Katarzyna Anna Lisowska

Poetycki list do umarłego Przyjaciela

© Katarzyna Anna Lisowska, 2022

Autorka opowiada świat po śmierci swojej Przyjaciółce, Barbarze Rosiek. Barbara Rosiek powtarzała, że ofiarowuje autorce swój spadek literacki, daje wskazówki jak pisać i jak być dobrym psychologiem, bo najpierw była legenda Marka Kotańskiego, a potem Baśki, jaka założyła z nim MONAR. Barbara wyznaczyła Katarzynę na dalszą linię psychologiczną. Była osobą jak Marek Kotański bardzo wrażliwą na los pokrzywdzonych i taka jest autorka niniejszej książki.

ISBN 978-83-8273-986-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Poetycki list do umarłego Przyjaciela

2. Pamiętasz Przyjacielu tamten dzień, jak się umiera światu?

3. Droga do wieczności

4. Czas kaleczy moje rany

5. Cały krajobraz przeznaczeń

6. Grób ma kolor wyobraźni

7. Pokocham jasność nocy

8. Kiedy odejdę

9. Mogiła świata

10. Lament częstochowski

11. Otchłań

12. Opowiem Ci jak dziś wygląda świat

13. Przyjaźń ma imię wieczności

14. Autorstwo zdjęcia na okładce

Pamiętasz Przyjacielu tamten dzień, jak się umiera światu?

Pamiętasz tamten dzień,

Gdy oceany przestały grać?

Niebo przestało zniżać się do świata oraz szumieć,

Ale spotkałyśmy się na błękitnych alejkach ciszy…

Ziemia mi tak drgała pod nogami.

Powietrze było duszne od ciszy.

Mrok był jak światło i było strasznie.

Pamiętasz, Przyjacielu, spacer po cmentarzu?

Człowieka martwego kładziono do ziemi.

Większość pogrzebów nic nie mówi o naszym życiu.

Narkomania to jest taki zastrzyk w plecy.

Bierze się, żeby nie zagryźć się do rana.

Wiesz, błękit w sercu Twym.

Wszystkie drogi na opak otwarte.

Można pobłądzić na zawsze.

Droga do wieczności

Droga do wieczności to jest droga do siebie.

Powtarzam, że powroty są zawsze trudne.

Listy wygasają w zimnym popiele.

Krążę nad swoją trumną.

Odchodzę każdego dnia, ażeby być,

Bo z każdym dniem jestem coraz większą pełnią.

Talizmanem jest moje serce.

Wygaśnie w ziemi.

Przytulę jeszcze pierwszy raz swoją matkę.

Kocha się do końca. Każdy prześwit dziurawego nieba.

Kocha się bez względu na okropieństwa czasu i zdarzeń.

Przyjacielu, bądź mi, mów mi, złość się na mnie, ale więcej

mi nie odchodź

Na zawsze.

Czas kaleczy moje rany

Płynę w stronę wilgotnego nieba.

Mam klawiaturę za 20 zł. kupioną w markecie.

Ważne, że mogę wypisać światu świat.

Odkąd odeszłaś niebo jest takie suche.

Gwiazdy są takie ciemne,

Powietrze jest takie szorstkie.

Odkąd odeszłaś krąży mi serce pod światem.

Czeluść zwątpienia drga mi i unosi duszę w zaduszne

miejsce pragnień.

Nie bądź mi ciszą więcej, porankiem bez uśmiechu,

Całym przegadanym dniem do siebie.

Cały krajobraz przeznaczeń

Każdego dnia budzą się w pocie.

Odchodzę od zmysłów.

Skazano mnie nie jeden raz na szpital za szaleństwo

Wrażliwości, za nieobojętność, za to, że cierpię nad cierpiącym

światem,

Bym cierpiała jeszcze bardziej.

Ciebie zakazano za to 20 razy.

Przyjacielem jest się do ostatniego oddechu szaleństwa,

Do ostatniego słowa nie dla skazywania niewinnych.

Człowiekiem jest się jeszcze do ostatniego zdania.

Potem proch, łzy i samotność.

Przyjacielu, Twoja urna otarła się o moją dłoń

Przed złożeniem do pustki,

Jaką już tylko po śmierci oferuje świat.

Ale jak mówiłaś wtedy naprawdę dopiero stajemy się dla świata.

Grób ma kolor wyobraźni

Przecież wiadomo, że nigdy nie umieramy do końca.

Zostają po nas listy, zapalniczki, ostatnie papierosy,

Czasem i wino i odłamek skaleczonego przez nas szkła.

Lustra pękają pierwsze.

Moja wyobraźnia prowadzi mnie do Ciebie.

Przyjdziesz znowu cieniem wspomnienia w przesileniu

zimy i jesieni.

Pogadamy ze sobą we śnie. Drążymy świat jak robaki

jabłko.

Starzy ludzie na wsi mocno są przywiązani do duchów

zmarłych.

Odprawiają modły na cmentarzach, noszą znicze i sztuczne

kwiaty,

Jakie szybko stają się bure.

Pokocham jasność nocy

Wiesz, czasami się denerwuję, że Cię nie ma.

Sama palę papierosy pod cmentarzem.

Umieram na pół poważnie, ale ludzie i tak się boją.

Przerwana lekcja etyki znaczy tyle, co sto uniesień wiatru.

Potem zatrzaskują się drzwi.

Moi mistrzowie umarli za życia,

Zajadła ich własna kariera.

Być ponad popiół a nawet diament.

Stać się różańcem z kwiatów.

Wybudować sobie twierdzę w sobie.

Ochroń siebie przed sobą.

Wybacz mi każdą ranę

Zadaną w czasie dorastania

Na moim ciele.

Ale my jesteśmy z jednego świata,

Za bardzo podobne są nasze drogi, by nad czymś jeszcze

Siąść i pomilczeć.

Kiedy odejdę

Pobiegnę lasem, strumykiem a nawet przepłynę płytką

rzekę…

Uścisnę Cię jak ostatni raz na peronie w Krakowie,

W listopadzie, jak pachniało śmiercią, chryzantemami

i zniczami…

I ja Cię wypuściłam do Częstochowy, byś tam dogorywała.

Umiera się czasami tak szybko, że nie można się pożegnać…

Nie umieraj mi tak szybko już więcej Przyjacielu.

Twoje oczy brązowe jak bursztyn zapadają w pamięć

I pełne są życia.

Gdzie patrzysz teraz? Kradniesz z drzewa poznania?

Byłaś zawsze Ewą. Udawałaś, że Adama nie poznałaś.

Mogiła świata

Noszę białe róże ulicami.

Nic to nie daje.

Niebo rzadko wzrusza się.

Świecie mój, coś Ty uczynił człowiekowi…

Jesteś dla mnie jak kometa, która zmierza do zagłady,

Ale nigdy tam nie dotrze.

Za bardzo świeci słońce o poranku,

Nawet przez chmury,

By wciąż nie widzieć nowego dnia.

Lament częstochowski

Oczy mam pełne Ciebie,

O jakże mi serce goreje,

Jakże mi dusza wznosi się ponad świat,

Jakże serce biegnie ponad grób.

Wiem, że umrę do reszty,

Wypalę się,

O jakże trudne są dni,

Kiedy umierają ludzie bliscy.

O jakże serce mi się rwie do Ciebie Przyjacielu,

Jak nostalgie grają mi nawet na ciele.

Jakże drży moje ciało,

Jakże gorące jest czoło, które w pocie spływa.

Przyjacielu, o jakże zakurzony jest każdy kąt,

Kiedy odchodzisz stąd niespodzianie.

Otchłań

Noc mi się kołysze u szyi.

Dni mi kurczą się w gardle.

Zaciskam pięść czasu.

Staje się wysypiskiem, śmieci, literatury

I nie wiem dlaczego, ale kasztanów.

Natargałam ich w dzieciństwie

na całe życie, by je w sobie nieść.

Mam blask nocy w sobie,

Księżyc wędruje we mnie,

A na świecie chmurki ciemne

Rozbijają się o konary drzew.

Lubię stare drzewa i stare kobiety.

Lubię jak dojrzewa przestrzeń i czas i moje zmysły.

Lubię pęknięcia na korze i dębowych meblach.

Lubię leżeć na zimnej podłodze po upalnym dniu,

Niezależnie od pory roku.

Opowiem Ci jak dziś wygląda świat

Jak widzisz, poczytalność u mnie wciąż umiarkowana.

Kocham, żyję, cierpię, tracę, gorycz mnie napełnia.

Oddaję wszystko światu w wersach.

Staram się brać mało.

Wybaczamy i pamiętamy, pomagamy i pragniemy dobra.

Dziś jest 5 lipiec, szłam Rynkiem krakowskim.

Ukraińcy śpiewali hymn Ukrainy, potem nasz,

Jak Dąbrowskiemu trudno było złączyć, co podzielił wróg.

Tak oni teraz skąpani we własnej krwi,

Drążą ziemię do upadłego, by każdy centymetr pozostał ojcowizną.

Jak zaczynała się wojna starsza kobieta krzyczała

na Rynku w Krakowie,

By wybaczyć przeszłość i ratować ich rodziny.

Komu by serce nie zadrżało do ostatniej komory.

My zawsze byliśmy na nie dla zagłady,

Mamy babcie i dziadków z Auschwitzów i Dachaów.

Syberyjskie koszmary nawiedzają nas nawet poza snem.

Trauma w nas rozgałęziła się.

Mieszkam niedaleko Oświęcimia.

Każda zima jest czarna jak dym z pieca,

Gdzie wszystko pali się do końca,

A winno tylko to, co nieprzydatne.

Jakże mogli spalić naszych krewnych w piecach…

Przyjaźń ma imię wieczności

Pachnie jeszcze umieraniem.

Czuję wciąż Twoje mocne przytulenie,

To musiało Ci starczyć na ostatnią drogę

A mnie na całe życie bez Ciebie.

Nie mogę tego pisać, bo zamkną mnie w psychiatryku,

Ale zaryzykuję. Jesteś ciągle obok mnie,

Czuję Twoją obecność,

Na jawie gadam z Tobą.

Gadam z umarłymi, ale to trwa od dziecka.

Nie uznaje końca niczyjego świata.

Są tylko początki.

Autorstwo zdjęcia na okładce

Zdjęcie wykorzystane na okładkę książki jest autorstwa Katarzyny Anny Lisowskiej. Przedstawia Barbarę Rosiek w ulubionej Piwnicy pod Baranami.