Artur Oppman

Polski zaklęty świat

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Na okładce: Autor nieznany, Leśna królewna (1929), licencja public domain,

źródło: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Artur_Oppman_-_Leśna_królewna_page37.jpg

Tekst wg edycji:

Artur Oppman

Polski zaklęty świat

Księgarnia św. Wojciecha

Poznań 1926

Zachowano oryginalną pisownię.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7950-961-4

BAŚŃ O PANU TWARDOWSKIM

JAK PAN CZEŚNIK TWARDOWSKI DJABŁU SYNKA ZAPRZEDAŁ.

Jechał szlachcic z kiermasza

I wołał: „Dobra nasza!”

Wypił sobie na zdrowie:

Zaszmerało mu w głowie.

Mierzynek pod nim siwy,

Ognisty, długogrzywy,

To kłusa, to truchcika

Niesie pana cześnika.

Bo trzeba mieć wiadomość: cześnikiem był jegomość, a zwał się pan Twardowski, posesjonat z cnej wioski: z Twardowa z pod Krakowa, gdzie substancja gotowa: ryby, grzyby, pszenica: istny raj dla szlachcica. Jedzie pan cześnik lasem i podśpiewuje czasem. Na duszy mu wesoło, choć głucha noc wokoło. Puszcza w strasznej omroczy, jak mówią: wykol oczy; nic nie słychać, nie widać — i niema się co wstydać! — każdyby stchórzył w drodze w boru tak ciemnym srodze, lecz cześnik, wojak stary, choć w kiesie ma talary, nie lęka się nikogo, śmiało kłusuje drogą. Nagle: wrzask, błysk wystrzału z tęgiego samopału! uderzenie maczugi — i cześnik legł, jak długi! Na łeb zleciał z mierzyna, — aż tu mu trzos odpina zbój srogi, Madej niczem, z okudlonem obliczem; a drugi, ani pyta, kord i konia mu chwyta, a trzeci kontusz zdziera i sam się weń ubiera. W opresji tak straszliwej struchlał cześnik poczciwy: Za szablę! — Niema szabli! — „Ratujcież, choćby diabli!”

Ledwo pomyślał, — ażci,

Cóż z tej całej napaści?

Zbóje znikli, jak cienie.

Obok jego odzienie.

Koń łbem go trąca w ucho.

A trzos — znów za pazuchą!

Zdumiał szlachcic niemało: co się takiego stało? A wtem ktoś basem rzeknie: „Kłaniam się waści pięknie!” Szurgnie nogą z szelestem: „Wzywałeś mnie, więc jestem!” Spojrzy cześnik na stronę: jakieś monstrum skurczone; księżyc z chmur się wykradnie, więc je widzi dokładnie: fraczek kusy, opięty, ogonek bije w pięty, a z pod kapelusika róg się chyłkiem wymyka.

Drgął cześnik pod tym głosem i zwąchał pismo nosem: bies we własnej osobie! Tom piwa zwarzył sobie! Co tu robić w tej biedzie? Nic nie odrzec? Nie idzie! Niegrzeczność licha warta!

Więc tak powie do czarta: za pomoc składam dzięki, żeś mnie z zbójów paszczęki wydobył, ale przecie nic darmo na tym świecie! więc proszę uniżenie: pogadajmy o cenie za czarcie wspomożenie.

Djabeł podwinął chwosta

I rąbnie prosto z mosta:

„Dasz mi, czego nie miałeś,

Ani się spodziewałeś,

O czemś nie mówił komu

I nie zostawił w domu...”

Twardowski duma krzynę, aż puknął w łepetynę: Coś o czem nie wiem wcale? Niech bierze! doskonale! Znam swoje interesa; okpimy pana biesa! z niewiadki mała szkoda!

Walnął go w łapę: zgoda!

Cyrograf podpisali,

Twardowski jedzie dalej,

A tam z pod boru brzega

Śmiech czarta się rozlega.

Poranek złotem świta, Twardowski rżnie z kopyta, już mierzyn rży przy dworze... Wtem — co to? Wielki Boże! Przed dworem, pod ganeczkiem, piastunka z dzieciąteczkiem!

Izba naścież otwarta,

Kołyska się kolebie:

Cześniku! nic ty czarta,

Lecz czart oszukał ciebie!

O dziecku nie wiedziałeś!

Synaczka zaprzedałeś!

JAK MAŁY TWARDOWSKI DO PIEKŁA PO CYROGRAF WĘDROWAŁ.

Mały Twardowski rośnie,

Już jest w dwunastej wiośnie,

Dobre i mądre chłopię,

Wiecznie się w księgach kopie.

W foliały włazi z głową,

A drukowane słowo

Milsze mu stokroć więcej

Od cukrów i tłuczeńcy.

Lecz stary pan Twardowski, choć suty profit z wioski, choć proboszcz chwali syna, coś skiepściał starowina. Trapi się w tajemnicy, ponurość ma w źrenicy, w żałobnej chadza szacie i płacze w swej komnacie.

Więc raz pacholę powie: „Co, tato, masz na głowie? Zaufaj mej odwadze, a może co poradzę! Przykro mi patrzeć na to, jak się zamartwiasz, tato; otwarcie przemów do mnie!”

Poczciwie rzekł i skromnie. Cześnik na takie słowo rozpocznie rzecz ab ovo: ze łzami rozpowrada, jak zbójca go napada; jak — chwilo nieszczęśliwa! — na odsiecz djabła wzywa i jak — bez świadomości....................

BAŚŃ O ŚPIĄCEJ KRÓLEWNIE

I.

Na zamczysku mieszkał król,

Mnogo miast miał, mnogo pól,

A wolaków sto tysięcy,

Sto tysięcy, albo więcej.

Lecz nad berło, nad.....................

BAŚŃ O DJABLE BORUCIE

JAKO SIĘ DJABEŁ BORUTA NUDZIŁ W LOCHACH ŁĘCZYCKIEGO ZAMKU I NA SZLACHECKIEM WESELU CHCIAŁ SIĘ ZABAWIĆ.

Ciemny, wielki, pusty loch,

Głucha cisza w onym sklepie,

A w krąg leży na polepie.................

BAŚŃ O KOPCIUSZKU

I.

Żyli raz na świecie pewien król z królową,

Mieli jedynaczkę, chowała się zdrowo,....................

BAŚŃ O DOBRYM SYNU I O SZKLANEJ GÓRZE

I.

W przeminione, dawne dni,

Żył parobczak w pewnej wsi,....................

BAŚŃ O ŚNIEŻCE I O KRASNOLUDKACH

W królewskim zamku mieszka

Śliczna królewna Śnieżka,...............................

BAŚŃ O KOCIE W BUTACH Z CHOLEWAMI

Był sobie młynarz,

Miał młyn nad rzeką,.....................

Spis treści

1. BAŚŃ O PANU TWARDOWSKIM

1. JAK PAN CZEŚNIK TWARDOWSKI DJABŁU SYNKA ZAPRZEDAŁ.

2. JAK MAŁY TWARDOWSKI DO PIEKŁA PO CYROGRAF WĘDROWAŁ.

2. BAŚŃ O ŚPIĄCEJ KRÓLEWNIE

1. I.

3. BAŚŃ O DJABLE BORUCIE

1. JAKO SIĘ DJABEŁ BORUTA NUDZIŁ W LOCHACH ŁĘCZYCKIEGO ZAMKU I NA SZLACHECKIEM WESELU CHCIAŁ SIĘ ZABAWIĆ.

4. BAŚŃ O KOPCIUSZKU

1. I.

5. BAŚŃ O DOBRYM SYNU I O SZKLANEJ GÓRZE

1. I.

6. BAŚŃ O ŚNIEŻCE I O KRASNOLUDKACH

7. BAŚŃ O KOCIE W BUTACH Z CHOLEWAMI

Table of Contents

BAŚŃ O PANU TWARDOWSKIM

JAK PAN CZEŚNIK TWARDOWSKI DJABŁU SYNKA ZAPRZEDAŁ.

JAK MAŁY TWARDOWSKI DO PIEKŁA PO CYROGRAF WĘDROWAŁ.

BAŚŃ O ŚPIĄCEJ KRÓLEWNIE

I.

BAŚŃ O DJABLE BORUCIE

JAKO SIĘ DJABEŁ BORUTA NUDZIŁ W LOCHACH ŁĘCZYCKIEGO ZAMKU I NA SZLACHECKIEM WESELU CHCIAŁ SIĘ ZABAWIĆ.

BAŚŃ O KOPCIUSZKU

I.

BAŚŃ O DOBRYM SYNU I O SZKLANEJ GÓRZE

I.

BAŚŃ O ŚNIEŻCE I O KRASNOLUDKACH

BAŚŃ O KOCIE W BUTACH Z CHOLEWAMI