Daria Golik

Planer

ś N I A D A N I O W Y

© Daria Golik, 2025

My kobiety powinnyśmy się wspierać. Nie oceniać, nie porównywać, tylko podawać sobie rękę, szczególnie wtedy, gdy któraś z nas akurat bardziej potrzebuje spokoju i równowagi.

Ten planer to moja dłoń wyciągnięta w Twoją stronę.

Zebrałam w nim proste, dobre rozwiązania na codzienność, poranki — by było łatwiej, lżej.

ISBN 978-83-8431-029-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Planer

2. Wstęp

3. Jak przestałam żyć resztkami po innych…

4. 1. Produkty, które zawsze warto mieć w lodówce

1. PROSTA, NIE KOMBINOWANA LISTA ŚNIADANIOWA…

5. 2. 3 tygodniowy planner śniadaniowy

1. Tydzień 1

2. Tydzień 2

3. Tydzień 3

6. 4. Śniadanie w biegu? Bywa…

1. 10 gotowych, zdrowych opcji „na śniadanie z półki sklepowej”

7. 5. Poranna reanimacja…kącik egoistki

1. Ten tydzień jest mój. A moje potrzeby też mają prawo być w planie dnia!

Gdy brakuje sił, motywacji lub po prostu wiary w siebie, pamiętaj nie jesteś sama.

Wstęp

Jak przestałam żyć resztkami po innych…

Czasem mam ochotę krzyknąć. Na bliskich, na przyjaciół, na tych, którzy każdego dnia udają, że wszystko gra, ale w oczach mają zmęczenie, wypalenie, pustkę.

Dlaczego? Bo zapomnieli o sobie. Bo wpadli w pułapkę codzienności. Dzieci, praca, rachunki, korki, coś do ogarnięcia, coś do załatwienia, jeszcze tylko jedno „zaraz”.

Poniżej kilka zdań:

— Zjadasz zimne resztki z dziecięcego talerza.

— Trzecią kawą próbujesz zabić senność zamiast się położyć.

— Zamiast śniadania, wybiegasz głodna a gdy wracasz do domu rzucasz się na lodówkę, wyrzuty sumienia gotowe.

— Zamiast zdrowej kolacji telefon, zmywarka, pranie…(znajdzie się pewnie jeszcze wiele innych dobrze Ci znanych).

STOP

Ja nie chcę za kilka lat usiąść przy kuchennym stole i poczuć, że jestem zmęczona całym swoim życiem. Nie chcę budzić się z poczuciem winy, że wszystko robiłam dla innych, a siebie zostawiałam na końcu. Nie chcę być kobietą, która tylko narzeka — na zdrowie, na brak sił, na to, że nikt jej nie rozumie. Dlatego zmieniłam podejście. Zaczęłam od rzeczy prostych. Przestałam dojadać skórki od chleba i zimne resztki z dziecięcych talerzy. Zaczęłam robić śniadanie także dla siebie i siadać z nimi do stołu.

Pamiętam, jak mój młodszy syn, kiedyś poproszony o nakrycie, spojrzał na mnie i zapytał:

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.