Kazimierz Przerwa-Tetmajer

POEZJE TOM III

Wydawnictwo Avia Artis

2024

ISBN: 978-83-8349-074-8

Ta książka elektroniczna została przygotowana dzięki StreetLib Write (https://writeapp.io).

spis treści

1. I. Wiersze różne

2. Rzeka mistyczna

3. Łąka mistyczna

4. Potok symboliczny

5. Wieczór majowy

6. Pierwotna przyroda

7. Mojżesz

8. Orzeł morski

9. Rusałki

10. Ogród Lezbijski

11. O sonecie

12. Wędrowcy

13. Szukają bóstwa

14. Wszechmocny Bóg

15. Próżno w swej duszy

16. Zbrodnie

17. Motyl

18. Hala

19. Z przełęczy "Mechy"

20. Pod Rysami

21. W Kościeliskach w nocy

22. Z Kasprowego wierchu

23. Dzwony św. Piotra w Rzymie

24. W kaplicy Sykstyńskiej

25. Słońce

26. Capri

27. Na Capri

28. W zatoce Neapolitańskiej

29. Pod Portici

30. Pod Herkulaneum

31. Apollo

32. Danae Tycyana

33. Virgini intactae

34. Dyskobol

35. Kallipigos

36. W Arkadyi

37. Wizya lipcowa

38. Ekstaza

39. Posąg Hermesa

40. Świątynie w Pestum

41. Halucynacya

42. Symbol

43. Pragnienie

44. Mastodonty

45. Pierwotne zjawisko

46. Delfiny

47. Wąż

48. Nimfy

49. Widziadła okrętów

50. Pusty okręt

51. Pusta wyspa

52. Z nad morza

53. Cisza morska

54. Rozbitki

55. Wiecznie samotni

56. Zmartwychwstały

57. Anioł Pański

58. XIX wiekowi

59. Z orlej wyżyny

60. Pochwała dawnej dzielności greckiej

61. Oda jowialna

62. Oda przestrożna

63. Ptaki

64. II. Dla rymu

65. I.

66. II.

67. III.

68. IV.

69. V.

70. III. Album liryczne

71. Muszla

72. Złudzenie wodne

73. Morze

74. W Salerneńskiej zatoce

75. Dziecinne westchnienie

76. Na via Caracciolo

77. Pielgrzym

78. Mewy

79. Trącona struna

80. Na pamiątkę

81. Śpiąca królewna

82. Rycerz

83. Psyche

84. Grób poety

85. Złoty ptak

86. Nad morzem

87. Orzeł

88. Vogue galere!

89. "Cogito ergo sum"

90. IV. Gra słów

91. I.

92. II.

93. III.

94. V. Pour passer le temps oktawą

95. Pour passer le temps oktawą

96. VI. Fantazya liryczna

97. Pieśń wenecka

98. W wędrówce

99. Przez turnie, pustki

100. Pod martwą skałą

101. Gdzie jest

102. Ponure widmo

103. Poranne białe

104. Daleko został

105. Zaszumiał ciemny

106. We mgłach strumienie

107. W pustce

108. Z Mori

109. Martwa puszcza

110. Ciemnosmreczyński staw

111. Z brzegu

112. Sonety

113. I. (Sarkofag w ciemnym wykułem marmurze)

114. II. (O zimny marmur opieram mą głowę)

115. III. (Przy sarkofagu tego głuchej pycie)

116. IV. ( Jestże to prawdą? Nie jestże złudzeniem?)

117. V. ( I wystawiłem kościół , kędy wieczny...)

118. VI. ( Z posępnej ciszy , z grobowej martwoty)

119. VII. ( O morza modre, o łąki w rozkwitach)

120. Dziwna chwila

121. Refleksya

122. VII. Sonet z "Anioła śmierci"

123. Sonet z "Anioła śmierci"

124. Podziękowania

I. Wiersze różne

Rzeka mistyczna

Coraz dalej płyniesz rzeko, rzeko,
Brzeg twój coraz pustszy i urwistszy,
A twe wody płyną coraz bystrzej
I pian męty ciemne z sobą wleką
Ku otchłani, gdzie wszystko przepada,
Gdzie ostoi się tylko Zagłada.

Ah, te źródła jasne i przejrzyste
Pod promiennym, pogodnym błękitem;
Te narcyzy z kwieciem srebrnolitem
Nad źródłami i lilie śnieżyste
I to złote słońce, co upadło
W pełne kwiatów szklannych wód zwierciadło...

Ah, nie wrócisz ty już rzeko, rzeko...
Coraz dalej płyniesz, coraz dalej...
Źródła twoje zostały w oddali,
Brzeg twój kwietny pozostał daleko...
Między martwe stepy i pustynie,
Fala twoja głucho, martwo płynie.

A tam czeka ciebie i pochłonie
Tajemnicza i straszliwa przepaść,
Kędy wszystko, co jest, musi przepaść;
Niezgłębione, nieprzejrzane tonie,
Gdzie, niezwrotnej podróżnicy drogi,
Giną światy całe i ich bogi.

Łąka mistyczna

O cicha, jasna łąko, o zielona
Łąko daleka.
Ku tobie dusza smutna i zmęczona
Z bagien i piasków posępnych ucieka,
Wśród jasnej, cichej zieloności twojej
Szukać spoczynku, szukać niepamięci...
O jakaż czystość twych krysztalnych zdroi,
O jakże nęci
Twoja pogodna złocistość słoneczna;
O jakże koi
Twa cisza wieczna...
O łąko jasna,
Jako zagroda wydajesz się własna
Tym, co na całej wszechziemskiej przestrzeni
Głowy nie mieli gdzie skłonić znużeni.
Letejską zdasz się zbawienną krynicą
Dla tych, co w duszy mając żar i płomień,
Żądz swych szukali żywych uwidomień,
Choć prędzej cienie swoich ciał pochwycą...

Tam — niema więcej czasu i przestrzeni,
Tam światłoskrzydłe przejrzyste i śpiące,
W łodziach, ze ściętych w kryształy promieni,
Godziny wiszą w powietrza ogromie,
Nie pnąc się więcej za jasnością w słońce,
Ani ku nocy chyląc się krawędziom —
Zaczarowanym podobne łabędziom,
W promiennych łodziach wiszą nieruchomie...
Tam między polne
Zioła i trawy i gaje pachnące,
I lilie, srebrnym świecące się puchem,
Czyste i białe chodzą dusze wolne,
Czujące rozkosz najwyższą: być duchem.

Potok symboliczny

W skrzesanych turni rozpadlinie,
W zawrotnej wysokości skalnej,
Szumiący, bystry potok płynie
Niedosłyszany, niewidzialny.

Ze źródeł pod szczytami ścieka,
Gdzie tęcza wiesza świetny nimb,
A szumu jego tam zdaleka,
Samotnych słucha garstka limb.

Jak poświst wiatru w chmur pomroczy,
Tam, z dołu, z ziemi, niesłyszany:
On szumi — i wód fale toczy
Między skrzesane, ciemne ściany.

W koło jest pustka tak ponura,
Takiego chłodu wieje prąd:
Że nawet orły strzępią pióra
I odlatują szybko stąd.

I tylko potok sam, samotny,
Potok potężny, srebrnopiany,
Szumi w wyżynie tej zawrotnej
Pomiędzy ciemne płynąc ściany.

Szumi i pędzi — i z urwiska
Przez głaz, co góry z sobą skuł,
W otchłań się czarną srebrny ciska
I leci bez pamięci w dół.

Fala za falą rwie się, pieni —
Potok samotny, tryumfalny,
Płynie wśród ciemnych cisz i cieni,
Niedosłyszany, niewidzialny.

Haha! Jak krążą ponad szczyty
Kłęby obłoków z wichrem w tan!
Mgieł tuman w lot się porwał, wzbity
Zamachem wichru z skalnych ścian!

Haha! Jak kłębią się i plączą,
Jak się motają z sobą, wznoszą,
W dół opadają — i znów rączo
Nad wierchów suną się pustoszą...

Haha! Jak gwiżdże wiatr i huczy,
Jak huczą złomy stromych ścian —

Zda się, że Szatan tu się włóczy
I w róg uderza, pustyń Pan...

A w głębi cicho, ciemno, mroźno —
W zawrotnej skalnej rozpadlinie,
W straszliwej ciszy pustką groźną
Szumiący, bystry potok płynie.

Niedosłyszany, niewidzialny,
Skąd wstaje tęczy świetny nimb,
Płynie, a jego tryumfalny
Szum słyszy garść samotnych limb.

Płynie i fale z góry ciska,
W bezdenną otchłań, w zwał granitów,
I szum szeroki tam, z urwiska,
Rzuca w dół z falą z chmur i szczytów.

Wieczór majowy

Za ciche wzgórza słońce się zanurza
Jaskrawe w mrocznej głębinie;
Z ciemniejącej ściany skał, powiew różany
Odblasku spływa i ginie.

W toni przezroczej srebrnomodre oczy
Otwiera wieczór majowy
I w mgieł aureoli opada powoli
Na lasy, łany, dąbrowy.

Wyciąga ręce i ściera rumieńce
Ostatnie z niebios rubieży,
A gdy w mroku zbledną, senną gwiazdę jedną,
Jak lampę zapala w wieży.

Z za gór uboczy srebrny księżyc toczy
W otęczy światła przymglonej
I światła mgławicą chmury wskroś się sycą
I mgieł powiewne opony.

W górskiej dolinie pomroczą owinie
Bór stary, odwiecznogłosy;
Na liściu paproci światełko rozzłoci
Pod księżyc upadłej rosy.

Spływa ku łąkom i szepcącym dzwonkom
Stula listeczki wilgotne;
Na zboczu urwistem wichrowym poświstem
Kołysze jodły samotne.

Błędne ogniki rzuca na trawniki
I na posępne bagniska
I z ponad miesiąca błędne gwiazdy strąca
I kędyś w otchłań ciska.

Głowę swą kłoni na skrzydła tych woni,
Co z kwiatów cicho się wznoszą,
I z wonnym powiewem zawisa nad krzewem
Słowików słuchać z rozkoszą.

W ponure groty rzuca promień złoty
Księżyca przez gąszcz i liście,
I pieśni słowicze w głusze tajemnicze
Wsącza i brzmi w nich srebrzyście.

Gdy w ciemnej fali niebiosów zapali
Gwiazd niezliczone kagańce,
Co świecą, jak łodzie na niezmiernej wodzie,
Na świata płynące krańce:

Wówczas na sady, chaty i lewady
Na wody, kwiaty i drzewa,
W mgławic aureoli opada powoli
I zwolna z nocą się zlewa.

Pierwotna przyroda

Cóż jest prócz ciebie przyrodo pierwotna,
Godnego duszy, co pęta zdruzgoce
I krwi ofiarą ducha wzmógłszy moce,
Staje się górna, dumna i samotna?

Tam, w nieskończoność, idzie ona przez twą
Wieczność i pełnię; tobą się oczyszcza
I depcąc nędzne ziemskich złud bożyszcza,
Przeczuwa Boga olbrzymie królestwo.

Tyś jako potok letejski jest dla niej,
Kędy swe skrzydła wniebowstępne pławi,
Kiedy je życie zbrudzi lub okrwawi
I chce ją strącić z pod gwiazd do otchłani.

W tobie jest wszystko i ten ład jest wieczny,
Co duszę ranną, rozbolałą, krwawą
Ucisza, mówiąc: we mnie moc i prawo,
Pierwsza przyczyna i cel ostateczny.

Mojżesz

Posnęli... Otom lud ten wywiódł z mocy wrogów,
Z domu niewoli i z pęt, w których męże jęczą,
A niewiasty usiadłszy przy żarnach u progów,
Stopy swe okuwają gorzkich łez obręczą.

Wybudowałem w drodze piramidy trudu,
A jak powódź nilowa namula równiny,
Ja namulałem cnotą łan serc tego ludu,
I jako kłosy pełne w polu: są me czyny.

Nie bawiłem się kiedy wsiami albo miasty,
Anim w winnicy grony poił się winnemi,
Albo rękoma dotknął słodkich biódr niewiasty
I czuł drżące jej ciało pod piersiami memi.

Alem wywiódł i wiodę, choć wiem, że nie wnijdę,
Idąc przodem, jako dziób prujący okrętu,
Albo ostrz stalny, wbity na drewnianą dzidę,
Lub cap, pierwszy skaczący z skalnego zakrętu.

I nigdym się nie skarżył, anim czego żądał,
I byłem jako wielbłąd, okręt napustynny,
A Tyś był, jako jeździec i drogiś oglądał,
A jam szedł w uździenicy Twej mocy powinnej.

Anim kiedy wstręt czynił Twemu rozkazaniu,
Albo był dla Twej ręki żwirem w mące pszennej;
Alem był, jako żagiel wichrów Twoich wianiu,
I dla oblicza Twego, jak kryształ studzienny.

A przeczżeś mi jest dzisiaj, jako Sfinks milczący,
Przeczżeś mi jest, jak orzeł — któż zna jego drogę...
I jako delfin, wodę w głębi mórz prujący,
I czemuż Cię dziś widzieć i przeznać nie mogę?...

Orzeł morski

W cuchnącej menażeryi, w niewielkiej drucianej
Klatce, na małym złomie bazaltowej skały,
Siedzi, odąwszy piersi, smutny, osępiały
Orzeł morski; tuż obok żółwie i pawiany.

Pokrwawionego kędyś w stepach go ujęto,
Gdy mu kula złamała skrzydło pod obłokiem;
Lata już całe bawi ludzi swym widokiem,
Patrząc w pół ciemne okno źrenicą przymkniętą.

Bezduszne i bezmyślne gapią się nań tłumy,
Gniewa je nieruchomość, obumarłość ptaka,
Potrącają go, klatkę próbują zdjąć z haka,
Ale niczem nie mogą wyrwać go z zadumy.

W ciasnem, dusznem więzieniu dumny ptak królewski
Lat dziesiątki już ginie w męczarniach powoli;
Za widok jego płacą, jego ból nie boli,
Więc ginie między druty zamknięty i deski.

A tam — szeroka, pusta niebiosów opona,
Jasny, wielki krąg słońca daleko, daleko...
Hen, w dole, chmur srebrzyste tumany się wleką
I płaszczyzna wód morskich, ciemna, nieskończona...

Tam — wysp zielone smugi i okrętów białe
Migoczące się ławy i bory olbrzymie;
Wulkany, grzmot w czerwonym ciskające dymie,
I śnieg, srebrzący szarą górskich wierchów skałę.

I cicho... Tylko w głuszy słychać gdzieś dalekiej
Gwiazd toczących się w bezdni grzmiące kołowroty,
Z hukiem śmiga i pęka gdzieś meteor złoty — —
Cicho... Tu gwarną falą nie suną się wieki...

Oto noc. Siadłszy kędyś na podniebnej skale,
Osrebrzony światłością księżyca, powoli
Olbrzymi ptak zasypia w światła aureoli,
W majestacie potęgi i królewskiej chwale.

Śni mu się jego straszna moc i lot zuchwały,
Śnią mu się łowy, walki, burze, oceany...
Cóż ci się tu śni, orle, w twej klatce drucianej?
I tu ci dano kawał bazaltowej skały!...

Rusałki

Od pól rusałki lecą
We mgłach i wód oparach,
Ogniki łapią błędne
Po bagnach i moczarach.

Nad gajem wiklinowym
Taneczny wiją krąg,
A wiatr po łąkach szemrze,
A kwiaty pachną z łąk.

Od pól rusałki lecą
Miesięczną cichą nocą
I łąki rosą srebrzą,
I gaje rosą złocą.

Od pól rusałki lec
W perłowych mgieł pomroczy,
A dziecko na nie patrzy,
Otwiera wielkie oczy.

Zdumione patrzy cicho
Na ich taneczny krąg,
A wiatr po łąkach szemrze,
A kwiaty pachną z łąk.

Od pól rusałki lecą,
Miesięczną cichą nocą
I łąki rosą srebrzą
I duszę dziecka złocą.

***
Od pól rusałki lecą,
Splatają w locie wieńce —
Skrzydlaty ku nim chłopiec
Wyciąga w górę ręce.

I dusza mu się do nich,
Skrzydlata dusza rwie,
A one zaślnią w blasku,
W perłowej giną mgle.

Od pól rusałki lecą,
Nad chłopca zwisną głową,
Białe doń ciała zbliżą —
I lecą w mgłę perłową...
***
Od pól rusałki lecą,
We mgłach i wód oparach,
Ogniki łapią błędne
Po bagnach i moczarach.

Ujrzały duszę cichą
I nieskrzydlatą już —
Złamane, krwawe skrzydła
Upadły w proch i w kurz...

Od pól rusałki lecą
W miesięcznych blasków fali,
Ujrzały krwawe skrzydła —
I tańcząc lecą dalej.

Ogród Lezbijski

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

O sonecie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wędrowcy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Szukają bóstwa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wszechmocny Bóg

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Próżno w swej duszy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zbrodnie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Motyl

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Hala

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z przełęczy "Mechy"

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pod Rysami

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W Kościeliskach w nocy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z Kasprowego wierchu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dzwony św. Piotra w Rzymie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W kaplicy Sykstyńskiej

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Słońce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Capri

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na Capri

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W zatoce Neapolitańskiej

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pod Portici

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pod Herkulaneum

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Apollo

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Danae Tycyana

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Virgini intactae

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dyskobol

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Kallipigos

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W Arkadyi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wizya lipcowa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ekstaza

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Posąg Hermesa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Świątynie w Pestum

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Halucynacya

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Symbol

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pragnienie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Mastodonty

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pierwotne zjawisko

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Delfiny

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wąż

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nimfy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Widziadła okrętów

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pusty okręt

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pusta wyspa

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z nad morza

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Cisza morska

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Rozbitki

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Wiecznie samotni

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zmartwychwstały

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Anioł Pański

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

XIX wiekowi

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z orlej wyżyny

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pochwała dawnej dzielności greckiej

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Oda jowialna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Oda przestrożna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ptaki

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

II. Dla rymu

I.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

II.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

III.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

IV.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

V.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

III. Album liryczne

Muszla

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Złudzenie wodne

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Morze

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W Salerneńskiej zatoce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dziecinne westchnienie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na via Caracciolo

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pielgrzym

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Mewy

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Trącona struna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Na pamiątkę

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Śpiąca królewna

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Rycerz

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Psyche

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Grób poety

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Złoty ptak

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Nad morzem

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Orzeł

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Vogue galere!

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

"Cogito ergo sum"

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

IV. Gra słów

I.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

II.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

III.

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

V. Pour passer le temps oktawą

Pour passer le temps oktawą

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

VI. Fantazya liryczna

Pieśń wenecka

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W wędrówce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Przez turnie, pustki

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Pod martwą skałą

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Gdzie jest

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ponure widmo

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Poranne białe

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Daleko został

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Zaszumiał ciemny

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

We mgłach strumienie

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

W pustce

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z Mori

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Martwa puszcza

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Ciemnosmreczyński staw

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Z brzegu

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Sonety

I. (Sarkofag w ciemnym wykułem marmurze)

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

II. (O zimny marmur opieram mą głowę)

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

III. (Przy sarkofagu tego głuchej pycie)

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

IV. ( Jestże to prawdą? Nie jestże złudzeniem?)

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

V. ( I wystawiłem kościół , kędy wieczny...)

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

VI. ( Z posępnej ciszy , z grobowej martwoty)

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

VII. ( O morza modre, o łąki w rozkwitach)

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Dziwna chwila

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Refleksya

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

VII. Sonet z "Anioła śmierci"

Sonet z "Anioła śmierci"

TEKST DOSTĘPNY W PEŁNEJ WERSJI.

Podziękowania

Wydawnictwo Avia Artis dziękuje serdecznie wszystkim ludziom zaangażowanym w powstanie tej książki.

*****

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

POEZJE TOM III

Projekt okładki: Avia Artis

W projekcie okładki wykorzystano portret Kazimierza Przerwy-Tetmajera .

Autor: Anonim

Wszystkie prawa do tego wydania zastrzeżone.

© Wydawnictwo Avia Artis

2024