Jakub Koźbiał

Plama po kawie

Projektant okładki Martyna Różańska

© Jakub Koźbiał, 2020

© Martyna Różańska, projekt okładki, 2020

Tomik składa się z dwóch rozdziałów, w pierwszym autor odkrywa pesymistyczny obraz świata i neurotycznej natury człowieka XXI w. doświadczonego różnymi problemami i pokusami życia codziennego. Natomiast w drugim rozdziale znajdują się bardziej optymistyczne utwory, w których nawet trudne tematy ukazane są poprzez humor. Autor w tomiku przedstawia świadomie obraz współczesnej obyczajowości, nacechowany pozytywnymi, jak i negatywnymi emocjami, aby każdy czytelnik mógł znaleźć w nim coś dla siebie.

ISBN 978-83-8189-979-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Plama po kawie

2. Rozdział I. Espresso

1. Zatarte ślady

2. Duszności

3. Tango za marne grosze

4. W pryzmacie

5. Triada poznawcza

6. Bez cienia

7. Park igieł

8. Domy towarowe

9. Iluzja

10. Bez sygnału

11. Martwe morze

12. Przesypanie

13. Cień śmierci

14. Niesmak

15. Oślepienie

16. Kołowrotek

17. Trafiony niezatopiony

18. Przystanek

19. Nimfomatka

20. Gorzko-słodka zemsta

21. Zwrotnik

22. Odblaski

23. Plątanina

24. Anima

25. Przerwany koszmar

26. Tanatos

27. Dbaj o bliźniego swego

28. Wysokie uprzedzenie

29. Szanowny Panie Ministrze

30. Zachwiana równowaga

31. Wartość dodana

32. Nie bój się zmian

33. włamanie

34. Nów

35. Bez przystanku

36. Bierne palenie

37. Cień człowieka

38. Pożar na niebie

39. Róże ci nie służą

3. Rozdział II. Cappuccino

1. A siódmego dnia

2. Piruety babuni

3. Dziupla

4. Opodal krzaczka

5. Trans milczenia

6. Szczęście w nieszczęściu

7. Czary mary

8. Najnowsza kolekcja

9. Rejs

10. Linoleum

11. Zapach pomarańczy

12. Korporacyjne uzdrowienie

13. Przeprosiny

14. Matrioszka

15. Nananananan

16. Wysokooprocentowani

17. Równania i nierówności

18. Wszyscy mamy coś z Van Gogha

19. Tryby

20. Impresja

21. Turbulencje

22. Sanktuarium duszy

23. Zbliżone złudzenia

24. Oczekiwania społeczne

25. Czysta miłość

26. W proszku

27. Noworoczne podsumowanie

28. Kuglarz

29. Oczyszczanie

30. Różnorodny odbiór

31. Prawo absolutu

32. Druga strona medalu

33. Ogólne znieczulenie

34. Radość pisania

35. Wampiry energetyczne

36. Walentynka

37. Zakończenie

Rozdział I. Espresso

Zatarte ślady

jesteś moją traumą

ktoś rzucił we mnie pająkiem

mimo ustającego bólu

rany nie zabliźniają się

błądzę nawet w snach

dotykają mnie cienie

na granicy z podręcznym bagażem

zostawiam po sobie ślady

jestem samospełniającą się przepowiednią

Duszności

Proste drogi są kręte, drabina się chwieje,

znów jest ślisko, w odbiciu kałuży poszukujesz siebie.

Myślisz, że niektóre rzeczy dzieją się same.

Powiązanie szybko rozwiązuje życie.

Wyglądasz obco, zdrapujesz tatuaże.

Mówisz, że wdychasz pustkę. Unoszą się opary.

Smugi rysują pętle na szyi — niebo zachodzi.

W rzece puszki odpływają w wirze, jak ty.

Później wypływasz na drugą stronę,

w sam piach, którego niedługo już nie wyplujesz.

Tango za marne grosze

zima jest inspirująca odkładam paletę

pewnym ruchem zrywam sukienkę z baleriny

spływa ultramaryna

pociągnięciem pędzla spinam jej włosy

zmieniając odcień powoli wnika

ozdabia światłocieniem płótno

nawet w bezruchu tańczą kontrasty

La Cumparsita wprawia w ekspresję

stawiasz krok w przód i dwa kroki do tyłu

wyciągnięte ręce pozorują rytm tanga

wieczorem sprzedaję cię na licytacji

W pryzmacie

rozpędzeni jak chmury

ciągle czekamy na słoneczną pogodę

mijamy ludzi w mętnych kałużach

kiedy śnimy dźwięk budzika

sprowadza nas na ziemię

oślepieni ślubnym blaskiem

wciskamy obrączki na palce

z nadzieją że nic nas nie rozdzieli

nadciągają ciemne obłoki

po przebudzeniu wypadamy z siebie

grzmi pioruny uderzają w drzewa

po burzy wychodzi słońce

kolejna zmiana budzi w nas zdziwienie

znowu się kochamy w domu nazywanym

rajem zakazany owoc krąży w naszych głowach

Triada poznawcza

podobno dusza waży dwadzieścia jeden

gramów najlepiej wiedzą o tym psychoterapeuci

komponując diagnozy

sekretarka podaje kawę w gorącym kubku

pyta czym się zajmuję

mówię — wyjściem z sytuacji

wzrokiem opiera się o mnie

uchylone okno przemyciło prześwity

przeczuwam o pacjentach wie tyle co ja

w poczekalni przeklinam guziki w dżinsach

piszę na kolanie erotyk

niełatwo wyleczyć się z toksycznych ludzi

wypieram strome myśli

na kozetce trudno zachować pion

dzielimy się na dziedziczne przypadki

Bez cienia

kiedyś lubiłeś zabawy w chowanego

nocą nagle wyszedłeś obrażony przez ojczyma

coś umknęło ale wszyscy pili dalej

kiedy rano odnaleźli cię w lesie

obudziłeś ich sumienia przeszły przez nich dreszcze

w ciszy wystawałeś zza drzewa jak konary

wisząc tuż nad ziemią

Park igieł

Anno twoje ręce coraz bardziej sinieją

znów kłamiesz

z kieszeni wypada igła

żarzy się

ziemia zaczyna się rozzuwać

jakby chciała cię wchłonąć

w głowie szumią ci liście i grzyby

pamiętasz jak budowaliśmy z gałęzi szałasy

kiedyś zapalę tu znicz

nie pachniesz lasem

drgając jak struna trafiasz w żyłę

i mówisz to już utopia

Domy towarowe

w południe nastolatki zaczynają pracę w galerii

wystawiają biust i odprawiają czarną magię

w toalecie szminką pociągają usta

poprawiają włosy

w banknot zwijają swoje lęki

na pierwszy rzut oka sypie się kokaina

nie zgadłbyś kto zostawia im znaki na ciele

gasną jedna po drugiej jak uliczne latarnie

a czas skacze w przód to w tył

nie zaznały ciepła roznosi się smród siarki

nie wszystkie trafiają tam gdzie spłonęła Gomora

Iluzja

niejeden wielki talent dostał pasem po tyłku

czarodziej wyjął z czarnego kapelusza gołębie

teraz chodzi po drugim dnie

wyjmuje różdżkę wymawia hokus-pokus

po jednej stronie stołu widzimy poetów z salonów

po drugiej poetów wyklętych

którzy mieli odwagę pisać w słusznym gniewie prawdę

a gdyby za życia wydano ich tomy poezji

czyje utwory chętniej wybrałabyś na prezent

pod choinkę

Bez sygnału

Za oknem zgniła jesień. Próbowaliśmy uciec od siebie.

To było jak kaszel po pierwszym papierosie.

W chmurach przed burzą przenikały się kontrasty.

Nad Loarą deszcz pachniał siarką.

Myślałaś, że za karę Bóg zesłał nam oziębienie.

Liście uderzają o szyby, zanim nabiorą koloru palonej umbry.

Przeczuwałem, dotykałaś obcych kręgów.

Obudziło mnie twoje milczenie.

Teraz wiatr spycha mnie gdzieś na bok.

Martwe morze

Pomiędzy odpływającymi żaglami ukryłaś się we mnie.

Nocą, w poszukiwaniach Wielkiej Niedźwiedzicy,

gdy skamieniałości tonęły w morzu,

szkicowałem na piasku nasz dom.

Nad brzegiem mówiłaś, jak pozbyć się szaleństwa.

Śmierć nie nadejdzie — powtarzałaś.

Powoli fale zabierały ślady.

Algi kleją się do rąk. Butelka bez listu odpływa.

Moja skóra blednie jak horyzont.

Pamięć ma słony smak.

Przesypanie

Babka nie pamiętała wnuczki,

kiedy Łucja opatrywała jej zsiniałe nogi

i blizny, nawet te, które ją dusiły.

Teraz może wycinać krzyże.

Alzheimer odszedł na wieki wieków.

Wiem, że była dla ciebie jak matka.

Zmarli są bliżej, niż myślimy.

To jej ostatnie słowa.

Cień śmierci

w gitarze pękły struny

wszystko przestało grać

na tarasie zachód słońca

wieszasz na mnie łańcuch pełen rachunków

jesteśmy sprasowani kredytem i dziećmi

był czas kiedy nie rywalizowaliśmy ze sobą

razem piliśmy herbatę

zaczęłaś znikać bez powodu

nie będę podążać

zgodnie ze wskazówką twojego zegara

terapia nam nie pomogła

nie dotrzemy do Rzymu

drzwi trzasnęły

to nie tylko moja wina

dzieli nas ściana

rzucam kostką

wszyscy szukamy szczęścia

i przesuwamy się o tyle oczek ile wypadnie

tak w nieskończoność

Niesmak

Emilia nie jada pieczywa,

odbicie jest jej chlebem powszednim.

Przed snem odmawia litanię,

żeby jutro nie padało,

chce pobiegać w parku.

Powoli traci smak,

na wadze nie spłynęła z niej ulga.

Zawsze chciała wyglądać jak Amy Winehouse.

Wymienia czynności: zumba, joga.

Nagle skreśla z listy seks,

jest już wyczerpana.

Kiedy jest pewna, że nikt nie patrzy,

ukrywa posiłki w szufladach.

Zdejmuje z siebie gruby sweter,

przy opuszczonych roletach

ledwo tańczy z cieniem w lustrze.

Matka przygotowała dla niej trumnę.

Oślepienie

pamiętam surowy klimat

kłótnie z byle powodu

chłód wdzierał się pod kołdrę

teraz nie trzeba przesuwać ścian

całość powraca w czarno-białych zdjęciach

jak zdmuchnięty kurz i bibeloty bez śladów po

powodzi mówią że seks na zgodę działa lepiej niż

terapia

okno podaje obraz pędzących ludzi

komornicy walą w domofony sąsiedzi skaczą

z balkonów do kontenerów na śmieci

jakby to było ostateczne wyjście

w przypływie rzeka nas nie dosięga

w pozamykanych głowach zagnieździły się schematy

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.