Rozdział 1

Pachniało mi dziś tobą. Ledwo otworzyłem oczy, poczułem cię wszędzie.

Twój wspaniały zapach snuł się po całym pomieszczeniu. Zupełnie jakby wcześniej wszystko nim przesiąkło. Pamiętam, kiedy ostatni raz go czułem. Siedzieliśmy w fotelu. Rozmawialiśmy. W końcu szukając powodu, jak gdybym go potrzebował, nachyliłem się do twego ucha i wyszeptałem.

– Wyglądasz dziś ładnie.

Podziękowałaś, a ja odrywając się od twego ucha pociągnąłem nosem, by na zawsze zapamiętać ten zapach. Chwilę później zrozumiałem, że popełniłem błąd. Wdarłaś się do mego serca na zawsze, na wieczność. Zawsze będę pamiętał ten zapach i przywoływał go resztkami świadomości. Musiałem zrobić to znowu. Nachyliłem się ponownie, wtulając swą głowę w twe włosy. Nachylając się do twego ucha, delikatnie musnąłem policzek i wyszeptałam, najczulej jak tylko potrafiłem:

– Kłamałem – nie poruszyłaś się – kłamałem o tym, że wyglądasz ładnie.

Wyglądasz przepięknie, a ja czuję, że to nadal wielkie niedomówienie.

Gdy się oderwałem od ciebie, przesiąknięty twym zapachem, byłaś cała zaczerwieniona. Powiedziałaś, że płoną ci policzki, a ja byłem z tego powodu dumny z siebie. Tak, było bardzo dawno temu. Od tamtego czasu nie czuję nic.

Otwieram oczy.

Budzę się cały mokry. Nie mogę znieść tego snu. Zawsze to samo. Pewna kobieta, której nie znam i fala zalewających mnie uczuć, których nie rozumiem. Prześcieradło klei mi się do pleców, odrywam się od niego. A gdy ponownie się kładę, jest nieprzyjemnie zimne i wilgotne. Łóżko właśnie przestało mnie kusić, wiem, że już nie zasnę. Mimo to jeszcze chwilę leżę, przywołuję sen, którego nie powinienem rozpamiętywać. Jedyne, co pamiętam, to jej zapach i barwę głosu, ale nic ponad to. Jej twarz, tak wyraźna pod zamkniętymi powiekami, zupełnie się rozmazuje i przechodzi do stanu niebytu, gdzie czeka na kolejną noc. Wstaję i idę do salonu. Tam siadam na przygotowanym wcześniej fotelu, ustawionym w kierunku szklanej ściany, za którą dostrzegam piętrzące się wieżowce. Miasto jeszcze śpi. Patrzę na zegarek, jest czwarta. Wpatruję się w szybę, aż widzę tylko swoje odbicie.

Patrzę i pragnę ją rozpierdolić na milion małych kawałków. Gardzę tym, co w niej widzę. Moje odbicie przygląda mi się z dezaprobatą i nienawiścią.

Dopiero po chwili przytomnieję i przypominam sobie, że postać odbita w szybie już jest rozpierdolona. Nienawiść wzbiera we mnie. Ale wstaje słońce i to mnie uspokaja. Ta część mnie, która pragnie samozniszczenia, zasypia, budzi się ta druga, która zawsze wszystko wie i nigdy nie myśli o tym, co zdarza się tej nocnej. Słońce wznosi się do góry oświetlając wieżowce, czyniąc z nich złote sztabki mieniącego się zuchwalstwa i potęgi. Upadku i chaosu.

Tym jest ta cywilizacja: skrajnościami. Wstaję, by zrobić sobie śniadanie.

Lodówka jest pełna podpisanych pudełeczek. To ostatnie, co zrobiła moja kucharka, nim wyjechała na wakacje. Myślę o niej z żalem. Malediwy o tej porze roku pełne są głupich turystów, a ośrodki wypoczynkowe pękają w szwach. Do tego roi się w nich od dupków takich jak ja, którzy wykorzystują okazje, by uwieść młode turystki. Biorę jeden z pojemniczków i znajduję w nim naleśniki. Nie to żebym nie umiał gotować, zwyczajnie nie mam na to czasu. Zazwyczaj stołuję się w mieście, a Kendra, bo tak się nazywa kucharka, ma mało do roboty. Ale tym razem nie dała się przekonać. Zapowiedziała, że przygotuje tyle jedzenia, ile tylko się da, ale i tak będę musiał sobie radzić sam, bo wyjeżdża na miesiąc, a większość jadła zepsuje się po kilku dniach. Oczywiście jest jeszcze zamrażalka, ale powiedziałem, że nie będę jadł mrożonek, jeśli mogę wyjść do restauracji lub w przypływie desperacji sam coś ugotować. Kończę śniadanie, gdy wybija szósta. Pospiesznie wyłączam budzik. Idę pod prysznic. W roztargnieniu zapomniałem, że nie jestem sam. Gdy wracam do salonu, stoi obok fotela i wpatruje się w krajobraz za szybą. Od razu reaguję gniewem: ten fotel jest tylko mój.

– Odsuń się, natychmiast!

Patrzy na mnie jak, gdybym wyrządził jej krzywdę, ale posłusznie odchodzi od fotela.

Dostrzegam, że moja reakcja ją przestraszyła, ale mam to gdzieś. Jest tutaj tylko na chwilę. Nie dziwi mnie to, zawsze mam to, czego tylko chcę. W zasadzie nie powinna mieć do mnie żalu, wczoraj niewiele rozmawialiśmy. Chyba nie spodziewała się zbyt wielkiej uprzejmości z mojej strony. Mówię jej żeby zjadła śniadanie i wyszła. Ponownie patrzy na mnie swoimi wielkimi niebieskimi oczami i nic nie mówi. Podchodzi do lodówki i bierze dwa banany. Prawdopodobnie jest modelką, przynajmniej na taką wygląda. Długie nogi, smukłe ciało, ale przy tym wydatne krągłe kształty w okolicach piersi i bioder. Mój typ. Nie wiem, co robi dalej. Jestem już w garderobie i wybieram garnitur na dziś. Ostatecznie uderzam w klasykę i wybieram czarny. Leży idealnie, trochę siłowni i diety wystarczyło, by pozbyć się nadmiaru tłuszczyku z dzieciństwa. Gdy przechodzę przez kuchnię, widzę, że ona jeszcze je śniadanie. Kurwa, czy ona nie rozumie, że miała się stąd wynieść?

– Jeszcze tutaj jesteś?

Obserwuję, jak jej ciało przenika dreszcz. Mam go gdzieś, miała się stąd wynieść.

– Tam są drzwi. – Wskazuję jej ręką kierunek, dokąd ma iść i znikam w biurze. Gdy wracam, już jej nie ma. Pozostaje po niej tylko niezaścielone łóżko i karteczka z numerem telefonu oraz imieniem Alice. Od razu wyrzucam świstek do kosza. Nigdy nie spotykam się dwa razy z tą samą kobietą, Nowy York jest dostatecznie duży, by móc sypiać codziennie z inną laską. Przygody same się przytrafiają, zwłaszcza młodym, dobrze wyglądającym i bogatym. Takim jak ja. Poza tym, po co miałbym spotykać się z idiotką, która będąc tak potraktowaną zostawia mi swój kontakt? W holu wita mnie ten sam co zawsze dozorca.

Odpowiadam na jego skinienie głowy tym samym gestem. Już kiedyś zrozumiał, że interakcja ze mną nie ma sensu i lepiej omijać mnie z daleka. To chyba było po tym, jak próbował zagadywać mnie po wygraniu pucharu Stanleya przez jego drużynę. Powiedziałem mu chyba, że co mu po tej radości, skoro nawet nie mógł obejrzeć meczu, bo jest na tyle żałosny, że musiał o tej godzinie pracować. Od tamtej pory się nie odzywa do mnie. Na swój sposób lubię go za to. Nigdy o nic nie pyta i, jak sądzę, nie ocenia. Robi to, za co mu płacą. Wychodzę na zewnątrz i uderza mnie miejski szum. Ludzie już chodzą całym chodnikiem i mówią do słuchawek. Zabawne: nigdy nie spotkałem nikogo, kto szedłby z kimś obok i mówił do niego. Pieprzony postęp, ograniczył nas do kawałka plastiku z układem scalonym. W zasadzie ten kawałek wcale nie różni się tak bardzo od nas. Też jesteśmy kawałkiem czegoś… mięśni, tkanek, skóry, krwi z układem naczyń. Jakie to głupie. Kręcę głową z niedowierzaniem, że poświęcam tak idiotycznym myślom tyle czasu. Przede mną stoi Samuel. Wysoki, dobrze zbudowany Samuel. Mój szofer.

– Dzień dobry panu – mówi.

– Dzień dobry – odpowiadam i wchodzę do samochodu przez drzwi, które mi otworzył. Duży Lincoln jest dla mnie wystarczająco wygodny. Może nie uchodzi za najlepszy samochód dla biznesmenów, a większość woli szpanerskie limuzyny typu RR, ale mi zależy na tego typu wygodzie, nierzucającej się w oczy, a przy tym dającej odpowiedni komfort.

Oprócz tego wolę wyższe samochody, zwłaszcza jako pasażer. Niskie sportowe auta są dobre, ale tylko gdy to ty je prowadzisz.

Samuel w drodze, jeśli nie musi, nie mówi. Taki mamy niepisany układ.

Tak jak dozorca, Samuel zrozumiał go sam. Wykonuje swoją pracę i jej się oddaje. Nie musimy prowadzić konwersacji. Bo i o czym? O pogodzie? O korkach? Czy o wojnie? A może o samochodach? Nie znam się na nich i nigdy mnie do tego nie ciągnęło. Interesuje mnie tylko to, by były szybkie i drogie. Jeśli chcę znać opinię na ich temat, dzwonię do zawodowca. Na myśl o samochodach przypominam sobie wczorajszy wypad za miasto, gdzie dałem mojemu astonowi uwolnić skrzydła. To było głupie, ale i wspaniałe. Przez chwilę czułem podniecenie, później przyzwyczaiłem się do szybkości i wszystko stało się zbyt wolne.

– Panie Herc – odzywa się do mnie szofer.

– Tak, Samuelu?

– Postanowiłem zmienić trasę. Skręcimy dwie przecznice wcześniej, a później wyjedziemy…

– Dobrze, rób tak jak uznasz za stosowne.

Zamilkł. Nie musiał informować mnie o przebiegu trasy. Znałem miasto na pamięć, wystarczyło, że spojrzałem przez okno. Poza tym to i tak nie ja prowadzę. Wiedziałem którędy pojedzie, gdy skręci dwie przecznice wcześniej, nie byłem tylko pewny, czy to coś przyspieszy, ale to nie moje zmartwienie, tylko Samuela. On odpowiada za to, bym dojechał na czas do firmy. Jako CEO nie muszę martwić się o spóźnienie, ale nie lubię dawać złego przykładu. To znaczy nikt nigdy nie wie, że się spóźniłem. Jeśli przyjadę na 8, to tak miało być, ale gdy zjawię się dopiero o 12 albo wcale, to tak też miało być. Dobrze być szefem, którego wszyscy się boją. Niestety, dzisiaj musiałem być wcześniej. Zaplanowana była konferencja prasowa z innymi dyrektorami naszej firmy i ważniejszymi członkami zespołów, dotycząca nowego produktu.

Lubiłem to. Ich entuzjazm, sprzeczki i decyzje. A następnie spotkania z prasą, przedstawienie nowego produktu, konferencje, na których eksperci prezentowali zalety kupna u nas i ja, stojący za tym wszystkim i pociągający za sznurki. Uznałem, że nikt nie musi znać mojej twarzy ani wiązać mnie bezpośrednio z firmą. Bałem się, że mój młody wiek może być przeszkodą, więc postanowiłem zupełnie zmienić nasze podejście do klienta. Nie ja wychodzę na scenę, ale osoba do tego predysponowana. Inni dyrektorzy, czasami nasi naukowcy. Chodziło głównie o to, by było inaczej. Nie każdy musi postępować jak Jobs, Gates czy Musk. Po konferencji na wielki finał trzeba było poczekać jeszcze kilka tygodni. Najpierw formalności, dotyczące chociażby kampanii reklamowej i ostateczne decyzje co do terminu wypuszczenia produktu. Gdy zajmowałem się snuciem planów, Samuel poinformował, że dojechaliśmy. Zatrzymał się i otworzył drzwi, wysiadłem. Przed drzwiami biura stała już moja sekretarka Liza. Była to elegancka kobieta, o ile można tak powiedzieć o 22 letniej dziewczynie. Ale właśnie tak bym o niej powiedział. Elegancka. Pierwszego dnia podczas rozmowy kwalifikacyjnej wykazała się niezbędnymi umiejętnościami interpersonalnymi. Mówi tyle ile trzeba, nie spodziewa się uprzejmości i nie trzeba jej mówić co ma robić, gdy dzwonią telefony albo ktoś czeka przed moimi drzwiami. Zawsze wie, kogo odesłać do domu, kogo przytrzymać, a kogo wpuścić już TERAZ. Zatrudniłem ją głównie z powodu tych zalet, nie trzeba było jej niczego uczyć. Dodatkowo miała miłą urodę, to znaczy miło się na nią patrzyło, a to też ważne.

– Dzień dobry panu – ukłoniła się.

– Dzień dobry, Liza – witam ją jak zwykle nieco chłodno, ale do tego też przywykła.

– Położyłam wszystkie papiery na biurku, tak jak pan sobie życzył.

– Świetnie. Nikogo nie wpuszczaj do południa – oznajmiam, ale wiem, że w tej kwestii i tak musi się upewnić.

– Nawet z zarządu?

– Nikogo – odpowiadam tonem, któremu nikt nie może się sprzeciwić.

– Dobrze.

Liza, chociaż pracowała u mnie od kilku miesięcy, zawsze traciła przy mnie na pewności siebie. O ile radziła sobie z każdą osobą, która przychodziła by ze mną porozmawiać, o tyle przy mnie nie umiała powstrzymać się od drobnych oznak roztargnienia. Łechtało to moje ego, może dlatego tak rzadko się na nią złościłem?

Punktualnie o 8 wszedłem do mojego biura. Nie było zbytnio umeblowane, ale nie lubiłem przepychu, podziwiałem piękno prostoty i harmonii. Ta prostota biura koiła moje nerwy. nie ukrywałem, że dla odwiedzających ta surowość urządzenia biura skutkowała osłabieniem ich pewności siebie. Taki drobny zabieg psychologiczny, który na starcie dawał mi przewagę. W biurze dominował kolor biały z elementami czerni, podłoga byłą z jakiegoś brazylijskiego drzewa, idealnie brązowego. Zależało mi na tym, by od razu było widać, że na podłodze leży prawdziwe drewno, dlatego też wybór padł na ten konkrety gatunek drzewa, mającego wyraźnie słoje.

Kontrastowało to z biurkiem ze szkła i jedynym meblem dla gości – fotelem po przeciwnej stronie biurka. To tam zazwyczaj siadali dyrektorzy poszczególnych działów lub członkowie zarządu. Gdy przychodziło więcej osób, podejmowałem je w sali konferencyjnej. Nie wiem czemu, ale nagle przypomniałem sobie swój pierwszy dzień w tym budynku. Wszedłem frontowymi drzwiami do wielkiego drapacza chmur. Przestraszył mnie ogromny hol. Nie spodziewałem się, że będzie aż tak wielki. Podszedłem przestraszony do recepcji i przedstawiłem się jako nowy członek zespołu marketingowego. Oczywiście nie dałem nic po sobie pokazać, tego całego przerażenia i faktu z którego zdałem sobie sprawę, a o którego istnieniu nigdy wcześniej nie wiedziałem, mianowicie tego, jak mały jestem.

Recepcjonista zmierzył mnie wzrokiem i poprosił o identyfikator. Pamiętam ten dzień. To był kolejny dzień mojego życia, w którym coś ze sobą robiłem.

Wcześniej bardzo długo marnowałem swój potencjał. W końcu w wieku 25 lat postanowiłem podjąć ryzyko i wszystko zmienić. Udało się, bo jestem CEO jednej z największych firm w USA. To to była dobra droga. Wróciłem do rzeczywistości. Przejrzałem wszystkie raporty zostawione mi na biurku.

Następnie powiadomiłem Lizę, że już jestem dostępny. Niemal w tej samej chwili do mojego biura wszedł dyrektor finansowy Alex Spec. Druga po mnie najważniejsza osoba w firmie. Śmieszy mnie ta myśl, bo mimo całego szacunku do Alexa, nie uważam, żeby w tej firmie był ktoś pod względem ważności na drugim miejscu. Aż chce się cytować Bukowskiego: „jesteś numerem jeden, a numer dwa nawet nie istnieje…”. Mimo to sądzę, że Alex to człowiek instytucja, jego umysł potrafił dokonać różniczkowania bez zapisywania liczb na kartce. Oprócz tego w sposób odpowiedzialny prowadzi finanse. Nie lubi podejmować zbędnego ryzyka, jednocześnie oceniając je w miarę poprawnie. Problem pojawiał się, gdy chodzi o większe kwoty; lubi wtedy hamować zapędy innych i nigdy nie idzie na żywioł, co skreśliłoby go na innych stanowiskach, ale na tym stawało się niezbędnym atutem. Tym bardziej, że jest otoczony przez ludzi z wyraźnymi skłonnościami do ryzyka, szaleńcami, jak chociażby ja.

– Witaj, Alex. Co cię sprowadza?

Wskazałem mu ręką fotel i kazałem od razu przejść do rzeczy.

– Hej, Matt. Interesy, jak zawsze.

Zazwyczaj kontakt z nim przebiegał bez towarzyskich niedogodności. Zero pośredniości tylko bezpośrednie rozmowy. To w nim lubiłem i to sprawiło, że dostał posadę zaraz po tym jak zwolniłem Mirandę, która przegrała ze mną konkurs na stanowisko CEO. Nie miałem wyjścia. Była wrogiem ze zbyt dużymi wpływami. Ale nie tylko to było decydującym czynnikiem. Dla mnie Miranda już za czasów wcześniejszego CEO panoszyła się jak mało kto, często stawiała siebie jako osobę najważniejszą i najbardziej wpływową w firmie. Jej kontakty z członkami zarządu bywały przygnębiające. Nawet Karol, poprzedni CEO, zdawał sobie z tego sprawę, ale nie miał dostatecznie dużo odwagi, by rozpocząć z Mirandą wojnę. Ja nie miałem wyjścia i szczerze, gdybym miał, to bym z niego nie skorzystał. Gdy zaproponowano mi wzięcie udziału w konkursie wiedziałem, że albo zwyciężę i zwolnię ją, albo przegram i odejdę z firmy. Miałem nóż na gardle, tak naprawdę zwolniłaby mnie, nawet gdybym do konkursu nie przystąpił. Posiadałem zbyt silne poparcie ze strony konserwatywnej części rady nadzorczej, przez co stawałem się niewygodnym graczem. Miranda czuła, że jej rządy będą przypominały rządy Karola z nią u boku.

Alex usiadł w fotelu naprzeciw biurka.

– Może się czegoś napijesz?

Wskazałam na barek ustawiony przy prawej ścianie. Wypełniały go alkohole o zróżnicowanej wartości. Począwszy od tanich win po 200$, skończywszy na szampanie za 50 tysięcy.

– Woda mi wystarczy.

Nalałem mu i postawiłem na biurku.

– Twoja sekretarka powiedziała, że czytałeś raporty – od razu przeszedł do rzeczy.

– Zgadza się. Domyślam się, że przyszedłeś porozmawiać o wydatkach?

– Tak nazywasz teraz akcje promocyjne? – zawsze miał negatywny stosunek do działu marketingu i nie dziwiło mnie to. Lata temu, gdy obrał ścieżkę controllingu, zdał sobie sprawę, że najłatwiej oszczędzać na tym, co nie ma wymiernych efektów, ale zdawał sobie też sprawę z tego, że staną się wymierne po rezygnacji z nich. Ale nawet wtedy będzie można przypisać ewentualne straty innym wydarzeniom: przecież na świecie zawsze coś się działo.

– Od kiedy martwisz się o marketing? – pytam, chociaż znam jego odpowiedź.

– Od kiedy ustanowiłeś Helen dyrektorem marketingowym – zrobił wyraźny gest głową, zdradzający jego niezadowolenie tą decyzją.

– Daje sobie radę – stwierdzam bez cienia wahania.

– Właśnie. Dlatego tutaj jestem. Powiedziała, że mam przedstawić ci sytuację i przekonać do odpowiednich kroków. W zasadzie nie mam pojęcia, czemu ja, a nie ona. W końcu to nie moja dziedzina.

Alex rozmawiający o marketingu to jak słoń w składzie porcelany. Chociaż nie, to bardziej są celowe działa sabotażowe.

– Rozumiem. Gracie na dwa fronty. Powiesz mi, że dasz 100 – 150 milionów. Helen poprosi o 110, a ja mam się zgodzić bez dyskusji.

Sam stosowałem te gierki. W negocjacjach proś o więcej niż chcesz, zazwyczaj dadzą ci mniej. Tak czy inaczej to oni mogą czuć się zwycięzcami.

– Coś w tym stylu. Doszliśmy sami do kompromisu, teraz musisz to zatwierdzić.

Doszli do kompromisu, pewnie nawet nie spostrzegł, przy całym szacunku do jego wiedzy i inteligencji, kiedy został zmanipulowany. Wspaniała Helen, mała diablica ze skłonnością do manipulacji i uwodzenia.

– Podaj kwoty, nie muszę tego przeciągać, chcę konkretów.

– Wiesz, że wydajemy najmniej na marketing ze wszystkich firm technologicznych naszego sektora – coś kombinuje, zawsze mówi wprost.

– Nieprawda, Nokia wydaje mniej, Lenovo też.

– Nie mówmy o firmach, które miażdżymy.

Alex nie jest precyzyjny. Biedny, co ta Helen z nim zrobiła.

– Użyłeś słowa wszystkich.

Irytowałem go. Łapałem za słówka, ale musiał to znieść. Przyszedł rozmawiać o pieniądzach, pomimo że do tej pory był jednym z tych, którzy wszędzie szukali oszczędności. Podobała mi się ta zmiana, ale musiałem zrozumieć, czemu zmienił myślenie.

– Masz rację. Wybacz.

Poprawia się w fotelu.

– Wydajemy około jednego miliarda dolarów. Firmy z naszej ligi wydają w granicach dwóch miliardów na promocję, tak jak Apple, a Samsung nawet dwanaście.

Przerywam mu:

– Dałbym wam nawet 15, gdybyś obiecał, że ta koreańska firma przestanie istnieć. Ale nie zrobisz tego, a ja nie mogę oczekiwać, że mnie zapewnisz, że zrobisz, bo musiałbym uznać cię za niespełna rozumu i zwolnić! – Co mu powiedzieć? – Od kiedy przyszedłem do firmy jesteśmy numerem trzy na świecie, a w niektórych kwartałach nawet wspinamy się na szczyt. Nasze produkty sprzedają się jak nigdy. Mamy zarobki przekraczające oczekiwania zarządu. Pobiłem wszystkich CEO, którzy byli przede mną – nigdy nie byłem skromny. – Czemu mam ci dać, przepraszam, czemu mam dać Helen dodatkowe fundusze na reklamę?

Przyglądam mu się i widzę, jak przełyka ślinę.

– Bo z moich wyliczeń wynika, że jeśli zainwestujemy dodatkowy miliard, to zwiększymy nasze dochody o 1,24 raza.

Nieraz posługiwałem się takimi wyliczeniami i nieraz zostałem odesłany z niczym. Za dobrze się na tym znam.

– A jeśli zwiększymy o 3?

– To nie będzie tak efektywne.

– Ile?

– 1,13.

– 5 miliardów?

– 1,03.

– Mamy genialny marketing – stwierdziłem to bez złych intencji. Gdyby faktycznie zwiększenie kwoty o takie liczby dawało takie wyniki, nie musielibyśmy nic innego robić, jak wydawać by zarobić. Mało tego, skoro tylko kwota ma znaczenie, to nawet nie musiałbym prowadzić kampanii i martwić się ich treścią.

– Helen chce coś zmienić.

– Wiem. Każdy chce coś zmienić. Nie ma człowieka, który tego by nie próbował.

Cała ludzkość ma poczucie obowiązku zmiany. Czy to samego siebie, czy innych. Ambicje niektórych sięgają dalej, i chcą zmienić świat. Zazwyczaj nikomu to się nie udaje, ale raz na jakiś czas taki ktoś, kto próbuje, osiąga sukces. Nazywamy to błędnie szczęściem, zapominając o tym, że jest to przede wszystkim zasługa ciężkiej pracy, która dla przeciętnego człowieka jest niewidoczna. Aby zobaczyć koszt tego sukcesu musisz być naprawdę blisko, inaczej twoja perspektywa nie sięga dalej niż 5 minut wstecz. A to nic innego jak jedno zdanie lub jeden czyn, nic wielkiego z perspektywy przeszłości dłuższej niż kilka minut.

– Wiesz, że ma ciężko. Przejęła twoje stanowisko i…

Nie lubię usprawiedliwień, tym bardziej marnych.

– Posłuchaj mnie, Alex. Gdybym uznał, że Helen nie da rady zrobić więcej niż ja na tym stanowisku, to nigdy bym jej nie wybrał. Nie interesują mnie ludzie xero ani uczniowie. Wybrałem ją, bo widziałem w niej kogoś, kto z przyjemnością skopie mi dupę w dziale marketingu i pokaże, że można lepiej.

Problem w tym, że twoje obliczenia są łaskawe i wybacz, ale nie wiem skąd je wziąłeś. Jeśli czegoś się nauczyłem to tego, że marketing zawsze kłamie.

Przygląda mi się w napięciu. Do cholery, czy ja czegoś nie wiem.

– Więc mam jej powiedzieć, żeby zapomniała?

Zaraz chyba strzeli mnie cholera.

– Nie. Powiedz jej, żeby mnie przekonała.

Moje słowa cieszą go, wyraźnie za pokerową twarzą, którą marnie, ale próbował zachować, dostrzegam zadowolenie.

– Ok, Matt, zaraz ją poproszę do ciebie.

Wyraźnie odetchnął z ulgą i zaczął wstawać z fotela.

– Nigdzie nie idziesz. Najpierw powiedz mi, czemu ty dałeś się przekonać?

Tak jak się spodziewałem, zadręczył mnie wykresami, statystykami i wyliczeniami, które przygotował razem z Helen. Było to ciężkie popołudnie.

Oczywiście nie przekonał mnie. Musiała to być Helen. Musiałem zobaczyć, jak bardzo wierzy w ten projekt i w jego realizację. Jedna pewna rzecz w marketingu jest taka, że nic nie jest pewne. Kampania zdawałoby się beznadziejna może odnieść sukces, jeśli trafi w odpowiednią grupę odbiorców. Wszystko zależy od detali, one decydują. Chciałem wiedzieć, jak bardzo zdaje sobie z tego sprawę Helen i jak wiele jest w stanie zaryzykować.

Wyszedłem z biura.

– Hej, Liza. Poinformuj Helen Wick, że dzisiaj je ze mną obiad. O 15:00 u Ramseya.

Wróciłem do biura i położyłem się na podłodze. Puściłem jeszcze muzykę.

Soundtrack z dead Island, chwila relaksu należała się także mi. Spokojnie dźwięki melancholii dominowały w tym utworze, czyniąc go ponadprzeciętnym. Była 14:30, gdy wyszedłem przed budynek. Helen stała już przed samochodem. Przywitałem się z nią, a Samuel otworzył drzwi.

– Alex był u ciebie, prawda?

Zapytała, zarówno zestresowana tym, co z tego wynikło, jak i ciekawa, czy jej plan się powiódł.

– Co ci przyszło do głowy, żeby go do mnie wysłać? Wiesz, że ten człowiek jak każdy finansista, zanudzi cię liczbami. To nie jest marketing – podtrzymuję ją w niepewności.

– Nie wysłałam go – upiera się.

– Zmanipulowałaś go, żeby przyszedł i myślał że to jego pomysł. Lepiej to ująłem?

Była młoda. Tak jak cały zespół. Poza dwoma dyrektorami. Richardsem i Melisą, średnia wieku na tych stanowiskach wynosiła 34 lata. Wielu sądziło, że ten brak doświadczenia mnie pogrąży, chociaż to ja z moimi 29 latami miałem być główną przyczyną upadku, a póki co radziłem sobie fenomenalnie.

– Oj, wiesz jak jest. Ja mówię, oni robią. Poza tym udało mi się, zyskałam twoją uwagę.

Uśmiechnęła się przy tym kokieteryjnie.

– Ją masz zawsze, a z tym musisz skończyć. Ktoś w końcu przyjdzie do mnie ze skargą o molestowanie – puszczam jej oczko.

– Raczej o jej brak.

Miała rację. Kto by jej odmówił. Blond włosy, niebieskie oczy, piękna twarz i figura. Tylko idiota nie spełniałby jej zachcianek, a tak się składa, że ja jestem idiotą.

– Serio do Ramseya? Myślałam, że to passe. – Zawsze znała się lepiej ode mnie na kuchni. - Jak się tam pojawię, to przestanie być passe. Jesteś jak zwykle pewny siebie.

W jej ustach brzmi to jak krytyka – nikim innym być nie umiem.

– Chcesz o tym pogadać? Czy zrobiłeś to już w nocy z jakąś modeleczką?

– To, że się znamy z czasów przed CEO, nie upoważnia cię do bycia…

– Dowcipną?

Nie odpowiedziałem. Ale do głowy przyszła mi odpowiedź irytująca. W restauracji przedstawiła mi cały plan, tak jak tego chciałem. Zapomniała o sztywnych ramach zachowania, które prezentuje w pracy, w sumie zrobiła to już w samochodzie. Było to celowe działanie z mojej strony. W biurze byłoby sztywno. Tutaj się otworzyła. Chociaż kolegowaliśmy się, w miejscu pracy nigdy nie traktowała mnie inaczej jak przełożonego i zdawała sobie sprawę z tego, że cenię ją za to podwójnie. Dlatego też, aby dowiedzieć się czegoś prawdziwego, musieliśmy wyjść. Widziałem zapał i wiarę w ten pomysł, wszystko to, czego potrzebowałem by podpisać się pod tym. Gdy wyszliśmy, zadzwoniłem do Alexa i kazałem mu dać dokładnie tyle ile chce Helen. Gdy to usłyszała, rzuciła się na mnie i pocałowała w policzek. Normalnie bym na to nie pozwolił, ale Helen znała mnie wcześniej i nie widziała we mnie tylko CEO buca, który bierze to, co chce. Znała mnie, gdy byłem inny i chyba tamtego mnie widziała, bo poza pracą nigdy nie traktowała mnie poważnie.

Chociaż wszędzie byłem taki sam. W zasadzie to niewiele się zmieniłem.

Chyba to zasługa czasu, jaki razem spędziliśmy. Ludzie akceptują nasz nieprzyjazny wizerunek, gdy tyle nas znają. Helen to zrobiła i zawsze sobie z tego żartowała, a nawet ja potrzebowałem kogoś, z kim od czasu do czasu będę mógł normalnie pogadać. To, co powiedziałem Alexowi o skopaniu mi dupy w marketingu, to jej obietnica i jej dosłowne słowa.

Tutaj kończy się fragment. Aby poznać zakończenie tej historii, musisz wykupić pełną wersję.

Redaktor prowadzący

Michał Smętek

Redakcja

Mirosława Łuksza

Okładka, skład i łamanie

Ferratus

Konwersja

Ferratus

Ilustracja na okładce

Dmytro Voinalovych (Ukraina) / shutterstock.com

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-66695-80-1 (wersja papierowa)

ISBN 978-83-66695-81-8 (ebook)

© Copyright by Manufaktura Słów 2022

© Copyright by Maciej Buk 2022

Wydawca

„Manufaktura Słów”

Ferratus Michał Smętek

ul. Stefana Żeromskiego 32/315

81-369 Gdynia

kontakt@manufakturaslow.pl

manufakturaslow.pl

Table of Contents

Pomiędzy chwilami - fragment