Strona redakcyjna

KRZYSZTOF SZMAGIER

Porucznik Borewicz

Przerwany urlop

Opowiadanie na motywach scenariusza serialu „07 zgłoś się”

Tom 21

Warszawa 2012

ISBN 978-83-62964-64-2

Copyright © Krzysztof Szmagier

Copyright © for this edition by AGOY.PL

AGOY.PL Piotr Cholewiński

www.agoy.pl

Wszelkie prawa, włącznie z prawem do reprodukcji tekstów w całości lub części, w jakiejkolwiek formie zastrzeżone.

Spis treści

Strona redakcyjna

Przerwany urlop

Przerwany urlop

Nad jeziorem zachodziło słońce. Gładką powierzchnią wody nie poruszał nawet najmniejszy wiatr. Jedynie kolory mieniące się na wodzie dodawały ruchu nieruchomemu krajobrazowi. Nagle w ciszę wdarł się głos kukułki, a potem ostry dźwięk silnika motorówki. Spokojną taflę wody rozbiła para nart wodnych. Dziewczyna świetnie manewrowała podczas zakrętów łodzi.

Borewicz uwolnił się z objęć przystojnej brunetki i wstał z koca. Wciągnął szybko spodnie. Ze złością spoglądał na hałasującą motorówkę.

– Strefa ciszy, psia krew! – krzyknął z oburzeniem.

– To ci filmowcy. Mówiłam, że coś tu kręcą. Widziałam Stalińską – powiedziała niemal z dumą dziewczyna.

Borewicz obejrzał się z uśmiechem, już spokojny. Jego towarzyszka, wkładając podkoszulek, spoglądała zalotnie spod rzęs.

– Przyjdziesz na wieczorek zapoznawczy?

Borewicz wsiadł do roweru wodnego, nie odpowiadał. Dziewczyna zwinęła koc i podeszła do brzegu.

– Czy ty troszkę nie przesadzasz? – zapytał z przekąsem.

Zerknęła na niego z zaciekawieniem.

– Nie, dlaczego?

***

Po zakolu rzeki płynęła łódź z baldachimem. Kobieta siedząca w łodzi była ubrana w staroświecką suknię epoki zakrywającą sylwetkę aż do ziemi, w ręku trzymała parasolkę. Słońce prześwietlało tiulowe koronki.

– Czy ty słuchasz, co ja mówię? – krzyknął w jej stronę reżyser.

Kobieta spojrzała na brzeg.

– Mam dosyć – poskarżyła się. – Jestem cała przemoczona.

Łódka przybiła do pomostu.

– To co, jestem wolna? – zapytała.

Reżyser spojrzał na nią z lekkim uśmiechem, ukrywając zniecierpliwienie.

– Trzeba mieć do ciebie anielską cierpliwość – powiedział. – Tak, zrób sobie przerwę.

– To idę się wykąpać.

Po chwili kobieta zdjęła strój. Najpierw perukę, następnie suknię. Pod peruką miała krótko ostrzyżone włosy. Została w kostiumie kąpielowym. Podeszła do brzegu, aby sprawdzić, czy woda jest ciepła. W tym samym czasie do pomostu podpłynął Borewicz. Spojrzał z uśmiechem na gwiazdę.

– Proszę uważać. Woda jest zimna – ostrzegł ją.

– Rzeczywiście, okropnie… – wstrząsnęła się, dotykając tafli stopami. – Nie boi się pan tak daleko wypływać?

Borewicz uśmiechnął się szerzej.

– To sprawa treningu.

– Albo braku wyobraźni – wypaliła bez zastanowienia.

– Do wszystkiego można się w życiu przyzwyczaić – ton Borewicza był dwuznaczny.

– Ma pan na myśli pływanie czy życie?

– I tu, i tam są zwolennicy płytkiej i głębokiej wody. Ale najlepiej zaczynać od strzałki.

– Od czego? – spytała kobieta, udając naiwność.

– Od strzałki – Borewicz z miną pedagoga wyciągnął ręce przed siebie. – Kładzie się pani... o tak na wodzie, nogi wyprostowane, kopią, ręce do przodu. Pokazać?

Stalińska uśmiechnęła się lekko.

– Tak. Z chęcią popatrzę.

Borewicz rzucił się na wodę. Popłynął popisową strzałką, wybijając stopami strugi wody. Zatrzymał się.

– Proszę, niech pani spróbuje – gestem zaprosił ją do wody.

Aktorka stanęła na brzegu pomostu. Starała się wyglądać na nieśmiałą, przestraszoną.

– Nie wiem, czy potrafię – krygowała się.

Borewicz spojrzał na nią poważnie.

– Ważna jest sprawa brania powietrza.

Stalińska zdjęła sztuczne rzęsy i nieudolnie przymierzyła się do strzałki. Uśmiechnęła się lekko zakłopotana, udając, że chce zrezygnować.

– Chyba bym się bała.

– Troszkę odwagi. Będę w pobliżu.

Zrobiła krok do przodu. Uniosła wolno ręce. Nagle wskoczyła ostro do wody i popłynęła motylkiem szybko do przodu.

Spojrzał ze zdumieniem i powoli za nią ruszył. Aktorka zawróciła i dopłynęła do Borewicza, który wyraźnie się zmęczył. Z trudem łapał powietrze. Kobieta uśmiechnęła się lekko.

– Ważna jest sprawa brania powietrza.

Wyciągnęła rękę.

– Stalińska.

Borewicz podał jej rękę lekko zmieszany.

– Borewicz.

– No to dalej... strzałką? – uśmiechnęła się przekornie.

– Tak, jasne – odpowiedział Borewicz już całkiem swobodnie.

Popłynęli spokojnie razem. Wokół nich pieniła się woda.

Niedaleko przepływała dziewczyna na nartach wodnych, wzbijając falę, która z łomotem uderzała o pomost.

Borewicz i Stalińska wyszli z wody.

– No to co pan właściwie robi?

– Widzi pani, pracuję w takim resorcie, w którym pani środowisko lubi mieć przyjaciół, ale niechętnie się z nimi pokazuje. Jestem gliniarz. Milicjant.

Kobieta pokręciła głową z niedowierzaniem.

– A to mnie pan zaskoczył.

– Że nie robię wrażenia faceta, który nie odróżnia kaloryfera od akordeonu?

– Stare dowcipy – aktorka machnęła lekceważąco ręką.

Sięgnęła po ręcznik i wytarła mokre włosy.

– Pani Stalińska proszona na plan! – usłyszeli nagle głos z megafonu.

Aktorka oddała Sławkowi ręcznik.

– Muszę lecieć. Podobno macie dziś wieczorek zapoznawczy. Jestem zaproszona?

Borewicz zakrztusił się ze śmiechu.

– No... ciekawa propozycja. Gwiazda w ramionach milicjanta.

– Niech pan nie przesadza. Mieszkam w domku numer dziewięć. Już idę! – krzyknęła w stronę ekipy filmowej  i szybko ruszyła pomostem.

***

Na tarasie ośrodka wypoczynkowego panowała cisza. Przy stolikach siedziało kilka osób. Stalińska w długiej sukni z parasolką w ręku podeszła do Borewicza.

– Przyszłam się z panem pokazać – uśmiechnęła się zaczepnie.

Borewicz wstał od stolika i poczekał, aż aktorka usiądzie.

– Ja naprawdę nie mam kompleksów – powiedział – ale jeśli mi to coś ułatwi, to zaraz mogę jej mieć.

– Napiłabym się wina – odpowiedziała Stalińska.

– Zapraszam. Mam butelkę oryginalnego francuskiego.

– Z milicyjnej kantyny? Nieźle – skomentowała uszczypliwie.

– Nie. Prezent. Ale z Moskwy.

– No to pana ratuje. Na kiedy jestem zaproszona?

Borewicz popatrzył na nią  z niedowierzaniem.

– Natychmiast – rzucił. – Albo zaraz po zdjęciach  – spojrzał na jej strój.

Do Borewicza podeszła recepcjonistka.

– Pan Borewicz? – upewniła się.

Porucznik uniósł zdziwiony brwi. Obok recepcjonistki stał listonosz.

– Tak – potwierdził.

– Depesza do pana.

Borewicz wziął depeszę. Pokwitował i dał listonoszowi napiwek. Stalińska spojrzała na niego z ironią.

– Funkcjonariusz milicji ludowej daje napiwki? Nie kształtujemy nowej socjalistycznej moralności człowieka pracy?

Borewicz rozerwał depeszę.

– Będziemy się szczypać? – zapytał niezadowolony.

Stalińska pokiwała głową z uśmiechem.

– Trochę mnie korci – przyznała.

– Pozwoli pani? – wskazał na depeszę.

Szybko przebiegł wzrokiem kartkę.

– Niech to szlag trafi – zaklął.

Stalińska przyjrzała się minie Borewicza.

– Zgadnę?

– No...?

– Rozkaz przerwania urlopu i polecenie stawienia się do zadań służbowych.

– Zgadza się – westchnął. – Nie dość, że urlop we wrześniu, to mi go zabierają.

Aktorka wyprostowała się jak struna.

– Dokonano zaboru mienia społecznego. Porzuca pan słońce, wodę i dziewczynę, goni pan łobuza, lekka rana, w nagrodę następna gwiazdka, szef ściska dłoń, kieliszek koniaku, naturalnie radzieckiego i wyjazd do sanatorium MSW. Tak?

Borewicz uśmiechnął się.

– Mój szef woli czystą – to po pierwsze, nie ma zaboru mienia, tylko współpracownica poszła do szpitala – to po drugie, a szef ma stan przedzawałowy – to trzecie. I jutro rano mam być w robocie.

– Po asa bezpieczeństwa przyleci helikopter? – zapytała ironicznie.

– Powiedziałem wyraźnie: jestem szeregowy gliniarz. Czeka mnie pociąg. I to zaraz.

Stalińska wstała i rozłożyła parasolkę.

– A ja myślałam, że będę podrywana.

– Myślę, że gwiazda polskiego filmu wymaga więcej niż godziny i kwadransa.

– I słusznie pan uważa. Podrzucę pana na stację.

– A telefon pani w Warszawie dostanę?

– Niech się pan postara. Przy pana możliwościach...

***

Do molo w Sopocie podjechał ferrari. Z samochodu wysiadł Moderski w płaszczu Burberry. Na szyi miał fantazyjnie zawiązaną apaszkę. Wokół fruwały mewy. Na molo było pusto. Niebo zachmurzone.

Mężczyzna skierował się w stronę pięknej kobiety stojącej przy balustradzie. Obejrzał się niespokojnie kilka razy. Kobieta zauważyła go. Czekała z poważną miną, aż do niej podejdzie. Popatrzyli na siebie bez słowa.

Wreszcie Moderski zapytał z wahaniem.

– Ania?

Kobieta milczała.

– Niewiele się zmieniłaś.

– Nie pocałujesz mnie? – odezwała się cicho.

Moderski niezgrabnie ją objął i ucałował w policzek.

– Dlaczego nie chciałeś przyjść do mnie? Jak mnie w ogóle znalazłeś? Bo dzwoniłeś z Warszawy – dodała zaniepokojona.

– W książce telefonicznej – wyjaśnił. – Nie wyszłaś za mąż?

Ania uśmiechnęła się ze smutkiem.

– Rozeszłam się i wróciłam do naszego nazwiska.

– Masz dzieci?

– Córkę. Ma pięć lat.

– Chciałbym ją kiedyś zobaczyć – poprosił niepewnie Moderski.

– Dlaczego kiedyś? – zdziwiła się. – I co– stajesz się rodzinny? Ty, który przez piętnaście lat nie dałeś znaku życia? Przez pierwsze dwa lata mama szalała z rozpaczy. Potem, jak się okazało, że żyjesz, ojciec cię znienawidził. Mama, umierając, powiedziała: „To ja już go nie zobaczę”. A ukochany synek nie raczył nawet przysłać paru kwiatków na pogrzeb.

Moderski jej nie słuchał. Rozglądał się niespokojnie, chociaż na plaży nie było żywego ducha.

– Aniu. To wszystko nie jest takie proste – wziął ją za ręce. – Wiem, że nie jestem w porządku. Pomogę ci finansowo. Mam teraz z czego.

– Dziękuję. Obejdzie się – wzruszyła ramionami.

– Ty też masz mi za złe? – spojrzał jej prosto w oczy.

Ania popatrzyła pół drwiąco, pół smutno.

– Miałam. Teraz już nie – odwróciła twarz.