Łukasz Grzegorz Krypa

Płynąc pod prąd

© Łukasz Grzegorz Krypa, 2020

Zbiór wierszy którego myślą przewodnią jest miłość, smutek, szczęście oraz rozgoryczenie.

Uczucia przenikające się i dopełniające zarazem.

ISBN 978-83-8221-662-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Płynąc pod prąd

2. …która nas łączy

3. Anioł

4. Bóg się rodzi…

5. Co mogło…

6. Dama

7. Dobry dzień

8. Duszności

9. Fala

10. Falsity

11. Haiku

12. Interes

13. Jedno spojrzenie

14. „Jesień tej zimy”

15. Kłótnia

16. Kontuar teatru z lalkami

17. Krajobraz

18. Marionetki

19. Miesiąc do…

20. Mistrz

21. Mój los

22. Nałóg

23. Pan i wół

24. Pod dyktando

25. Mimo to…

26. Przy porannej kawie

27. Pseudo P.

28. Rozmowa z Nią

29. Samobójca

30. Sen

31. Sens

32. Strach

33. Co znaczę

34. Wieczór u…

35. No name

36. Wybrańcy

37. Złodziej

38. Złość

39. Zły dzień

40. Zmęczenie

41. Zniecierpliwienie

42. Zwątpienie

…która nas łączy

Tak niedługa, a przypisana wieczności,

naszych ciał, marzeń, planów.

W myśli nieśmiałej początku,

doprowadzonej do wrzenia,

poznała, polubiła,

odkryła przeznaczenie.

Poddana ewolucji

na obu stronach życia,

płynie w aortach codziennie

ze zmiennym nastrojów ciśnieniem,

lejąc znienacka po uszy

i kapiąc powoli czasem,

krąży w zamkniętych obiegach

złączonych wspólnym porankiem,

uściskiem piersi wieczornym,

spojrzeniem wielu znaczeń.

Nie daje spać spragnionym,

usypia spokojem, poczuciem

bezpiecznej obecności

nienaruszalnych wzruszeń.

Kipi szumem w ciszy

a ciszą w gwarze okolic.

Daje, na nic nie licząc,

liczy splot naszych dłoni,

mieniące spojrzenia własne.

Co chwilę, kątem oka,

zabiera dwa oddechy

by wracać nimi do życia

ideały człowieka.

Anioł

Podobno każdy ma swego…

po moim zostało mi pióro.

Piszę nim swe pragnienia,

głaszczę stęsknione wargi.

Trzymam je w sekrecie,

tulę do piersi czasem,

nieraz na nie zerknę,

i tylko myślę stale…

o tym co niedopowiedziane…

co zostało wyrwane…

…ze skrzydła mojego Anioła.

Bóg się rodzi…

Bóg się rodzi, umiera człowiek…

Wokoło słychać kolędników,

ogrody mrugają lampkami w przechodniów,

cieszyć się każą nocą wigilii.

A wyłączone szpitalne ściany,

zaległy norą dla przeczekania,

leją na głowy wzrok ponury,

toczą odgłosy umierania….

Zapach starości, schyłku życia,

wżarł się na stałe w stropy sali,

gęste powietrze nie do popicia,

obraz nad którym łza się pali.

Wąski korytarz z pożółkłym światłem

to nie jest gwiazda betlejemska,

przy żłobie nie ma świętej matki,

lecz znieczulona twarz kobieca

swe purpurowe ze złości lico

maskuje cedząc słodkie słowa,

we włosach symbol ma pokory,

daleka jej do świętej głowa.

Rodzinnie, ciepło, Bóg się rodzi

a tam samotnie umiera człowiek,

czeka na bliskich by go zabrali

i rezygnuje — nikt nie nadchodzi,

kolejny krzyżyk na karcie zmarłych.

Spazmy świąteczne zamiast kolędy,

jak się dziś cieszyć z nowego życia

gdy właśnie uszło tuż nad ranem stare,

zmęczone i bez okrycia.

Bóg się narodził i odszedł człowiek,

i jakoś nie czuć wielkiej radości,

raczej dziś dzień jest bardzo ponury,

na wskroś dręczący i bezlitosny.

Co mogło…

Początek wszystkiego i…. koniec.

Koniec tego co mogło … a nie było,

chwili która właśnie mija,

spojrzeń które już nigdy tak samo

nie wnikną i nie rozmyją ciepło,

drżąco, cicho… na szyi.

Z pod listka skazanej na przepaść,

tęsknoty co rośnie na skale,

zerkam nieśmiało w Twój uśmiech,

uśmiecham się,

mówić dalej?

Łapczywie trącam obrazki,

zdjęcia pamięci własnej,

poukładane niedawno

na półce w pierwszym regale

wspomnienia…

Będą tam zawsze.

Początek Nasz i koniec spotkały się na starcie.

Dama

Poznałem Damę…

Kobietę o wyraźnym, przejrzystym spojrzeniu,

przenikało mnie.

Czułe na każdy, najsłabszy podmuch wiatru.

Jej oczy biły ciepłem, wypływała z nich czysta radość życia.

Głosem pełnym i szczerym,

nie pozbawionym sylab dyplomacji, kobiecej kokieterii,

bawiła i rodziła uśmiech na mojej i nie tylko, twarzy,

przez cały długi wieczór.

Wprost po wizycie w salonie kobiecych potrzeb,

owiana zapachem paryskich perfum, które łączyły się z wonią

kropli wykwintnego koniaku w jej kieliszku,

pogłębiała mój zachwyt i zdumienie nad sobą

z każdą kolejną, niedopowiedzianą historią jej biografii.

Dziewięćdziesięcio dwuletnia, piękna młoda Dama,

ciotka mojej ukochanej, niesamowity człowiek.

Dobry dzień

To był dobry dzień.

Czuje to w kościach, w widzenia ostrości.

Zupa pyrkoce za plecami,

zaraz ją podam mej ukochanej,

przyprawie ją tylko szczyptą M.

To dobry był dzień.

Smakował wytrawnie, jak gorzki porter,

teraz spokojnie mogę go skończyć,

lecz zanim…, łyczka na dobry sen.

Nie mogę przestać go sączyć.

To dobry był dzień.

Ziewając, czeszę włosy palcami,

noc śle wiadomość głowie z oddali

w płucach mam tlen,

na ustach śpiew.

To dobry był dzień.

Muszę go zaraz wyłączyć

bo może jutro lepszy, kto wie…

choć trudno mi w to uwierzyć,

bo jest jak sen.

To był naprawdę dobry dzień.

Duszności

Nie mogę zasnąć…

Kołacze mi się między uszami,

w noc duszną upiornie aż do granic…, myśl o Tobie.

O nas… choć nigdy takich nie było,

o tym co nie istniało, co mogło,

a co się rozmyło.

Gdy ukradkiem w noc, co tajemnicą,

biegałem na skraj lasu po życie.

I oddychałem Twą piersią, Twymi ustami,

dotykałem rozkoszy nie swymi palcami,

napięte wargi spinałem

łapczywie i niedojrzale

z ich przeznaczeniem, nagrodą,

ich pożywieniem…

Twym ciałem.

Gdy raz rozmowę przegryzły

usta siebie spragnione,

nie chcące zahamować,

dzikie, nie poskromione,

gdy wraz z wargami przyległy

włosy, palce i brzuchy,

tańcząc w amoku i ciszy,

ruszając się w bezruchu…

płynąłem….

Fala

Wychodzę na prostą,

zaczynam na nowo uśmiechać,

myśli przepełnia optymizm.

I nagle zakręt,

drzewo na drodze wyrosło,

tama co każe wodzie przestać płynąć.

Historia się chyba powtarza,

a mogła by przystać na dłużej na tym uśmiechu.

Nie gonić kota powtórnie

co czarną jeży skórę

a mnie za wszystko nie karać.

Sinus- na fali, cosinus- czuwanie.

Dla niewiadomej wśród reszty tłumu,

dla statystycznej wartości,

anonimowej jednostki,

życie układa równanie.

Falsity

Closed with his weakness in hand,

weighing feelings and meanings,

when the world turned its back again,

without understanding…

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.