Renata Blicharz

Pocztówka z bajki

Wydanie drugie

Zdjęcie na okładce Renata Blicharz

© Renata Blicharz, 2018

W tych wierszach — pełnych pięknych metafor — Czytelnik znajdzie poetyckie spojrzenie na świat, który przy ich lekturze okazuje się i jego światem. Warto więc go odkryć… „Pocztówka z bajki” jest debiutancką książką Renaty Blicharz. Do dziś wydała poetyckie tomy: Pocztówka z bajki (1997), Kolekcjonerka (2006), Czarna aureola (2009), Kołderka z białego marmuru (2011), Czarownica w sypialni (2015).

Autorka zaprasza na bloga „Poezja jest magiczną stroną życia”

(http://reniablicharz.wordpress.com).

ISBN 978-83-8126-789-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Pocztówka z bajki

2. KLEPTOMANIA

1. Czas

2. Jestem

3. „Wyszłaś z tą swoją nadzieją i wiarą…”

4. Modlitwa polna

5. Jesienią

6. Goździki

7. Życie nasze

8. „Zmęczona jestem…”

9. „Mój skrzydlaty anioł stróż…”

10. Boże Narodzenie

3. WYROK

1. „Jest we mnie miejsce na miłość…”

2. „Mówisz, że jeszcze nieraz…”

3. W porze kwitnienia bzu

4. „Cóż fryzjer…”

5. Podróże Marii

6. Czego się boi nocą

7. „Dam ci moje życie…”

8. Okno

4. NIEPOGŁASKANIE

1. Pawiki weselne

2. Sen o zimie

3. Niekochana

4. „Już niczego od siebie…”

5. Oczy naszej miłości

6. „Wyrzuciłam z szafy…”

7. „Moja pamięć…”

8. Na do widzenia

5. ZAMKI NA PIASKU

1. Zapamiętanie

2. Romans rozsądny

3. List

4. Laura

5. „Nie jestem jeszcze starą kobietą…”

6. Miłość

7. „czekanie…”

8. Podróż

9. Może dlatego

10. Pożegnanie

KLEPTOMANIA

Czas

Nie mam pończochy:

grosz do grosza

systematyczność zaprzecza mojej naturze

w życiu poruszam się

jak śniegowy płatek

jestem kleptomanką chwil

zdziwień i zachwyceń

czasem przeglądam je

w lustrze

zagracam tym wszystkim

nieistotnym i nieważnym

moje chwilowe istnienie

właściwie

nic się od tego nie zmieniam

tylko

skąd przy oku

ta kurza łapka

Jestem

Boli mnie cały świat

ze szczęścia

Boli mnie cały świat

z rozpaczy

Łzy mają gorzki smak

Nie płaczę

***

Wyszłaś z tą swoją nadzieją i wiarą

które miały ci wystarczyć na długie lata.

Skąd wracasz

z niewidzialnym garbem na ramionach,

niepewna i przelękniona?

I mówisz takie dziwne słowa:

nie umiem zmienić gliny,

z której jestem ulepiona.

Nie umiem

i znowu muszę udawać,

że żyję.

Modlitwa polna

Świątku przydrożny

najfrasobliwszy z frasobliwych

odkryty przy zapomnianym polnym trakcie

spraw

bym nigdy nie przeszła mimo

i nie była pominięta

by dotknął mnie

palec Boży hojnie darzący

kroplami piołunu i soli…

…bym odeszła

z tęsknotą

Jesienią

I jakoś mnie ubywa

z każdym dniem

Oddechu coraz mniej

uśmiechu coraz mniej

i śpiewu coraz mniej

kochania coraz mniej

Tylko coraz więcej

czasu

Goździki

Wy chyba jesteście

anioły wygnane z nieba.

Bo i kolor nie ten

i pióra — nieuładzone jakieś,

frywolnie i beztrosko poszarpane.

I chociaż tutaj nie jest

wam tak źle

czasem wspominając niebo

wasze wysmukłe nogi

uginacie w kolanach.

Życie nasze

Z tyloma rzeczami trzeba się godzić

tyle odżałować marzeń

po tylu wzlotach upaść

tylu słowom kłamliwym przytaknąć

wysłuchać tylu prawd fałszywych

tyle ukłonów nagrodzić brawami

do obrzęku dłoni

W końcu

pozostaje pobłażliwy uśmiech

spokojne zdziwienie

że ktoś jeszcze próbuje

walczyć

***

Zmęczona jestem

powinnością moją

i wszechogarniającym zniechęceniem

tysiącem słów znaczących

i bez znaczenia

tysiącem wymownych spojrzeń

przemilczeń i uśmiechów

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.