Monika Urszula Wójcicka

Poezja Mego Życia

XXI wieku w dobie pandemii walka o przetrwanie w chorobie — cierpienie tom II

© Monika Urszula Wójcicka, 2021

Książka powstała na przełomie 2020 r. i 2021 r.

podczas trwania pandemii Koronawirusa.

Wiersze opowiadają o życiu oraz o trudnych chwilach i przeżyciach powstałych podczas pandemii.

ISBN 978-83-8245-789-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Poezja Mego Życia

2. Wstęp

3. Smutek

4. Rachunki w dobie pandemii

5. Rekordy zakażeń

6. Nadzieja

7. Żal

8. Ja

9. Naiwność

10. Toksyczni Ludzie

11. Poezja

12. Języki obce

13. Doceniać

14. Kamień

15. Sumienie

16. Choroba

17. Jak żyć?

18. Kolejka

19. Szczepionka

20. Przerażenie

21. Patriotyzm

22. Jedenasty listopada

23. Zakończenie

24. Podziękowania

Wstęp

Proszę sobie wyobrazić, że to nie jest tak, że pewnego razu wpadniemy na szalony pomysł, żeby pewnego dnia usiąść w wolnej chwili przy stole i zabrać się za pisanie książek. To wszystko przychodzi z czasem, z wiekiem, musimy do tego dojrzeć wewnętrznie i przeżyć życie od najgorszej strony, tej ciemnej strony życia. Czasami, chcąc coś pożytecznego napisać, trzeba na prawdę przeżyć wszystko to, co jest najgorsze w życiu, popełnić mnóstwo błędów, ponieważ to nam dodaje siły, energii i mocy do natchnienia, jak poznacie życie takim jakie jest na prawdę od tej mrocznej strony, prawdziwe życie, nie będąc już pod opieką rodziny i rodziców, poznacie co to znaczy samodzielne życie poznawaną metodą prób i błędów, wtedy możecie zabrać się za pisanie książek. Po takich przejściach pragnie się przekazywać innym ludziom nabytą wiedzę i doświadczenie z tą myślą, żeby żyło im lepiej się żyło, niż nam oraz robiąc to w nadziei, że inni ludzie zaczną uczyć się na cudzych błędach.

Życie to jest największa przygoda. Każdego dnia uczysz się nowych rzeczy, doskonalisz swoje umiejętności, dbasz o swój rozwój wewnętrzny. Samodzielne życie — tego trzeba doświadczyć na własnej skórze, gdyż życie jest piękne i należy nim się cieszyć!

Monika Wójcicka.

Smutek

Czasami życie przynosi nam ciężkie chwile,

czasami życie przynosi nam bezradność,

czasami nie mamy na nic wpływu.

Taka jest naturalna kolej rzeczy

jedni się rodzą, inni umierają,

jedni są całe życie zdrowi, a inni ciężko chorują.

Dlaczego tak jest, że dobrzy ludzie

cierpią najbardziej?

Dlaczego tak jest, że uczciwi ludzie

cierpią najczęściej?

Złemu człowiekowi żyje się zawsze dobrze,

a dobry człowiek za szybko odchodzi.

Cóż mamy począć z naszym życiem?

Jak mamy żyć, żeby żyć długo i szczęśliwie,

tego nawet sam Pan Bóg nie wie!

Mamy żyć godnie i z honorem,

jednakże kiedy spotkamy na swej drodze

dobrego człowieka, z którym dłużej pożyjemy

i niestety los chciał, że choroba go zabiera.

Choroba ciężka, choroba brutalna,

pojawiła się nagle i znienacka.

I jak możemy pomóc kochającej nam osobie?

Tego nawet ja sama nie wiem.

Najlepiej sprawić, żeby

w te ostatnie dni była najszczęśliwsza na świecie

i modlić się mocno do Pana Boga,

żeby choroba zostawiła

poczciwego człowieka w spokoju.

I mam nadzieję, że tak się stanie

i mam nadzieję, że to tylko zły alarm,

niestety stan zdrowia mówi coś innego

i z każdą chwilą tracę nadzieję.

Modlę się i modlę i nic to nie daje,

sił mi brakuje, już nie wiem co mam począć dalej?

Cóż mam czynić?

Pomóc najlepiej jak potrafię!

I wiedz, że nigdy ciebie samego

nie zostawię w potrzebie,

w zdrowiu i w chorobie

pamiętaj o tym!

Kocham Cię mocno tak było, tak jest

i tak zawsze będzie!

I niech Pan Bóg nad Tobą się zlituje

I przedłuży Ci życie o parę naście wiosen.

Dopiero dwa lata minęły,

w miłości, dostatku i dobroci,

tego nigdy nie zapomnę,

pamiętaj o tym!

Zawsze będę Ciebie kochać

i wracaj szybko do zdrowia

i mam nadzieję, że unikniesz szpitala,

że to jest tylko fałszywy ALARM!

Boże mój, proszę cię dodaj nam siły,

żeby wygrać z chorobą

i dalej żyć szczęśliwie i w miłości.

Odczuwam na prawdę wielki smutek

i pamiętaj na zawsze:

miłość cierpliwa jest

miłość łaskawa jest,

miłość jest prawdziwa!

I niech tak pozostanie na zawsze!

Wracaj szybko do zdrowia!

Data: 04. 11. 2020 r.

Rachunki w dobie pandemii

Powstała pandemia,

przyniosła ze sobą tylko ból i strach

przez nią na rynku pracy jest coraz gorzej

i przez to wszystko właśnie wzrosło bezrobocie

i przez to wszystko ludzie potracili prace.

I powiedzcie mi proszę moi Przyjaciele

z czego mamy żyć i jak przetrwać?

Dzięki Bogu, że mam jeszcze pracę!

Dzięki losie, że aż tak tragicznie nie jest!

Jednakże powiedz mi na jak długo?

Polskie zarobki to jakaś kpina!

Tysiąc pięćset złotych

czy dwa tysiące złotych

i z tego się przez miesiąc utrzymaj!

Sam czynsz z mediami wynosi tysiąc złotych,

aż tak źle nie mam.

Zarobki w Polsce to jakaś tragedia,

a w dobie pandemii są po prostu żałosne!

Jedni przeszli sobie na pracę zdalna

inni poszli na kwarantannę.

Nasz Rząd tak zdecydował

i podjął taką decyzję,

a co z rachunkami, jak ludzie potracili pracę?

Rachunki trzeba płacić, ale nikt o tym nie mówi!

Nikt z tym nic nie robi!

Rynek pracy w Polsce stał się koszmarny!

I czas to zmienić, jak chce się przetrwać

i szukać lepszej pracy i lepszych warunków,

tu czeka nas tylko głód i śmierć!

I ktoś pomyśli, że oszalałam

lecz pomyślcie Państwo,

że taka jest prawda

i ja tylko stwierdzam ten smutny fakt.

Jak wszystko się z naszym zdrowiem ustatkuje

i tak postanowiłam, że jeszcze przeczekam,

ale później opuszczam Polskę,

już wtedy nie będę mieć nic do stracenia!

Żyć będę w Polsce, a pracować w Niemczech,

językiem niemieckim będę władać sprawnie

i dzięki temu przetrwam pandemię,

a jeżeli szczęście i zdrowie nam dopiszą,

to plan się nie zmieni,

a będę najszczęśliwszą na świecie!

Niestety zarobki w Polsce

w ogóle mnie nie satysfakcjonują

i trzeba żyć normalnie,

a póki co w Polsce

żyje dla spłaty rachunków,

to jest koszmarne, bo życie jest piękne!

Trzeba się cieszyć życiem codziennie!

Trzeba czasami odpocząć,

pójść na spacer czy pojechać w góry,

odwiedzić rodzinę i przyjaciół,

nie wolno żyć tylko samą pracą.

Od tego tylko można potracić zmysły,

trzeba tak pracować, by na wszystko wystarczało,

trzeba tak pracować, by nie skąpić grosza,

trzeba tak pracować, by mieć czas na życie!

Trzeba tak pracować, żeby mieć czas

dla partnera, rodziny i przyjaciół,

trzeba mieć czas na życie!

Data: 04. 11. 2020 r.

Rekordy zakażeń

Każdego dnia jest na świecie coraz ciężej,

każdego dnia wcale nie jest lepiej,

coraz więcej bezrobocia,

coraz więcej utraty pracy,

coraz więcej chorych na Covida!

Co raz więcej umiera ludzi

w co mamy wierzyć i komu mamy zaufać?

Tego jeszcze nie wie nikt.

Jednego dnia umiera pięć tysięcy ludzi,

na następny dzień jest już

sześć tysięcy umarłych ludzi,

a na trzeci jest ponad siedem tysięcy zakażeń.

I jak mamy o siebie dbać?

I jak mamy hartować swoje ciało i zdrowie

i jak mamy hartować naszą duszę?

Na świecie jest coraz gorzej.

Z czego ludzie mają żyć?

Z czego ludzie mają się utrzymać?

Nasze oszczędności też z czasem się skończą!

Państwo już to wszystko przerosło!

Jak długo to wszystko potrwa?

Rząd sobie wymyślił rekordy zakażeń,

prasa to przejęła

i każdego dnia robią wyścigi w liczbach,

jak by człowiek był jakimś ochłapem mięsa

rzuconym na pożarcie przez Covida!

I traktują nas jak jakiegoś śmiecia!

Dzisiejszy rekord zakażeń to siedem tysięcy zgonów,

jak można użyć takiego słowa?

Zadaję Państwu pytanie:

kim jest człowiek?

Jaką wartość ma człowiek w dzisiejszym świecie?

Będzie jeszcze straszniej

i pamiętajcie, że to jest dopiero początek,

dopiero zbliżamy się do tej góry lodowej

i minie trochę czasu nim nasz statek się rozbije

i ludzi pochłonie otchłań

i jedyne co nam pozostało

to wiara, nadzieja i modlitwa.

Inaczej można od tego wszystkiego zwariować!

Musimy z tym walczyć,

musimy być silni psychicznie,

musimy to wszystko przetrwać

i ktoś może mi zarzuci,

że napisałam straszny wiersz o ludziach,

ale musimy zlikwidować Covida

inaczej czeka nas wszystkich czarna otchłań!

Data: 05. 11. 2020 r.

Nadzieja

Trzeba wierzyć, że będzie lepiej,

trzeba wierzyć, że pandemii nie będzie,

może los nas zaskoczy

i stanie się tylko lepiej.

Trzeba mieć nadzieję,

że wszystko skończy się dobrze,

że zdarzy się jakiś cud i wirus się cofnie.

Trzeba mieć nadzieję,

myśleć pozytywnie,

że już wszystko wróci do normy.

Trzeba mieć nadzieję,

że kwarantanny narodowej nie będzie,

a czym, że jest Nadzieja?

Tego jeszcze nikt nie wie.

A czym, że jest Nadzieja?

Jest to wiara, że jutro będzie lepiej.

Może tak się stanie, że z głodu nie pomrzemy,

może tak się stanie, że pracą będzie zawsze,

może tak się stanie, że przetrwamy pandemię.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.