Stanisław Stasieczek

Płaczem wznoszę modlitwę

Stanisław Stasieczek

Płaczem wznoszę modlitwę

Tom IX

Poezje

Warszawa 2011

© Stanisław Stasieczek, 2020

Tom wierszy poświęcony wydarzeniom z 11 września 2001 roku związanych z zamachem terrorystycznym na World Trade Center.

Osobliwy charakter wierszy wyraża z jednej strony protest wobec przemocy, a z drugiej ukazuje dramat ludzkiego nieszczęścia. Jest swoistym obrazem tragedii wyrażonej wierszem.

ISBN 978-83-8221-315-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Płaczem wznoszę modlitwę

2. Od autora

3. 11 września

4. Sen nas ostudzi

5. Rozdarte rany

6. Podobni aniołom

7. Nadzieja

8. Zły sen

9. Psalm

10. Modlitwa

11. Tren

12. Nowy dzień

13. Do Matki Boskiej Bolesnej

14. Zranione miasto

15. „Sen w nas zastygł czasu brązem…”

„Coraz to z ciebie, jako z drzazgi smolnej,

Wokoło lecą szmaty zapalone;

Gorejąc, nie wiesz, czy? Stawasz się wolny,

Czy to, co twoje, ma być zatracone?

Czy popiół tylko zostanie i zamęt,

Co idzie w przepaść z burzą? — czy zostanie

Na dnie popiołu gwiaździsty dyjament,

Wiekuistego zwycięstwa zaranie!…”

Cyprian Kamil Norwid

***

Pamięci tych, którzy ponieśli ofiarę życia w związku z zamachem na World Trade Center 11 września 2001 roku.

Od autora

Krótko po wydarzeniu, jakie miało miejsce 11 września 2001 roku, nosiłem się z zamiarem napisania wiersza poświęconego tragicznie zmarłym w wyniku zamachu na World Trade Center. Czas biegł naprzód, a ja, ilekroć zbliżała się rocznica tych wydarzeń, obiecywałem sobie, że taki wiersz powstanie. Dopiero po dekadzie podjąłem się trudu spisania strof oddających hołd tym, którzy zginęli tragicznie i to w tak niezwykłych okolicznościach. Tym bardziej że przypadała dziesiąta rocznica tych wydarzeń. Minęło już tyle lat, ale pamięć o tym dniu ciągle powracała. Przy tym chcę powiedzieć, patrząc przez pryzmat filozofii życia, że śmierć każdego człowieka rodzi w nas ból, ale odejście tak dużej liczby osób w odniesieniu do tragicznych wydarzeń wyzwala oprócz cierpienia protest i jest wielkim okrucieństwem zadanym przez drugiego człowieka. To zdarzenie skłoniło mnie do wyrażenia słowami bólu i potępienia takiego czynu.

Niniejszy tom poezji powstał z potrzeby serca, a zbliżająca się dziesiąta rocznica tamtych wydarzeń zainspirowała mnie do twórczości. Postanowiłem więc poświęcić te strofy tragicznym losom ludzi, którzy odeszli, i cierpieniu ich rodzin.

Dziś został ból i wspomnienie. Tym, którzy zginęli, składam hołd, tym, którzy cierpią z tego powodu, przekazuję moje współczucie. Niech ten tom wierszy będzie tego wyrazem.

11 września

Pękły czasu zegary. Świat żaglem

niepokoju wstrzymał oddech tak nagle

i niespodziewanie — w czas uśpienia —

nikt jeszcze nie pojął — nie uwierzył.

A tu jak z wbitym sztyletem dwu-wieży

World Trade Center płonął w zagubieniu.

Czyżby to słońce nagle spadło na ziemię

i struną świetlną rozkrwawiło tarczę?

Czy raczej piorun nieba runął na ciszę —

w horyzont naszych oczu błyskawicę wdarł.

Piołunem oczy zmieszały tę łzę,

co wyrwana trwodze runęła w otchłań

wielką, zapomniana snem. Tylko trwoga

trwa. Trwoga, co serce dzieli na struny

i potrąca je kalekim palcem nienawiści,

jak żelazną lutnią wojennej pożogi,

spłynie kalekiej myśli przestrzenią zdrady,

jak tłumiony śmiercią opętania oddech.

Horyzont łamie się i zawęża nam patrzenie,

jakby oczy utkwione były w jednym punkcie

obrazu, który przykuwa i daje niewiarę,

a może tylko sen — niedowierzanie.

Tak świat zawęził patrzenie, utkwił

w otchłani źrenicy martwej ciszy huk,

jakby ktoś oczy uwięził w zwierciadle

i wpatrzył się w bezkres jak ten, co zawisł

na niewidzialnej świata szubienicy.

Żal usta wykrzywia jak łuku napinanie,

co wyrzuca strzałę cierpienia zanurzoną we krwi.

O! smutku na ramieniu. O! smutku,

co w mych oczach zastygły,

jak gdybyś tam wieczną lawą był.

I zastygł skałą krzyków wylanych bez sił,

w ogniu dusz pochodni, bez ciał —

z nich tylko pył — duszący dymu wrzask.

Tam u obłoków, czarno-różowe wybuchały

kwiaty, cięte ciepłą brzytwą nieba w złoty łuk.

Niepojęty ten czas — w przestrzeni konanie.

I ten zły sen, co uwiera i ściska gardło,

i goni pod powieką cień motyla, wołanie.

I woła: gdzie jesteś? Gdzie jesteś, Panie?!

Powiedz nam, że to snu dziwadła.

I że nie jest prawdą — i że to obrazu iluzja.

Czyż pod nieba powłoką można tracić wiarę

i łzy daremnie połykać, stać odrętwiały

jak niewolnik u pręgierza ponoszący karę?

Dzień strzelał iskrami, gwiazdy wtórowały.

Kto zimnego kwiatu zerwie naręcza bukiet

i wyniesie wysoko, zaniesie obłokom,

by ostudzić to wrzenie u podstawy nieba?

Kto ostudzi ciała w pyle zatracone,

opuszczone tak nagle i duszy wyrwane?

Gdyby niebo gromami pierwej uderzyło,

w kruche podstawy piekła — w ten żar nienawiści —

pękłyby łańcuchy krzywdy — odwieczne cierpienia.

I nim człowiek zrozumiał czas goryczy,

ćwiekiem bólu przeszyty — marny sen się ziścił

i do krzyża konania samotność przytwierdził.

Nie uniosę ciężaru. On miażdży mi dłonie,

jak gałęzie łamie i obdziera korę myśli.

Rozpaczy wysoko nie słychać wcale,

tylko motyle w rozdartym powietrzu lecą,

tylko motyle bezsilne w tym wrzasku —

lecą jesienią ku ziemi na zawsze,

jak złotych liści wirujące tańce,

jak ogni gwiazd pochodnie

spadające z nieba — by ucałować,

spopielić kości — do ziemi schować.

A spłoszone anioły nożem skrzydeł

cięły powietrze w proste deski trumny

i w chaosie czasu runęły na ziemię.

Ze wstydu głowy w skrzydła pochowały,

nie chcąc oglądać, jak czas napełnia

prochu ludzkiego przeogromne urny.

Co teraz niebu powiecie, anieli?

Kto was uprzedził, że duszę-ciało

miecza ostrzem tak nagle rozdzielił?

Kto tym, co jeszcze w nadziei czekali —

połamał skrzydła i zepchnął na amen

w bezradność? — Tak by wiecznością płakali.

Krople mi scalać przyszło z wielu oczu

w rzekę miłości — w srebrne płynienie czasu —

kwiat rozpaczy poić, by wyrósł nowy,

a tamten spalić z grobowego lasu.

I przyszło mi aniołów zawstydzonych pocieszać,

wybielać pióra połamanych skrzydeł,

zanieść pieśń Bogu, bez winy i żalu.

Ręce rozplątać, krew roztętnić w żyłach

i zapomnieć o zdradzie — jeśli taka była.

Warszawa, 31.08.2011 r.

Sen nas ostudzi

Ziemia jęknęła od trzasku ruin —

betonu, stali i luster szkieł…

Tak się zamienia płomieniem — skały,

jak dzień w noc, a noc w sen.

Sen nas przemieni na nowy dzień.

Napnie w nas krzywdę, ostudzi spokój,

wybuchnie echem spalonych serc

i spadnie kwiatem na kości cień,

co gdy bieleją — przestają żyć.

W ścieżkę zamyśleń poukładam czaszki,

na spopielałych drogach ciężkich od win

i spojrzę w ich myśli — oczodołów blaski.

Z oczu tęczowych wyczytam sen.

Zwątpienie w nas — myśli krwawiące

spadają kroplami na rozdartego serca pień,

by go nasączyć, ożywić wiarę —

na skronie spadnie jego liścia cień.

Sen nas ostudzi. — Zabliźni czas.

Dojrzałych pędów zielony sok

wystrzeli w niebo — popłynie śpiew,

zgasi nabrzmiały od winy mrok,

wyrośnie kwiatem przyszłości drzew.

Warszawa, 1.09.2011 r.

Rozdarte rany

Rozdarte rany. Pył na powiekach

skrzydłem gołębia uderzył w oczy.

Ciemność jak nawałnica zaklęta w rzeki,

kamienia grzmotem spadała pod stopy.

Jeszcze powrócę, oczy rozsmucę

ty w kiściach wzlecisz białego bzu,

i krwawym rytmem serca mojego,

zaśniesz jak dziecko w jesiennym dniu.

Daj, Panie, siły — uderz w mogiły

i przepędź nocy zły sen.

Jak Jeruzalem zakutym w skale —

kropli łzą odnajdę kamienny dzień.

My do wieczności przez bieli kości,

przez upór dymiący w zastygły czyn.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.