Cudze chwalicie, swego nie znacie,

Sami nie wiecie, co posiadacie.

Stanisław Jachowicz

Moim rodzicom – Marii i Andrzejowi

za to, że sprowadzali mnie na ziemię,

gdy za bardzo bujałam w obłokach;

mojemu synowi – Patrykowi

oraz przyjaciołom:

Sylwii, Markowi, Jakubowi i Maxowi Żołdakom,

Monice Gaździe,

Małgosi Jawiarczyk-Piskorek i Sławkowi Piskorkowi

– za inspirację i wsparcie, jakie mi zawsze okazują.

DZIĘKUJĘ!!! ;-)

PS Chciałabym dodać jeszcze jedną dedykację, ale tego nie zrobię, bo cóż… klątwa trwa!

Spis treści

Podziękowania

Wstęp

Prolog

Rozdział I. Wyprawa

Rozdział II. Świątynia Słońca

Rozdział III. Południca

Rozdział IV. Pajęczarka

Rozdział V. Wyrocznia

Rozdział VI. Magiczna sekwoja

Rozdział VII. Zakończenie roku

Rozdział VIII. Nowa podróż

Rozdział IX. Archeolog

Rozdział X. Kamienny krąg

Rozdział XI. Postanowienia

Rozdział XII. Południca i Cercyjan

Rozdział XIII. Drugie podejście

Rozdział XIV. Wskazówka

Rozdział XV. Przeprosiny

Rozdział XVI. Do trzech razy sztuka

Rozdział XVII. Sjen

Rozdział XVIII. Fatum

Rozdział XIX. Zaginiona mogiła

Rozdział XX. Sekret grobowca

Rozdział XXI. Serce Południcy

Rozdział XXII. Rozstania

Rozdział XXIII. Niespodzianki

Rozdział XXIV. A to ci dopiero!

Epilog. Dzień Matki

Posłowie. Fakty i mity

Podziękowania

Nie jestem w stanie wymienić z imienia i nazwiska wszystkich osób, którym chciałabym podziękować, za co bardzo przepraszam. Przede wszystkim dziękuję całemu zespołowi pracowników wydawnictwa Novae Res, a w szczególności panu Krzysztofowi Szymańskiemu, pani Katarzynie Dambiec, pani Małgorzacie Nowak, pani Dorocie Konkel, pani Karolinie Jabłonce, którzy pracowali w pocie czoła przy powstawaniu tej książki. Szczególne miejsce ma tu pan Jakub Krzyśków, który niemal za rękę przeprowadził mnie przez cały proces wydawniczy.

Z głębi serca dziękuję państwu Hannie i Sławomirowi Mendlom, którzy odkryli przede mną sekrety Roztocza: Górecko Kościelne ze swoimi starymi dębami, Nowiny Horynieckie ze wspaniałą Świątynią Słońca, Siedliska ze skamieniałymi sekwojami. Bez nich nie byłoby tej opowieści.

W końcu wyrazy wdzięczności ślę do całej mojej rodziny i wszystkich przyjaciół oraz koleżanek i kolegów z każdej mojej pracy, a szczególnie do Wandy i Leszka Szczepaniaków, Marii i Jerzego oraz Tomka i Marka Duraków, Elżbiety i Jana Rodaków, Haliny Malczyńskiej oraz Renaty Saran i Jadzi Chrostek – zawsze mogę na Was liczyć.

JESTEŚCIE KOCHANI!

Wstęp

„Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie, co posiadacie” – to święte słowa. Jak wielu z nas zachwyca się dziś egzotycznymi miejscami i legendami innych kultur, nie znając własnych perełek? Wystarczy zapytać przeciętnego siedmiolatka o Harry’ego Pottera, a opowie nam wszystko o Hogwarcie, ale jeśli spytać go, co to takiego strzyga – nie ma pojęcia. Taki dzieciak na pewno wie wszystko o wampirach, ale ze sjenem nigdy się nie spotkał. A szkoda, nasze demony są równie urocze jak upiory z amerykańskich filmów, a może nawet lepsze, bo tutejsze. Dlatego właśnie zdecydowałam się opisać historię pewnej południcy, która do dziś straszy w Nowinach Horynieckich. Mam nadzieję, że uda mi się choć trochę zainteresować młodzież naszą zamierzchłą historią i do naszych lasów powrócą wyszymory, szyszaki, bubacze…

Innym tematem, na który chciałam zwrócić uwagę, jest problem nietolerancji i przemocy w szkole. Tę część mojej powieści szczególnie dedykuję mojemu synowi, który, niestety, był przez pewien czas ofiarą szkolnej fali. Kiedy zwróciłam jego ówczesnej wychowawczyni i pedagogowi szkolnemu uwagę, że w klasie źle się dzieje, nagle stałam się nadopiekuńczą mamuśką, a mój syn został ukarany obniżeniem oceny ze sprawowania. Myślę, że to nie był odosobniony przypadek, że takie historie, niestety, wciąż się powtarzają i należy o nich mówić jak najwięcej, aby coś się zmieniło.

Życzę miłej lektury!

Pati Maczyńska

Prolog

Rok 59 n.e. Hody[1]

„Muszę ocalić moją córkę, muszę ocalić moją córkę…” – ta myśl dodawała jej sił, gdy przedzierała się przez gęsty las. Na szczęście śnieg jeszcze nie spadł, więc nie pozostawiała śladów, ale i tak było bardzo zimno. Jej długa, podarta suknia, niegdyś biała, dziś w mroku nocy wydawała się zupełnie czarna od brudu. W tych okolicznościach tak było lepiej, w bladych promieniach księżyca, pośród zarośli, była prawie niewidoczna. Oriana ostatnie trzy miesiące spędziła w drewnianej klatce, jak zwierzę, a jej jedynym przewinieniem była miłość.

Dziewczyna wiedziała, że nic jej już nie uratuje, chciała tylko ocalić córkę. Jako kapłanka Świątyni Słońca znała zaklęcia, które teraz mogły jej pomóc, znała zioła, które mogły pomóc przeżyć jej córce, gdyby tylko miała trochę więcej czasu… ale nie miała. Najgorsze było pogodzenie się z faktem, że to Damroka, jej bliźniacza siostra, zgotowała jej ten los, i to z zazdrości o mężczyznę.

Północ już dawno minęła, a ona wciąż słyszała odgłosy pościgu. Jej zaokrąglony brzuch nie ułatwiał ucieczki. Choć do porodu powinny pozostać jeszcze trzy miesiące, wiedziała, że nie ma tyle czasu, że jakiekolwiek szanse na ocalenie córki ma tylko wtedy, jeśli urodzi dzisiejszej nocy.

– Oriano, wiem, że to niełatwe, ale musisz się pospieszyć. Chodź, schowamy się w tych zaroślach.

– Dobrze, Dobrawo, dziękuję ci za wszystko, zawsze byłaś mi jak siostra, w przeciwieństwie do mojej prawdziwej siostry. Dziś nadszedł mój koniec, ale ty musisz uciec, musisz zaopiekować się moją córeczką. Obiecaj, że postarasz się odnaleźć jej ojca, obiecaj, że opowiesz mu wszystko, co zaszło, i zapewnisz go, że nigdy się go nie wyrzekłam. – Objęła drobnymi dłońmi twarz przyjaciółki i spojrzała jej głęboko w oczy. – Obiecaj mi to, proszę, a będę mogła spokojnie odejść.

– Nie rób tego! – Dobrawa pokręciła przecząco głową. – Nie żegnaj się ze mną. Uciekniemy razem, świt już bliski, nasze Słońce nam pomoże, to Jego wola, to Ono tak chciało. – Łzy błyszczały jej w kącikach oczu, a ramiona drżały od cichego szlochu.

– Och, Dobrawo! Jesteś kochana, zawsze byłaś, ale ja muszę tylko ocalić moją dziecinkę, mój los jest przesądzony. Teraz przystańmy, to już blisko, już czas.

Ból w dole brzucha i plecach był dotkliwy, momentami nie do zniesienia, po nogach ciekła jej strużka krwi i wód płodowych.

Dziewczęta dotarły do starego dębu rosnącego pośród gęstego poszycia. Drzewo było tak stare, że jego pień był pusty w środku, i tak wielkie, że w jego obszernej dziupli bez trudu zmieściły się dwie drobne kobiety. Oriana wczołgała się za Dobrawą do wnętrza pnia i wdzięczna za schronienie oddała drzewu należytą cześć słowami modlitwy. Oddarła spory kawałek tkaniny od skraju i tak już podartej sukni, zdjęła rzemień z warkocza i przykucnęła. Cichutko stęknęła kilka razy i było po wszystkim. Łzy spływały jej po policzkach, kiedy rzemieniem zawiązywała pępowinę i przecinała ją kawałkiem ostrego krzemienia. Położyła na brzuszku noworodka ususzony, pokruszony liść babki, robiąc prowizoryczny opatrunek, i zawinęła maleństwo w brudną szmatę, która jeszcze niedawno była jej ubraniem. Z wysiłku ciężko oddychała, a na jej czole pojawiły się kropelki zimnego potu.

– Mój skarbie, musisz być cichutko, nie możesz teraz kwilić, mamusia zostawi cię teraz z Dobrawą, a ty bądź cichutko, cichuteńko… – wyszeptała do noworodka. Złożyła na jego czółku pocałunek, westchnęła i zwróciła się do przyjaciółki.

– Dobrawo, musisz być dzielna. Kiedy mnie zabiorą, odczekaj do świtu i uciekaj, ja postaram się, aby ich oczy zakrył mrok, aby się nie zorientowali, że urodziłam. Pamiętasz te zioła, które mi przyniosłaś trzy dni temu? Dzięki nim łożysko się nie urodzi, a mój brzuch pozostanie duży. Pewnie i tak bym się wykrwawiła, ale nie sądzę, żeby Damroka dała mi czas na naturalną śmierć, nie będzie chciała dopuścić do kolejnej ucieczki. Ty przygotuj napar z tego suszu. – Podała przyjaciółce niewielki lniany woreczek. – Kiedy go wypijesz, będziesz mogła małą karmić piersią, jakbyś była jej matką.

– Ale…

– Wiem, że Damroka chciała, abym patrzyła na śmierć mojej córki, ale teraz, kiedy udało mi się uciec, nie będzie ryzykować. Jej strata. Nadaj mojej córce imię Mścisława, ono mnie pomści, samo imię, a jego właścicielka będzie wolna od tego brzemienia.

Oriana otarła z policzków łzy, ucałowała swą zapłakaną przyjaciółkę, położyła na główce dziecka dłonie i wyszeptała kilka słów.

– To tylko tak, aby mnie pamiętała i rozpoznała swego ojca, kiedy go odnajdzie – odpowiedziała na niewypowiedziane pytanie swej przyjaciółki. Jeszcze raz ucałowała córeczkę, wzięła głęboki oddech, przymykając piękne oczy, i opuściła schronienie, znając swój los.

[1] Starosłowiańskie święto, trwające około siedmiu dni, przypadające w okolicy Bożego Narodzenia.

Rozdział I
Wyprawa

Czasy współczesne

Oriana weszła do kuchni, wstawiła wodę w czajniku, nasypała do ulubionego kubka dwie łyżeczki kawy i dwie cukru.

– Kacper! – krzyknęła na swojego dwunastoletniego syna. – Wstawaj, żebyś nie zaspał do szkoły!

Oriana, drobna, trzydziestoczteroletnia szatynka, miała wielkie, piwne oczy. Nie była zbyt wysoka, a jej włosy, zwykle związane w koński ogon, sięgały do połowy łopatek. Samotnie wychowywała swojego syna Kacpra. Mieli w Nałęczowie, uzdrowiskowym miasteczku niedaleko Lublina, niewielkie dwupokojowe mieszkanie w bloku. Ojciec chłopca nigdy nie dorósł do swej roli i zostawił ich, gdy tylko dowiedział się o ciąży. Nigdy nie próbował ich odwiedzać, za co Oriana była mu w pewien sposób wdzięczna. Już dawno ułożyli sobie życie po swojemu, może w nieco niekonwencjonalny sposób, ale im dwojgu ten układ pasował. Oboje byli po trosze dziećmi i dorosłymi, oboje czegoś od siebie wymagali i spełniali wymagania drugiej strony. Patrząc na nich z boku, można było pomyśleć, że to kochające się rodzeństwo, a nie matka i syn. Kacper był pogodnym i odpowiedzialnym chłopcem, z wyglądu bardzo podobnym do matki, choć już o głowę od niej wyższym.

Kobieta utrzymywała ich ze swojej pensji przedszkolanki, ale nauczyli się nie narzekać. Od czasu do czasu udało się jej dorobić parę groszy i te pieniądze odkładała na podróże, które pozwalały jej na oderwanie się od szarej rzeczywistości. Tak, Oriana kochała podróże, zwłaszcza do miejsc, które w zamierzchłej historii były obiektami kultu. Tam ciągnęło ją najbardziej.

– Oj, mamo, jak dotąd zaspałem tylko dwa razy i dobrze o tym wiesz – odkrzyknął jej Kacper, chowając przy tym głowę pod kołdrę.

– Wiem, bo co rano ściągam cię z łóżka niemal siłą, a teraz wyłaź z betów i marsz do łazienki, bo zaraz to ja ją zajmę.

Nalewając wrzątek do kubka, myślała już tylko o jutrzejszym wyjeździe na Roztocze. Planowała ten wyjazd już dawno, tak się umówili ze swymi przyjaciółmi – Zuzą i Mariuszem, którzy przyjechali na ten weekend z Anglii, gdzie mieszkali od kilku lat. W tym roku mieli w planach odnalezienie ukrytej w lesie w Nowinach Horynieckich pradawnej Świątyni Słońca.

– Cholera! – wrzasnęła, kiedy zorientowała się, że prawie przelała wodę w kubku.

– Co jest? – Kacper wyjrzał z łazienki.

– Nic, tylko zapomniałam o mleku!

– No to ulej trochę i już, czym się przejmować? – powiedział dość głośno, by go usłyszała, a po cichu dodał: – Ci dorośli to lubią szukać sobie problemów tam, gdzie ich nie ma. Klasówka z matmy to jest prawdziwy problem, z którym dziś muszę się zmierzyć.

Kacper nie był złym uczniem, ale z matematyki kulał od czwartej klasy, kiedy to pani nauczycielce nie spodobały się jego długie włosy. W ogóle to nie lubił szkoły, był zbyt dużym indywidualistą, by szczególnie się z kimś zaprzyjaźnić; miał tyle samo dobrych kolegów (a raczej koleżanek), co wrogów, którzy gnębili go przy każdej okazji, za cichym przyzwoleniem nauczycieli, którzy tym samym próbowali nakłonić go do obcięcia „ogonka”. Ale Kacper nie poddał się i tak włosy rosły, a wraz z nimi sterta podartych plecaków, połamanych okularów, lista zawieruszonych butów i przyborów szkolnych. Chłopiec cierpliwie odliczał dni, miesiące i lata nauki w tej szkole, mając nadzieję, że z czasem będzie lepiej.

– Jak lejesz sobie mleko, to nalej i mnie, dobra? Zjem dziś płatki.

– Dobra, dobra, ale jutro ty wstajesz wcześniej i ty mi robisz kawę.

– Niech ci będzie. A co, nie idziesz jutro do pracy?

– Nie. I ty do szkoły też nie, spójrz w kalendarz, matołku! Jutro jedziemy z Gruszyńskimi do Suśca!

– O! Zapomniałem na śmierć! Jutro pierwszy maja. To przez tę cholerną klasówę z matmy, szlag by ją trafił razem z tą wiedźmą…

– Nie obrażaj wiedźm. – Oriana pogroziła mu palcem. – Nigdy nie wiadomo, kiedy człowiek będzie potrzebował ich dobrego humoru, a u obrażonej wiedźmy nic nie wskórasz.

– Obrażona czy nie, ona zawsze ma zły humor!

– Ależ ja nie mówiłam o niej! – Zwichrzyła mu pieszczotliwie czuprynę. – Tylko porównanie nie przypadło mi do gustu.

– Jesteś pokręcona, wiesz?

– Wiem, mówiłeś mi to już ze sto razy, ale i tak mnie kochasz, a ja ciebie. – Oriana pocałowała syna w czubek głowy. – No, jedz te płatki, zanim rozmiękną. – Wychodząc z kuchni do łazienki, wstawiła do zlewu pusty kubek po kawie.

Zapanowała cisza, nikt nie włączył radia ani telewizora. Cisza w tym domu nikomu nie przeszkadzała, oboje mówili sobie o swoich sprawach, ale żadne z nich nie zadawało pytań, pozwalając drugiemu na posiadanie sekretów.

Po kilku minutach Oriana wróciła do kuchni.

– Pozmywaj, proszę, ja muszę już lecieć, bo to ja się w końcu spóźnię. Powodzenia na matmie!

– Nie dziękuję, cześć!

– Niech moc będzie z tobą, pa!

Kłapnęły drzwi. Kacper został sam i jak co rano wstał od stołu, pozmywał naczynia, przebrał się w strój szkolny, spakował tornister i wyszedł do szkoły. Po drodze zastanawiał się, co dziś wymyśli towarzystwo wzajemnej adoracji – tak nazywał kolegów, którzy go gnębili – jednocześnie pocieszając się, że musi tylko przetrwać ten dzień i będzie miał cztery dni wolne. Cztery dni spędzone z ulubionym wujkiem Mariuszem, który trochę zastępował mu ojca, cztery dni z pięcioletnim Michałem, którego traktował jak młodszego brata, trochę męczącego, ale wymarzonego, cztery dni z ciocią Zuzą, jedną z trzech najlepszych przyjaciółek mamy, której obecność zawsze poprawiała rodzicielce humor, no i cztery dni na Roztoczu: piękne lasy, przyroda, malownicze, choć lodowate, strumienie. Tylko ten pomysł z szukaniem tej głupiej świątyni nie bardzo mu się podobał. Nie wiadomo, ile czasu im to zajmie, a wiedział, że mamuśka się nie podda, dopóki jej nie odnajdzie, w końcu to polskie Stonehenge!

Tymczasem Oriana weszła do sali w przedszkolu i jak co dzień od razu dosłownie oblepiła ją gromadka dzieciaków.

– Pani Sowińska! Pani Sowińska!

– Jak minął pani dzień?

– Ładnie pani dziś wygląda.

– A co dziś będziemy robić?

Pani Sowińska była uwielbiana przez swoich podopiecznych, chyba trochę za swą dziecinność, z kolei przez przełożonych – tylko tolerowana, jak na ironię, za tę samą cechę. Nie przeszkadzało jej to, robiła swoje i już. Tak więc wyściskała na dzień dobry wszystkie maluchy i chowając głęboko swoje marzenia o jutrzejszej wyprawie, rozpoczęła poranne zajęcia.

*

Po wyjściu z pracy już nic nie zaprzątało Orianie głowy, była umówiona z Zuzą na zakupy na jutrzejszy wyjazd. Jej przyjaciółka była szczupła, ale dość wysoka, miała lekko falowane, długie do pasa, ciemnoblond włosy, zielone oczy i prawie zawsze była uśmiechnięta. Nigdy na nic się nie skarżyła i zawsze potrafiła odnaleźć dobrą stronę każdej sytuacji, dlatego Oriana tak ją lubiła.

Idąc do sklepu, miała tak dobry humor, że podśpiewywała sobie piosenkę z ulubionego filmu. Mijani na ulicy ludzie dziwnie się na nią patrzyli, ale ignorowała ich, dziś nic nie było w stanie popsuć jej nastroju. W sklepie pozwoliła sobie na trochę szaleństwa: oprócz niezbędnych rzeczy kupiła trochę owoców i słodyczy. Po zakupach wróciła do domu niezbyt obładowana – Zuza prawie wszystko zabrała do samochodu (Oriana nie była zmotoryzowana).

– Kacper! Jesteś?

– Ano gdzie miałbym być?

– Nie mam pojęcia. Już robię obiad, a ty odrabiaj lekcje, bo później nie będzie na to czasu. Wrócimy w niedzielę wieczorem.

– Przecież to wszystko wiem! Nie musisz mi tego powtarzać sto razy, znam nasze plany na wylot!

– OK, sorki.

– A poza tym na takie okazje nie mogą nam zadawać, tak jest w prawach ucznia, więc mam wolne!

– A jak ci poszła klasówka?

– Kicha!

– Dlaczego?

– Miałem narysować dwa dowolne trójkąty i podpisać ich wierzchołki.

– No to chyba nic skomplikowanego?

– Niby nie.

– No to z czym miałeś problem?

– Z tą wredną, obleśną babą! Narysowałem dwa piękne trójkąty o wierzchołkach K – A – C, P – E – R, w końcu miały być „dowolne”, ale nie były. Podobno w matematyce nie ma miejsca na indywidualności.

– Jak to?

– No bo prawie wszyscy nazwali swoje trójkąty A – B – C, D – E – F.

– No i co z tego?

– Jak już pytasz, to pała z tego. – Kacper wzruszył ramionami.

– O? Trudno, nie przejmuj się tym. Alberta Einsteina też nie doceniali w szkole, a później okazało się, że jest geniuszem. A teraz, jeśli możesz, zajmij się pakowaniem. I nie zapomnij o moim Zmierzchu.

– No nie, jeszcze ci się nie znudziło? Ile razy już to czytałaś?

– Siedemnaście. I nic ci do tego.

– O, to pobiłaś już chyba „Pottera”? Bo „Władcę” to na pewno.

– Pewnie tak.

– Co ty w tej książce widzisz? To znaczy mnie też się podobała, ale ja nie zamierzam uczyć się jej na pamięć.

– No wiesz, po pierwsze, chciałabym, żeby i mnie ktoś tak pokochał, a po drugie, to ten zupełnie inny świat…

– Wiesz co, mówisz jak jakaś zwariowana nastolatka.

– Wiem, przecież jestem zwariowaną nastolatką, tylko tak ze trzy razy starszą.

– Nie martw się, już spakowałem wszystkie części. Jak cię nie było, to zadzwonił wujek Mariusz, chyba sprzedajesz twilightowego wirusa, jak katar, wszystkim znajomym. Najpierw ciocia Brydzia, a teraz on też chce to przeczytać.

– No widzisz, nie jestem jedyna. Za dziesięć minut obiad, więc zamiast gadać, to może nakryjesz do stołu, a potem sprawdzimy w internecie, co tam piszą o tej Świątyni Słońca.

Kurczak w sezamie zniknął z ich talerzy w ciszy, nie rozmawiali przy obiedzie, czasem któreś zapytało o spakowanie tego czy owego, ale nic poza tym. Po posiłku Oriana zmywała naczynia, a Kacper czytał jej, co znalazł na temat tej całej świątyni.

– A wiesz, że tam straszą południce?!

– Co ty pleciesz? Jakie południce?

– No, tak tu piszą!

– Nie „piszą”, tylko „jest napisane”, a poza tym to jakieś bzdury.

– Wiem, ale ty przecież lubisz takie bzdury.

– No pewnie, że lubię, ale bzdura zostanie bzdurą, czy ją lubisz, czy nie. A piszą w ogóle, co to za jedne te całe południce? – zapytała, udając obojętność.

– Nie, piszą tylko, że są złośliwe i żeby nie zbliżać się do tego miejsca w południe, bo wtedy właśnie można je tam spotkać.

Oriana dokładnie w tej chwili zapragnęła odwiedzić to miejsce właśnie w południe; samo południe, to dziwne, że nie północ, nie wschód czy zachód, a właśnie południe. Tak, tak właśnie trzeba to zorganizować.

– Suń się, sama poszukam. – Odsunęła Kacpra sprzed komputera i w Google wpisała: „południca”. Było tam kilka notatek o słowiańskich demonach, ale żadna nie zaspokajała do końca jej ciekawości. – No trudno, przynajmniej wiemy, co to za jedne.

W nocy Orianę dręczyły dziwne sny, co było zdumiewające, tym bardziej że w ogóle rzadko śniła. Nawet często żartowała sama z siebie, że tylko wariaci nie śnią, więc pewnie jest stuknięta. W tych snach widziała dziwne obrazy: głazy na polanie, pełno krzaków, omszałe pnie drzew… wszystko to było piękne, ale można było poczuć się tam nieswojo. Rano obudziła się zmęczona i długo nie mogła otworzyć oczu.

– Południce – mruknęła sama do siebie i w tej chwili poczuła zapach parzonej kawy.

– No, wstałaś wreszcie. Już myślałem, że będę musiał przystawić ci ją pod nos.

– Jak widzisz, nie było to konieczne. Dzięki, że pamiętałeś.

– Dwie łyżeczki kawy, dwie cukru, dwie trzecie wody, jedna trzecia mleka, do usług! – wyrecytował.

– Jesteś kochany, wiesz?

– Wiem!

Kacper był już ubrany, umyty, pościelił łóżko i grał na komputerze. To dziwne, jak trudno było mu wstać, kiedy musiał iść do szkoły, a jak wcześnie wstawał, kiedy miał wolne. Ale dziś Oriana cieszyła się z tego, niczego nie potrzebowała bardziej od kawy.

– Niedługo będą tu Gruszyńscy. Wujek dzwonił niedawno, że nie mogą zwlec z łóżka Michała, ale powiedziałem, że ty też jeszcze śpisz, więc nie ma sprawy.

Oriana zerknęła na zegarek i zdębiała.

– O cholera, nie miałam pojęcia, że jest tak późno. Pięć minut, pięć łyków kawy i jestem gotowa.

– Spoko, nie spiesz się, im dłużej się guzdrzesz, tym dłużej mogę pograć.

Nie minęło dziesięć minut i obie rodzinki siedziały w samochodzie, jadąc z Nałęczowa na Roztocze. Podróż trochę się im przedłużała, bo chłopcy na zmianę wymagali postoju, tak że do Suśca, gdzie mieli nocować, dojechali po trzynastej. Zatrzymali się w pensjonacie „Lech”, gdzie wynajęli dwa sąsiadujące ze sobą domki.

– Ustalmy jakiś plan – zakomenderował Mariusz, gdy tylko skończyli się rozpakowywać. – Co i kiedy chcemy zobaczyć. Mamy tylko trzy dni, a to wcale nie tak wiele.

Mariusz był przystojnym, wysokim blondynem o niebieskich oczach i pogodnym usposobieniu, kochał fotografię artystyczną i nowinki techniczne, dlatego w jego aucie zawsze można było znaleźć ogromną ilość dziwnych sprzętów.

– Dziś możemy iść na Szumy, a jutro pojedźmy na poszukiwanie Świątyni Słońca – szybko odpowiedziała podekscytowana Oriana.

– Tak też myśleliśmy z Zuzą. – Mariusz zaśmiał się, zerkając na swoją żonę. – Wiedzieliśmy, że nam nie odpuścisz z tą świątynią.

Wszyscy się roześmiali, nawet Oriana, choć trochę się zawstydziła. Przyjaciele wiedzieli o jej słabości do takich miejsc. W końcu to oni zabrali ją do Stonehenge, kiedy była u nich dwa lata wcześniej, i do Avebury w zeszłym roku. Szybko zjedli obiad i wyruszyli na małą wyprawę na Szumy. Z tej wycieczki Mariusz był najbardziej zadowolony ze wszystkich, bo jako jedyny nie widział jeszcze tego miejsca. Obfotografował całą okolicę i cały odcinek rzeczki z wodospadami, a w drodze powrotnej udało im się trafić do wodospadu zwanego Jelonek, gdzie Mariusz mógł wypróbować w większym spokoju niż na Szumach inne funkcje swojego nowego superaparatu. Dopiero teraz poczuł się w pełni usatysfakcjonowany. Po powrocie przyrządził dla wszystkich danie z grilla i po niezbyt długim biesiadowaniu, zmęczeni podróżą i wyprawą, wszyscy poszli spać.

To była dla Oriany długa noc, znów śnił się jej ten dziwny sen, i jeszcze ta gadająca sowa. Czego ona chciała? Oriana za nic na świecie nie mogła sobie tego przypomnieć. Wiedziała tylko, że to coś ważnego, choć złowieszczego; jakaś kobieta coś krzyczała, płonęło jakieś wielkie ognisko, ktoś uciekał przez las… No i ta płomykówka…

– Chyba muszę przerzucić się na książki innego rodzaju, bo od tego fantasy dostaję świra – powiedziała sama do siebie, odwróciła się na drugi bok, ale jeszcze długo nie mogła zasnąć.

Południca ze Świątyni Słońca

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-716-1

© Pati Maczyńska i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Małgorzata Nowak

Korekta: Beata Gorgoń-Borek

Okładka: Magdalena Zawadzka

Zdjęcie na okładce: © Davemhuntphotography | Dreamstime.com

© Subbotina | Dreamstime.com

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.