Hubert Tymoteusz Znajomski

Pluszowe Misie

© Hubert Tymoteusz Znajomski, 2019

Pluszowe Misie to tomik poetycki zawierający wiersze zarówno wesołe, będące m.in. zabawą językiem, jak i poważne, traktujące o uczuciu i bliskości.

ISBN 978-83-8189-236-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Pluszowe Misie

2. Uniwersum

3. Model

4. Strata

5. Depresja

6. Studia

7. Wagary

8. Koniec Świata

9. Drugi Poemat o mieście Lublinie

10. Wieś

11. Fraszka o zakochaniu

12. Bez nazwy

13. Chyba się zakochałem…

14. Ty

15. Zamknięcie

16. Homoseksualny

17. Krótko o życiu

18. Potrzeba

19. Las

20. Sam na sam

21. I kropka

22. Szczere pragnienie

23. Usechłem

24. Wrażliwa dusza

25. Kocham radio

26. Wieczór

27. Pokój

28. Kołysanka

29. Wiek

30. Ptactwo

31. Zaproszenie

32. Mężczyzna

33. Mężczyzna II

34. Zdobyty

35. Moja muza

36. Język ludzki

37. Znużenie

38. Nerwowość

39. Śmierć drzewa

40. Wiersz podróżnika

41. Woda

42. Szlachetny wiersz

43. Do drzewa

44. roZerwanie

Uniwersum

Uniwersum wszechświata w wieloświecie,

modlitwa trwa tam, gdzie jej nie ma.

Przeciwieństwa w obcej nam planecie,

i ta wszechobecna trema.

O co chodzi?

Wszędzie chaos,

gulbież Carolla się wywarła.

Upadło także greckie Pafos,

no i ludzkość, też wymarła.

Gdzie poezja, gdzież jest ona?

Gdzie jest ta zabawa słowem?

Gdzie pisarstwa jest korona?

Gdzie ten wieczór jak przed nowiem?

Chaos sensem, brakiem granic,

tworzy nowy rodzaj wierszy.

Radość, smutek, dla mnie na nic,

rymy są na miejscu pierwszym.

Zwrotka raz długa jak ziemski promień,

raz krótka niczym ludzki żywot.

Raz ma sens pomysłów ogień,

raz go brak, bo to już było.

Twórzmy więc, bez sensu wiersze,

bo to fajna jest zabawa.

Teraz będą młode świerszcze,

a po świerszczach dobra kawa.

Rymów w bród w tym słów jest zlepku,

razem stwórzmy styl z odnowy.

Zastanów się, gdzie jest, mój łebku,

wątek przyczynowo-skutkowy.

Przekroczyłem, wiem, granice wszelkie,

nie jestem przecież szablonowy.

Za przeczytanie dzięki wielkie,

oto jam, bezosobowy.

Model

Stworzony do kochania,

model z plastiku,

ma lateksowe ubrania,

i wad też bez liku.

Strata

W twych oczach zamieszka strach

i łzy jak krople na szybie samochodu,

Gdy stracisz nad głową dach,

i wszystkie twe źródła dochodu

Depresja

Człowiek z depresją wygrał milion w Totka

Lecz i tak, niestety, umiera od środka

Studia

Najlepszy politolog na państwowej uczelni,

skończy w McDonaldzie z ręką przy patelni.

Wagary

Wagarował idiota przez całe szkolne życie,

Teraz daje się okradać świniom przy korycie

Koniec Świata

Wszyscy się boją ogromnych meteorów,

wielkich śnieżyc, których nie było od lat,

że na Ziemię przyjdzie armia potworów,

że brata własnego, zabijał będzie brat.

Wszyscy panikują, oczekują najgorszego,

przygotowują się jakby to miało być zaraz,

że to już jest koniec żywota naszego,

że dziać się będzie zbyt dużo naraz.

A to nieprawda, kłamstwo wierutne,

świat się w inny sposób nam skończy,

i to nie przez jakieś wojny okrutne,

ni przez to, że śmierć nad nami tańczy.

To wtedy, gdy piosenkę ostatnią napiszą,

oryginalną, a nie głupi cover,

gdy w nauki problemach zapanuje cisza,

wtedy gdy wyświetli nam się „Game Over”.

To wtedy, gdy wierszy oryginalnych już nie będzie,

nie będzie także filmów genialnych,

gdy pomysłów dla ludzi Matka Ziemia się pozbędzie,

i nie będzie wcale katastrof fatalnych.

Po prostu wszystko co oryginalne, zniknie bez śladu,

pomysły wsiąkną jak kamfora,

wszystko co unikalne, nie pozostawi nawet płodu,

a koniec świata? To tylko anafora…

Drugi Poemat o mieście Lublinie

Tłumy ludzi na ulicach z kamienia

Ciepły, przyjemny, majowy wiatr wieje.

Krótkie spodenki, sukienki w odcieniach.

Gwar w restauracjach, lubelskie dzieje.

Krakowskie Przedmieście przez ludzi oblegane,

Hałas przy bramie grodzkiej i w pubach z piwem.

Ludzi mnóstwo, miasto zalegane

Milionów doliczyć się mogę, takm winien

Rozmowy nie cichną, a słońce zachodzi,

Ciepło ubrani ludzie na koniec tygodnia.

Smutek z twarzy dawno już odchodzi,

A wcale to nie jest Polska zachodnia.

Styk kultur europejskich tu widzę

Radość na twarzach ludzi półubranych gości.

Kocham to miasto, ten stan. Nie nienawidzę

Świeże powietrze, otwarte restauracji włości.

Ten majowy stan przed wakacjami.

Ulice pod blokami pachnące akacjami.

Tutaj chcę być, z ludźmi, razem z wami.

Bo Lublin to moje miasto kochani.

Wieś

Wioska mała, gdzieś na wschodzie,

Jadzia młoda w rzece brodzie.

Radzio z dziadziem po mszy świętej,

obok babci wniebowziętej.

Kwiecień mijał hen radośnie,

nawet ptak ćwierkał na sośnie.

Lecz sielanki czas wnet prysnął,

żal aniołom gardła ścisnął.

Przyszedł tabun wściekłych ludzi

i zew mordu się w nich zbudził.

Przyszli szybko, krótko byli,

potem wszyscy już nie żyli.

Nie ma dzisiaj Jadzi, Radzia.

Nie ma babci, nie ma dziadzia.

Tylko ptaszek mały z sosny

nie zapomni tamtej wiosny.

Fraszka o zakochaniu

Pomyślą, że to rozterki jakiegoś gówniarza,

ale miłość prawdziwa rzadko się zdarza

Bez nazwy

Chciałbym się w twych ramionach znaleźć,

byś mógł mnie w świat uczuć nieopisanych zawieźć

Chyba się zakochałem…

Obecność twa wywołuje euforyczny krzyk,

nieobecność zaś powoduje głośny ryk.

Czuję kłucie koło serca, co raz mocniej się porusza.

Och odszedłeś, z tobą odejdzie moja dusza…

Ty

Dotyk ust twoich, o wargi moje.

Uścisk silnych ramion, już się nie boję.

Zamknięcie

Źle zamykać się w klatce i w niej chować

z bramą widocznie otwartą na świat

niedobrze jest przyszłość nadmiernie rachować

mimo upływu przyjemnych lat

Dobrze natomiast, czasem wyjrzeć przez bramę

postawić lekki krok, mocno na przód

Wychylić tułów, następnie ramię

a nie bez przerwy czekać na cud

Homoseksualny

Do przyszłego, który mnie spotka,

słowa do ciebie, tak profilaktycznie,

Oblane serce miodem, troska słodka,

przytul mnie wpierw, najsympatyczniej

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.