Pocałowałam twojego brata

Ada Tulińska

Copyright © by Adelina Tulińska-Szynkarewicz

Autor grafik na okładce: stock.adobe.com/vitalygrin

Autor grafiki na wyklejce i elementów

zdobiących numery rozdziałów:

Adelina Tulińska-Szynkarewicz

Projekt okładki, DTP: Adelina Tulińska-Szynkarewicz

Redakcja, korekta: Kaja Będkowska

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Książka, ani żadna jej część, nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody autorki.

Wydanie I

Bedoń Przykościelny 2025

ISBN: 978-83-973579-8-3

Nocne czytanie

Od autorki

Hej!

Jest mi szalenie miło, że sięgasz po tę książkę. Naprawdę dziękuję z całego serducha! ❤️❤️❤️❤️❤️❤️

Historia Harper i Olivii powstawała ponad rok. Parskałam nie raz śmiechem, zdarzało się, że płakałam. Serio kogoś nienawidziłam.

Kilka razy zmieniałam tytuł. Poprzednie były beznadziejne, nie pytaj.

Jednak wreszcie ta zwariowana historia ujrzała światło dzienne.

Uprzedam szczerze, końcówka pierwszego tomu sprawi, że rzucisz ksiązką o ścianę. (Nie sprawdzaj teraz!).

Drugi tom jest w fazie: za chwilę się nim zajmę. Zapraszam na mój Wattpad.

Słodka okładka sugeruje lekką młodzieżówkę z humorem, ale nie daj się zwieść. Ta książka porusza też trudne tematy.

Na kolejnej stronie widnieje lista triggerów, które mogą być uznane za spojlery, wiec jak jesteś okej z treściami dla wrażliwych po prostu przerzuć stronę z zamkniętymi oczami. Książka jest przeznaczona dla młodzieży powyżej trzynastu lat. To absolutne minimum, ponieważ znajdują się tu sceny mogące wywołać stres. Jeśli nie jesteś pewna/y najlepiej skonsultuj to z rodzicem lub opiekunem.

Będę najszczęśliwszą autorką pod słońcem, jeśli dasz mi znać w social mediach, co sądzisz o historii i czy też masz ochotę kogoś z bohaterów wrzucić do kupy łajna.

ściskam,

Ada

TW: Zaburzenia odżywania, toksyczny rodzic, samotność, poczucie pustki, agresja, przemoc psychiczna i fizyczna, porzucenie dziecka, bodyshaming

Dla wszystkich dziewczyn, które próbują odnaleźć siebie.

Czasem trzeba się zgubić.

Czasem trzeba wyjść ze strefy komfortu.

Czasem wystarczy jeden uśmiech i ciche „kocham cię”

do odbicia w lustrze.

playlista Harper

Shawn Mendes & Camila Cabello – I Know What You Did Last Summer

Billie Eilish – LUNCH

Olivia Rodrigo – obsessed

Tate McRae – greedy

Doja Cat – Paint the Town Red

Chappell Roan – Good Luck, Babe!

Dove Cameron – Too Much

Reneé Rapp – Tummy Hurts

Fletcher – Eras of Us

Rebel Child – Dylan

Sabrina Carpenter – Feather

EMELINE – 99 boys

***

playlista Olivii

Billie Eilish – BIRDS OF A FEATHER

Taylor Swift – So Long, London

Gracie Abrams – Risk

Shaboozey - A Bar Song (Tipsy)

SZA – Saturn

Laufey – Goddess

Olivia Rodrigo – can’t catch me now

Selena Gomez & benny blanco – How Does It Feel To Be Forgotten

Amber run – I found

Nessa Barrett – Dying on the Inside

LØLØ – wish i was a robot

Conan Gray – Lonely Dancers

1

Harper

Każdy sportowiec ma swój plan. Mój brzmi: zrób wrażenie

i uciekaj z miasta.

Mięśnie mam napięte ze zdenerwowania. Wodzę wzrokiem za pomarańczową piłką, której uderzenia odbijają się echem po trybunach.

Żar leje się z nieba i nie daje nam chwili wytchnienia. Moja najlepsza przyjaciółka Vicky smaruje mi przedziałek między dwoma warkoczami kremem z filtrem. Może niektórym ten zapach kojarzy się z odpoczynkiem na plaży. Nam – z ciężkim wysiłkiem podczas treningów i rozgrywek. Obydwie jesteśmy spieczone jak raki mimo tego, że smarujemy się od tygodni. Powietrze wypełnia gwar podekscytowanych głosów i okrzyki kibiców. Słyszę ich urywki. Wszyscy komentują grę dziewczyn w pomarańczowych strojach. Najwyższa z nich, z kręconymi włosami i ciemną skórą, właśnie wybiła piłkę na aut. Uczniowie wokół nas syczą: Ale schrzaniła, rusza się jak słoń. To miał być skok?

Coś skręca mnie w środku na myśl, że za chwilę ja się stanę przedmiotem podobnych komentarzy.

Trwa właśnie turniej koszykówki, na który zjechały się zespoły z okolicznych szkół. Boisko podzielono na dwie części. Pod jednym koszem grają chłopcy, pod drugim my. Dookoła siatek na trybunach siedzą rodziny i przyjaciele zawodników. Wielu z nich ma na głowach czapki z daszkiem z logo drużyny. Ci bardziej zaangażowani stoją przy siatkach i głośno kibicują. Całe trybuny zamieniły się w falę kolorów naszego liceum – granatowego i żółtego. Niektórzy mają specjalne chorągiewki. Przy wejściu do szkoły stoi uczeń przebrany za wielką pomarańczową piłkę do kosza. Najmłodsi kibice wolą stać w kolejce, żeby zrobić sobie z nim zdjęcie.

– Temu to dopiero musi być gorąco – wzdycha Vicky, odkręcając butelkę z wodą. Upija długi łyk, a potem daje mi się napić. To najlepsza przyjaciółka na świecie. Dobrze wie, że nie mam najłatwiejszego życia i stale się mną opiekuje. Przylgnęłam do niej jak huba do drzewa. Nie mam pojęcia, co bym bez niej zrobiła.

– Nie jest mi go szkoda – marudzę, doskonale wiedząc, że koleś wcale nie jest taki wspaniałomyślny. Za każdą fotkę liczy sobie pięć dolarów, a jeśli jakiś rodzic nie ma gotówki, odprawia ich z kwitkiem.

Mój kuzyn Will, miejscowy typ spod ciemnej gwiazdy, właśnie zbija fortunę, sprzedając lemoniadę z wózka. Ktoś mógłby uznać, że jest wspaniałym i troskliwym bratem, który przyszedł mi kibicować, ale prawda jest taka, że rodzice kazali mu przyjść. Nazywam go kuzynem, bo łatwiej mi to przełknąć. Ma mnie całkowicie w dupie. Nie ma zamiaru oglądać meczu. Widzę, jak flirtuje przez kontuar z wysoką blondynką, jednocześnie wciskając jej dodatkowy napój. Dziewczyny przeważnie uważają go za intrygującą postać – jeździ na motorze, ma tatuaże i kombinuje. Tak właśnie to wygląda. Jestem z rodziny cwaniaczków.

Chwytam kołnierzyk granatowej koszulki z numerem osiem i wachluję się nim, by choć trochę się ochłodzić. Zawodniczki, które właśnie zeszły z boiska, kładą się plackiem pod starą wierzbą obok nas.

Wiele z nich obserwuje mecz chłopców. Również Victoria nie może oderwać od nich wzroku, szczególnie od jednego zawodnika. Jack Taylor jest uważany za jednego z najprzystojniejszych chłopaków w naszym liceum. Wysoki, muskularny, z hollywoodzkim uśmiechem i takim cudnym loczkiem opadającym na czoło.

Vicky podaje mi warkocze do rąk i zaczyna smarować mi kark i plecy.

– Dzięki – mówię i zamieniamy się miejscami. Wyciskam kleks kremu na jej plecy z pierdzącym odgłosem.

– Vicky, no weź – mówię przekornie i zaczynamy się śmiać wraz z innymi zawodniczkami, które też się przygotowują do meczu. Kat zawiązuje właśnie bandankę na czole, a Cristina rozciąga mięśnie łydek.

Przyjaciółka odwraca się i zaczyna mnie łaskotać w ramach zemsty. Przewracamy się na ziemię niezdarnie, ale nie odpuszcza. Zapach kremu do opalania miesza mi się z wonią świeżo skoszonej trawy.

– Oszczędzaj siły na boisko – besztam ją, śmiejąc się wniebogłosy. Trawa kłuje mnie w plecy.

– Jestem z tobą w drużynie. Nie muszę mieć sił na boisku – odpowiada.

– A co to miało znaczyć? – czuję w brzuchu nieprzyjemne ściśnięcie.

Rude włosy okalają piegowatą twarz przyjaciółki niczym złocista aureola. Marszczy nos.

– Tylko tyle, że ty masz siłę za nas wszystkie.

Nie mam na to odpowiedzi. Zawsze staram się dać z siebie dwieście procent.

– Nie łam się – mówi Vicky, schodząc ze mnie. – Wiem, że walczysz o to, by dostać się do rozgrywek stanowych. Dasz sobie radę.

Przełykam ślinę, patrząc na przyjaciółkę. Chciałabym umieć jej odpowiedzieć coś równie motywującego, ale nic nie przychodzi mi do głowy.

Cała drużyna wstaje. Następnie wykonujemy krótki układ choreograficzny zagrzewający do walki, będący naszym znakiem rozpoznawczym. Na koniec robię gwiazdę.

– Tygrysice, zaraz wchodzicie – informuje nas trener, zerkając spod daszka czapki na tablicę z rozkładem meczów.

To ogólnie miły człowiek, ale dość pobłażliwy. Drużynę dziewcząt, ku mojej frustracji, traktuje z przymrużeniem oka, skupiając się na chłopakach. Moje koleżanki się cieszą, że to właśnie ich wyciska jak cytrynę. Ja uważam, że powinien nas bardziej temperować. Moje koleżanki są nieco rozleniwione, co wpływa na wizerunek całego zespołu.

Niepokój we mnie gwałtownie narasta. Zastanawiam się, czy na trybunach jest dziś jakiś łowca talentów. Czekam z utęsknieniem, łudząc się, że niebawem taki skaut do mnie podejdzie i zaproponuje trening na poważnie. Pozwoli mi przejść na zawodowstwo i wyrwać się z tej dziury. Bardzo, bardzo mi na tym zależy.

Przeczesuję wzrokiem trybuny, ale nie widzę nikogo nowego. Uczniowie wrzeszczą, bo Jack właśnie trafił piłką do kosza. Biegnie przez boisko, unosząc ręce do góry. Pot spływa po jego opalonej twarzy. Jestem zazdrosna o jego postrzeganie w szkole. Wszyscy mówią, że jest faworytem do stypendium.

Wstajemy z trawy. Gdy tylko opuszczam cień drzewa, czuję, jak promienie ogrzewają całe moje ciało. Jeszcze nie rozpoczęłam gry, a już jestem cała spocona i zarumieniona.

Vicky poprawia wiązanie brudnych adidasów, po czym do mnie dołącza. Ma na sobie koszulkę w barwach drużyny z numerem pięć. Rudą kitę zawiązała na czubku głowy w ciasny kok.

– Uważaj na siebie – prosi, kiedy podchodzimy do boiska.

Prycham, bo nie potrzebuję takich „dobrych rad” od koleżanki. Nie mamy szczęścia i do gry stajemy z najmocniejszym zespołem. W dodatku tworzą go same wredne dziewczyny, które lubią się wyżywać na przegranych. Zadzierają wysoko nosa i szydzą ze słabszych. Podczas meczu w zeszłym roku ostro faulowały naszą drużynę. Vicky boi się, że stracę panowanie nad sobą, co nie ukrywam, zdarza się dość często. Połowa szkoły przykleiła mi już łatkę niestabilnej emocjonalnie.

Zajmujemy pozycje na boisku. Naprzeciwko mnie staje zawodniczka z krótką fryzurą i złowieszczym uśmieszkiem. Jej haczykowaty nos kojarzy mi się ze złą czarownicą z bajek. Ma na sobie czerwono-żółtą koszulkę z numerem jeden, w której wygląda na jeszcze bardziej rumianą.

– Bezpański pies też chce pograć – drwi, podgrzewając mi krew w żyłach.

Chyba wszyscy na tym boisku znają moją trudną sytuację. Jestem właśnie w piątej rodzinie zastępczej i miewam problemy z agresją. Po trzecim razie przestałam sobie robić nadzieję, że nowa rodzina mnie zrozumie, zaakceptuje i pokocha. Zawsze kończyło się to tak samo. Nie mogłam zdzierżyć tego, że ktoś przygarnia mnie z litości, a potem nie potrafi poradzić sobie z moim charakterem. Ścieramy się, wybuchają awantury i w efekcie znowu wracam do punktu wyjścia.

Każdy sportowiec ma swój plan. Mój brzmi: zrób wrażenie i uciekaj z miasta. Marzę o tym, by wyjechać stąd i zostawić przeszłość za sobą. Od zawsze czułam, że moje miejsce nie jest tutaj. Cały czas zresztą czuję niedopasowanie i czegoś mi brakuje. Wyobrażam sobie, że jeśli będę trenować wystarczająco mocno, to wtedy mi się uda, jak Serenie Williams. Przyjdzie dzień, kiedy kupię sobie ubrania w dowolnym sklepie, w którym będę chciała. Będę jeździć luksusowym samochodem. Jak zamykam oczy, to niemal czuję zapach tapicerki i słyszę pęd kół.

Posyłam złośliwej zawodniczce twarde spojrzenie. Znam te sztuczki. Chce mnie wkurzyć i zdekoncentrować.

Trener w czarnej koszulce podchodzi z gwizdkiem w zębach, bawiąc się nagrzaną piłką. Posyła nam ostrzegawcze spojrzenie, ale widzę, że zerka też na Taylora, który znowu błyszczy na sąsiednim boisku. Tego właśnie pragnę. Takiego uznania. Uginam kolana do wyskoku, jednocześnie czując, jak ze zdenerwowania przyspiesza mi oddech. Jeśli teraz są na trybunach skauci, mam bardzo marne szanse, żeby zabłysnąć. Staram się uspokoić oddech i skoncentrować się na celu.

Trener podrzuca piłkę. Wirujący pomarańczowy kształt rozmazuje mi się przed oczami. Ktoś popycha mnie ramieniem, więc dziewczyna z jedynką na koszulce dosięga do piłki pierwsza. Rozpoczyna się gra, sędzia nie dostrzegł faulu i ignoruje moje protesty. Victoria próbuje odebrać piłkę dziewczynie, która kozłuje w kierunku kosza. Huk piłki, uderzającej o podłoże, wybrzmiewa mi w uszach. Nie zdążam mrugnąć, nim Jedynka zdobywa pierwsze punkty. Kibice nagradzają ją wiwatami i oklaskami. Ku mojemu rozgoryczeniu dostrzega ją również gwiazda drużyny męskiej. Pieprzony Jack Taylor aż zdjął koszulkę, opiera się o siatkę i z zainteresowaniem śledzi jej ruchy. Zaciskam zęby, bo jeśli na trybunach siedzi ktoś ze stanowej ligi, to z pewnością zapisuje teraz punkty tej wiedźmie.

Rozżalona Vicky patrzy mi w oczy. Kiwam jej głową, żeby się nie przejmowała i stajemy do drugiej rundy.

Pocieram dłonie o siebie, próbując zapanować nad emocjami. Nie po to ćwiczyłam dniami i nocami, żeby teraz jakaś jędza z haczykowatym nosem odebrała mi życiową szansę.

Jedynka z pyszałkowatą miną staje naprzeciwko. Mam ochotę pięścią zetrzeć jej z gęby ten paskudny uśmieszek.

Rozlega się gwizdek sędziego i piłka znowu jest w grze. Sytuacja się powtarza, zostaję odepchnięta, a piłkę przejmują przeciwniczki. Nie! Rzucam ciałem gwałtownie do przodu, by dotrzeć do piłki. Muszę mieć minę zdeterminowanego buldoga, bo czarnoskóra wysoka dziewczyna patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami. Wykorzystuję ten moment dekoncentracji i wytrącam jej piłkę z rąk. Łapie ją Kat, która kozłuje i wrzuca ją do kosza. Słyszę, jak trybuny wybuchają hałasem okrzyków uznania. Nie ja rzuciłam, ale teraz to się nie liczy. Jesteśmy drużyną.

Przeciwniczki są wściekłe. Proszą sędziego o czas i omawiają strategię w ciasnym kole. Jack Taylor obdarza mnie łaskawym spojrzeniem, a potem ustawia się w kolejce po lemoniadę. Nie patrzę na jego zgrabne, opalone ciało. Wcale nie. Z tabeli rozgrywek wiem, że nasz mecz jest dziś ostatnim. Wszyscy mają już dość obezwładniającego upału. Część kibiców wstaje z trybun i zmierza do wyjścia, rozmawiając beztrosko. Kątem oka widzę osobę, która przed gwiazdą drużyny chłopców odbiera napój. Jack podchodzi do Willa i wymieniają kilka słów. Kiedy ich oczy wędrują w moim kierunku, czuję, jak kula gorąca wypełnia mnie od środka.

Oblizuję wyschnięte na wiór usta i ponownie ustawiam się w pozycji. Skupiam wzrok na piłce trzymanej przez sędziego, starając się ignorować mrowiące spojrzenia na karku.

Kolejna rozgrywka nie ma nic wspólnego ze sportem, bo w ogóle nie można tego nazwać fair play, bardziej to przypomina zawody sumo niż kulturalną koszykówkę dziewcząt. Już wiem, jaką strategię obrały przeciwniczki – odgradzają mnie od piłki murem ciał. Próbuję się przepchnąć, ale jest za późno. Jedynka znowu zdobywa punkty. Mam ochotę wziąć w ręce kij od szczotki do zamiatania boiska i przywalić wszystkim w te puste łby.

I wtedy dzieje się coś, co sprawia, że tracę swoją brawurę i znów czuję się jak zagubiona dziewczynka, która błagalnym wzrokiem wodzi za potencjalnymi rodzicami podczas dni otwartych w sierocińcu. Przy siatce stoi mężczyzna w czapce z daszkiem, w dłoniach trzyma podkładkę i długopis. A więc jednak dziś jest na stadionie skaut. Przygląda się zawodniczkom oceniającym wzrokiem i zapisuje coś na kartce. Zamienia kilka słów z naszym sędzią, jednocześnie błądząc spojrzeniem w moim kierunku. Prostuję się jak struna, żeby zaprezentować swój wzrost i profesjonalną postawę.

Jedynka też go widzi. Jej wąskie usta drgają ze zdenerwowania. Chytre oczka rzucają mi krótkie spojrzenie.

Muszę się zmobilizować i dać z siebie wszystko. Nadchodzące minuty mogą zdecydować o całym moim życiu. Staję na pozycji, tak aby Vicky mogła wybić piłkę i podać do mnie.

Posyłamy sobie porozumiewawcze spojrzenie. Jedynka się piekli naprzeciwko przyjaciółki. Jestem pewna, że ma świadomość, że jak tylko dostanę piłkę do rąk, to będzie po sprawie. Znowu przede mną ustawia się kilka dziewcząt. Przez ułamek sekundy gapię się na ich białe podkolanówki, aby się lepiej skoncentrować.

Sędziujący trener z uśmiechem wraca na środek naszej części boiska. Jego promienna mina tylko mnie drażni. Podrzuca piłkę i Vicky, zgodnie z planem, wybija ją w moim kierunku. Napinam wszystkie mięśnie po to, żeby przedrzeć się przez mur ciał. Buty przeciwniczek szurają po czerwonym podłożu, kiedy próbują mnie zatrzymać, ale nie dam się. Jestem najlepsza. Pokonam je z palcem w nosie. Tak sobie mówię, bo chcę w siebie uwierzyć.

Kozłuję piłkę w kierunku kosza. Zaraz zrobię dwutakt i zdobędę punkty dla drużyny. Wiedźma z haczykowatym nosem rusza do ataku, by zablokować mi drogę. Odbijam piłkę pod jej nogami. Okiwałam ją! Niemal już słyszę wiwaty na trybunach.

Chwytam piłkę w dłonie, robię długi sus. Oczami wyobraźni widzę, jak piłka wpada do kosza, na którym zawisam niczym koszykarz NBA. Uśmiecham się szeroko.

Nie przewidziałam jednego. Sznurowadło mi się rozwiązało i zamiast wyskoczyć wysoko do góry, robię niezdarny podskok i upadam, ścierając kolano do krwi.

Drużyna przeciwniczek wybucha gromkim śmiechem, a ja nie umiem się powstrzymać. Złość i ulatujące daleko marzenia budzą we mnie zwierzę. Szybko wstaję i popycham Jedynkę z całych sił, ona wpada na swoją koleżankę i obie się wywracają. Słyszę gwizdek sędziego i przymykam oczy. Z trudem łapię powietrze, wiedząc, że schrzaniłam na całej linii.

2

Olivia

A już myślałam, że uda mi się wypić shake’a bez ochroniarza.

Pocieram palcami błyszczący jak lustro blat. Siedzę przy marmurowym stoliku w Café South w Miami. Przez wysokie przeszklenie widzę palmy i złocisty piasek oraz lagunę oceanu. Silny wiatr targa palmami, więc mnóstwo osób brodzi z deskami w wodzie. Mają na sobie specjalne pianki, a ich włosy wiją się na plecach jak mokre wodorosty.

Przy ulicy stoi zaparkowany szary chevrolet suburban. Za kółkiem, pochylony nad gazetą, siedzi mój szofer George. To pan w średnim wieku, z brodą niczym kapitan z plakatów zachęcających do wykupienia rejsu. Ma wśród personelu taką ksywkę, ale o niej nie wie. Obok niego powinien znajdować się ciemnoskóry ochroniarz Paul, ale miejsce pasażera jest puste. Co może oznaczać, że gdzieś tu się kręci i bacznie obserwuje, czy nie robię czegoś… niestosownego. A już myślałam, że uda mi się wypić shake’a bez ochroniarza.

Pochylam się nad wielkim truskawkowym shakiem, którego zamówił dla mnie Nate. Rozpiera się na krześle naprzeciwko mnie z kostką opartą na kolanie.

W jasnoszarym garniturze wykończonym szarą nitką wygląda jak model z pierwszych stron gazet. Na nosie ma okulary od Diora.

To mój kolega ze szkoły baletowej i jednocześnie partner taneczny. Może komuś się wydawać, że baletmistrz jest kompletnie niemęski, zniewieściały i mało atrakcyjny, ale Nate jest totalnym zaprzeczeniem tego stereotypu. Ma piękną sylwetkę, umięśnioną i strzelistą. Uśmiech, którym mnie właśnie obdarza jest równiutki i biały. Wiem, że złamał już niejedno serce. Jestem w nim beznadziejnie zakochana od trzech lat.

– Dobrze ci dzisiaj poszło – chwali mnie. Rozpromieniam się i nachylam, łaknąc jego uznania. Fakt, że jego stopa pod stołem znajduje się blisko mojej kostki bardzo mnie ekscytuje.

– Dzięki. Ty też byłeś świetny.

Nie kłamię, poszło mu wspaniale, jak zawsze.

Nadal czuję ból w palcach stóp po treningu. Staram się uśmiechnąć, ale wychodzi z tego tylko grymas. Zamiast shake’a chwytam szklankę wody z lodem i wypijam naraz prawie połowę. Nate przygląda mi się cały czas z szerokim uśmiechem, sprawiając, że moje biedne pędzące serce zaraz się wykolei.

– Zbliżają się twoje szesnaste urodziny i z tej okazji mam dla ciebie prezent – mówi przyjacielskim tonem, sprawiając, że coś w moich trzewiach się zaciska.

Sięga smukłą dłonią do skórzanej torby i wyciąga z niej kopertę z różową wstążką.

Wstrzymuję oddech. Nim ją wezmę, wycieram spoconą dłoń o satynową sukienkę.

Koperta faluje mi przed oczami, kiedy drżącymi palcami próbuję ją otworzyć. Niecierpliwie rozrywam papier i moim oczom ukazuje się rysunek, przedstawiający dziewczynę w okularach przeciwsłonecznych i gigantycznych słuchawkach. Stoi za konsoletą.

– Sunset Soundscape!!! – piszczę z podekscytowaniem.

To największy festiwal muzyczny na rozpoczęcie wakacji w Stanach.

Nigdy na nim nie byłam, za to nie raz widziałam relacje znajomych na Instagramie i TikToku. Ja i Nate w namiocie podczas letniego festiwalu – to brzmi tak, jakby chciał wykonać kolejny krok w naszej relacji i wreszcie powiedzieć mi, że jest gotów się związać. Niemal lewituję pod sufitem ze szczęścia.

Kiedyś na brunchu w naszej letniej rezydencji, oszołomiona po dwóch łykach szampana, którego wypiłam jako toast, wybełkotałam, co do niego czuję. Nate przytulił mnie z całych sił, powiedział, że jestem wspaniała, ale widzi we mnie jedynie przyjaciółkę. Żyłam od tego dnia w nadziei, że zmieni zdanie, jeśli będę wystarczająco cierpliwa.

Mój żołądek rozsadza fala szczęścia. Uśmiecham się, patrząc na bilet i nie wierzę, że to dzieje się naprawdę!

A potem nagle trzeźwieję, bo przypominam sobie pewien szkopuł.

– To bardzo miłe, że o mnie pomyślałeś, ale mama się nie zgodzi.

Odkładam prezent na stół.

– Dlaczego nie?

Posyłam mu spojrzenie pełne niedowierzania. Przecież wie, jaka jest moja matka – nadopiekuńcza do granic możliwości. Zerkam wymownie na Paula, który właśnie zamówił espresso i usiadł trzy stoliki dalej.

– Przekonam ją – mówi pogodnie, jakby to rozwiązywało wszystkie problemy. Uśmiecham się kwaśno. Owszem, chłopak ma swój urok, ale nie sądzę, by to wystarczyło. Mama zakazuje mi wszystkiego, co mogłoby mnie narazić na niebezpieczeństwo czy kontuzję. Nie ma mowy o chłopakach, bo to mogłoby się skończyć niechcianą ciążą i zakończyć moją karierę, zanim jeszcze się zaczęła. Oczami wyobraźni widzę jej uszminkowane na czerwono usta, które mówią trzy słowa: „Nie ma mowy”.

– Powodzenia.

Nate podrywa się z krzesła i oferuje mi ramię.

Wstaję na miękkich nogach. Obraz lekko rozmazuje mi się przed oczami – to zapewne efekt zmęczenia. Dopijam wodę ze szklanki, która rozlewa się lodowatym strumieniem w moim żołądku i biorę kolegę pod łokieć. Moje szpilki głośno stukają na marmurowej posadzce, kiedy opuszczamy prawie puste wnętrze.

Paul dopija szybko kawę, która zostawia ciemniejszy ślad na jego wąsie i rusza za nami.

Wpycha się do wyłożonej dywanem windy, nie pozwalając nam nawet na chwilę prywatności. W ciasnej przestrzeni jego perfumy wydają mi się nad wyraz duszące.

Wiem, że to rozkazy mamy. Nie perfumy, oczywiście, tylko jego obecność.

Zerkam kątem oka na Nate’a, który nie przestaje się szeroko uśmiechać.

Zaciskam palce nerwowo na kopercie z biletami i zaczynam zastanawiać się, czy za chwilę moje życie nie zamieni się w totalną ruinę. Bardzo się boję tej rozmowy.

Kiedy ochroniarz się odwraca, żeby wyjść, Nate ukradkiem kładzie dłoń na moim nadgarstku, żeby dodać mi otuchy.

W moim wnętrzu wybuchają fajerwerki. Nawet nie wyobrażam sobie, jakie to musi być cudowne uczucie… posmakować słodyczy jego ust i bliskości jego ramion. Wychodzimy z windy i kierujemy się do naszego auta. Po drodze prawie w ogóle się nie odzywam, chociaż przyjaciel próbuje nawiązać rozmowę. Kiedy wspomina o konkursie baletowym na początku przyszłego miesiąca, czuję nieprzyjemny ścisk w żołądku.

Dla Nate’a konkurs to pozytywne emocje, rywalizacja i poczucie satysfakcji. Brawa, błysk fleszy… A dla mnie to niesamowity stres, który odczuwam już teraz. I nie umiem sobie z nim poradzić. Jeśli ktoś by mnie spytał, to najchętniej nie wstałabym tego dnia z łóżka. Uwielbiam balet, ale całe to konkurowanie i związana z tym odpowiedzialność mnie przerastają.

Mój niepokój narasta, kiedy przejeżdżamy przez bramę rezydencji. Palmy uginają się, a powierzchnia basenu marszczy się od oceanicznego wiatru. Mama wyciąga się na leżaku pod baldachimem. Udaje, że czyta, ale widzę, że wzrokiem wodzi za czyszczącym basen chłopakiem. Nieświadomie poprawia blond włosy, ułożone w misterne fale.

George zatrzymuje auto na podjeździe, żebyśmy wysiedli. Później jedzie zaparkować w podziemnym garażu.

Zaciskam usta w wąską linię i idę do mamy. Przyrzekam sobie, że tym razem będę stanowcza. Odchrząkuje, kiedy podchodzimy bliżej i okrywa się dzierganym pareo. Na stoliku obok widzę szklankę z aperitifem.

– Dzień dobry! – Mama uśmiecha się szeroko na widok naszego gościa.

Nate odpowiada swoim hollywoodzkim uśmiechem.

– Przez chwilę myślałem, że Olivia ma starszą siostrę, o której nie wiedziałem.

Mama momentalnie blednie. Nie sądziłam, że taki niewinny komplement może ją zdenerwować.

Zakładam za ucho niesforny kosmyk.

– Po prostu pani nie poznałem – tłumaczy Nate, nie wypadając z roli. Mama chichocze odrobinę nerwowo, po czym zerka na mnie uważnie, więc natychmiast prostuję plecy i wciągam brzuch.

– Co to? – pyta, zatrzymując wzrok na kopercie, którą ze zdenerwowania już pogniotłam.

– Dostałam od Nate’a prezent na urodziny. Zaproszenie na Sunset Soundscape.

– Jedzie cały zespół baletowy – informuje przyjaciel, czym mnie zaskakuje. Nie jestem pewna czy kłamie, żeby namówić mamę, czy zapomniał mi o tym wcześniej wspomnieć.

Kiwam gorliwie głową. Mama wyciąga upierścienioną dłoń po zaproszenie.

Z poważną miną czyta jego treść. Widzę, że pod koniec zaciska usta, więc już wiem, jaka będzie odpowiedź.

– Zastanowię się – mówi.

– Obiecuję, że zaopiekuję się pani córką, ale oczywiście może z nami pojechać Paul – rzuca spojrzenie na umięśnionego trzydziestolatka, który teraz stoi zwrócony do nas plecami i wbija wzrok w bramę. – Włos jej z głowy nie spadnie.

– Zobaczymy – dodaje mama kurtuazyjnie, ale sądząc po jej minie, jestem pewna, że już podjęła decyzję.

– Dlaczego nie? – pytam wyzywająco.

– Porozmawiam z tatą – odpowiada.

Chce mi się ryczeć. Przypomina mi się, jak byłam małą dziewczynką. Mama zawsze pod byle pretekstem odciągała mnie od budek z lodami. Czułam dokładnie to samo, co teraz. Delicje przechodzą mi koło nosa, a ja nie mam na nic wpływu.

– Mam najlepsze oceny z rocznika. Nigdzie nie wychodzę. Mogłabyś choć raz odpuścić!

– Chyba się zapominasz, młoda damo – mama wyraźnie patrzy na Nate’a. – Powiedziałam, że porozmawiam z twoim ojcem i podejmiemy decyzję. To poważna sprawa i taka… nagła. Wyjazd już pojutrze? Nie mogę się od razu zgodzić. Na takich festiwalach jest alkohol, narkotyki – wylicza. – Gdzie w ogóle chcecie nocować?

– W na…

Szturcham Nate’a łokciem znacząco, ale mama niestety się już zorientowała. Pewnie dlatego, że na bilecie jest wyraźnie napisane, że chodzi o pole namiotowe.

– Nie ma mowy! – syczy i zgniata zaproszenie w kulkę, wzniecając we mnie huragan wściekłości. Mam ochotę do niej doskoczyć i wyrwać jej je siłą, ale Nate powstrzymuje mnie spojrzeniem.

– Pani Collins, możemy nocować w hotelu – mruczy. – W osobnych pokojach oczywiście. Nic złego się nie stanie. Paul będzie z nami.

Słyszę, jak ochroniarz sapie z niezadowoleniem.

– Ma pani wspaniałą córkę – słodzi jej z tym swoim firmowym uśmiechem. – Nie znam bardziej odpowiedzialnej i rozważnej…

Dyskusję przerywa nam chrzęst kół na podjeździe.

Chwilę później z luksusowego mercedesa wysiada tata. Wyciera spocone czoło bawełnianą chusteczką. Na nasz widok rozpromienia się i uśmiecha serdecznie. Upatrując w nim ostatniej deski ratunku, macham do niego gorączkowo, żeby podszedł. Może jeśli będziemy w większości, to mama się ugnie. Inaczej urobi ojca za moimi plecami i nic z tego nie będzie.

– Czołem, towarzystwo – mówi tata wesoło, podchodząc do nas. Wyciąga z portfela banknot i podaje chłopakowi, który czyścił basen. Tamten chowa napiwek do kieszeni spodenek i pospiesznie odchodzi.

Streszczam tacie sytuację, kładąc nacisk na osobne pokoje i obecność ochroniarza. Splatam dłonie jak do modlitwy.

Tata poprawia klapy granatowego garnituru i potwierdza czekającej w pogotowiu służącej, że chce coś do picia.

Dziewczyna o śniadej skórze i czarnych włosach chwilę później staje w drzwiach tarasu, ledwo trzymając tacę z karafkami lemoniady i alkoholu. Naszykowała niewielkie wytrawne babeczki, talerz owoców i serów. Stawia to wszystko stoliku pod baldachimem.

Tata zdejmuje marynarkę i wiesza na oparciu rattanowego krzesła. Siada na leżaku obok stolika.

– Będzie mój ulubiony piosenkarz z Wysp Brytyjskich! – proszę żałosnym tonem – Proszę. Jeszcze nigdy nie byłam na takim wydarzeniu! Wszyscy moi znajomi regularnie…

– Olivia chce jechać na koncert. Daleko – wyjaśnia mama.

– Nie widzę problemu, Clarisso – oznajmia tata promiennie. – Niech młodzi trochę się zabawią.

Na poprawionej ręką chirurga twarzy mamy pojawia się lekki grymas. Wiem, że się o mnie troszczy. Postanawiam kuć żelazo, póki gorące.

– Mamo, nic mi nie będzie. To tylko jedna noc. Zobaczysz, nim się obejrzysz, będę z powrotem cała i zdrowa!

Mam wrażenie, że cała nasza trójka się nad nią nachyla, zabierając jej powietrze. Mama zaciska palce na papierze, z którego już zdążyła zrobić rulon. Po długiej chwili w końcu się zgadza, a we mnie wybucha gwałtowna fala szczęścia.

3

Harper

Klimatyzacja w starym cadillacu oczywiście nie działa.

Wiatr, pachnący rozgrzanym asfaltem, szarpie moimi włosami, które próbowałam okiełznać kolorową chustką. Przynajmniej nie wpadają mi do oczu. Will siedzi za kółkiem, papieros zwisa mu z ust. Nasze oczy od czasu do czasu spotykają się w lusterku wstecznym. Za każdym razem, kiedy to się dzieje, pokazuję mu środkowy palec. Mój przyszywany brat nie jest szczęśliwy, że tu jestem. Ja też nie. Rodzice kazali mu mnie wziąć, żebym nie pałętała się sama po mieście. Z przodu siedzi jego szalony kolega Connor, który właśnie wychyla brodaty ryj przez okno i wrzeszczy do innych, że jedziemy na Sunset Soundscape.

W mijającym nas samochodzie blondynka puka się w głowę, co nie ostudza zapału szaleńca, który prosi ją o numer. Przykrywam twarz dłonią w geście „ja go nie znam”.

Obok mnie siedzą dwaj inni koledzy Willa, Bradley i Steve. Staram się oddychać powietrzem zza okna, bo wszyscy w samochodzie są spoceni. Klimatyzacja w starym cadillacu oczywiście nie działa.

Na wieść o tym, gdzie jadę, Vicky przez pół godziny piszczała mi do słuchawki. Pomijając fakt, że na festiwalu zagrają jej ulubione zespoły, podkreślała też wielokrotnie, że czeka mnie wiele godzin jazdy z czterema atrakcyjnymi facetami.

Patrzę z powątpiewaniem na czarnowłosego Bradleya, który właśnie oblał się piwem. Owszem, jest dobrze zbudowany, ma w sobie coś dzikiego. Steve siedzący z przodu ma długie blond włosy i też super ciało. Ogólnie cała czwórka wygląda jak przystojniaki z zespołu rockowego, ale wygląd to nie wszystko. Są po prostu beznadziejni.

Brad widzi, że się gapię i pokazuje mi język, robiąc zeza.

– Rozchmurz się, piłeczko.

Prycham, odsuwając jego łapę z puszką znad swojego uda. Mówią tak na mnie nie dlatego, że trenuję koszykówkę, ale dlatego, że uważają, że też mam w głowie pustkę.

Zakładam słuchawki na uszy, odpalam I Know What You Did Last Summer i znikam.

Podróż trwa długie, duszące godziny. Kiedy wysiadam z auta, pot dosłownie ścieka ze mnie ciurkiem.

Słońce migocze wysoko na niebie, kiedy niesiemy nasze bagaże na pole namiotowe. Bileter zakłada nam festiwalowe opaski na nadgarstki.

W aucie ustalono, że będę w namiocie z Willem. Jakbym miała coś do gadania.

Mnóstwo ludzi wokoło rozstawia namioty, rozmawiając wesoło. Część z nich trzyma czerwone kubki z piwem. Trafiamy na nasze miejsca. Na trawie leżą kartki z nabazgranymi numerami 23 i 29. Nie mam pojęcia, czemu te numery są koło siebie.

Will zabiera się za rozkładanie namiotu. Wyjmuje wszystko z pokrowca, chwilę myśli, drapiąc się po głowie. Rzuca mi pod nogi elementy konstrukcji i macha na mnie ręką, żebym dopasowała je do siebie. Steve ogarnia drugi namiot.

Brad otwiera niewielką beczułkę, z której nalewa dla siebie i kolegów. Mnie nawet nie pyta, Will zabronił mi tykać alkoholu. Jakbym chciała się napić ciepłego piwa! Ohyda.

Dziewczyny z sąsiedniego miejsca siedzą na kocu i obserwują mojego przyszywanego brata, szepcząc sobie coś na ucho. Will ma na sobie czarną kamizelkę, nałożoną na goły tors. W ustach przyozdobionych kolczykiem znowu trzyma peta. Jest mi niedobrze na myśl, że będę musiała spać z tą śmierdzącą popielniczką w ciasnej przestrzeni.

Kiedy nasze namioty już stoją, dziewczyny w ciemnych okularach wstają z koca i podchodzą do Willa. Blondyna w bardzo kolorowej sukience zakręca loki na palcu. Ta druga, z masą warkoczyków, widocznie ostrzy sobie pazurki na Brada. Jest w górze od bikini i dżinsowych spodenkach, a w jej pępku połyskuje kolczyk.

Wkładam komórkę do kieszeni szortów.

– Idę się przejść – melduję. Brad tylko kiwa mi głową na znak, że mnie usłyszał. Albo może chce przekazać: „No idź już sobie”. Will całkowicie mnie olewa, zajęty flirtowaniem z blondi.

Idę przez morze namiotów i ciał w kierunku budek z jedzeniem. Mam zamiar kupić sobie coś zimnego do picia.

Wszyscy wokół sprawiają wrażenie radosnych, sączą piwo z kubków albo palą zioło, nawet się z tym nie kryjąc. Rozmawiają z ożywieniem, beztroskie uśmiechy goszczą na ich twarzach. To przedziwne uczucie, bo czuję się bardzo samotna w tłumie. Wyciągam telefon, żeby zobaczyć, co słychać u znajomych. Vicky nagrała stories, na którym narzeka, że wszyscy pojechali na festiwal, a ona gnije w Willow Creek jak ostatnia frajerka. Chętnie bym się z nią zamieniła. Obecnie czuję się jak gorący ziemniak, który jest przerzucany między rodzicami i Willem.

Automatycznie przechodzę do kolejnej rolki i z wrażenia aż przystaję. Jack Taylor we własnej osobie – w ciemnych okularach i z gołym torsem – kręci koszulką nad głową. Włosy mu zjaśniały od słońca. Zarówno jego otoczenie, jak i hasztag sugerują, że jest gdzieś tutaj. Moje serce przyspiesza. Rozglądam się uważnie po okolicy. Dałabym wszystko, żeby teraz na niego wpaść i nawiązać z nim rozmowę! Oglądam ponownie relację, próbując namierzyć miejsce, w którym jest. To chyba gdzieś przy głównej scenie. Otoczony wianuszkiem przyjaciół wygląda jak chłopak z filmu. Nigdzie go nie widzę, ale uczucie ekscytacji mnie nie opuszcza.

Przy truckach z jedzeniem zdążyła ustawić się gigantyczna kolejka. Staję na końcu i unoszę dłoń nad oczy, żeby zrobić daszek. Intensywnie wypatruję Jacka w tłumie, ale to na nic. Mogłabym oczywiście napisać do niego na Instagramie, że też tu jestem, ale za bardzo się wstydzę. Nigdy nie rozmawialiśmy w szkole. Nawet nie sądzę, żeby mnie kojarzył.

Kiedy w końcu podchodzę do kontuaru, sprzedawczyni patrzy na mnie ze zmarszczonymi brwiami.

– Myślisz, że jak zmienisz bluzkę, to sprzedam ci cydr?

– Musiałaś mnie z kimś pomylić – odpieram skołowana. Kiedy wymawia nazwę alkoholu, nagle zaczynam mieć na niego ochotę. Ale raczej go mi nie sprzeda. – Colę poproszę.

Kobieta patrzy na mnie z niedowierzaniem, a potem wyjmuje z lodówki oszronioną puszkę.

– Pięć dolarów.

Chyba się przesłyszałam.

– Ile? – pytam zaskoczona ceną.

Rudowłosa już chwyta puszkę, by schować ją z powrotem, ale reaguję natychmiast, wyciągam banknot i rzucam na blat. – Dobra, już dobra.

Nie po to stałam w tej kolejce czterdzieści minut, żeby się teraz obejść smakiem.

– Jeszcze paczkę pringlesów.

– Dwanaście.

– Zdzierstwo w biały dzień – komentuję, płacę i odchodzę z napojem i chipsami.

Do pierwszego koncertu zostały dwie godziny. Widzę z daleka, jak supportujący zespół podłącza sprzęt. Pod sceną prawie nikogo nie ma, z wyjątkiem kilku nawalonych osób, którym już wszystko jedno, kto gra.

Biorę łyk lodowatej coli i rozsiadam się na jednym z niewielu zacienionych kawałków trawy. Kątem oka widzę znajome twarze. Will i jego koledzy, wraz z nowo poznanymi dziewczynami, kierują się do kolejki, w której przed chwilą stałam.

Mój przyszywany brat trzyma się na dystans, za to dziewczyna w warkoczykach i Brad już opierają się o siebie, jak dwójka dobrych przyjaciół. Dziewczyna flirtująca z Willem wychodzi ze skóry, żeby go do siebie przekonać. Poprawia mu włosy na czole, chwilę później strzepuje pyłek z jego koszulki. To trochę zakrawa o bycie żałosną i na swój sposób mnie bawi. Na ustach Willa drga drwiący uśmiech. Muszę sobie obiecać, że nie tknę alkoholu, jeśli w okolicy będzie Jack, bo pewnie skończę tak, jak dziewczyna w kolorowej sukience. Myślę, że jak dziewczyna będzie wystarczająco cierpliwa, mój szanowny brat pozwoli jej na trochę uciechy. No chyba, że trafi mu się ktoś ciekawszy.

Nie jest to wykluczone, bo zwraca uwagę innych dziewcząt w kolejce.

Wzdycham w duchu i przewracam oczami.

– Tu jesteś! Wszędzie cię szukałem – nieznajomy Adonis w ciemnych okularach siada koło mnie. – Co ty masz na sobie?

Bierze w palce i pociąga do siebie mój sprany czarny top z czaszką. Ma na sobie białą koszulkę w serek i dżinsowe spodenki.

– Żeby cię mamusia teraz zobaczyła – cmoka z udawaną dezaprobatą. – Stanik na wierzchu, młoda damo.

– Lepiej stanik niż cycki – odpycham jego paluchy z irytacją, na co wybucha śmiechem.

Powinnam to wyjaśnić, ale jestem w stanie tylko się na niego gapić. Jest naprawdę niesamowicie przystojnym chłopakiem, z pięknie zbudowaną klatką piersiową i idealnie zarysowaną szczęką.

Koleś podaje mi piersiówkę, którą wyciągnął znikąd. Nie jestem idiotką i nie zamierzam przyjmować alkoholu od nieznajomych, choćby wygrali (odbywający się właśnie na jednej ze scen) konkurs mokrego podkoszulka. Kręcę głową.

– Zluzuj gumę, Olivia – namawia, wyciągając w moim kierunku trunek. Zapala mi się czerwona lampka. Gdzieś tutaj musi być dziewczyna, która jest do mnie bardzo podobna. Już druga osoba wzięła mnie za kogoś innego. Zaczynam być zaintrygowana.

– Rzucam ci wyzwanie – odpowiadam. – Pokaż mi nasze ostatnie zdjęcie, a wypiję.

Chłopak patrzy na mnie zdezorientowany, a potem sięga po telefon.

– Dziwne żądanie, ale zrzucę to na poczet upojenia atmosferą wokół.

– Tak. Z pewnością to atmosfera.

Chwilę przesuwa palcem po galerii, aż w końcu trafia na zdjęcie dziewczyny, pochylającej się nad koktajlem w kawiarni. Zatyka mnie. Patrzę na swoją twarz, ale dziewczyna jest w nieznanym mi miejscu, ubrana w pastelowe ciuszki. Nigdy takich nie noszę.

– Jest tu kawałek mojej dłoni, liczy się? – mówi chłopak. – A jeśli nie, to może to?

Pokazuje mi parę tancerzy baletowych z zaczerwienionymi po treningu twarzami.

– Teraz ty pokaż naszą ostatnią fotkę.

Nie mam pojęcia, co odpowiedzieć. Mam sobowtórkę.

Udaję, że biorę łyk alkoholowego koktajlu i oddaję mu piersiówkę. Nie wiem, co o tym myśleć, więc po prostu wstaję i odchodzę. Słyszę, jak coś za mną woła, ale ignoruję go i wtapiam się w tłum.

Zespół The Last Stars wchodzi właśnie na scenę, więc wszyscy zaczynają wrzeszczeć. Z łatwością udaje mi się go zgubić.

Idole publiczności zaczynają show, wszyscy wokół mnie skaczą i klaszczą. Muzyka ryczy z głośników, sprawiając, że bębenki mi prawie pękają. Dodatkowo ogólny wrzask potęguje chaos. Nikomu oprócz mnie to nie przeszkadza. Ktoś wylewa na mnie piwo. W tłumie dostrzegam Brada, który bierze dziewczynę z warkoczykami na barana. Obok stoją Steve i Will oraz ta nachalna blondynka. Żaden z nich nawet nie pofatygował się, żeby wysłać mi esemesa z pytaniem, gdzie jestem. Mogli mnie w międzyczasie ludzie stratować, okraść, wsypać mi coś do picia… Mojemu szanownemu bratu to zwisa.

Nie chce mi się na nich patrzeć, więc idę w innym kierunku.

Lepka od piwa i oszołomiona od zaduchu potu, w końcu wypadam z tłumu. Stoję kilka chwil, obserwując występ na scenie, a potem zaczynam się wycofywać w poszukiwaniu toalet.

Dostrzegam drewniany budynek z piktogramami, więc przyspieszam kroku. Marzę tylko o tym, by zmyć z siebie tę lepką substancję.

Kolejka do damskiej części jest jak zwykle przeogromna. Czekam cierpliwie, przestępując z nogi na nogę. Nagle drzwi jednej z kabin otwierają się gwałtownie i ze środka wytacza się dziewczyna. Na pierwszy rzut oka wygląda jak jedna z wielu tutaj, pijana imprezowiczka. Dopiero po chwili dostrzegam podobieństwo: ciemne brwi, niebieskie oczy okolone długimi rzęsami i ciemne włosy związane z koczek na czubku głowy. To musi być Olivia, którą na zdjęciu pokazywał mi wcześniej ten przystojniak!

Dziewczyna podchodzi do zlewu i patrzy na siebie rozbieganym wzrokiem. Odwracam się, żeby mnie nie zauważyła. Moja sobowtórka myje mocno twarz, a po chwili wybucha płaczem.

Wślizguję się do kabiny. Kolana trzęsą mi się z nerwów. Co mam dalej zrobić? To może być jedyna okazja, żeby z nią porozmawiać. Czy to możliwe, że jesteśmy spokrewnione? Mam mętlik w głowie.

Kiedy w końcu wychodzę z kabiny, Olivia nadal tam jest i płacze, patrząc na siebie w lustrze. Nie bardzo wiedząc, co robić dalej, biorę papierowy ręcznik z podajnika i wyciągam w jej stronę. Zbyt szybko zwalniam chwyt, zanim zdąży go złapać, więc papier spada na podłogę.

– Fuck – mówimy jednocześnie i z przerażeniem uświadamiam sobie, że nawet barwę głosu mamy identyczną.

4

Olivia

– O, bliźniaczki! – mówi jakiś typ, który ledwo trzyma się na nogach.

Patrzę i nie mogę uwierzyć. Moje serce to przyspiesza, to gubi rytm. Dziewczyna z potarganymi włosami, w czarnym topie i szortach przygląda mi się z szeroko otwartymi oczami. Spoglądam na nasze odbicia w brudnym od zaschniętych kropel lustrze. Widzę moje włosy, gładko zaczesane w kok, pastelową bluzkę w poziome pasy i białe buty. Ta druga nosi niezawiązane glany z wystającymi językami i czarną nerkę zamiast płóciennej torby… Mimo to jesteśmy identyczne.

Nie wiem, co powiedzieć. Po prostu przyglądam się dziewczynie ze wstrzymanym oddechem.

– O, bliźniaczki! – mówi jakiś typ, który ledwo trzyma się na nogach. Ma na sobie wyciągnięty T-shirt z wizerunkiem The Last Stars i patrzy na nas przekrwionym wzrokiem.

– Męska toaleta jest z drugiej strony, dupku – informuje go ta druga, jednocześnie wypychając za próg. Facet patrzy na znaczek na drzwiach zamglonym wzrokiem i odchodzi.

Dziewczyna odwraca się do mnie niepewnie.

– Jestem Harper – oznajmia. Dostrzegam, jak nerwowo bawi się krawędzią czarnego topu i doskonale ją rozumiem.

W moim brzuchu gnieździ się bryła lodu, a palce aż mrowią ze stresu. Ogarnia mnie jakiś irracjonalny instynkt opiekuńczy. Mam ochotę ją przytulić i powiedzieć coś w stylu: „Hej, nie martw się. To tylko ja”.

Wycieram ręcznikiem twarz, mokrą od łez. Wychodzimy z toalety.

– Pogadamy? – wskazuje podbródkiem strefę chilloutu, gdzie jest mnóstwo leżaków i hamaków. Kiwam głową.

W powietrzu dominuje zapach gorącego popcornu i rozlanego cydru.

Harper wybiera hamak na samym końcu wydzielonej strefy. Materiał w pomarańczowe pasy napina się, kiedy siada. Sznury lampek rzucają miękkie, ciepłe światło na odpoczywających ludzi. W oddali słychać głośne basy, dobiegające ze scenicznych głośników. Większość imprezowiczów właśnie szaleje pod sceną, więc prawie wszystkie miejsca są wolne. Jedna para migdali się trzy hamaki dalej. Koleś na zielonym leżaku pod drzewem przysypia, scrollując telefon. Nadal nie wierzę, że mama puściła mnie na ten festiwal. Gdyby widziała, co tu się dzieje…

Siadam na leżaku obok Harper i stawiam na drewnianym stoliku dwie butelki ze słabym cydrem, które udało mi się zdobyć.

– Mam na imię…

– Olivia – kończy za mnie, a ja ze zdziwienia otwieram szeroko usta.

– Rozmawiałam wcześniej z twoim znajomym – wyjaśnia, chwytając ochoczo napój. – Baleciarzem.

– Baletmistrzem – poprawiam automatycznie.

Ze zdenerwowania pocą mi się dłonie.

– Miły koleś – stwierdza.

Czuję, jak zimna gula mi rośnie w gardle. Kiwam głową i spalam jednocześnie buraka, co nie umyka uwadze mojej nowej znajomej.

– Dlaczego płakałaś? – pyta, przyglądając mi się z troską. Czuję się przedziwnie, bo z jednej strony jestem bardzo speszona, z drugiej odpowiada mi jej towarzystwo. Powiedziała zaledwie parę słów, a ja już ją uwielbiam.

Macham dłonią w odpowiedzi. Nie chcę tego od nowa analizować.

– Opowiedz mi coś o sobie. Gdzie mieszkasz? – staram się sprawnie zmienić temat. Harper patrzy na mnie w taki specyficzny sposób, jakby przejrzała moje intencje i zaraz miała pogrozić mi palcem. Nie robi tego jednak.

– Willow Creek. To wiocha zabita dechami, z jedną szkołą i jednym posterunkiem policji. A ty?

– Miami.

– Uuu. Plaża. Palmy i… trupy. – Uśmiecha się szeroko, a potem robi poważną minę, zakłada okulary, które miała na głowie i pozuje jak bohater z serialu „Kryminalne zagadki Miami”. Parskam śmiechem.

– To mój ulubiony serial – mówi.

– Masz jakieś zdjęcie swoich rodziców? – wypalam ciekawa, czy są podobni do moich.

Wyciąga telefon i pokazuje mi zdjęcie czwórki ludzi. Kobieta w słomkowym kapeluszu i niebieskiej bluzce, wpuszczonej w dżinsy, obejmuje Harper i chłopaka, który wygląda na starszego od siostry. Coś zaciska się w moich trzewiach na jego widok. Przystojny, nieokiełznany, zbuntowany… Wyraz jego twarzy sugeruje, że bliższa relacja zwiastuje kłopoty. Założę się, że jeździ na motocyklu. Albo ma swój zespół rockowy. Albo jedno i drugie. Na jego ustach drży arogancki uśmieszek. Harper ma na sobie wysokie kalosze i ogrodniczki z krótkimi nogawkami. Za nimi stoi facet w kowbojskim kapeluszu i flanelowej koszuli. Wygląda jak typowy farmer z południa. Pod nogami sfotografowanych siedzi kudłaty pies. Wystawia radośnie jęzor. Z tyłu widać zagrodę z pasącymi się końmi, góry i kawałek drewnianego domu. To miejsce wygląda jak raj na ziemi.

– To Josh, Elena i… William – mówi, wskazując swoją rodzinę. Wychwytuję jakieś napięcie w jej tonie.

– A ten przystojniak? – wskazuję na psa.

– Fajfus Włosus – odpowiada. Na jej ustach pojawia się cień uśmiechu, a ja parskam śmiechem. – W skrócie Faj.

– Cudowna rodzina – podsumowuję. – Zawsze chciałam mieć rodzeństwo.

– To tylko rodzina zastępcza – mówi z goryczą.

Zaciskam usta, a potem wyciągam swoją komórkę.

– To moi rodzice, Clarissa i John Collins – pokazuję zdjęcie wykonane przez fotografa na wzór portretów z epoki. Mama w różowej garsonce siedzi na sofie, na szyi ma sznur pereł, obok niej ja w swoim stroju baleriny. Tata w stalowym garniturze uśmiecha się, obejmując mnie ramieniem. Jego białe włosy idealnie kontrastują z opaloną cerą.

Zapada niepokojąca cisza, podczas której każda z nas zastanawia się, jak to możliwe, że jesteśmy identyczne, a mieszkamy tak daleko, przy czym Harper jest w rodzinie zastępczej… Myślę o mojej mamie i miłości, którą mnie otacza. Nie sądzę, żeby była zdolna oddać moją potencjalną siostrę do adopcji. A jednak sprawa śmierdzi.

Żadna z nas tego jednak nie komentuje.

– A więc jesteś baleriną? – podejmuje Harper po długiej ciszy. Zaczynam jej opowiadać o moich przygodach z baletem. Chodzę na zajęcia, od kiedy pamiętam, i tak naprawdę to hobby stanowi osiemdziesiąt procent mojego wolnego czasu.

– A ty? Lubisz taniec?

Teraz to Harper wybucha śmiechem.

– O nie, nie – kręci głową z iskierkami w oczach.

– A masz jakieś, no wiesz, zajęcia pozalekcyjne?

– Jasne. Pomagam na farmie. Poza tym gram w kosza.

Wyobrażam ją sobie z piłką na boisku i z jakiegoś powodu jestem pewna, że wymiata. Sądzę, że jest taką osobą, która nie robi niczego na pół gwizdka.

– Super. Zdobyłaś jakieś medale?

Uśmiecha się szeroko, po czym pokazuje kolejne zdjęcie – półkę z kolekcją złotych trofeów.

Z butelek ubywa cydru, a ja bawię się fantastycznie. Płyn ma lekko cierpki posmak niedojrzałych jabłek, ale dzięki niemu czuję się chociaż trochę tak, jak zwyczajna nastolatka próbująca życia, a nie tylko jak marionetka, tkwiąca w domu pełnym zakazów. Rozmawiamy o ulubionych zespołach muzycznych, nasze gusta są różne, ale nie tworzy to między nami barier, raczej inspiracje i pole do dyskusji. Jestem taka szczęśliwa, że ją poznałam. Harper jest wspaniała!

Jak w naszych butelkach widać dno, podchodzę do zblazowanego kolesia, który odpoczywa na hamaku, daję mu banknot i proszę o zakupienie dwóch coli. Jednocześnie informuję, że może zachować resztę.

Chłopak patrzy na pieniądze, a potem odchodzi z wariackim uśmiechem.

Harper przygląda mu się ze zmarszczonymi brwiami.

– Skąd wiesz, że nie zabierze ci kasy?

– Będzie zadowolony z uczciwie zarobionego napiwku – pocieram o siebie palce charakterystycznym gestem.

Gadamy w najlepsze, gdy mężczyzna wraca z zimnymi butelkami oraz kubełkiem frytek z cheddarem.

Wymieniamy się anegdotkami, plotkujemy o celebrytach.

Jestem w raju. Jem śmieciowe żarcie i próbuję zakazanych smaków. Zapominam o wszystkich problemach, one po prostu znikają u boku Harper. Niemal nie wierzę, że siedzi obok mnie. Może to jakaś moja halucynacja? Nieważne, niech trwa. Jestem po prostu szczęśliwa i wolna.

Chcę sprawdzić godzinę w komórce, ale się rozładowała. Przeklinam ze złością, bo nie mogę jej włączyć. Harper wyciąga ze skórzanej nerki niewielki powerbank i mi go podaje. Podłączam ładowarkę i po chwili aż unoszę brwi na widok późnej godziny.

– Musisz już iść?

– W żadnym razie. Spinning Hamsters mają niedługo zagrać.

– Chcesz iść pod scenę? – pyta, wskazując butelką w stronę dzikiego tłumu i świateł. Mam ochotę piszczeć i podskakiwać z radości, chociaż wiem, że to na maksa nierozsądne. Mama na pewno byłaby przeciwna, dlatego z entuzjazmem krzyczę:

– Chętnie!

Harper uśmiecha się szeroko.

– Chyba ich lubisz, co?

– Dostałam od Nate’a bilet, choć nie marzyłam nawet, że mama mnie puści. Raczej nie zgadza się na szaleństwa, które mogą, no wiesz… zagrażać mojemu zdrowiu. A teraz jestem tu i zobaczę Hamsów na żywo! W dodatku spotkałam ciebie i mam wrażenie, że… – urywam, bo niepokój znowu mnie dopada. Zaciskam usta.

Moja komórka wibruje, pokazując masę wiadomości, które przychodzą jedna za drugą. Nim zdążę cokolwiek odczytać, widzę nowe połączenie od Nate’a. Odrzucam je.

– Wszystko w porządku? – pyta Harper.

Dzwoni do mnie również Paul.

Zaczynam się denerwować, że stało się coś niedobrego.

Odczytuję pierwszego esemesa. I kolejne.

Nate: Olivia, wszędzie cię szukamy! Gdzie jesteś?

Nate: Odezwij się! Paul zawiadomił twoją matkę. Mamy natychmiast wracać do hotelu!

Czuję, jak zaczyna mi brakować powietrza. Pojawiają się również wiadomości od rodziców.

Spodziewam się zaraz zobaczyć helikoptery policyjne.

Wszystkim natychmiast odpisuję, że nic mi nie jest, tylko wyładowała mi się komórka.

Nate znowu dzwoni, ale nie odbieram. Pisze na Instagramie.

Nate: Gdzie jesteś???!!!!

– Co się dzieje? – pyta Harper.

– Muszę wracać – odpowiadam ponurym tonem. Niemal mam łzy w oczach. Odbieram telefon, tym razem to Paul. Najpierw sypie garścią nieprzyzwoitych słów, a potem słyszę westchnienie ulgi. Domaga się odpowiedzi, gdzie jestem. Natychmiast.

– A co z Hamsami? – pyta Harper. Rozczarowanie zalewa mnie gorącą falą. Wzruszam ramionami, bo mam ochotę rzucić telefon w kąt i zignorować rozkazy. Wiem, że nie mogę się aż tak zbuntować.

I wtedy pada propozycja, która zmienia wszystko.

5

Harper

Obym tego nie żałowała. Chociaż żałuję większości swoich decyzji, więc co mi tam.

Chcesz iść na koncert? Mogę cię poudawać dzisiaj wieczorem – proponuję, widząc, jak mocno jej zależy. Pierwsze łzy błyskają na jej policzkach w świetle jupiterów.

– Naprawdę? – oczy Olivii rozszerzają się z niedowierzania. Komórka nadal dzwoni. Widzę podświetlone imię i zdjęcie Nate’a. Czas nagli. Patrzę w kierunku telebimów i scen tęsknym wzrokiem. Lubię ten zespół, ale nie tak mocno, jak ona.

– Jasne. I tak miałam zaraz iść spać.

Olivia podskakuje do góry, po czym rzuca mi się na szyję ze łzami w oczach.

– Jesteś wspaniała! – piszczy mi do ucha. – Śpię w hotelu Elysium w mieście. Nate chce iść jutro o pierwszej na Colloseum, umówmy się tu koło południa i wtedy zamienimy się z powrotem. Zgoda? – Podnosi mały palec na znak sztamy.

Waham się chwilę. To w końcu więcej niż jeden wieczór, ale co się może stać? Hotel Elysium na pewno ma ciepłą wodę i miękki materac. Nie będę musiała spać koło śmierdzącego dupka na karimacie i martwić się o komary.

Splatam swój mały palec z jej palcem.

– Wpisz mi swój numer – podaje mi komórkę. Od razu to robię i puszczam sobie sygnał.

– Zamieniamy się bluzkami? – pyta. Ta dziewczyna chyba jest szalona! Już trzyma dłonie na krawędzi bluzki, gotowa rozebrać się tutaj.

– Chyba nie trzeba. Nate i tak już cię widział w tym – wskazuję na czarny top. – A Will nie zwróciłby na mnie uwagi, nawet gdybym przyszła do namiotu w samym bikini. Albo bez.

Olivia jednak nalega na zamianę, żeby w hotelu nie nabrali podejrzeń. Schowane za doniczką szybko wymieniamy ciuchy. Potem czas na fryzurę. Olivia zdejmuje gumkę z włosów, które opadają błyszczącą kaskadą na ramiona. Udziela mi się jej ekscytacja. Wyciąga szczotkę i próbuje okiełznać moje dzikie fale w zgrabny koczek Obserwuję jej skupioną minę, jak układa moje kosmyki ze spinką w zębach. Dziwnie się czuję w zebranych ciasno włosach.

Olivia w końcu odbiera telefon i informuje Nate’a, że za chwilę spotkamy się przy budkach z jedzeniem. Zamieniamy się też aparatami telefonicznymi.

Dziewczyna cieszy się jak dziecko, lecz nagle jej mina rzednie.

– Co jest? – pytam.

– Musisz wiedzieć, że Nate może wygadywać dziwne rzeczy. Najlepiej jak najmniej się odzywaj.

Mrugam zdezorientowana.

– Co masz na myśli?

– Nie martw się tym. Możesz powiedzieć, że jesteś zmęczona i chcesz iść spać. A ja jutro z nim pogadam.

Ściska mnie na pożegnanie, a potem w podskokach odbiega, zerkając na mnie co jakiś czas i posyłając mi buziaki.

– Miejsce namiotowe dwadzieścia trzy – krzyczę za nią. Pokazuje mi dwa kciuki do góry i rzuca się biegiem w kierunku sceny.

Obym tego nie żałowała. Chociaż żałuję większości swoich decyzji, więc co mi tam.

Komórka Olivii znowu zaczyna dzwonić, więc ruszam na spotkanie Nate’a. Zdaje się, że zaraz mi się oberwie za spóźnienie, ale akurat tym nie zamierzam się przejmować.

Rozpoznaję go z daleka. Z okularami na głowie, wyraźnie kogoś szuka. Wyróżnia się z tłumu spoconych i podpitych osób. Naprawdę wygląda jak młody bóg. Coś gniewnie odburkuje zaczepiającej go dziewczynie. Poprawka, jak wkurzony młody bóg.

W końcu dostrzega mnie w tłumie i szybko idzie w moim kierunku. Po ściągniętej minie i zmarszczonych brwiach wnioskuję, że „wkurzony” to zbyt delikatne słowo.

– Co jest, Livvy?! – rzuca się na mnie i przyciska mnie do siebie. Tego nie przewidziałam. Kontakt z jego umięśnionym ciałem powoduje, że czuję na skórze dziwne iskrzenie. – Nawet nie wiesz, jak się martwiliśmy. Twoja matka odchodzi od zmysłów.

Ups.

– Gdzie byłaś?!

Powoli odsuwa mnie na odległość ramion, żeby spojrzeć mi w twarz.

– A wiesz, tu i tam…

– Tu i tam? – Unosi wysoko brwi. Ochroniarz wyrasta jak spod ziemi obok nas i natychmiast melduje przez telefon, że się znalazłam. Z kamienną twarzą podaje mi słuchawkę.

– Halo? – przykładam ją do ucha.

I się zaczyna… Chyba nigdy na dobrą sprawę nie dostałam takiego ostrego opieprzu. Matka Olivii robi przerwy w krzyku tylko w momencie, kiedy nabiera powietrza. Nazywa mnie nieodpowiedzialną smarkulą i obiecuje, że nie wyjdę nigdy na żadną imprezę, dopóki nie skończę trzydziestki.

– Wyładowała mi się komórka. Nie dramatyzuj – odpowiadam. Moje słowa dolewają oliwy do ognia.

– Natychmiast oddaj telefon Paulowi! – nakazuje. Podaję ochroniarzowi smartfon, matka Olivii krzyczy tak głośno, że wszyscy dookoła i tak ją słyszymy.

Następne słowa mrożą mi krew w żyłach.

– Zabierz ją stamtąd.

Wymieniam z Natem przerażone spojrzenia. Nie mam zamiaru dać się tak traktować, dlatego wyrywam komórkę ochroniarzowi.

– Dziś gra mój ulubiony zespół. Nigdzie nie wracam.

A ponieważ język mi się odrobinę plącze od emocji, matka Olivii natychmiast oczekuje potwierdzenia, czy piłam alkohol. Oczywiście się wypieram, ale ochroniarz wie, co robić. Wyciąga z kieszeni jednorazowy alkomat i mi podaje.

– To cios poniżej pasa – krzyczę, rzucając go do kosza na śmieci, stojącego kilka stóp dalej. Zarówno Nate, jak i Paul mają przez chwilę zbaraniałe miny, bo chyba żaden z nich nie spodziewał się, że trafię. Chce mi się śmiać, ale żarty się skończyły. Mężczyzna patrzy na Nate’a, a potem obydwaj biorą mnie pod łokcie i wyprowadzają na parking. Oczywiście stawiam opór, ale są silniejsi. Z daleka widzę czarną limuzynę, z której wysiada właśnie szofer i podbiega, żeby otworzyć tylne drzwi.

– Livvy, co w ciebie wstąpiło? – pyta Nate.

– Muszę do łazienki – próbuję się wyrwać.

– Nie kombinuj! – słyszę wściekły głos matki, bo Paul włączył rozmowę na tryb głośnomówiący.

– Zesikam się!

– Zaraz zatrzymamy się na stacji – obiecuje szofer, pomagając pozostałym wepchnąć mnie do środka. Przytrzymują mnie, nim nie wyjedziemy z parkingu.

To ten moment, w którym powinnam im powiedzieć prawdę. Nie jestem Olivią.

Ale aż strach pomyśleć, co taka matka zrobi dziewczynie za karę. Przecież ona jest nienormalna. Oczywiście będziemy musiały się gdzieś urwać, żeby się zamienić.

Odsuwam się od Paula i natychmiast wyciągam komórkę, żeby napisać do niej.

Nim zdążę odblokować telefon, Paul zabiera mi go siłą.

– Oddawaj to – syczę, a mój wściekły ton wprawia ochroniarza w osłupienie. Poprawiam się natychmiast. – Proszę mi to oddać.

– Masz szlaban – informuje matka Olivii lodowatym tonem. Jak jej było na imię, Clarissa? – Przestań zachowywać się jak dziecko i pozwól się odwieźć do domu!

Do domu. Do domu? Teraz dopiero zaczynam szaleńczo się wyrywać.

– To porwanie! – krzyczę.

Nate dyskretnie kręci głową, sugerując, żebym nie stawiała oporu. Zdeterminowana uspokajam się i zaciskam usta.

– Daj mi tylko pięć minut prywatnej rozmowy – proszę, wyciągając dłoń po telefon.

– Nie.

Tupię nogą.

– Może przenocujmy jeszcze w hotelu – mówię do wszystkich. – Nie ma powodu się spieszyć. Nate pójdzie na swój wymarzony koncert jutro, a ja poczekam w pokoju w ramach kary.

– Nie ma potrzeby – mówi znajomy Olivii, a potem zwraca się do ochroniarza. – Dasz nam trochę prywatności?

Ten kiwa głową, po czym przez telefon melduje mojej matce o tym, że sytuacja jest opanowana i wracamy do domu. DO MIAMI! Ze zdenerwowania robi mi się czarno przed oczami. Przecież to jest drugi koniec świata! Kompletnie tracę wolę walki i w osłupieniu zamieram na siedzeniu.

Nie zdaję sobie sprawy, jak długo jedziemy, kiedy szofer, tak jak obiecał, staje na stacji benzynowej. Wszyscy trzej odprowadzają mnie do damskiej łazienki. Zaczynam kombinować, czy nie uciec przez okienko, ale raczej się nie zmieszczę.

Dobra. Powiem im.

Pewnym krokiem wychodzę z toalety. Szofer stoi leniwie oparty o maskę samochodu, a ochroniarz wcina hot doga. Sos skapuje mu na klapę garnituru. Próbuje się doczyścić, słyszę ciche przekleństwo. Pewnie się nie spodziewał takich wrażeń na wieczór.

Na mojej drodze staje Nate.

– Boże, Olivia. Twoja mama prawie zwolniła ochroniarza! Jak możesz być tak nierozważna!

– O co ci chodzi?

– Zachowujesz się tak, jakbyś nie znała swojej mamy.

– Rozładował mi się telefon. To wszystko – odpowiadam spokojnie.

– Czy chodzi o to, co stało się wcześniej? – dopytuje z uniesionymi brwiami. – Dlatego dzisiaj tak uciekłaś?

Nie mam pojęcia o co chodzi, więc tylko opędzam się od niego niedbałym gestem.

– Odsuń się. Nie chcę dziś już z tobą gadać.

– Czy ty… poznałaś kogoś?

Nate’owi drżą dłonie, a ja z jakąś nutką satysfakcji dostrzegam, że chyba jest o tę Olivię trochę zazdrosny. Poprawka, bardzo zazdrosny.

– Nie twoja sprawa.

Zauważa, jak się rozglądam po okolicy i podejrzewa, że szukam okazji do ucieczki.Waham się, czy powiedzieć mu o naszej zamianie. To w końcu najlepszy przyjaciel Olivii. Z drugiej strony nic nie mówiła, żeby go wtajemniczyć w nasz plan. Mają o czymś pogadać…

Biorę głęboki oddech. Czuję pulsowanie w skroniach. Tak wiele niewiadomych!

Przede wszystkim należy zachować się dojrzale. Już otwieram usta, żeby poinformować go o sytuacji, kiedy mówi coś, co sprawia, że zamieram.

6

Olivia

Wszyscy w mieście wiedzą,

że z Harper Thompson nie ma żartów.

To najszczęśliwszy dzień w moim życiu! Czuję się, jakbym przez ostatnie lata była uwiązana na krótkiej smyczy, a dziś ktoś ją wreszcie zdjął. Oddycham pełną piersią i rzucam się w tłum.

Przepycham się między ludźmi – pachną potem, tanimi dezodorantami i cydrem. Kolorowe reflektory migają na rozradowanych twarzach wokół, tworząc mozaikę światła. Czuję, jak energia publiki mnie przenika, jakby każdy z nas był iskrą, która zaraz wybuchnie wrzaskiem i krzykiem. Udaje mi się dopchać przed scenę. Chwytam za barierki, są chłodne i wibrują mi w dłoniach. Staję na palcach, żeby zobaczyć, jak moi idole wychodzą zza kulis.

Tłum wydziera się, kiedy pojawia mój crush – lider grupy. Jego blond grzywa błyszczy w świetle reflektorów, jakby był gwiazdą rocka i mitologicznym bogiem w jednym. Perkusista nadaje rytm i zaczynają grać pierwszą piosenkę. Ludzie wokół skaczą, krzyczą, po prostu się wspaniale bawią. Ja też zaliczam się do tego grona, szarpię głową w przód i w tył, zapominając o całym świecie. Tego mi było trzeba! Światła rozmieszczone wokół sceny migają w rytm basów.

Nie mogłam mieć większego szczęścia! Harper uratowała mnie ze szponów ochroniarza i Nate’a, którzy w życiu nie pozwoliliby mi podejść tak blisko sceny. Ludzie popychają się wzajemnie, ale wcale mi to nie przeszkadza. Oddaję się muzyce i tylko to się liczy. Przez moje ciało przepływa gorąca energia.

Pół godziny i kilka siniaków później nie tracę zapału do zabawy. Szaleję w tłumie, głośno wyśpiewując na całe gardło słowa piosenki. Ktoś znienacka podnosi mnie do góry i podaje dalej, moje ciało frunie nad publicznością. Patrzę w rozgwieżdżone niebo, nie wierząc we własne szczęście. Jestem wolna jak ptak i bardzo mi się to podoba. Ląduję w drugim końcu tłumu, z którego jestem w stanie lepiej się przyjrzeć czarnowłosemu basiście. Hammsy dają czadu!

Koncert kończy się po czterech bisach, gdy zespół nie daje się namówić na kolejny. Wyciągam z torby pogniecioną kartkę z mapką wydarzenia. Tłum rusza w kierunku innej sceny, na ostatni koncert tej nocy. Właśnie się zastanawiam czy mam siłę tam iść, kiedy ktoś łapie mnie za łokieć.

– Harper!

Patrzę w oczy umięśnionego chłopaka, który wygląda jak młodsza wersja Ryana Reynoldsa z blond włosami. Przenoszę wzrok na wielką dłoń oplatającą moją rękę, potem wracam spojrzeniem na jego twarz. Chłopak pospiesznie zabiera rękę.

– Harper Thompson? – upewnia się, błyskając pięknym uśmiechem.

Dopiero po chwili docierają do mnie jego słowa. W sensie do mózgu, bo mimo hałasu słyszę go doskonale.

– Cześć! – odpowiadam z przesadnym entuzjazmem. – Co za niespodzianka!

– Nie kojarzysz mnie, prawda?

Uśmiecham się, tym razem przepraszająco.

– Jack Taylor – opalony koleś pręży nieco biceps. – Też gram w kosza.

– Też? – Patrzę na niego skołowana.

Ma na sobie biały, trochę za duży bezrękawnik i niebieskie dżinsy. Jest naprawdę mocno napakowany. A przynajmniej tak mi się wydaje w ciemnościach. Dopiero po chwili mój mózg znowu praży.

– A, no tak! – dodaję z zapałem. Stoimy kilka chwil w ciszy, przyglądając się sobie nawzajem. Chłopak zdecydowanie należy do tych oszałamiających typów, którzy swoim uśmiechem sprawiają, że zapominasz, co chciałaś powiedzieć.

– Podobał ci się koncert?

– Ta.

To było elokwentne. Nie ma co. Znowu milczymy kilka chwil. Mam ochotę stąd uciec, ale nogi wrosły mi w ziemię. Przystojny znajomy Harper wpatruje się we mnie, wyraźnie zainteresowany. Chłopak jest tak uroczy, że z powodzeniem mógłby dostać angaż w jakimś serialu Netfliksa.

– Coś ci nie poszło na ostatnim turnieju – w końcu znajduje temat do rozmowy.

Nie wiem, co odpowiedzieć. Chłopak dostrzega moje zakłopotanie i bierze mnie przyjacielsko za rękę.

– Nieważne. Chodź, mamy w namiocie szamę.

Waham się przez ułamek sekundy. To prawdopodobnie jedyny moment, żeby pozwolić sobie na trochę więcej szaleństwa. Czemu miałabym się nie zgodzić? Serce bije mi jak szalone, nie mogę nie skorzystać z takiej okazji! Jeszcze nigdy nie byłam na prawdziwej imprezie, nie licząc sztywnych bankietów u rodziców i ich znajomych. Ten chłopak tutaj to kolega Harper ze szkoły, więc na pewno wszystko jest w porządku.

Taylor sprawnie nawiguje przez spocony tłum. Podekscytowana, trzymam się kurczowo jego ręki. Zerkam na niego co chwilę, odpowiada mi uśmiechem. Mam wrażenie, jakbym była na haju, to pewnie z powodu wyrzutu endorfin.

W końcu docieramy do grupki wokół niewielkiego ogniska.

– Keith, Melody, Adele i Brooke – przedstawia znajomych Jack. – Ale z Brooke się chyba znacie.

Kolejny przystojniak, noszący taki bezrękawnik jak Jacka, otwiera właśnie opakowanie pianek marshmallow. Dwie dziewczyny koło niego patrzą na mnie nieufnie. To chyba typowe papużki nierozłączki, na co wskazują identyczne sukienki w wisienki. Trzymają w dłoniach kije, na które chłopak nadziewa pianki. Obok siedzi dziewczyna z haczykowatym nosem i wbija we mnie wrogi wzrok. Widzę na jej skroni żółtego siniaka.

Kiwam jej głową, nadal patrząc na ślady zdobiące jej twarz. Miała chyba niedawno rozciętą wargę i inne potężne stłuczenie przy żuchwie. Kiedy widzi, że je dostrzegam, zakrywa to miejsce włosami, po czym uśmiecha się jak lisica. Zapobiegawczo staję po drugiej stronie ogniska, żeby uniknąć konfliktów.

– Siadaj! – Taylor szybko podsuwa mi krzesełko turystyczne pod tyłek.

Gdy tylko zajmuję wyznaczone przez niego miejsce, wręcza mi zimną puszkę coli. Biorę pokaźny łyk, patrząc na iskry strzelające ku gwiazdom. Czy tak właśnie zachowałaby się Harper? Czy powiedziałaby coś więcej do dziewczyny, która wyraźnie czuje do niej niechęć? Zerkam na tamtą ukradkiem, cały czas się na mnie gapi. Czy to Harper ją tak urządziła? Mam wrażenie, że Harper to twardzielka bez sentymentów.

– Nie wiedziałem, że jesteś fanką Hamsów – Taylor siada koło mnie i wyciąga długie nogi w kierunku ogniska.

– Żartujesz!? To mój ukochany zespół – odpowiadam. – Dorastam z nimi, mam plakat nad…

Urywam zdając sobie sprawę, że brzmię jak dziecko. Harper na pewno się tak nie zachowuje. Mimo mojego zmieszania Taylor śmieje się wesoło. Keith podaje mi kijek z nadzianą wielką pianką. Powietrze wypełnia smakowity zapach przypiekanego cukru.

– Więc przegrałaś w rywalizacji o miano gwiazdy kosza z naszym królem – klepie Jacka po ramieniu. Taylor strzepuje jego dłoń.

– Przestań.

– Skromny drań. Pewnie ci się nie chwalił, że łowca talentów dał mu maksimum punktów. Jack dostał propozycje stypendium z aż trzech uczelni, wyobrażasz to sobie?

Kolega Taylora pęka z dumy.

– To nic takiego – mówi Jack, machając lekceważąco.

– Jak to nic takiego? – oburza się Keith, łypiąc na mnie z wyższością. – Jej się nie udało. Są lepsi i gorsi…

Czuję, jak przechodzi mnie zimny dreszcz. Biorę się jednak w garść, bo Harper na pewno nie dałaby się tak obrażać.

– To tylko głupie stypendium. Nie zależało mi na nim.

– Akurat – mruczy Keith.

– Kocham koszykówkę – odpowiadam. – Jeden selekcjoner nie powstrzyma mnie przed spełnieniem marzeń. Będę próbować kolejnym razem.

Brzmi to bardzo dojrzale i mądrze, ale to nie są moje słowa, tylko mojej mamy, która od małego kładła mi do głowy, że zwichnięty palec nie może powstrzymać mnie przed spełnieniem marzeń.

Moje słowa chyba zaimponowały chłopakom. Taylor przygląda mi się intensywnie, sprawiając, że zaczynam się czuć niekomfortowo. Nim się obejrzę, nasze butelki są puste, a Keith wręcza nam kolejne. Dziewczyny po drugiej stronie ogniska są zajęte sobą. Rozmawiają we trzy i głośno się śmieją.

Wgryzam się w smakowitą piankę. Słodycz i miękkość rozpływają mi się na języku i zabierają mnie do raju. Nigdy wcześniej nie jadłam pianek z ogniska. Może dlatego, że nigdy nie byłam na ognisku ze znajomymi. Moje towarzyskie relacje ograniczały się do kawy z Nate’em po treningu.

Mimo tego, że ogień trzaska przyjaźnie, na plecach czuję chłodny powiew wiatru. Jack Taylor wstaje z sąsiedniego krzesła i znika w namiocie. Moment później okrywa mnie swoją dżinsową kurtką. Jest mi bardzo miło, że o mnie pomyślał.

Dziewczynom po drugiej stronie ogniska wyraźnie się to nie podoba. Mam nieprzyjemne wrażenie, że mnie obgadują. Szepczą, patrząc na mnie wymownie i od czasu do czasu parskając śmiechem.

Keith rozpływa się w powietrzu, a Jack przysuwa swoje krzesło nieco bliżej. Zabieram rękę z podłokietnika, aby nie dotykać jego masywnej dłoni.

– Myślałem, że jesteś inna – słyszę szept, który można by uznać za intymny.

– Czemu?

– Jestem po prostu zaskoczony, że za twardą fasadą kryje się taka delikatna duszyczka.

Przysuwa się jeszcze bardziej. Patrzę w jego niebieskie oczy, w których migocze psotny błysk. Może to wypity cydr, może spotkanie z Harper, a może obecność przystojnego chłopaka, ale łapię się na tym, że na długo zapomniałam o Nacie. I świetnie się z tym czuję.

– Co?

– Wszyscy w mieście wiedzą, że z Harper Thompson nie ma żartów.

– Przestań – odsuwam się trochę od jego kształtnych ust, żeby nabrać powietrza i nie stracić głowy.

– Harper – mruczy. – Czy powiedziałem coś nie tak?

– Nie.

Łapie podłokietnik mojego krzesła i znowu zmniejsza między nami odległość. Co tu się właściwie dzieje?

– Widziałem, jak się na mnie gapisz, kiedy stałem w kolejce do tego złamasa, twojego braciszka. Nie wiem, dlaczego udawałaś wcześniej, że mnie nie kojarzysz, ale musisz wiedzieć, że nie mam żalu. Cieszę się, że ci się podobam.

Nie mam pojęcia, co na to odpowiedzieć, ale te słowa mnie szokują. Przypominam sobie starszego brata Harper na zdjęciu i odzywa się we mnie jakiś dziwny instynkt.

– Nie mów tak o nim – syczę.

– Czemu?

– Bo to mój brat.

– Teraz nagle to twój brat? – dziwi się Jack, pocierając nos palcami. – To nikt inny jak zapchlony kundel, którego przygarnęli Thompsonowie z litości, bo inaczej wylądowałby w poprawczaku.

Gorący rumieniec zalewa mi policzki. Wstaję gwałtownie, odstawiając puszkę na turystyczny stolik.

– Na mnie już czas – oznajmiam.

– O co ci chodzi? – pyta z niedowierzaniem. – Przecież to twoje słowa.

Pozostali patrzą raz na mnie, raz na niego.

– Nie będę tego słuchać – podnoszę dłoń do góry w geście: „Mów do ręki”.

Znajomy Harper coś tam jeszcze nawija, ale ja już odchodzę szybkim krokiem. Może ta reakcja była zbyt melodramatyczna, ale na serio mnie wkurzył. I jeszcze mu się wydaje, że mi się podoba! To znaczy, podoba się Harper. Phi, niedoczekanie! W życiu nie spojrzałaby na takiego zadufanego w sobie dupka!

Krążę chwilę po terenie w poszukiwaniu toalety. Wyciągam komórkę i patrzę na wyświetlacz. Widzę masę nieodebranych połączeń i esemesów. Kiedy mam już przeczytać najnowszą wiadomość, ktoś znienacka mnie popycha i upadam na ziemię, ocierając boleśnie ręce i kolano. Pluję trawą, dźwigam się na łokciach i odwracam głowę. Krew mi krzepnie w żyłach na widok napastnika.

7

Harper

Przecież nie mamy z nimi szans!

Zanim kolejny raz zrobisz coś głupiego, pamiętaj, że konkurs to wszystko, na co pracowałaś przez ostatnie lata. Jeśli matka zabroni ci udziału, obydwoje stracimy życiowe szanse.

Desperacja w oczach Nate’a nie jest udawana. Otwieram i zamykam usta, jak ryba wyciągnięta z wody. Nie mam pojęcia, co odpowiedzieć, więc próbuję uśmiechnąć się uspokajająco, ale wychodzi z tego tylko jakiś dziwny grymas. Nate przygląda mi się chwilę, jednocześnie blednąc. Ogląda się na ochroniarza, a potem przysuwa się dyskretnie i pyta przez zęby:

– Ćpałaś coś?

Serio? Posiadanie własnego zdania jest uważane za haj? Mam ochotę parsknąć śmiechem, ale patrzę na niego w milczeniu.

– Zachowujesz się dziwacznie – dodaje.

Unoszę wysoko brwi, odpowiada oskarżającym spojrzeniem.

– Słuchaj, Nate – mówię w końcu. – Potrzebuję z powrotem mój telefon. Pomożesz mi go odzyskać?

Ponownie zerka na ochroniarza i szofera, a potem przygląda mi się uważnie.

– Ćpałaś – to już nie jest pytanie. Wzdycham. – Przecież nie mamy z nimi szans!

– Nie chciałam się z nimi bić – sapię, rozkoszując się nutami paniki w jego głosie. – Choć może to i niegłupi pomysł.

Uśmiecham się szeroko, ciekawa jego reakcji.

Paul patrzy na nas podejrzliwie, wycierając chusteczką kącik ust. Wrzuca śmieci do kosza, ponaglając nas gestem do powrotu. Szofer wygląda, jakby zaraz miał ruszyć w naszym kierunku.

– Potrzebuję telefonu – syczę do Nate’a. – To sprawa życia i śmierci.

Dosłownie tak to czuję. Chłopak chwilę się waha, a potem kiwa głową.

– Chcę jeszcze przekąskę – mówi teatralnie i bierze mnie pod rękę. Biegniemy w kierunku przesuwanych drzwi stacji. Powiew klimatyzacji sprawia, że od razu przechodzi mnie dreszcz.

Nate wkłada mi w dłonie koszyk, do którego ładuje co popadnie. Chipsy, wafelki, żelki, słodzone napoje. Stawia na ladzie koszyk z zawartością, która mogłyby napełnić żołądki piętnastu chłopaków, aż sprzedawczyni proponuje, że da nam pudło.

– Przekąska, tak? – mówię.

Nate wzrusza ramionami, a potem, widząc rachunek, przeprasza na chwilkę. Wychodzi na zewnątrz i woła Paula, którego informuje, że ma problem z płatnością i prosi o mój telefon.

To było sprytne.

Może ten kolega Olivii jest nie tylko ładny.

Wracając, dyskretnie chwyta z półki przeceniony telefon, który i tak kosztuje więcej niż miesięczny zarobek Willa na lemoniadach. Nate staje tak, by zasłonić ciałem zakupy, a potem szybkim ruchem wyjmuje z mojego telefonu kartę. Gdy kończy te manewry, podaje swoją kartę płatniczą kasjerce. Chowam nowy telefon do nerki. Kasjerka przygląda się naszym poczynaniom z niepokojem i patrzy prosto na mnie.

– Wezwać policję? – szepcze.

– To tylko nadopiekuńcza matka – odpowiadam, pakując górę słodyczy do wyciągniętego spod lady pudełka.

Idę jeszcze na chwilę do działu z napojami. Tam odpakowuję prędko smartfon i wkładam kartę, udając że czytam etykietę kawy mrożonej.

– Co tak długo? – słyszę ponaglający głos Paula. Słyszę kroki Nate’a, który podchodzi z pudłem do wejścia.

– Pozwól jej wybrać kawę. Bez kofeiny bywa nieznośna – odpowiada Nate. – Masz ochotę na Snickersa?

Ochroniarz częstuje się przekąską, słyszę, jak mlaszcze i staram się nie wzdrygnąć. Piszę szybko esemesa do Olivii, opisując, w jakich tarapatach jesteśmy, i że za chwilę mnie stąd wywiozą dużo, dużo dalej. Nie chcę, żeby jej mama się wkurzyła i zabroniła jej wzięcia udziału w konkursie i realizacji marzeń. Nie mam też pojęcia, jak uniknąć długiej podróży i tych wszystkich niewygodnych pytań.

Chociaż z drugiej strony… Miami… Pukam się palcami w usta, rozważając kolejny krok. Zaczynam dostrzegać korzyści tej sytuacji. Wystarczy, że urobię mamuśkę i przy następnej okazji się zamienimy. Niedługo jest kolejny festiwal.

A przy okazji może uda mi się odkryć, jakim cudem identyczna dziewczyna żyje z rodzicami w luksusie, kiedy ja się tułam od jednej rodziny zastępczej do drugiej? Moje wahanie trwa tylko chwilę, zresztą i tak nie mam wyjścia. Olivia nie odpisuje, a ochroniarz ponagla mnie głośno do wyjścia.

Chowam telefon i wyłaniam się spomiędzy regałów. Nate błaga mnie wzrokiem, bym nie robiła niczego głupiego. Paul z kolei ma minę, jakby był gotów mnie obezwładnić. Powiew klimatyzacji jednak śmiesznie rozwiewa mu włosy i odbiera powagę jego groźnej postawie. Nie chcę go przypadkiem sprowokować, więc pospiesznie wracamy do limuzyny. Kręci mi się w głowie od emocji, nie mam pojęcia, czy dobrze robię.

Zapadam się w miękkie siedzenie, a Nate wysypuje zawartość pudła między nas. Wszystkie smakołyki wyglądają apetycznie, ale mój żołądek jest zaciśnięty. W milczeniu wpatruję się w ciemność za oknem.

– Masz ochotę coś obejrzeć? – pyta Nate po długiej chwili.

Kiwam głową z entuzjazmem.

– Wybierz coś – wskazuje podbródkiem na ekran dotykowy zawieszony przed szybą odgradzającą nas od kierowcy. Nie mam zielonego pojęcia, jak się steruje tym ustrojstwem.

– Ty coś wybierz.

– Dostosuję się – mówi i ponawia gest. – Może być to co zawsze.

Czy on mnie testuje?

Moje mięśnie napinają się ze zdenerwowania. Rozglądam się panicznie w poszukiwaniu jakiegoś pilota, ale nic nie znajduję. To chyba nie jest sterowane głosem, bo nie mam bladego pojęcia co powiedzieć. Ale zaraz coś wymyślę!

Nate uważnie obserwuje moje poczynania, tak samo jak Paul. Moje zdenerwowanie narasta. Rozglądam się w poszukiwaniu czegoś, co odwróci na moment ich uwagę. Ze stosu wysypanych przez Nate’a na siedzenie przekąsek chwytam paczkę pringlesów. Naprawdę kocham te chipsy i mam nadzieję, że uratują mi skórę.

– Strasznie zgłodniałam. Chcecie?

Otwieram plastikowe wieczko i w samochodzie roznosi się apetyczny zapach smażonych ziemniaków i cebuli. Nate patrzy na mnie z niepokojem i nie częstuje się. Co innego Paul – od razu bierze kilka.

– Swój człowiek – chwalę go, po czym wpycham sobie do buzi pełną garść. Zdenerwowany Nate przygląda mi się uważnie. Prawdę mówiąc, gapi się na mnie jak na psa, który właśnie wytarzał się w błocie i zamierza się otrzepać. To daje mi do myślenia, więc natychmiast się prostuję, przełykam to co mam w buzi i odkładam paczkę.

– Jakie to jest niedobre – mówię z obrzydzeniem, wycierając dłoń w spodenki. Ten gest sprawia, że błękitne oczy Nate’a rozszerzają się jeszcze bardziej. Ups. Szczerzę zęby z zakłopotaniem. – Właściwie to jestem strasznie śpiąca.

Wtulam się cała w oparcie i przymykam powieki, modląc się, by to wszystko wreszcie się zakończyło. Zadziwiająco szybko zapadam w sen. Jestem ledwie przytomna, kiedy budzi mnie dotyk ciepłej dłoni. Odpycham ją od siebie.

– Olivio, obudź się. Czas na przesiadkę – szepcze Nate i potrząsa delikatnie moim ramieniem. Po kilku próbach udaje mi się otworzyć zaspane oczy. Przecieram je z niedowierzaniem, bo właśnie wjeżdżamy na płytę niewielkiego lotniska.

Ochroniarz otwiera drzwi limuzyny, wpuszczając do środka powiew powietrza. Chyba się lepiej teraz nie odzywać i robić co każą.

Z ciemności wyłania się lśniący, biały prywatny odrzutowiec z napisem Collins Enterprises. Chwilę później siadam na wygodnym fotelu. Wnętrze samolotu ocieka luksusem. Serio. Sądzę, że w następnym pomieszczeniu może być jacuzzi.

– Dobrze się czujesz? Zachowujesz się dziwnie. – Nate przeszywa mnie spojrzeniem i zajmuje miejsce obok.

– Jestem trochę skołowana, za dużo wrażeń. Pozwolisz, że się zdrzemnę? – zapadam się w mięciutki zagłówek i odpływam w sen.

8

Olivia

Sikam ci na buty.

To moja wersja „dobranoc!”

Dziewczyna z haczykowatym nosem patrzy na mnie wściekle. Próbuję wstać, ale tamta kolejnym kopniakiem posyła mnie na ziemię.

– Co robisz? – pytam oburzona, wyciągając z ust źdźbło trawy.

Agresorka staje nade mną i stawia mi but na plecach, dociskając mnie do podłoża. Uderzam twarzą w trawę.

– Żryj piach, Harper! Teraz trener ci nie pomoże.

No pięknie, tylko ja mogę mieć takie szczęście, że spotykam dziewczynę wrogą Harper dosłownie chwilę po tym, jak się zamieniłyśmy!

– Puść mnie! – nakazuję nieznoszącym sprzeciwu tonem, na co tamta zaczyna się głośno śmiać. Chwyta mnie za włosy i odgina mi głowę do tyłu. Nim zdążę mrugnąć, cios spada na mój policzek. Ból przeszywa go na wskroś i w oczach momentalnie pojawiają mi się łzy. Harper na pewno by się broniła, więc łapię dziewczynę pazurami za kolano i drapię mocno.

Piszczy i na chwilę zwalnia uchwyt. Podnoszę się z kolan i dosłownie rzucam się na nią z wrzaskiem. Czuję się jak zawodnik na ringu. Nieznany mi dotąd wymiar adrenaliny wystrzela w moich żyłach. Szamoczemy się, ciągniemy za włosy i wykrzykujemy obelgi. W oddali słychać dźwięk rozmów i muzyki, choć moje wariackie dyszenie nieco przygłusza to wszystko.

– Już nie żyjesz! – warczy.

– Sikam ci na buty. To moja wersja „dobranoc” – odpowiadam złowrogo, na co tamta patrzy na mnie z konsternacją.

Udaje mi się ją odepchnąć, ale dziewczyna ma przewagę: ciężkie mięśnie, szaleństwo i brak zahamowań. Przy niej jestem jak piórko, które może zdmuchnąć byle podmuch letniego wiatru. Nim się obejrzę, ląduję na łopatkach, a ta siada na mnie okrakiem i przymierza się do kolejnego ciosu.

Znienacka jej ciężar znika.

Kręci mi się w głowie, jak przez mgłę widzę, że chłopak w czarnych ciuchach odpycha ją ode mnie i w niewybrednych słowach każe iść do diabła. Kiedy mój wybawiciel się odwraca, jego twarz zalewa wyraźna niechęć, która mrozi mi krew w żyłach. Gwałtownie chwyta mnie za ramię i stawia do pionu. Ledwo stoję, oszołomiona.

– Zawsze mam przez ciebie kłopoty – burczy brat Harper, prowadząc mnie powoli w kierunku namiotu. Bliskość jego ciała wyzwala we mnie masę gwałtownych uczuć. – Przez twoje wybryki już nas nigdzie nie puszczą.

– To ona mnie zaatakowała! – natychmiast protestuję.

– Taaa – śmieje się nieszczerze. – Zupełnie tak, jak wtedy, na boisku.

Harper miałaby zaatakować wcześniej tę agresywną dziewczynę? Dlaczego? Nic z tego nie rozumiem.

Brat Harper sadza mnie na krzesełku przed namiotem. Wokół dudnią basy z przenośnego głośnika. Otacza mnie głośny szum rozmów i śmiechów. Jego znajomi krzywią się na mój widok. Nagle zalewa mnie świeża fala zdenerwowania. Jak ja wytłumaczę mamie te wszystkie obrażenia?

Chłopak nurkuje w namiocie, by po chwili wyłonić się z męską kosmetyczką. Odkaża dłonie sprayem, raz po raz rzucając mi nienawistne spojrzenia.

– Znowu się załatwiłaś – cmoka wysoki metalowiec, trzymający dziewczynę na kolanach.

Patrzę na niego jak na kosmitę. Z wrażenia zapomniałam, jak ma na imię brat Harper. Nie mam pojęcia jak nazywa się reszta. Z trudem przełykam ślinę. W ustach nadal czuję posmak krwi z przygryzionej wargi. Z niedowierzaniem patrzę na masywną dłoń, przesuwającą się po udzie dziewczyny i wkradającej się pod krawędź szortów.

Wszyscy tutaj zdają się być, delikatnie mówiąc, nietrzeźwi. Wszyscy z wyjątkiem brata Harper, który teraz kuca na trawie tuż obok mnie. Jego twarz znajduje się na wysokości moich oczu. Ciemne tęczówki lśnią przenikliwie w blasku ogniska. Dostrzegam, że na nosie ma kilka piegów. Pełne, kształtne usta zaciskają się w niezrozumiałej dla mnie złości. Kolczyk z czaszką w lewym uchu nadaje mu wyglądu zawadiackiego łobuza.

– Ale się dałaś – psioczy, skupiając wzrok na rozciętej wardze. – Zamknij oczy!

Psika we mnie nagle odkażającym sprayem, po czym szorstkim gestem przeciera mi twarz watą zwiniętą w kulkę. Odsuwam się z sykiem, bo to cholernie szczypie. Nim zdążę mrugnąć, rozpyla więcej płynu w okolicy mojej skroni, mamrocząc jeszcze, że rodzice nas zabiją.

– Czemu jej na to pozwoliłaś? – pyta z niedowierzaniem, po czym wyciąga z kosmetyczki szwy zaciskowe i nakłada na ranę. Kiedy jest tak blisko i dotyka mnie tak swobodnie, wstrzymuję oddech.

– Trzeba było dać jej nauczkę – mruczy wysoki metalowiec, popijając z butelki. – Na przykład złamać jej nogę i skończyłaby się jej brawura na boisku.

Pozostali wybuchają śmiechem, a ja patrzę na nich z niedowierzaniem.

– Czemu was bawi robienie krzywdy drugiemu człowiekowi?

Na moje pytanie śmieją się jeszcze głośniej. Brat Harper uśmiecha się pod nosem. Wstaje i przygląda mi się intensywnie, sprawiając, że włoski na karku stają mi dęba.

– Przemoc to nie jest rozwiązanie – dodaję, na co wybucha kolejna salwa śmiechów.

– Jakby mi ktoś siostrę podmienił – mówi chłopak, a potem czochra mi włosy jak małemu dziecku. Jego ręka nadal pachnie środkiem odkażającym. To sprawia, że zaczynam być czujna. Muszę zachowywać się bardziej jak twardzielka Harper. Ona by ich rozłożyła jednym zdaniem.

– Dzieciaku, chodź, napijesz się z nami piwa – proponuje metalowiec, wyciągając butelkę w moim kierunku. Patrzę na niego kilka chwil, a potem pluję na trawę.

– A masz coś mocniejszego, kochanie?

Zapada martwa cisza. Wszyscy wymieniają skonsternowane spojrzenia, a ja zaczynam rozumieć, że dałam plamę.

– Lepiej się położę – oznajmiam, podnosząc tyłek ze stołka.

Odprowadzają mnie zaintrygowanymi spojrzeniami. Za plecami słyszę szepty „Ile ona wypiła?”, „Zachowuje się jakoś dziwnie, może to dopalacze?”.

Kurczę, trudna sprawa. Jutro rano muszę się lepiej postarać albo ich unikać. Wślizguję się do szeleszczącego namiotu, w którym wszystko pachnie chłopakiem, który zakładał mi przed chwilą szwy. Wpełzam do śpiwora i w końcu wyjmuję telefon, by sprawdzić wiadomość od Harper. Spodziewam się selfiaka w hotelowym jacuzzi. Jej pełne desperacji wiadomości sprawiają, że krew zamarza mi w żyłach. Mama natychmiast kazała mi wracać. Harper została zaciągnięta siłą do limuzyny. Kurka wodna! Powinnam to była przewidzieć.

ja: niech to diabli 😭 co teraz robimy?!?!?!

btw pobiła mnie jakaś jędza od ciebie ze szkoły 🙃

h: co 😳 jak to się STAŁO

ja: twój ziomek jack zaprosił mnie na posiadówkę przed namiotem

ona tam była 😐

h: J a c k T a y l o r zaprosił M N I E ???

ja: skup się

jak się nazywa twój brat

i jak mam się dostać do MIAMI 😭😭

h: will

chłopaki nie pomogą, na poniedziałek mają robotę

Nie mam pojęcia, co dalej zrobić. Mój zamglony bijatyką i stresem umysł próbuje znaleźć rozwiązanie. Właściwie to znam je. Powinnam wybrać numer do mamy i powiedzieć jej o tym, co się stało. Mama zawróciłaby limuzynę i… pewnie nigdy bym już nie wyszła z domu. Nie wspominając o konkursie baletowym. Nate byłby załamany.

h: pls nie panikuj

Zamienimy się na kolejnym festiwalu.

A teraz korzystaj z życia.

ja: JAK ja mam żyć!?!?

Zaraz tu zawału dostanę

h: korzystaj z wolności

ja ogarnę twoją domową terrorystkę

ja: nie mów tak o mojej mamie

h: ta kobieta zleciła twoje porwanie

ja: ona się martwi 🫠

h: zaraz masz 16 lat

a nie 5

Unoszę brwi z niedowierzaniem. A potem wyobrażam sobie, że mama przestaje być taką despotką i pozwala mi na zwyczajne rzeczy. Myślę o tym, że będę mogła cieszyć się wolnością jeszcze przez jakiś czas. I będę daleko od Nate’a. To jest mi teraz bardzo potrzebne i kusi mnie, żeby wykorzystać tę sytuację.

ja: mama i tak nie zgodzi się

na kolejny festiwal

h: girl,

zostaw to mnie

Kładę telefon na brzuchu, rozważając argumenty za i przeciw. Nie mogę nic sensownego wymyśleć. Nie mam wpływu na sytuację, mogę tylko dać się porwać biegowi zdarzeń.

Nagle poły namiotu rozchylają się i do środka wtacza się chłopak. Błyskawicznie ląduje na mnie, a ja piszczę, podskakując zaskoczona. Zderzamy się czołami, Will siada na ziemi i przeklina.

– Co robisz w moim śpiworze?

– Myślałam, że to mój – odpowiadam piskliwym głosem.

– Lepiej nie myśl.

– Przepraszam bardzo, w ciemnościach wyglądają na takie same – bąkam, wyswabadzając się z plątaniny poliestru. Próbuję przeczołgać się na drugą stronę, ale namiot jest tak mały, że nie mam pola do manewru. Chrząkam, żeby Will się przesunął. Ten wymacał właśnie mój telefon i chyba chce go włączyć, żeby poświecić. Wyrywam urządzenie z jego dłoni.

– Nie ruszaj!

– Uuu, jaka zaborcza! – ironizuje. – Czyżbyś pisała z jakimś chłopakiem?

– Nie twój interes.

Will przysuwa się bliżej, a potem wyciąga dłoń po telefon. Chowam go za siebie i odsuwam się w kąt namiotu. Brat Harper jest całkowicie nieświadomy tego, jak działa na mnie w ciemnościach jego bliskość. Łapie mnie za biodra i przekłada bez wysiłku na drugą karimatę. Przytrzymuje mi kolanem jeden z nadgarstków i łapie moją wymachującą dłoń.

– Odwal się! Złaź ze mnie! – warczę. Niestety, nie mam z nim szans. Bez problemu zabiera mi komórkę. Zaczynam się histerycznie śmiać, widząc jego sfrustrowaną twarz, oświetloną przez ekran blokady.

– Błagam. Tylko nie mów, że to ten Jack Taylor. – Na jego twarzy pojawia się coś na kształt rozczarowania. – Widziałem, jak z nim gadałaś. Wiesz, że to nie jest chłopak dla ciebie.

– Nie twój interes.

Will nadal blokuje mi dłoń.

– Czy byłbyś uprzejmy zejść z mojego nadgarstka?

– Co za maniery, Harper. A co z… jak to było? Odpierdol się ode mnie, zawszony kundlu?

Z zażenowania zapiera mi dech. Will odsuwa się i rzuca telefon na mój śpiwór.

– Powiedziałam to w złości – usprawiedliwiam Harper.

– Musisz częściej przyjeżdżać ze mną na festiwale. Jesteś tu taka potulna i wyluzowana – klepie mnie pieszczotliwie po głowie. Dziwi mnie fakt, że lubię jego dotyk. Mrugam zdezorientowana. Wcale nie jestem wyluzowana. Ani potulna.

Padam na karimatę i zakopuję się w śpiwór. Z przerażeniem widzę, że Will włącza swój telefon i ustawia go latarką do góry. Sięga w róg namiotu i wyciąga z niego koszulkę. Odwracam wzrok, kiedy ściąga tę, co ma na sobie i zamienia na drugą. Przełykam ślinę i odwracam się na drugi bok, bo właśnie zaczął zsuwać spodnie. Nie wiem, jak to wszystko przetrwam.

9

Harper

Wyjazd mi uświadomił, że nie warto się przejmować pierdołami.

Lot trwał kilka godzin, więc po krótkiej drzemce cieszyłam się luksusem odrzutowca. Grałam w gry, oglądałam filmy, miła pani z obsługi zrobiła mi masaż. Ignorowałam Nate’a, a ochroniarz Paul się nie pojawiał. Na lotnisku w Miami czekała na nas limuzyna, w której znów zmogło mnie zmęczenie.

Ze snu wyrywa mnie gwałtowne hamowanie. Słyszę, jak ochroniarz psioczy na kierowcę. Otwieram oczy, kiedy limuzyna zatrzymuje się na podjeździe luksusowej rezydencji. Wszystko mnie boli po tylu godzinach w niewygodnej pozycji. Nate przygląda mi się podejrzliwie z drugiego kąta skórzanego wnętrza pojazdu.

Jak tylko Paul otwiera drzwi, świeże powietrze, pachnące morską bryzą, wpada do środka kabiny. Wysiadam jako pierwsza i próbuję się rozciągnąć. Uśmiecham się szeroko na widok palm, a szczęka opada mi ze zdziwienia na widok luksusowej rezydencji z basenem, przed którą stoję.

Nate wysiada zaraz za mną, więc przypominam sobie, że muszę się opanować. Mimo wielu godzin spędzonych w podróży wygląda nieskazitelnie. Jedyną oznaką, że spał w międzyczasie jest odgniecenie włosów na czubku głowy, ale to wygląda raczej słodko niż niechlujnie.

– Dzięki, Nate, to był miły wyjazd – walę go w bok łokciem. – Graba!

Wyciągam dłoń z szeroko rozstawionymi palcami. Nate przygląda mi się jeszcze uważniej, spuszcza wzrok na moją rękę. Przypominam sobie, że „graba” raczej nie widnieje w słowniku Olivii.

– Tak mówił jeden typ na festiwalu – staram się usprawiedliwić. Odruchowo prostuję się, odchrząkuję i podaję mu rękę „jak dama”. Unosi brwi jeszcze wyżej, ale w końcu odwzajemnia mój uścisk. Jego dłoń jest ciepła i przyjemna w dotyku.

– Czy nie martwisz się spotkaniem z mamą? – pyta cicho. – Zazwyczaj jesteś przerażona w takich sytuacjach.

Wyjmuję dłoń z uścisku i odwracam się, podążając za wzrokiem chłopaka. Przez wielkie przeszklenie w kuchni przygląda się nam kobieta w połyskującym peniuarze, trzymająca w dłoni napój ze słomką. Gdyby wzrok mógłby zabijać, pewnie leżałabym martwa. Czuję zdenerwowanie, ale nie dlatego, że boję się opieprzu za wypadki na festiwalu. Czy jest możliwe, aby to była moja biologiczna matka?

– Wyjazd mi uświadomił, że nie warto się przejmować pierdołami – macham dłonią beztrosko. Na twarz Nate’a wpływa autentyczny strach. Miał tę samą minę, kiedy mówił o konkursie. Uśmiecham się pocieszająco i poklepuję go nonszalancko po nadgarstku. – Zostaw to mnie.

Wzdycha sfrustrowany. Błądzi wzrokiem od mojej twarzy do mamy Olivii, która wygląda teraz na tak rozjuszoną, jak byk na arenie. Patrzy na mnie, jak na wielką czerwoną płachtę. Posyłam jej promienny uśmiech, na co reaguje jeszcze większą wrogością. Pokazuje mi zegarek na przegubie. Nie mam pojęcia, co Olivia ma w planie na dzisiaj, że ta babka aż tak się niecierpliwi… Odwracam się do baletmistrza.

– Lepiej już idź. Paul cię odwiezie.

– To George kieruje – poprawia mnie automatycznie. Ja pierniczę, ile jeszcze wtop jestem w stanie walnąć w ciągu krótkiego pożegnania?

– Okej – odpowiadam. – Muszę już iść. Pa.

Zostawiam go obok limuzyny. Ochroniarz już wysiadł i krąży w pobliżu.

Moje trampki piszczą na szarych granitowych kaflach, kiedy wchodzę na ganek. Łapię za zdobioną klamkę i otwieram drzwi. Byle jak zrzucam buty zaraz po przekroczeniu progu. Mama Olivii czeka na mnie przy drzwiach korytarza z grobową miną. Zaciska palce na szklance tak mocno, że szkło za chwilę pęknie.

– Muszę wziąć prysznic – ogłaszam.

– Olivio… – podejmuje Clarissa, jakby nie usłyszała. – Jak ja się przez ciebie martwiłam! W ogóle spać nie mogłam!

– Możesz położyć się teraz – odpowiadam nonszalancko. – Jestem cała i zdrowa.

Kobieta powoli podchodzi bliżej, krytycznie lustrując moją sylwetkę.

– Jak można tak przytyć przez parę dni? – syczy, łapiąc mnie za bok. – Chyba cały czas siedziałaś w McDonaldzie.

Patrzę w dół na swój brzuch.

– Wypraszam sobie. To mięśnie – unoszę koszulkę do góry, prezentując opalony kaloryfer.

Matka Olivii jęczy z niedowierzaniem.

– Co ty jadłaś?

Zaczynam czuć się nieswojo. Przecież nie jestem gruba. Mam podręcznikowe BMI.

– Batony białkowe – wymyślam na poczekaniu. Kobieta przygląda mi się z niesmakiem.

Zerkam na siebie w otoczonym srebrnym ornamentem lustrze. Wyglądam dokładnie tak, jak się czuję, w końcu spałam na siedząco i nie miałam szans na odświeżenie. Drogie ciuchy Olivii, które mam na sobie są wymięte, a niechlujny kok na czubku głowy dopełnia obrazu nędzy i rozpaczy.

– Popatrz na siebie! Jak ty wyglądasz? – warczy. – Co Nate sobie pomyślał!

Unoszę brwi.

– Średnio mnie to interesuje – odpowiadam beztrosko, a Clarissa robi zbulwersowaną minę.

O co tej kobiecie chodzi? Trudno wyglądać jak z obrazka po długiej podroży.

Niecierpliwie przebieram nogami, bo atmosfera gęstnieje z minuty na minutę. Nie spodziewałam się, że będę mieć problem ze zlokalizowaniem pokoju Olivii, ale ten dom jest tak ogromny, jak cała hala sportowa. Chciałabym odejść obrażonym krokiem, ale boję się, że pójdę w złym kierunku, demaskując się.

– Mamo – mówię cicho. – Nie jestem już dzieckiem, tylko dorastającą dziewczyną, która ma swoje zdanie.

Nozdrza kobiety rozdymają się w wyrazie wściekłości.

– Swoje zdanie to będziesz mieć, jak zaczniesz zarabiać i się wyprowadzisz. Na razie musisz słuchać się mnie! I obiecuję ci, że za ten wybryk nie wyjdziesz nigdzie do końca wakacji!

Otwieram usta, gotowa do kłótni, ale matka Olivii unosi ostrzegawczo dłoń.

– Tylko treningi i spotkania promocyjne, na których ja też będę. Żadnych wyjść do kawiarni z Natem.

Przypominam sobie o tym ważnym dla Olivii konkursie.

Nie mam pojęcia, co odpowiedzieć na jawny szantaż Clarissy, nie mam żadnych argumentów. W końcu próbuję na niej swojego starego numeru, który zawsze działa na Elenę. Rzucam się jej na szyję ze łzami w oczach.

– Tak bardzo przepraszam. Źle się czuję z tym, że się o mnie zamartwiałaś.

Kobieta burczy coś pod nosem i w końcu też mnie przytula.

– Idź doprowadzić się do porządku – nakazuje oschle. – Czeka nas dziś masa spraw do załatwienia.

Przełykam ślinę. Jak to? Liczyłam, że zatopię się w puchatym wielkim łożu i będę mogła odpoczywać.

Chwytam mamę Olivii za rękę.

– Chodź ze mną. Wszystko mi opowiesz – zachęcam, licząc na to, że wskaże mi drogę do łazienki. Wyrywa się jednak.

– Jeśli sądzisz, że mnie udobruchasz tymi gestami, to jesteś w błędzie. I nie udawaj wariatki.

Patrzymy na siebie ostro. Wiem, że nadszedł czas, abym udała się do pokoju Olivii, ale nie mam pojęcia, w którą stronę się kierować. Czekam, aż ktoś przyniesie mój bagaż, ale to się nie dzieje. Limuzyna z Natem na pokładzie odjechała, a ochroniarz kręci się wokół posesji, rozmawiając z kimś przez telefon.

– Idę się napić.

Nadąsana odchodzę powolutku w stronę kuchni. Sięgam do tylnej kieszeni szortów po smartfon, który Nate dla mnie odzyskał, z zamiarem napisania do Olivii, ale nim zdążę go odblokować, słyszę ostry jak trzask bata głos Clarissy.

– Poproszę telefon.

Patrzę na nią zdziwiona, kobieta wyraźnie traci cierpliwość. Stoi na korytarzu z wyciągniętą ręką i nieustępliwym wzrokiem. Clarissa musi korzystać z usług jakiegoś chirurga plastycznego, bo to jest niemożliwe, żeby tak dobrze wyglądała kobieta mająca prawie dorosłą córkę. Gdybym ją spotkała na ulicy pomyślałabym, że jest przed trzydziestką.

– Telefon mi jest potrzebny – przytulam smartfon do siebie jak najcenniejszy skarb.

– Olivia! – grzmi kobieta. – Natychmiast.

Ten ton działa na mnie jak rażenie prądem. Pospiesznie oddaję jej telefon, a potem z obrażoną miną odwracam się i idę do kuchni.

Prawie cały parter jest wyłożony białym marmurem. Nowoczesna kuchnia olśniewa przepychem. Przy masywnym blacie stoją złote stołki barowe. Podchodzę do wysokiego kranu i nalewam wodę do szklanki, którą wzięłam z przeszklonego kredensu.

– Co ty, u diabła, robisz?! – warczy mama Olivii, która stoi w progu. Patrzy na filtr zainstalowany w lodówce.

– Chciałam przepłukać szklankę, bo widziałam w niej kurz – kłamię i wylewam zawartość do zlewu. Cała armatura jest złota – normalnie dom króla Midasa! Podchodzę do lodówki i napełniam szklankę filtrowaną wodą. Uświadamiam sobie, że umieram z głodu i odruchowo otwieram lodówkę, żeby coś zjeść. Nagle srebrzyste drzwi trzaskają tuż przed moim nosem, pchnięte dłonią z nienagannym manicure.

– Najpierw się umyj – rzuca kobieta. – Przygotuję twoje ulubione śniadanie.

Wzdycham ze znużeniem i dolewam wody, po czym kieruję się do wnętrza domu. Clarissa wychodzi na taras, widzę przez okno, że trzyma się za skronie i głęboko oddycha. Chyba się porządnie zdenerwowała! Może to i dobrze, że nie chodzi za mną krok w krok, więc mogę się spokojnie rozejrzeć po olbrzymiej rezydencji. Zaglądam do pokoi na parterze, ale chyba muszę się dostać na piętro. W końcu odnajduję schody, które wyglądają, jakby unosiły się w powietrzu i ostrożnie na nie wchodzę.

Trafiam na górę, gdzie czuję się trochę jak w labiryncie. Wszędzie te marmury, złoto i adamaszkowe dywany. W końcu odnajduję pokój, który mnie interesuje. Wygląda dość zwyczajnie. Oprócz jednego zdjęcia Olivii w stroju baletowym nie widzę w białej przestrzeni żadnych przedmiotów osobistych. Pokoje na ekspozycjach w sklepach wnętrzarskich są bardziej przytulne.

Kiedy otwieram szafę, po wewnętrznej stronie dostrzegam plakat Spinning Hamsters. To trochę dziwne. Wyciągam z szafy biały kombinezon z wiązaniem na plecach. Moje trampki wyglądają, jakbym kąpała się w nich w korycie, więc wybieram z szafy łososiowe szpilki. Nawet bielizna Olivii wygląda na luksusową.

Piję wodę, żeby oszukać żołądek. Mam ochotę na podwójnego cheesburgera, ale najpierw muszę się doprowadzić do porządku.

Łazienka jest większa niż cały nasz salon w Willow Creek. Przez rozległą przestrzeń ciągną się kolejne marmurowe kafle. Po lewej stronie widzę przez przeszklenia liście palmowe, a za nimi uderzający o brzeg ocean. Mam wielką ochotę iść na plażę i zanurzyć palce w złocistym piasku. Wpadam na wspaniały pomysł. Skoro już tu jestem, to muszę nauczyć się surfować!

Szykuję kąpiel w królewskiej wannie, nie żałując sobie mlecznego płynu i płatków róży. Złoty, ozdobny kran wygląda jak eksponat z muzeum i z pewnością jest droższy niż cała nasza łazienka w Willow Creek. Ręczniki z wyhaftowanym starannie monogramem są miękkie jak puch.

Niemal jęczę z rozkoszą, zanurzając ciało w ciepłej i pachnącej wodzie.

W domu nieraz musiałam się zadowolić zimnym prysznicem. Czasem coś zepsuło się z bojlerem. Albo panicz Will brał długą kąpiel „dla mięśni po treningu”. Mięczak.

Kiedy odświeżona i w czystych ubraniach schodzę na dół, spotykam się z kolejnym krytycznym spojrzeniem mamy Olivii.

– A gdzie makijaż? Co to za bałagan na głowie?

– Oj mamo, jestem zmęczona – jęczę, co sprawia, że jej rysy jeszcze bardziej się wyostrzają. – Pomożesz mi? – pytam pojednawczo.

Kiwa z niechęcią głową i idziemy ponownie na górę. Clarissa narzeka na moją cerę, bo dostrzega na niej jakieś niedoskonałości. Mamrocze, że pójdziemy do salonu po zwrot pieniędzy, bo ich półroczne zabiegi nic nie dały. Okazuje się, że to jeden pryszcz ją tak rozzłościł.

W dodatku ta blizna pod podbródkiem… Clarissa przygląda jej się długą chwilę, jakby próbując sobie przypomnieć, skąd się tam wzięła. Linia jest tak mała, że na co dzień o niej zapominam. Kiedyś wywaliłam się na schodach na strych, ale naturalnie Clarissa nie może się o tym dowiedzieć. Mam też po tym pamiątkę na plecach. Przyglądam się jej porcelanowej cerze, bez ani jednej skazy, która wygląda sto razy lepiej niż moja. Jest gładka jak alabaster.

Clarissa szarpie mi włosy bez grama czułości, rozczesując je grubą szczotką. Widocznie jej nie idzie, bo używa mnóstwa środków wygładzających, więc powietrze wokół mnie gęstnieje. Zastanawia się na głos, czy nie lepiej wezwać fryzjera. Jej niezadowolone mamrotanie działa mi na nerwy. W końcu udaje jej się okiełznać niesforne fale.

Nie obywa się bez komentarza.

– Jak mogłaś zrobić ze swoich włosów takie siano?

– Mieli twardą wodę – wzruszam ramionami.

Potem przychodzi czas na makijaż. Poddaję się zabiegom bez słowa skargi, chociaż jeszcze nigdy w życiu tak długo nie musiałam siedzieć w jednej pozycji. Opłaciło się, bo gdy spoglądam w lustro, wyglądam jak ktoś zupełnie inny. Jak gwiazda z pierwszych stron gazet, z toną tapety i ulizanym kokiem. Elegancka złota biżuteria dopełnia mój luksusowy wizerunek.

– Jesteś piękna – mówi z uznaniem Clarissa, stając obok. Spoglądam na nią w lustrze i rozumiem, że rzeźbi Olivię na swoje podobieństwo. Ta wersja mnie podoba jej się najbardziej. Ta wersja mnie, która jest kłamstwem. Chcę mi się wyć, sama nie wiem, z jakiego właściwie powodu. Udaje mi się uśmiechnąć szeroko i podziękować za komplement.

Clarissa ciągnie mnie za nadgarstek w kierunku kuchni.

Na wyspie kuchennej czeka na mnie talerz z sałatą, wędzonym łososiem i jedną grzanką.

Jestem nieziemsko głodna, a to... do złudzenia przypomina śniadanie naszej kozy Penny.

– Coś nie tak? – pyta Clarissa. – Przecież to twoje ulubione danie. Orientalny łosoś na sałacie z pomarańczowym dressingiem.

Zakłada ciemne okulary i białe bolerko ze złotym kołnierzykiem.

Pochłaniam wszystko z talerza, ale w ogóle nie czuję się najedzona. Tylko rozdrażniłam żołądek.

Clarissa podaje mi szklaną butelkę z zimną wodą.

– Może zjemy coś na mieście? – proponuję.

– Najpierw mamy wizytę u lekarza.

10

Olivia

Po tej sytuacji będę mieć żabią traumę.

Otwieram jedno oko. Słońce razi mnie przez cienkie poszycie namiotu. Podnoszę się i przeciągam. Wszystko mnie boli od spania na twardym podłożu, a twarz nieprzyjemnie pulsuje od wczorajszych ciosów. Poszłam spać bez kąpieli, a w dodatku spociłam się w śpiworze ze sztucznego materiału. Rozpinam go gwałtownie i patrzę z przerażeniem na swoje ubłocone stopy i zaschniętą krew na dłoniach. Aż boję się myśleć, jak wygląda moja twarz. Dotykam ostrożnie miejsca pod okiem i aż syczę z bólu.

Will przekręca się na drugi bok, słońce oświetla jego twarz. Jest rozluźniona i bardzo przystojna. Wcale nie wygląda na groźnego bad boya, za którego wzięłam go wczoraj. Przyglądam się chwilę czaszce z papierosem, którą ma wytatuowaną na bicepsie.

Światło widocznie zaczyna go razić, bo po chwili mruga i zerka na mnie w zamyśleniu. Wykrzywiam usta w uśmiechu. Will opada na poduszkę i przymyka oczy.

– Rodzice mnie zabiją – mamrocze.

Przełykam ślinę, bo to tylko potwierdza moje przypuszczenia. Wyglądam tragicznie.

– Czy wiesz, gdzie tu jest łazienka?

Will śmieje się w odpowiedzi, widząc jak z grymasem patrzę w małe lusterko. Dopadam do bagażu Harper, z którego wygrzebuję kosmetyczkę i szorstki ręcznik. Znajduję tam też świeżą bieliznę, białą bokserkę i czarne szerokie spodenki za kolano. Nie ma nic więcej. Czy to w ogóle do siebie pasuje?

– Łazienka to chyba określenie na wyrost.

Rozchylam usta w zdziwieniu. Chyba nie kąpią się tu w jakimś bajorze, prawda?

– Co masz na myśli?

Will przeciera twarz, wygrzebuje się ze śpiwora, ściąga pomiętą koszulkę i na czworakach przechodzi do swoich rzeczy. Przełykam ślinę na widok jego gołego torsu. Jak ja wytrzymam w jego towarzystwie, jeśli będzie często tak świecić klatą? Mam nadzieję, że w domu mają pokoje wystarczająco oddalone od siebie.

Wychodzę prędko na zewnątrz. Już rozlewa się skwar, a słońce sprawia, że muszę zmrużyć oczy. Will po chwili staje za mną. Podchodzi do namiotu kolegi i zaczyna trząść tropikiem, wrzeszcząc: „Pobudka”. Ze środka dobiega dziewczęcy krzyk. Unoszę brwi. Ten metalowiec chyba nie marnował czasu na spanie. Will ponawia akcję przy drugim namiocie, z którego męski głos odpowiada wiązanką przekleństw.

– Tędy. – Brat Harper macha kosmetyczką w kierunku ścieżki. Podążam nią bez słowa. Błądzę wzrokiem wszędzie, omijam tylko jego sylwetkę, bo cały czas jest bez koszulki. W ciemnych okularach, z tatuażami oplatającymi ciało i niedbale trzymanym w ustach papierosem wygląda tak nieziemsko, że wiele dziewczyn wprost gapi się na niego.

– Uważaj, bo ci mucha wleci – burczę pod nosem do jednej z nich.

Czy on tak na co dzień łazi?

Chyba będę musiała się przyzwyczaić.

– Dziwnie się zachowujesz – zauważa, zrównując się ze mną na ścieżce.

– Co masz na myśli?

Zakładam kosmyk za ucho.

– Nie warczysz na mnie z byle powodu. Nie pokazujesz mi faka zamiast dzień dobry – wylicza z cieniem uśmiechu. Domyślam się, że lubi te przepychanki z siostrą. To daje mi do myślenia. Powinnam zachowywać się bardziej krzykliwie. Dlatego z całej siły popycham go ramieniem. Will upuszcza kosmetyczkę, po czym podnosi ją z brwiami ściągniętymi oburzeniem.

– Lepiej? – pytam z diabelskim uśmieszkiem.

Przygląda mi się chwilę ze zbaraniałą miną, a potem uśmiecha się szelmowsko.

Widzę, że zamierza mi oddać kuksańca, więc rzucam się do biegu. Kilka kroków dalej zaczyna mi się kręcić w głowie. Muszę przystanąć, żółć podchodzi mi do gardła. Podnoszę ręce w geście stop, a potem gwałtownie zatykam dłońmi usta.

– Wszystko w porządku? – pyta zaniepokojony. Podbiega do mnie i kładzie mi dłoń na ramieniu. Kiwam głową, po czym ruszam biegiem w kierunku sanitariatów. Wpadam przez drzwi, trącając jakąś dziewczynę i zatrzaskuję się w kabinie. Treść żołądka ląduje w sedesie.

Jest mi trochę lepiej, kiedy przepłukuję usta wodą.

Will czeka na mnie, opierając się o framugę przy wejściu. Splata ręce na masywnej piersi. Jego oczy uważnie skanują moją sylwetkę.

Uśmiecham się słabo.

– Chyba zatrułam się wczoraj śmieciowym jedzeniem.

Przygląda mi się krytycznie.

– Strasznie ostatnio schudłaś – stwierdza, swoim gapieniem wprawiając mnie w zażenowanie.

Zakrywam się ręcznikiem.

– Nie mam ostatnio apetytu – wymyślam na poczekaniu.

– To przez selekcje? – pyta.

Uśmiecham się przepraszająco, a potem odwracam się, by przejść do części prysznicowej.

– Idę się myć. Damskie są tu?

– Wszystkie polowe prysznice są koedukacyjne – odpowiada. What the fuck?!

Patrzę na rzędy kabin, do których wchodzą ludzie. Piana spływa po drewnianych deskach do odpływu.

Przełykam ślinę i kiwam głową. Nadal trochę mi słabo, ale liczę, że prysznic pomoże mi się ogarnąć. Już czasem tak mi się zdarzało. To dlatego, że zjadłam wczoraj za dużo. Mój organizm jest przyzwyczajony do niskokalorycznej diety low carb. Każde odstępstwo od normy kończy się dla mnie fatalnym samopoczuciem.

Przed wejściem do kabiny odwracam się, by posłać Willowi ostatnie spojrzenie. Przygląda mi się podejrzliwie, mijając mnie i wchodząc do sąsiedniej.

Wspaniale.

Wślizguję się do środka i zamykam zasuwkę. Między deskami podestu dostrzegam wilgotną ziemię z resztkami piany po poprzedniej osobie. Żałuję, że Harper nie wzięła ze sobą klapek. Zsuwam glany, związuję je za sznurówki i przerzucam przez drzwi.

Po chwili to samo robię z ubraniem. Odkręcam wodę i piszczę zaskoczona, bo uderza we mnie zimna kaskada. Woda jest lodowata. Ale też… niezmiernie pobudzająca. Całe moje ciało pokrywa gęsia skórka.

– W porządku? – pyta Will. Widzę na podłodze jego cień i strużki wody, wypływające z jego kabiny.

– Zimna… – chrypię, jednocześnie starając się nie myśleć, że oddziela nas tylko lichy kawałek deski. Przez szpary widzę fragmenty jego ciała.

– Spodziewałaś się tajskich masaży i manicure, co? – odpowiada z sarkazmem.

– Taa… Najlepiej robionych przez mężczyzn majtach z liści – odgryzam się. Will parska.

– Wysokie wymagania, Harper.

– I do tego jeszcze wachlujących mnie palmowymi liśćmi i podających mi koktajl w kokosie. Co, Will, nie zapewnisz mi takiej obsługi?

Will milknie. Dopiero po chwili rozumiem, że te żarty idą w złą stronę. Masaże wykonywane przez mężczyzn w majtach z liści… Przegięłam. Chciałabym cofnąć to dziwne pytanie o obsługę, bo zabrzmiało trochę jak flirt. A przecież… ten przystojniak z tatuażami bierze mnie za swoją siostrę. Pewnie teraz ma mnie za wariatkę i niebawem wygłosi bardzo nieprzyjemny wykład.

Trzęsącymi się rękami otwieram kosmetyczkę Harper i aż mrugam ze zdziwienia. Prawie nic tam nie ma. Szczotka do zębów i mydło zawinięte w papier oraz jakiś tani antyperspirant z napisem „Sporty”. Wygrzebuję też jakąś próbkę i z ulgą stwierdzam, że to szampon. A gdzie jest pianka i olejek do twarzy? Gdzie odżywka? Gdzie krem nawilżający i serum pod oczy? Gdzie filtr setka?

Zaczynam od mycia głowy. Saszetka szamponu ledwie starcza, by pokryć moje włosy. Wkładam głowę pod lodowaty strumień, zaciskając usta, by znowu nie pisnąć. Mydło Harper jest dziwne, w ogóle nie pachnie, ale jakoś udaje mi się nim namydlić. W domu w ogóle nie używam mydła w kostce. Szampon spływa mi do oczu, więc zamykam je i myję się po omacku. W pewnym momencie kostka wypada mi z dłoni.

Schylam się po nią i macam deski. Dotykam czegoś śliskiego. Uchylam szczypiące oczy i aż podskakuję z dzikim wrzaskiem.

– Co się dzieje? – pyta zaaferowany Will.

– Nic – mamroczę, próbując wcisnąć się w kąt kabiny. Wielka zielona ropucha patrzy na mnie morderczym wzrokiem. – Sio! Idź stąd!

Potwór ani drgnie. Jest większy niż moje dwie dłonie i ma obrzydliwą błyszczącą skórę z wypustkami, z których się coś chyba sączy. Przygląda mi się zamrożony. Ja też nie śmiem się ruszyć.

– Na pewno wszystko w porządku? – pada kolejne pytanie Willa. Słyszę, że już zakręcił swój prysznic. Ciuchy ze ścianki dzielącej nasze prysznice znikają.

– Taaa – mój ton wskazuje coś zupełnie odwrotnego.

Widzę jego stopy w przydeptanych trampkach po drugiej stronie drzwi. Żaba nadal się na mnie gapi. Wydaje mi się, że zaraz na mnie skoczy.

– Co tam się dzieje? – pyta z troską Will. – To wąż?

Przełykam ślinę.

– Chyba tak – odpowiadam schrypłym szeptem.

– Niedobrze. Czy jest czarny w czerwone prążki?

Jęczę w odpowiedzi.

– Nie ruszaj się – poleca Will i zaczyna majstrować przy zasuwce z drugiej strony drzwi. Jednocześnie prosi kogoś o kij. Zadziwiająco spokojnym tonem informuje ludzi w pobliżu, że pod prysznicem jest wąż. Mimo to dziewczyny na zewnątrz piszczą, a drzwi innych kabin trzaskają, gdy ludzie w pośpiechu opuszczają prysznice.

Słyszę tupot wielu stóp. Ktoś krzyczy, że zawiadomi organizatora.

Wspaniale.

Will próbuje wypchnąć drzwi z zawiasów.

Co mam robić? Mój mózg pracuje na wysokich obrotach.

Stoję kompletnie nago pod lodowatym strumieniem. Stopy mi drętwieją ze zdenerwowania i z zimna. Widzę, że jeden z zawiasów właśnie zostaje zniszczony. Will napiera na drzwi jak wariat.

– Trzymaj się, Harper – krzyczy. Słyszę, jak mamrocze, że starzy go zabiją, jeśli przywiezie mnie ze wstrząsem po ugryzieniu.

– Sio! – krzyczę słabo do żaby w nadziei, że sobie pójdzie. Czemu nie przyznałam się od razu, że to wcale nie jest wąż? Zresztą ropucha też może być agresywna albo toksyczna, prawda?

– Nie prowokuj go! – ostrzega brat Harper. Na drzwiach kabiny pojawiają się wybrzuszenia w miejscu, gdzie się zaparł kolanem.

Przełykam ślinę.

Za chwilę zobaczy mnie kompletnie nagą. I zobaczy żabę.

Ponownie przełykam ślinę i próbuję pokonać strach. Wyciągam dłoń, żeby chwycić ręcznik, zwisający z przegrody. Już prawie…

Nie sięgnę. Staram się bardziej wyciągnąć, ale nic z tego. Opuszkami ledwie muskam szorstki materiał. Tak właśnie kończy się legenda o dziewczynie, która zataiła, że żaba to nie wąż. Stworzenie nadal patrzy na mnie tym morderczym wzrokiem. Szczerze mówiąc, wygląda trochę jak ceramiczna figurka. Ona boi się mnie bardziej niż ja jej, tłumaczę sobie. Pewnie nawet się nie ruszy. A może jednak?

Zrobię tylko mały kroczek... Unoszę stopę, boleśnie świadoma, że drzwi zaraz wylecą z zawiasów. Po tej sytuacji będę mieć żabią traumę.

W momencie, kiedy decyduję się przekroczyć zwierzę, ropucha podskakuje. Wrzeszczę, ile sił w płucach, gdy stworzenie atakuje moją łydkę. Will, zdopingowany moim przerażeniem napiera na drzwi, których zawiasy wreszcie puszczają.

11

Harper

Moim jedynym zmartwieniem

w tym momencie jest brak podwójnego cheesa w dłoni.

Głośno mi burczy w brzuchu. Śniadanie Olivii to dla mnie tylko przystawka. Clarissa nie pozwoliła mi nic więcej zjeść w drodze do lekarza. Przez cały czas trzyma mnie mocno za rękę i powtarza, żebym się nie martwiła, bo doktor Wilson na pewno coś wymyśli. Moim jedynym zmartwieniem w tym momencie jest brak podwójnego cheesa w dłoni. Czuję, że cukier mi mocno spadł i zaczyna mnie boleć głowa. Piję już drugą butelkę wody, ale to w ogóle nie pomaga. W limuzynie nie ma coli. Dostrzegam logo znanej restauracji i ślina napływa mi do ust. Mam ochotę na największy zestaw, oczywiście z zakręconymi frytkami z serem.

– Nawet tak nie żartuj – odpowiada Clarissa oburzonym tonem, gdy głośno domagam się, żeby kierowca zjechał do McDrive.

– Wezmę na wynos.

Clarissa tylko prycha w odpowiedzi. W lusterku wstecznym łapię wzrok kierowcy. Prawie natychmiast odwraca oczy. Tak sądziłam, on mi nie pomoże.

Podjeżdżamy pod szpital. Na pierwszy rzut oka widać, że leczą się tu same szychy, bo wygląda jak luksusowy hotel. Clarissa ciągnie mnie za rękę do przeszklonego wejścia. Przyglądam jej się z konsternacją. Co ją tak zmartwiło? Zaciśnięte usta i zmarszczone czoło wskazują jasno, że coś nieprzyjemnego zajmuje jej myśli. Zaczynam się niepokoić o jej zdrowie. Może ma jakąś przewlekłą chorobę, która ją męczy? Jak mogłam być taką egoistką i myśleć o burgerze…

Automatyczne drzwi otwierają się na wypełniony zapachem środków czystości hol. Clarissa prostuje się jak struna, po czym bez słowa mija mężczyznę w uniformie, pucującego podłogę blisko kontuaru. W recepcji natychmiast wszyscy stają na baczność.

– Panie Collins – młoda pielęgniarka w koczku wita nas profesjonalnym uśmiechem – Gabinet numer dwa.

Mama Olivii dziękuje jej oszczędnym skinieniem. Na wysokich obcasach z trudem mogę dotrzymać jej kroku. Jeśli mam być szczera, to boję się, że zaraz skręcę kostkę. Szpilki niemiłosiernie hałasują na kafelkach korytarza, echo niesie się po całym parterze. Clarissa niemal wpycha mnie przez uchylone drzwi z mlecznego szkła. Zahaczam obcasem o próg i prawie robię szpagat w gabinecie.

Lekarka przygląda mi się zdziwionym wzrokiem zza okularów w kocich oprawkach. Jej twarz również wygląda na udane dzieło chirurga plastycznego. Patrzy na dłoń Clarissy, zaciskającą się na moim barku, a na jej twarzy na ułamek sekundy odmalowuje się przerażenie, które zaraz maskuje przyjaznym uśmiechem. Prostuję się niezdarnie i otrzepuję ręce.

– Witaj, Olivio.

– Dzień dobry.

Clarissa odpuszcza sobie przywitanie.

Rozglądam się po gabinecie w poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie, u jakiego lekarza jesteśmy. Może ta doktor Wilson jest onkologiem?

– Rozbierz się za parawanem – prosi.

Mrugam zdezorientowana przez kilka sekund. Clarissa traci cierpliwość i popycha mnie w tamtą stronę.

– Co się z tobą dzieje, dziewczyno? – syczy z niezadowoleniem. Ze złością odpina mi ekspres na plecach, po czym odwraca się do lekarki, wzdychając z niesmakiem.

Niepokój zalewa mój żołądek. Czy Olivia jest ciężko chora?

Zdejmuję ostrożnie ubranie i odkładam je na wieszak.

– Ja nie wiem, co ona jadła na tym festiwalu, ale prawie nie poznałam własnego dziecka. Partner jej nie uniesie z taką wagą – słyszę jadowity głos Clarissy. Od tego tonu przechodzi mnie lodowaty dreszcz. Nigdy nie uważałam się za grubą. Jestem po prostu… nie wiem, jak to nazwać… umięśniona.

Mam łzy w oczach, bo uwaga kobiety, która być może jest moją mamą, dotyka mnie do żywego. Gdyby poznała prawdę o mojej tożsamości, to z pewnością nie byłaby zachwycona. Zaczynam się zastanawiać, jak było naprawdę. Czy Clarissa spojrzała na dwa bobasy, z których jeden był pulchniejszy i zdecydowała się, że odda go do rodziny zastępczej na drugim końcu kontynentu? Nic z tego nie rozumiem! Przecież to nie moja wina, że mam taką budowę ciała.

Mimo, że w tym makijażu i fryzurze wyglądam nadzwyczaj pięknie, czuję się jak coś nie dość dobrego. Jak mebel z wyprzedaży, który nie pasuje do reszty wnętrza i nabywca pluje sobie w brodę, że połaszczył się na promocję. Gdyby tylko Clarissa wiedziała, że nie jestem Olivią… Pewnie odetchnęłaby z ulgą.

A ja? Ja znów poczułam się niechciana.

Przyglądam się swoim mięśniom brzucha, kiedy słyszę konspiracyjny szept Clarissy.

Pod szparą parawanu widzę jej szpilkę wystukującą nerwowy rytm.

– Zastanawiam się, czy to nie były narkotyki. Moja córka zachowuje się jak nieprzytomna od powrotu. Może to pani sprawdzić?

– Zrobimy badanie moczu.

Słyszę, jak doktor Wilson podnosi słuchawkę i prosi o przyniesienie multitestu. Zakładam satynowy szlafrok i wychodzę zza parawanu. Ponownie rozglądam się po gabinecie, tylko po to, żeby nie patrzeć na matkę Olivii. W rogu pomieszczenia znajduje się leżanka, a przy niej stoją zapachowe świece i woda w butelkach. W powietrzu czuć jaśmin, smuga pary sączy się z niewielkiego kominka zapachowego.

W oczach pani doktor dostrzegam troskę.

– Stań na wadze, Olivio.

Zawieszam się po raz kolejny, zapominając, że mówi do mnie. Sfrustrowana mama Olivii znowu mnie popędza ruchem ręki.

Staję na wadze. Mój żołądek zawiązuje się w supeł, bo obawiam się, że zaraz wszystko się wyda. Ze ściśniętym gardłem i walącym sercem patrzę, jak cyfry szaleją, zanim nie stanę równo. Dłonie mi się pocą, więc kładę je na udach. Czuję, jak Clarissa sapie mi w kręgosłup. Dociska pazurami jakieś miejsce przy łopatce, prawdopodobnie tam, gdzie mam pieprzyk.

– Znowu ci coś wyskoczyło. Będzie trzeba to usunąć.

Jej ton jest ostry i nieprzyjemny. Sprawia, że czuję się winna posiadania pieprzyka.

– Przestań mną tak szarpać – syczę.

Clarissa patrzy przez moment na parametry na wadze, a potem wydaje z siebie parsknięcie. Lekarka wpisuje wartości do programu w komputerze, by po chwili wyświetlić symulację zmiany wagi w ciągu kolejnych miesięcy.

Mrugam z niedowierzaniem, patrząc na ilość wizyt, które Olivia odbyła do tej pory i na wykres spadku jej wagi. Waży prawie dziesięć funtów mniej ode mnie. Ze zdziwienia aż otwieram usta, bo z pewnością cierpi na zaburzenia odżywiania. Żadna z moich koleżanek nie waży tak mało przy tym wzroście.

– A niech to wszyscy święci! – Clarissa wznosi ręce jak do modlitwy. – Jak to jest możliwe?!

Lekarka przestawia coś na wadze. Ekran się resetuje i pomiar wykonywany jest od początku. Zgodnie z instrukcją schodzę i ponownie wchodzę na wagę. Patrzę na pomalowane na czarno paznokcie u stóp. Oczy Clarissy również powędrowały w tamtym kierunku. Mamrocze coś o młodej buntowniczce, która wpędzi ją do grobu.

– Coś się zmienia? – pyta, wpatrując się w cyfry jak zaklinacz w węża.

– Waga pokazuje pół funta więcej – oznajmia doktor Wilson cicho, po czym poprawia coś w komputerze. Clarissa jęczy i opada na leżankę, trzymając się za serce. Okulary w złotych oprawkach zsuwają jej się z nosa, więc zdejmuje je wściekłym gestem. Pani doktor z zaciśniętą szczęką mierzy mi obwody i wpisuje wyniki do komputera, ale nie dzieli się nimi na głos.

– Możesz się już ubrać – słyszę zatroskany głos lekarki.

Jestem tak zdenerwowana, że nie czuję palców u rąk. Kiedy idę za parawan nogi mi się trzęsą jak galareta.

Słyszę nieprzyjemny ton Clarissy, która głośno wzdycha i zaczyna narzekać.

– Tyle miesięcy pracy na nic!

Następuje niepokojąca pauza.

– Proszę się nie martwić. Parametry córki są w normach. Wahania wagi są u nastolatków normalnym zjawiskiem. Olivia nabrała po prostu trochę masy, ale wygląda na zdrową i jest zdrowa. Nie ma się czym martwić…

– Niech mi pani nie mówi, że mam się nie martwić! Córka od dwóch lat pracuje nad sylwetką. Jest baletnicą. Pod koniec miesiąca ma konkurs i jak ma w nim wystąpić?

– Masa mięśniowa nie jest przeciwwskazaniem…

– Jej partner jej nie uniesie. Musi schudnąć przynajmniej dwanaście funtów.

No jeszcze tego brakuje! Dwanaście funtów w miesiąc. Nie wierzę w to co słyszę i czekam, aż lekarka sprowadzi matkę Olivii na ziemię. Zakładam beżowy kombinezon, który doskonale podkreśla moją sylwetkę. Choć faktycznie, w biodrach i w biuście jest trochę ciasny.

– Proszę o jadłospis, harmonogram masaży i aktywności fizycznej. Czy ma zwiększyć ilość treningów? Może powinna ćwiczyć rano i wieczorem? Zapisać ją na basen z trenerem?

Wychodzę zza parawanu i patrzę na pochyloną nad ekranem kobietę, która analizuje dane.

– Może trzymać się ostatniego jadłospisu – mówi. – Basen to dobry pomysł, choć może przyczynić się do budowania tkanki mięśniowej w barkach i na rękach.

– To nie – Clarissa nadal znajduje się na leżance, ale teraz założyła nogę na nogę. Jej stopa w złotej szpilce podskakuje nerwowo, końcówkę okularów przygryza w zębach.

– Chciałabym nauczyć się surfować – postanawiam wtrącić swoje trzy grosze, za co zostaję zmierzona lodowatym spojrzeniem Clarissy. Nawet nie odpowiada, tylko zwraca się znowu do doktor Wilson.

– Obecna dieta nie działa. Proszę zmniejszyć limity kaloryczne albo uciąć węglowodany – rozkazuje.

Lekarka zerka na mnie kątem oka. Na jej twarzy widzę napięcie. Już wiem, że muszę sobie załatwić dostawy żarcia do domu, bo Clarissa będzie mi wydzielać ziarnka ryżu, jak sobie zasłużę.

Mam nadzieję, że kierowca George zgodzi się podrzucić mi trochę normalnego jedzenia z miasta.

– Już bardziej nie można, bo to niebezpieczne – mówi ostro lekarka, po czym zaczyna wywód o tym, do czego ciało potrzebuje energii na tym etapie rozwoju. Clarissa sprawia wrażenie, jakby odpłynęła do innego świata i w ogóle jej nie słuchała.

– Wobec tego proszę jej dać jakieś leki na zmniejszenie tego wilczego apetytu. Cały czas jest głodna.

Prycham.

– Może dlatego, że od wczoraj prawie nic nie jadłam – wypalam oburzona.

– Przecież jadłaś normalne śniadanie – mówi Clarissa. Jej oczy ciskają gromy, kiedy patrzy na opięty materiał na moim ciele. Unoszę wojowniczo podbródek, a ręka świerzbi mnie, żeby jej przyłożyć. Resztką sił się powstrzymuję, bo powtarzam sobie, że nie chodzi tu o mnie, tylko o Olivię.

Zażenowana lekarka udaje, że nie słyszy naszej rozmowy. Przegląda jakieś spisy leków i w końcu wybiera mi coś bez recepty. Mam wrażenie, że nie chce tego robić, ale matka Olivii jest nieugięta i namawia ją na coś, co pomoże mi spalić tłuszcz przed konkursem.

– Pani córka nie ma dużo tłuszczu. To masa mięśniowa.

– Mam to gdzieś. Proszę dać coś, co zamieni ją z powrotem w powabnego łabędzia.

Patrzę na siebie w lustrze i łapię się na tym, że mam łzy w oczach. Nie sądziłam, że opinia jakiejś baby może mieć dla mnie takie znaczenie. Zaczynam się cieszyć, że nie mieszkam z nią. Nienawidzę jej.

W końcu lekarka wybiera dodatkowo jakiś preparat na ogólny detoks i trawienie, nie kontynuując dyskusji.

Drzwi otwierają się niespodziewanie. Do środka wsuwa się ręka z pakiecikiem. Podchodzę do pielęgniarki i biorę od niej szare opakowanie.

– Musisz odkleić…

– Wiem, jak się używa narkotestów– zapewniam je, na co Clarissa robi wielkie oczy. Natychmiast muszę to wyjaśnić. – Pokazywali nam kiedyś w szkole.

Idę do toalety. Pięć minut później wracam z testem, na którym już rysuje się wynik negatywny. Clarissa zaciska usta z niezadowoleniem, po czym przygląda mi się badawczo.

Ponownie burczy mi w brzuchu, co nie umyka uwagi doktor Wilson. Drukuje zalecenia wraz z rozpiską dawkowania leków i podaje mamie Olivii z ostrzegawczym spojrzeniem.

Clarissa dumnym krokiem wychodzi z gabinetu.

– Do widzenia – mówię do lekarki. Patrzy przez ułamek sekundy na koszyk z foliowymi woreczkami pełnymi orzeszków, a potem odwraca się do komputera. Nie zastanawiam się ani chwili. Wpycham kilka paczek do kieszeni i wybiegam za mamą Olivii.

Idzie zamaszystym krokiem, kołysząc biodrami jak na milionerkę przystało, ignorując wszystkich dookoła. Widzę, że Clarissa strasznie się denerwuje konkursem. Chciałabym ją zapewnić, że Olivia na pewno się na nim pojawi powabna i szczupła, ale boję się odezwać. Clarissa wygląda mi na nadopiekuńczą wariatkę, która na wieść o zamianie zamknie swoją córkę w rezydencji i nigdy nie wypuści.

Gorączkowo zaciskam w kieszeni palce na opakowaniach orzeszków i wsiadam do auta. Limuzyna włącza się do ruchu.

– Jedziemy na drugie śniadanie?

Szyba sunie w górę, by oddzielić nas od Georga, który udaje, że nas nie słyszy. Ja też bym nie chciała tego słuchać. Clarissa zaciska w napięciu wyszminkowane usta.

– Kochanie, nie chcę cię głodzić. Nie zrozum mnie źle. Wiem jak długo i ciężko pracowałaś. Chcę ci pomóc. Nie rozumiem, skąd masz taki apetyt.

– Nie umiem wytłumaczyć. Nie najadłam się.

– Dobrze. Zawieź nas do baru z organicznymi koktajlami warzywnymi, tego przy plaży– zwraca się do szofera.

Tłumię jęk. Mam ochotę na coś konkretnego, a nie na kolorowy soczek.

– Dziś wieczorem idziemy na przyjęcie u Hudsonów – dodaje mama Olivii.

12

Olivia

Jack Taylor może

i jest przystojny, ale to zadufany

w sobie palant.

Mrugam nieprzytomnie, wpatrując w płynące po niebie białe chmury przesuwające się nad plandeką prysznica polowego. Wszystko mnie boli. Leżę na wilgotnych deskach, przyciskając do siebie ręcznik. Wokół słyszę szum wody z odkręconego prysznica. Na mnie znajduje się ciało. Męskie i bardzo zgrabne ciało Willa w samych szortach. Momentalnie się napinam, czując naturalny zapach chłopaka, przemieszany z aromatem żelu pod prysznic. Jego włosy moczą mi ręcznik, zawinięty na piersiach. Jesteśmy przemoczeni. W oddali słyszę szepty osób, które obserwują sytuację z bezpiecznej odległości.

Zdaje się, że będę mieć siniaka na plecach, ale uznaję, że warto było się poświęcić. Serce bije mi szybko od tej nagłej bliskości. Jest zupełnie inaczej niż kiedy dotykał mnie Nate. Do tamtego dotyku jestem przyzwyczajona, jest naturalny, tak jak przytulenie mamy. Natomiast ten w zasadzie obcy chłopak, tak blisko mnie? To coś zupełnie niespodziewanego i zaskakującego.

Will natychmiast wstaje i podaje mi dłoń. Kiedy jego oczy padają na znikającą za ścianką ropuchę, zerka na mnie z niedowierzaniem.

– Czy ty w ogóle odróżniasz żabę od węża? – pyta poważnie, więc nie mogę nie wybuchnąć śmiechem. Przygląda mi się kilka chwil w zamyśleniu, nadal wyciągając dłoń. Śmiech zamiera mi na ustach. Inni ludzie rozchodzą się, mamrocząc coś o nieogarniętej lasce. Słychać, że po chwili znów są uruchamiane prysznice.

Z zakłopotaniem chwytam jego dłoń i pozwalam mu się podnieść. Przechodzą mnie gorące iskry od dotyku jego szorstkiej skóry. Mam nadzieję, że nie zauważy, jak się trzęsę.

– Na Boga, Harper, co się dzieje?

Niepokój błyska w ciemnych oczach Willa.

Natychmiast zabieram dłoń, po czym zakrywam się szczelnie ręcznikiem.

Już mam zamiar usprawiedliwiać się za sytuację z tym zielonym potworem, kiedy zauważam, że Will przygląda się moim obojczykom.

– Bardzo schudłaś – ocenia. Najeżam się i uciekam wzrokiem, bo już to mówił. Nie chcę, żeby na mnie patrzył z politowaniem.

– To przez stres – tłumaczę zakłopotana, po czym odwracam się po ubrania, dbając o to, żeby ręcznik zakrywał mi pośladki. Mam nadzieję, że mi się to udało. – Pozwolisz?

Will wbija wzrok w drewniane deski, po czym kiwa głową i odwróciwszy się, rozkłada swój ręcznik, aby nas zasłonić. Chyba mi się jednak nie udało uniknąć jego wzroku. Wspaniale, Olivio!

Drzwi, częściowo wyrwane z zawiasów, zwisają oparte o ścianę. Nie jest to do końca komfortowa sytuacja, ale nie mam wyjścia. Widocznie tak zachowuje się rodzeństwo. Zakładam szybko bokserkę i sporo za luźne spodenki. Muszę mocno je ściągnąć sznurkami, żeby mi się nie zsuwały.

– Już – wyciągam grzebień, którym próbuję okiełznać wilgotne włosy.

Will odwraca się i posyła mi takie spojrzenie, jakby widział ducha. Nie wiem, o co chodzi, więc po prostu uśmiecham się do niego nerwowo, szarpiąc dalej włosy grzebieniem. Brat Harper chrząka, po czym prowizorycznie umieszcza drzwi na miejscu. Odwraca się, badając mnie wzrokiem kilka chwil, następnie kiwa głową, bym za nim poszła.

Wytatuowany chłopak znowu wzbudza powszechne zainteresowanie, kiedy przechodzi przez pole namiotowe. Wcale nie patrzę na jego umięśnione plecy ani na gęste, wijące się włosy. Wcale a wcale.

– Harper! – krzyczy ktoś z tłumu. Pierwszy na to imię reaguje Will i zerka na przedzierającego się przez tłum chłopaka w bezrękawniku. Dopiero po chwili ogarniam, że woła mnie. Odwracam się do Taylora z umiarkowanym zainteresowaniem.

– Dasz się wyciągnąć na kawę? – znajomy Harper błyska olśniewającym uśmiechem, kompletnie lekceważąc jej brata. Nie odpowiadam przez dłuższą chwilę, więc mięśniak wzdycha. – Przepraszam, zachowałem się wczoraj jak dupek.

Przyglądam się chwilę jego ciemnym okularom, opalonemu czołu i nażelowanym włosom.

– Możesz wracać z nami, jeśli chcesz. Mamy dwa wolne miejsca – dodaje Jack – i klimatyzację.

Will wzdraga się, ale nic nie mówi. Zastanawiam się, co Harper odpowiedziałaby Taylorowi w takiej sytuacji.

– Spieprzaj – cedzę przez zęby, mając nadzieję, że włożyłam w to słowo odpowiednią ilość jadu. Chłopak rozchyla usta w zaskoczeniu, więc mijam go i dołączam do Willa, który jest równie zaskoczony, jak ten cały gwiazdor.

– Dlaczego tak powiedziałaś? – pyta, kiedy odchodzimy na odległość kilku kroków. Odwracam się i widzę, że Taylor aż podniósł okulary i śledzi mnie wzrokiem z zaskoczoną miną.

Rozważam czy nie pokazać mu dodatkowo faka, żeby dobrze zrozumiał, ale w końcu stwierdzam, że bez przesady.

– Bo mnie wkurza.

– Co? – ciemne brwi Willa unoszą się wysoko. – Myślałem, że to twój crush.

Parskam z niedowierzaniem.

– No co ty, on?

Kręcę głową, nie mogąc uwierzyć, że mógł coś tak niedorzecznego pomyśleć. Jack Taylor może i jest przystojny, ale to zadufany w sobie palant.

Will uśmiecha się figlarnie, po czym trąca mnie ramieniem.

– Nie musisz udawać. Mamy cienkie ściany.

– Co to ma wspólnego z tematem?

Brat Harper przewraca oczami z tym zawadiackim uśmieszkiem, po czym obejmuje mnie troskliwie ramieniem.

– Doskonale wiem, kto się podoba tobie i Vicky. Od trzeciej klasy nieustannie... – mówi gawędziarskim tonem, po czym podnosi głos o kilka tonów, imitując plotkujące nastolatki – Widziałaś dzisiaj, co założył Taylor? Jack Taylor był widziany w samochodzie Hannah, myślisz, że coś ich łączy? Jack Taylor udzieli wywiadu w gazetce szkolnej. Powiesiłam sobie jego zdjęcie nad łóżkiem.

Zaczynam się głośno śmiać z aktorskiego popisu Willa. Ten wysoki głos i intonacja są bardzo zabawne. Chłopak zaśmiewa się razem ze mną.

– To w porządku, Harper – mówi po chwili, przeszywając mnie wzrokiem. – Chyba wszystkie dziewczyny mają do niego słabość.

– Ja nie. Uważam, że to bufon – odpowiadam pewnie. Will zerka na mnie, ale już nic nie mówi. Podchodzimy do naszego namiotu, przed którym siedzą koledzy Willa. Connor podnosi okulary przeciwsłoneczne na głowę i przygląda się naszej dwójce. Will nadal obejmuje mnie ramieniem, jakby to było zupełnie naturalne.

– Koniec świata – stwierdza metalowiec, więc brat Harper odruchowo zabiera rękę.

Rzuca mi przebiegłe spojrzenie, po czym odwraca się do swoich znajomych.

– Młodsza siostrzyczka wreszcie trochę zmądrzała – ogłasza uroczyście. – Stwierdziła, że Jack Taylor to bufon.

Koledzy Willa wybuchają śmiechem, po czym zaczynają klaskać.

Czuję, jak gorący rumieniec pokrywa mi policzki.

– Pół godziny na spakowanie, bo potem odjeżdżam – ogłasza Will, wyjmuje Bradleyowi piwo z dłoni i wylewa je na przygasające ognisko.

Znienacka zalewa mnie fala zimnego strachu, bo uświadamiam sobie całą powagę sytuacji – niedługo będę w drodze i wyląduję sama jeszcze dalej od domu.

13

Harper

W tych diabelnych szpilkach poruszam się jak pokraka.

Clarissa z miejsca nałożyła na mnie szlaban.

Siedzę z kwaśną miną przed lustrem w pokoju Olivii. Po co komuś willa za miliony dolarów, w pięknym otoczeniu i nad oceanem, jeśli nie może nawet wyjść na plażę?

– No. Teraz wyglądasz jak księżniczka! – miła fryzjerka koło trzydziestki, w kobiecym garniturze i srebrnych szpilkach, co jakiś czas próbuje mnie zagadać, na co odpowiadam półsłówkami. Moje mięśnie są spięte jak postronki, a wściekłość i bezsilność buzują mi w żyłach. Za chwilę idziemy na jakieś durne przyjęcie, gdzie pewnie spotkam innych dzianych sztywniaków, a to oznacza milion okazji do zdemaskowania.

Nie mam siły odwzajemnić uśmiechu dziewczyny, kiedy wpina mi kryształowego motylka w kok na czubku głowy. Wyglądam na wystylizowaną jak figura w muzeum. Kiedy spryskuje eleganckie upięcie lakierem, czuję się po prostu śmiesznie. I nieszczęśliwie.

Otwieram szerzej oczy, widząc cielistą sukienkę z kryształami Swarovskiego, którą właśnie przywieźli. Możliwe, że jest droższa niż nasz dom w Willow Creek.

Tak bardzo tęsknię do swojego łóżka i paczki nachosów, która została na biurku! Na lunch znów dostałam talerz zieleniny.

Fryzjerka ponownie uśmiecha się do mnie w lustrze, w jej migoczących niebieskich oczach widzę coś więcej niż uprzejmość, podyktowaną relacją biznesową. Ona mi współczuje.

Moje ramiona napinają się, kiedy Clarissa wchodzi do pokoju. Jest już przygotowana i wypachniona. Wydaje z siebie dźwięk, który chyba ma wyrażać aprobatę. Mnie kojarzy się z jękiem.

– Beatrice, pomóż Olivii z sukienką! – rzuca.

Fryzjerka pomaga mi okiełznać materiał i już wiem, że ten wieczór okaże się męczarnią, nie tylko ze względu na towarzystwo bogatych snobów. Kreacja jest na mnie o rozmiar za mała, z pewnością mnie obetrze.

– Może założę coś innego. W tej mi niewygodnie – marudzę, patrząc na siebie w lustrze.

Clarissa cmoka niezadowolona, po czym podchodzi do szafy i wyjmuje kilka sukieniek. Wydają się jeszcze mniejsze. W końcu wyciąga bieliznę wyszczuplającą.

– Ostatnio przytyłaś, ale to cudo ukryje, co trzeba – zauważa matka Olivii. Fryzjerka posyła jej pełne pogardy spojrzenie, ale nie komentuje sytuacji.

Nie mam siły wykłócać się z Clarissą. Postanawiam przymierzyć to dla świętego spokoju, bo i tak nie będzie pasować. Ku mojej rozpaczy, bielizna ściska mnie niekomfortowo. Jestem wściekła na nią, bo dobro córki kompletnie się dla niej nie liczy. Ważne są tylko pozory i dobre wrażenie. Jak katusze dobiegają końca, Clarissa podchodzi do mnie i staje obok lustra, przyglądając się mojemu odbiciu. Zachwyca się piękną cerą, a potem przytula mnie czule, szepcząc miłe słówka.

Ledwo oddycham, kiedy siedzimy w limuzynie.

Hudsonowie mieszkają ledwie kilka domów dalej, ale przecież nie wypada iść pieszo. Wciągam powietrze, jak tylko George otworzy mi drzwi. Czuję się jak gwiazda filmowa, która stawia szpilkę na czerwonym dywanie. Willa jest ogromna i chyba jeszcze bardziej szpanerska niż dom Olivii.

Lśniąca biel marmurowej elewacji, poprzetykana szklanymi elementami sprawia, że czuję się, jakbym stała przed pałacem cesarza. Imponujące kolumny podpierają gzyms z ozdobną barierką balkonu, który ciągnie się przez cały front willi, a okna są kunsztownie wykończone. W pobliżu słychać plusk wody, przelewającej się w trzypiętrowej fontannie. Czuję zapach kwitnących róż, którymi obsadzony jest cały ogród.

Mocno zaciskam palce na torebce, licząc na to, że uda mi się zgubić Clarissę i jakoś zadzwonić do Olivii. Jej matka teraz szczerzy się fałszywie i szczypie mnie z tyłu w ramię.

– Przywitaj się – syczy. Dopiero po chwili orientuję się, że na naszej drodze stoi starsza para w eleganckich kreacjach. Kobieta ma na sobie łososiową suknię koktajlową, a mężczyzna frak.

Przełykam jęk i przybieram szeroki uśmiech.

– Dobry wieczór.

– Czy moje oczy dobrze widzą? Czy to mała Olivia? –kobieta zadaje pytania tonem, jakby mówiła do małego dziecka. Clarissa przyciąga mnie ostrzegawczo do siebie. Dla osób postronnych pewnie wygląda to, jakby mnie czule przytulała.

Traktuje mnie jak swoją marionetkę, a teraz szepce groźnym tonem.

– Kingsleyowie. Lepiej się nie odzywaj, jeśli nie chcesz mnie upokorzyć.

Damulka ośmiela się podejść i ścisnąć mój policzek, więc natychmiast odskakuję.

Clarissa wydaje z siebie ostrzegawczy syk, brzmi jak jadowita anakonda. Którą w sumie jest.

– Proszę mnie nie dotykać – odpowiadam. – Mam od wczoraj opryszczkę.

Matka Olivii głośno wciąga nosem powietrze. Obca kobieta sprawia wrażenie, jakby mnie nie usłyszała. Mężczyzna we fraku poprawia okulary.

– Czy dziś wieczór zatańczysz dla nas, jak zawsze?

– Eee…

– Oczywiście, że tak. Już się nie może doczekać –wtrąca Clarissa, popychając mnie ramieniem w długiej rękawiczce. Otwieram usta, żeby zaprzeczyć, lecz matka Olivii ma w rękawie asa. – Olivia marzy o udziale w konkursie na koniec wakacji, więc należy ćwiczyć.

Czuję umiejętnie schowaną groźbę. Te jej szantaże są już nudne. Jedynie przewracam dyskretnie oczami.

– Pójdziesz przywitać się z Margaret? – pyta mężczyzna, wskazując brodą na dziewczynę w różowej sukience z bufkami. Chryste, czemu oni mnie tu traktują jak pięciolatkę? Dziewczyna uśmiecha się szeroko, machając na mnie dłonią z różowymi paznokciami. To pewnie dobra koleżanka Olivii. Ruszam w jej kierunku, ciesząc się, że ktoś mnie uratował od Clarissy. I w dodatku będę miała okazję porozmawiać z kimś normalnym.

Dziewczyna odwraca się i przechodzi przez drzwi, znikając mi z pola widzenia. Widzę tylko cień jej misternej fryzury.

– Margaret? – Przyspieszam kroku, żeby ją dogonić. W tych diabelnych szpilkach poruszam się jak pokraka. – Czekaj!

Wpadam do ozdobionego złoceniami hallu. Moje obcasy stukają na marumurowej posadzce.

Nagle czuję, że ktoś podcina mi nogę i niezdarnie lecę naprzód, wprost na kelnera, który z tacą szampana zmierza do gości. Nie muszę dodawać, że całe szkło rozpryskuje się w drobny mak.

Wszyscy wokoł przerywają rozmowy i skupiają na nas całą uwagę.

14

Olivia

Wiesz, gdzie jest kierownica, prawda?

Co tam, piłeczko? – Bradley puszcza mi oko.

Siedzę w prawdziwym antyku, między kolegami brata Harper. To cud, że to auto w ogóle jedzie. Jak na moje oko, powinno być dawno w muzeum, ale nie śmiem podzielić się tą światłą uwagą. Jak mogli wybrać się takim gratem w tak daleką trasę?

– Nic, patyczku – odpowiadam.

– Czemu patyczku?

– Myślałam, że mówimy do siebie czułymi zdrobnieniami, które opisują nasze hobby.

– Moim hobby nie są patyki – zauważa. Rzucam okiem na koszulkę z wizerunkiem perkusisty.

– Wolisz pałeczkę?

Will zza kierownicy parska śmiechem i posyła mi spojrzenie w lusterku. Staram się zachować poważny wyraz twarzy, ale też w końcu pękam.

Jesteśmy w połowie drogi, żar leje się z nieba, wiatr przypomina podmuch z piekarnika. Czuję woń gorącego asfaltu i spieczonej ziemi, która miesza się z dymem, unoszącym się z papierosa Willa i wodą po goleniu Bradleya. Jeśli o mnie chodzi, pachnie trochę nie bardzo, ale co ja tam wiem.

W oddali migocze zarys budynku stacji benzynowej.

– Muszę zatankować – mówi Will.

Z mojego gardła wyrywa się westchnienie ulgi, a przyciśnięty do szyby i zdychający z gorąca Steve błaga o zimną colę.

Brat Harper zatrzymuje auto przy środkowym dystrybutorze. Koszulka przylepia mi się do ciała, kiedy wytaczam się z auta zaraz za Bradleyem. Zadaszenie daje trochę drogocennego cienia, ale i tak jest strasznie gorąco.

Steve biegnie do łazienki, trzymając się za rozporek. Pozostali koledzy Willa natychmiast kierują się do klimatyzowanego wnętrza za szklanymi drzwiami.

Brat Harper zerka na mnie z westchnieniem, po czym rzuca mi kluczyki, których nie udaje mi się złapać. Podnoszę je i patrzę na niego pytająco.

– Zatankuj, pójdę zapłacić.

Mój żołądek skręca się w precel, serce zaczyna bić nerwowo. Nim zdążę wymyślić jakiś wykręt, Will już znika za przesuwnymi drzwiami. Przecież ja nigdy nie tankowałam samochodu!

– To nie może być trudne – mamroczę do siebie. Wiele razy widziałam George’a na stacji. Należy włożyć pistolet do otworu i nacisnąć spust. Łatwizna.

Odnajduję klapkę za drzwiami po lewej stronie i próbuję ją otworzyć siłą. Niestety ponoszę porażkę, więc staram się go podważyć kluczykiem. Stękam i jeszcze mocniej wciskam kluczyk pod blaszkę.

– Harper, co ty odwalasz? – słyszę nerwowy głos Willa, po czym czuję szarpnięcie na ramieniu.

– Prawie złamałaś kluczyk – krzyczy, przez co wszyscy na stacji odwracają się w naszym kierunku. Staje między mną i autem, jakby zamierzał chronić pojazd własnym ciałem. Wstrzymuje mnie gestem, uwalniając drugą ręką kluczyki z klapki. Unoszę brwi.

– Właz nie chciał się otworzyć.

– Wlew – poprawia mnie, piorunując nieustępliwym wzrokiem. – Nacisnęłaś na dźwignię koło kierownicy?

– Tak – kłamię z naburmuszoną miną. Will długą chwilę mierzy mnie spojrzeniem spod zmrużonych powiek. Przeszywa mnie dreszcz, bo zdaję sobie sprawę, że prawdopodobnie obserwował mnie przez okno.

– Wiesz, gdzie jest kierownica, prawda? – upewnia się ze zmarszczonym czołem. Wyglądaj na nadąsaną. Uznaję, że to pytanie bije w moją godność i nie będę odpowiadać.

– Naciśnij wajchę, Harper – poleca Will, nie zrażony moim milczeniem. Moje gardło jest wyschnięte na wiór. Z odpowiednim do sytuacji fochem maszeruję do drzwi, które otwieram melodramatycznym ruchem. Nachylam się tak, by zasłonić okolice kierownicy własnym ciałem. Naciskam, ale nic się nie dzieje. Nie działa.

– Spróbuj ty.

Will mija mnie z beznamiętną miną, muskając wierzchem dłoni moją rękę. Ten drobny i przypadkowy gest sprawia, że moje serce zrywa się do galopu.

Widzę, jak chwyta wajchę i pociąga, a klapka z tyłu nieco odskakuje.

– Proszę – odpowiada Will, zerkając na mnie podejrzliwie przez ramię. Ciemne oczy migoczą mieszanką uczuć, których nie umiem określić. Nie ruszam się, z duszą na ramieniu czekając na rozwój sytuacji. Will prostuje się, opierając jedną z wytatuowanych rąk na krawędzi drzwi. Stoimy kilka chwil, wpatrując się w siebie.

– Nalej paliwo – mruczy. Och, z pewnością mnie już przejrzał. Robię wojowniczą minę i kiwam głową. Jeszcze łudzę się, że pójdzie zapłacić, lecz on decyduje się nie spuszczać mnie z oka.

Kurde, na pistoletach są różne oznaczenia i za cholerę nie mam pojęcia, który powinnam wybrać. Zerkam, co robi facet przy sąsiednim dystrybutorze. Bierze zielony wąż, więc postanawiam uczynić to samo. Może czarny jest do motocykla? Chyba tak. Już czując nikły cień triumfu, chwytam pistolet prawą ręką, ale nim zdążę go wyjąć z uchwytu, ciepła i szorstka dłoń nakrywa moją. Zduszam w sobie jęk. Upał to mały pikuś. Czuję wszechobecne gorąco, które porywa moje ciało do nieznanego mi tańca. Dopiero teraz naprawdę się zdenerwowałam.

– To diesel – syczy Will, stojąc nade mną.

– Pomyliłam się – mój głos jest o oktawę wyższy niż normalnie. Przełykam ślinę, po czym uznając, że Harper zareagowałaby agresją, odpycham go łokciem od siebie. Robię to też po to, żeby zyskać trochę powierza, bo jego bliskość jest dusząca.

– Odsuń się.

Chwytam czarny wąż i wpycham go do wlewu, unikając jego spojrzenia. Słyszę ciche parsknięcie. Coś mi mówi, że muszę być ostrożna.

– Nie zrób sobie krzywdy – mówi brat Harper, nie kryjąc sarkazmu. On tak serio? Ja czuję irytację i pewnie bym mu darowała, ale jak zareagowałaby Harper? Posyłam środkowy palec ku jego plecom, kiedy w końcu oddala się w kierunku wejścia do sklepu.

– Widzę cię w szybie – dodaje nie odwracając się, więc szybko opuszczam rękę.

Jak tylko urządzenie zaczyna wydawać dziwne dźwięki, błyskawicznie odwieszam pistolet. Mam nadzieję, że nic nie zepsułam! Idę do środka, a chłodna klimatyzacja muska moją rozgrzaną skórę, kiedy przechodzę przez próg.

Will już stoi w kolejce, daję więc sobie chwilę na podziwianie jego muskularnej sylwetki w czarnych ubraniach, a kiedy tylko odwraca głowę, natychmiast idę na drugi koniec sklepu. Przeszukuję półki, rozglądając się za jakąś zdrową przekąską. Czy może chociaż znajdę coś niskokalorycznego? W końcu wybieram kubeczek jogurtu bez cukru. Sięgam też po dużą butelkę wody mineralnej.

Łudząc się naiwnie, że Will już zapłacił za paliwo, wracam powoli w kierunku kas. Kiedy brat Harper się odwraca i szuka mnie wzrokiem, kucam natychmiast, żeby zawiązać sznurowadło. Które, rzecz jasna, nie jest rozwiązane.

– Tu jesteś – Will stoi nade mną, w dłoni trzyma dwa hot dogi. – Wziąłem twój ulubiony.

W irytująco ładnych ciemnych oczach dostrzegam znowu tę nutę przebiegłości. On mnie zamierza przetestować. Prostuję się gwałtownie i patrzę na hot doga, który musi mieć ze dwa tysiące kalorii. To dużo więcej niż zazwyczaj zjadam w ciągu całego dnia! I w dodatku hot dog został posypany ostrymi papryczkami. Cholera, cholera jasna! Sam widok i zapach sprawiają, że czuję tę ostrość na języku.

– Proszę – podaje mi jedną porcję. Jego wzrok skupia się na jogurcie w mojej dłoni, unosi pytająco brew. – Przeszłaś na dietę?

– Nie, no co ty – parskam teatralnie. – W życiu! Ten jogurt wzięłam po to, żeby nim polać hot doga.

Will zamiera z zaskoczoną miną.

– To taka sztuczka, żeby przekąska miała więcej białka – dodaję, po czym napinam biceps.

Brat Harper unosi brew. Gryzie swojego hot doga i powoli przeżuwa.

– Pójdę tylko zapłacić – odpowiadam.

15

Harper

– Nie wiem, czemu zaprosiłaś mnie do łazienki (...) Ale nie jestem zainteresowany smakiem twoich jadowitych ust.

Ląduję na czymś twardym i dopiero po chwili orientuję się w sytuacji. Podrywam się, odskakując od kelnera, który leży z przymkniętymi oczami i mamrocze coś po hiszpańsku.

– Przepraszam – jęczę, podając mu rękę i pomagając wstać. Chłopak wygląda jak jeden z tych aktorów, których algorytm TikToka podsuwa ci co piątą rolkę. Z taką buźką spokojnie mógłby zagrać główną rolę w jakimś serialu o Havanie. Patrzy na mnie niepewnie. Bosko wygląda z lekko zmierzwionymi włosami. – Potknęłam się o coś.

Szukam wzrokiem przyczyny mojego upadku, ale nic takiego nie znajduję. Wysoki hol z freskami na sklepieniu jest pełen ludzi, którzy przyglądają się nam badawczo w milczeniu.

Dostrzegam dziewczynę w połyskującej sukni, która właśnie wybiera przekąskę z tacy słodkości, trzymanej przez kelnera. Wrzuca babeczkę do czerwonych ust i unosi wysoko brwi. Potrzebuję chwili, żeby połączyć kropki.

– Margaret – syczę przez zęby. Dziewczyna, którą chyba jednak omyłkowo uznałam za przyjaciółkę Olivii, patrzy na mnie wyzywająco, zakładając ręce na piersi. Jej chamski uśmieszek sprawia, że mam ochotę eksplodować, aż świerzbi mnie, żeby jej przyłożyć. Ostatkiem sił udaje mi się powstrzymać i uniknąć skandalu. Wyciągam okruchy szkła z połyskującego materiału rękawiczki.

– Olivia! Nic ci nie jest? – Nate przedziera się przez tłum, a ja zdaję sobie sprawę, że zrobiłam z siebie widowisko. No, to „wielkie wejście” mam odhaczone.

Wzdycham zniecierpliwiona, oglądając zniszczoną suknię. Szew z lewej strony ledwo się trzyma. Baletmistrz dociera do mnie i odruchowo łapie mnie w pasie, jakbym miała znowu upaść. Patrzę na niego jak na kretyna, kładę dłonie na jego klacie i odsuwam się stanowczo.

– Nic mi nie jest – warczę.

Muszę przyznać, że w trzyrzędowym garniturze i włosach zaczesanych do tyłu wygląda jak książę. Chyba niedawno się golił, bo jego arystokratyczna szczęka jest gładziutka jak pupcia niemowlęcia.

– Cała jestem w szampanie – narzekam, prostując materiał na biodrze. Dziewczyna w kelnerskim uniformie zaczyna zmiatać szkło, którym zasłana jest posadzka.

– Załóż następnym razem niższe buty – sugeruje słodkim głosem Margaret, przechodząc obok. Wydaje mi się, że szepnęła słowo: „łamaga”. Uśmiecha się przebiegle, a potem patrzy na Nate’a i jej spojrzenie natychmiast łagodnieje. Przenosi wzrok na mnie i widząc naszą bliskość, znów się najeża. Interesujące.

– Na twoim miejscu bym się umyła – rzuca.

Niestety ma rację. Choć wiem, że chce się mnie pozbyć, nie mam wyjścia. Posławszy jej pełne pogardy spojrzenie, ruszam do łazienki. Problem w tym, że nie mam pojęcia, gdzie ona jest. Doganiam kelnera, który również padł ofiarą okrutnego żartu Margaret.

– Muszę iść do łazienki – melduję, na co patrzy na mnie dziwacznie. Może sądzi, że to jakaś dwuznaczna propozycja, bo jego wzrok na moment zjeżdża na moje usta. Odruchowo oblizuję wargi.

– Wiesz, gdzie jest?

Parska w odpowiedzi.

– W tym samym miejscu, gdzie w zeszłym tygodniu.

Słyszę drwinę w jego głosie, więc odruchowo łapię go za kołnierzyk koszuli.

– Mam kiepską orientację w terenie, w dodatku jestem niewyspana. Mów, gdzie jest kibel!

Oczy chłopaka rozjaśnia rozbawienie, strząsa z siebie moją rękę.

– Prosisz się o kłopoty – odpowiada, a ja uświadamiam sobie, że wszyscy wokół widzieli mój wybuch. Jest mi wstyd, że tak na niego naskoczyłam.

– Przepraszam.

Stoimy kilka chwil, nadal patrząc sobie w oczy. Jego tęczówki są przyjazne, ciemne i błyszczące. Lok skręca mu się nad śniadym czołem.

– Zaprowadź mnie tam, proszę – mówię łagodnie, a ostatnie słowo trochę zatyka mi gardło.

Kelner zakłada ręce na piersi, posyłając mi uroczy uśmiech.

– Jak chcesz, to potrafisz.

Po tych słowach rusza w kierunku wnętrza domu. Śledzę wzrokiem jego umięśnione plecy w białej koszuli, pokrytej plamami szampana. Ludzie zerkają na nas krytycznymi spojrzeniami. Musimy stanowić ciekawy widok. Chłopak staje przed kasetonowymi drzwiami z mosiężną klamką i odwraca się do mnie. Patrzy wyczekująco.

– Jak masz na imię? – pytam.

Z jego ust dobiega parsknięcie.

– Nagle cię to obchodzi? – Unosi brew.

Zaciskam usta, czując zakłopotanie. Nie mam pojęcia jak Olivia i Nate go traktowali, ale mogę się domyślać, że nie byli przyjaciółmi, chociaż chłopak wygląda na tylko niewiele starszego od nas.

– Nie wiem, czemu zaprosiłaś mnie do łazienki – dodaje, sprawiając, że moje policzki oblewa szkarłatny rumieniec. – Ale nie jestem zainteresowany smakiem twoich jadowitych ust.

Mam wrażenie, jakby poraził mnie piorun.

– Choć muszę przyznać, że wyglądają kusząco – dodaje, przechodzi obok i muska mnie ramieniem, sprawiając, że przez moje ciało przechodzi błyskawica. Pewny siebie odchodzi sprężystym krokiem.

Dotykając warg, śledzę wzrokiem jego zgrabną sylwetkę, a kiedy ogląda się przed wejściem do innego pomieszczenia, wytrzymuję to porażające spojrzenie. Nie wiem, co widzi w moich oczach, ale uśmiecha się, jakby zdobył punkt. Mam wielką ochotę tupnąć nogą.

Wpadam do łazienki, po czym chwytam jeden z ręczników i wkładam materiał pod strumień wody. Cała się lepię i w dodatku trzęsę. To spotkanie absolutnie wyprowadziło mnie z równowagi. Dlaczego nazwał moje usta „jadowitymi”, a potem kuszącymi? Kiedy to mówił, w jego czekoladowych oczach pojawił się błysk.

Moje nieszczęście się pogłębia, bo do łazienki wchodzi Clarissa, obwieszczając głośnym trzaśnięciem swoje przybycie.

– Czyś ty postradała zmysły? – syczy, piorunując mnie oskarżycielskim wzrokiem.

Biorę długi i głęboki wdech, który pomaga mi się uspokoić. A przynajmniej tak sobie wmawiam.

– Nie. Potknęłam się – myślałam, że uda mi się to powiedzieć bez nuty sarkazmu, ale wychodzi na to, że jednak coś jest na rzeczy z tymi jadowitymi ustami.

– Co robiłaś z tym kelnerem? – syczy, poprawiając mi fryzurę. – Wszyscy teraz o was mówią.

– A na co ci to wyglądało? – wściekłość buzuje mi w żyłach. – Rozmawiałam, bo na niego wpadłam i go przewróciłam. Wszystko przez wnuczkę tych starych dziadów, Margaret.

Clarissa robi minę, jakby połknęła cytrynę.

– Podstawiła mi nogę – dodaję.

– Nie bądź śmieszna – odpowiada, a ja nawet nie jestem zdziwiona, że mi nie wierzy. Oczywiście, że nie. Krew w moich żyłach zaczyna wrzeć jak lawa i jestem tylko o włos od wybuchu.

Aroganckim gestem odpycham rękę Clarissy, patrzy na mnie z autentycznym zaskoczeniem. Ta mina jest bezcenna, aż mam ochotę się uśmiechnąć, ale się powstrzymuję.

– Coś by ci się stało, gdybyś choć raz wzięła moją stronę, co?

Odwracam się szybko od matki Olivii, którą kompletnie zamurowało.

16

Olivia

Nie mam pomysłu, jak się z tego wykręcić. Może po prostu umrę.

Zdyszana dobiegam do kasy. Hot dog drży w mojej ręce. Rozważam zdjęcie papryczek na chusteczkę, ale obawiam się, że brat Harper to zauważy. Czuję na karku mrowienie jego przenikliwego wzroku. Wiem, że mnie podejrzewa. Kobieta za kasą wyciąga dłonie po produkty, które kładę na ladzie.

W trzeszczącym radiu spiker zapowiada kolejną falę upałów, po czym puszcza The Bar Song. Wspaniale.

Mój wzrok ląduje na reklamie fast foodów i aż otwieram usta. Najostrzejszy hot dog wygląda dokładnie tak jak ten, który trzymam w dłoni. Od samego zapachu zasycha mi w ustach. W co ja się najlepszego wpakowałam?

Kasjerka patrzy z zainteresowaniem, jak modlę się nad ostrą parówką, więc natychmiast przywdziewam słodki uśmieszek.

Płacę za wodę i jogurt, po czym wracam do Willa. Mam nadzieję, że przeżyję kilka gryzów ostrego posiłku. Megaostrego. Nie mam pomysłu jak się z tego wykręcić. Zblazowany Bradley wychodzi nagle spomiędzy regałów i wpada na mnie. Niebiosom niech będą dzięki za jego niezgrabność! To doskonała okazja, żeby upuścić ten ognisty dramat w bułce. Parówka ląduje na kafelkach. Oczywiście mogłam ją trzymać mocniej, ale… Być może wykorzystałam okazję.

– Bradley, ty głupku! Jak leziesz – jęczę melodramatycznie.

Bradley mruga zdezorientowany, zerkając na hot doga. Kuca i podnosi go z posadzki.

– Pięć sekund nie leżało.

– Nie będę jadła z podłogi – splatam ręce na piersi. Niemal natychmiast dociera do nas Will, który zdążył już spałaszować pół porcji. Na widok jego posiłku głośno burczy mi w brzuchu.

– Twój przyjaciel zachowuje się jak słoń w składzie porcelany – skarżę się z naburmuszoną miną.

Will i Bradley unoszą wysoko brwi. Widocznie takie porównania nie padają z ust Harper.

– Pieprzonej porcelany – dodaję.

– Jak jest głodna, to jest wyjątkowo nieznośna – stwierdza Bradley, po czym zaciąga się hot dogiem. Serio. Zaciąga się hot dogiem.

Krzywię się.

Kasjerka, która mopem właśnie wyciera sos, podnosi na nas wzrok.

– Niestety, zepsuła się nam maszyna do grillowania bułek, więc nie sprzedam nic więcej.

Wzdycham z rozczarowaniem, a mój brzuch jeszcze głośniej hałasuje. Patrzę na jogurt, który wydaje mi się zupełnie niesmaczny w porównaniu z ciepłą przekąską. Nie wiem, co się dzieje z moim organizmem, ale nagle mam wielką ochotę na coś na ciepło. Mimo tego, że jest gorąco.

Will niewiele myśląc, podaje mi swojego hot doga. Odgryziona parówka zbliża się do mych ust. Nie mam drogi ucieczki. Otwieram usta i pochłaniam pierwszy gryz. Łudzę się, że jeśli szybko przełknę, to nie poczuję, jak bardzo jest ostry.

Niestety. Z sekundowym opóźnieniem moje oczy zachodzą łzami, a gardło zaczyna płonąć żywym ogniem. Nawet wargi mnie pieką od sosu. Ostry kęs spływa mi do żołądka. Z moich ust wydostaje się jęk, bo jedzenie jest jednocześnie pyszne i okropne. Nie mam pomysłu, jak się z tego wykręcić. Może po prostu umrę.

Will nie spuszcza ze mnie uważnego spojrzenia.

– No co ty, Harper – cmoka jakby rozczarowany. – Przecież to jest ledwie pikantne.

Sam wgryza się w parówkę, nie przerywając kontaktu wzrokowego. Nie wiem, co sądzić o uczuciu, które mnie ogarnia na myśl, że jego usta dotknęły tego samego miejsca, co moje przed chwilą. Czemu jak zahipnotyzowana gapię się na jego wargi i zastanawiam się, czy są tak miękkie, na jakie wyglądają?

– Daj jeszcze trochę – skomlę, choć naprawdę nie mam ochoty na drażniącą podniebienie potrawę, ale muszę udawać Harper. Poza tym bliskość jego osoby i jedzenie tego samego posiłku wcale mnie nie ekscytuje. Wcale a wcale.

Will podsuwa mi hot doga, a drugą dłonią chwyta mój policzek! Nie mam pojęcia, dlaczego to robi, więc otwieram szeroko oczy ze zdziwienia. Na jego twarzy maluje się konsternacja. Dotyk ciepłych palców na mojej skórze powoduje, że moje serce zrywa się do wariackiego galopu, a żołądek wywija fikołka.

– Co do cholery? – mamrocze Bradley z pełnymi ustami. – Gdybym nie wiedział, że się nienawidzicie, pomyślałbym, że coś między wami jest.

Parskam, a z moich ust wylatuje prażona cebulka. Will zabiera rękę, jakbym parzyła. Nie mam odwagi, żeby spojrzeć mu w oczy. Co się ze mną dzieje? Moje policzki na pewno są czerwone jak dojrzałe pomidory, ale to chyba normalne po zjedzeniu papryczki chili.

– Przecież to nie jest nienawiść – mamrocze Will, błądząc wzrokiem gdzieś nad moją głową – To moja młodsza siostrzyczka. Czasem tylko sobie dokuczamy.

Trąca mnie ramieniem.

– Taa… – odpowiadam, wycierając usta. Bradley połyka resztę mojego hot doga, jakby nie jadł nic od tygodnia.

– Chcesz? – pyta Will, wyciągając w moim kierunku końcówkę bułki.

Kręcę głową. Staram się nie wpaść w panikę, kiedy żółć podchodzi mi do gardła.

– Muszę iść do łazienki – rzucam, wkładając Willowi pod pachę swoje zakupy i biegnę do drzwi oznaczonych kółkiem.

Wpadam do kabiny, a potem cała zawartość mojego żołądka ląduje w sedesie.

Przepłukuję usta, czując się winna, że zjadłam przez ten weekend tak dużo niezdrowych rzeczy. Mój organizm ma jakąś blokadę. Wszystko przez ścisłą dietę niskokaloryczną, którą od lat stosuję, aby utrzymać wagę.

Wyciągam komórkę, i korzystając z tego, że wreszcie jestem sama, wybieram numer do Harper. Nie odbiera, ale jestem uparta. Po kilkunastu sygnałach słyszę znajomy i ostry głos, od którego włoski na rękach stają mi dęba. Clarissa.

Przełykam ślinę, uświadamiając sobie, że moja mama zabrała Harper telefon. Przez ułamek sekundy mam ochotę wybuchnąć płaczem i wszystko wyśpiewać, ale jestem pewna, że zapewnię sobie tym dożywotni szlaban. Dlatego rozłączam się bez słowa wyjaśnienia, łudząc się, że Harper znajdzie sposób, żeby się ze mną skontaktować. Czy to w ogóle możliwe, że uda nam się bezpiecznie zamienić z powrotem? Czuję się słabo na myśl, do czego posunie się matka, kiedy prawda wyjdzie na jaw.

Może Nate pomoże Harper i się ze mną skontaktuje? Kupię bilet do Miami i po prostu zamienię się z Harper w szkole baletowej. To jest myśl! Muszę tylko poprosić rodziców Harper o pozwolenie na podróż i pieniądze na bilet.

Pukanie do drzwi sprawia, że aż podskakuję.

– Wszystko w porządku, Harper? – rozpoznaję głos Willa. Ochlapuję twarz wodą i otwieram drzwi.

– Tak. Chyba się czymś strułam na festiwalu – mówię, wycierając dłonie w papierowy ręcznik.

Na twarz brata Harper wpływa mieszanina różnych emocji, których nie jestem w stanie zinterpretować. Opiera się nonszalancko o ścianę naprzeciwko łazienki. Przemykam spojrzeniem po jego sylwetce i twarzy, ale nie mogę zbyt długo przypatrywać się jego przystojnym rysom. Ten chłopak po prostu mnie peszy.

Zabieram mu wodę i jogurt i idę do wyjścia. Kiedy tylko przekroczę próg, mam wrażenie, że wchodzę w ścianę gorąca. Koledzy Willa już czekają w aucie. Ku mojemu największemu przerażeniu, dwóch z nich usiadło z przodu, więc wygląda na to, że będę musiała gnieść się koło brata Harper.

17

Harper

Czy ja mówię niewyraźnie?

Wracam na główną salę, w której mnóstwo ludzi rozmawia, podjadając przekąski z tac kelnerów. Wychwycone strzępki rozmów na tematy, o których nie mam zielonego pojęcia, sprawiają, że robię się jeszcze bardziej nerwowa.

Kobieta koło czterdziestki w czarnej garsonce zahacza mnie i pyta, czy oglądałam transmisję występu The Ukrainian Ballet of Peace, ale nim zdążę pomyśleć, kręcę głową. Dostrzegam Margaret, która poufale trzyma dłoń na marynarce Nate’a i śmieje się perliście z tego, co właśnie powiedział. Ten dźwięk szarga mi nerwy. Zostawiam kobietę, która natychmiast dryfuje w stronę następnej grupki osób.

Próbuję się ukryć za wysoką rośliną ozdobną, by uniknąć niezręcznych rozmów, które mogłyby mnie zdradzić. Chcąc nie chcąc, słyszę co Margaret mówi do Nate’a.

– Powinieneś się zastanowić nad zmianą partnerki – mruczy zmysłowo jak kotka. – Olivia najwyraźniej przechodzi jakiś kryzys tożsamościowy.

Nate wyraźnie traci humor.

– To moja wina – odpowiada, przeczesując wzrokiem salę. – Olivia jest moją przyjaciółką.

– O co chodzi? – dopytuje Margaret słodkim tonem, w którym wyczuwam sam fałsz. Nate kręci głową, rozważając kolejne słowa.

– Powiedziała ci, że cię kocha? Mnie powiedziała o tym w zeszłe wakacje.

Oburzenie rośnie w moim sercu. Jak Boga kocham, zaraz stąd wyjdę i wytarmoszę ją za kudły. Nate sztywnieje. Widzę grymas zakłopotania na jego twarzy.

– Nic dziwnego – dodaje żmija, przysuwając się do niego jeszcze bliżej. Widzę, że Nate przełyka nerwowo ślinę i trochę się odsuwa. Chwyta kieliszki z tacy kelnera i wręcza jej jeden, by utrzymać dystans.

– Olivia jest dziwna – podejmuje dziewczyna, niezrażona zachowaniem baletmistrza. Wychyla ponad pół kieliszka naraz, zostawiając na brzegu ślad pomadki. – Zastanawiam się, z kim wpadła jej matka, bo za cholerę nie jest podobno do ojca.

Unoszę brew, przysuwam się nieco i odgarniam jeden z liści, ciekawa, czy Nate wie coś więcej. To mogłoby rzucić trochę światła na całą sytuację.

– Nie wiem – odpowiada przyjaciel Olivii, popijając nerwowo szampana. Odnoszę wrażenie, że ta rozmowa jest dla niego bardzo niezręczna.

– Ach, ta nasza Livvy. Cicha woda brzegi rwie – mówi wysokim tonem Margaret, również rozglądając się po twarzach gości. – Normalnie jest taka nieśmiała i milcząca, a teraz prawie przyłożyła temu kelnerowi. To było zabawne.

– Nie było – odpowiada Nate szorstko. – Przepraszam.

Zostawia tę idiotkę i rusza z kieliszkiem w tłum. Nie chcę z nim gadać, dlatego chowam się głębiej w zieleń. Margaret zaciska wąskie usta i chwilę później też odchodzi. Muszę wymyśleć coś, żeby jak najszybciej zamienić się z Olivią miejscami. Nie wytrzymam w tym piekle z Clarissą i innymi snobami ani dnia dłużej.

– A więc o to chodziło – słyszę znajomy głos i aż podskakuję. Czarnowłosy kelner stoi tyłem do rośliny, za którą się ukrywam. Dopiero teraz go dostrzegam. Z pewnością również słyszał rozmowę znajomych Olivii i pewnie sądzi, że przyłapał mnie na podsłuchiwaniu.

– Chciałaś, żeby był o ciebie zazdrosny?

Prycham.

– Chciałam tylko, żebyś pokazał mi łazienkę – syczę przez zęby. – Możesz odpuścić?

Clarissa przeczesuje wściekłym wzrokiem twarze gości. Mam wrażenie, że wszyscy mnie szukają. Pyta ludzi, czy ktoś mnie widział.

– Nie wydaj mnie – szepczę błagalnie. Nie mam siły na kolejną konfrontację z tą psychopatką.

Chłopak przestępuje z nogi na nogę, po czym ledwo zauważalnie kiwa głową. W napięciu obserwuję, jak matka Olivii dopada Nate’a. Zaciska krwistoczerwone pazury na jego bicepsie i pyta o mnie, ale ten kręci głową.

– To dupek, dlaczego się z nim zadajesz?

Moje brwi podjeżdżają wysoko z zaskoczenia. Chłopak odwraca głowę i zerka na mnie kątem oka.

– No nie mów, że nie słyszałaś, jak cię obgadywali.

– W dupie ich mam – syczę, unosząc na niego wzrok. Mina chłopaka wyraża niedowierzanie, ale nic już nie mówi.

Clarissa pewnie żałuje, że zabrała mi telefon, bo teraz nie ma możliwości, aby się ze mną skontaktować. Może uznała, że była dla mnie za ostra? Z pewnością nie tak powinno się traktować własne dziecko. Jeśli o mnie chodzi, to matka Olivii powinna tłumaczyć się policji, dlaczego jej córka jest głodzona i pozbawiona swobody. Biedna dziewczyna dorasta w złotej klatce, a jej jedynym przyjacielem jest dupek, który uważa, że nie jest dla niego dość dobra.

Coś przychodzi mi do głowy. Czarnowłosy kelner w sumie wygląda na przyjaznego, więc może będzie mógł mi pomóc? Właśnie podsuwa tacę z przekąskami pod nos mężczyzny z wąsem.

– Czy możesz pożyczyć mi telefon? – pytam, gdy mężczyzna się oddala.

– Co?

– Czy ja mówię niewyraźnie? – warczę. – Czy możesz pożyczyć mi komórkę?

– Tu nie wolno używać nam telefonów – odpowiada, zerkając na mnie zaniepokojonym wzrokiem. – Mam go w samochodzie.

– Możesz sobie zrobić przerwę? Gdzie twoje auto?

Kolejna osoba podchodzi po przekąskę, więc chwilowo kelner nie może odpowiedzieć. Przestępuję z nogi na nogę, bo to może być jedna z niewielu okazji, żebym skontaktowała się z Olivią. Musi tu przyjechać i się ze mną zamienić.

– Dopiero za godzinę – odpowiada. Wzdycham z rozczarowaniem. W sumie i tak nie mam lepszego planu…

– Ok. Jakie to auto?

Znowu nieco odwraca głowę, zaskoczony tym, co powiedziałam.

– Najpierw łazienka… Teraz szukasz pretekstu, żeby znaleźć się ze mną sam na sam w moim aucie – cmoka, ale słyszę w jego głosie nuty rozbawienia.

Te słowa to chyba flirt. Kiedy sobie to uświadamiam, przez moje plecy przebiega przyjemny dreszcz.

– Raczej po to, żeby znaleźć się sam na sam z twoim telefonem – zauważam z uśmieszkiem.

Mógłby zapytać, gdzie mój telefon, ale na szczęście oszczędza mi więcej upokorzenia.

– Za godzinę. Srebrna toyota – mówi cicho. Chwilę później widzę, jak kierownik sali daje mu znaki, bo stoi z pustą tacą. Za godzinę.

18

Olivia

Czyli koniec

z rysowaniem serduszek wokół jego zdjęcia w pamiętniku?

Zamiana! – oznajmia kierujący samochodem Bradley, budząc wszystkich w aucie. Czuję pod policzkiem ciepłe ramię.

– Nie za wygodnie ci, Harper? – pyta Will, jednocześnie ziewając i zakrywając usta dłonią z tatuażem. Odskakuję jak poparzona. Jechaliśmy całą noc i przymknęło mi się oko.

Brad wygląda na wyczerpanego, wysiada i przeciąga się, strzelając kostkami i kręcąc głową. Will posyła mi zagadkowe spojrzenie i również wyskakuje z auta. Chwilę rozmawiają o drodze, a potem nakazują zamianę miejsc i znowu ląduję z Willem z przodu.

Jego obecność mnie krępuje, delikatnie mówiąc.

Wpatruję się w zielony krajobraz za oknem i zdaję sobie sprawę, że nigdy nie byłam nawet poza miastem. Nasze podróże to wycieczki lotnicze do drogich kurortów w Europie, gdzie czasem widywałam małe domki podczas transferu z lotniska. Ale to… To jest dla mnie zupełnie coś nowego. Że można mieszkać w takim niemal dzikim i surowym miejscu, bez utwardzonych dróg i mnóstwa sąsiadów w wytwornych ciuchach dookoła. Ciekawe, gdzie ci ludzie piją weekendową kawę, bo nawet nie widziałam tu żadnej porządnej kawiarni.

Przyglądam się z fascynacją, jak stado koni biegnie przez pola. Być może lokalsi biorą termosy w plecaki i piją tę kawę ze szczytu jednej z gór. Podoba mi się ten pomysł.

– Dziwnie się zachowujesz – zauważa Will, popijając colę z puszki. Odstawia ją do uchwytu i zerka na mnie przelotnie. – Nie jesteś zła przez sprzeczkę z Taylorem?

Już dawno o nim zapomniałam. Harper pewnie zachowywałaby się inaczej. Jak może podobać jej się taki dupek? Marszczę brwi.

– Jak się go pozna bliżej, to nie jest wcale taki idealny – stwierdzam.

– Czyli koniec z rysowaniem serduszek wokół jego zdjęcia w pamiętniku? – pyta Bradley zadziornie z tylnego siedzenia. Will zerka na niego w lusterku wstecznym.

– Nie bądź palantem – gani go, po czym wyciąga papierosa z paczki, a ja nie mogę wyjść z podziwu, jak sprawnie potrafi kierować, zmieniać bieg i jednocześnie odpalać fajkę, którą już trzyma w ustach.

– Jack Taylor ze wszystkimi serduszkami… – zawieszam głos z teatralnym westchnieniem, łapiąc się za pierś – wyląduje w koszu.

Po chwili milczenia z tyłu wybucha salwa śmiechu. Któryś z chłopaków poklepuje mnie z uznaniem po ramieniu.

Will zerka na mnie z nutą niedowierzania i zaskoczenia.

– Chcę to zobaczyć. Pozwolę sobie to zacytować, jak przyjdzie Vicky.

– Śmiało.

Vicky pewnie będzie chciała mnie oskalpować za zmarnowanie takiej szansy na bliższą znajomość z tym idiotą. Jakoś będę musiała jej wytłumaczyć, że dla własnego zdrowia psychicznego musimy zacząć wzdychać do kogoś, kto ma mózg.

Wyjmuję butelkę wody ze schowka i popijając małe łyczki, zastanawiam się, skąd u Harper fascynacja takim słabym typem. Każdy chłopak z tego samochodu wydaje mi się ciekawszy niż tamten palant i jego ekipa. Jednocześnie ciekawa jestem, co ona pomyślała o Nacie. Może według niej to on jest słaby i niemęski, bo w końcu tańczy w balecie? Nie jest taki twardy, jak ci wytatuowani buntownicy. Zerkam na rękę Willa, spoczywającą na kierownicy. Widnieje na niej komiksowe serduszko i napis You broke me first. Ma też więcej ciekawych tatuaży, którym mam ochotę się przyjrzeć.

Nate nigdy nie zrobiłby sobie tatuażu, bo twierdzi, że to dobre tylko dla kryminalistów. Zresztą w naszej szkole baletowej nie jest to dozwolone. Znam go tak długo, że od zawsze uważałam, że jesteśmy sobie przeznaczeni i w końcu będziemy razem. Niespodziewana zamiana miejsc otworzyła mi oczy. Nate z pewnością nie jest jedynym chłopakiem na świecie wartym uwagi.

– Wszystko okej? – pyta Will, wyrywając mnie z zadumy. Może widział, jak się gapię na jego rękę. Mam nadzieję, że nie. Kiwam głową w odpowiedzi i obdarzam go lekkim uśmiechem.

– Po prostu czuję zawód – wyznaję. – Ktoś, kogo podziwiałam przez wiele lat, okazuje się kimś innym niż w mojej głowie.

Oczywiście Will nie wie, że mam na myśli kogoś zupełnie innego, ale sądzę, że to stwierdzenie mogłoby spokojnie pasować również do przypadku sławnego Jacka Kretyna Taylora.

Mijamy wyblakłą tablicę z napisem Witamy w Willow Creek. Przyglądam się domom, rozrzuconym w nieporządku po wzgórzach. Ma to swój urok, muszę przyznać. Każdy jest inny, wszystkie sprawiają wrażenie nieco nadgryzionych zębem czasu.

Otwieram szeroko oczy, kiedy mijamy pomnik wielkiego goryla.

– Co to? – pytam, nim pomyślę. Will zerka na mnie z ogromnym zaskoczeniem.

– Co to? – powtarza po mnie, a ja uświadamiam sobie swoją głupotę. Moje serce natychmiast przyspiesza ze zdenerwowania. Na szczęście chłopaki z tyłu są zajęci rozmową i nie zauważyli mojej wtopy, ale Will poświęca mi całą swoją uwagę.

– Chyba go umyli – próbuję grać, ale już mi nie wierzy. Wbija wzrok w drogę przed nami, a jego usta zaciskają się w wąską linię.

Odwozimy po kolei wszystkich kolegów. Brat Harper z każdym zbija żółwika przez uchyloną szybę. Bradley, przechodząc przed przednią szybą, puszcza do mnie oko, na co Will jeszcze bardziej się najeża. Odpala kolejnego papierosa i jedziemy w stronę ich domu. Pewnie ich rodzice nie wiedzą, że pali. Boję się teraz cokolwiek mówić, żeby się nie zdradzić jakąś głupią uwagą.

Udaję, że drzemię, oparta o szybę. Will nie widzi mojej twarzy, więc mogę z zaskoczeniem i zachwytem obserwować otoczenie. Na horyzoncie widzę drewnianą chałupę, którą moja mama nazwałaby co najwyżej budą dla psa. Już słyszę jej pełen wyższości głos. Ludzie w tych czasach jeszcze żyją w takich warunkach? Czy tam jest w ogóle bieżąca woda?

Po zachowaniu Willa orientuję się, że docieramy na miejsce. Dom Harper otacza kilka zielonych pagórków. W oddali widzę męską sylwetkę w kowbojskim kapeluszu. To pewnie tata Harper, wykładający siano dla koni. Kawałek dalej dostrzegam czerwoną stodołę.

Parkujemy z piskiem opon, więc rzuca mnie do przodu, a potem uderzam plecami o oparcie. Jak dobrze, że zawsze mam zapięte pasy! Powstrzymuję się przed posłaniem Willowi oburzonego spojrzenia. Chcę rozpiąć pas, ale Will łapie mnie za nadgarstek, kiedy kładę dłoń na zamku. Unoszę na niego wzrok. Krew krzepnie mi w żyłach na widok jego poważnej miny. Co do diabła…

– Czekaj – ton jego głosu wyraża ostrzeżenie. Coś mi mówi, że jednak mnie zdemaskował.

Unoszę brew, starając się nie pokazać, jak mocno się denerwuję. Dłoń zaczyna mi drżeć. Co zrobiłaby Harper, żeby jej brat się odwalił?

– Czego? – syczę, jeszcze bardziej się najeżając.

– Gdzie jest moja siostra? – pyta ostro.

Prycham z niedowierzaniem, jednocześnie czując, jak moim ciałem wstrząsa dreszcz. Ze zdenerwowania zaczyna mi się kręcić w głowie. Może powinnam mu teraz wszystko wyznać, ale zwyczajnie nie myślę racjonalnie.

– Stuknij się w łeb – odpowiadam niegrzecznie. Zaciska dłoń na mojej ręce, coraz bardziej poirytowany. Rozglądam się w poszukiwaniu ratunku. Tata Harper zniknął w stodole. Drzwi drewnianego domu otwierają się i na zewnątrz wychodzi kobieta w roboczych ubraniach. Uśmiecha się na widok samochodu Willa i schodzi z werandy po drewnianych stopniach. Pamiętam, że Harper narzekała na rodziców zastępczych. Czuję, że zaraz zagonią mnie do ciężkiej pracy na farmie, ale trudno. Cokolwiek, byle być z dala od brata Harper.

– Nie okłamuj mnie – Will złowieszczo mruży oczy, nadal trzymając mnie za rękę. Staram się ignorować fakt, że jego dotyk budzi we mnie całą gamę sprzecznych uczuć.

Być może wydaje mu się, że tu rządzi. Nie bardzo mając inny pomysł, postanawiam zagrać twardzielkę i znienacka walę go głową w czoło. Z jękiem puszcza moją dłoń. Mimo że ból przeszywa mi skroń i mam mroczki przed oczami, udaje mi się wysiąść. Potrzebuję momentu, żeby się ogarnąć i nie przewrócić. Jak tylko unoszę wzrok, okazuje się, że mama Harper już jest przy samochodzie.

19

Harper

Ta kobieta nadaje się tylko do wysłania statkiem na bezludną wyspę z biletem

w jedną stronę.

Jestem nieprzyzwyczajona do obcasów, a teraz te narzędzia tortur dosłownie miażdżą mi stopy, więc postanawiam je dyskretnie zdjąć. Ukrywanie się wśród roślinności okazuje się bardzo przydatne. Udaje mi się podsłuchać jeszcze kilku towarzyskich ploteczek. Do żołądka wpada mi lodowata bryła, kiedy dowiaduję się, że mąż Clarissy był widziany na jakimś jachcie z inną kobietą.

Cóż, nie mogę mu się dziwić. Ta kobieta nadaje się tylko do wysłania statkiem na bezludną wyspę z biletem w jedną stronę. Rozmawia z Natem przez dłuższy czas. Niestety nie słyszę, co mówią, ale przypuszczam, że i na nim wywiera presję. Kolega Olivii kilkukrotnie sprawia wrażenie, jakby chciał odejść, ale ta za każdym razem go zatrzymuje.

Nate poprawia nerwowo kosmyk włosów, rozglądając się po twarzach gości. Tak, zdecydowanie szuka wzrokiem Olivii. Oblizuje niespokojnie wargi, a mnie ogarnia jakaś irracjonalna potrzeba, żeby go stamtąd wyciągnąć.

Jeśli teraz się ujawnię, to z pewnością będę mieć trudności, żeby się wymknąć do samochodu kelnera. Zerkam na złoty zegar, zajmujący centralną część ściany obok schodów. Ażurowe strzałki przesuwają się rytmicznie, ale dźwięk tykania jest zagłuszany przez rozmowy i smooth jazz grany na żywo przez kwartet smyczkowy.

Zaraz wybije umówiona godzina. Obserwuję dyskretnie czarnowłosego kelnera już od dłuższego czasu. Muszę przyznać, że jest fantastycznie zbudowany. A ten jego uśmiech, dołeczki na policzkach i roziskrzone spojrzenie, które kieruje do swoich współpracowników, nie do gości... Z pewnością zawrócił w głowie niejednej dziewczynie.

On też zerka na mnie ukradkiem.

W pewnym momencie Nate mówi coś do Clarissy, odchodzi w kierunku Latynosa i zatrzymuje go gestem. Na twarzy kelnera pojawia się napięcie, kiedy jest przepytywany. Coś pod skórą mówi mi, że chodzi o Olivię. Scena wygląda tak, jakby Nate mu groził. Po chwili chyba zdaje sobie sprawę, że budzi zainteresowanie, więc odciąga chłopaka na bok i znikają mi z oczu.

Skóra cierpnie mi na plecach. Kelner mnie nie zna, a z pewnością przyda mu się trochę gotówki, jeśli Nate postara się go przekupić. Sama nie wiem czemu podejrzewam go o takie zagrywki. Jedno wiem na pewno, muszę się zdzwonić z Olivią i sprawdzić, jak się miewa. Z pewnością się zamartwia, bo nie może się ze mną skontaktować.

Kelner powraca na salę. Jego plecy są trochę przygarbione, a włosy zmierzwione, jakby je nerwowo przeczesywał. Natychmiast odnajduje mnie wzrokiem i lekko kiwa głową, dając mi znak, że nadszedł czas.

Potakuję w odpowiedzi i szykuję się do ucieczki.

Matka Olivii wachluje się dłonią w rękawiczce, w drugiej trzymając kolejny kieliszek szampana. Nie, żebym jej wyliczała, ale to już chyba piąty…

Cały czas plotkuje z paniusią, która pytała mnie o jakiś balet. Ta z kolei wygląda, jakby chciała być wszędzie, tylko nie tu. Margaret i Nate gdzieś zniknęli, a ja nawet nie chcę sobie wyobrażać, co robią, bo to z pewnością zraniłoby Olivię.

Zaczynam się zastanawiać, jak ona to wszystko wytrzymuje.

Opuszczam kryjówkę i przemykam między odzianymi w jedwabie i atłasy gośćmi, którym szampan już uderza do głów.

Wychodzę na zewnątrz. Z ulgą witam oceaniczną bryzę, mile kontrastującą z dusznym wnętrzem. Rozglądam się chwilę, żeby upewnić się, że nikt nie zwraca na mnie uwagi. Przemykam na tyły rezydencji, gdzie stoją samochody. Mając w głowie totalny mętlik, sunę dłonią po powierzchni elewacji. W dłoniach trzymam szpilki, wilgotna trawa łaskocze mnie w podeszwy stóp. Nagle ktoś chwyta mnie za ramię i wciąga do roślinnego labiryntu.

20

Olivia

Nie podoba mi się. Jasne... To tak samo prawdziwe stwierdzenie, jak to, że właśnie wybieram się rakietą w kosmos.

Mama Harper nosi starannie splecione warkocze, związane zielonymi wstążkami. Jej tęczówki mają podobny odcień zieleni. Wokół oczu ma przyjazne zmarszczki mimiczne i, co mnie zaskakuje, uśmiecha się szeroko na mój widok. A potem dokładnie mnie ogląda.

– Boże kochany, Harper! – mówi Elena, wyrzucając ręce w górę. – Czy ty nic nie jadłaś przez te dni? Wyglądasz na zagłodzoną. I co to za siniaki na twarzy?

Bierze mnie w ramiona z zaskakującą czułością, a potem ogarnia ramieniem Willa, który jednak się wyrywa.

– Przestań – marudzi chłopak. Przez ułamek sekundy moje serce przyspiesza w obawie, że mnie wsypie.

– Znowu paliłeś – zauważa mama Harper surowym tonem. – Masz szlaban na najbliższy piątek.

Ale Will już jej nie słucha. Niedbale macha ręką i kieruje się do domu, zerkając jednak na mnie raz po raz.

– Co z nim za los! – sapie Elena, kładąc dłonie na biodrach. Z krańca farmy w naszym kierunku biegnie włochata kulka. Dopiero po chwili orientuję się, że to pies, z wyjątkowo opóźnionym zapłonem, trzeba dodać. Patrzę zaskoczona, jak poszczekując leci prosto na mnie. A potem zatrzymuje się gwałtownie i zaczyna warczeć.

– Dobry piesek – mówię łagodnie.

– Pewnie pachniesz festiwalem – zauważa Elena.– Faj, buda!

Pies skomle chwilę i robi w tył zwrot. Z podkulonym ogonem biegnie w stronę domu i wchodzi do środka przez klapkę w drzwiach.

– To polecenie jest trochę nieaktualne – stwierdza Elena z uśmiechem.

Zerkam w kierunku drewnianego domu. Widzę, jak z okna na piętrze, przez szparę w zasłonce, Will przygląda się całej scenie. Zastanawiam się, czy nie powinnam go wtajemniczyć w ten dziwny spisek. Może pomoże mi wrócić do Miami?

– Chodź, kochanie. Upiekłam twoje ulubione skrzydełka.

Dziwnie się czuję, kiedy obca kobieta znów przygarnia mnie do siebie. Pachnie trochę kadzidłem, a trochę mieszanką zapachów z kuchni.

Cała drżę, wchodząc po drewnianych stopniach na werandę.

Choć Clarissa pewnie by określiła ten dom jako wspomnienie poprzedniej epoki i budynek nadający się do skansenu – mnie się tu podoba. Ściany pokrywają kwieciste tapety, a w środku unosi się zapach pieczonego kurczaka. Aż burczy mi w brzuchu, kiedy zdejmuję glany i układam je zaraz obok kaloszy w kwiaty, które pewnie należą do Harper.

Odruchowo zerkam w komórkę, ale nie mam od niej żadnego znaku życia.

Po skrzypiącej podłodze idę do kuchni w ślad za Eleną, jednocześnie chłonąc widok przytulnego salonu, z okrągłym stolikiem pod oknem i kanapą w kwiaty. Dom jest wiekowy, ale ma w sobie duszę. Mam ochotę zająć wysiedziany fotel przy kominku i pogrążyć w lekturze. Albo wypić lemoniadę na werandzie.

Kuchnia jest połączona z jadalnią. Długi stół z pastelowymi krzesłami, pochodzącymi z różnych kompletów, zajmuje prawie całe pomieszczenie. Mam zagwozdkę. Na którym krześle zazwyczaj siada Harper? Na pewno ma swoje ulubione...

Kilka chwil później Will wpada do kuchni, rzucając mi kontrolne spojrzenie. Zdążył wziąć już prysznic i się przebrać, a ja nadal stoję i wybieram krzesło.

Will ma na sobie czarną koszulkę w serek, podarte dzinsy wiszą mu nisko na biodrach. Nie podoba mi się. Jasne... To tak samo prawdziwe stwierdzenie, jak to, że właśnie wybieram się rakietą w kosmos.

Mokre włosy sterczą w nieładzie i wygląda w nich skandalicznie dobrze. Z puszką napoju gazowanego, którą właśnie wyciągnął z lodówki, przypomina modela z reklamy. Nawet wyrzuca ją po opróżnieniu z idiotyczną elegancją.

– Zjem u siebie – mówi krótko i zgarnia na swój talerz kopiec skrzydełek. Kiedy spostrzega, że nadal stoję przy stole, dyskretnie wskazuje mi miejsce na różowym krześle.

Czy to pomocna dłoń?

Siadam, a Will zbliża się do mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Odgarnia włosy za ucho i pochyla się nade mną.

– Oblałaś – szepcze, sprawiając, że przez moje plecy przechodzi dreszcz. Wstaję tak gwałtownie, że jego talerz ze skrzydełkami wywija fikołka i z brzękiem ląduje na drewnianej podłodze. Faj natychmiast dopada do posiłku. Pies merda ogonem, łaskocząc mnie w kostkę.

– Harper, no co ty wyrabiasz! – jęczy Will, próbując zabrać psu sprzed nosa ostatnie kawałki. Faj, z nastroszonym karkiem, groźnie szczerzy kły i powarkuje ostrzegawczo Obserwuję to wszystko z uniesioną brwią i splecionymi na piersi rękami. Muszę przyznać, że jest to całkiem zabawne.

Brat Harper podrywa się gwałtownie z talerzem w dłoni, podczas gdy Faj wylizuje podłogę do czysta.

– Moja siostra nigdy nie usiadłaby na tym krześle – warczy Will, grożąc mi palcem, umazanym w sosie barbecue. – Mów, kim jesteś?

Zalewa mnie fala przerażenia.

Otwieram usta, żeby zaprzeczyć, ale w jadalni pojawia się Elena z talerzami.

– Co tu się dzieje?

To koniec. Will mnie zaraz zdemaskuje i czeka mnie najdłuższy szlaban w historii.

21

Harper

O nie... Znowu ten frajer z fryzurą jak zmoczona wydra.

Ciepła dłoń zasłania mi usta. Ogarnia mnie zapach męskich perfum i proszku do prania.

– Spokojnie, to tylko ja – mówi cicho kelner i zabiera dłoń. Chwyta mnie za nadgarstek i ciągnie głębiej w zarośla. – Przepraszam, ale ten dupek mi groził, że ma na mnie oko.

– Co jeszcze mówił?

Ciemnowłosy chłopak wzrusza ramionami.

– Nieważne – wyszukuje telefon w kieszeni fartucha. – Proszę.

Podaje mi starego Samsunga z pękniętą szybką. Niemal wyrywam mu go z dłoni i wybieram numer Olivii.

– Stanę na czatach – dodaje chłopak i zostawia mnie w gąszczu.

Z bijącym sercem czekam na sygnał. Z nadzieją witam pierwszy i drugi dźwięk. No odbierz, Olivio! Jednak czeka mnie rozczarowanie. Próbuję jeszcze kilka razy, miętosząc ze zdenerwowania rąbek sukienki. Patrzę na niebo, osnute promieniami zachodzącego słońca. Stanik mnie upija, stopy wciąż pulsują bólem otarć.

– Nie chcę cię popędzać, ale zaraz kończy mi się przerwa – szepcze chłopak.

Ze zwieszoną głową idę przez zielony labirynt, rozważając co dalej zrobić. Przyglądam się kelnerowi, zastanawiając się czy mogę mu jeszcze bardziej zaufać.

– Moja prośba może wydawać się dziwna. Czy mógłbyś mi pożyczyć na trochę swój telefon?

– To rzeczywiście dziwna prośba – odpowiada, strzelając wzrokiem w kierunku budynku, jakby spodziewał się, że zaraz ktoś stamtąd wyjdzie, nakryje nas i go ochrzani. – Nie mogę ci go zostawić.

Wzdycham, nadal nerwowo krążąc i wachlując się dłonią z telefonem.

– Jak masz na imię?

– Julian.

– Słuchaj, Julian. Jestem w poważnych tarapatach i muszę się z kimś skontaktować. Mogę napisać od ciebie wiadomość? Dasz mi znać, jak dostaniesz odpowiedź?

Julian przeszywa mnie spojrzeniem kawowych oczu. To sprawia, że czuję się, jakby mi w środku ktoś odpalił fajerwerki, a włoski na karku stają mi dęba.

Chłopak mruga, po czym patrzy z wahaniem to na telefon, to na mnie. Na tle kwitnącego krzewu, z włosami błyszczącymi w blasku zachodzącego słońca, wygląda jak z jakiegoś pięknego obrazu. Mogłabym taki powiesić w swoim pokoju w Willow Creek. Albo w pokoju Olivii. Clarissa by się ucieszyła.

– Co będę z tego miał?

Jego mina jest poważna, więc wiem, że pytanie też nie jest żadnym żartem ani zaczepką. Zalewa mnie chłodne uczucie rozczarowania.

– Możliwe, że wyglądam na dzianą pannę, ale nie mam ani dolara. Nawet nie mam swojego telefonu.

Chłopak wzdycha, a jego spojrzenie natychmiast się zmienia.

– Przepraszam. Nie chciałem tego sugerować. Powinienem ci pomóc bez oczekiwania na zapłatę.

Nie komentuję tego.

– Po prostu pomyślałem, że dla ciebie parę zielonych to nic, a mnie… – odwraca wzrok zawstydzony. – Przepraszam. Rób z telefonem co chcesz, a po wszystkim wrzuć go przez uchyloną szybę do mojej toyoty, okej? – Wskazuje brudnoszare auto zaparkowane na tyłach.

Kiwam głową.

Z zaplecza rozlega się nieprzyjemny krzyk.

– Muszę lecieć – dodaje Julian, przeczesując włosy. – Szef mnie woła.

– O której masz kolejną przerwę? – chwytam go za dłoń nim zdąży odejść.

– Już nie mam. Pracuję niby tylko do pierwszej, ale wiadomo, jak jest… – wskazuje dłonią na pijanych ludzi, wychodzących przez drzwi tarasowe. – Wszystko się przeciągnie.

– Julian! – wrzeszczy wąsaty facet, wychodząc na zewnątrz. Przysięgam, że przypomina mi byka na arenie. Na jego bladej twarzy pojawiają się czerwone plamy, co kojarzy mi się z gigantyczną gałką śmietankowych lodów z wiśniami. Boże, jaka jestem głodna!

Julian macha mi dyskretnie na odchodne i biegnie w kierunku wąsacza. Ściska mnie w dołku, jak słyszę jego tłumaczenia, przerywane bluzgami tamtego. Czuję narastającą panikę na myśl, że nie uda mi się z nim już później złapać.

W końcu decyduję się napisać esemesa do Olivii.

Zastanawiam się co robi?

Czy siedzi teraz w moim pokoju? A może wrzuca Willowi karalucha do owsianki? Chciałabym to zobaczyć. Ku swojemu największemu zaskoczeniu orientuję się, że odrobinę tęsknię za Willem. Poprawka – za wkurzaniem go.

Olivia milczy. Próbuję się dodzwonić raz po raz. Krążę po labiryncie, wyłamując palce i zgrzytając zębami.

– Tu jesteś – rozlega się podszyty pretensją głos. Odwracam się. Nate stoi z założonymi rękoma i przygląda mi się spod zmrużonych powiek. – Wszędzie cię szukałem.

O nie... Znowu ten frajer z fryzurą jak zmoczona wydra.

– Ciekawe po co – odpowiadam ze znużeniem.

– Co to za antyk? – wskazuje palcem na telefon Juliana i podchodzi bliżej. Liście szeleszczą, kiedy trąca je ramieniem. Dopiero teraz dociera do mnie, że coś jest nie tak. Oczy Nate’a błyszczą nienaturalnie.

– Hę? – dopytuje trochę nieskładnie i próbuje mi zabrać aparat. – To nie twój telefon. Czyj?

Nie odpowiadam, szamocząc się z nim. W pewnym momencie popycham go tak mocno, że wpada na żywopłot i łamie gałęzie. Patrzy na mnie oszołomiony. Olivia pewnie nie przyzwyczaiła go do takiej siły.

– To jego telefon? Tak? – pyta wściekle. – Tego kelnerzyny?

Jego oczy błyszczą pogardą.

– Nie twoja sprawa – odpowiadam.

– A skoro zostałaś tu z jego komórką, to pewnie… byłaś z nim wcześniej sam na sam. Niech no tylko twoja matka się o tym dowie!

22

Olivia

Clarissa pewnie oblałaby go święconą wodą.

Potknąłem się o Faja – odpowiada Will cicho. Podaje mi brudny talerz, a sam zabiera ten napełniony z dłoni Eleny. Chwyta w usta kromkę chleba i nie zaszczycając mnie ani jednym spojrzeniem, biegnie na górę. Elena odprowadza go podejrzliwym wzrokiem.

Słyszę, że ktoś otrzepuje buty na wycieraczce w przedpokoju. Chwilę później do jadalni wchodzi mężczyzna z ogorzałą od słońca twarzą. To z pewnością Josh. Ma na sobie brudne od trawy ogrodniczki i czerwono-czarną flanelową koszulę.

Wita mnie uniesieniem podbródka i poczochraniem włosów.

– Jak tam było, mała?

Elena zabiera mi talerz z rąk.

– Siadaj, skarbie, na pewno jesteś zmęczona.

Josh nalewa nam wody z dzbanka.

– Było… ciekawie – odpowiadam. – Widziałam Hamsów na scenie!

Następnie zalewam ich kaskadą entuzjazmu, nawijając o tym, jak lider zespołu genialnie wyglądał na scenie i zrobił niesamowite show z gitarą. Miał świetny kontakt z publicznością.

– Nie wiedziałem, że tak lubisz Hamsów – rzuca Josh, rozsiadając się na krześle. – Wydawało mi się, że ostatnio mówiłaś Vicky, że to zespół dla dzieci.

Otwieram szeroko oczy i mrugam. Harper faktycznie mogła tak uważać.

– Niby tak, ale na scenie dali czadu i zmieniłam zdanie.

Josh uśmiecha się i wymienia z Eleną pogodne spojrzenie.

Na moment zalega cisza.

– Nakładaj sobie – Elena wskazuje podbródkiem misę z pieczonymi skrzydełkami. Obok stoją pieczone ziemniaki z zieleniną i serem. Ślinka napływa mi do ust.

Nieśmiało nakładam jedno skrzydełko, a smakowicie wyglądające ziemniaczki omijam szerokim łukiem. To produkt kompletnie zakazany, tak jak spaghetti czy białe pieczywo. Zapełniam resztę talerza sałatą.

Josh patrzy na mój posiłek sceptycznie. Zamiast jeść, przesuwam jedzenie po talerzu. Żołądek mam ściśnięty z emocji.

– Jedliście coś po drodze?

Kiwam głową.

Widzę, że wymieniają spojrzenia z Eleną. Josh w zamyśleniu gładzi trójkątną brodę, pokrytą krótkim zarostem, lustrując mnie zaniepokojonym wzrokiem.

– A co?

– Hot dogi.

– Ile zjadłaś? Pięć? – dopytuje Elena żartobliwym tonem.

Mam wrażenie, że zaraz pogrozi mi palcem. Przypomina mi się potępiający ton Clarissy, kiedy przyłapała mnie na podjadaniu banana w kuchni: „Banan to sam cukier, będziesz gruba i Nate cię nie uniesie”.

Spodziewam się podobnego komentarza o mojej wadze, więc zawczasu stosuję zasłonę dymną.

– Wzięłam gryza od Willa, ale był piekielnie ostry. Nawet jak na mnie.

– Chcesz mi powiedzieć, że najadłaś się gryzem hot doga? – Josh unosi brwi.

Wzruszam ramionami.

– No tak.

Elena wciąga ze świstem powietrze i odkłada swój widelec.

– Zjedz tyle, ile możesz – mówi łagodnie po chwili. Zerkam na szeroką dłoń Josha, trzymającego pajdę chleba, z której skapuje tłuszcz z kurczaka. Clarissa pewnie oblałaby go święconą wodą.

– A jak wam minęło to parę dni? – pytam uprzejmie, nadziewając liść sałaty na widelec.

– Wybraliśmy się do baru i okazało się, że muzyka country jest całkiem znośna po dwóch kuflach piwa, kiedy nogi same rwą się do tańca – odpowiada Elena.

Patrzę z uniesionymi brwiami to na jedno, to na drugie, a oni nagle parskają śmiechem.

– W starym piecu diabeł pali – dokucza Elenie Josh, jednocześnie szczypie ją w bok, a ona daje mu po łapach z udawanym oburzeniem. Widzę jednak, że pod nosem się uśmiecha, a jej zielone oczy błyszczą.

Oni już zjedli, a ja nadal przesuwam liście sałaty po talerzu. Chętnie zjadłabym trochę ziemniaków, ale jestem pewna, że natychmiast pójdą mi w boczki.

Mam taką ochotę na coś ciepłego, ale te ociekające tłuszczem skrzydełka wyglądają jak grzech. Jem kurczaka powoli. Bardzo powoli. Mięsa już prawie nie ma, więc zostaje mi tylko sałata.

Znów czuję burczenie w brzuchu, co nie umyka uwadze przyszywanych rodziców Harper.

– Może chcesz coś innego? – słyszę pytanie. Naprawdę nie chcę im robić problemu. Wypijam szklankę wody, żeby oszukać żołądek.

– Jest okej – kłamię.

– Prawie nic nie zjadłaś – podsumowuje Josh. – Skąd będziesz mieć siłę na jutrzejszy trening?

Zabawnie udaje, że kozłuje piłkę i wrzuca ją do kosza.

– Ja… – nie wiem co powiedzieć. – Mam coś z żołądkiem po festiwalu. Niby bym coś przekąsiła, ale nie mam ochoty na kurczaka. Nie gniewaj się – mówię do Eleny. – To wygląda naprawdę pysznie.

Elena kręci głową, jakby chciała powiedzieć, że to żaden problem.

– Mamy jogurt i sucharki, przynieść ci? Na deser upiekłam twój ulubiony placek z jabłkami, ale jeśli nie masz ochoty, to nie będziemy go jeść.

Josh posyła jej oburzone spojrzenie, ale zbywa go machnięciem, jednocześnie wstając i zabierając talerze.

– Jogurt brzmi wspaniale.

– Pomóż mamie – rzuca Josh spokojnym tonem. Sam wygląda na piekielnie zmęczonego pracą na farmie. U nas w domu z reguły obiad podawała gosposia. Zestresowała mnie trochę jego uwaga, ale wstaję prędko i pędzę do kuchni z brudnymi talerzami.

Elena podśpiewując wkłada talerze do zmywarki. Nie przestając śpiewać, zamyka nogą zmywarkę, a potem sięga do lodówki po jogurt. Spodziewam się, że poda mi opakowanie, ale zamiast tego Elena wyciąga z górnej szafki miskę w kwiatuszki i przelewa do niej jogurt. Z innego pojemnika dokłada kilka kawałków owoców i orzechów, a całość dosładza łyżką miodu, stojącego w słoiku na blacie.

– Smacznego – podaje mi deser z mrugnięciem oka. Ale coś w jej spojrzeniu sprawia, że mnie ściska w środku. Czemu sądzę, że to kolejny test?

– Coś nie tak?

– Nie boisz się, że… – mieszam łyżką w misce.

– Że co?

– Że w tych owocach jest za dużo cukru?

Elena zastyga z zaskoczoną miną.

– Kochanie. Nie wiem, dlaczego uznałaś, że trzeba schudnąć, ale uwierz mi… wyglądasz doskonale bez żadnych diet. Nie musisz się w ogóle odchudzać. Jesteś piękną, dorastającą dziewczyną. Niczego ci nie brakuje. Absolutnie niczego. Więc jedz, na zdrowie – klepie mnie po ramieniu.

Patrzę w jej błyszczące oczy i zalewa mnie fala uczuć, których nie rozumiem. Czuję żal za czymś nieuchwytnym i irracjonalną zazdrość. Moja mama nigdy mi czegoś takiego nie powiedziała, chyba nie jest do tego zdolna. Harper nawet nie wie, jaka z niej szczęściara.

Niekontrolowane łzy zaczynają mi płynąć po policzkach, wstrząsa mną dreszcz.

Elena wyjmuje mi z rąk miseczkę, odstawia ją na blat, a potem nieoczekiwanie bierze mnie w ramiona.

– Och, kochanie! Możesz mi powiedzieć o wszystkim, wiesz?

Czuję ogromne zaufanie do tej kobiety, chociaż znam ją tak krótko. Może powinnam jej powiedzieć o tej całej aferze, w którą się wplątałyśmy z Harper? Jestem pewna, że wraz z Joshem wsadziliby mnie do pickupa i jechali na złamanie karku, byle jak najszybciej odzyskać swoją ukochaną dziewczynkę. Czuję się jak oszustka, a jednocześnie chcę tu zostać jeszcze choćby na trochę i zaznać prawdziwego, rodzinnego szczęścia.

Smarkam w ramię Eleny, czując, jak oplata mnie ciepłymi ramionami.

Widzę, jak Josh stoi w drzwiach i przygląda się tej scenie w milczeniu. A potem obdarza mnie łagodnym uśmiechem, który mnie całkowicie rozkleja. Jest zupełnie inny niż ten, którym obdarza mnie tata. Tata uśmiecha się do mnie tylko wtedy, kiedy ktoś patrzy.

23

Harper

Panuj nad sobą, Harper! Olivia to delikatna trzcinka na wietrze, a nie pięść sprawiedliwości, wymierzona w tego typa.

Uważałam cię za przyjaciela – zauważam z pogardą, na co mina Nate’a natychmiast się zmienia. Wstaje, otrzepując się z liści i piachu nerwowymi ruchami. Ze starannie ułożonej fryzury wymknęło się mu kilka kosmyków, co go wyraźnie denerwuje.

– Jestem twoim przyjacielem. Dlatego właśnie muszę reagować, kiedy widzę, że wpadasz w złe towarzystwo.

– Julian ci się nie podoba? – marszczę brew. – Dlaczego uważasz, że to złe towarzystwo?

– Daj spokój – mówi z niechęcią w głosie. – Widać na pierwszy rzut oka. Zwykła biedota z Little Havana. Okradnie cię, zanim zdążysz go pocałować.

Czuję, że na policzki wypływają mi rumieńce. Co za beznadziejny snob!

– Co to w ogóle za sugestie?! – trzęsę się z wściekłości. Jednocześnie wspomnienie Juliana, pytającego o zapłatę za przysługę, wywołuje gorzki posmak w ustach. Serce uderza mi o żebra.

Nate unosi brwi.

– Widzę, co się dzieje – powtarza. – Ty i on razem, tutaj… Pewnie dał ci telefon, żebyś mu wpisała numer. Umawiacie się na kolejną schadzkę? – w jego głosie brzmi szyderstwo.

Gdyby tylko wiedział, że też ma przed sobą biedotę, tyle że z Willow Creek… Zwykłą dziewczynę, która plątała się po rodzinach zastępczych. Może nie kradła, ale zdarzało się, że chodziła brudna, głodna i zaniedbana. Nieraz przyłożyła komuś w twarz, jeśli się prosił. Zachowanie Nate’a sprawia, że dłoń mnie niebezpiecznie świerzbi. Panuj nad sobą, Harper! Olivia to delikatna trzcinka na wietrze, a nie pięść sprawiedliwości, wymierzona w tego typa.

Nate wygląda, jakby czerpał satysfakcję z gnojenia Juliana, a wraz z nim również mnie.

– Powiem ci, co tacy jak on robią z takimi panienkami jak ty – syczy złowieszczo, nadal patrząc na mnie z zimną satysfakcją, zmieszaną z pogardą. – Szepczą czułe słówka, uwodzą, bo szukają frajerek z grubym portfelem.

– Nic o nim nie wiesz – odpowiadam oburzona. – Twoje słowa są bardzo krzywdzące!

Nate prycha z pogardą.

– Och, Olivio. Nie bądź naiwna. Może pójdziecie na randkę. On zapomni portfela, ty zapłacisz. Raz, drugi, trzeci… Nim się obejrzysz, a będziesz zaangażowana na tyle, że nie zwrócisz na to uwagi.

Nate okrąża mnie, błądząc spojrzeniem po mojej sylwetce, przez co czuję się jak przedmiot, który właśnie wycenia.

– Jest zerem. Pasożytem – dodaje, zniżając głos do szeptu, jakby dzielił się ze mną jakimś mrocznym sekretem.

Nie wierzę!

– Przynajmniej nie obgaduje mnie z moją – tu robię cudzysłów palcami – najlepszą przyjaciółką.

Mina Nate’a wyraża najprawdziwsze zaskoczenie. Mam ochotę cyknąć mu fotkę i patrzeć na nią, gdy mam gorszy dzień. Poważnie, to mina dziesięciolecia. Zasługuje na własnego mema albo nawet gifa.

Nate nie rusza się przed dobre kilkanaście sekund, a ja zastanawiam się, czy coś mu wrzucić do tej rozdziawionej gęby.

– Olivio – podejmuje zbolałym tonem. – Przepraszam. Po prostu uważam cię za przyjaciółkę, to wszystko. Wiesz o tym.

Zalewa mnie fala wyrzutów sumienia, bo przecież podczas rozmowy z Margaret był powściągliwy i opowiadał się po stronie Olivii. Nie mam pojęcia, co go teraz napadło. Muszę pamiętać o tym, że Olivia coś do niego czuje, więc nie mogę kompletnie skopać tej relacji.

– Wiem – odpowiadam cicho. – Ale możesz spać spokojnie, bo… wyleczyłam się z ciebie. Na dobre.

Muszę teraz tylko wbić do głowy Olivii, że ten chłopak stosuje przemoc psychologiczną. I dodatkowo to jego poczucie wyższości! Wręcz rzygać się chce. Nie mam pojęcia, co ona w nim widzi. Nawet nie jest przystojny. No dobra, może trochę jest, ale to i tak nie rekompensuje jego paskudnego zachowania.

Znów robi tę zaskoczoną minę.

– Jak to? Ze mnie się wyleczyłaś?

Mam ochotę go walnąć, żeby trochę ochłonął.

– Tak – potwierdzam. – Totalny luzik. Możemy się kolegować – okraszam te słowa słodkim uśmieszkiem.

Nie jestem znawczynią ludzkich emocji, ale wydaje mi się, że jednak ta wiadomość wcale go nie cieszy. Chyba słyszę, jak czyjeś ego roztrzaskuje się o bruk. Ha!

– No dobrze, Livvy – odpowiada Nate. – Proszę, żebyś przyrzekła mi, że z tym chłopakiem nic cię nie łączy.

Akurat z kłamaniem nie mam problemu. Lata tułania się po rodzinach zastępczych nauczyły mnie każdej sztuczki, którą mogę wykorzystać dla własnego bezpieczeństwa.

– Jasne. Tylko mi pomagał w jednej sprawie. Ale poza tym… Wcale mi się nie podoba. Uważam, że jest całkowicie przeciętny. A nawet brzydki.

Oczywiście jest odwrotnie. Julian jest piekielnie przystojny ze swoją śniadą cerą i dzikimi oczami. No, ale wiadomo. Nic nas nigdy nie połączy.

Moje wyznanie chyba zadowala Nate’a, bo kiwa głową i podaje mi ramię.

– Wracajmy na przyjęcie. Twoja mama się o ciebie martwi.

Zerkam na telefon Juliana, który nadal ściskam w spoconej dłoni. Na tapecie jest jego zdjęcie z małą dziewczynką, która wygląda na jego kopię. Przytula ją opiekuńczym gestem. Szybka jest podrapana i pęknięta, ale co najgorsze, nadal nie mam żadnej odpowiedzi od Olivii. Zaciskam usta w wąską kreskę, zastanawiając się co zrobić. Nie mam najmniejszej ochoty wracać z Natem na przyjęcie ani tym bardziej pozbywać się z rąk telefonu Juliana, jedynej formy kontaktu ze światem.

– Na miłość boską, Olivio! Co tam takiego masz?

Napinam ramiona i zaciskam dłoń w pięść. Niech tylko się zbliży i wyciągnie te wstrętne łapy, a nie ręczę za siebie! Głębokie oddechy, Harper. Panuj nad sobą, zaklinam się w myślach.

Jednak Nate, ignorując moje emocje, wyrywa mi telefon. Wstrzymuję powietrze, na szczęście na ekranie startowym nie ma śladów po wysłanych esemesach. W tym momencie aparat rozdzwania się w ręku Nate’a. Moje gardło zaciska się od emocji.

To dźwięk wybawienia. Albo końca. Jeszcze nie wiem.

24

Olivia

Nie ma co się martwić. Pomogę ci, siostrzyczko.

Siedzę w ciasnym pokoju Harper na poddaszu i przyciskam nerwowo komórkę do ucha. Podczas kolacji zapomniałam o telefonie, który wyciszony został w przedpokoju.

Harper napisała, że chwilowo kontaktuje się z tego numeru, bo Clarissa zabrała jej komórkę. Pyta, co robimy dalej, nie ma pomysłu jak uciec, zastanawia się, czy powiedzieć prawdę. Ma wrażenie, że Clarissa się wścieknie i nas oskalpuje, a nie chce mi przysparzać jeszcze większych kłopotów.

Kurczę, sama nie wiem…

– Halo?

Rozpoznaję głos Nate’a w słuchawce i ogarnia mnie fala strachu. Przełykam ślinę. W tle Harper wydziera się, że ma natychmiast oddać jej ten telefon, bo za siebie nie ręczy.

Co tam się u diabła dzieje? Jeśli się odezwę, to Nate mnie pozna. Rozłączam się z ciężkim sercem. Padam na łóżko i patrzę w sufit, mając nadzieję, że Harper się go pozbędzie i zadzwoni do mnie ponownie. Wyobrażam sobie scenę bijatyki nad basenem i to jak Nate wpada do basenu. To jest całkiem zabawne!

Nic się jednak nie dzieje. Zza ściany dobiegają do mnie dźwięki muzyki i sapanie trenującego Willa. Zagryzam wargi, czując się absolutnie samotna. Przez chwilę zastanawiam się, jakby to było zostać tu na zawsze. Być kochaną przez Elenę i Josha, nie musieć chodzić na mordercze treningi baletu, ani stale wyglądać pięknie i błyszczeć w towarzystwie. Po prostu żyć w spokoju i cieple. Bez nerwowego wzdrygania się za każdym razem, kiedy moja mama staje w progu mojego pokoju, żeby znowu mnie za coś ochrzanić.

Kiedy o niej myślę z dystansem, wydaje się, że jest potworem. Ale to nie tak, że Clarissa jest tylko zła. Bywa też czuła i miła. Kiedy jest ze mnie dumna i chwali mnie przed swoimi znajomymi jako perłę baletu i powabnego łabędzia o niesamowitym talencie, czuję się najwspanialszą dziewczyną na świecie.

Harper nie oddzwania, a ja długo nie mogę zasnąć. Jej pokój, pełen plakatów koszykarzy, zdaje się być spokojną oazą. Na półce stoją puchary za wygrane turnieje, a nad biurkiem wisi tablica ze zdjęciami. Harper i ta Vicky, o której wspomniał Will, są na każdym zdjęciu, wyglądają jak dwie zwariowane nastolatki, które prowadzą beztroskie życie w Willow Creek. Obozy sportowe, piesze wycieczki, kąpiele w rzece. Ogniska z paczką przyjaciół.

Gdybym ja miała taką tablicę, to byłyby na niej uwiecznione tylko treningi i skrupulatnie wydzielany przez matkę czas z Natem. Ale gdybym sama mogła wybrać pokaz slajdów, złożony z najszczęśliwszych momentów w moim życiu, byłby na nich koncert Hamsów na festiwalu, ognisko i podróż samochodem z Willem i jego ekipą. I wczorajszy wieczór z Eleną i Joshem.

Boże, jakie moje normalne życie jest żałosne! Zatapiam się w marzeniach, że zostaję tutaj do końca wakacji.

Następnego dnia zostaję obudzona, kiedy na zewnątrz dopiero świta.

– Chodź na śniadanie – Elena prosi przez uchylone drzwi.

– Przecież są wakacje – protestuję, nakrywając głowę kołdrą.

– Ale zwierzęta o tym nie wiedzą – odpowiada z rozbawieniem, a potem idzie budzić Willa.

Schodzę na dół w rozciągniętej piżamie, nadal ziewając. Przy stole siedzą Josh z Willem, obydwaj ubrani jak do pracy w polu. Mama Harper smaży jajka, podśpiewując pod nosem. W kącie kuchni Faj obgryza z pasją dużą kość.

– Czemu się nie ubrałaś? – pyta Elena, widząc, że nadal jestem w piżamie. – Pamiętasz jaką mamy umowę?

Wytrzeszczam oczy, przypominając sobie, co Harper mówiła o ciężkiej pracy. Nie wiem co powiedzieć, ale Elena tylko się uśmiecha.

– Harper, budzimy się. W wakacje pomagacie nam na farmie, ale za to macie posiłki podane pod nos, możecie pożyczać auto, dostajecie dodatkowe kieszonkowe, a w piątki ulubiony deser i wolny wieczór.

– Marne kieszonkowe – poprawia ją Will. Elena kręci głową z udawanym niedowierzaniem.

– Tyle czasu was nie było, wszystko robiłem sam – droczy się Josh. – Oddajecie mi piątkowe brownie.

Zajmuję miejsce naprzeciwko Willa. Mój brzuch znów ma humory, z jednej strony mam ochotę rzucić się na jajka, które nakłada Elena, a z drugiej czuję wstręt do jedzenia.

Will nie spuszcza ze mnie wzroku.

– To trochę nie fair – zwraca się do Josha. – Będziemy teraz zasuwać dwa razy szybciej od ciebie, więc chyba to ty się z nami podzielisz piątkowym deserem.

– Za mędrkowanie można stracić kieszonkowe – przypomina Elena, nakładając solidną porcję bratu Harper.

– Mówiłaś, że za przekleństwa, a to nie jest to samo – protestuje Will i puszcza do mnie oko znad kubka z kawą.

– Za przekleństwa też.

– W nadchodzący weekend jest piknik przy ratuszu – zmienia temat Elena. – Możecie rozstawić się z lemoniadą.

Obok mojego talerza ląduje miska z jogurtem. Teraz mam wybór między jajkami, tostami i bezpieczną opcją. Posyłam Elenie wdzięczne spojrzenie.

Po śniadaniu idę do pokoju Harper i otwieram jej szafę. Szczęka mi opada na widok workowatych ubrań w ciemnych kolorach. Wszystko wygląda identycznie, więc nie mam specjalnie problemu z wyborem. Zakładam po prostu czarny dres.

Piszę esemesa na numer, z którego odezwała się siostra. Czy wszystko jest u niej okej?

Schodzę na dół, ściskając w dłoni komórkę.

Wszyscy już czekają, zwarci i gotowi.

– Co mam robić? – pytam, przecierając zaspaną twarz.

Elena patrzy na mnie zaskoczona, a potem przykłada mi dłoń do czoła.

– Dobrze się czujesz?

– Nic mi nie jest – odsuwam się.

Will przygląda mi się podejrzliwie. Splata ręce na piersi. Spod kaptura czarnej bluzy wystaje mu plątanina gęstych włosów, co sprawia, że wygląda wręcz groźnie.

– Nasza Harper po festiwalu jest nieco zakręcona – odpowiada. – Nie ma co się martwić. Pomogę ci, siostrzyczko.

Elena przygląda się nam przez chwilę, a potem wyrzuca z siebie potok słów, których najzwyczajniej w świecie nie zapamiętuję. Coś o narzędziach, jedzeniu dla zwierząt i sianie.

Schylam się, aby założyć kalosze, więc udaje mi się ukryć zmieszanie na twarzy.

Na dworze jest rześko. Mgła jeszcze snuje się sennie nad łąkami i pobliskimi wzgórzami. Elena wychodzi za nami na werandę, rzucając mi raz po raz kontrolne spojrzenia. Will trzyma się z tyłu, więc kieruję się do szopy, to chyba bezpieczne.

– No, Harper – Will dogania mnie po kilkunastu krokach. Prowokacyjnie unosi brwi. – Przecież wiesz, że dzień zawsze zaczynasz od stodoły i sprzątania siana.

Zerkam na stodołę, a Will szczerzy się, widząc jak się miotam. Robię krok w tamtym kierunku.

– Co z tobą? – łapie mnie za łokieć. Zalewa mnie fala gorąca. – Harper… A może jednak nie jesteś Harper, co?

Mrugam zaskoczona.

– Will, co ty bredzisz?

– Zachowujesz się inaczej. Masz delikatniejsze dłonie i ważysz jakieś dziesięć funtów mniej – puszcza mnie i odchodzi kawałek, a potem schyla się po piłkę do kosza, leżącą w trawie. – Harper, zamiast się witać jak człowiek, pokazywała mi faka, a ty… uśmiechasz się do mnie.

Prycham niezadowolona.

– Wcale się nie uśmiecham! – protestuję natychmiast.

Will rzuca we mnie piłką, którą niezdarnie od siebie odtrącam. Unosi brew, jakby miał dodać: „No właśnie”. Wzdycham, kręcąc głową.

– Nie muszę tego słuchać – warczę. – To niedorzeczne.

Kieruję się do stodoły, ale Will błyskawicznie podbiega i łapie mnie za ramiona.

– W stodole jest właśnie Josh. Ty powinnaś być u kur – dodaje. – Nalać im wody do poideł. Zebrać jajka do koszyka, którego zapomniałaś wziąć z werandy.

Rozglądam się panicznie po okolicy. Na coś takiego się nie pisałam!

– Chcesz zapytać, gdzie są kury? – Will zaciska mocniej palce na moich ramionach. – Powiem, ale najpierw mi wyjaśnij, co tu się do cholery dzieje?!

Serce tłucze mi się w piersi jak oszalałe.

– Odczep się, wariacie! – warczę i odpycham go tak, jak na pewno zrobiłaby Harper. Rzucam się biegiem po mokrej trawie w kierunku kurnika. Bogu niech będą dzięki za kalosze! Z daleka widzę ptaki krążące za siatką.

– To jeszcze nie koniec, siostrzyczko – obiecuje Will ironicznym tonem.

Oddycham szybko, zastanawiając się jak to rozegrać. Nie mogę zebrać myśli, kiedy ściągam wiadro z ogrodzenia. Kilka kroków dalej majaczy niewielka studnia starego typu. To nie może być fizyka kwantowa, uspokajam się. Należy napoić i nakarmić zwierzęta. To wszystko. Dam radę.

Pędzę z wiadrem, niemal potykając się o własne nogi. Will z rękoma na biodrach śledzi uważnie moje poczynania. Może Harper lepiej umie go podejść, ale mnie ta gra idzie jak krew z nosa. On już mnie przejrzał, a niebawem dołączą do niego Elena i Josh. Jest mi słabo na myśl, że będą na mnie wściekli. Will nie przestaje przeszywać mnie spojrzeniem, więc ostentacyjnie pokazuję mu środkowy palec. Nie reaguje, ale wyciąga telefon i do kogoś dzwoni.

25

Harper

Jeszcze ten cholerny balet i to w dodatku

w parze

z tym palantem.

Mam szlaban do emerytury. Tak powiedziała Clarissa, jak już z pomocą ochroniarzy wepchnęła mnie do limuzyny. A zezłościło ją to, że strzeliłam Nate’a w szczękę i tak niefortunnie upadł, że wybił sobie jedynkę o glebę. Albo może to ja walnęłam go tak mocno? No, przykro mi bardzo, zdarza się. Mógł nie zachowywać się jak palant. Dobrze, że zdążyłam wyrwać mu telefon i podrzucić go do samochodu Juliana.

Tak więc i ja, i Nate opuściliśmy wczorajsze przyjęcie jako sensacja wieczoru. Jego limuzyna skręciła do miasta, gdzie wieziono go do dentysty, a nasza w kierunku tej pięknej złotej klatki. Leżę i gapię się na wyłączony telewizor, bo oczywiście Clarissa zabrała mi wszystko, co mogłoby mi sprawić chociaż odrobinę przyjemności. Do tego jestem piekielnie głodna, bo wczoraj nie dostałam oczywiście porządnej kolacji. Jedynie rybę z pary i garść kiełków. Mój brzuch głośnym burczeniem przypomina mi o swoich potrzebach.

Nagle słyszę skrzypnięcie drzwi. Na dywanie pojawia się taca z jogurtem, jagodami i połówką grejpfruta, a ręka, która ją postawiła, szybko znika.

– Pani prosiła, żeby przekazać panience, że za kwadrans wychodzi na trening – słyszę nieśmiały głos zza drzwi.

Wspaniale. Jeszcze ten cholerny balet i to w dodatku w parze z tym palantem. Chociaż zaskoczenie i przerażenie na jego twarzy, kiedy zarobił bombę, nieźle mnie ubawiło. Było warto.

Siadam na podłodze i zatapiam zęby w soczystym owocu. Mój brzuch nie uznaje tego jednak za posiłek, więc wściekłość buzuje mi w żyłach. Jogurt i jagody znikają z miski w tempie błyskawicy.

– Chcę zjeść tosty z serem! – wrzeszczę, waląc w drzwi.

Słyszę po drugiej stronie złowieszcze kroki. Matka Olivii stuka obcasami na marmurowych schodach, sprawiając, że truchleję ze strachu.

Otwiera gwałtownie drzwi.

– Zachowujesz się jak rozpuszczona gówniara! – Celuje we mnie ostrym paznokciem. – Masz się ubrać natychmiast i jechać na trening. Przeprosisz Nate’a za ten wybryk.

– Przecież mówiłam ci, że zachował się jak palant. Zabrał mi coś mojego i nie chciał oddać. Poza tym nie jest wcale taki święty. Obgadywał z Margaret nas obie.

Clarissa otwiera szeroko oczy, wyraźnie zaskoczona. Przez sekundę jest tak cicho, że słyszę, jak krople z owocu kapią na tacę.

Kiedy już myślę, że mama Olivii wreszcie stanie po mojej stronie, ona wydaje z siebie oburzone parsknięcie.

– To wszystko twoja wina! –warczy. – No już, ubieraj się.

– Nie idę na żaden trening! Źle się czuję! – krzyczę.

Tak naprawdę, to chce mi się tylko jeść. I spać.

Clarissa zamiast odpowiedzieć, łapie mnie za nadgarstek i mocno ciągnie, aż z moich ust wyrywa się jęk.

Chwytam ją za dłonie i próbuję się uwolnić.

– Jeśli nie pójdziesz na trening albo narobisz mi wstydu, przysięgam, że nie wypuszczę cię z tego domu do końca wakacji.

Ogarnia mnie najprawdziwsze przerażenie. Bywałam w różnych rodzinach zastępczych, ale czegoś takiego jeszcze nie słyszałam. Biedna Olivia!

Kiwam głową niechętnie, a Clarissa szarpie mną ostrzegawczo i odpycha mnie na podłogę.

– Na dole za dziesięć minut i na Boga, uczesz się i umaluj!

Trzaska drzwiami, pozostawiając mnie w rozsypce. Wyciągam z szafy Olivii jedne z niewielu spodni – białe w kant – ale niestety, są na mnie za ciasne. W końcu decyduję się na zwiewną sukienkę w kwiaty. Rozczesuję włosy i wycieram łzy. Potem prędko staram się nałożyć przyzwoity makijaż. Nie chcę, żeby Clarissa znowu się czepiała.

Krążą mi w głowie myśli o ucieczce, ale nie chcę, żeby Olivia za to oberwała. Niby jest tu mnóstwo bogatych i wpływowych ludzi, ale okazuje się, że jestem tu sama. Nie licząc Juliana.

Kwadrans później jedziemy w milczeniu limuzyną. Powietrze zdaje się być toksyczne od tony perfum Chanel No. 5, które na siebie wylała Clarissa przed wyjściem. Jest wściekła i ciągle to okazuje pogardliwymi spojrzeniami. Jazda z nią w jednym aucie to tortura.

Zaciskam pięści tak mocno, że paznokcie wbijają się w skórę.

Odwracam głowę i widzę uśmiechniętych ludzi za oknem. Mijamy billboardy i palmy, a ja z jednej strony nie wierzę, że tu jestem. Z drugiej nie wierzę w to, co ta kobieta funduje codziennie swojej nastoletniej córce.

Clarissa w końcu przerywa ciszę.

– Nie garb się.

Nie odpowiadam, ale wykonuję automatycznie jej polecenie. Znowu burczy mi w brzuchu.

– Po treningu pójdziemy na lunch z Natem i jego matką – mówi wspaniałomyślnie. – Dobrze, że przed treningiem się nie przejadłaś. Musisz czuć się lekko.

Ze wszystkich sił powstrzymuję się przed przewróceniem oczami. Jestem tak osłabiona, że nie mogę kiwnąć palcem, a ona mi mówi o uczuciu lekkości na treningu!

– Ale…

– Nie możesz się obżerać. Pamiętaj. – Ten ton jest jak trzask bata. Clarissa szuka czegoś w swojej torebce. Po chwili podaje mi swój koktajl, który zrobiła z białkowej mieszanki. Wypijam odrobinę, ale w ogóle mi nie smakuje.

– Czy mogłabyś mi oddać telefon? Bez niego czuję się niepewnie.

Clarissa zdejmuje ciemne okulary, posyłając mi ostrzegawcze spojrzenie.

– Zachowuj się przyzwoicie. To się zastanowię.

Kiwam głową w odpowiedzi i biorę łyk wody ze szklanej butelki. Woda zdaje się ranić mój pusty brzuch.

Dojeżdżamy na miejsce. Pogrążona w ponurych myślach, przebieram się w szatni.

– Co tak długo?! – warczy Clarissa. Jej wzrok pada na moje baletki, których nie umiem odpowiednio zasznurować.

– Przepraszam, mamo – mówię cichutko. – Źle się czuję i nie mogę… Pomożesz mi?

Moje szkliste oczy i żałosny ton poruszają jakieś czułe struny w jej duszy, bo przykuca przy mnie i zawiązuje mi buty z wielkim zaangażowaniem.

– Pamiętam, jak byłaś malutka i kupiłam ci pierwsze baletki. Byłaś wtedy taka szczęśliwa! – mówi.

Milczę.

Jej spojrzenie robi się ciepłe i miękkie.

Z łagodnym uśmiechem wygląda jak ktoś zupełnie inny.

– Uważam, że masz naprawdę wielki talent, Olivio. Czasem może zbyt mocno na ciebie naciskam, ale to dlatego, że wiem jak łatwo jest zostać zapomnianą. Chwila nieuwagi, chwila beztroski. I znikasz ze sceny. Ale ty… Ty masz warunki, żeby zrobić oszałamiającą karierę, kochanie. Mamusia w ciebie wierzy.

– Nie mam pięciu lat – zauważam. Próbuję wstać, ale te buty są tak niewygodne, że z trudem mi się to udaje.

– Trzymam za ciebie kciuki. Zawsze.

– Nie mam dziś siły na trening – mówię, przeczuwając, że może to doprowadzić do tragedii. – Przepraszam, mamo. Zabierz mnie do domu. Każdy sportowiec ma prawo do odpoczynku…

To słowa Josha. Pamiętam, jak graliśmy razem w kosza za komórką. Zdarłam wtedy oba kolana i rozpłakałam się. Josh je opatrzył i powiedział, że musimy zrobić przerwę.

Clarissa patrzy na mnie zimnym wzrokiem, a potem zdecydowanie kręci głową.

– Mistrzowie nie robią sobie wagarów.

Gula rośnie mi w gardle, ale nie mam wyjścia. Idę na salę baletową i już z daleka widzę czekającego na mnie Nate’a.

– Zachowuj się – cedzi przez zęby Clarissa, popychając mnie przed sobą.

26

Olivia

Ta kura dziwnie się na mnie patrzy, wygląda jakby wiedziała…

Podchodzę do siatki, taszcząc ciężkie wiadro. Ta kura dziwnie się na mnie patrzy, wygląda jakby wiedziała… Czy kury rozróżniają ludzi? Faj już się chyba do mnie przyzwyczaił. Zastanawiam się, czy to stworzenie o dzikim spojrzeniu mnie nie podziobie, jak tylko otworzę drzwi klatki.

– Dobra kurka. Chcę tylko dolać wody i wsypać ziarno – mówię przymilnym tonem.

Kura ani drgnie, nadal przyglądając mi się intensywnie.

No, nie przypuszczałabym, że do tego dojdzie – negocjacje z kurą.

Otwieram klatkę i wsuwam się ostrożnie do środka. Na szczęście żadne ze zwierząt nie rzuca się na mnie, więc dolewam ostrożnie wody do poidła.

Kucam przy kurze i rzucam garść ziaren. Wszystkie natychmiast się zlatują i przepychają do posiłku. Rzucam im jeszcze trochę. Ale mają apetyt!

– Wcinacie, aż miło popatrzeć!

Wkładam dłoń do worka z ziarnem i nagle czuję nieprzyjemne dziobnięcie. Auć! Okazało się, że dwie kury zabrały się do śniadania prosto ze źródła. Moją dłoń przeszywa ból, czuję kolejne dziobnięcie. Zrywam się z piskiem, strasząc ptaki. Wszystkie podchodzą do mnie zainteresowane, a ja cofam się pod siatkę, coraz bardziej obawiając się o własne życie. Zbliżają się nieustępliwie, wbijając we mnie te swoje psychodeliczne spojrzenia i gdaczą. Wśród nich jest ta, co patrzyła wcześniej podejrzliwie.

Rzucam im trochę ziaren na drugą część boksu, co sprawia, że niektóre dają się nabrać i zostawiają mnie w spokoju. Niestety, nie wszystkie są tak naiwne i nadal liczą na spróbowanie ziaren prosto z worka.

– A kysz! – mówię do nich, rzucając ziarna na drugą stronę. – Jesteście naprawdę kochane i dobre… Mogłybyście się trochę odsunąć…

Jedna kura celuje dziobem w mój but. Co jest, do cholery?

– Odejdź stąd! – jęczę dramatycznie. Nagle za moimi plecami słyszę głośny wybuch śmiechu. Podskakuję z przestrachu, odwracam się powoli i… oczywiście. Nie jestem zdziwiona.

Will wplata palce w oczka siatki i przygląda się z rozbawieniem moim wysiłkom. Nagle otwiera usta i łapie się za policzki, udając przerażenie.

– Uważaj! Atakują!

Odwracam się do zaciekawionych kur, a Will znów wybucha śmiechem.

– Bardzo śmieszne – warczę.

– Żebyś wiedziała.

Nerwowo opuszczam klatkę, a brat Harper podąża za mną.

Zaciskam palce na telefonie w kieszeni.

– Chyba powinienem zawiadomić policję – stwierdza Will, zrównując się ze mną.

– Odczep się.

– Jakaś dziewucha podszywa się pod moją siostrę. Może skradła jej tożsamość. A może ją zamordowała… Tak, tak, policja na pewno się tym zainteresuje. Nie martw się. Mają bardzo przytulne cele. Czasem siedzi tam lokalny rozrabiaka, Bart Wooren, ale tak naprawdę jest niegroźny. Te wszystkie pobicia czy wymuszenia, o które go oskarżają, to zwykle pomówienia…

– Przestań! – krzyczę. Staram się zgrywać dzielną, ale mój głos drży, a warga się trzęsie.

Zacięta twarz Willa łagodnieje.

– Martwię się o siostrę – wyznaje. – Moja Harper jest nieobliczalna i z pewnością wpakowała się w kłopoty. Albo imprezuje na jakimś kolejnym festiwalu, z dala od roboty, a tobie płaci niezłą sumkę za tę szopkę.

Zaciskam usta, bliska wybuchu. Odwracam wzrok. Chyba mu powiem…

– Czy ta koza może tak skubać to ogrodzenie? – pytam, zatrzymując spojrzenie na niecodziennym obrazku.

– Co? – Will podąża wzrokiem w tamtym kierunku i natychmiast zrywa się do biegu – Penny! Nie!

Koza nie zwraca uwagi na jego wysiłki. Udaje jej się przegryźć siatkę i cała zadowolona wychodzi na zewnątrz. W ślad za nią idą kury, które opuściły swoją zagrodę, bo nie domknęłam furtki.

– Nie! Sio! – Will próbuje zagonić je z powrotem, a potem podnosi na mnie wściekły wzrok. – Możesz łaskawie zamknąć furtkę?

Podbiegam i zamykam, ale niestety, już prawie wszystkie kury opuściły kurnik.

Przez chwilę wszystko pogrąża się w czystym chaosie. Will biega, zatyka deską dziurę w ogrodzeniu, po czym z gracją pantery przeskakuje przez siatkę. Patrzę na niego oczarowana. W tym całym zamieszaniu wygląda jakby był stworzony do życia na farmie – dziki, wolny i nieziemsko atrakcyjny. Nagle odwraca głowę w moim kierunku, nasze spojrzenia się spotykają i patrzy na mnie długą chwilę. A ja nagle czuję, że mam bardzo czerwone uszy. Czuję napięcie, jak przed burzą, niemal słyszę grzmoty i czuję iskry, a wtedy…

– Co się gapisz? – Will posyła mi arogancki uśmiech. – Kura ci ucieka!

Biorę głęboki oddech i odwracam wzrok. Zaczynam desperacko naganiać cieszące się chwilą wolności ptaki.

Will dogania Penny i ciągnie ją za sznurek, ale rogate stworzenie stawia zdecydowany opór.

Udaje mi się złapać jedną kurę i niosę ją jak kota, przytuloną do piersi, w kierunku kurnika.

– Zwiewają! – krzyczy Will, zatrzaskując furtkę zagrody za pokonaną wreszcie kozą.

Inne kury rozpierzchły się po całym terenie. Rzucam się do wariackiej gonitwy, nawołując niepokorny drób. Will do mnie dołącza. Nie da się ukryć, że biega dwa razy szybciej niż ja, ale jestem nadal na prowadzeniu. Nagle czuję coś dziwnego pod kaloszem i po krótkim ślizgu, wywijam popisowego orła. Will, który znajduje się dwa kroki za mną, nie zdąża wyhamować i po chwili dramatycznego machania rękami, gdy daremnie próbujemy utrzymać równowagę, lądujemy w kupie błota. Mam nadzieję, że to błoto.

Z upuszczonego worka wysypuje się ziarno. Po chwili dopadają do nas kury, zwabione wizją posiłku. Leżę nieruchomo na brzuchu, wpatrując się w źdźbła trawy, a Will… leży na mnie. Z pewnością jest wściekły. Czuję jego ciepły oddech na szyi i nagle nie wiem, czy chcę, żeby się odsunął.

Kury gdaczą jak szalone, ale to przestaje mieć znaczenie. Wszystko przestaje mieć znaczenie. Liczy się tylko tu i teraz. Co prawda jego łokieć wbija mi się w bok, ale mówi się trudno. Poprawia się, ale najwyraźniej nie zamierza ze mnie zejść.

– Teraz cię mam – mówi cicho, ale ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, jego ton wcale nie jest oskarżycielski. – Ładny popis „siostrzyczko” – dodaje z przekąsem. – Jesteś mistrzynią w zwabianiu kur. Nikt do tej pory nie zrobił tego tak popisowo.

Zagryzam wargi, a potem chyba ze stresu... zaczynam chichotać. Will też się cicho śmieje.

– Zejdź.

– Okej, ale najpierw musimy sobie coś wyjaśnić…

– Coś ci się przyśniło, chłopcze.

Will parska, a potem bardzo powoli odsłania bluzkę nad moją łopatką. Moje mięśnie napinają się ze zdenerwowania. Czas dla mnie zwolnił i cały świat zatrzymał się w tej jednej chwili. Jego palec sunie po mojej skórze, zostawiając za sobą gęsią skórkę i sprawiając, że serce zaraz wyskoczy mi z piersi.

– Harper tutaj ma bliznę, po upadku z drabiny w stodole.

Przełykam ślinę.

– Usunęłam ją już dawno – zmyślam szybko.

– Jasne… – odwraca mnie. – A tę pod pępkiem też?

– Tak.

– Pudło, sobowtórko Harper. Moja siostra nie ma blizny pod pępkiem.

Wpatruję się w jego ciemne oczy i zapiera mi dech w piersi.

– Kim jesteś? – pyta wprost.

Chciałabym, żeby teraz ziemia się rozstąpiła i mnie pochłonęła. Will błądzi wzrokiem po mojej twarzy, jest tak blisko i jedyne o czym mogę myśleć, to jego zapach – pachnie potem, trawą i górskim wiatrem. Jestem zła na siebie, bo zaczynam zastanawiać się czy jego usta są takie miękkie na jakie wyglądają? Nie powinnam o tym myśleć, ale nie mogę się powstrzymać. I wiem, że jeśli się zbliży choćby o milimetr, to mogę nie znaleźć siły, żeby go odepchnąć.

Niech to! Olivio, opanuj się! To brat Harper! – karcę się w myślach. Aż dziw, że muszę przypominać sobie, z jakich powodów pocałunek to zły pomysł.

– Odpowiedz – naciska.

Już otwieram usta, żeby coś ściemnić, ale przerywa mi odgłos silnika i surowy głos Eleny.

– Co wy najlepszego wyprawiacie? – kobieta podjeżdża na quadzie, wyraźnie zaskoczona ujrzaną sceną. Musi to wyglądać co najmniej dziwnie. Will leży na mnie, z ustami o cal od moich, jesteśmy ubłoceni od stóp do głów, a wokół nas kury dziobią rozsypane ziarno.

Will natychmiast podrywa się z ziemi i zgarnia worek.

– Mieliśmy mały wypadek – wyjaśnia, nie zaszczycając mnie ani jednym spojrzeniem. – Penny przegryzła ogrodzenie, potem nie domknęliśmy furtki…

– Posprzątajcie to – przerywa mu Elena. – Zaraz musisz zawieźć Harper na trening.

Nadal drżę na całym ciele.

Will zwabia kury do boksu, usypując ścieżkę z ziarna. Jestem zaskoczona, że sama na to nie wpadłam.

– Przepraszam – mówię rozpaczliwie do mamy Harper. Spodziewam się, że teraz będzie dla mnie oschła i nieprzyjemna. Obrażona przez najbliższe dni, bo coś poszło nie po jej myśli. Czuję się fatalnie z tym, że ją tak mocno rozczarowałam. Przygląda mi się chwilę świdrującym wzrokiem, a potem się uśmiecha.

Przestępuję nerwowo z nogi na nogi, czekając na pogardliwy komentarz.

– Zdarza się. Lepiej się pospiesz, o ile nie chcesz się pojawić na boisku z błotnymi dredami.

Elena odjeżdża, a ja próbuję otrząsnąć się z szoku. Clarissa w życiu nie powiedziałaby „zdarza się”. W Miami każde potknięcie było dowodem, że nie jestem wystarczająco dobra.

27

Harper

No, pokaż mi ten swój hollywoodzki uśmiech, donosicielu.

Nate z obrażoną miną rozciąga się przy lustrze. Chciałabym powiedzieć, że wygląda komicznie w niebieskim trykocie, ale to byłoby kłamstwo. Wygląda jak gwiazda z pierwszych stron gazet, nawet ze spuchniętą wargą. To przypomina mi o tym jak balet i konkurs są ważne dla Olivii i Nate’a. Nasza trenerka rozmawia z jego matką w drugiej części sali. Słyszę, jak mówią o wybitym zębie i szybkiej akcji stomatologicznej, która kosztowała krocie.

– No, pokaż mi ten swój hollywoodzki uśmiech, donosicielu – proszę złośliwie, nachylając się przy drążku. Na szczęście mieliśmy stretching na treningach koszykówki.

– Co w ciebie wstąpiło, Olivio? – pyta Nate. Robi przysiad, w pełni skupiony, nie zaszczyca mnie nawet spojrzeniem. Wygląda trochę jak kura. Narasta we mnie złość, bo koleś nie widzi swojego toksycznego zachowania i o wszystko obwinia oczywiście Olivię.

– Co we mnie wstąpiło? – pytam z niedowierzaniem. – To ty mnie napastowałeś w krzakach!

Jego jasne oczy otwierają się szeroko.

– Nie napastowałem.

– Zabrałeś mi telefon siłą. Groziłeś, że naskarżysz mojej matce. Robiłeś niewłaściwe uwagi na temat mojego kolegi. Naruszałeś moją prywatność.

Nate najeża się jeszcze bardziej. Widzę po grymasie, że szczęka nadal go boli.

– Przepraszam. Martwię się o ciebie. To wszystko – odpowiada. – Widzę, że masz problem z jedzeniem. Wróciłaś z festiwalu inna, bardziej nabita. Nie wiem, co tam jadłaś.

Słowo „nabita” działa na mnie jak płachta na byka. Nie myślę. Zerkam szybko czy matki i trenerka zajęte są rozmową, a potem walę go w łokciem w żebra. Nate łapie się za bok, zgięty w pół, słychać tylko, jak z trudem łapie oddech. Nic nie mówi, ale posyła mi wkurzone spojrzenie.

– Jakim cudem sądzisz, że masz prawo komentować moje ciało? – Z trudem powstrzymuję przewrócenie oczami. Jasne. Akurat o Olivię to tu się nikt nie martwi. Elena w życiu nie puściłaby mnie w okolice typa, który się tak beznadziejnie zachowuje. Sama by mu dołożyła w moim imieniu.

A tutaj wszystko jest zamiecione pod dywan. Idealne, pieprzone Miami. Ząb wstawiony, siniaki przykryte podkładem i jedziemy dalej z tym cyrkiem.

– Musimy zwiększyć intensywność treningów – trenerka klaszcze w dłonie. – Do konkursu zostało niewiele czasu, a widzę, że żadne z was nie jest w szczytowej formie.

Kobieta wygląda trochę jak woskowa figura z muzeum. Cały czas się szeroko uśmiecha, ale jej oczy pozostają bez wyrazu, zupełnie jak dwie szklane kulki. Jest nienaturalnie wyprostowana i usztywniona w barkach, więc patrząc na nią czuję się zgarbiona jak dzwonnik z Notre Dame.

Unoszę dłoń. Kobieta niechętnie, szorstkim skinieniem, udziela mi głosu.

– Wiele nad tym myślałam ostatnio i chciałam zaproponować dziś coś innego. Nate ledwo mnie podnosi, – posyłam mu zdegustowane spojrzenie – więc chciałabym, żebyśmy dziś zrobili trening wzmacniający. Sama czuję, że mięśnie mi mdleją od wysiłku.

Trenerka przygląda mi się chwilę w zamyśleniu. Clarissa patrzy na mnie z obietnicą okrutnej kary za niesubordynację. Jak śmiałam się odezwać i jeszcze skrytykować Nate’a?! Jego matka z kolei przeszywa chłopaka potępiającym wzrokiem.

– Dobrze – odpowiada wreszcie trenerka, a mnie kamień spada z serca. Klaszcze na nas. Nate natychmiast staje przed nią na baczność, więc robię to samo.

– Rozgrzewka – nakazuje władczym tonem. Myślałam, że będziemy robić pajacyki, skłony, krążenia ramion, ale Nate bierze małą piłkę i zaczyna masować nią stopy. Robię to samo, chociaż dużo wolniej niż on.

Patrzę, jak naciąga taśmami palce u nóg. Trenerka przygląda mi się surowo.

– Co z tobą, Olivio? Jesteś rozkojarzona.

– Nie czuję się dziś najlepiej – przyznaję, łudząc się, że kobieta mnie zwolni z zajęć. Na jej wąskie usta wpływa grymas, co jest jedyną odpowiedzią.

Nate przez chwile rozgrzewa nadgarstki, a potem podchodzi do dwóch drążków ustawionych obok siebie i zaczyna na nich się podnosić. Po kilkunastu powtórzeniach zaczyna stękać.

– Teraz ja.

Zajmuję jego miejsce. Takie ćwiczenia to dla mnie pryszcz. Robię trzy serie, a potem posyłam mu zwycięskie spojrzenie. Nate uśmiecha się do mnie, pierwszy raz od dawna, szczerze i bez złośliwości.

– Planki! – zarządza trenerka.

Nate pada na matę z gracją, a ja koło niego. Trenerka klaszcze, na co unosimy tyłki. – Minuta.

Po chwili zaczynają mi drżeć mięśnie brzucha.

Nate obok trzyma się prosto i nie zdradza oznak zmęczenia.

Całe moje ciało ogarnia płomień wysiłku.

– Dość – trenerka znów klaszcze. – A teraz Claire de Lune, na rozgrzewkę.

Claire de co? Kurczę, czy to jest jakaś figura? Nawet nie wiem, co oznacza to hasło. To będzie totalna porażka.

Nate ustawia się na środku sceny, a ja staję naprzeciwko niego, próbując go naśladować. Napinam prawą rękę i podnoszę do góry. Słyszę początek melodii, ale zaraz się urywa i trenerka klaszcze.

– Pozycja, Olivio!

Nie mam pojęcia co robić, więc staję po prostu na baczność.

Clarissa wbija we mnie ostre, przywołujące do porządku spojrzenie. Jej usta są rozciągnięte w uśmiechu.

– Pozycja! – naciska kobieta. Nate patrzy na mnie pytająco, a potem syczy.

– Co robisz? Skul się.

Robię to co mówi, choć nie mam pojęcia, co się zaraz zdarzy. Moje policzki płoną, a pot nie ma nic wspólnego z wysiłkiem, to głównie nerwy.

– Dobrze. Druga próba – mówi oschle trenerka i włącza muzykę. Po kilku taktach znowu ją wyłącza.

– Co jest Olivia? Czemu nie wstajesz?

Odchrząkuję.

– Przepraszam. Zagapiłam się.

– Zagapiłaś się – trenerka podnosi głos. – Dziewczyno. Macie jedną szansę, żeby oczarować jury. Nie ma miejsca na żadne zagapienie się. Ostatni raz włączam i chcę widzieć cudowny układ. Pozwalam na odrobinę improwizacji, byleby mnie zachwycił.

Kulę się i znów biorę głęboki oddech. Muzyka sączy się z głośników. Zamykam oczy i wstaję… A potem prezentuję bardzo uproszczony układ cheerleaderski, który ułożyłyśmy z dziewczynami w drugiej klasie w przerwie na rozgrywkach. Nie mam pojęcia, czy to łykną, ale w końcu trenerka pozwoliła improwizować. Ale wiem jedno – gdybym stała w miejscu, tylko bym się bardziej skompromitowała. Przynajmniej skompromituję się w widowiskowy sposób. Olivia, przepraszam, ale naprawdę nie umiem inaczej!

Układ obejmuje też gwiazdę, więc mam nadzieję, że kobieta będzie zadowolona. Niestety, w trakcie mojego popisu zaskoczony Nate podchodzi zbyt blisko i obrywa moimi stopami. Słyszę sapnięcie, kiedy próbuje uciec, ale w końcu i tak się wywala, a ja padam obok.

– Dosyć! – wrzeszczy poirytowana trenerka, klaszcząc w ręce, a ja mam wrażenie, jakby smagała nasz biczem. – Nie mam na to czasu!

28

Olivia

Jestem w szoku, bo pierwszy raz ktoś tak bardzo ucieszył się na mój widok.

Jak tylko doprowadzam się do porządku po przeprawie z kurami, Will wiezie mnie na trening. Teraz obrał strategię milczka. Mówi tylko tyle, ile trzeba, unika mojego wzroku. Ja wypisuję kolejne wiadomości na numer, z którego ostatnio odzywała się Harper. Całą siłą woli powstrzymuję się, by nie zerkać ukradkiem na usta Willa, unoszące się w kpiącym uśmiechu. On wie. I jeszcze mnie nie zdradził, co oznacza, że może choć odrobinę mnie polubił. Podróż samochodem, gdzie jesteśmy sami, to odpowiedni moment, żeby wszystko wyjaśnić, ale on nie pyta. A ja nie mam odwagi, żeby zacząć wyjaśniać.

Dziwnie się czuję w koszykarskim stroju treningowym Harper. Patrzę na jej znoszone, trochę brudne buty. To zaskakujące, że tak dobrze na mnie pasują. Od jakiegoś czasu gnębi mnie pewne pytanie. Skoro Harper i Will są adoptowani, to może oznaczać, że ona jest niechcianą córką Clarissy, ale w to wątpię. Mama bywa okropna, ale nie pozbyłaby się maluszka.

Wzdycham, opadając na fotel.

– Co jest? Wymyślasz kolejną bajeczkę? – pyta Will.

– Nie. Ja… – kręcę głową. – Rozważam tylko genezę swojej egzystencji.

Will zatrzymuje auto na parkingu, ale nie wysiada. Przeszywa mnie spojrzeniem, trzymając nadal dłonie na kierownicy.

– Nie wiesz, jak się robi dzieci? – pyta zaczepnie, na co posyłam mu zdegustowane spojrzenie. – Zazwyczaj odbywa się to tak: kobieta i mężczyzna bardzo się kochają i…

– Oj, zamknij się – warczę.

– Mogę ci pomóc – mówi. – Jedno słowo i jesteśmy w archiwum siostry Dorothei.

Mrugam zaskoczona, bo to może oznaczać przełom.

– Co?

– Boże, jak ty wolno jarzysz. Dla ścisłości: siostra Dorothea prowadzi sierociniec, w którym byłem z Harper.

– Wiem! – oburzam się.

– Nie pamiętam, żeby Harper miała siostrę – mówi. – Ale byłem mały, nie wszystko mogę pamiętać. Pytanie brzmi, gdzie ty dorastałaś?

Patrzy na mnie badawczo. Zaciskam palce na granatowych spodenkach.

– Okej, nie mów – dodaje z rozbawieniem. – Jestem ciekaw, jak ci pójdzie trening. Harper jest najlepsza.

Unosi brwi i znów uśmiecha się w ten zaczepny sposób.

– Najlepsza w drużynie? – pytam.

Kręci głową.

– Chyba najlepsza w całym stanie – mówi z wyraźną dumą.

To mnie mocno przeraża. Zerkam przez okno na drużynę dziewczyn, które biegają wokół boiska, wszystkie w tych samych strojach. Trener wykrzykuje komendy. Ku mojej rozpaczy na trybunach siedzą kibice, a wśród nich drużyna chłopaków, z tym dupkiem Jackiem Taylorem na czele.

Rozgrzana powierzchnia boiska aż faluje od słońca, liście drzew zamarły nieruchomo, jakby błagały o choć najmniejszy podmuch wiatru.

Ledwie opuszczam samochód, czuję niemiłosiernie piekące słońce na twarzy.

– Harper! – krzyczy Vicky radośnie i podbiega do mnie. Skacze i wtula się we mnie jak miś koala, a ja ledwo jestem w stanie ją utrzymać. – Stara, ale tęskniłam! Czemu nie odpisałaś na żadną moją wiadomość?

Jestem w szoku, bo pierwszy raz ktoś tak bardzo ucieszył się na mój widok. I to nie jest taka radość, jaką obdarza mnie Nate – pełna kalkulacji i dystyngowana. Aż zrobiło mi się gorąco – i to nie od słońca. Zrozumiałam, że ta dziewczyna kocha Harper, a przytula teraz oszustkę.

– Dostałam szlaban na telefon – kłamię.

– Co? Elena i szlaban na telefon?! Musiałaś mocno ją wkurzyć. Co takiego zrobiłaś?

Kątem oka widzę, jak Will rozstawia wózek z wielkim dzbanem zmrożonej lemoniady, jednocześnie zerkając na mnie raz po raz.

Czuję się tak, jakby snajper miał mnie cały czas na muszce.

– Trochę przegięłam z imprezowaniem na festiwalu – odpowiadam, machając ręką.

– Co? – Vicky patrzy na moją twarz, a potem na dłonie. – Wzięłaś krem? Za chwilę spalisz się na skwarkę.

Kolejna rzecz, o której nie pomyślałam!

– Zapomniałam.

Cmoka i ciągnie mnie za rękę w cień drzewa, gdzie na kocu leżą jej rzeczy. Pachnie tu kremem do opalania, rozlaną colą, do której zleciały się owady i trawą. Myślałam, że Vicky poda mi krem, a ona odwraca mnie i zaczyna smarować mi barki. Trajkocze przy tym o ludziach, których nie znam. Pyta mnie o Taylora, a ja odpowiadam ogólnikami.

Błądzę wzrokiem po trybunach i mój wzrok zatrzymuje się na Willu, którego właśnie wita jakaś skośnooka dziewczyna z gładkimi warkoczami. Przytulają się odrobinę dłużej niż znajomi, co sprawia, że czuję ukłucie w brzuchu.

– Kolejna dziunia ostrzy sobie pazurki na twojego zbuntowanego braciszka – zauważa Vicky i wybucha perlistym śmiechem. – Ciekawe, jak długo się utrzyma.

Ja nie uważam tego za specjalnie zabawne, ale też się zaśmiewam. Gwizdek trenera przerywa nam ten „radosny” moment.

– Dalej, tygrysice! Z werwą, z werwą!

Vicky zrywa się do biegu, a ja pędzę za nią, próbując nie potknąć się o własne stopy. Nie jestem przyzwyczajona do takich rozdeptanych adidasów. Ktoś rzuca do mnie piłkę, ale się uchylam. Trener odgarnia włosy z czoła i chowa je pod czapką z daszkiem.

– Thompson, pięćdziesiąt pompek za spóźnienie!

Wszyscy wbijają we mnie rozbawione spojrzenia. Znowu rozlega się ostry gwizd.

– Czy ja mówię niewyraźnie? Sto pompek za opieszałość.

Dopiero teraz dociera do mnie, że Thompson to Harper – czyli ja.

Kiwam głową i padam na chropowate boisko, które aż parzy w dłonie. Zaczynam pompkę.

– Normalne pompki, nie damskie, cwaniaro! – zirytowany trener podnosi głos. Rozlega się chichot, za który pozostałe dziewczyny zostają odesłane do okrążania boiska. Próbuję zrobić normalną pompkę, ale moje ciało nie jest do tego przyzwyczajone. Łokcie drżą mi rozpaczliwie.

– Co z tobą Harper, nie jadłaś śniadania?

– Trochę źle się dziś czuję. Jestem niedysponowana.

Trener robi spanikowaną minę, jakbym oznajmiła mu o czymś bardzo niestosownym i obrzydliwym, a potem odsyła mnie na ławkę rezerwowych.

Will z krzywym uśmieszkiem pochodzi i podaje mi kubek z lemoniadą, bo przy pięciu pompkach na krzyż zdążyłam się już zadyszeć i spocić.

Siada obok i obserwuje trening.

– Nieźle rozegrane, dziewczyno, która udaje moją siostrę. Jak masz na imię?

Nie odpowiadam, rozkoszując się zimnym napojem, kojącym moje gardło. Ignoruję jego wzrok, którym uparcie krąży po mojej twarzy.

– Może Gertruda? Albo Bertha?

Rozchylam nieco wargi, ale wciąż nie odpowiadam, wcale nie dlatego, że nie chcę. Tak naprawdę bardzo chcę usłyszeć, jak wymawia moje imię. Ale…boję się, że jak otworzę usta, wszystko się ze mnie wysypie. A przecież obiecałam sobie, że nie zawalę tego jeszcze bardziej.

– Gryzelda, Penny? – wylicza dalej obciachowe imiona, jeszcze bardziej mnie drażniąc.

Trącam go ramieniem. Ta chwila dotyku sprawia, że czuję w żołądku dziwne skurcze. To był błąd.

– Przestań – rzucam przez zaciśnięte zęby. – Nie utrudniaj mi tego jeszcze bardziej.

Will wcale się nie odsuwa i nadal czuję jego ciepło. Próbuję się wycofać, ale chwyta mnie lekko za łokieć. Otwieram szeroko oczy, bo to miejsce zaczyna mrowić. Przyjemna fala przetacza się przez całe moje ciało, mięśnie napinają się, czekając niecierpliwie na ciąg dalszy. Przysięgam, że nie pamiętam jak się oddycha.

– Zapytam inaczej. Czy po treningu chcesz się ze mną wybrać do sierocińca? Zakradniemy się od tyłu.

Nadal milczę, udając, że nie słyszę tej propozycji. Will patrzy przenikliwie, a potem nachyla się do mojego ucha. Czy on słyszy jak dudni mi serce?

Moje dłonie drżą. Mimo upału, palce mam zlodowaciałe.

– Okej… W takim razie pójdę sam.

Teraz to już serio mam ochotę krzyczeć błagalnie: podajcie tlen.

29

Harper

Nie będę płakać. Jestem twardzielką.

Clarissa krąży po salonie jak zwierzę w klatce, rzucając mi od czasu do czasu oskarżycielskie spojrzenia. Po tej artystycznej klapie zostałam wyciągnięta siłą ze studia baletowego. Mama Nate’a i on sam zostali, żeby przekonać trenerkę do zmiany zdania.

– Co to miało być!? – syczy w końcu. – Akt buntu?

– Mówiłam, że źle się czuję! – bronię się.

Clarissa przypomina mi teraz niebezpiecznego drapieżnika, który za chwilę rzuci mi się do gardła.

– Jak mogłaś zaprzepaścić lata naszej pracy takim dziecinnym wybrykiem? Myślałaś, że co osiągniesz?!

Patrzę na moje drżące palce, nie mając śmiałości odpowiedzieć.

Próbowałam to przetrwać, to wszystko. Naprawdę chciałabym móc ją ustawić dla Olivii, ale ta kobieta jest po prostu niezrównoważona. Nie wiem, czy za chwilę nie chwyci za wazon i we mnie nim nie rzuci.

– Tyle lat ciężkiej pracy! – powtarza, wygrażając pięściami. Jeszcze nie widziałam jej w takim stanie. Zdaje się być na skraju jakiejś emocjonalnej przepaści. Blada, drżąca, z płonącymi wściekłością oczami.

– I ten biedny Nate! Jego marzenia też zaprzepaściłaś! – jęczy, dźgając palcem powietrze między nami.

– Przepraszam – tylko tyle mogę powiedzieć. Nie wiem, co powiem Olivii. Może powinnam teraz wyznać Clarissie prawdę? Może uda się to wszystko odkręcić? Przeprosić?

Nagle kobieta prostuje się i poprawia swoją markową garsonkę.

– Podjęłam decyzję. Już wcześniej o tym myślałam, a twój dzisiejszy wybryk tylko mnie utwierdził w tej decyzji.

Lodowaty niepokój ścina mi krew w żyłach. O czym ona znów myślała?

– Jedziesz jutro na terapię do zamkniętego ośrodka w górach Vermont.

Jej słowa huczą mi w głowie, niczym echo w podziemnych katakumbach. Co? Gdzie? Kiedy? Poruszam ustami jak ryba wyrzucona z wody. Nie mogę nabrać powietrza.

– To drogi ośrodek, ale podobno dobrze sobie radzą z nastolatkami w okresie buntu. Będziesz pod dobrą opieką – dodaje.

W tym momencie do domu wchodzi ojciec Olivii. W garniturze, zamyślony i z telefonem przy uchu tylko nam kiwa głową na przywitanie.

– Tato! Słyszałeś, gdzie mama chce mnie wysłać? – wstaję. – Nie pozwól na to!

Ojciec Olivii zerka to na mnie, to na swoją żonę.

– Wiesz, co dzisiaj zrobiła? Ośmieszyła nas przed panną Bolleny! Totalna porażka! – wrzeszczy Clarissa, a jej blade policzki nabiegają krwią. – Kolejna kompromitacja. Nie umiem jej kontrolować!

Otwieram szeroko oczy.

Ojciec Olivii patrzy na mnie obojętnym wzrokiem. To chyba typowy pantofel, bo nie zamierza stanąć w mojej obronie.

– Może przyda ci się odrobina odpoczynku – mówi do mnie beznamiętnie. – To fajny ośrodek. Mają tam sale do treningów, termy, dietetyka. Po prostu potraktuj to jak odpoczynek od tego całego stresu.

Wciągam powietrze. Jeśli zamkną mnie w górach, to upadnie pierwotny plan, żeby pojechać na inny festiwal i wymienić się z Olivią. To ten moment, kiedy przekraczam cienką czerwoną linię. Biorę głęboki wdech, drżą mi powieki. Naprawdę nie mam wyjścia. Muszę powiedzieć im prawdę. Koniec tej szopki. Mam nadzieję, że nie jest za późno, żeby wszystko naprawić, chociaż serce mi pęka na myśl, że Olivia będzie musiała wracać do tego piekła. Ale to problem na później. Elena i Josh z pewnością pomogą nam znaleźć rozwiązanie i zabrać ją od tej szalonej baby.

– Nie jestem waszą córką – mówię.

Clarissa świdruje mnie wzrokiem. A potem wymienia spojrzenie z panem Collinsem.

– Tak, to może być dla was szok… – dodaję, ale Clarissa macha ręką.

– Przestań dramatyzować, Olivio. Jesteśmy twoimi rodzicami i zawsze będziemy. Nie wiem, kto ci nagadał tych bzdur…

– Ale…

Podnosi na mnie rękę. To nie jest prawdziwy cios, bardziej ostrzeżenie, kontrolująca reakcja. Oczywiście w moim życiu obrywałam gorzej. Bardziej boli mnie fakt, że rodzic tak zachowuje się wobec dziecka. Elena i Josh nigdy nie podnieśli na mnie ręki, choć dawałam im popalić. Czuję smagnięcie na skórze i aż opadam na kanapę. Odwracam się do taty Olivii w poszukiwaniu pomocy, ale on udaje, że tego nie widzi. Co za mięczak.

Policzek mnie piecze, oczy zachodzą łzami, dłonie drżą, ale najbardziej boli to, że nikt nie reaguje. Ani ojciec, ani gosposia, która wszystko słyszy z kuchni. Że Clarissa ma pełne, milczące przyzwolenie na takie zachowanie. Patrzy na mnie wściekle z góry, a ja zastanawiam się, dlaczego nikt nie powie jej, że przesadziła.

– Nigdy więcej nie wygaduj takich głupot! Jesteś naszą córką i koniec. A teraz idź się spakuj. My wychodzimy, żeby zachować resztki normalności – cedzi Clarissa. I tak zwyczajnie odchodzi, zostawiając mnie rozbitą na kawałki.

Trzaśnięcie drzwiami brzmi w tej upiornej ciszy jak wystrzał. Przez szybę widzę, jak kłócą się, wsiadając do limuzyny. Łzy spływają mi strugami po policzkach, ale żadne z nich tego nie widzi, nawet nie patrzą w moją stronę. Nie wiem, ile czasu mija. Po prostu siedzę, przyciskając dłoń do policzka i tęskniąc za Eleną i Joshem.

– Pst!

Z rozmyślań wyrywa mnie znajomy głos. Rozglądam się w poszukiwaniu źródła dźwięku.

Julian w ogrodniczkach, kapeluszu i rękawicach roboczych stoi w drzwiach tarasowych.

– Co ty tu robisz?

– Ktoś próbował się z tobą skontaktować – mówi, wyciągając telefon z kieszeni. O rany, wreszcie jakiś uśmiech losu!

Gwałtownie wstaję i biorę od niego aparat. Natychmiast dzwonię do Olivii i ku mojej największej frustracji znowu nie odbiera. Nie możemy się zgrać. Prawie rozwalam telefon o podłogę ze złości. Krążę po salonie, przeklinając.

Muszę powiedzieć prawdę rodzicom Olivii.

– Co się dzieje? – pyta Julian. Zerkam niepewnie w kierunku kuchni, gdzie jeszcze przed chwilą krzątała się gosposia.

Wzruszam ramionami.

– Chodźmy się przejść.

– Zwariowałaś? Tu wszędzie są ochroniarze – szepcze Julian. – Jak nas przyłapią, będziemy mieć jeszcze większe kłopoty.

– Jutro wywiozą mnie daleko stąd – odpowiadam. – Jeśli się z kimś dziś nie skontaktuję.

Julian kiwa głową powoli, a potem rozgląda się wokół.

– Spotkajmy się za kwadrans koło altany przy plaży.

Potwierdzam skinieniem, czując jak moje serce napełnia się świeżą nadzieją.

Obserwuję jego zgrabną sylwetkę, kiedy od niechcenia idzie po konewkę i podlewa różowe kwiaty w donicy obok tarasu. Nikt nie zwraca uwagi na ogrodnika, który wykonuje swoją pracę.

Idę do łazienki i orientuję się, że wyglądam jakby piorun mnie strzelił. Szybko czeszę włosy, ale czerwonego śladu po uderzeniu nie zamierzam maskować.

Po krótkim odświeżeniu wkładam klapki plażowe i przerzucam ręcznik przez ramię. Zaglądam jeszcze do lodówki, z której wykradam jogurt naturalny i biały ser w plasterkach. Nic więcej jadalnego nie widzę, poza zieleniną. Zgarniam też butelkę wody gazowanej z dolnej szuflady i kiść winogron z blatu. To wszystko ładuję do lnianej torby.

– A ty dokąd, moja panno? – pyta ochroniarz, kiedy wychodzę na taras i kieruję się w inną stronę niż na basen. Paul stał dotychczas nieruchomo w absolutnej ciszy, więc wcale go nie zauważyłam.

– Chciałam iść na plażę – mówię szybko.

Mężczyzna się waha. Z pewnością dostał wskazówki, żeby mnie pilnować.

– Masz szlaban.

– Jutro wyjeżdżam do końca wakacji.

W jego oczach błyska litość, skinieniem głowy wyraża przyzwolenie.

– Tylko nie siedź zbyt długo. Rodzice pewnie wrócą przed dziewiątą.

To bzdura. Wracają koło jedenastej, ale Paul pewnie woli mieć zapas.

– Nie będę długo – obiecuję, a potem biegnę przez idealnie utrzymany ogród pełen kwiatów. Docieram do altany w kilka minut. Serce wali mi jak szalone, kiedy widzę Juliana.

– Nie wiedziałam, że tu pracujesz.

Zapamiętałabym go. Na pewno.

– Zamieniłem się z wujkiem, żeby przynieść ci dyskretnie telefon.

Mam ochotę rzucić mu się na szyję z wdzięczności, że ktoś obcy zrobił dla mnie bezinteresownie coś dobrego.

Plaża jest oddzielona od naszego ogrodu białym, chropowatym murem i furtką, do której oczywiście nie znam kodu, więc przekradamy się przez ogrodzenie. W powietrzu czuć słoną bryzę, która zdaje się osiadać na naszych spieczonych upałem twarzach.

Siadamy na piasku pod palmą. Wyjmuję z torby zapasy i od razu zabieram się do pałaszowania sera. Julian przygląda się temu, nie kryjąc zdziwienia. Słońce przebija się przez liście palmowe i rzuca cienie na jego przystojną twarz.

– Jestem strasznie głodna – mówię, aby usprawiedliwić mój wilczy apetyt. – Od dwóch dni jestem na diecie.

– Głodzi cię? – pyta konspiracyjnie.

Po chwili wymiany napiętych spojrzeń kiwam głową.

– Nie jest najlepszą matką – stwierdzam.

– Co ty wygadujesz? Żyjesz w takim pałacu i chodzisz głodna? Moja mama zawsze dba, żebyśmy wyszli z domu najedzeni. I zawsze czeka na mnie kolacja. Choć wiesz, że… – urywa zawstydzony i kręci głową. Wypuszcza powietrze i ucieka wzrokiem w kierunku chylącego się ku zachodowi słońca.

– Spoko... Też nie jestem bogata – wyznaję. – To nie jest moja matka.

Julian zastyga i natychmiast zaczyna świdrować mnie wzrokiem w poszukiwaniu wyjaśnień. Uśmiecham się tajemniczo.

– Wiesz, krążą o was różne plotki, ale nie sądziłem, że są prawdziwe.

Wrzucam do ust winogrono, słodycz wybucha na moim języku. Nie mogę przestać jeść.

– Jakie? – pytam z pełną buzią.

– No właśnie, tego typu – mówi cicho. – Choć słyszałem wersję, że to twoja mama, znaczy pani Collins, miała romans na boku.

Kręcę głową.

– Prawda jest jeszcze bardziej powalona. Czy mogę liczyć na to, że zachowasz dla siebie to, co teraz powiem? – unoszę brew pytająco.

Kiwa głową w odpowiedzi.

– Nie jestem Olivią. Spotkałyśmy się na festiwalu. Zgodziłam się udawać ją przez jeden wieczór, tylko po to, żeby mogła pójść na koncert. Ale jej niezrównoważona matka kazała natychmiast przywieźć mnie z powrotem.

Julian wytrzeszcza oczy i rozchyla wargi, kiedy mu opowiadam całą historię – z jakimi wyzwaniami się zmagam i jak na każdym kroku ponoszę klęskę.

– Więc finalnie jutro wywożą mnie do psychiatryka – podsumowuję gorzko.

– To jest serio pokręcone. Może spróbuj spokojnie powiedzieć jej ojcu? Jak tej wariatki nie będzie w pobliżu.

Wzdycham i przytakuję.

– Chyba tak zrobię.

– Masz jakieś pomysły? Jak do tego doszło, że jesteście tak podobne, mimo że mieszkacie tak daleko?

Zaprzeczam ruchem głowy.

– Od zawsze wiedziałam, że od maleńkości przebywałam w sierocińcu w Willow Creek. Ale nie pamiętam, żebym miała siostrę, nigdy nie było o czymś takim mowy. Patrząc jednak na Olivię i jej rodziców, to coraz częściej myślę, jest moją biologiczną siostrą, tylko została adoptowana.

– Nie wydaje ci się dziwne, że jechali po dziecko tak daleko?

– Tak, ale… innego wyjaśnienia nie widzę.

– Czemu mieliby adoptować tylko jedną z sióstr? Nie zabraniają tego przypadkiem procedury adopcyjne?

– Nie zabraniają, ale rodzeństwo powinno mieć kontakt.

Kiedy wypowiadam te słowa, jedzenie w moich ustach zaczyna mieć smak popiołu. Z trudem przełykam kęs. Powstrzymuję łzy, starając się nie rozsypać.

– Hej! – Julian bierze mnie za rękę. – Jestem tu. Pomogę ci.

Ciepło jego dłoni działa na mnie jak kotwica w tym emocjonalnym bagnie.

Nie będę płakać. Jestem twardzielką.

– Nie miałyście łatwo – kontynuuje Julian. – Ale najważniejsze, że się odnalazłyście. Pomyśl, jaki to fart, że pojechałyście na ten sam festiwal i w tłumie wpadłyście na siebie. Teraz będzie już z górki.

Nie wiem, co mnie bardziej rozbraja – że nie pamiętam, kiedy ostatni raz ktoś po prostu chciał mi pomóc, czy że wypowiedział na głos moje najbardziej skryte myśli. Starałam się traktować tę zamianę jako żart, psikus, przygodę. Potem myślałam, że chociaż doświadczę luksusu w eleganckiej willi w Miami, spróbuję wykwintnego jedzenia, nacieszę się piękną przyrodą. Nie sądziłam, że zaznam tu głodu, upokorzenia i emocjonalnego piekła. Muszę stąd uciec, ale też wyciągnąć z tego otoczenia Olivię – prawdopodobnie moją rodzoną siostrę.

– Dziękuję – mówię, czując jak Julian wodzi kciukiem po moim nadgarstku, uspokajająco, delikatnie.

Nachylamy się do siebie. Patrzę mu w oczy i czuję, że w rośnie we mnie ochota, żeby być jeszcze bliżej niego. Błądzi wzrokiem po mojej twarzy.

– Dasz radę świsnąć im trochę gotówki? – pyta, a mnie zapala się czerwona lampka. Julian nie mityguje się, mimo mojej chłodnej miny. Powiew znad oceanu mierzwi mu włosy.

– Moglibyśmy kupić wachę i zawiózłbym cię do tego Willow Creek już dziś.

Tyle godzin z nim w samochodzie… Olivia nadal nie odbiera, więc ten szalony plan wydaje mi się… zaskakująco dobry.

30

Olivia

Chętnie wysłucham twoich teorii. Założę się, że będą zabawne.

Po zakończeniu treningu ze ściśniętym żołądkiem wsiadam do auta Willa. On z kolei zdaje się być panem sytuacji. Ze spokojem uruchamia silnik i wycofuje z parkingu. Do auta znienacka podbiega Jack Taylor, machając czapką z daszkiem.

– Hej, Harper! Robimy dziś imprezę u Brandona. Może wpadniesz? – Opiera się spoconymi palcami o częściowo uchyloną szybę.

Kręcę głową.

– Nie dam rady, ale dzięki za zaproszenie.

Will nie czekając na ciąg dalszy rusza z piskiem opon, zostawiając chłopaka w chmurze pyłu. Po minie Jacka widać, że chciał jeszcze coś dodać.

– Jak się czujesz, kiedy ludzie mówią do ciebie Harper?– pyta przebiegle Will.

– Doskonale – odpowiadam niedbale. Prawda jest taka, że odkąd tu trafiłam, nie czuję strachu czy dyskomfortu.

– Jesteś w niezłych tarapatach, nie-Harper. Ale nie martw się, zaraz wszystko wyjaśnimy – jego oczy błyszczą radością i satysfakcją.

– Ciekawe, co twoi rodzice powiedzą, jak się zorientują, że błąkasz się poza domem? Zastanawiam się, gdzie mieszkasz. Nie jesteś stąd, bo nigdy cię nie widziałem – myśli dalej na głos.

Droga przed nami skręca w las. Po chwili otula nas przyjemny chłód. Cienie drzew tańczą na masce auta.

– Podpowiesz mi coś? – nie odpuszcza.

To oczywiste, że nie zamierzam nic mu podpowiadać. Splatam ręce na piersi i wypuszczam powietrze. Opieram głowę o szybę.

– Chętnie wysłucham twoich teorii. Założę się, że będą zabawne.

– To wcale nie jest zabawne – stwierdza lekko. – To jest oczywiste. Zamieniłyście się miejscami na festiwalu. Zastanawiam się tylko, po co właściwie? Chciałaś zwiedzić Willow Creek? Spotkać Wielką Stopę? A może Harper ma kogoś pobić w twoim imieniu?

– Tak, Wielką Stopę – mówię z sarkazmem.

Will wybucha śmiechem.

– Powiedz mi chociaż, jak masz na imię. I że Harper jest bezpieczna – puszcza do mnie oko.

Unoszę brwi.

– Harper jest bezpieczna, bo siedzi w aucie ze swoim kochanym braciszkiem, matołku – odpowiadam.

– Och, jestem kochany! – kładzie teatralnie dłoń na piersi. – To słodkie z twojej strony.

Jedziemy leśną drogą pod górę, aż docieramy do sporego dworku, ukrytego między drzewami. Wygląda, jakby tu straszyło. Parkujemy kawałek dalej, pod osłoną zieleni.

– Po co mnie tu przywiozłeś?

Will patrzy na mnie z psotnymi iskierkami w oczach.

– Bo chcę się dowiedzieć, czegoś więcej o siostrze Harper – odpowiada wysiadając. – Żebym wiedział, gdzie ma cię odeskortować policja.

Raźnym krokiem rusza do pordzewiałej furtki. Wsuwa ręce w kieszenie i pogwizduje zawadiacko.

– Czekaj – wysiadam za nim. Will kładzie palec na ustach, a potem chwyta mnie za nadgarstek i ciągnie wzdłuż ogrodzenia na tyły budynku. Moje adidasy zatapiają się w leśnym runie. Docieramy do kolejnej furtki, także przeżartej rdzą. Łudzę się, że będzie otwarta. Will potrząsa nią z uniesionymi brwiami, a potem posyła mi konspiracyjne spojrzenie i robi podpórkę z dłoni.

– No dalej.

– Mam się wspiąć?

– Nie. Tak sobie robię koszyczek na jagody… Oczywiście, że masz się wspiąć.

Kładę dłonie na jego barkach i wpycham but w dłonie. Po chwili podlatuję do góry i łapię oburącz za górę furtki.

– Trzymaj się – mruczy Will, a potem bezceremonialnie przerzuca mnie na drugą stronę.

Z trudem powstrzymuję pisk, kiedy ląduję na trawie. O dziwo, udaje mi się to zrobić z gracją.

– Nieźle. Trenujesz akrobatykę? – pyta.

– Strzelaj dalej.

– Łyżwy? – pyta Will, wspinając się na furtkę.

– Balet – mówię cicho i to słowo coś między nami przełamuje. Will podchodzi do mnie z tajemniczym wyrazem twarzy. Moje serce przyspiesza do galopu, kiedy z poważną miną zatrzymuje się zaledwie cale ode mnie. Jeden z kosmyków opada mu na czoło. Powstrzymuję odruch, żeby mu go odgarnąć.

– Robisz postępy – mówi w końcu. – Teraz imię.

Kręcę głową i odsuwam się z uśmiechem.

– Gdzie te tylne drzwi? – pytam, kierując się do stojącego w oddali budynku. Mijamy stary plac zabaw i kilka drewnianych ławek, ustawionych w krąg wokół ogniska. Will podchodzi powoli do huśtawki skrzypiącej na wietrze i dotyka pordzewiałych łańcuchów. Ogląda ją w zamyśleniu.

– Pamiętam, że Harper kiedyś spadła z tej huśtawki i zdarła kolano. Mogła mieć ze cztery lata. Nie dała sobie pomóc. Odepchnęła mnie.

Wciągam ze świstem powietrze, kiedy unosi na mnie wzrok.

– Przez większość czasu ciężko było odgadnąć, o co jej chodzi – wyznaje. – Elena i Josh mieli anielską cierpliwość, zanim się ogarnęła.

Czuję ciężar na sercu, myśląc o małej, zagubionej Harper w sierocińcu. I w dodatku nikt jej nie rozumiał. Ogarnia mnie ciężka do zniesienia tęsknota i zwyczajny żal. Ja nie mam łatwych relacji z mamą, ale wierzę, że na swój sposób bardzo mocno mnie kocha.

– O piętnastej idą na stołówkę – oznajmia Will, patrząc na zegarek.

We wnętrzu wybrzmiewa staromodny dzwonek. Słychać tupot stóp oraz śmiech dzieci i uciszających je dorosłych.

Will przywołuje mnie gestem do siebie, już jest przy tylnym przeszkleniu.

– Tu jest gabinet i archiwum.

Przez przykurzone szyby widzę, jak siostra pospiesznie opuszcza pomieszczenie. Przez uchylone okno wdrapujemy się do środka. Opadam na brązowy dywan, starając się nie wydać z siebie żadnego dźwięku. W środku pachnie kurzem i starym papierem.

Will nie tracąc czasu, natychmiast podchodzi do wielkiej kartoteki.

– Nazwisko.

– Przecież Harper nie ma mojego nazwiska.

– Brawo, geniuszu. Ale może twoi rodzice oddali ją tu do adopcji.

Kręcę głową, wstrzymując powietrze, jednocześnie oglądam stare wnętrze. Kwieciste tapety odchodzą w rogach. Czuję się, jakbym tu już kiedyś była, ale wydaje mi się to niemożliwe. To miejsce jest tak różne od tego co znam, że bardziej się nie da.

– Od zawsze krążą o mnie plotki – wyrzucam z siebie. – Że jestem owocem zdrady, bo nie przypominam rodziców. Ludzie zastanawiają się tylko, kto z kim. Przez ciemne włosy wskazywano ogrodnika, ale wątpię… Mam swoją teorię. Myślę, że mnie adoptowano.

– Podaj nazwisko – Will powtarza cicho.

– Collins.

Will przesuwa się do odpowiedniej szuflady i… znajduje teczkę z tym nazwiskiem. Nagle robi mi się słabo, bo dociera do mnie, że zaraz poznam prawdę. O co tutaj chodzi?

Brat Harper otwiera teczkę i przeskakuje wzrokiem po aktach. Nachyla się do okna, żeby lepiej widzieć słowa na pożółkłych kartkach.

– I co tam jest? – pytam, ale szybko zabiera dokumenty sprzed moich oczu.

– Twoi starzy są dziani? – rzuca. Ten ton budzi we mnie jeszcze większy niepokój.

– Tak.

Pokazuje mi teczkę, ale jego spojrzenie się zmienia. Teraz jest oceniające.

W aktach nie ma żadnych informacji o mnie ani o Harper. Jest tylko notatka o tym, że Collinsowie wyremontowali jedno ze skrzydeł w tym budynku. Wspierali też fundację na rzecz samotnych matek, od lat współpracującą z sierocińcem.

W miarę jak czytam, czuję się coraz słabiej.

W teczce jest jeszcze jedna informacja. To zwykła karteczka samoprzylepna z jednym nazwiskiem: Emily Castile. Pokazuję ją Willowi w milczeniu, a ten rzuca się do właściwej szuflady i wyszukuje kolejną teczkę, opatrzoną nazwiskiem z kartki. Podaje mi ją po chwili wahania.

Serce mi bije jak szalone, gdy zaglądam do środka.

31

Harper

Przesuń się, jeśli nie chcesz stracić kolejnego zęba.

Dzięki, Paul – mówię, wracając z plaży. – Naprawdę tego potrzebowałam.

– Jakoś się trzymasz? – Na twarzy czarnoskórego ochroniarza maluje się najprawdziwsze współczucie.

– Tak. Czy mógłbyś coś dla mnie zrobić?

Kiwa głową.

– Mam wielką ochotę na lody waniliowe. Nie jadłam ich od wieków. W ośrodku raczej nie będzie takich luksusów.

– Jasne, mała.

Wiem, że nieładnie tak grać na uczuciach uczciwego człowieka, ale nie mam wyjścia. Poproszę Olivię, żeby w moim imieniu przeprosiła go, jak już będzie po wszystkim.

Paul znika za bramą, a za mną pojawia się Julian.

– And the winner is… – mruczy zachęcająco.

– Harper. Mam na imię Harper.

Odwracam się do niego z uśmiechem.

– Harper – wymawia, jakby smakował moje imię.

W tym cudownym otoczeniu wygląda jak ze snu. Jeszcze nigdy nie spotkałam kogoś tak intrygującego, z innego świata. Na zewnątrz już zmierzcha, zapalają się światła ogrodowe i prawie natychmiast zlatują się do nich owady.

– Lepiej się pospieszmy.

Oprócz Paula teren obstawia jeszcze kilku goryli Clarissy, ale myślę, że uda mi się im wymknąć. Plan jest prosty i na swój sposób ekscytujący: odciągnąć Paula, zabrać kasę i dostać się do samochodu Juliana.

Przechodzimy przez pogrążone w półmroku pomieszczenia, zaglądając do szuflad i szafek. Zero kasy.

Przeszukuję kurtki rodziców Olivii w wielkiej garderobie, podświetlonej jak wybieg dla modelek. Znajduję tylko kilka dolarów męskim płaszczu. To nie wystarczy. Przeszukuję nawet najgłębsze zakamarki.

– Znalazłem gabinet – szepcze do mnie Julian przez uchylone drzwi. Kiwam głową.

Wiem, że kradzież to coś złego, ale tłumaczę sobie, że chcę tylko pożyczyć trochę kasy. Oddam wszystko z oszczędności, jak sprawa się wyjaśni.

Julian po cichu otwiera drzwi do gabinetu. Przechodzimy przez próg na palcach.

W środku pachnie książkami i lawendowymi środkami czystości, których nadużywa stale sprzątająca cały dom gosposia. Bierzemy się za przeglądanie szuflad i szafek. Nigdzie nie ma żadnych pieniędzy!

Nagle mój wzrok przyciąga album z niemowlęciem na okładce. Miałam taką samą czapkę, tylko niebieską. Drżącymi palcami otwieram go na pierwszej stronie i widzę wpis: Olivia Collins. A pod spodem widnieje moja data urodzenia.

Rośnie mi gula w gardle, kiedy przewracam kartę i widzę dwa urocze bobaski w kołysce. Trzymają się za dłonie. Zalewa mnie fala gorzkiego żalu, właśnie na widok tych malutkich rączek. Wcześniej po prostu byłam ciekawa, kim jest Olivia i jak to możliwe, że jesteśmy do siebie aż tak podobne, no ale przecież taki zbieg okoliczności nie jest wykluczony. Wielu aktorów ma dublerów! Chyba nie brałam na poważnie pomysłu, że dziecko ze zwykłego sierocińca w Willow Creek mogło trafić na salony.

Zapiera mi dech w piersiach, kiedy przewracam stronę. Tu już Olivia jest sama, za to w otoczeniu, które tak dobrze znam – w bawialni sierocińca, na moim ulubionym kocyku.

Nie kontroluję zalewających moje policzki łez.

– Co się dzieje? – Julian zagląda mi przez ramię.

Szybko oglądam zdjęcia rosnącej Olivii, jedno jest podpisane: Moje pierwsze baletki. Mała dziewczynka w stroju baletnicy pozuje uśmiechnięta przed obiektywem.

Na kolejnych stronach przewija się tylko balet i szkoła, czasem zdjęcia z Clarissą, na których wygląda na czułą i kochającą matkę. Na jednej fotografii Olivia trzyma za rękę Nate’a. Mogą mieć najwyżej dwanaście lat.

Po odłożeniu albumu dostrzegam ozdobiony kwiatami notes. Ojciec Olivii raczej nie sporządzałby notatek w czymś takim, więc to pewnie należy do Clarissy.

– Powinniśmy już iść – mówi Julian.

– Jeszcze nie znaleźliśmy pieniędzy!

– Coś wymyślimy. Chodź.

Nie mogąc powstrzymać ciekawości, otwieram notes. Orientuję się, że to zapiski z okresu ciąży niejakiej Emily Castile. Kobieta wpisywała wszystko – co zalecił lekarz, jak się czuła, co jadła.

Początek jest bardzo ogólny, wręcz medyczny.

Jednak później jej wpisy zaczynają być bardziej osobiste:

To bliźniaczki! Clarissa się zdenerwowała. Chciała po prostu córkę. Zauważyłam, że nie lubi nieprzewidzianych zdarzeń.

Coś we mnie pęka. Nie chciała… mnie. Chociaż powinnam się cieszyć, że dorastałam z dala od tej niezrównoważonej baby, głęboki żal znów zalewa mnie ciężką falą. Czuję ból odrzucenia, rozdzielenia z siostrą i ogromne poczucie straty.

– Harper… – Julian kładzie mi dłoń na ramieniu. – Serio, chodźmy.

– Ona mnie nie chciała – szepczę, nie wiedząc, czy mówię to do niego, czy do samej siebie. Julian przytula mnie mocno.

Zastanawiam się, czy zabrać te rzeczy jako dowód. Ale jeśli zauważą ich zniknięcie, to od razu rozpęta się piekło.

– Zróbmy tylko zdjęcia – proszę. – Olivia musi wiedzieć.

Julian zmaga się chwilę sam ze sobą, ale w końcu wyciąga telefon. Przewracam strony, a on fotografuje je w skupieniu.

– Teraz już na serio idziemy – mówi na koniec. Ruszamy w kierunku salonu i tarasu, bo stamtąd można dostać się na parking, nie mijając ochroniarzy.

– Dokąd to? – zatrzymuje nas zimny głos człowieka, który jeszcze dziś rano zapewniał mnie, że jest moim przyjacielem.

Nate z założonymi rękami stoi w drzwiach.

– Wiecie, że mają tu monitoring?

– Przesuń się, jeśli nie chcesz stracić kolejnego zęba – grożę.

Julian unosi brwi.

– Co zamierzasz… Harper, tak? – pyta Nate jadowitym tonem. – Wiesz, co tu na nią czeka po powrocie.

Julian patrzy na mnie pytająco, a gdy kiwam głową, rusza gwałtownie w stronę Nate’a.

– Stój tam, gdzie jesteś albo obydwoje traficie do aresztu!

Zanim zdążymy zareagować, otwierają się drzwi frontowe i zza pleców Nate’a wyłania się Clarissa. Lśniące kolczyki migają spod wykwintnej fryzury, a oczy miotają błyskawice. Ma taką minę, jakby właśnie podano jej nie to danie, które zamawiała i szykowała się do zmieszania kelnera z błotem.

O tak. Mam kłopoty.

– Harper… – mówi przeciągle, idąc w naszym kierunku. – Nie sądziłam, że kiedykolwiek cię zobaczę w moim domu.

32

Olivia

Przecież właściwie się

tutaj włamaliśmy.

No tak, w tej teczce jest informacja o tym, że Emily to biologiczna matka Harper – mówię. – Ale o mnie nic tu nie ma.

– Uważam, że to zbyt duży zbieg okoliczności, żeby można to było nazwać przypadkiem – odpowiada Will. – Dla mnie to potwierdzenie, że jesteście siostrami i kiedyś też tu byłaś. Razem z nami w sierocińcu. Pytanie brzmi: czemu zostawiliście Harper?

– Czy ty w ogóle słyszysz, co mówisz? – pytam.

Will traci humor.

– Moja siostra miała zrąbane dzieciństwo, bo twoi bogaci starzy stwierdzili, że będzie zabawnie rozdzielić bliźniaczki i jedną zostawić na prowincji, a drugą wywieźć w wielki świat? Jak sądzisz? Udał im się ten chory eksperyment?

– Nic o tym nie wiedziałam – zarzekam się. – Miałam tylko kilka miesięcy. Jak możesz mieć o to do mnie pretensje?

Chłopak bierze głęboki wdech, a potem wypuszcza powietrze przez nozdrza. Ciska akta ze złością na podłogę. Oboje stoimy w pełnej napięcia ciszy.

– Ja też nie miałam łatwo – dodaję, myśląc o tych wszystkich samotnych wieczorach, które przesiedziałam w swoim pokoju, zamiast bawić się ze znajomymi. Nie chciałam zejść do rodziców. Wolałam leżeć pod kołdrą i udawać, że nie istnieję.

Will otwiera usta, żeby coś powiedzieć, ale urywa, bo drzwi otwierają się z impetem.

– William! Harper! – krzyczy kobieta w habicie, krocząc w naszą stronę z surowym wyrazem twarzy. – Co wy tu robicie?

– Siostra Dorothea! – Will blednie o kilka odcieni. Nic dziwnego, głos siostry sprawia, że od razu staję na baczność.

Siostra jak na swoje lata jest zaskakująco żwawa i podnosi akta z podłogi, zanim którekolwiek z nas zdąży to zrobić.

– Szperacie w starych brudach, tak? Nic przyjemnego tu nie znajdziecie – mówi zawiązując teczkę, a potem wrzuca ją do szuflady. Dopiero potem jej miodowe oczy przenoszą się na mnie i surowa mina trochę łagodnieje.

– Harper! Moja droga! Czy wszystko u ciebie w porządku? – podchodzi i przytula mnie z czułością.

Czuję, że zaraz się rozpłaczę. Chyba więcej razy mnie przytulono, odkąd jestem w Willow Creek, niż przez ostatnie lata w Miami. Tam Clarissa przytulała mnie tylko publicznie, najchętniej wtedy, kiedy pozowałyśmy razem do zdjęcia. Siostra ściska mnie jak własną córkę, mamrocząc, że dopiero co zaplatała mi warkoczyki.

– Nie jestem Harper – odpowiadam. Tuląca mnie kobieta zastyga i gwałtownie się odsuwa. Czuję dreszcz rozczarowania, a ona ujmuje moją twarz w dłonie i dokładnie mi się przygląda. Z bliska dostrzegam wszystkie zmarszczki wokół jej oczu. Błądzi wzrokiem po mojej twarzy i bada ją uważnie, cal po calu. Czuję od niej subtelny zapach mydła jaśminowego i kawy, co budzi we mnie dziwne poczucie bezpieczeństwa.

– Olivia? – pyta schrypniętym głosem. Jej wargi się trzęsą, dłonie zaczynają drżeć.

Kiwam głową i zalewam się łzami. Właściwie spodziewam się, że mnie odepchnie, ale ona jeszcze mocniej mnie przytula.

Mam wrażenie, że odnalazłam ważnego członka rodziny, a to przecież obca osoba. Po chwili siostra odsuwa się ode mnie, cała zapłakana.

– Napijesz się herbatki, skarbie? – pyta, pociągając nosem. – O mój słodki Jezu Chryste! Myślałam, że nigdy cię nie zobaczymy.

Jestem zaskoczona, że tak emocjonalnie reaguje na mój widok. Przecież właściwie się tutaj włamaliśmy. Will stoi obok w milczeniu, z dłońmi zwieszonymi wzdłuż ciała.

– Przyszliśmy wyjaśnić, czemu Olivia nic nie wiedziała o istnieniu Harper i odwrotnie – mówi cicho. Kiedy pierwszy raz wymawia moje prawdziwe imię, czuję, jak przenika mnie dreszcz.

– Robiłyśmy wszystko, żeby znaleźć wam szczęśliwe domy – odpowiada siostra. – Przecież o to chodziło, prawda?

Wycieram łzy, które cały czas spływają mi po policzkach niepohamowaną strugą.

– Tak, ale nie do końca – odpowiadam cicho. – Całe życie czułam, że czegoś mi brakuje…

Kładę dłoń w okolicy serca.

– Myślałam, że brakowało mi miłości rodziców czy troski przyjaciół, ale to nie było to. Teraz to zrozumiałam. Chociaż nie miałam okazji spędzić z Harper zbyt wiele czasu, wiem, że to wspaniała osoba. Chcę, żeby była obecna w moim życiu. A powód naszego rozdzielenia nie daje mi spokoju.

Siostra Dorothea słucha moich żali, nie mogąc powstrzymać kolejnych łez. Myślałam, że chociaż Will się trzyma, ale i jego oczy robią się szkliste.

– Czy wie siostra, dlaczego Harper nie pojechała ze mną do Miami?

Siostra wzdycha, a potem wyciąga z kieszeni habitu bawełnianą chusteczkę i wydmuchuje głośno nos.

– Kochanie, takie były decyzje. Nic nie mogłyśmy na to poradzić.

– Czemu zignorowano procedury adopcyjne? – pytam z rozpaczą.

– Walczyłyśmy, żeby was nie rozdzielano, ale w tym przypadku doszło do pełnej adopcji, a twoja mama zdecydowała, że tak będzie dla ciebie najlepiej.

Zaczynam chodzić po gabinecie nerwowym krokiem, wyłamując palce.

– Dlaczego nie wzięliśmy też Harper – żalę się. Z nią z pewnością byłoby mi łatwiej przez te wszystkie lata. I nagle dociera do mnie ponura prawda. Ona może jest trochę buntownicza i ma niewyparzony język. Na pewno nie miała łatwo, ale przynajmniej miała kochających ludzi wokół siebie. Willa, który podniósł ją z ziemi, kiedy zdarła kolano. Siostrę Dorotheę, która ją czesała. Elenę i Josha, którzy starali się stworzyć ciepły dom dla swoich adoptowanych dzieci.

– Chcę wiedzieć, co powiedziała Clarissa, kiedy jej zalecono adopcję sióstr.

– To wyjątkowo skomplikowany przypadek – wykręca się siostra.

– Nie wybielaj ich. Powiedz, jak było – wtrąca Will ostrym tonem.

Kiwam głową.

Siostra Dorothea wzdycha i rozważa chwilę kolejne słowa, a potem niespodziewanie nurkuje za biurkiem i z łoskotem otwiera kolejne szuflady.

– Pamięć już nie ta, dobrze, że wtedy lubiłam prowadzić zapiski w dramatycznym stylu – mówi i wyciąga pożółkły notes z gumką. Otwiera go i zaczyna czytać schrypniętym głosem:

Tego wieczoru długo kołysałam Olivię i Harper, dwie najsłodsze bliźniaczki, które od dnia narodzin były nierozłączne. Siostra Amanda wpadła przez wrota sali noworodków zdyszana, w przekrzywionym czepcu. Jej lakierki dudniły na wytartym dywanie.

– Już po nią jadą – powiedziała cicho.

Zamarłam.

– Nie możemy ich rozdzielić – odparłam stanowczo. – Gdy zabieram jedną na przewijanie, obie zaczynają płakać.

Siostra Amanda zrezygnowana pokręciła głową.

– Nie mamy wyjścia. Ale.. Nigdy się już nie spotkają. Olivia będzie mieszkać w Miami.

Ta wiadomość złamała mi serce.

– To drugi koniec świata – wyszeptałam, patrząc na dwa pogrążone we śnie okruszki.

Wiedziałam, że chodzi o szansę na dom, na miłość. Rodzeństwu tak trudno znaleźć jedną rodzinę zastępczą. Telefon siostry Amandy zabrzęczał przenikliwie. Odebrała i pospiesznie wyszła gościom naprzeciw.

Kiedy weszli do pokoju, od razu zrozumiałam jak bardzo różnią się od zwykłych ludzi w Willow Creek.

Zamożni, ubrani elegancko i pachnący drogimi perfumami. Clarissa nosiła gęste perły, John miał złote spinki przy mankietach. Siostra Amanda im ufała i wierzyła, że przynajmniej jedna z bliźniaczek spełni marzenie o ciepłym i kochającym domu. A mimo to coś mnie w uwierało w osobie pani Collins. Ona chciała tylko jednego dziecka. Jednej córeczki. Co będzie z Harper? Nie pomyślała o tym?

Nie podobała mi się decyzja siostry Amandy. Naszykowałam różowego misia i położyłam go obok Harper. Wsunęłam dłoń pod drobne ciało Olivii i ścisnęło mnie w gardle. Czułam się jak zdrajczyni. Ignorując wyrzuty sumienia podniosłam maleńką i podałam kobiecie, a ta zaczęła natychmiast nucić kołysankę.

Harper zapłakała donośnie. Olivia odpowiedziała kwileniem. Ich rączki wciąż próbowały sięgnąć siebie nawzajem. Bujałam kołyską i podsuwałam misia do maleńkiej dłoni.

– Lepiej już chodźmy – powiedział pan Collins, widząc, że nie zanosi się na koniec szlochów. Opuścili budynek z płaczącym niemowlęciem.

– Tobie też znajdziemy kochających rodziców – obiecałam osamotnionej dziewczynce, która odepchnęła misia.

Ledwo mogę coś wykrztusić przez łzy. Wydaje mi się, że potrafię przywołać te momenty z pamięci, ale to niemożliwe. Zbieram się w garść. Trzymaj się faktów, a nie uczuć, Olivio!

– To kim była ta Emily, która zostawiła nas obie, a nie tylko Harper? – pytam po chwili.

– Nie wiem wszystkiego. Część to domysły. Państwo Collins znali Emily – to była imigrantka z Europy. Przyjechała tutaj za chłopakiem, jemu się zmarło, a ona łapała się różnych prac. Nie miała męża ani partnera, a mimo tego było widać, że jest przy nadziei… Zaopiekowali się nią Collinsowie. Opłacili jej lekarzy, mieszkanie, więc na szczęście nie musiała pracować.

– To trochę dziwne, że obcy ludzie z tak daleka otoczyli ją opieką – zauważa Will cierpko.

Siostra Dorothea posyła mu aprobujące spojrzenie. Wstawia wodę w elektrycznym czajniku i wsypuje herbatę do filiżanek.

– Gdzie ją znajdę? – pytam bez zastanowienia.

– Po wszystkim wróciła do siebie – siostra Dorothea wzrusza ramionami.

Aż siadam na pikowanej pufie, próbując połączyć kropki.

– I pewnie Collinsowie postawili jej bilet – dodaje zgryźliwie Will.

Chowam twarz w dłoniach, czując jak zalewa mnie kolejna fala łez.

– Przykro mi, Olivio. Collinsowie chcieli tylko jedną córkę – siostra Dorothea mówi zduszonym głosem, nalewając wrzątek do przygotowanych naczyń. Milczymy zamyśleni.

Nawet aromat herbaty, którą już trzymam w zdrętwiałych dłoniach, nie pomaga zebrać mi się do kupy. Will siada obok mnie ze swoją filiżanką. Siostra Dorothea zajmuje fotel pod oknem i stara się pokrzepić mnie uśmiechem.

– Twoi rodzice wiedzą, że tu jesteś? – pyta z niepokojem. – Nie wiem jak to się stało, że jesteś tutaj w ubraniach Harper, ale rodzice na pewno się o ciebie martwią.

Kręcę głową.

Patrzę na fusy, ledwie obracające się na dnie filiżanki. Łzy skapują do herbaty. Will po chwili wahania obejmuje mnie ramieniem. Nic nie mówi.

Nie musi. Czuję, że oboje rozumiemy teraz więcej niż kiedykolwiek. Muszę wracać.

– Chciałabym cofnąć czas – mówię w końcu, znowu pociągając nosem, bo już wiem, że będę tęsknić za Willow Creek. Przeczuwam też, że będę musiała wkrótce stawić czoła furii Clarissy. – Choć o jeden dzień.

– A ja chciałbym, żebyś została chociaż do końca wakacji – mówi Will cicho i czuję ciepło, jakie od niego bije.

33

Harper

Znalazł się Robin Hood. Tylko taki, co jednak zostawia sobie wszystko.

Czerwone usta Clarissy rozciągają się w diabolicznym uśmiechu.

Próbuję zachować się chłodno, ale ona ewidentnie chce mnie sprowokować.

– Coś było z tobą nie tak od tego festiwalu – stwierdza oskarżycielskim tonem. – Myślałam, że to kwestia złego towarzystwa albo substancji niedozwolonych… Jakie było prawdopodobieństwo, że ty i moja córka na siebie wpadniecie? Olivia nie zdaje się z ludźmi twojego pokroju.

Zaciskam dłonie na kieszeniach szortów. Jak może coś takiego mówić?

– Czemu zataiłaś to, że Olivia nie jest jedynaczką? – pytam, siląc się na neutralny ton.

– Procedura pełnej adopcji na to pozwoliła – rzuca Clarissa.Nate gapi się na ten występ, zaskoczony jej bezwzględnością.

– Miałam mieć córkę – kontynuuje matka Olvii – Emily obiecała mi małą księżniczkę. Ty nie byłaś w planie. Byłaś jedynie obok. I tam miałaś pozostać.

– Nie mów tak o Harper! – wtrąca Julian, robiąc krok do przodu.

– A ty… – Clarissa celuje w niego palcem. – Brudny kundel z Little Havana. Założę się, że w kieszeniach masz moją biżuterię.

Nastaje martwa cisza, a mnie krew dudni w uszach.

– Nie mów tak o nim – warczę.

Clarissa prycha i łapie się pod boki.

– Bo co?

Nie odpowiadam, czując napływające do oczu łzy.

– Myślisz, że mnie nie okradł? Naprawdę w to wierzysz? – pyta kpiąco Clarissa i wyciąga komórkę. Teatralnym gestem włącza apkę. – No to patrz. A obejrzymy to na dużym ekranie.

Robi mi się słabo, kiedy widzę Juliana pakującego do kieszeni całą zawartość kasetki z biżuterią. Nie mogę na niego spojrzeć.

– Wziąłem to, żeby sprzedać i kupić benzynę – mówi Julian bezradnie, wyciąga kosztowności i kładzie na najbliższej komodzie. – Przepraszam.

Clarissa cmoka z niezadowoleniem.

– Benzynę? Za to mógłbyś kupić całą limuzynę, mój drogi. O nie! – grozi mu palcem – Nie mów, że nie wiedziałeś. I tak nie uwierzymy.

Odwraca się do mnie i podnosi mój podbródek.

– Musisz lepiej dobierać sobie znajomych, Harper.

W jej tonie i oczach błyszczy coś, co można by uznać za jakiś rodzaj tęsknoty.

– Ten żałosny kelner bez mała cię wykorzystał. Obiecywał ci, że zawiezie cię do Willow Creek, tak? Wiesz, że to czterdzieści pięć godzin jazdy non stop? Jak to sobie wyobrażałaś?

Kiedy nie odzywam się ani słowem, poklepuje mnie lekko po ramieniu.

– No już. Nie łam się. Niedługo będziesz w domu.

Dom… brzmi jak obietnica raju.

– A Olivia?

– Wróci tu.

– Co jej zrobisz? – pytam z przerażeniem.

Clarissa wzrusza ramionami.

– Naturalnie dostanie szlaban, ale to moja ukochana córka. Chcę po prostu, żeby wróciła do domu.

Coś we mnie pęka, kiedy słyszę w jej ustach zwrot „ukochana córka”.

– Ją też tak kochałaś? – wskazuję na ślad po uderzeniu, który czerwieni się na mojej twarzy.

Matka Olivii pozostaje niewzruszona, a potem zaprzecza stanowczo.

– Olivia nie doprowadziła mnie do takiej frustracji przez szesnaście lat, co ty w te parę dni. To tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że wtedy dobrze wybrałam.

Nienawidzę jej za te słowa. Nie byłyśmy przedmiotami na wystawie, które można było sobie wybrać. Jej stwierdzenie rani mnie do głębi.

– Nie odeślesz jej w góry? – pytam, zachowując beznamiętny wyraz twarzy.

Clarissa kręci głową.

– Myślę, że nie będzie takiej potrzeby – odwraca się do Nate’a – Dzięki, że ich śledziłeś. Inaczej mogłabym nadal wierzyć, że to Olivia tak knuje.

– Śledziłeś nas? – Unoszę brwi.

Nate nie odpowiada długą chwilę, a potem chrząka.

– Clarissa ma rację, powinnaś dobierać sobie lepszych znajomych.

– Gdzie nas śledziłeś? – chcę wiedzieć, choć pewnie w obecnej sytuacji to nie ma najmniejszego znaczenia.

Nate ma choć tyle przyzwoitości, żeby spojrzeć mi w oczy.

– Widziałem was na plaży. – przenosi wzrok na Juliana, a jego spojrzenie nabiera ostrości. – Słyszałem, jak nawija ci makaron na uszy.

– To nie tak… – podejmuje Julian. – Wszystko co mówiłem na plaży było szczere i…

– Już skończ, chłopcze – przerywa mu Clarissa. W pomieszczeniu pojawiają się bezszelestnie wszyscy ochroniarze. Paul celowo unika mojego wzroku. – Na zewnątrz czeka na ciebie policja.

Wzdycham zmęczona całą sytuacją.

– Chcę porozmawiać z Harper na osobności... – chrypi Julian.

Clarissa wygląda na rozbawioną tym żądaniem, ale ku mojemu zaskoczeniu się zgadza. Otwiera drzwi do łazienki na parterze i zachęca mnie gestem, żebym tam weszła. Jej wzrok jest mściwy. Kiedy drzwi się zamykają za Julianem, w jego oczach błyszczy panika i rozczarowanie.

– Myślałeś, że wyjdą z pokoju i uda ci się uciec, co? Żałosne– rzucam.

Julian bawi się nerwowo palcami.

– Przepraszam cię, Harper. Naprawdę potrzebowałem tych pieniędzy.

Prycham.

– Czyli mówiła prawdę? Chciałeś mnie wystawić.

– Nie. Zawiózłbym cię. Tak jak obiecałem, ale…

Kręcę głową, przeczesuję włosy i uciszam go gestem. Nie wierzę, że prawie się całowaliśmy.

– Przez chwilę myślałam, że jesteś jedyną osobą w tym zakłamanym Miami, która ma dobre intencje. A jednak nie. Ty też miałeś w planach tylko pieniądze.

Julian oblizuje nerwowo wargi i z desperacją kręci głową. Zbliża się z wyciągniętymi dłońmi.

– Wyjątkowo potrzebuję tych pieniędzy. A na plaży… to co mówiłem i to co czułem… było szczerze… – próbuje złapać mnie za dłoń, ale się odsuwam.

– Znalazł się Robin Hood. Tylko taki, co zostawia sobie wszystko. Do zobaczenia nigdy.

Zostawiam go w łazience i podchodzę do Clarissy. Staram się nie zwracać uwagi na szamotaninę z tyłu. Odchodzę bez mrugnięcia okiem. Pozuję na lodowato obojętną, ale w środku cała płonę. Nate przygląda mi się z podziwem i zaskoczeniem. Coś nawet mówi, ale ignoruję go. Chcę po prostu wrócić do domu.

34

Olivia

Leć łapać gwiazdy.

Myślisz, że siostra Dorothea już zadzwoniła do Miami? – pytam Willa, kiedy wreszcie wsiadamy do samochodu. Wizyta w sierocińcu mną wstrząsnęła. Nadal cała drżę.

Will siada za kierownicą.

– Myślę, że da nam czas na ogarnięcie swoich spraw.

Telefon milczy, więc sądzę, że mama jeszcze nie wie. Inaczej już by dzwoniła z awanturą.

W drodze powrotnej inaczej patrzę na Willow Creek. Zastanawiam się jakby to było mieszkać tu i dorastać. Może wcale nie byłabym baletnicą, kto wie?

– Nie mów Elenie i Joshowi – proszę. – Sama chcę to zrobić.

Will kiwa głową i ściska moją dłoń. Resztę drogi pokonujemy w milczeniu. Wyobrażam sobie, że usiądę przy drewnianym stole Eleny i po prostu to powiem. Chociaż czuję skręt żołądka na myśl, że przestaną mnie traktować z taką troską i czułością.

Kiedy podjeżdżamy na farmę, ściska mnie w dołku. Na podwórku płonie wielkie ognisko, iskry trzaskają i uciekają w stronę atramentowego nieba. Elena w kraciastym swetrze i kamizelce macha nam wesoło. Josh piecze piankę na kiju. Jakiś ich znajomy gra na gitarze. Przy ognisku siedzi jeszcze kilka osób, a rodzice Willa i Harper wyglądają na zrelaksowanych i bardzo szczęśliwych. Nie chcę im tego psuć.

– Spokojnie – szepcze Will, nadal trzymając mnie za rękę. – Nie róbmy skandalu. Powiesz im, jak już wszyscy pójdą.

– To dobry pomysł – przytakuję.

Elena wychodzi do nas uśmiechnięta i szczęśliwa. Cała promienieje ciepłem i serdecznością.

– Jak było na treningu? – pyta.

– Źle się czułam i grzałam ławę – wyznaję, bo chcę uniknąć kolejnych kłamstw. Elena wygląda na zaskoczoną tym wyznaniem. Powoli kiwa głową.

– Obiad jest na kuchence, powinien być jeszcze ciepły – oznajmia Elena. – Nie siedźcie za długo w telefonach.

Spoglądam nad jej ramieniem na ognisko.

– Mogłabym tu z wami posiedzieć?

Elena otwiera usta, zaskoczona tym pytaniem. A potem uśmiecha się szeroko.

– Jasne. Mamy gulasz z ogniska. Chodź.

Ruszam za nią w kierunku ognia. Nalewa mi z kociołka wielką chochlą parujące danie, pełne warzyw i kawałków mięsa. Pachnie obłędnie. Do tego podaje mi pajdę ciepłego chleba. Nie mogę się powstrzymać i pałaszuję z apetytem. Chyba dzisiejsze przeżycia niespodziewanie ukoiły mój żołądek.

Elena już chce siadać, zasłuchana w piosenkę sąsiada.

– Co z ciebie za wyrodna matka? – mówi zazdrośnie Will. – Mnie to już nie dasz jeść.

Elena podrywa się zdziwiona. Natychmiast chwyta kolejną z ozdobionych kwiatami misek.

– Przepraszam, kochanie. Myślałam, że idziesz do swojego pokoju.

Will posyła mi psotne spojrzenie chochlika.

– Dziś mam silny argument, by zostać.

Odpowiadam uśmiechem znad miski gulaszu, a siedzący obok Josh lustruje mnie spojrzeniem, a następnie podaje mi poduszkę z plecionki.

– Święto! Dzieciaki zdecydowały się posiedzieć z wapniakami – podsumowuje.

Ich znajomi wybuchają śmiechem.

Czuję się cudownie. Ciepło ogniska ogrzewa mi twarz, a zapach dymu drażni nozdrza. Wszyscy się do mnie uśmiechają. Wąsaty znajomy rodziców Harper i Willa wygrywa proste, wpadające w ucho melodie, które nucą starsi. Znajoma Eleny częstuje wszystkich słodkimi bułeczkami.

To jednak pozorne szczęście, bo mam wrażenie, że nade mną wisi ciemna chmura. Elena i Josh obdarzają mnie serdecznością, ale tak naprawdę czuję się jak złodziejka. Te uśmiechy nie są dla mnie.

– Wyluzuj – mruczy Will. – Josh, pianka ci się pali.

Josh poprawia kowbojski kapelusz i natychmiast zabiera patyk z ogniska. Faktycznie, jedna z pianek spaliła się na wiór.

– To ta muzyka tak na mnie działa – poklepuje kolegę z wąsem.

Płomienie tańczą na ich niemłodych twarzach.

Will okrywa mi plecy kraciastym kocem, Elena podaje owocową herbatę a Josh zrzuca na mój talerz kilka słodko pachnących pianek. Czego chcieć więcej? Czuję się, jakbym była pijana szczęściem.

Koło dziesiątej Elena żegna gości, przytulając ich i umawiając się na niedzielne spotkanie po kościele. Czuję, że mnie już tu nie będzie. Kiedy zamyka za gośćmi furtkę, przestępuję nerwowo z nogi na nogę. Nadszedł czas na prawdę.

– Nie patrz na mnie takim wzrokiem, Harper. Uwielbiam tych ludzi, ale jestem wykończona. Cokolwiek przeskrobałaś, nic się nie stało. Nie martw się, wyśpij się, a jutro przy śniadaniu porozmawiamy o szlabanie.

Biorę głęboki oddech. Już mam powiedzieć, że z pewnością szlaban nie załatwi tej sprawy, ale ubiega mnie Josh.

– Dzieciaki, co powiecie na małą zabawę w astronomów? – Wyciąga teleskop z etui. – Kupiłem to na wyprzedaży.

Pragnienie, żeby przedłużyć ten wieczór jeszcze o parę chwil nim wszystko runie, wygrywa.

Will idzie do Josha, aby pomóc mu rozstawić teleskop.

– Ja padam. Dobranoc – mamrocze Elena w stronę chłopaków, ziewając. Zbieramy brudne talerze i odnosimy do kuchni.

– Zostaw – mówi. – Jutro pozmywamy. Leć łapać gwiazdy.

Kiwam głową i biegnę niezdarnie przez dom, sprawiając, że wszystko się trzęsie, a stara podłoga skrzypi. Ustawienie teleskopu, jak się okazuje, wcale nie jest takie proste.

– To chyba księżyc – mówi Josh. Will patrzy na mnie z zawadiackim uśmiechem.

Teleskop jest wycelowany w reflektor na stodole. Wybucham śmiechem.

– Przynajmniej jest mniej więcej w dobrą stronę – pociesza Josha Will.

– Wiem, zgrywam się – odpowiada Josh. Odsuwa się od teleskopu i przeciąga z głośnym ziewnięciem. Will kuca, przykładając oko do okularu. Majstruje chwilę przy pokrętłach i ustwawieniu.

Jego mina sugeruje, że to jakaś skomplikowana operacja.

– No dobra, dzieciaki. – Josh poklepuje mnie pieszczotliwie po głowie – Ja idę. Nie siedźcie za długo, bo będziecie jęczeć jutro rano.

Mój żołądek znów zawiązuje się w supeł, bo to oznacza, że zostaję z Willem sam na sam. Wcześniej też już to się oczywiście zdarzało, ale od momentu, w którym chwycił moją dłoń, coś się między nami zmieniło.

– Zobacz to – macha na mnie, więc podchodzę i zajmuję jego miejsce.

Prycham, bo znowu pokazał mi reflektor.

– Josh się tylko zgrywa. Tak naprawdę dobrze zna się na mapie nieba. Nawet kiedyś na rocznicę ślubu wykupił Elenie jej własną gwiazdę.

– Jest gwiazda, która nazywa się Elena? – Unoszę brwi.

Will kręci głową i wygina usta w grymasie.

– Harper.

Moje serce zalewa czuła tęsknota. To piękne z ich strony, że nazwali gwiazdę imieniem mojej siostry.

Przełykam ślinę.

– Pokaż mi ją!

Will waha się chwilę, a potem ustawia teleskop.

– To ta, tuż nad czubkiem drzewa.

Nachylam się, żeby zobaczyć to cudo. Ciepłe uczucie, że ktoś ukochał moją małą siostrzyczkę, zalewa mi serce falą wzruszenia. Jednocześnie czuję też mniej przyjemne rzeczy – ukłucie zazdrości, nutkę smutku i żalu.

– Harper dała nam wszystkim popalić, jak była młodsza. Gryzła, kopała, ale Elena nigdy nie przestała jej nazywać swoją małą iskierką. Miała anielską cierpliwość i nie zrezygnowała z niej, choć wiele rodzin się poddało.

– Ta kobieta zasługuje na pomnik.

Will zgadza się milcząco i obejmuje mnie ramieniem.

– Uwielbiam Harper, chociaż czasem doprowadza mnie do białej gorączki. Ale ty…

Prostuję się nerwowo.

– Różnisz się od niej bardziej niż ci się wydaje.

– To znaczy?

– Sam nie wiem. Jesteś taka delikatna i łagodna. Mam ochotę chronić cię własnym ciałem. Dziwne, co? Mam naprawdę przez to dużą rozkminę, bo wyglądasz jak moja siostra, ale jesteś kimś zupełnie innym.

Uśmiecham się drżącymi wargami.

– Czyżby Will Thompson właśnie mi powiedział, że mnie odrobinę lubi, ale inaczej niż siostrę?

Will chrząka, przyglądając się swoim trampkom.

– No tak.

W moim brzuchu zaczynają wariacko trzepotać motyle. Nagle Will zachowuje się, jakby podjął jakąś decyzję. Przyciąga mnie do siebie i opatula własnym kocem. Czuję ciepło jego ciała. W półmroku nie widzę dokładnie jego twarzy.

– Olivio… Wiem, że to szalone, bo pewnie jutro będziemy w drodze do Miami, żeby cię odstawić do domu…

– Ciii… – kładę mu palec na ustach. Jego ciepły oddech muska moją skórę. Ciekawe, czy Will czuje, jak pod swetrem wali mi serce.

I nagle to się dzieje. Jego usta z niesamowitą czułością spotykają moje. Mój świat rozbłyska milionem gwiazd i fajerwerków. Wargi Willa są takie miękkie, że brak mi słów. Nie mogłam sobie wymarzyć piękniejszego pierwszego pocałunku. Przez tę jedną kradzioną chwilę wszystko jest na swoim miejscu.

Budzi mnie dźwięk klaksonu. Nie chcę wstawać i otwierać oczu. Chociaż śpię w niewygodnej pozycji i marzną mi kostki, jestem w najcudowniejszym miejscu pod słońcem. Przytulona do Willa pod warstwą koców, drzemię na huśtawce na werandzie. Bez ustanku przywołuję pod powiekami sceny z wczorajszego wieczoru.

Natarczywy dźwięk powtarza się kilka razy.

– Co jest, do cholery? – biadoli Will. Z trudem otwieram sklejone snem oczy. Czarne samochody zaparkowały przed bramą Thompsonów. Nadal trąbią.

Słyszę kroki na schodach w głębi domu.

– O nie! To moja mama – wyrywa mi się. Z trudem wstaję ze skrzypiącej huśtawki. Na werandzie pojawia się Josh, mocno owijając się szlafrokiem.

Z samochodu wysiada Clarissa, w modnym beżowym płaszczu i ciemnych okularach. Przez drugie drzwi wypada Harper, trzaska z impetem i biegnie do furtki, wspina się na nią i przeskakuje do ogrodu.

Biegnie do mnie ze łzami w oczach i już wiem, co się święci. Zaraz mnie stąd zabiorą siłą. Josh patrzy zdezorientowany, to na Harper, to na mnie.

– Proszę otworzyć – warczy mama, szarpiąc furtką. – W pana domu nielegalnie przebywa moja córka, Olivia Collins.

Harper wpada na werandę cała zapłakana. Przeprasza Josha, a potem rzuca mi się na szyję. Przytula mnie z całych sił.

– Wybacz mi – szepcze też do mnie. – Clarissa nakryła mnie na próbie ucieczki. Nate mnie wydał.

Te słowa są jak ciosy.

– Nie pozwólcie jej zabrać Olivii – Harper odwraca się do Josha i Willa. – Tato, proszę. Ta kobieta to bezduszny potwór. – Wskazuje podbródkiem na moją mamę, która nie przestaje szarpać za klamkę.

Harper przesuwa dłońmi po mojej twarzy, nadal szlochając.

– Nie pozwolę cię skrzywdzić, Olivio!

Chciałabym w to wierzyć.

Ale ochroniarze mamy już rozprawili się z ogrodzeniem. Podchodzą do nas, zupełnie jak w filmie akcji, nie kryjąc, że są uzbrojeni. Paul, którego zawsze uważałam za swojego sojusznika i jedynego zaufanego ochroniarza, teraz nie patrzy mi w oczy. Zbliża się szybko z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

– Chodź, Olivio – mówi łagodnie. – Nie pogarszaj sprawy.

Z jednej strony Harper trzyma mnie z całych sił, po drugiej dołącza do niej Will.

Josh odruchowo staje tak, by zasłonić nas własnym ciałem. Zamknięty w środku Faj robi straszny raban. W drzwiach wejściowych pojawia się Elena.

– Co tu się dzieje?! – pyta oburzonym głosem.

Mama już stąpa ostrożnie przez trawę, tak by nie zabrudzić swoich drogich szpilek. Staje wyprostowana obok Paula i zdejmuje szarpnięciem okulary.

– Na festiwalu wasza córka namówiła moją, żeby zorganizować tę całą szopkę z zamianą.

– To miało trwać tylko kilka godzin – tłumaczy Harper. – Tak wyszło…

– I przez to moja Olivia spędziła ostatnie dni w tym… – rozgląda się z pogardą. – W tym miejscu. A Harper… popisywała się na salonach w Miami. Próbowała mnie okraść, razem ze swoim cwanym koleżką.

– Musiałam mieć pieniądze na benzynę, oddałabym je – tłumaczy Harper zapłakanym głosem.

Elena i Josh są w szoku.

– Olivia – głos mamy jest jak trzask bata.

Nie mam zamiaru się ruszyć. Łzy leją mi się strumieniami po policzkach. Ponieważ nie reaguję, mama kiwa znacząco na Paula.

Elena, przeczuwając co się święci, staje mu na drodze.

– Po co te nerwy? – pyta drżącym głosem. – Na pewno jest pani zmęczona podróżą. Zapraszamy na śniadanie i kawę. Porozmawiamy na spokojnie, a dziewczynki spędzą jeszcze razem trochę czasu.

Przez ułamek sekundy do mojego serca wkrada się nadzieja. Może mama da się udobruchać i będę mogła widywać się z Harper i Willem od czasu do czasu. Byłoby wspaniale spędzać tu wakacje. Oczyma wyobraźni widzę ich na materacach w moim basenie w Miami.

Mama kręci głową z niesmakiem.

– Nie mam na to czasu. I od razu zaznaczam, nie chcę, żeby miały kontakt. Mój prawnik odezwie się do państwa w tej sprawie.

Po tych słowach niedbale kiwa głową i ochroniarze wkraczają do akcji. Po chwili szarpaniny zostaję oderwana od siostry i od Willa. Widzę ich zapłakane twarze, słyszę wrzaski i krzyki. Ochroniarze matki niosą mnie do samochodu.

Już z samochodu patrzę, jak Elena mocno ściska Harper, a Josh obejmuje ramieniem Willa, który wyrywa się do biegu.

Samochód rusza, a Will przeskakuje przez ogrodzenie i biegnie chwilę za nami. Krzyczy coś, ale nie mogę go zrozumieć. Jego policzki są czerwone z wysiłku. Jestem pewna, że zapamiętam ten obrazek do końca życia. Jeszcze kilka godzin temu całował mnie z czułością i sprawiał, że przez chwilę byłam najszczęśliwsza na świecie. Teraz nawet nie mogę go dotknąć. Za nim, dysząc, biegnie Harper.

– Gazu, George – nakazuje moja mama, a jej polecenie odnosi natychmiastowy skutek. Tracę ich z oczu za zakrętem.

– Po co to wszystko, mamo? – pytam rozpaczliwie. – Chciałam jeszcze chwilę zostać, chociaż się pożegnać.

Mama wpatruje się w drogę z martwym wyrazem twarzy. Udaje, że mnie nie słyszy. Opadam na siedzenie i zalewam się łzami. Zaciskam powieki, łudząc się, że to tylko chwilowy ból. Mama zaraz zmięknie, zawrócimy i zjemy śniadanie u Thompsonów. Wszystko dobrze się skończy. Ale w głębi duszy wiem, że tak nie będzie. Nigdy.

Podziękowania

Chcę podziękować każdej osobie, która wsparła ten tytuł od pierwszych rozdziałów na wattpadzie, redagowanie (Kaju, dzięki, że ze mną wytrzymujesz), aż po tę chwilę, gdy jest w łapkach Czytelników.

Szczególne podziękowania kieruję do moich patronek –

dziewczyn z Bookstagrama, które otoczyły ten tytuł pełną entuzjazmu opieką.

💗 @books.x.mery.kisiel

💗 @ksiazki_i_ja_bookstagram

💗 @clean_girl_with_books

💗 @books.x.natalkaa

💗 @wercix_czyta

💗 @marvy_czytaa

💗 @ksiazkowertyczna

💗 @nisia_books

💗 @maja_inbookworld

💗 @bookvibell

💗 @books_with_sofie

💗 @book_ddzulson

💗 @bookishlife.by.daria_

Pamiętajcie, 13 to idealna liczba.

Dziękuję, że pisałyście, promowałyście, wzruszałyście się i robiłyście te cudne grafiki i pełne szaleństwa rolki, dużo lepsze niż niejedna agencja reklamowa.

Dziękuję mojej ekipie BAM, zawsze można na Was na literackim zakręcie.

Dziękuję Tobie, za to, że trzymasz tę książkę w dłoniach.

Ściskam

Ada

Do wszyskich młodych ludzi, którzy niestety mogą utożsamiać się z Harper

i Olivią w relacji z Clarissą:

jeśli czytasz tę książkę i widzisz tu trudne rzeczy, które są znajome; głód, toksyczne rozmowy, przemoc fizyczną

i psychiczną, presję, dramaty rodzinne, to wiedz, że nie musisz się z tym wszystkim zmagać w pojedynkę.

To jest tylko książka, ale w życiu naprawdę można znaleźć pomoc. A nawet trzeba. Jeśli nie wiesz, do kogo się zwrócić, możesz zadzwonić na numer zaufania ze strony thepresja.pl.

Jest anonimowy.

Myślę, że realnym wsparciem może okazać się szkolny pedagog, wychowawca, może koleżanka i jej rodzice, może inny przyjazny dorosły, któremu ufasz.

Jeśli cokolwiek jest nie okej albo czujesz, że coś tu jest

o Tobie, szukaj wsparcia. Nie czekaj. Zasługujesz na najlepsze.

Zawsze.

Jesteś ważny/a.

trzymam kciuki

Ada

Table of Contents

Pocałowałam twojego brata

Strona redakcyjna

Od autorki

dedykacja

Playlista

Rozdział 1 Harper

Rozdział 2 Olivia

Rozdział 3 Harper

Rozdział 4 Olivia

Rozdział 5 Harper

Rozdział 6 Olivia

Rozdział 7 Harper

Rozdział 8 Olivia

Rozdział 9 Harper

Rozdział 10 Olivia

Rozdział 11 Harper

Rozdział 12 Olivia

Rozdział 13 Harper

Rozdział 14 Olivia

Rozdział 15 Harper

Rozdział 16 Olivia

Rozdział 17 Harper

Rozdział 18 Olivia

Rozdział 19 Harper

Rozdział 20 Olivia

Rozdział 21 Harper

Rozdział 22 Olivia

Rozdział 23 Harper

Rozdział 24 Olivia

Rozdział 25 Harper

Rozdział 26 Olivia

Rozdział 27 Harper

Rozdział 28 Olivia

Rozdział 29 Harper

Rozdział 30 Olivia

Rozdział 31 Harper

Rozdział 32 Olivia

Rozdział 33 Harper

Rozdział 34 Olivia

Podziękowania