. – Odpowiedział matce. – Nie dam jej nic, ja dostałem, nie ona.

– Ale jestem twoją siostrą, możesz się podzielić, – odezwałam się do brata.

– Nie do końca, – powiedział – jesteś po innym ojcu. Idź do niego, – zaśmiał się szyderczo ze mnie.

Resztę dnia spędziłam po dworze. Było ciepło. Nawet nie miałam zamiaru wracać do domu, dobrze mi było samej. Wieczorem jednak musiałam do domu wrócić, nie miałam innego wyjścia. Matka, jak co wieczór, faszerowała mnie tabletkami. Nie wiem, na co były.

Następny dzień zaczął się jak każdy inny. Brat miał biały tydzień, codziennie chodził do kościoła. A mnie było smutno, miałam dość takiego życia, bardzo chciałam być kochanym dzieckiem i żyć w szczęśliwej rodzinie.

Tego dnia matka zabrała nas na zakupy. Kupiła bratu buty, spodnie, bluzę. Ja dostałam tylko ciastko. Inaczej bym nic od niej nie dostała. Jak ja nienawidzę matki. Złożyłam sobie przysięgę, że to okrutne dzieciństwo nie umrze wraz ze mną. Kiedyś im odpłacę za wszystko co mi robią teraz.

Wróciliśmy do domu, obiad był przygotowany przez dziadka.

– Siadajcie, już nałożyłem, – zaprosił nas dziadek do stołu.

Matka spojrzała na mnie i powiedziała:

– Do żarcia to ty pierwsza jesteś.

– Zostaw ją w spokoju, – stanął w mojej obronie dziadek.

– A ty się zamknij! – Powiedziała do swojego ojca. To jest moje dziecko i będę mówiła, co mi się podoba.

Dziadek Alfred już się nie odezwał. Wszyscy w domu mieli go za głupka i traktowali gorzej jak psa.

Rozdział 5

Po obiedzie przyjechała ciocia Jadzia. Szybciutko się do niej przytuliłam. Długo u nas nie była, chwilę posiedziała, spaliła papierosa i pojechała.

Po jakimś czasie do matki przyszedł jej fagas. Był u nas częstym gościem. Wtedy ona zajmowała się wyłącznie nim, a mnie traktowała jak powietrze. Rozmawiali po cichu, nie wiem o czym, usłyszałam tylko tyle, – musisz matce powiedzieć, nie masz innego wyjścia kochanie.

Bardzo byłam ciekawa, co takiego matka musi powiedzieć babci. Udawałam, że skaczę na skakance i nadsłuchiwałam dalej. Fagas mówił do mamy, – jest lipiec, to już piąty miesiąc, niedługo będzie widać. – No dobra, powiem jej jak przyjdzie – odpowiedziała matka fagasowi.

Z niecierpliwością czekałam, aż babcia wróci z pracy.

– O, babciu, czekałam na ciebie, dzisiaj byłam grzeczna.

– To dobrze Sabinko, – odpowiedziała i dała mi czekoladę.

– Babciu, dziękuję, dziękuję bardzo, jesteś kochana.

Matka odezwała się do babci:

– Mama, muszę ci coś powiedzieć.

– Co chciałaś? – Zapytała.

– Jestem w ciąży.

– Co takiego?! Ty chyba oszalałaś, trzecie dziecko, każde z innym. Co ludzie powiedzą?

– Nie obchodzi mnie, co inni o tym pomyślą – odpowiedziała matka.

I tak mijały kolejne miesiące, nadeszła zima i Święta Bożego Narodzenia. U nas w domu Wigilia była normalnym dniem, nie było żadnych przygotowań, nie było choinki, smażonego karpia, czy makowca. Nie wspominając o prezentach, one były bardzo rzadko i skromniutkie, jak dla mnie oczywiście. Ja na przykład kiedyś dostałam małą laleczkę, ale już Adam fajne gry. Przyzwyczaiłam się do tego. Wolałam się nie sprzeciwiać, żeby znów nie oberwać.

Zastanawiałam się nad jednym, przychodziła do nas od czasu do czasu do domu taka jedna pani, wchodziła do mieszkania i mówiła:

– Proszę tu posprzątać, bo dzieci nie mogą przebywać w takich warunkach. I jeszcze jedno, proszę pootwierać okna, bo tu śmierdzi.

Pani Zofio, doszły mnie słuchy, że bije pani córkę.

– To nieprawda. – Szybko zareagowała matka.

– Gdzie jest pani córka? Proszę ją zawołać.

Matka poszła po mnie.

– Dzień dobry Sabinko, chodź do mnie na chwilkę. – Pani zwróciła się do mnie. – Masz śliczne, imię. Tylko dlaczego ty jesteś taka brudna?

– Milczałam.

– Proszę, odpowiedz.

– Bo mama mówi, że brudzę się jak świnia i nie będzie co chwilę mnie przebierać, a proszek kosztuje.

– Sabinko, co ty mówisz? – Odezwała się matka, – to nieprawda.

– Wcale nie kłamię, prawdę mówię, – odezwałam się do matki. – Powtarzasz to codziennie.

– Córka chyba ma dzisiaj zły dzień, – skwitowała matka.

– Nieprawda, to ty kłamiesz.

Pani znów odezwała się do matki:

– Pani Zofio, proszę podnieść córce sweterek do góry.

– Ale po co? – Oponowała matka.

– Proszę nie dyskutować, chcę zobaczyć, czy córka nie ma siniaków.

– Chodź do mnie, – przywołała mnie matka, – podnieś ręce do góry.

– Co to jest? – Spytała zbulwersowana pani.

– Nie wiem, może biła się z bratem, – często się tłuką, a zawsze tłumaczę im, że tak robić nie wolno.

– Mamo, znowu kłamiesz, nie kłam! Biłaś mnie za to, że wybrudziłam sukienkę. Często mnie bijesz i wyzywasz od najgorszej.

– Sabinko, co ty wygadujesz?

– Prawdę mówię. Tylko Adama nie bijesz.

Pani spojrzała na matkę i powiedziała:

– Pani Zofio, jeśli taka sytuacja się powtórzy, będę musiała zgłosić to do Sądu. – Do widzenia pani. Przyjdę ponownie za kilka.

– Do widzenia, – burknęła matka.

Jak tylko pani się oddaliła, matka uderzyła mnie z całej siły w twarz.

– Ty suko, dlaczego mówisz obcym ludziom, co się w domu dzieje?

– Bo mnie ciągle bijesz, – odgryzłam się.

– Jeszcze raz komuś coś powiesz, dostaniesz jeszcze więcej, zobaczysz.

Czas leciał, ale nic się nie zmieniło, matka nadal mnie biła, wyzywała. Zdarzało się, że i jeść mi nie dawała.

Po Nowym Roku matka urodziła nam siostrzyczkę Wiktorię. Była śliczna, taka maleńka. Na początku mama nic nie mówiła, że Wiktoria płacze. Po jakimś czasie zaczęła zrzędzić, że mała wyje bez przerwy jak krowa, a ona jest niewyspana.

Ja dla odmiany miałam trochę spokoju. Mama często wstawała po nocy, była zmęczona i nie czepiała się tyle, co wcześniej. Wuja Grzechu nie przychodził do mnie w nocy. Bardzo się z tego cieszyłam.

Pani, która była u nas poprzednio, bardzo często sprawdzała teraz nasz dom. Wielokrotnie zastawała Wiktorię brudną. O mnie matka też nie dbała, więc i ja chodziłam brudna. Ale matka nic sobie z tego nie robiła. Dla niej liczyły się tylko pieniądze. Babcia jej nie raz mówiła:

– Zobaczysz, zabiorą ci dzieci do domu dziecka.

Minęło kilka miesięcy, Wikusia rosła, sama umiała siedzieć. Bardzo często jej pilnowałam, bo matka miała znowu innego faceta i wychodziła z nim na kilka godzin z domu.

Pamiętam dokładnie ten dzień. Był luty, brat szykował się do szkoły, pakował książki do torby. Usłyszeliśmy dzwonek do drzwi, otworzyła babcia. Zobaczyła policjantów i kilka innych osób, jakieś panie.

– Możemy wejść?

– Proszę, – powiedziała babcia. – O co chodzi? – spytała.

– Mamy nakaz aresztowania Pani Krystyny W., oraz pani Zofii S. za znęcanie nad dziećmi.

– To jakaś pomyłka! – Krzyczały obie, babcia z matką.

– Nie ma żadnej pomyłki, – odpowiedział policjant. Obok niego stała kobieta, która wielokrotnie była u nas w domu. Matkę i babcię zakuli w kajdanki. Nam powiedzieli, że jedziemy do domu dziecka. W domu panował chaos. Wszyscy się darli. Nie wiedzieliśmy z bratem, co tak naprawdę się dzieje. Dla wszystkich był to ogromny szok. Adama i mnie siłą wsadzili do dużego auta. Wuja Grzechu i Rysiek próbowali nas zatrzymywać, ale to nic nie dało. Wiktoria pojechała innym autem, nie wiedzieliśmy dokąd ją wywieźli.

Przyjechaliśmy na miejsce.

– Proszę, wysiadajcie, – powiedziała do nas pani.

Stanęliśmy przed wielkim budynkiem, zaprowadzono nas do pokoju, gdzie serdecznie nas przywitała inna pani. Razem z bratem płakaliśmy, chcieliśmy wracać do domu.

– Dzień dobry, mam na imię Magda, jestem psychologiem.

Nie chcieliśmy z nią rozmawiać, jednak po długich tłumaczeniach pani Magdy, otarliśmy łzy. Pani powiedziała, że przez kilka dni będziemy razem z bratem w pokoju, a potem osobno, ponieważ dziewczynki i chłopcy powinni spać osobno. Zaprowadziła nas do pokoju, były tam dwa łóżka i dwie szafki.

– A teraz pojadę do waszego domu po wasze rzeczy, – poinformowała nas inna pani.

Wtedy brat mocno mnie przytulił i powiedział:

– Sabinka, będzie dobrze, to tylko kilka dni i wrócimy do domu.

Wierzyłam mu, że tak będzie, nie wiedziałam co mam robić, co o tym myśleć.

Byłam sama w pokoju, Adam poszedł do nowej szkoły. Ja dopiero od września miałam rozpocząć naukę w pierwszej klasie.

Po kilku dniach niespodziewanie odwiedziła nas ciocia Jadzia. Jaka to była radość. Biegliśmy do niej ile sił w nogach. Ciocia mocno nas przytuliła i rozpłakała się razem z nami.

– Ciociu, ciociu, zabierz nas stąd, błagamy, – mówiliśmy jeden przez drugiego.

– Nie mogę, – usłyszeliśmy – nie mogę, musicie tutaj trochę zostać.

– Ciociu, jak długo tu będziemy?

– Nie wiem, naprawdę nie wiem, ale będę was odwiedzać, – uspakajała.

– Słuchajcie, pójdę teraz chwilę porozmawiać z waszą z panią i zaraz wrócę.

– Na pewno ciociu wrócisz? – Musiałam zaspokoić ciekawość.

– Tak Sabinko kochana, wrócę do was.

Cioci dość długo nie było, ale wróciła do nas, tak jak obiecała. Posiedziała z nami trochę i:

– Słuchajcie, ciocia musi wracać do domu, ale spokojnie, jutro do was przyjdę, codziennie będę was odwiedzać, tylko nie możecie płakać, dobrze?

– Ciociu, nie będziemy płakać, odwiedzaj nas i nie zostawiaj nas tutaj. Codziennie będziemy na ciebie ciociu czekać.

Ucałowała nas mocno i wyszła, a my mieliśmy łzy w oczach.

Najgorsze w domu dziecka były długie noce, tęskniliśmy, ale musieliśmy tutaj zostać. Ciocia, tak jak obiecała, odwiedzała nas codziennie, dodawała nam otuchy, wspierała jak tylko mogła, abyśmy nie czuli się odrzuceni.

Pewnego dnia ciocia przyszła i powiedziała do nas żebyśmy się spakowali i zabrała nas do siebie na trzy dni. Byliśmy zafascynowani na maksa, a czekała nas jeszcze jedna niespodzianka. Ciocia wzięła również naszą malutką Wiktorię, żebyśmy wszyscy razem pobyli, choć te trzy dni. Wszyscy byliśmy szczęśliwi, że możemy się sobą nacieszyć.

Dni u cioci szybko minęły i trzeba było wracać do domu dziecka, ale już wiedzieliśmy, że ciocia wkrótce znów nas zabierze do siebie w odwiedziny.

Wujowie ani razu do nas nie przyszli, było nam bardzo przykro.

Mijały nam dni, miesiące, a nic nie wiedzieliśmy o naszej mamie. Ona nas nie odwiedzała. Któregoś dnia przyszła do nas pani i powiedziała, że mama napisała list, przeczytała nam go. W liście pisała, że nas kocha i bardzo za nami tęskni, i niedługo nas stąd zabierze do domu. Jednak pani powiedziała, że tak szybko to nie nastąpi, nie możemy sobie robić na razie nadziei. Ale macie ciocię, przychodzi do was codziennie, zabiera do siebie i to jest teraz dla was najważniejsze, pamiętajcie o tym.

– Pamiętamy o tym, – powiedział mój brat Adam – chociaż ona o nas dba i się troszczy. Kochamy ją za to, jest nam bardzo bliska, zawsze będziemy jej za to bardzo wdzięczni.

– Bardzo się cieszę, że tak myślicie o cioci, często z nią rozmawiam, bardzo się o was martwi. Ale teraz kochani nie czas na zmartwienia, czas odrobić lekcje.

– Ja mam zrobione, ja też mam, – odpowiedzieliśmy razem.

– A kiedy zdążyliście zrobić, co?

– No, ciocia była dzisiaj i nam pomagała.

– A to ci ciocia, nic mi nie powiedziała. To w takim razie możecie się teraz pobawić.

Tak nam płynął czas w domu dziecka, mamy nadal nie było. Nadeszły święta, na które zabrała nas do siebie ciocia Jadzia. Dostaliśmy prezenty, wielkie paczki ze słodyczami. Nikt sobie tego nie wyobraża co to dla nas znaczyło, czuliśmy się ważni, potrzebni, kochani.

Po wielu miesiącach, w domu dziecka pojawiła się matka, jednak jej widok nie za bardzo nas ucieszył. Pierwsze słowa, które do nas skierowała to:

– Już jestem.

Wtedy mój brat powiedział do niej:

– Tylko jeden list potrafiłaś do nas napisać przez tyle czasu? Możesz sobie iść. Akurat czekamy na ciocię Jadzię, ona pamiętała o nas przez te wszystkie miesiące.

– Ale ja nie miałam czasu, naprawdę.

– Przestań kłamać.

Matka przez kilka dni przychodziła codziennie, potem coraz rzadziej, rzadziej i znowu na długo zniknęła z naszego życia.

Ciocia Jadzia nadal nas zabierała do siebie, kiedy tylko mogła.

Matka miała ograniczone prawa rodzicielskie. Widywaliśmy ją tylko, jak byliśmy u cioci, wtedy ona też przychodziła, ale nie na długo, ponieważ twierdziła, że ma coś do załatwienia, co wcale nas nie dziwiło. Pewnie poznała nowego fagasa i do niego latała jak opętana. Jedynie on się dla niej liczył.

Z tego co ciocia mówiła, Wiktorię też rzadko odwiedzała. My tylko dzięki cioci Jadzi, nadal ją widywaliśmy.

Do domu cioci przychodziła także nasza babcia, która w przeciwieństwie do matki, była nami zainteresowana, zajmowała się nami.

Przez matkę, przewieziono nas do innej placówki. Przychodziła do domu dziecka i robiła awantury, kłóciła się wychowawcą, z kim popadło. Myślała, że wszystko może. Z tego powodu wywieźli nas do innego odległego miejsca. Nie chcieliśmy jechać. Baliśmy się, że nie zobaczymy więcej cioci Jadzi, Nie będzie mogła nas do siebie co tydzień zabierać.

Szkoda, że ciocia nie mogła być naszą mamą. Choć ja cały czas tak się do niej zwracałam – mamo. Ciocia nic na to nie mówiła. Wikusia też do cioci wołała – mamusia. Ciocia traktowała ją jak własną córeczkę, bardzo ją kochała. Tak samo i nas. To ona pokazywała nam na każdym kroku, jak wygląda miłość do dzieci.

Nie tak jak nasza matka, która ciągle szukała wrażeń i nowych facetów. Dbała jedynie o własne potrzeby. Nigdy nie pracowała, tylko kradła. Nikt jej nie chciał widzieć u siebie w domu, każdy przed nią zamykał drzwi.

Zmieniliśmy otoczenie i na nowo musieliśmy przyzwyczajać się do nieznanego miejsca, nowych koleżanek. Wszyscy się na nas patrzyli, byłam przerażona. Ale cóż, głowa do góry, powiedziałam sama do siebie, muszę dać radę, taki widać jest mój los. Mojego brata też.

Na początku trzymaliśmy się z bratem razem, potem już nie. On miał swoich kolegów, a ja koleżanki.

W nowej placówce zaczęłam się buntować. Nie słuchałam nikogo, robiłam co chciałam, wielokrotnie wpadałam w szał, biłam wszystkich, przez co byłam karana przez wychowawcę, ale nie robiło to na mnie wrażenia. W tym domu dziecka przebywałam kilka lat, do ukończenia 18 roku życia. Stałam się tam agresywna, wielokrotnie musiałam się bronić przed innymi, też zadziornymi wychowankami. Nie było lekko i wiele mnie to nauczyło. Na domiar złego, kradłam, piłam alkohol, brałam narkotyki. W wieku czternastu lat z jednym z moich kolegów z placówki, zaszłam w ciążę. Za zgodą mojej matki, usunęli mi tę ciążę. Na początku płakałam, ale później stwierdziłam, że dobrze, bo nic bym nie miała z tego życia.

Po wyjściu z domu dziecka zamieszkałam u babci.

Rozdział 6

Matka mieszkała z nowym mężczyzną. W domu mieliśmy brata Karola, którego urodziła, jak byliśmy jeszcze w domu dziecka. Dlatego wprowadziłam się do babci.

Na początku u babci było spokojnie, ale na krótko. Babcia wymagała ode mnie sprzątania po sobie, a ja nie miałam ochoty tego robić, nie chciało mi się i tyle. Od sprzątania była ona, a nie ja. Co ona myślała, że będę jej służącą. Chyba ogłupiała. Jest moją babcią, niech daje mi jeść i sprząta. Ja miałam swoją rentę, matka mi załatwiła, ale nic nie dawałam na życie, bo z jakiej okazji. Dlatego zaczęły się między nami zgrzyty. Nie dałam sobie w kaszę pluć. Kiedy kolejny raz kazała mi sprzątać, to jej powiedziałam:

– Sama sobie sprzątaj.

– Ale już, w tej chwili! – Krzyknęła zdenerwowana babcia.

Wkurzyła mnie, wstałam, popchnęłam ją i poszłam do kuchni coś zjeść. Na stole była jej torebka, wiedząc, że dziś odebrała wypłatę, zajrzałam do środka. Ucieszyłam się, były tam dwa tysiaki. Skończyłam robić sobie kanapki i poszłam do pokoju, aby babcia niczego się domyślała. Nic do niej nie mówiłam, siedziałam spokojnie, a ona dalej się na mnie darła. Wszyscy w kamienicy słyszeli.

– Zamknij mordę, – powiedziałam do niej.

– Jak ci się nie podoba, to wynocha do matki, tam możesz sobie rządzić. Nie u mnie.

– Myślisz, że nie pójdę? Mam cię głęboko gdzieś, głupia starucho.

Spakowałam rzeczy i wyszłam. Zamykając drzwi powiedziałam do niej:

– Na razie! Stara krowo!

Potem zadzwoniłam do matki z zapytaniem, czy mogę u niej zamieszkać.

– Nie. – Usłyszałam.

– Dlaczego? Adam u ciebie mieszka, a ja nie mogę?

– Nie mam tyle miejsca, rozumiesz?! Spadaj frajerko.

Nie wiedziałam, gdzie mam iść. Po chwili zastanowienia pojechałam na dworzec kolejowy. Po drodze kupiłam papierosy i kilka piw. Usiadłam na ławce i rozmyślałam, co mam dalej zrobić? Kupiłam bilet do Warszawy. To duże miasto i na pewno coś tam dla siebie znajdę. W pociągu było wesoło, jechało kilku fajnych chłopaków, usiadłam blisko. Po pewnym czasie jeden z nich podszedł i zagadał:

– Co panienka tak samotnie siedzi? Zapraszamy do nas.

Bardzo chętnie się do nich przyłączyłam.

– Jurek jestem.

– Sabina.

– Siadaj z nami, – przywitali mnie jego koledzy. Droga do stolicy minęła nam bardzo szybko.

Wysiadłam z pociągu i na peronie zastanawiałam się, co dalej mam ze sobą począć. Nic nie przychodziło mi do głowy.

Moje wahanie zauważył Jurek – zapytał, – dokąd teraz pójdziesz?

– Przed siebie? – Odpowiedziałam – sama nie wiem.

– Znasz kogoś w Warszawie?

– Nie, nie znam tutaj nikogo.

– Wiesz co, mam propozycję.

– Jaką?

– Chodź do mnie, wynajmuję mieszkanie i sam mieszkam.

Chwilę milczałam, myślałam o tej ofercie. Spojrzałam na Jurka, rozważałam, a właściwie czemu nie, i tak nie mam gdzie się podziać.

– Nie będę tobie przeszkadzać?

– Co ty, – powiedział – zbieramy się i jedziemy do mnie.

– To jedziemy.

I tak zaczęła się nasza znajomość.

Po godzinie byliśmy na miejscu, Jurek miał przytulne mieszkanko, spodobało mi się.

– Zjesz coś? – Zawołał z kuchni.

– Bardzo chętnie, trochę zgłodniałam.

Uszykował nam jedzenie, potem usiadł ze mną i zaczęliśmy rozmawiać. Opowiedziałam trochę o sobie, Jurek odwzajemnił się tym samym. Przypadliśmy sobie do gustu. Wypiliśmy trochę alkoholu. Spędziliśmy wspólnie noc. Nie żałowałam niczego. Od razu zostaliśmy parą. Jurek był podobny do mnie, kręcił na prawo i lewo, aby mieć siano na życie. Mnie to nie przeszkadzało.

Po pół roku zaszłam w ciążę. Jurek bardzo się cieszył, ja też. Trzeba było kupić wszystko, co potrzeba dla maluszka. Nie mieliśmy pieniędzy, ale o to nikt się nie martwił, gdzieś coś ukradliśmy i kasa była.

Po dziewięciu miesiącach urodziła się śliczna córeczka Patrycja. Była zdrowa, dobrze nam się chowała.

Po roku znowu zaszłam w ciążę, urodziłam drugą córkę Olę. Coraz mniej czasu miałam dla siebie, a Jurek w niczym mi nie pomagał. Wiecznie go nie było w domu. Spotykał się z kolegami. A ja z dzieciakami ciągle sama. Nudziło mnie to. Też chciałam wyjść na piwko, a nie tylko pieluchy i pieluchy. Miałam dość. Kiedy Jurek wrócił do domu z kolejnej zabawy z kumplami, powiedziałam mu, że nie jestem tylko od pilnowania dzieci. Jestem młoda, potrzebuję też mieć czas dla siebie.

– Sabinko, spokojnie, jutro zaprowadzimy dzieci do mojej matki, a sami wyjdziemy się zabawić.

– No dobrze, – odpowiedziałam i uspokoiłam się troszkę.

Nazajutrz Patrycję i Olę podrzuciliśmy do teściowej. Nie odmówiła nam pomocy.

– Mała, chcesz coś

– Ale co?

– Ty wiesz co.

– A masz?

– Mam, dlatego pytam.

– Dawaj, – wreszcie będzie trochę luzu.

To było przed imprezką u znajomych. Czekali na nas. Potem było chlanie, ćpanie, wszytko razem, dla nas fajnie. Jurek mi się oświadczył. Zaskoczył mnie, ale powiedziałam TAK.

Nazajutrz poszliśmy załatwić datę ślubu. Musieliśmy to uczcić, zorganizowaliśmy balangę u nas w domu, przyszło wielu znajomych. Szaleliśmy do samego rana. Ślub miał odbyć się za miesiąc. Nie mogłam się doczekać tej uroczystości. Zadzwoniłam do babci i zapytałam, czy przyjedzie na mój ślub. Była zdziwiona moim pytaniem, odpowiedziała:

– Dla mnie to za daleko, a po drugie nie mam pieniędzy.

– Babciu, a wybaczysz mi kradzież gotówki?

Chwila ciszy.

– Tak, już zapomniałam.

– Dziękuję bardzo, jesteś kochana. Bardzo cię przepraszam. – Babciu, wyślę zdjęcia twoich prawnuczek.

– Dobrze, wyślij, – odpowiedziała,

Zrobiło mi się jej żal, głupio postąpiłam, okradając ją przed laty.

– Zadzwonię jeszcze do ciebie. Zdrówka życzę.

– Wzajemnie, pa pa.

Na ślubie było zaledwie kilka osób. Z mojej strony nie było nikogo. Tak stałam się mężatką, ale nasze dotychczasowe życie było takie same, nic się nie zmieniło. Oboje nie pracowaliśmy. Żyliśmy z zasiłków na dzieci. Czasem coś ukradliśmy i sprzedaliśmy. Po co nam było pracować? Robota to głupota, picie to jest życie.

Dzieci rosły jak na drożdżach. Patrycja miała już trzy latka, a Ola półtora roczku.

Któregoś dnia Jerzy wrócił do domu z kolegą. Domówka się szykowała.

– Może coś sobie wciągniemy? – Sabina, połóż dziewczynki wcześniej spać, posiedzimy sobie.

– Dobrze, – odpowiedziałam.

Dałam szkrabom butelki z mlekiem, położyłam do łóżek.

– Macie grzecznie leżeć, – powiedziałam podniesionym głosem. – Biada, jak któraś wstanie, to zaraz dostanie po dupsku.

Zgasiłam światło i wyszłam z pokoju. Dołączyłam do męża i kolegi.

– Chodź mała do nas.

– Już jestem, dawaj coś bo jestem zmęczona tymi bachorami, cały dzień tylko krzyczą, mam ich dość, naprawdę.

– Bierz, zaraz będzie ci lepiej, – powiedział mąż do mnie.

– Dzięki.

Pierwsza dawka poszła lekko, a potem następna. Co było dalej już nie pamiętałam. Do tego alkohol, więc film całkowicie mi się urwał. Miałam małe przebłyski. Pamiętam, że wychodziliśmy z domu, sami, bez dzieci. One zostały same w domu. Ale co mnie to? Ja też mam prawo wyjść, a nie tylko cały czas się nimi zajmować. Obudziłam się w nie swoim mieszkaniu, nie wiedziałam, gdzie jestem, ale obok mnie leżał Jurek, byłam spokojna. Miałam potwornego kaca. Na stole stało piwo, szybko je wypiłam i od razu lepiej mi się zrobiło. Leżałam dalej, nie chciało mi się wstać. Koło południa dopiero się ubrałam i poszłam do domu zobaczyć co te małe tam nabroiły. Nie wiedziałam co zastanę. Weszłam do mieszkania, a tam bałagan, w kuchni rozsypana mąka, cukier, dosłownie wszystko. Niegodziwe małpy, co one narobiły.

Kuźwa, dostaną za to karę, nie podaruję im tego, nie jestem od sprzątania do jasnej cholery. Oprzątnęłam kuchnię i wszystko z podłogi wyrzuciłam do śmieci. Będą piły gorzkie mleko, bo nie kupię drugi raz cukru. Wysypały, to niech teraz poniosą tego konsekwencje. Jeszcze dostały lanie, niech myślą co robią.

Potem wrócił mój mąż, przyniósł kilka piwek. Na obiad córkom dałam płatki, nie jestem kurą domową, aby stać przy garach.

Tak toczyło się nasze życie, nic się nie zmieniało, tylko czasami pieniędzy nam brakowało.

– Młoda, masz jakieś siano? – Zapytał mnie mąż.

– Nie mam kochanie.

– Ja też pusty jestem.

– Trzeba coś skołować, – powiedziałam.

– A niby skąd, co?

– Zostaniesz z nimi w domu, a ja pójdę na dworzec autobusowy, coś załatwię, przytulę się do starszej pani. To znaczy pomogę jej, a dalej wiesz już co, wyciągnę portfel z torebki.

– No to idź, posiedzę tu z dziećmi.

I tak zrobiłam, do dworca nie było daleko. Los się uśmiechnął na samo wejście, zauważyłam starszą panią, miała ciężkie bagaże, nie mogła sobie z nimi poradzić. Podeszłam do niej i zagadałam.

– Przepraszam bardzo, widzę, że jest pani bardzo ciężko, może pomogę?

– Jakby pani mogła, będę bardzo wdzięczna.

– A gdzie mam pani zanieść bagaże? – Grzecznie zapytałam.

– Na siódmy peron, kochana pani.

Pośpiesznie zabrałam torby, łącznie z torebką. Kobieta szła za mną powoli. Musiałam jak najszybciej wyciągnąć portfel. Udawałam, że dźwiganie idzie mi flegmatycznie, a w między czasie szybko odpięłam zamek i włożyłam portfel za sweter. Czekałam za starszą panią, aby niczego nie podejrzewała.

– Widzi pani, mówiłam, że te torby są ciężkie.

– Nie szkodzi, dam radę – odpowiedziałam.

Chciałam jak najszybciej dojść do tego peronu i się ulotnić od staruchy.

– No, jesteśmy na miejscu, – powiedziałam.

– Dziękuję bardzo, jest pani bardzo miła. Tak mało jest teraz ludzi pomagającym starszym osobom.

– Nie ma za co szanowna pani, postawię tutaj bagaże i szybko biegnę do kasy po bilet, bo za dwadzieścia minut mam autobus.

– Dobrze, jeszcze raz dziękuję.

Szybko się oddaliłam. Kilka metrów dalej mogłam wyciągnąć portfel i sprawdzić ile tam jest. Ale fart, są prawie trzy tysiaki. Pośpiesznie wracałam do domu.

– Kochanie, jestem już.

– Co tak szybko?

– Mówię ci, poszło jak z płatka. Sama byłam zdziwiona, że będzie tak łatwo. Mam trzy tysiaki.

– Co takiego? Ile masz?

– No mówię przecież, trzy tysiaki.

– Jesteś boska kochanie.

– Wiem o tym, twoja szkoła.

– Następnym razem ja coś załatwię, ok?

– Nie ma sprawy. – Wiesz co, zamówię coś do jedzenia. Nie chce mi się gotować.

– Pewnie, że tak, zamów coś pysznego malutka.

Wieczorem była powtórka z rozrywki, koledzy koleżanki, alkohol i ćpanie. Lubiliśmy takie życie. Przez to nie było takie monotonne jak innych, praca dom, dom praca. To nie dla nas. I tak żyliśmy z dnia na dzień. Czasem ja coś załatwiłam, czasem Jurek. Uzupełnialiśmy się nawzajem.

Pewnego dnia mąż wrócił bardzo zdenerwowany.

– Kochanie, co się stało?

– Jasna cholera, chyba ktoś mnie widział jak brałem kasę z tego małego sklepu, no wiesz, z tego, który prowadzi ten starszy pan.

– No wiem.

– On poszedł na zaplecze po towar, a ja w tym czasie zabrałem gotówkę z kasy. W tym samym momencie wszedł jakiś facet. Zauważył co zrobiłem. Szybko wybiegłem ze sklepu, ale w ostatniej chwili dojrzałem, kamery. Ja pierdzielę. Wiesz, że jestem na warunkowym. Jak mnie złapią, to dostanę pięć lat kuźwa i co teraz będzie mała?

– Spokojnie, nie denerwuj się. Wszystko będzie dobrze, może kamery cię nie uchwyciły.

– Łatwo ci mówić. Jak mnie dupną, to z pierdla tak szybko nie wyjdę, zobaczysz.

– Kochanie, nie mów tak, proszę, – rozpłakałam się.

Przez kilka dni mało wychodziliśmy, ponieważ baliśmy się, że jak wyjdziemy, to zaraz zwiną mi męża. Kilka tygodni był spokój, więc uznaliśmy, że wszystko jest w porządku. Poszliśmy na zakupy. Nagle podeszły do nas pały, zwykła kontrola dokumentów. Mój dowód po chwili oddali, natomiast męża długo sprawdzali, aż jeden z policjantów powiedział:

– Jest pan aresztowany.

– Ale za co? – Zapytał Jurek?

– Dowie się pan wszystkiego na komendzie policji, idziemy.

Byłam załamana, nie wiedziałam co robić. Stałam i płakałam. Zaraz zadzwoniłam do teściowej, powiedziałam co się stało, że Jerzego na ulicy aresztowali.

– Nie wiem za co! Nie wiem co mam robić! –krzyczałam do telefonu.

– Weź taksówkę i przyjedź do mnie, czekam.

Najpierw musiałam iść do domu po dziewczynki, bo teściowa nie wiedziała, że zostały same w domu. Wbiegłam jak szalona, zaczęłam ubierać Patrycję i Olkę. Nogi mi się z nerwów trzęsły. Po godzinie byłam u teściowej, powiedziałam jej, że byliśmy na spacerku z dziewczynkami i nagle przy zwykłej kontroli dokumentów, zwinęli Jurka na komendę.

– Spokojnie, nie krzycz, – powiedziała do mnie – zaraz tam pojedziemy i wszystkiego się na miejscu dowiemy. Zaraz poproszę sąsiadkę, aby zajęła się dziewczynkami. A ty tymczasem zamów taksówkę.

– Dobrze mamo.

– Jesteś gotowa?

– Tak.

– To jedziemy.

Na komendzie długo czekałyśmy, zanim udzielili informacji. Powiedziano nam, że Jurek był już poszukiwany za pobicie, rozboje i za napaść na sklep. Wtedy przypominałam sobie o tym, jak kiedyś wrócił taki zdenerwowany do domu. Ukradł pieniądze, ale też wtedy kogoś pobił.

Zrobiło mi się słabo, poprosiłam o szklankę wody.

– Co teraz z nim będzie? – Zapytałam policjanta.

– A co ma być? Wyrok odwieszony, dostanie około sześciu lat.

– O Boże, co ja zrobię sama z dziećmi?

– To pytanie nie do mnie. Pani mąż mógł wcześniej o tym myśleć. To wszystko z naszej strony. Dziękujemy paniom.

– Dziękuję bardzo, – podpowiedziała teściowa policjantom.

– Chodź, – idziemy do domu – zwróciła się do mnie.

– Mamo, co ja teraz zrobię? Sama nie dam rady?

– Ja ci pomogę, spokojnie.

– Ale ja mówię, że bez Jurka nie dam rady. Kocham go.

– Będziesz go odwiedzać kochana, będzie cię potrzebował.

– Wiem o tym, tylko gdzie go wywiozą?

– Tego na razie nie wiemy.

Trzeba było wracać do domu, a ja nie miałam ochoty zajmować się dziećmi. Chciałam pobyć sama.

– Mamo, zajęłabyś się Patrycją i Olką? Chcę być teraz sama.

– Kochana moja, nie możesz teraz dzieci zostawiać. Mają tylko ciebie. Taty długo nie zobaczą.

– Tak, wiem, rozumiem.

Teściowa spojrzała na mnie ze łzami w oczach, a ja na nią. Obie się rozpłakałyśmy. Dotarło do nas, że Jurka nie będzie bardzo długo.

Poszłam z nią do domu i zostałam na noc. Płakałam do poduszki aż zasnęłam. Rano wstałam, pośpiesznie wypiłam kawę i wróciłam z dziewczynkami do siebie. Nie chciałam słuchać gadania teściowej. Patrzyłam na córki i myślałam co im odpowiem, jak zapytają o tatę. Może prawdę? Tylko czy one to zrozumieją? Są jeszcze takie małe. Muszę się nad tym zastanowić.

Rozdział 7

Postanowiłam, że zadzwonię do mojej matki, może nawet pojadę do niej na kilka dni.

– Cześć mamo, mogę do ciebie przyjechać?

– Co się stało? Tak nagle? Jak ostatnio ciebie zapraszałam, to powiedziałaś, że nie masz ochoty mnie widzieć.

– Zmieniłam zdanie. Jurka zamknęli, chyba na sześć lat.

– O Matko Boska! Co się stało? – Zapytała matka.

– To nie rozmowa na telefon. Wszystko ci opowiem jak przyjadę, dobrze?

– Dobrze, jak będziesz blisko, to zadzwoń, wyjdę po ciebie.

– Dziękuję i cieszę się, że się zobaczymy.

Spakowałam kilka niezbędnych rzeczy do torby. Jednocześnie cały czas myślałam o Jurku. Biedny siedzi w celi. Tęskniłam za nim bardzo.

Zatrzasnęłam za sobą drzwi od mieszkania, na szczęście na dworzec miałyśmy blisko. Po czterech godzinach byłam z córkami na miejscu. Matka już czekała. Z pociągu do niej zadzwoniłam, że zbliżamy się do Poznania. Co dziwne, była punktualna. Jak to ona, nawet nie powiedziała – Dzień dobry. Zresztą ja też nie. Ruszyłyśmy w stronę wyjścia. Tylko Patrycja i Olka biegały jak szalone. Po godzinie byliśmy na miejscu na jakiś działkach. Matka tam mieszkała ze swoim mężem. Nic mi wcześniej nie powiedziała, że wzięła ślub. Może to i dobrze, pomyślałam, przynamniej nie wydałam na prezent.

– Zrobisz mi kawy? – Zwrócił się do matki jej mąż.

– Chwila, zaraz, dopiero co weszłyśmy.

Jej mąż siedział na wózku inwalidzkim, nie miał jednej nogi. Przy wózku stało kilka butelek po piwie. Zastanowiło mnie, na co matka poleciała, przecież nie wyglądał na bogatego, tylko na biedaka. Ale co tu mówić, zawsze była szurnięta. Normalny mężczyzna nawet na nią by nie spojrzał. Była zaniedbana, gruba. Miałam figurę po niej, ale mniejsza teraz z tym.

Za chwilę wszedł dziadek.

– Ty też tu mieszkasz? – Dociekałam.

– Tak, wzięłam go z ulicy, – zamiast dziadka, stara się odezwała. – Babcia wyrzuciła go z domu. Codziennie pił. Dlatego jest tutaj z nami.

– Jestem z wami, bo bierzesz moją rentę, – tym razem odezwał się dziadek. – Zosia, jakbyś nie miała zysku, to już dawno bym wylądował z powrotem na ulicy.

– Ojciec, co ty pieprzysz za głupoty, – przestań kłamać, – broniła się matka.

Dziadek powiedział, że nawet mu na papierosy nie dajesz.

Byłam zła na matkę, że tak robiła, ale wolałam się nie wtrącać.

– A ty masz pieniądze? – Ciągnęła mnie za język matka.

– Dlaczego pytasz? – Odpowiedziałam pytaniem.

– Bo Zenek ma rentę za kilka dni, a ja przecież nie pracuję.

– To z czego wy żyjecie? – Zaciekawiłam się.

– Dziadek codziennie chodzi po paczki dla bezdomnych. Dostaje tam bardzo dużo jedzenia.

Zirytowało mnie to wszystko. Pomyślałam sobie, że matka jest popieprzona. Powinna iść do pracy. Ale to była cała matka, miała dwie lewe ręce do roboty. Chodzący, śmierdzący leń. Lubiła bazować na innych, kraść. Zresztą co ja mówię, sama lepsza nie jestem. Smykałkę do złodziejstwa mam po niej. Niedaleko pada jabłko od jabłoni, jaka matka, taka córka.

Zabrałam ją na zakupy, miałam ochotę na coś dobrego. Nie będę jadła byle czego, pomyślałam.

Tydzień u starej przeleciał. Jakoś się dogadywałyśmy. Chciałam zostać jeszcze parę dni, ale na siódmy dzień wieczorem doszło między nami do spięcia. Od słowa do słowa i awantura wybuchła na cały dom. Matka w pewnej chwili powiedziała do mnie, że mam wypieprzać z jej mieszkania. Wtedy jej mężulek dołożył swoje:

– Zamknij tą jadaczkę, nie masz prawa i głosu. Co ty smarkulo sobie myślisz? To ty jesteś u mnie, a nie ja u ciebie, won mi stąd! Masz dwie minuty, ale już w podskokach! Rozumiesz? Masz opuścić mój dom!

Nie wytrzymałam, wszystko we mnie się zagotowało, podbiegłam do niego, chwyciłam za szmaty, wyrzuciłam go z wózka. I tak nie mógł wstać, bo przecież nie miał jednej nogi, frajer jeden. Wtedy stara chciała mnie uderzyć.

– Biłaś mnie przez całe życie, teraz ja ci pokażę jak to jest przyjemnie dostać po twarzy. Pamiętasz, jak mi dokładałaś? – Krzyknęłam do matki.

Walnęłam ją kilka razy, aż jej krew z nosa poleciała. Nie przejmowałam się tym w ogóle.

– Wywłoko, puszczaj mnie, bo zadzwonię na policję. – Sapała stara.

– Przestań straszyć, nie boję się ciebie, ty brudasie. Powiedziałam tak, bo matka naprawdę śmierdziała.

Matka uciekła do łazienki i zamknęła drzwi. Ale mnie wkurzyła! Wrzasnęłam:

– Ja ci pokażę, co Sabinka potrafi! W mig roztrzaskałam ławę i dwa krzesła, stłukłam kilka talerzy. Nie wiedziałam tylko, że matka miała przy sobie telefon. Zadzwoniła na policję. Dość szybko przyjechali, kazali mi opuścić mieszkanie. Powiedziałam, że nie opuszczę, bo tu są moje dzieci, a o tej godzinie nie mam pociągu. Po krótkiej rozmowie uspokoiłam się. Jeden z policjantów odezwał się do mnie:

– Albo pani położy się spać i jutro wyjedzie, albo zabieramy panią na komendę.

– Dobrze, już będzie spokój, – odpowiedziałam.

– Na pewno? – Dociekał policjant.

– Tak.

Drugi z policjantów zwrócił się do matki:

– Pani Zofio, gdyby córka ponownie wszczęła awanturę, proszę zaraz dzwonić.

– Oczywiście, dziękuję panom.

Na szczęście poszli. Podstępna żmija, pomyślałam o matce, jak mogła mi to zrobić? Ja jej dopiero pokażę, popamięta mnie dobrze, co ja znaczę. Nie ze mną takie numery.

– Idę spać, – mruknęłam do wrednej matki – i dodałam – jutro wyjadę, ale powiem ci coś jeszcze, nic się zmieniłaś. Jesteś paskudo wredna i obłudna.

– Sabino, nie drwij ze mnie! Nie zniosę tego!

– Zocha, wcale z ciebie nie drwię. Byłaś, jesteś i na zawsze zostaniesz głupia, rozumiesz?

Poszłam do pokoju, nie miałam zamiaru dłużej patrzeć na jej zakazany pysk. Musiałam uspokoić roztrzęsione dziewczynki i położyć je do łóżka. W czasie awantury schowały się w kąt i cicho siedziały. Sama też poszłam spać, po północy wstałam do ubikacji, wszyscy spali. Wpadłam na pomysł, otworzyłam szufladę, wyjęłam nóż i poprzecinałam temu gnojowi koła przy wózku. Popamięta mnie paskud jeden. Byłam dumna ze zrealizowanego pomysłu. Wiedziałam, że nowe koła będą ich kosztować, ale wcale mnie to nie obchodziło.

Rano wstałam, zrobiłam kawę. Nie odzywałam się do matki i jej mężulka.

– Wynoś się, ale już! – Warknęła matka.

– Spokojnie, za trzy godziny mam pociąg. Nie będę stała na peronie jak głupia, a dziewczynki nie będą marzły. Nie martw się wredna małpo, ani minuty więcej, niż to potrzebne, nie mam zamiaru dłużej z tobą przebywać w jednym pomieszczeniu. Pożałujesz tego co zrobiłaś! – Odgryzłam się matce.

– Nie bądź tego taka pewna. Jeszcze dzisiaj pojadę na komendę, złożę doniesienie i pójdziesz siedzieć, – dodała matka.

– Już się boję, przestań, dobrze?

Poszłam do pokoju wszystko spakować. Pomyślałam, że jednak pojadę wcześniej na dworzec. Nie ma co z nią dłużej rozmawiać. Chodźcie – przywołałam córki, wychodzimy stąd, nic tu po nas.

Na sam koniec naplułam matce prosto w twarz.

– Żegnaj stara wiedźmo, żałuję, że tutaj przyjechałam.

– Spadaj gówniaro, – odcięła się matka i trzasnęła z całej siły za nami drzwiami.

Idiotka – pomyślałam tylko.

Tak naprawdę to nie chciało mi się wracać do domu, gdzie nie było Jurka. Może pojadę do Adama, mojego brata, dawno u niego nie byłam. Podjęłam decyzję, i zabrałam córeczki do Adama. Zrobimy mu niespodziankę. Pewnie się ucieszy, dziewczynki będą miały się z kim bawić, miał dzieci w podobnym wieku do Patrycji i Olki. Brat mieszkał trzy godziny drogi za Poznaniem. Wprawdzie po drodze miałyśmy jeszcze przesiadkę, ale w końcu dotarłyśmy. Rozmarzyłam się, chciałam się napić ciepłej kawy i wyciągnąć nogi na kanapie, padałam ze zmęczenia. Zadzwoniłam do drzwi. Nikt nie otwierał. Jasna cholera! A jak wyjechali? Mogłam wcześniej do niego zadzwonić, uprzedzić. Nic, poczekamy, może gdzieś poszli, nie wiem. Godzinę siedziałyśmy na schodach. W końcu ujrzałam brata w drzwiach wejściowych.

– Co wy tu robicie? – Zdziwił się Adam.

– Przyjechałyśmy cię odwiedzić?

– Wejdźcie, jak już jesteście.

– Dziękuję bracie.

– Masz szczęście, parę dni temu wróciłem z Niemiec z pracy. – Opowiadaj, co u ciebie, Sabina?

– Byłam u matki, to jest wariatka! – Powiedziałam podniesionym głosem. – Na samą myśl o niej, ciśnienie mi rosło.

– Dopiero teraz zauważyłaś? Ona całe życie miała zryty łeb, nigdy racjonalnie nie myślała, – powiedział Adam.

– Masz rację, a jej mąż też ma nieźle pod sufitem. Pasują do siebie.

– Tylko co mnie to obchodzi? Nic. Nie moja sprawa. Mam swoją rodzinę, o którą muszę dbać. Skończmy temat matki, bo na samą myśl o niej niedobrze mi się robi. – A gdzie twój mąż – Adam zmienił temat.

– Zamknęli go.

– Co ty gadasz? Niemożliwe? Co się stało?

– Miał zawiasy i nawywijał, to go zgarnęli.

– Co teraz zrobisz?

– Nie wiem, łatwo nie będzie. W sobotę jadę do niego na widzenie.

– Pozdrów go od nas.

– Dzięki, pozdrowię.

– Możemy u was zostać na dwa dni? – Spytałam brata

– Pewnie, zostańcie.

To były wspaniałe dwa dni. Powspominaliśmy dzieciństwo, które nie należało do najmilszych. Było dużo łez, ale daliśmy radę.

Ciężko było wracać do domu, gdzie nie było męża i ojca moich dzieci. Tylko co ja na to poradzę? Nic. Mimo wszystko wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej.

Po powrocie zadzwoniłam do teściowej. Zaprosiła nas na obiad, co było mi na rękę. Wcale nie miałam ochoty gotować. Byłam przygnębiona obecną sytuacją. Po obiedzie zostawiłam dzieci u mamy.

Na drugi dzień jechałam kawał drogi do aresztu do Potulic, gdzie przebywał mąż. Widzenie przeleciało bardzo szybko, bo to zaledwie godzina. Oboje płakaliśmy, trudno nam było się rozstać. Wyrok miał być na sześć lat, a okazało się, że jest siedem.

Nie wiem, czy tyle lat będę na niego czekać? Muszę pomyśleć nad tym wszystkim. Co dalej będzie z moim życiem? Nie wiem.

Przez pół roku odwiedzałam męża. Chciał, żebym robiła mu paczki i raz w miesiącu wysyłała po trzysta złotych na konto. Ogłupiał do reszty. Sama nie miałam pieniędzy. Miałam dość, przestałam odbierać od niego telefony.

Rozdział 8

Postanowiłam kogoś poznać. Ubrałam dzieci i poszłam do pobliskiego parku. Robiłam tak przez kilka dni, ale nikogo stosownego nie spotkałam. Aż pewnego razu, wracając już do domu, zauważyłam siedzącego na ławce i palącego papierosa mężczyznę. Postanowiłam zagadać o zapalniczkę, choć miałam swoją. To był taki knyf.

– Przepraszam bardzo, czy mogę prosić ognia? – zaczepiłam nieznajomego.

– Jasne, proszę, – powiedział.

– Zapaliłam papierosa. – Dziękuję bardzo.

– Nie ma za co.

Usiadłam obok niego i odezwałam się do dziewczynek:

– Pobiegajcie sobie, mama spali papierosa i pójdziemy do domku. Potem zrobimy obiadek.

– Dobrze mamusiu.

– Ładne dziewczynki, – odezwał się nieznajomy mężczyzna.

– Po mamusi, – zażartowałam.

– Nie wątpię.

Uśmiechnęłam się pod nosem, nie wiedziałam, czy zagada jeszcze do mnie.

– Dziewczynki, idziemy do domku, dalej szybciutko.

– Pewnie mąż wraca z pracy.

– Nie wraca, – odpowiedziałam specjalnie za głośno.

– Przepraszam panią, nie chciałem urazić.

– Nic się nie stało. – Do widzenia panu.

– Przepraszam, jutro też pani przyjdzie?

– Nie wiem, zależy od pogody. Czemu pan pyta?

– A tak tylko. – Uśmiechnął się do mnie.

YES, yes, yes, udało się! Jutro też przyjdę o tej samej godzinie, może będzie, pomyślałam. Do domu wracałam cała w skowronkach. Nie wiedziałam, czy dzieci nie będą dla niego przeszkodą. Miałam nadzieję, że nie. Nazajutrz do parku poszłam godzinę wcześniej. On już siedział na ławce.

– O! Dzień dobry pani, zapraszam, proszę siadać. Ładna pogoda dzisiaj, prawda?

– Tak, śliczna, słoneczko świeci, oby nie padało, bo zapowiadali przelotne deszcze, ale może nie będzie padać, nie wiadomo.

– Zapali pani?

– Tak, dziękuję.

– Robert jestem.

– Sabina.

– Ładne imię.

– Mnie się nie podoba. Takie jakieś śmieszne.

– Ależ skąd, ładne.

Tak zaczęliśmy rozmawiać o wszystkim i o niczym. Nadawaliśmy na tych samych falach. Chyba coś między nami zaiskrzyło. Zobaczymy co przyszłość przyniesie.

– O matko, ale późno, zasiedziałam się, muszę wracać do domu obiad zrobić.

– Rzeczywiście czas szybko przeleciał, nawet nie wiem kiedy.

– Patrycja, Ola, zbieramy się, dalej, idziemy, – zawołałam dziewczynki.

– Dasz mi swój numer telefonu? – Zapytał Robert.

– Spojrzałam na niego i udawałam, że się zastanawiam, a w duszy bardzo się cieszyłam, że poprosił.

– Dobrze, pisz.

– Zapisał sobie.

– To na razie.

– Hej, zadzwonię później.

– Udałam, że nie słyszę.

– Hej! Sabinka, słyszysz? Zadzwonię do ciebie! – Krzyczał za mną.

– Odwróciłam się do niego i pokiwałam mu serdecznie. – Boże, żeby tylko do mnie zadzwonił, modliłam się w drodze.

Dotarłam do domu, poczułam motylki w brzuchu, byłam rozkojarzona, myślami wciąż przy Robercie. Dziewczynki bawiły się klockami w pokoju, a ja nosem siedziałam w telefonie. Czekałam na dzwonek, jak pierwszy raz w życiu zakochana nastolatka. Jest, dzwoni.

– Tak, słucham.

– Dlaczego ty nie odbierasz telefonu ode mnie? – Usłyszałam głos męża.

– Bo nie mam ochoty. Nie będę siedem lat na ciebie czekać. Ty jesteś chory człowieku, jak tak myślałeś. Składam pozew o rozwód. Już kogoś mam i tylko tyle mam ci do powiedzenia.

– Jak to? Nie możesz mnie teraz zostawić! Nie teraz, rozumiesz! – Krzyczał do słuchawki.

– Co ty mi możesz zabronić? Za kratami jesteś, bujaj się. Żegnam cię, pa. – Mam go dość. Co on sobie myśli, że jak jakaś debilka, sama będę? Nie ze mną takie numery, niech spada na drzewo banany prostować. – Rozłączyłam się.

Bez przerwy myślałam o Robercie, nie wiedziałam co mam robić? Kończyły mi się pieniądze. Skąd je wziąć? O, jest wiadomość od Roberta:

– Możemy się spotkać jeszcze dzisiaj?

– Tak, oczywiście, – napisałam, – ale jest problem.

– Jaki?

– Dziewczynki już śpią.

– W takim razie mógłbym przyjść do ciebie?

– A chcesz?

– Pewnie, że tak.

– Zaraz wyślę ci adres.

– Czekam.

W tym momencie dotarło do mnie, że w domu mam dosłownie syf. Szybko muszę ogarnąć i dopiero wyślę mu adres. Pośpiesznie wszystko upychałam, gdzie tylko się dało. Do tego zlew pełen naczyń. Co on sobie o mnie pomyśli? Boże, dzwoni.

– Tak, słucham?

– Sabinka, dasz mi swój adres?

– Tak, zaraz, myję naczynia. Za chwilę, dobrze?

– To czekam.

Matko jedyna, trochę naczyń zmyję, ale wszystkiego nie zdążę. Co tam, powiem, że dziewczynki się przebudziły i musiałam się nimi zająć. Mam wszystko w nosie. Usiadłam, zapaliłam papierosa i napisałam mu adres. Ciekawe, o której będzie? Kredką pomalowałam oczy, przypudrowałam nos. Czekałam z niecierpliwością. Jest, słyszę dzwonek. Otwieram drzwi i widzę duży bukiet kwiatów. Szok, tego się nie spodziewałam.

– Sabinko, jestem, to dla ciebie, proszę.

– Dziękuję.

– Proszę.

– Wejdź.

– Dziękuję, że chciałaś się spotkać.

– Siadaj, czego się napijesz? Kawy, herbaty

– Masz coś zimnego do picia?

– Tak mam, zimne piwo.

– To fajnie, mogę prosić? – Pod jednym warunkiem, że wypijemy razem.

– Dobrze, – odpowiedziałam – nie ma sprawy, zaraz podam.

Czułam, że to będzie udany wieczór. Ale się cieszyłam, że go spotkałam. Nie chciałam być przecież sama. Piwo rozkręciło nam języki, dużo rozmawialiśmy. Okazało się, że mamy podobne charaktery. Pasowało mi to, wiedziałam, że się dogadamy. Dobraliśmy się jak w korcu maku. Robert został u mnie na noc, byłam w siódmym niebie. Przeżyliśmy wspaniałe chwile. Od tamtej pory oficjalnie zostaliśmy parą.

Mijały kolejne dni, miesiące, a my nadal nie mogliśmy się sobą nacieszyć. Nawet nie miałam ochoty na pilnowanie dzieci. Bardzo często zostawiałam je same w domu, a czasami u teściowej. Jeszcze teściowej. W końcu to jej wnuczki są, niech pilnuje, od czego jest. Któregoś razu zostawiłam Patrycję i Olę u niej na kilka dni. Chcieliśmy z Robertem odpocząć, pobyć we dwoje. Pojechaliśmy do Poznania. On tam miał znajomych, a ja swoją głupią rodzinkę. Robert był kieszonkowcem. Już na dworcu okradł dwóch nadzianych frajerów. Tramwajem pojechaliśmy na Bema. Poszliśmy wypić kilka piw. Jednak nie mieliśmy gdzie przenocować. Postanowiłam zadzwonić do babci, może pozwoli nam zostać chociaż jedną noc?

– Dzwoń, – poparł mnie Robert.

– Już dzwonię, chwilę, niech wyjmę telefon.

– Cześć babciu, jestem z kolegą w Poznaniu. Możemy u ciebie przenocować jedną noc?

– Ty chyba oszalałaś. Już masz innego faceta?! – Krzyczała babcia.

– A co? Mam czekać siedem lat, aż mój mąż wyjdzie z kicia? Jesteś niepoważna. Mam go gdzieś. Możemy przyjść? – Spytałam ponownie.

– Tak, ale tylko na kawę. Spania u mnie nie ma, to nie hotel.

– Babciu, pozwól, proszę.

– Nie i koniec, zrozumiałaś? – Rozłączyła się.

Głupia baba.

– I co teraz? Gdzie pójdziemy spać? – Pytał Robert.

– Nie wiem, coś wymyślimy, spokojna głowa. Na razie pojedziemy do babci, zjemy coś ciepłego, a co dalej, zobaczymy. – No dobra, to jedziemy.

– Daleko mieszka?

– Nie, kilka przystanków.

Po kilkunastu minutach byliśmy na miejscu. Miałam nadzieję, że babcia zmieni zdanie co do noclegu.

– Babciu, jesteśmy.

– Widzę, – odpowiedziała z ironią.

– To jest Robert, a to moja babcia, – dokonałam przedstawienia obu stron.

– Ciekawe gdzie masz dzieci? – Spytała mnie babcia.

– U teściowej.

– Dzieci powinny być przy matce. Masz męża, a zadajesz się z facetami.

– No i co z tego, Jurek siedzi, dostał siedem lat i nie mam ochoty tyle na niego czekać. Jestem młoda, chcę coś jeszcze mieć z tego życia.

– Przestań do cholery jasnej! Jesteś matką, zastanów co robisz ze swoim życiem!? – Rozwrzeszczała się babcia, – jak tak będziesz postępować, to dzieci zabiorą ci do domu dziecka, a sama dobrze wiesz, jak tam jest. Kilka lat przebywałaś w placówce, to nie pozwól, aby i twoje dziewczynki tam poszły.

– Babciu, moje dzieci na pewno tam nie trafią. W żadnym wypadku na to nie pozwolę.

– Jasne! Twoja matka tak samo twierdziła, a było inaczej. Ktoś w końcu zgłosi, że nie zajmujesz się dziećmi i tak samo je pozabierają, zobaczysz, a potem będziesz płakać. A jak już trafią do placówki, to szybko ich z powrotem nie dostaniesz. Na końcu do adopcji pójdą, dokładnie jak twoja siostra! – Dalej krzyczała babcia.

– Babciu, ja nie przyjechałam się z tobą kłócić, daj już spokój, proszę. – Nalegałam.

– Zróbcie sobie kawę. Ja jestem umówiona z koleżanką i wychodzę, – nagle babcia zmieniła temat.

– Nic nie mówiłaś przez telefon, że będziesz musiała wyjść.

Nie muszę ci się tłumaczyć. To moje życie, dorosła jestem.

– Zrozumiałam, że nie będziemy mogli zostać na noc. Trudno. Po godzinie opuściliśmy jej mieszkanie. Na koniec pomyślałam, że babcia to teraz głupia stara baba. Zawsze była nienormalna.

– Co teraz zrobimy? – Zapytałam Roberta.

– Sam nie wiem. Na dworzec pójdziemy, a tam pomyślimy, co dalej.

– A może na Stare Miasto pojedziemy? Staniemy pod biedronką, żeby wyorać trochę siana, co?

– Może być. A znajdą się tacy, co nam dadzą?

Pojechaliśmy parę przystanków tramwajem. Ale miałam pecha. Wysiadając, zauważyłam idącą z naprzeciwka ciotkę. Jeszcze ona mi tu potrzebna. Nie wierzę.

– Robert, zasłoń mnie szybko.

– Co się stało?

– Nie pytaj, tylko zasłoń, dalej.

– No dobra, ale mów przed kim tak się chowasz? Diabła zobaczyłaś, czy co?

– Nie, diabła nie, tylko ciotkę, a nie mam ochoty z nią rozmawiać, rozumiesz.

– OK, już dobrze.

– Jasna cholera! Zauważyła mnie! Idzie tu.

– Która to, bo nie widzę.

– Ta o kulach. Widzisz ją? Zmierza w naszą stronę.

– No, teraz ją widzę.

Ciotka stanęła przed nami, spojrzała na mnie i powiedziała:

– Dzień dobry.

– Dzień dobry ciociu.

Zaraz spuściła wzrok i przez moment wyglądała tak, jakby chciała coś do mnie powiedzieć, ale oddaliła się bez słowa.

Westchnęłam z ulgą.

– Robert, chodź ze mną, dalej. Nie mam ochoty tu stać.

Na całe szczęście ciotka wsiadła do swojego tramwaju. Ale ulga.

– Co tak przed nią uciekasz? – Zaciekawił się Robert.

– Nie uciekam.

– Przecież widzę, nie kłam.

– Mówię, że nie uciekam, tylko nie mam ochoty z nią rozmawiać i tyle. – Ona odwiedzała mnie w domu dziecka, zabierała do siebie i to wszystko. – Chodź, idziemy pod biedronę, czas i szmal ucieka.

– Jasne, – Robert mruknął pod nosem.

Stanęliśmy pod sklepem i obserwowaliśmy ludzi po wyglądzie, czy są przy sianie. A potem zbieraliśmy po dwa, pięć złotych. Ktoś dał złotówkę, inny jeszcze mniej. Po jakimś czasie mieliśmy na kilka najtańszych win. Po tak ciężkim dniu, trzeba było się napić. Na miejscu spotkaliśmy jeszcze kilku podobnych nam ziomali i całą gromadą siedzieliśmy na pobliskim skwerku, pijąc wińsko. Pech tego dnia mnie nie opuszczał, właśnie ciotka wchodziła do biedronki. Tym razem udawała, że mnie nie widzi. I dobrze, nie musi wszystkiego wiedzieć, a zresztą babcia pewnie na bieżąco zdaje jej relacje z tego, co się w rodzinie dzieje. One ze sobą mają bardzo dobry kontakt. Ja mam rodzinę gdzieś, daleko w tyłku.

W sumie w Poznaniu spędziliśmy kilka dni. Trochę na ławce na dworcu, a trochę u kolegi Roberta.

Czas było wracać do dzieci, bo nawet nie wiedziałam, co się u nich działo? Z teściową się nie kontaktowałam. Czekała nas jazda powrotna pociągiem. Ciekawe, co teściowa będzie mi teraz brękotać. Pewnie będzie ciekawa, czemu mnie tak długo nie było, ale ja prawdę powiedziawszy, miałam wszystko w pompie. Mój tryb, to żyć z dnia na dzień i tyle. Do teściowej poszłam sama, żeby za dużo nie biadoliła. Robert zaczekał na dole. Weszłam do niej do domu jak gdyby nic.

– Gdzie byłaś tak długo? – Zapytała niezadowolona teściowa.

– Tu i ówdzie, wszędzie. To moja sprawa, a co? Nie wolno mi czasami wyjechać? Mam wszystkiego dosyć. Zostałam sama z dziećmi, ciężko mi. Na nowo muszę ułożyć sobie życie. Nie będę tyle lat czekać na męża. Zrozumiała mama? Składam pozew o rozwód. Jurka już nie kocham. Poznałam nowego mężczyznę, Roberta i jestem z nim szczęśliwa. Kochamy się. Zamierzamy się pobrać.

Teściowa patrzyła na mnie, jak na wariatkę. Nie odezwała się.

Pozbierałam rzeczy dziewczynek, spakowałam do torby i wyszłam jak najszybciej.

W domu czekała na mnie niemiła niespodzianka. Pod drzwiami stał właściciel mieszkania. Zrobiło mi się gorąco.

– Dzień dobry pani Sabino, jest mąż?

– Nie ma, a co się stało?

– Od trzech miesięcy nie płacicie państwo czynszu.

– Niemożliwe, – udałam bardzo zdziwioną.

– Nic nie wpłynęło, szanowna pani. Mąż nic nie mówił?

– A, tak, teraz sobie przypomniałam, mąż ma problemy z płatnikiem, dzisiaj ma mu wypłacić zaległości, to zaraz przelejemy panu czynsz na konto, dobrze?

– Daję dwa tygodnie na uregulowanie całej zaległości. Potem założę sprawę w Sądzie i będzie nakaz eksmisji.

– Wszystko zapłacimy. Spokojnie, niech się pan nie denerwuje.

– Wierzę na słowo. Nie zabieram więcej czasu. Do widzenia pani.

– Do widzenia, – odpowiedziałam.

Jeszcze mi on teraz potrzebny, jakbym mało kłopotów miała.

Po długim ciężkim dniu pragnęłam odpoczynku, a dwie małpy broiły, nie słuchały w ogóle. Tak ich rozpieściła babcia alkoholiczka. Zdenerwowałam się i obie dostały po dupsku, zaraz był spokój, na chwilę. Musiałam poprawić, tym razem dostały jeszcze mocniej i za karę poszły spać bez kolacji. Jak ja byłam mała, wiele razy byłam głodna i żyję do dziś, nic im nie będzie. W końcu zasnęły. Mogliśmy z Robertem spokojnie wypić piwo i pofiglować w łóżku. Tego nam było trzeba. Pilnowania bachorów miałam po same uszy.

Tak z Robertem minęło kilka miesięcy. Zmieniliśmy miejsce zamieszkania. Wynajęliśmy tylko pokój z kuchnią i łazienką.

Pewnego dnia bardzo źle się poczułam, wymiotowałam. Chyba nie jestem w ciąży? – Pomyślałam. Zadzwoniłam do Roberta i poprosiłam go, aby w aptece kupił test ciążowy.

– Jesteś w ciąży?

– Chyba tak.

– Jezu, będę ojcem, – ucieszył się bardzo, a ja z nim. Bardzo szybko wrócił do domu.

– Kochanie, masz test, idź do łazienki, chcę mieć pewność.

– Spokojnie, chwilunia, zaraz pójdę, bez nerwów.

– Idź proszę, nie trzymaj mnie w niepewności.

– Dobra, dobra idę. – Wiedziałam, że czeka pod drzwiami.

– Już? Już!? – Krzyczał.

– Coś taki nerwowy kochanie?

– Będę ojcem? No mów, szybko.

– TAK! Będziesz!

Oboje byliśmy szczęśliwi.

– Może chłopak będzie, – rozmarzył się Robert, – chcę mieć syna. – A ty?

– Ja też.

Radość była ogromna. Będziemy mieli dziecko. Tak mijał miesiąc za miesiącem, było wspaniale. Żyliśmy sobie spokojnie, myślałam, że tak już będzie zawsze. Niestety, Robert z dnia na dzień zmienił się, przychodził, krzyczał na mnie i na moje dziewczynki. Nie wierzyłam w to, co się działo, bo on wcześniej taki nie był. Zawsze troskliwy, kochany, nie wiem co tak nagle go zmieniło? Wielokrotnie przychodził pijany, wszczynał awantury. Zaczynałam się go bać, nigdy nie wiedziałam co mu danego dnia odpieprzy do głowy. Jak wytrzeźwiał, długo przepraszał, że nie pamięta co robił.

– Sabinko, ostatni raz, więcej to się już nie powtórzy, – obiecywał.

Dzień, dwa było spokojnie, potem kolejne awantury. Sąsiedzi pukali do drzwi:

– Ciszej! Na policję zadzwonimy! – Krzyczeli.

O Robercie jeszcze wielu rzeczy nie wiedziałam. Nie wszystko mi o sobie opowiedział. Jak tylko słyszał słowo – policja – milczał, jak grobowa deska.

– Dlaczego, jak słyszysz – policja, od razu jesteś spokojny? Nie rozumiem cię.

– Sabinka, przepraszam cię za wszystko. Ja się poprawię. Nie chciałem cię uderzyć, naprawdę. Nie panowałem nad sobą, uwierz mi. Muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego, tylko obiecaj, że mnie nie zostawisz kochanie ty moje.

– Nie, ale chcę znać prawdę. Zamieniam się w słuch.

– Zanim cię poznałem, dwa razy byłem karany. Raz dostałem dwa lata, potem półtora roku i wyszedłem na warunkowe. No, kiedyś pobiliśmy takiego jednego ziomka, zabrałem mu pieniądze, telefon i kartę bankomatową. Zmusiłem go, żeby podał pin do karty i wypłaciłem wszystkie pieniądze z jego konta.

– Ile? – Byłam ciekawa.

– Około sześciu tysięcy. Teraz jestem poszukiwany listem gończym. Nie chciałem ci mówić. Bałem się, że mnie zostawisz.

– Spokojnie, nie zostawię cię, tylko mnie więcej nie bij. Jestem w ciąży, przecież noszę twoje dziecko.

– Wiem o tym, przepraszam, naprawdę. – Ty masz jakieś pieniądze? – Zapytał.

– Nie mam nic.

– Ja też nie mam ani grosza i co teraz? Będę musiał wyjść i coś załatwić. Tylko żeby mnie nie złapali, bo dopiero bym się doigrał.

– Ja to załatwię, daj mi dwie godziny, pojadę na dworzec.

– Po co? Nie rozumiem?

– Jak to po co? Po sianko. Tam wiele osób potrzebuje pomocy przy bagażach. Znam się na tym, spokojnie.

– Wiedziałem, że jesteś giganciara, ale że aż taka? Kochanie, tak dużo o tobie nie wiedziałem.

– Nie takie rzeczy się robiło, – odpowiedziałam i ruszyłam na dworzec.

Tak jak zawsze, udało mi się skołować siano. Tylko tym razem nie zauważyłam, że są kamery. Zorientowałam się dopiero po fakcie, jak okradłam pijanego, siedzącego na ławce faceta. Ktoś to zauważył i zaczął krzyczeć:

– Złodziejka! Złodziejka! Łapać ją!

Uciekałam ile sił w nogach. Schowałam się za zaułkiem, musiałam odpocząć, byłam przestraszona. Nie mogą mnie złapać, muszę coś zrobić, żeby stąd wyjść. Wiecznie nie będę tu siedzieć. Przewróciłam kurtkę na lewą stronę, wyszłam z ukrycia. Szłam spokojnym krokiem, aby nie wzbudzić w nikim podejrzenia. Kiedy opuściłam teren dworca, szybko biegłam i tak bezpiecznie dotarłam do domu. Strasznie byłam zdyszana. Matko Boska, już nie mogę, – pomyślałam.

– Co się stało? – Dociekał Robert.

– Nic takiego, wszystko w porządku, dałam radę, daj mi chwilę odetchnąć.

– Na pewno wszystko w porządku?

– Tak, tak, jest ok.

– Widział cię ktoś? Taka zdenerwowana wpadłaś. Nie możesz tak szybko biegać, jesteś w ciąży, pamiętaj o tym kochanie.

– Wiem, wiem, nie musisz mi przypominać.

– A teraz opowiadaj, co się wydarzyło?

– Na dworcu na ławce, siedział pijany facet. Widać było, że jest nadziany, usiadłam koło niego. W spodniach miał portfel, włożyłam rękę do jego kieszeni, zabrałam mu i tyle. Chyba ktoś mnie widział, ale mało tego, nie wiedziałam, że są tam kamery, chyba wpadłam jak śliwka w kompot. Mam nadzieję, że nie będą mnie szukać, boję się.

– Może się nie nagrało, spokojnie mała, będzie dobrze.

– Mam nadzieję, – odpowiedziałam. Trzeba policzyć czy się opłacało, ha ha ha! – Robert, zobacz, same dolce raz, dwa, trzy, prawie sześć patoli. Trzeba iść do kantoru i wymienić. Ale poczekajmy ze dwie godziny, bo nie chcę jeszcze wychodzić z domu. Najlepiej wyprowadźmy się do innego miasta. Co ty na to?

– A wiesz, że to dobry pomysł, bo mnie też szukają. Trzeba uciekać jak najdalej. Tylko dokąd pojedziemy?

– Nie wiem, sama nie wiem. Już wiem! Zrobimy tak, wieczorem pojedziemy na dworzec, kupimy bilety na pierwszy lepszy pociąg i pojedziemy przed siebie, co?

– Pewnie, spadamy stąd jak najdalej. Gnoje pieprzone nas nie znajdą. Nic tu po nas, maleńka.

– Dobrze, pakujemy potrzebne rzeczy i wieczorem znikamy. Nie ma na co czekać. Tylko muszę uważać na dworcu, aby nikt mnie nie rozpoznał, bo od razu mnie dupną.

I tak zrobiliśmy, szybkie pakowanie i wyjazd w nieznane. Zajechaliśmy do Łodzi, gdzie pierwszą noc spędziliśmy na dworcu. Nie mieliśmy gdzie się podziać. Następnego dnia ruszyliśmy w miasto szukać lokum. Łatwo nie było, ale w końcu udało się załatwić kawalerkę. Trochę ciasno, ale lepsze to, niż spanie byle gdzie.

– Kochanie, dzisiaj nic nie rób. Wszyscy jesteśmy zmęczeni. Pójdziemy do sklepu, kupimy coś do jedzenia, parę piw dla mnie, a dla ciebie sok.

– Dlaczego tylko sok?

– Jesteś w ciąży.

– Co z tego? Dwa, trzy piwka mi nie zaszkodzą, na nerki pomagają. Wiem co robię, bez obawy.

– Jak chcesz.

Nazajutrz obudziłam się w dobrym nastroju. Nie musiałam się już bać, nikt mnie tu nie znał, czułam dużą ulgę.

Mijały kolejne dni w nowym mieście. Było fajnie, jak dawniej. Robert nie pracował, ale kradł i czasami przynosił pieniądze na życie. Ja też kradłam. Nie miałam zamiaru pracować. W swoim życiu nie przepracowałam ani jednego dnia. Wciąż uważam, że nie jestem wołem roboczym.

Wszystko było dobrze do pewnego czasu. Robert coraz później wracał do domu, w dodatku pijany, robił awantury, bił mnie po twarzy, dzieci zamykał w łazience, bo płakały. Sąsiedzi wzywali policję. Interwencje były u nas trzy, cztery razy w tygodniu. Grozili nam, że jak tak dalej będzie, to przez Sąd Rodzinny zabiorą nam dzieci. Mimo wszystko, nie wierzyłam, że tak się stanie. Prosiłam Roberta, aby przestał pić, ale nie reagował. Pił i pił. Choć wiedział dobrze, że niedługo urodzę jego dziecko. Moje życie wtedy, to była katorga. Byłam inna, inaczej myślałam, ale nie chciałam go zostawić. Kochałam go bardzo mocno.

Rozdział 9

Nadszedł dzień rozwiązania, z samego rana dostałam bóli porodowych. Robert zadzwonił na pogotowie, zabrali mnie do szpitala, gdzie urodziłam małą kopię Roberta, czyli naszego Igorka. Był śliczny. Zajmowałam się synkiem, jak tylko mogłam.

Robert popłakał się, jak go zobaczył.

– Mój synek kochany. Kocham was, – powiedział.

– My ciebie też.

Dziewczynki były braciszkiem zauroczone, stały przy łóżeczku i patrzyły na niego, jak się ruszał i czasami płakał, kiedy był głodny.

Robert niestety w domu nic nie pomagał, wrócił do picia. Znowu wszczynał awantury, były krzyki, kolejne interwencje policji.

Któregoś dnia z samego rana usłyszałam dzwonek do drzwi. Otworzyłam. W drzwiach stała policja i jeszcze kilka osób. Nie wiedziałam, co się dzieje.

– O co chodzi? Nie rozumiem?

– Proszę, mamy nakaz zabrania pani dwóch córek. – dostałam pismo do wglądu.

– Co takiego?!

– To, co pani słyszała. Wszyscy weszli do domu.

– Gdzie są rzeczy dziewczynek? Proszę pokazać. – usłyszałam od jednej z osób.

– Ja ich nie oddam! W żadnym wypadku! – Buntowałam się.

– Pani nie ma tu już nic do powiedzenia. To jest nakaz sądowy.

Krzyczałam, płakałam, broniłam dzieci.

Moje pociechy wrzeszczały:

– Mamusia, mamusia.

Nie chciałam ich oddać. Policja trzymała mnie za ręce. Sąsiedzi wyszli na klatkę schodową. Jeszcze bezczelnie mówili do mnie:

– Trzeba było nie pić i nie robić awantur. Ciągle było słychać płacz dziewczynek. Nie raz zostawiała je pani same na kilka godzin, bez jedzenia i picia. A teraz pani płacze? – Zabierzcie je, gdzie będą miały lepiej, niż tutaj w patologii. – To nie jest prawdziwa matka! – Krzyczeli.

Wybiegłam za nimi aż do auta, gdzie wsiadły moje kochane dziewczynki. Zatrzasnęły się drzwi i tyle je widziałam. Pobiegłam szybko do domu, zostawiłam tam małego Igorka. Z nerwów nie widziałam, gdzie mam telefon. Chciałam zadzwonić do Roberta i powiedzieć mu, co się stało, ale nie odbierał. Jednak jak nigdy, za chwilę oddzwonił.

– Robert, Robert, dzieci mi zabrali! – Krzyczałam jak szalona. Nie mógł mnie zrozumieć. – Wracaj szybko, błagam! Wracaj do domu!

Po jakimś czasie wrócił, nie wiem po jakim, cały czas płakałam i tuliłam w ramionach Igorka.

– Co się stało? – Robert wpadł do domu zdezorientowany.

– Była policja, mieli nakaz zabrania Patrycji i Oli. Nie wiem gdzie i dokąd je zawieźli, nie chcieli nic powiedzieć. Już nich nie zobaczę, już nie zobaczę! – Nie krzyczałam, tylko wyłam.

– Przestań do cholery jasnej, bo zaraz wrócą i Igorka też wezmą! Przestań! Rozumiesz?! Przestań!

– Szlochając spojrzałam na niego i zapytałam, – pomożesz mi je odzyskać? Pomożesz?

– Tak, pomogę, tylko się uspokój.

– Dobrze, dobrze, daj mi chwilę.

– A teraz słuchaj mnie uważnie Sabinko kochana, pójdę do sklepu, kupię kilka piw, napijesz się, abyś się uspokoiła troszeczkę, tak?

– Nie, kup pół litra wódki, co?

– Jasne, nie ma problemu, – zaraz wracam. – Kupiłem dwa razy po pół litra, po co dwa razy chodzić do sklepu, nie sądzisz?

– Tak, oczywiście. Nalej mi, chce się dzisiaj napić. Zaczęliśmy pić i na chwilę zapomniałam o tym wszystkim, co się dzisiaj wydarzyło. Następnego dnia wstałam, nakarmiłam małego i znowu wszystko wróciło. Nie wiedziałam, co mam robić. Roberta już nie było, znowu gdzieś polazł. Udawał tylko, że się martwi. To nie były jego dzieci, więc miał to wszystko gdzieś.

Jasna cholera, teściowa dzwoni, co jej powiem?

– Słucham? – Odebrałam.

– Co tam się u ciebie wydarzyło? Policja u mnie była, szukali ojca dziewczynek, pytali gdzie przebywa. Powiedziałam, że w więzieniu i wtedy dopiero mi powiedzieli, że masz odebrane dzieci, czy to prawda? Słucham?

– Tak, mam i co cię to obchodzi? Spadaj! – Rozłączyłam się.

Nie muszę się tłumaczyć. Nie jej sprawa, jak chce zobaczyć dziewczynki, niech idzie do domu dziecka i tyle. Ja sama muszę się dowiedzieć, gdzie one są. Dość mam nerwów, jeszcze ona będzie mnie wkurzać.

Dopiero po miesiącu udzielili mi informacji, w którym domu dziecka są moje dziewczynki. Tylko co z tego, jak miałam zakaz odwiedzin, to było najgorsze.

Robert nadal prowadził takie życie, że nic go nie obchodziło. Ja również z biegiem czasu przywykłam do tego, że nie odzyskam córek. Żyliśmy razem, mieliśmy Igorka, ale łatwo nie było. Robert znów wszczynał awantury. Jednego dnia wrócił tak pijany, że potrzaskał ławę, krzesełka i telewizor, mnie też pobił gdzie popadło. Byłam przerażona. Ktoś walił do drzwi, nie otwierałam, na pewno to była policja. Gnój uciekł szybko do łóżka i udawał śpiącego. Jak ja go w tym momencie nienawidziłam. Rano dopiero wstał i zobaczył co zrobił.

– Kochanie, przepraszam, ja wszystko odkupię, nie wiem co we mnie wstąpiło. Nie gniewaj się, nie chciałem.

– Stara śpiewka, – odmruknęłam.

– Mała, przepraszam, naprawdę, wynagrodzę ci wszystko, daj mi szansę, – błagał mnie.

– Zawsze tak mówisz i robisz to samo.

– Wiem, przepraszam.

Nie umiałam się na niego gniewać, sama nie wiedziałam dlaczego.

– Dobrze, ale obiecaj, że nie będziesz mnie bił i wszystkiego niszczył.

– Obiecuje kochanie, naprawdę.

Przez kilka dni było spokojnie, bez picia alkoholu i awantur.

Igorek rósł jak na drożdżach. Od zabrania dziewczynek minęło kilka miesięcy, a ja nadal ich nie widziałam. Już tak często nie myślałam o nich. Przeszło mi.

Dzisiaj postanowiłam zrobić dla nas dobrą kolację przy świecach. Na pewno Robert się ucieszy, zostawiłam Igorka samego w domu, pobiegłam do pobliskiego sklepu. Kupiłam jak zwykle wódkę, trochę jedzenia i świeczki. Szybko wróciłam, mały spał.

– No, biorę się za pracę, muszę zdążyć zanim Robert wróci.

Minęła może godzinka, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi. Pomyślałam, że Robert wrócił wcześniej i nie zdążyłam z kolacją. Otwieram:

– Słucham? – O Boże policja! – Przepraszam, nie było żadnej awantury.

– My nie w tej sprawie.

– A w jakiej? – Byłam ciekawa.

– Pani Sabina, tak? Proszę o dowód osobisty.

– A co?

– Mamy nakaz aresztowania. Jest pani poszukiwana do odbycia dwuletniej kary.

– Nie rozumiem, za co?

– Wszystkiego się pani dowie na komisariacie, pójdzie pani z nami.

– Nie mogę, mam małe dziecko w domu.

– Ktoś może się zająć dzieckiem? – Zapytali policjanci.

– No, mój partner, – powiedziałam, – czekam na niego. W każdej chwili powinien być z powrotem w domu.

– Dobrze, poczekamy na niego.

– Usiadłam i zaczęłam płakać.

Nagle otworzyły się drzwi.

– Robert, to ty?

– A kogo się spodziewałaś?

– Chodź szybko do pokoju.

– Idę, już idę, spokojnie. – Co się stało? Dlaczego jesteś skłuta w kajdanki? – Stanął jak wryty.

– Aresztują mnie, mam wyrok, byłam poszukiwana, nie wiedziałam o tym. Nie wiem za co kochanie, pomóż mi. Chcą mnie zabrać, pomóż mi błagam, błagam!!! –Krzyczałam.

– Proszę się odsunąć, płacz już tutaj pani nie pomoże, wychodzimy. Do widzenia panu. – policjanci wraz ze mną ruszyli do drzwi.

– Sabinka, nie płacz, ja zaraz przyjadę na komisariat i wszystkiego się dowiem.

Prowadzili mnie jak przestępcę, gnoje jedne. Zajechaliśmy na komendę, potem zaprowadzili mnie do pokoju, siedział tam jakiś pajac.

– Proszę, niech pani siada, zaraz wszystko wyjaśnię, – powiedział.

– Zamknij ryj pało!

– Słucham? Co pani do mnie powiedziała?

– To co słyszałeś, palancie!

– Jak się pani nie uspokoi, odpowie pani z artykułu 226 za znieważenie funkcjonariusza. Z pani papierów, co przeczytałem, wynika że był napad na policjanta, włamania, zniszczenie mienia domowego, znęcanie się nad niepełnosprawnym, zażywanie narkotyków itd. Została pani zatrzymana, ponieważ pani matka złożyła doniesienie o pobicie jej męża oraz zniszczenie wózka inwalidzkiego i mebli. A drugi zarzut, to włamanie się do komisu, przywłaszczenie złota i kilku telefonów. Trzeci zarzut to dziesiona. Wie pani co to jest? Okradła pani z portfela, śpiącego na ławce na dworcu człowieka. Łączny wymiar kary otrzymała pani na dwa lata. Zostanie pani przewieziona do Poznania, a Sąd zdecyduje, w którym zakładzie karnym zostanie pani osadzona. To wszystko, co chciałem pani przekazać.

– Odprowadzić ją do celi, – policjant odezwał się do strażnika.

Byłam w szoku, że własna matka zrobiła doniesienie na córkę. Jak mogła? Suka! Jak wyjdę, zapłaci mi za to, że będę gniła w więzieniu, nie odpuszczę jej tego. Tak jak usłyszałam, zawieźli mnie do Poznania. Pozwolili mi wykonać dwa telefony, zadzwoniłam do Roberta, przekazałam mu wszystko i powiedziałam, żeby pilnował naszego Igorka. Obiecał, że zajmie się synkiem i wszystko będzie dobrze. Drugi telefon wykonałam do babci. Powiedziałam jej, że jestem w areszcie w Poznaniu. Popłakała się, zdenerwowała się bardzo. Ja też się rozpłakałam razem z nią. Było mi bardzo źle. Dopiero teraz zrozumiałam, jakie ja życie prowadziłam do tej pory.

Na celi siedziałam ze starymi kryminalistkami. Myślały, że im wszystko wolno. Już pierwszego dnia wywiązała się bójka. Oczywiście wszystko było na mnie. Umieścili mnie na kilka dni w izolatce. Przynajmniej miałam spokój. Potem dali mnie do innej celi, trafiłam do ciut lepszych babek, niż poprzednio.

W Poznaniu przebywałam trzy miesiące, potem przewieźli mnie do Grudziądza, do więzienia dla kobiet. Tam dotarło do mnie, że tak szybko nie wyjdę. Dwa długie lata przed mną.

Codziennie dzwoniłam do Roberta, zapewniał mnie, że wszystko z synkiem jest dobrze. Jak czas pokazał, niezupełnie tak było, Robert mnie okłamywał. Wychowawca wkrótce poinformował mnie, że mój syn został zabrany do domu dziecka. Dostałam szału. Zaczęłam wszystko na celi rozwalać i bić wszystkie baby. Szybko wpadły strażniczki i założyły kaftan. Trafiłam do izolatki. Wielokrotnie się to powtarzało. Przynamniej coś się działo.

Strasznie byłam zła na Roberta za Igorka, ale wierzyłam że jak wyjdę, to go odzyskam. Cały czas w to wierzę. Robert co miesiąc wysyłał mi pieniądze na paczki i na wypiskę, dzięki temu miałam co palić i jeść. Nikt mnie z powodu pandemii nie odwiedzał. A kiedy było wolno odwiedzać, to i tak nikt się nie pojawiał.

Robert w końcu uciekł do Niemiec. Też jest poszukiwany. Jak wróci do Polski, zaraz go zamkną, tak jak mnie i oboje będziemy siedzieć. A tak, chociaż mogę do niego dzwonić. Czasem dzwonię do babci.

Napisałam list do cioci Jadzi, jednak mi nie odpisała. Wcale się jej nie dziwię. Jak ją widziałam wtedy przed biedronką, to udawałam, że jej nie znam i uciekałam przed nią. Nigdy jej nie powiedziałam nawet słowa dziękuję, za to że brała nas z bratem z domu dziecka do siebie. Tylko ona o nas pamiętała, a ja ją tak źle potraktowałam. Żałuję teraz. Miło by było choć głupi list od niej dostać, ale trudno, spartaczyłam wszystko.

Bardzo brakuje mi wolności, dziewczynek i synka. Teraz nawet nie wiem w którym domu dziecka są. Po wyjściu będę ich szukać. Może dostanę je z powrotem, mam taką nadzieję. Igorek po moim wyjściu będzie miał prawie dwa i pół roku, pewnie mnie nie nie pozna, a dziewczynki prawie cztery i pięć. One całkiem zapomną jak wyglądam. Teraz może już do innej kobiety mówią mama. Co ja narobiłam? Straciłam wszystko, rodzinę, dzieci i osoby, które w życiu podały mi rękę, a ja ich olałam. Teraz mam za swoje, siedzę w kiciu. Zostało jeszcze prawie półtora roku, zwariuję, jak Boga kocham. Pisałam, żeby wyjść na warunkowe, ale odmówili, nie mam żadnych szans. Muszę odbyć cały wyrok.

Byłam taka niedobra dla babci, a jednak odbiera ode mnie telefony, rozmawia ze mną, wspiera mnie duchowo. Bardzo mi tego potrzeba.

Nawet tutaj nie mam dobrej opinii. Co rusz wszczynam bójki, potem ląduję na izolatce. Ostatnio dostałam karę, zakaz dzwonienia przez miesiąc. Wtedy rzuciłam się na naszą wychowawczynię, głupią strażniczkę i dostałam kolejną karę.

Co tu robić? Dwadzieścia cztery godziny na dobę w celi i tylko godzinny spacer. Chodzę w kółko jak popieprzona. Mam już dość patrzenia na świat przez kraty, chcę stąd wyjść! Codziennie odliczam dni. Jeden dzień na celi ciągnie się, jakby to był miesiąc. Idzie zwariować. Wyjdę stąd jeszcze gorsza niż byłam przedtem.

Żebym wiedziała, że mnie szukają, wyjechałabym do Niemiec, jak Robert. Nie znaleźliby mnie tak szybko.

Jak w końcu opuszczę kraty, opowiem wam, co się ze mną dalej dzieje.

Zwracam się do wszystkich kobiet, nie róbcie tak ja, nie prowadźcie takiego życia, nie warto. Potem naprawdę wszystkiego żałujemy. Trzymajcie za mnie kciuki, żebym jak najszybciej opuściła bramę więziennego muru.

Nie chcę tu więcej wracać. Pa kochani, czekajcie na mnie, opowiem wam ciąg dalszy mojego życia. Być może coś zmieni się potem na lepsze. Zmądrzeję lub nie, sama tego nie wiem. Na razie.

CDN…

Table of Contents

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9