Tytuł: Ponad wszystko

Copyright © S.B. Vinter, 2023

This edition: © Risky Romance/Gyldendal A/S, Copenhagen 2023

Projekt graficzny okładki: Monika Drobnik-Słocińska

Redakcja: Maria Zając

Korekta: Joanna Kłos

ISBN 978-91-8054-544-0

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S

Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Dla mojego męża,

najbardziej niesamowitego mężczyzny, jakiego znam.

Nie napisałabym Ponad wszystko, gdyby nie Twoja nieustanna pomoc.

Kocham Cię!

Barlow, Oregon, rok 2010

Sofia, 9 lat

Zdyszana wpadłam do pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. Serce waliło mi mocno i szybko, byłam pewna, że zaraz rozerwie mi klatkę piersiową. Krzyk kobiety niósł się echem po całym domu. Zakryłam uszy rękoma, dzięki czemu dochodziły do mnie już tylko stłumione odgłosy, nieco… znośniejsze. Tak było codziennie. Czasami ich płacze i krzyki mieszały się z moim własnym łkaniem. Bałam się. Tak bardzo się bałam. Chciałabym, żeby mój Maxim tu był. On na pewno wiedziałby, jak im pomóc.

Pewnej nocy nie wytrzymałam i zeszłam sprawdzić, co tam się dzieje. Serce omal nie wyskoczyło mi z piersi, gdy zobaczyłam te wszystkie kobiety, pobite i zakrwawione. Pamiętam, że zaczęłam wtedy płakać i krzyczeć, lecz nim ktokolwiek mnie zauważył, Danił przyłożył mi dłoń do ust, żeby stłumić moje wrzaski. Szybko wyprowadził mnie stamtąd innym wyjściem, na pewno nie tym, którym weszłam. Powiedział mi wówczas, że gdyby to wuj mnie złapał, miałabym poważne kłopoty. Przykazał mi tu nigdy nie wracać i nigdy z nikim nie rozmawiać o tym, co widziałam. Nie posłuchałam kuzyna i kilka dni temu wróciłam w to samo miejsce, ale kobiet już nie było. Był za to Anton i zaprowadził mnie do wuja. Dotknęłam ręką twarzy – skóra nadal piekła w miejscu, w które wtedy wymierzył cios. Na szczęście wszedł Danił i uchronił mnie przed kolejnym uderzeniem. Od tego czasu starałam się schodzić wujowi z drogi.

Ułożyłam się wygodnie w łóżku. Za oknem było ciemno, co oznaczało, że powinnam już dawno spać. Wiedziałam, że jeśli jutro będę nieprzytomna, pani Jensen znowu będzie zła. Nie lubię jej. Wciąż na mnie krzyczy, gdy nie potrafię zapamiętać przerabianego materiału. Mimo że staram się z całych sił, nie mogę się przy niej skupić. Chciałabym chodzić do szkoły jak inne dzieciaki. Danił mówi, że to na razie niemożliwe, ale jak będę grzeczna, to porozmawia na ten temat z wujem.

***

Zerwałam się przestraszona, usiłując zrozumieć, co się dzieje. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że to krzyki mnie obudziły.

Znowu.

Na trzęsących się nogach podeszłam do drzwi. Otworzyłam je i rozejrzałam się na boki. Korytarz okazał się pusty. Na szczęście nigdzie nie było Iwana i Antona. Tego ostatniego bałam się najbardziej ze wszystkich pracowników wuja. Danił powtarza, że Anton nie zrobi mi krzywdy, że jest tu po to, by mnie chronić, ale on i tak wzbudzał we mnie strach. Miał tak samo przerażający wyraz twarzy jak mój wuj, gdy na mnie patrzył.

Słyszałam łomotanie własnego serca w piersi, gdy wychodziłam na korytarz. Wiedziałam, że powinnam była zostać w pokoju, tak jak kazał mój kuzyn, ale bałam się tam zostać sama. Ten krzyk mnie przerażał. Tym razem krzyczał chyba jakiś mężczyzna. Tak mi się wydawało. Biegłam przed siebie, aż dotarłam na drugi koniec korytarza. Zatrzymałam się przed drzwiami pokoju Daniła. Wytarłam mokre od potu dłonie o nogawki piżamy. Zapukałam kilka razy i czekałam, ale nikt nie odpowiedział. Przekręciłam klamkę, lecz drzwi się nie otworzyły. Przełknęłam nerwowo ślinę. Wiedziałam, gdzie jest. O tej porze mógł być tylko w jednym miejscu. Zeszłam cichutko po schodach i przemknęłam na tyły domu, gdzie znajdowało się wejście do piwnicy. Byłam w połowie drogi w dół, gdy znowu usłyszałam przerażający krzyk, a potem czyjeś kroki. Strach mnie paraliżował. Nie wiedziałam, czy iść dalej, czy może uciekać z powrotem do pokoju. Nagle zdałam sobie sprawę, że kroki, zamiast się zbliżać, oddalają się ode mnie. Odetchnęłam z ulgą i zaczęłam powoli schodzić, aż znalazłam się na samym dole. Rozejrzałam się, żeby się zorientować, gdzie iść dalej. Światło w korytarzu było bardzo słabe, ale udało mi się dostrzec kilkoro drewnianych drzwi, wzdłuż korytarza, po prawej stronie. Za jednymi z nich ostatnim razem złapał mnie Anton. Lewą stronę spowijała ciemność, więc nie miałam pojęcia, co się tam znajduje. Nim zdążyłam pomyśleć, co dalej, usłyszałam krzyki i męskie głosy. Spanikowana skuliłam się we wnęce, po ciemnej stronie. Jedne z bocznych drzwi się otworzyły i na korytarz wyszedł Anton, a zaraz za nim Samuel. Na ich twarzach malowały się uśmiechy, co było dość dziwne, bo oni nigdy nie okazywali zadowolenia. Gdy odsunęli się od drzwi, miałam idealny widok na wnętrze pokoju. Podskoczyłam ze strachu i przycisnęłam dłoń do ust, starając się powstrzymać krzyk, gdy moim oczom ukazał się zakrwawiony mężczyzna przywiązany do krzesła. Jego głowa zwisała bezwładnie. Obok stał Danił, a jego dłonie były całe we krwi. Po chwili pojawił się również wuj. Podszedł do przywiązanego mężczyzny, podniósł mu głowę i krzyknął prosto w twarz:

– Módl się, gnoju, żeby twój ojciec do jutra załatwił sprawę, bo jak nie, to z przyjemnością wpakuję ci kulkę w łeb.

Mężczyzna na krześle się zaśmiał i nawet ja ze swojego miejsca widziałam, że sprawiło mu to trudność.

– Równie dobrze jak ja wiesz, że stary ma w dupie to, czy mnie wykończysz czy nie. Gdyby było inaczej, już dawno oddałby ci towar, więc oszczędź mi widoku swojej paskudnej gęby i zabij mnie od razu.

Drgnęłam przestraszona, gdy wuj uderzył skrępowanego mężczyznę w twarz. Głowa odskoczyła mu na bok i jęknął z bólu. Zamknęłam oczy, nie mogąc dłużej znieść tego widoku. Usłyszałam krzyki i przekleństwa, a potem kroki. Gdy otworzyłam oczy, wuj i Danił stali w korytarzu. Głowa pobitego zwisała na jego piersi.

– Sonny, masz czas do jutra.

Skuliłam się jeszcze bardziej, gdy wuj zaczął chodzić w tę i z powrotem z telefonem przy uchu.

– Mam to, kurwa, w dupie! Nie, nie mam czasu na takie gierki. Albo przywieziesz mi towar, albo odeślę ci syna w foliowym worku. – Wuj zaśmiał się z odpowiedzi. – Nie miałem problemu, żeby zabić własnego brata, myślisz, że przy gnojku będę miał jakieś opory? Masz czas do jutra! – Podszedł do Daniła, który przysłuchiwał się całej rozmowie.

Razem ruszyli schodami w górę.

Nie mogłam oddychać, obraz rozmazywał mi się przed oczami. To nie może być prawda. Wuj miał tylko jednego brata, mojego ojca, który przecież zginął w wypadku samochodowym, tym samym, z którego tylko ja wyszłam żywa.

– Gdy tylko Anton wróci, niech się pozbędzie tego małego skurwiela.

– Nie czekamy, aż Sonny się zjawi?

– Nie. Ten mały gnój miał rację, gdyby Sonny’emu zależało na życiu syna, przyniósłby towar w zębach, a nie czekał na cud. Gnoje muszą dostać nauczkę. Poza tym będzie to jasny przekaz dla innych, by nie zadzierali z Aleksandrem Dymitrowem.

Usłyszałam, jak drzwi do piwnicy się otwierają, a potem zamykają.

Wiedziałam, że powinnam jak najszybciej wracać do pokoju, nim się zorientują, że mnie nie ma. Wyszłam z cienia i spojrzałam na drzwi, za którymi siedział pobity mężczyzna. Dotarło do mnie, że jeśli mu nie pomogę, to go zabiją. Przed oczami stanęły mi te wszystkie kobiety, zakrwawione i brudne, którym nie pomogłam. Zamknęłam oczy i nabrałam powietrza w płuca. Tłumaczyłam sobie, że Danił nie pozwoli, by stała mi się krzywda.

Prawda?

Drżącą dłonią chwyciłam klamkę i pociągnęłam do siebie. Otworzyłam drzwi i na chwiejnych nogach weszłam do środka. Niemal runęłam na podłogę, gdy zobaczyłam, ile krwi zebrało się u stóp mężczyzny. Pamiętałam z lekcji pani Jensen, że duża utrata krwi może doprowadzić do śmierci. Jezu, miałam nadzieję, że jeszcze żyje, bo tej krwi było naprawdę mnóstwo. Mężczyzna nagle się poruszył, jakby usłyszał moje myśli. Podniosłam wzrok i mimo że oczy zachodziły mi łzami, ujrzałam twarz tego nieszczęśnika. Spojrzał na mnie jasnozielonymi oczami. Był dużo młodszy, niż początkowo sądziłam. Mógł być w wieku Daniła, czyli mieć jakieś piętnaście lat, chociaż okazał się dużo potężniejszy niż mój kuzyn. Nogi miał spięte plastikowymi zaciskami. Przypuszczałam, że z rękami zrobiono to samo. Przetarłam dłońmi twarz i rozejrzałam się po pomieszczeniu, w poszukiwaniu czegoś ostrego, czym mogłabym przeciąć tworzywo.

– C-c-co robisz? – zapytał zakrwawiony chłopak.

Przeniosłam spojrzenie na jego twarz.

– Szukam czegoś, czym będę mogła to przeciąć – odpowiedziałam, wskazując dłonią na jego nogi.

Milczał przez chwilę, przyglądając mi się podejrzliwie.

– Tam. – Wskazał głową na róg pokoju. – Ale nie o to pytałem. Dlaczego tu jesteś? To jakiś ich test, żart?

– Chcę ci pomóc. Zabiją cię, jeśli tu zostaniesz. – Zaczęłam iść we wskazaną stronę.

Stanęłam przed starą komodą. Otworzyłam pierwszą szufladę i znalazłam całą masę dziwnych ostrych narzędzi. Mój wzrok spoczął na osobliwie wygiętym nożu. Wzięłam go do ręki i wróciłam z nim na środek pokoju. Chłopak wstrzymał oddech, gdy przed nim uklękłam i zaczęłam przecinać plastik. Cały czas czułam na sobie jego wzrok. Gdy uporałam się z więzami na nogach, stanęłam za nim, by rozwiązać mu ręce. Widziałam, jak szybko pulsuje żyła na szyi tego nieszczęśnika. Gdy tylko przecięłam zacisk, chłopak zerwał się na równe nogi i wyrwał mi nóż z rąk.

– Czego, kurwa, chcesz?

Czułam bijącą od niego wściekłość.

– Mówiłam ci przecież, chcę ci pomóc. Musimy się pośpieszyć, zaraz wróci Anton.

Z walącym sercem ruszyłam w stronę drzwi, nie mówiąc nic więcej. Słyszałam, jak chłopak podąża tuż za mną, mrucząc coś pod nosem. Wiedziałam, że nie mogę poprowadzić go tą samą drogą, którą tu weszłam, bo to by oznaczało konieczność przejścia przez salon i korytarz, żeby dotrzeć do wyjścia. Była tylko jedna opcja: żeby ten nieszczęśnik przeżył, musiałam go wyprowadzić tym samym wyjściem, którym wyprowadził mnie Danił. Pognaliśmy korytarzem. Chociaż właściwie to ja biegłam, a on szedł za mną, podpierając się o ścianę. Skręciliśmy w prawo, potem w lewo, aż znaleźliśmy się na samym końcu wąskiego korytarza. Chłopak wyrzucił z siebie serię przekleństw, widać było, że każdy krok sprawia mu ogromny ból. Gdy stanęliśmy przed metalowymi drzwiami, wyciągnęłam klucz ze szczeliny między cegłami, w której ostatnim razem schował go Danił, a następnie przekręciłam go w zamku.

– Gdy przejdziesz przez te drzwi, dotrzesz na tyły domu. Widziałam tam wodę, może uda ci się przepłynąć na drugą stronę.

Chłopak skinął głową i otworzył drzwi. Nagle jego zimna i umazana krwią dłoń odszukała moją.

– Chodź ze mną. – Skupił wzrok na moim policzku.

Wiedziałam, na co patrzył. Trudno było przeoczyć ogromny siniec pod moim okiem. Przełknęłam ślinę i pokręciłam głową.

– Nie mogę. Nie zostawię Daniła. – Wyrwałam dłoń z uścisku zakrwawionego chłopaka. – Idź już, oni na pewno zaraz wrócą. Wuj mówił, że przyśle tu Antona, a ja nie chcę się z nim spotkać – powiedziałam nerwowo.

Nastolatek pokiwał głową na zgodę, choć widziałam, że nie był co do tego przekonany. Nim odsunął zasuwę w drzwiach, przechylił głowę i spojrzał na mnie jeszcze raz.

– Jak masz na imię?

– Sofia, a ty? – palnęłam bez zastanowienia, a przecież powinnam myśleć wyłącznie o tym, żeby jak najszybciej znaleźć się w pokoju.

– Cruz – Odchrząknął. – Nazywam się Gavin Cruz. – Po czym odwrócił się i wyszedł, znikając w ciemności.

Obecnie

Gavin

Zatrzasnąłem za sobą drzwi do łazienki. Oparłem się dłońmi o brzeg zlewu i spojrzałem w lustro. Wyglądałem jak gówno. Na twarzy miałem zaschniętą krew i sadzę. Musiałem się doprowadzić do porządku, zanim Sofia mnie znajdzie. Nie miałem pojęcia, jak mogłaby zareagować, gdyby zobaczyła mnie w tym stanie. Wolę nie myśleć, co by się stało, gdyby się dowiedziała, gdzie byłem i czyja krew pokrywa moje ciało. Rzuciłem koszulkę na ziemię, a zaraz potem dorzuciłem do niej resztę rzeczy, które miałem na sobie. Wszystko ociekało brudem i krwią ludzi Dasha. Odkręciłem kran i wszedłem pod prysznic, żeby zmyć z siebie pozostałości tego gównianego dnia.

Właśnie wróciliśmy z Jackson. Wszystko miało być dograne, dlatego nie rozumiem, co do chuja poszło nie tak. Było nas tam więcej niż dość, by raz na zawsze rozpieprzyć Loki Riders.

Moi ludzie mieli skurwiela na oku od wielu dni, więc totalnie nie pojmuję, jak temu gnojowi udało się zwiać. Chociaż jeśli moje przeczucie jest słuszne, to w ogóle go tam nie było. Mam nadzieję, że Shade się nie myli i to ten jego doktorek jest kretem, a nie ktoś ode mnie. Wybierałem swoich ludzi dość skrupulatnie, dlatego nie mam jebanego pojęcia, kto mógłby nas zdradzić. Po tym, jak przejąłem klub po śmierci ojca, nie zdarzyło się nic, co mogłoby świadczyć o jakimkolwiek przecieku ze strony moich ludzi. To musiał być jeden z ludzi Shade’a, nie było innej opcji.

Pierdolony Dash.

Dzisiaj w nocy mieliśmy się pozbyć tego śmiecia raz na zawsze. Okazało się, że zamiast Dasha i jego ludzi czekali na nas uzbrojeni po zęby, ale kompletnie nieprzygotowani do walki prospekci. Po gównie, które się tam rozpętało, trzeba było posprzątać, by nie zostawić żadnych śladów dla federalnych. Byłem kurewsko wyczerpany i wściekły. Dash żył, a mojej kobiecie nadal groziło niebezpieczeństwo, choć Sofia twierdziła, że Dash jej nie zagraża, mimo zmiany, jaka w nim zaszła przez te kilka lat. Mówiąc o zmianie, miała na myśli to, że totalnie mu odjebało.

Po wyjściu spod prysznica owinąłem ręcznik wokół bioder. Nie miałem tu żadnych ubrań, poza stertą brudnych łachów na podłodze. Wszedłem z powrotem do pokoju i zastałem w nim Ashera.

– Co tu robisz? Nie miałeś czasem iść kimać?

– Pewnie poszedłbym spać, gdyby nie twoja popierdolona przyjaciółka. Stary, musisz coś z nią zrobić. Mam dosyć niańczenia tej baby. Braciom też kończy się cierpliwość.

Chryste, znowu to samo.

– Dobrze zajmę się tym. – Przeczesałem dłonią mokre włosy. – Ale nie dzisiaj. Nie mam siły wysłuchiwać jej pierdolenia, trzeba jej jak najszybciej znaleźć jakąś metę, gdzie będzie mogła się ukryć, w razie gdyby Carlos sobie o niej przypomniał.

Asher z posępną miną stanął dokładnie naprzeciw mnie.

– Kurwa, sam jej to powiedz. Tej suce całkiem odjebało. Rozstawia naszych ludzi po kątach, jakby to ona tu była prezydentem. – Uśmiechnął się smutno, po czym pokręcił głową. – Ostrzegałem cię, ale zawsze masz wszystko w dupie, gdy na horyzoncie pojawia się Lucy. Musisz skończyć z pomaganiem jej. Jak myślisz, ile Sofia jeszcze zniesie?

– Sofia zrozumie.

– Kurwa, człowieku! Byłem tam z tobą! Słyszałeś, co mówiła Mai? Ona ma dość. Zostawi twoją głupią dupę i to będzie wyłącznie twoja wina.

– Nie, nie zostawi. Wszystko jej wytłumaczę. Poza tym dobrze wiesz, dlaczego to robię. – Podszedłem do stołu i nalałem dwie szklanki szkockiej. Jedną podałem bratu, a drugą natychmiast wychyliłem.

– Ile jeszcze będziesz płacił za to, co zrobił nasz stary? To nie była twoja wina, wbij to sobie w końcu do tej pustej pały!

– Nie wiem, może masz rację, ale gdybym wtedy nie przyprowadził Lucy do klubu, to nic by się nie stało.

Na twarzy mojego brata pojawił się wyraz niedowierzania, a potem złości. Z posępną miną stanął naprzeciw mnie.

– Nie! To nie ty ją zgwałciłeś, tylko nasz jebany ojciec! Przestań płacić za jego błędy. Rozumiem, że na początku chciałeś jej pomóc. Ale minęły lata! Ona cię wykorzystuje. Kurwa, nawet mnie na początku było jej szkoda, teraz jednak myślę, że temu jej mężowi należy się medal za to, że tak długo znosił tę pokręconą sukę!

– Wiem, kurwa! To był ostatni raz. Skończyłem z nią. Po tym, co usłyszałem od Sofii, nie ma już dla Lucy miejsca w tym klubie. Nie po tym, jak próbowała mi wmówić, że Sofia pieprzy się z Travisem za moimi plecami.

– No i kurwa, dobrze. W końcu mówisz z sensem. – Brat poklepał mnie po ramieniu. – Nikt z nas nie wierzył w te jej brednie. Każdy, kto choć raz widział, jak twoja kobieta na ciebie patrzy, nie mógł mieć żadnych wątpliwości, że ona cię kocha. Chociaż nikt, do kurwy nędzy, nie wie dlaczego – zakpił i ruszył w stronę drzwi, ale zanim wyszedł, obejrzał się jeszcze przez ramię.

– Aha, i jeszcze jedno, bracia chcą wiedzieć, co dalej. Mówiłeś coś o zebraniu…

– Kurwa, mogę się chociaż ubrać? – Wskazałem wolną ręką na ręcznik, którym byłem owinięty. – Powiedz im, że niedługo przyjdę. Jednak najpierw muszę porozmawiać z Sofią.

Asher kiwnął brodą i w końcu wyszedł.

Dobrze.

W tym, co powiedział mój brat, było dużo prawdy. Nie miałem pojęcia, czym sobie zasłużyłem na tak cudowną kobietę jak Sofia. Trwała przy mnie w klubie pełnym samców alfa, bez grama prywatności. Wiedziałem, jak trudne może być życie w klubie motocyklowym, szczególnie dla takiej dziewczyny jak ona. Mimo to nie mogłem pozwolić jej odejść. Gdy zobaczyłem ją w tej restauracji, od razu wiedziałem, że przepadłem bez reszty. Była najpiękniejszą istotą, jaką widziałem w życiu. Momentalnie poczułem, że muszę ją mieć, że zrobię wszystko, by ją zdobyć. Potem dosłownie wbiło mnie w ziemię, gdy się okazało, że dziewczyna stojąca przede mną jest tą, która przed laty uratowała mi życie.

Tylko nieliczni wiedzieli, jak naprawdę poznałem Sofię. Nie chciałem, by ktokolwiek powiązał ją z Dymitrowem. Im mniej osób wiedziało, tym mniejsze było prawdopodobieństwo, że jej popierdolony wuj ją odnajdzie. Jedno, co musiałem Dashowi przyznać, to że zawsze starał się ją chronić przed swoim zjebanym ojcem. Niestety w tym momencie Dash był równie niezrównoważony jak jego stary. Jego obsesja na punkcie Mai, zamiast maleć, jak miała nadzieję Sofia, przybrała absurdalny rozmiar.

Odstawiłem pustą szklankę i otworzyłem szafę. Pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to przestrzeń. Dużo wolnej przestrzeni.

Wszystkie ubrania Sofii zniknęły. Po kolei zacząłem otwierać szuflady komody. Wszystkie były puste.

Co do chuja?

Ubrałem się w ekspresowym tempie i dosłownie wybiegłem z pokoju, po drodze sprawdzając wszystkie pomieszczenia.

Gdy wparowałem do baru, większość już tu była. Bracia czekali na dalsze instrukcje po nieudanej akcji z Loki. Przeszukałem wzrokiem pomieszczenie. Gdy tylko go dostrzegłem, natychmiast ruszyłem w jego kierunku. Stał przy drzwiach, śmiejąc się z czegoś, co powiedział mu Asher. Gdy zobaczył, jaka furia mnie ogarnęła, uśmiech natychmiast zszedł mu z twarzy.

– Gdzie ona jest?

– Kto? O czym ty mówisz?

– Pytam o Sofię! Nie zgrywaj idioty, Matt! Mów, gdzie, do kurwy nędzy, jest moja kobieta!

Matt otworzył szeroko oczy ze zdziwienia. Wokół nas zebrali się zaciekawieni bracia. Słyszałem ich pomruki zdziwienia. Asher patrzył na mnie z wyrzutem. Wiedziałem, co myślał, i miał, kurwa, rację.

– Nie wiem! Poszła do pokoju, mówiła, że boli ją głowa. – Przymrużył oczy, wyglądał, jakby się zastanawiał. – Może zapytaj Lucy – dodał po chwili.

– Dlaczego, do chuja, mam pytać Lucy? To ty miałeś pilnować Sofii, a nie ona.

Matt przełknął ślinę. Wiedział, że zjebał po całości.

– Z tego, co mi wiadomo, widziała Sofię jako ostatnia. Miała jej zanieść coś na ból głowy.

Z irytacją wypuściłem powietrze z płuc.

– Kiedy to było?

– Nie wiem, trzy, może cztery godziny temu.

Kurwa.

Jak na zawołanie do baru chwiejnym krokiem podeszła Lucy. Jak zwykle bardziej rozebrana niż ubrana. Za wszelką cenę chciała przypominać nasze klubowe panienki, które umilały czas moim braciom.

Wyminąłem Matta i podszedłem prosto do niej. Uderzyłem pięścią w bar, na co podskoczyła przestraszona. Jej mętne spojrzenie nie pozostawiało złudzeń – na pewno coś wzięła. Już od jakiegoś czasu podejrzewałem, że powodem jej przyjazdu nie była ciężka ręka męża, a raczej uzależnienie.

– Co jej, kurwa, powiedziałaś? – warknąłem. W środku aż kipiałem ze złości.

– O czym ty mówisz? – Wyciągnęła dłoń w moją stronę, na co zrobiłem krok do tyłu.

– Co powiedziałaś Sofii?! Ona nie mogła się tak po prostu spakować i odejść. Musiałaś jej coś, kurwa, nagadać!

– Nie rozmawiałam z nią – odpowiedziała nieprzekonująco, próbując unikać mojego wzroku.

– Skończ w końcu pierdolić! – wrzasnąłem.

– Nic jej nie powiedziałam. Może ta twoja Sofia – ostatnie słowo wymówiła z niesmakiem – miała już dość klubowego życia i odeszła. To przecież oczywiste, że ktoś taki jak ona nie pasuje do naszego świata.

Asher miał rację. Chryste, czemu ja tego wcześniej nie zauważyłem?

– Chciałaś chyba powiedzieć: „mojego świata”. I co, kurwa, miałaś na myśli, mówiąc: „ktoś taki jak ona’’?

– Och, proszę cię – zadrwiła – potrzebujesz silnej kobiety. – Zrobiła chwiejny krok w moim kierunku, uśmiechając się szeroko. – A nie takiej, co boi się własnego cienia. – Roześmiała się. – Sofia odeszła. Gdyby jej na tobie zależało, toby na ciebie zaczekała, a nie uciekała jak tchórz pod twoją nieobecność. Więc nie ma znaczenia, co jej powiedziałam. – Wypięła w moją stronę swoje sztuczne cycki. Myślała zapewne, że wygląda pociągająco.

– Dla mnie to, kurwa, ma znaczenie! – huknąłem, widząc, jak ta wzdryga się na mój krzyk. – Bez względu na to, co sobie uroiłaś, nigdy nie będziemy razem, Lucy. Rozmawialiśmy już o tym. Zawsze traktowałem cię jak siostrę, nigdy nie dałem ci do zrozumienia, że jest inaczej. Dlatego. do chuja, nie rozumiem, skąd ten pomysł.

– Ona do ciebie nie pasuje, nie widzisz tego? – Lucy wzięła głęboki oddech. – Rozumiem, że ona ci się podoba, ale wygląd to nie wszystko, Gavin.

Parsknąłem krótkim śmiechem, kręcąc przy tym głową. Lucy doskonale wiedziała, dlaczego chciałem być z Sofią. Wiele razy opowiadałem jej o pięknej dziewczynie, która dosłownie wbiła mnie w ziemię.

– Znamy się całe życie, a ona? Co ta dziwka o tobie wie? Nie macie ze sobą nic wspólnego.

– Nieważne, ile lat się znamy, nigdy więcej nie nazwiesz mojej kobiety dziwką. To twoje pierwsze i ostatnie ostrzeżenie, zrozumiałaś? – krzyknąłem, na co zachwiała się do tyłu. – Nie mam pojęcia, kiedy ze słodkiej dziewczyny zamieniłaś się w naczelną sukę, Lucy.

– Dobrze wiesz, co mnie zmieniło!

Podbródek Lucy zadrżał, a po chwili po jej policzkach popłynęły łzy.

Klasyczne zagranie. Gdy wszystko inne zawiedzie, zacznij płakać. Może gdy byliśmy młodsi, to by na mnie zadziałało, ale nie, kurwa, teraz.

– Całe życie zgrywasz pokrzywdzoną dziewczynkę. Mam już, do chuja, dość znoszenia twojego gówna. Spakuj swoje rzeczy. Jeszcze dziś przeniesiesz się do mieszkania w mieście. Nie będziesz dłużej mieszkała w klubie. Zamierzam odnaleźć Sofię i sprowadzić ją z powrotem, a jestem, kurwa, więcej niż pewny, że nie będzie chciała mieszkać z tobą pod jednym dachem.

Ruszyłem w stronę swojego biura.

Spierdoliłem sprawę. Myślałem tylko o tym, jak kolejny raz posprzątać bałagan, którego narobiła Lucy, zupełnie nie biorąc pod uwagę tego, jakie konsekwencje ja i Sofia będziemy musieli ponieść.

Barlow (Oregon)

Sofia, 16 lat

Wciągnęłam głośno powietrze i otworzyłam oczy. Pot i łzy spływały po mojej szyi, tworząc mokrą plamę na poduszce. Mój oddech się rwał, a serce waliło jak szalone. W głowie wciąż miałam obrazy ze snu i chociaż minęło już tyle lat, wspomnienia tamtej nocy nawiedzały mnie praktycznie codziennie. Co noc widziałam umęczonego, przywiązanego do krzesła chłopaka. Krew spływała po jego poranionym ciele, tworząc mokrą plamę u jego stóp. Tylko że w moim śnie nastolatek nie wychodził z piwnicy. Mój senny koszmar za każdym razem kończył się śmiercią Gavina. Pomimo moich błagań Anton zawsze zabijał chłopaka. Ostatnie, co widzę, nim się budzę, to jego martwe zielone oczy.

Poderwałam się do pozycji siedzącej, słysząc pukanie do drzwi. Przetarłam twarz i spojrzałam na zegarek stojący na półce, była dokładnie siódma rano. Wstałam z łóżka i podeszłam do drzwi, lecz zanim zdążyłam przekręcić klucz, do moich uszu dotarło warknięcie Daniła.

– Miałaś pytać, zanim komuś otworzysz, zapomniałaś już?

Westchnęłam.

– Jest siódma rano. Jestem pewna, że wszystkie świnie jeszcze śpią. – Otworzyłam drzwi i spojrzałam na niego wymownie. – Cóż, wszystkie poza jedną.

Danił się roześmiał, niewzruszony moją ironiczną odpowiedzią. Już dawno przyzwyczaił się do mojego sarkazmu. Tylko przy nim czuję się na tyle swobodnie, by mówić to, na co tylko przyjdzie mi ochota. Kuzyn, odkąd z nimi zamieszkałam, troszczył się o mnie na tyle, na ile potrafił.

– Mogę wejść? – zapytał, właściwie już wchodząc do mojego pokoju.

– Jeśli powiem, że nie, coś to zmieni?

Danił wzruszył ramionami, przeszedł obok mnie i usiadł na moim łóżku.

– Musimy pogadać. Jeśli nie chcesz ze mną, to mogę przysłać Iwana.

Wzdrygnęłam się na samą myśl. Iwan był co prawda dużo milszy od Antona, mimo to nie miałam najmniejszej ochoty na rozmowę z nim.

– Nie! – powiedziałam głośniej, niż było to konieczne. – Wolę rozmawiać z tobą. – Usiadłam przy toaletce, czekając, aż Danił przekaże mi to, z czym przyszedł.

– Jak się pewnie zorientowałaś, stary robi dzisiaj imprezę, z tego, co wiem, będzie sporo ludzi. Niestety na kolacji musisz być, co do tego mój ojciec był nieugięty. – Danił pochylił się, opierając łokcie na kolanach, a na jego twarzy pojawił się grymas. – Chcę, byś zaraz po posiłku poszła do pokoju, najlepiej mojego. Zamkniesz się na klucz, zrozumiałaś? Stary przydzielił mi zadanie, więc nie będę mógł cię dzisiaj pilnować. – Ostatnie zdanie wysyczał przez zaciśnięte zęby.

Przełknęłam nerwowo ślinę.

– Ostatnim razem obiecałeś, że wszystko mi wyjaśnisz. – Wstałam i spojrzałam wprost na niego. – Dlaczego za każdym razem, gdy wuj organizuje przyjęcie, zamykasz mnie w pokoju i każesz tam siedzieć, aż sam po mnie nie przyjdziesz? Co tam się dzieje?

– Są rzeczy, których naprawdę nie mogę ci powiedzieć. Wiem, że obiecałem ci prawdę… – westchnął. – Wiesz przecież, czym się zajmujemy, prawda?

Skinęłam nerwowo głową. Oczywiście, że wiedziałam, czym się zajmują. Chyba każdy w promieniu kilkuset kilometrów wiedział, kim jest Aleksander Dymitrow. Był nikim więcej jak gangsterem, choć lubił się nazywać biznesmenem lub przedsiębiorcą.

Biznesmen ten miał oczywiście kilka legalnych interesów, które były przykrywką dla jego innych działań. Handel żywym towarem – tym przede wszystkim się zajmował. O przemycie broni i handlu narkotykami dowiedziałam się stosunkowo niedawno. Zupełnie przez przypadek usłyszałam fragment rozmowy Antona z jakimś mężczyzną. Nie mając pojęcia, że jestem w pobliżu, rozmawiali o tym, że większość pieniędzy z przemytu idzie na zakup broni, która jest sprzedawana innym bandytom pokroju mojego wujka.

– No właśnie. Dzisiejsze przyjęcie ma związek z naszym… biznesem. Nie chcę, żebyś się kręciła po domu. Wiem, że za cholerę nie potrafisz usiedzieć na dupie – zmrużył oczy – ale dzisiaj musisz mnie posłuchać, siostra, zrozumiałaś?

– Oni przychodzą po te kobiety, prawda?

Zamiast odpowiedzi usłyszałam potok przekleństw wydobywający się z ust Daniła. Wiedziałam, że nie ma sensu naciskać. Danił nigdy nie chciał o tym rozmawiać.

– Dobrze, zamknę się w pokoju – mruknęłam. – Ale skoro to dla mnie takie niebezpieczne, to dlaczego nie pomożesz mi stąd uciec? Na litość boską! Twój ojciec nienawidzi mnie na wskroś, nie mam pojęcia, dlaczego zabrał mnie do siebie po tym, jak zabił moją rodzinę. Równie dobrze mógł mi strzelić w łeb. On nawet nie jest w stanie na mnie patrzeć bez grymasu na twarzy. Przecież to nie ja go okradłam, na Boga!

Gdy byłam dzieckiem, sądziłam, że to naturalny wyraz twarzy mojego wujka. Dopiero z biegiem lat zauważyłam, że grymas wykrzywia ją tylko wtedy, gdy spogląda w moją stronę. Myślałam, że po prostu przypominam mu swojego ojca, a jego brata – zdrajcę, który go okradał. Kilka lat temu powiedziałam Daniłowi, że wiem, jak zginęła moja rodzina. Kuzyn przyznał, że był tego świadomy, ale zupełnie nie rozumie decyzji swojego ojca. Ja natomiast wiedziałam, że skoro wujek z taką łatwością zabił swojego brata, to bez skrupułów pozbędzie się również mnie.

– Jeśli to cię pocieszy, to wiedz, że Aleksander nienawidzi wszystkich… Cóż, wszystkich oprócz siebie. Co do twojego odejścia, to absolutnie nie wchodzi w grę. Doskonale wiesz, jak to się skończyło ostatnim razem. Jak myślisz, ile razy jeszcze uda mi się przekonać ojca, by nie robił ci krzywdy? Nie mogę go powstrzymywać w nieskończoność.

Wzdrygnęłam się na samo wspomnienie tamtego dnia. Zmartwiony wyraz twarzy Daniła świadczył o tym, że on też o tym myślał. Tego dnia udało mi się uciec i dojść do najbliższego posterunku policji. Policjant, któremu opowiedziałam o wszystkim, co działo się w domu, zamiast mi pomóc, przywiózł mnie z powrotem do wuja. Jak się okazało, policja od lat figurowała na jego liście płac. Tego dnia nie zostałam ukarana, wuj obmyślił okrutniejszy plan. Zamiast mnie ukarał Daniła. Pobił go tak dotkliwie, że ten przez kilka dni nie był w stanie samodzielnie wstać z łóżka. Wuj doskonale wiedział, że to zaboli mnie bardziej. Od tego czasu nie próbowałam więcej uciekać. Gdybym zadzwoniła po policję, ryzykowałabym jeszcze gorsze konsekwencje później. Nie mogłam zrobić absolutnie nic.

– Możemy odejść razem, Danił. Twój ojciec nas nie złapie, jeśli dobrze się do tego przygotujemy. Możemy pojechać do Europy albo…

Danił przerwał mi gardłowym śmiechem.

– Siostra, ile razy mam ci powtarzać, że takie życie mi pasuje? – Zacmokał z dezaprobatą. – Mam to we krwi, zresztą ty również. – Rzucił mi ironiczne spojrzenie. – Musisz tylko zrozumieć i zaakceptować fakt, że należysz do rodziny Dymitrowów. Spójrz – powiódł ręką dookoła – wszystko, co mamy zawdzięczamy, jak to kiedyś ładnie ujęłaś, „brudnym interesom’’. Lubię kasę i wszystko, co mogę dzięki niej osiągnąć. Forsa daje mi władzę i prawda jest taka, że nie obchodzi mnie, w jaki sposób ją zdobywam. Nie jestem dobrym człowiekiem. Po tylu latach powinnaś już do tego przywyknąć – zakpił. – Nie zamierzam nigdzie wyjeżdżać i ty także tego nie zrobisz. – Posłał mi ostrzegawcze spojrzenie. – Może za parę lat, gdy to ja przejmę interesy, wrócimy do tematu twojego wyjazdu. Na tę chwilę nie ma o czym mówić. Mamy zbyt wielu wrogów, którzy tylko czekają, by nas dorwać. Uwierz mi, tutaj jesteś bezpieczniejsza niż gdziekolwiek indziej.

Gdy to usłyszałam, poczułam bolesny ucisk w piersi. Z roku na rok Danił zaczynał coraz bardziej przypominać swojego ojca. Biła od niego ta sama aura bezwzględności. A ta odrobina empatii, która do niedawna odróżniała go od zdegenerowanego Aleksandra, wciąż się kurczyła.

Danił wstał, co oznaczało koniec dyskusji. Podszedł do drzwi, ale odwrócił się jeszcze raz w moją stronę.

– Iwan będzie miał na ciebie oko. Postaraj się go dzisiaj nie prowokować. Facet jest cierpliwy, ale ma swoje granice – stwierdził, po czym zamknął za sobą drzwi.

Sfrustrowana wypuściłam powietrze. Nienawidziłam tego miejsca. Moim jedynym marzeniem było wyjechać stąd, nie oglądając się za siebie. Jedyną osobą, za którą bym tęskniła, byłby Danił, no, może jeszcze pani Hansen, nasza kucharka. Była miła, z reguły. Reszta mnie przerażała. Mimo tylu lat spędzonych z tymi ludźmi strach nie zelżał ani odrobinę. Dzięki Bogu wuja widywałam naprawdę sporadycznie, natomiast jego pracowników znacznie częściej, niżbym chciała. Po tym, jak uwolniłam chłopaka, wejście do piwnicy i wschodniego skrzydła stało się praktycznie niemożliwe. W drzwiach zainstalowano elektryczne zamki, które tylko ochrona mogła otworzyć. Wiedziałam, że wuj nie zaprzestał swoich praktyk i z pewnością znowu tam kogoś przetrzymywał. Tym razem jednak nie mogłam nic zrobić.

Danił domyślał się od początku, że to ja pomogłam przetrzymywanemu chłopakowi. Nietrudno było na to wpaść, zważywszy na to, że zastał mnie wtedy wychodzącą z piwnicy. Kuzyn nie zapytał, co tam robiłam, nie musiał. Zaprowadził mnie do pokoju i położył spać. Nigdy nikt nie powiązał mnie ze zniknięciem Gavina. Wuj o mało nie zabił za to Samuela, jednego ze swoich ludzi, podejrzewając, że to on źle związał chłopaka. Powinnam była czuć wyrzuty sumienia, że to przeze mnie ten człowiek został prawie zakatowany na śmierć, i może tak właśnie by było, gdyby nie to, że Samuel miał zamiar dokładnie tak samo postąpić z Gavinem.

Otrząsnęłam się ze swoich ponurych myśli i zaczęłam się przygotowywać do zajęć. Spóźnienie nie wchodziło w grę. Panna Jensen lubiła donosić wujowi o wszystkim, co mnie dotyczyło.

Te kilka godzin minęło bardzo szybko. Po jak zwykle męczących zajęciach z nauczycielką wróciłam do pokoju i zaczęłam się szykować na kolację. Ubrałam się zgodnie ze wskazówkami Daniła, czyli im więcej, tym lepiej. Długa zielona suknia była idealna na tę okoliczność.

Oparłam się o ścianę i wyjrzałam przez okno. Westchnęłam sfrustrowana. Na zewnątrz stało już mnóstwo samochodów. Większość ich właścicieli była w środku, reszta pewnie siedziała na patio, sądząc po odgłosach, które stamtąd dochodziły. Słysząc pukanie, podeszłam do drzwi. Na zewnątrz czekał na mnie Iwan. Jak zwykle bez słowa kiwnięciem głowy dał znać, bym ruszyła za nim. Razem zeszliśmy na dół i skierowaliśmy się prosto do jadalni, gdzie większość towarzystwa już siedziała za stołem. Jak zawsze byli to wyłącznie mężczyźni. Kobiet prawie nigdy nie zapraszano. Goście, choć różnił ich wiek, mieli pewne cechy wspólne – wszyscy bez wyjątku byli odrażający i obleśni. Nasze przybycie sprawiło, że rozmowy przy stole ucichły. Wuj również już siedział – jak zwykle zajął miejsce u szczytu stołu. Po jego prawej stronie siedział Anton, co było dziwne, bo to miejsce należało do Daniła. Krzesło mojego kuzyna mimo jego nieobecności powinno pozostać puste. Gdy wuj dostrzegł, że tam jestem, na jego twarzy pojawił się pełen samozadowolenia uśmiech.

Idąc, modliłam się, by posadzili mnie jak najdalej od wuja i Antona. Niestety Iwan poprowadził mnie do krzesła tuż obok tego ostatniego. Zauważyłam, że mężczyźni wciąż na mnie patrzą, więc spuściłam wzrok na swoje dłonie.

Przywykłam do pożądliwych męskich spojrzeń. Współpracownicy wuja, podobnie jak ludzie z ochrony, przyglądali mi się od lat. Ich niewybredne komentarze jasno pokazywały, czego ode mnie chcieli. Zazwyczaj to ignorowałam, o ile nie próbowali kłaść na mnie swoich łap. Na szczęście zdarzyło się to jedynie raz – i tylko dzięki Daniłowi nie zrobiono mi krzywdy. Mężczyzna, w wieku mniej więcej zbliżonym do wuja, będący wówczas częstym bywalcem tego domu, wszedł do mojego pokoju. Byłam tak zaskoczona jego nagłym wtargnięciem, że zanim zdążyłam w jakikolwiek sposób zareagować, leżałam na łóżku, facet trzymał jedną rękę na mojej szyi, a drugą próbował mi włożyć między nogi. Do dziś pamiętam strach, jaki wtedy czułam. Dzięki Bogu pojawił się mój kuzyn i ściągnął ze mnie tego oblecha. To właśnie wtedy uciekłam, korzystając z powstałego zamieszania, i to właśnie tamtego dnia, gdy policja wiozła mnie z powrotem, zrozumiałam, że nawet jeśli jakimś cudem uda mi się uciec, Aleksander i tak mnie znajdzie.

– Panowie, to moja bratanica Sofia – przedstawił mnie z tym swoim złośliwym uśmiechem.

Doskonale zdawał sobie sprawę, jak stresujące jest dla mnie przebywanie wśród jego gości, szczególnie po tym, co się zdarzyło. Dlatego taką radość sprawiał mu mój niepokój, zwłaszcza że nie było obok mnie Daniła. Gdybym miała zgadywać, to powiedziałabym, że specjalnie wysłał gdzieś swojego syna, tylko po to, by patrzeć na mój strach.

– Dobry wieczór – przywitałam się cicho, starając się nie patrzeć na nikogo.

Część mężczyzn była mi dobrze znana. Często widywałam ich przy różnych okazjach. Według pani Hansen, naszej kucharki, która od czasu do czasu nie bała się powiedzieć czegoś więcej, Aleksander Dymitrow parę lat wcześniej chciał za wszelką cenę zaistnieć w półświatku, więc postawił na jeszcze jeden interes, który ostatecznie stał się jego głównym i najbardziej dochodowym zajęciem. Był to handel żywym towarem. Kobiety porywano, a następnie sprzedawano do domów publicznych. Wyjątek stanowiły ofiary przetrzymywane w piwnicy. Te były podobno przeznaczone dla klientów indywidualnych, czyli między innymi mężczyzn siedzących właśnie przy stole.

Kolacja dłużyła się niemiłosiernie. Starałam się unikać wzroku pozostałych, wciąż wpatrując się w talerz. Kark diabelnie mnie bolał. Posiłek mijał w akompaniamencie śmiechów. Widać było, że towarzystwo dobrze się bawi. W większości byłam ignorowana, co przyjęłam z wielką ulgą. Poza kilkoma uwagami dotyczącymi mojego dorosłego wyglądu zasadniczo dali mi spokój. Dopiero gdy podano ostatnie danie, mogłam odetchnąć z ulgą. Gdy mężczyźni zaczęli powoli wstawać – najpewniej po to, żeby udać się na patio – wystrzeliłam od stołu jak torpeda. Nie czekając nawet na Iwana. Chciałam jak najszybciej stamtąd uciec. Nie uszłam jednak daleko, zatrzymała mnie czyjaś ręka. Spojrzałam w górę i ze zgrozą zauważyłam, że to Anton. Zaczęłam się w panice rozglądać za Iwanem, lecz ten jakby rozpłynął się w powietrzu.

– Nie jesteś już taka odważna, gdy Danił nie łazi dwa kroki za tobą, co?

Wzdrygnęłam się, na co mój prześladowca się roześmiał. Spojrzałam w stronę, gdzie jeszcze chwilę temu siedział Iwan. Nie było go tam, ale za to w pobliżu tego miejsca stał Aleksander z rękami skrzyżowanymi na piersi i miną świadczącą o wyjątkowym zadowoleniu z siebie.

– Jeżeli szukasz Iwana, to tutaj go nie znajdziesz.

Ponownie spojrzałam na Antona.

– Niańczenie cię nie należy do jego obowiązków. – Na jego usta wpłynął obleśny uśmiech. – Od dzisiaj to ja będę się tobą zajmował.

– Jestem pewna, że ty również masz inne zajęcia. Dam sobie radę. – Próbowałam wyrwać ramię z jego uścisku, ale tylko wzmocnił uchwyt.

– Pozwól, że ci wyjaśnię. Danił już nie będzie cię ochraniał. Teraz to moje zadanie. – Zlustrował mnie z góry na dół. – Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo się z tego cieszę. – Pociągnął mnie w kierunku drzwi.

– Danił na to nie pozwoli – szepnęłam, czując, że w oczach wzbierają mi łzy.

Anton zatrzymał się gwałtownie.

– Taki jest rozkaz twojego wuja – warknął przez zęby. – Zresztą Danił o wszystkim wie i nie zamierza podważać decyzji ojca. Danił wyjechał i prędko nie wróci. – Ostatnie zdanie praktycznie wymruczał z zadowoleniem.

Nie, nie, nie, to nie mogła być prawda. Nie rozumiałam, dlaczego Danił się na to zgodził. Doskonale wiedział, co to dla mnie oznacza. Anton nienawidził mnie niemal tak samo jak wuj. Z tą jednak różnicą, że wuj patrzył na mnie z obrzydzeniem, natomiast w spojrzeniu Antona dostrzegałam pożądanie. Zerknęłam raz jeszcze w stronę zadowolonego z siebie wuja. Stłumiłam łkanie, starałam się nie wydać z siebie żadnego dźwięku, nie chciałam mu dać satysfakcji. Wiedziałam, że mój los właśnie został przypieczętowany. Tylko ucieczka mogła mnie uratować.

Nie było już czasu na planowanie.

Musiałam to zrobić natychmiast.