. .

.

.

.

..

.

PIASKUN

E.T.A. HOFFMANNA

.

Niemiecki z dreszczykiem

.

Opowieść o granicy między snem a rzeczywistością

w specjalnym przełożeniu według metody I.Franka,

służącej do skutecznej nauki języków obcych

.

Poznań 2025

UCZ SIĘ JĘZYKÓW OBCYCH

CZYTAJĄC DWUJĘZYCZNE KSIĄŻKI

.

ANGIELSKI

NIEMIECKI

HISZPAŃSKI

FRANCUSKI

ROSYJSKI

WŁOSKI

.

LITERATURA ŚWIATOWA

W ORYGINALE Z TŁUMACZENIEM

NA POLSKI

..

.

Odwiedź naszą stronę www.ifrank.pl

Spis treści

KARTA REDAKCYJNA

AUDIO

UWAGA. Opis metody i książki. Wskazówki dla czytelnika

DER SANDMANN (Piaskun)

Przypisy

KARTA REDAKCYJNA

Tytuł: Piaskun E.T.A. Hoffmanna. Niemiecki z dreszczykiem

.

Autor oryginału: E.T.A. Hoffmann

Adaptacja językowa i opracowanie dydaktyczne: NKB Tatiana Ciszewska

Autor metody: Ilya Frank

.

ISBN – 978-83-976231-7-0

Wydawca: NKB Tatiana Ciszewska

Wydanie 1

Poznań 2025

.

Kontakt: Wyślij email - info@ifrank.pl

Strona internetowa: Odwiedź naszą stronę www.ifrank.pl

.

Audiobook: Kod QR do audiobooka został przygotowany przez NKB Tatiana Ciszewska,

a nagranie wykonano zgodnie z zasadami domeny publicznej oraz praw autorskich

do opracowania dydaktycznego.

.

Przygotowanie do druku: NKB Tatiana Ciszewska

.

© Copyright by NKB Tatiana Ciszewska

Wszelkie prawa zastrzeżone.

All rights reserved.

.

Niniejsza publikacja jest adaptacją językową oryginalnego dzieła literackiego, które znajduje się w domenie publicznej. Tekst w języku oryginalnym pochodzi z oryginalnej wersji utworu,

natomiast tłumaczenia, komentarze dydaktyczne, opracowanie merytoryczne oraz układ książki są objęte ochroną praw autorskich i stanowią własność wydawcy. Tłumaczenie

zostało wykonane przez zespół redakcyjny NKB Tatiana Ciszewska, z użyciem

narzędzi AI wspomagających, pod redakcją autorską. Kopiowanie, reprodukcja,

powielanie ani publiczne odtwarzanie całości lub części tej książki

w jakiejkolwiek formie — drukowanej, cyfrowej, audio lub audiowizualnej

— bez uprzedniej, pisemnej zgody wydawcy jest zabronione.

AUDIO

.

AUDIO

POBIERZ AUDIO

https://ifrank.pl/audio/piaskun/

.

.

POBIERZ

i ćwicz wymowę

w trakcie czytania

UWAGA. Opis metody i książki. Wskazówki dla czytelnika

.

Uwaga!

Polskie tłumaczenie podane w treści ma charakter jedynie wspomagający. Jest to tak zwane szybkie tłumaczenie instant, które ma na celu przybliżyć czytelnikowi znaczenie poszczególnych obcojęzycznych słów, wyrazów czy myśli.

Głównym źródłem przekazu, nośnikiem emocji i wrażeń jednak jest i powinna być dla czytelnika treść w języku oryginalnym.

Tłumaczenie wykorzystane w niniejszej książce nie stanowi samodzielnej jednostki przekazu myśli, publikacji czy treści.

.

Opis metody

Książki z serii Metoda Edukacyjnego Czytania Ilyi Franka służą do nauki języków obcych za pomocą czytania ciekawych książek w oryginale bez słownika (w treść jest wplecione polskie tłumaczenie).

Dla kogo?

Dla każdego, kto chce się uczyć języka obcego bez względu na dotychczasowy poziom.

Jak to działa?

Po prostu czytamy książkę, zagłębiając się w zajmującą treść. Cała zawartość książki jest podzielona na akapity. Najpierw czytamy akapit, gdzie po każdym zwrocie podane są w nawiasach polskie tłumaczenie i niektóre gramatyczne wyjaśnienia, następnie ten sam akapit czytamy już bez tłumaczenia, w oryginalnym języku, czyli płyniemy bez asekuracji. Właśnie wtedy następuje moment, kiedy nasz mózg przyzwyczaja się do rozumienia języka obcego. Dodatkowo możemy odsłuchiwać audio

i ćwiczyć wymowę. Język oryginału nie jest w żaden sposób uproszczony czy dopasowany do poziomu czytelnika, dzięki temu ma wszystkie tak zwane słowne lokalne przyprawy. Pozwala to całkowicie pogrążyć się w czytaniu i zapomnieć, że uczymy się języka. Nasz mózg w takim stanie rozluźnienia i zaciekawienia zapamiętuje więcej, szybciej i na dłużej.

A co z mówieniem?

Taka metoda pozwala uzbierać olbrzymi zapas słownictwa i nauczyć się przede wszystkim rozumienia języka obcego ze słuchania czy czytania. Poprawnego mówienia natomiast ta metoda nie wykształci – należy wypracować je przez czynne posługiwanie się mową w kontaktach i relacjach. Można powiedzieć, że za pomocą takiego czytania kładziemy potężny pasywny grunt w postaci znajomości słownictwa i słuchania ze zrozumieniem, na którym bardzo łatwo można później zbudować umiejętność mówienia w kontaktach i relacjach.

Jak szybko nauczę się języka, stosując taką metodę?

Stosując tę metodę intensywnie (poświęcając na lekturę minimum jedną–dwie godziny dziennie), można nauczyć się czytać ze zrozumieniem w ciągu około trzech miesięcy. W rok (w zależności od intensywności) można opanować język, czytając na początku takie książki, a potem dodatkowo szkoląc umiejętność mówienia.

.

Dlaczego muszę czytać,

żeby nauczyć się języka?

Żeby posługiwać się danym językiem na poziomie codziennej komunikacji, a nawet wyższym, w zupełności wystarczy znać około 3000 słów. Jednak do zdobycia umiejętności czytania bez słownika czy rozumienia języka, na przykład podczas oglądania telewizji czy słuchania naszego rozmówcy, potrzebujemy dużo więcej słów – około 10 000. Podręczniki do nauki języka wszystkich poziomów zawierają co najwyżej około 3000 słów. I właśnie po to, żeby uzupełnić tę lukę, potrzebne jest czytanie książek, które mają w sobie ogromny zapas nowego i powtarzającego się słownictwa. Czytając literaturę piękną, jesteśmy zainteresowani treścią i przebiegiem wydarzeń. Zazwyczaj zapominamy wtedy, że uczymy się języka. Tym sposobem pozbywamy się barier psychologicznych, emocjonalnych czy motywacyjnych, które często występują w trakcie nauki, a to z kolei otwiera w naszym umyśle olbrzymie zasoby pamięci. Czytając książki z tłumaczeniem bez konieczności zaglądania do słownika, możemy sobie pozwolić całkowicie skierować swoją uwagę na ciekawą fabułę i zapomnieć, że uczymy się języka.

.

Opis książki

Autor

E.T.A. Hoffmann (1776–1822) – niemiecki pisarz, kompozytor, prawnik i rysownik, jedna z najbardziej intrygujących postaci europejskiego romantyzmu. Jego twórczość, pełna fantastyki, groteski i elementów grozy, wywarła ogromny wpływ na literaturę i muzykę XIX wieku. Autor m.in. „Dziadka do orzechów” i „Diabolicznych opowieści”, uznawany jest za mistrza narracji łączącej świat realny z nadprzyrodzonym. Jego dzieła do dziś inspirują pisarzy, muzyków i filmowców.

.

Opis książki/treści

Piaskun E.T.A. Hoffmanna to opowieść o człowieku rozdartym między światem realnym a światem fantazji, między autentycznym uczuciem a doskonałym kłamstwem. Nataniel zakochuje się w Olimpii — idealnej, spokojnej, doskonałej. Mówi to, co chce usłyszeć, uśmiecha się tak, jak powinna. Ale nie ma w niej życia. Olimpia przypomina współczesną sztuczną inteligencję — perfekcyjną, lecz pozbawioną duszy. Obok niej stoi Klara — prawdziwa, pełna światła i nie zawsze łatwa. Nie mówi tego, co chcemy usłyszeć, ale potrafi kochać naprawdę.

Cała historia spowita jest tajemniczym, niemal nadprzyrodzonym lejtmotywem dziwnego eksperymentu — jakby nie z tego świata. Zagadkowy Hoffmann prowadzi nas przez labirynt fantazji i lęków. To historia grozy, ale opowiedziana z finezją i pięknem. Usiądź wygodnie i pozwól się porwać — choć mroczna, to bezpieczna podróż do innej czasoprzestrzeni.

.

Poziom trudności: B1 – C1

Tekst cechuje się bogatym językiem literackim, opisami psychologicznymi i złożonymi zdaniami. Dzięki tłumaczeniom międzywierszowym, objaśnieniom i nagraniom audio pozostaje przystępny także dla osób na poziomie B1, a czytelnicy B2–C1 mogą w pełni docenić jego styl i niuanse językowe.

Nie ograniczaj jednak swojego wyboru książki poziomem trudności. Dzięki pełnemu tłumaczeniu, objaśnieniom i nagraniu audio poradzisz sobie z każdym tekstem.

.

Wskazówki dla czytelnika

Język w swojej naturze jest środkiem, nie celem, dlatego najlepiej przyswajać go nie wtedy, kiedy specjalnie się go uczysz, ale wtedy, kiedy naturalnie się nim posługujesz – w bezpośrednim, żywym kontakcie albo zagłębiając się w lekturze. Wtedy język przyswaja się sam z siebie, nieświadomie.

Twoja pamięć długoterminowa jest ściśle związana z tym, co czujesz w konkretnym momencie – zależy od Twojego stanu psychicznego i od siły emocji, a nie od liczby powtórzeń. Żeby naprawdę coś zapamiętać, nie musisz mechanicznie wkuwać. Dużo ważniejsze są nowe wrażenia. Zamiast kilka razy powtarzać dane słowo, lepiej spotkać je w różnych kombinacjach i kontekstach semantycznych wypełnionych nowymi emocjami.

Większość ogólnie stosowanych słów czytanych zgodnie z metodą Ilyi Franka możesz zapamiętać bez wkuwania, naturalnie – przez to, że słowa się po prostu powtarzają. Dlatego, czytając tekst, nie staraj się ich zapamiętać. „Dopóki nie przyswoję, nie ruszam dalej” – ta zasada w tym przypadku nie działa. Im bardziej naturalnie będziesz czytać, im szybciej będziesz się posuwać naprzód, tym lepiej. Wtedy ilość materiału zamienia się w jakość. Dlatego po prostu czytaj, myśląc nie o języku obcym, którego musisz się uczyć, ale o treści książki.

Główny problem wszystkich, którzy bardzo długo uczyli się jakiegoś języka obcego, polega na tym, że robią to pomału, nie angażując się całkowicie. Język to nie matematyka – nie trzeba się go uczyć, do niego należy się przyzwyczajać. Tutaj główną rolę odgrywa nie logika, lecz pamięć i wykształcona umiejętność. Pod tym względem można go porównać do sportu, którym trzeba zajmować się systematycznie i regularnie, ponieważ inaczej trudno jest osiągnąć dobre rezultaty.

Jeśli zaczniesz czytać od razu i dużo, to poziom swobodnego czytania w języku obcym będzie kwestią trzech–czterech miesięcy (gdy zaczynasz od zera). Jeśli jednak pozwolisz sobie na długie przerwy i nie będziesz czytać systematycznie, to zaczniesz się męczyć i utkniesz w jednym miejscu.

Z tego punktu widzenia język jest podobny do góry lodowej – na nią trzeba się szybko wspiąć. Dopóki tego nie zrobisz, będziesz się ześlizgiwać w dół. Gdy opanujesz już poziom swobodnego czytania, ta umiejętność pozostanie na zawsze, a razem z nią całe słownictwo – nawet jeśli powrócisz do lektury za kilka lat. Jeśli jednak nie dojdziesz do tego etapu, cały wysiłek włożony w naukę języka może po prostu zostać zmarnowany.

A co z gramatyką? Dla zrozumienia tekstu uzupełnionego taką liczbą podpowiedzi znajomość gramatyki właściwie przestaje być ważna – i tak wszystko rozumiesz. Mimo to za jakiś czas przyzwyczaisz się do określonych struktur gramatycznych, a gramatyka jako taka przyswoi się automatycznie. Przypomina to sytuację, gdy uczysz się języka, przebywając przez dłuższy czas w jakimś środowisku językowym, bez konieczności opanowywania jakichkolwiek zasad gramatycznych.

Nie mówię tego, żeby zniechęcić Cię do nauki gramatyki, która jest bardzo ciekawą i potrzebną częścią językoznawstwa, tylko po to, by uświadomić Ci, że zabrać się do czytania książek według Metody Ilyi Franka mogą prawie wszyscy, również ci, którzy nie mają dużego rozeznania w gramatyce. Wystarczy minimalna jej znajomość. Czytanie takich książek polecane jest już na samym początku kontaktu z językiem. A gramatyką, nawiasem mówiąc, lepiej się zająć już po tym, jak opanujesz poziom rozumienia języka i przyzwyczaisz się do niego. Dopiero wtedy jej nauka będzie naprawdę potrzebna i zalecana.

Książka, którą za chwilę zaczniesz czytać, pomaga przełamać najważniejszą barierę: poszerzyć słownictwo i przywyknąć do logiki języka, a przy tym zaoszczędzić dużo czasu i sił.

Metoda Edukacyjnego Czytania Ilyi Franka to specjalny sposób adaptacji tekstu służący do nieświadomego przyswajania języka obcego. Może być używana jako wsparcie, dodatek do praktyki mówienia w obcym języku, ale też jako główne narzędzie do uczenia się języka obcego. Czytamy po prostu książki przełożone według tej metody. Tekst jest podzielony na krótkie części – najpierw kawałek z wplecionym dosłownym polskim tłumaczeniem, a następnie ten sam tekst, ale już bez tłumaczenia. Tłumaczenie zawiera krótkie komentarze gramatyczne, semantyczne bądź fonetyczne. To zapewnia spokój i świadomość, że nic Ci nie umknie. Tekst jest przedstawiony jako całość, nie ma podziału na lewą i prawą część (z tłumaczeniem i bez), co zapewnia holistyczny odbiór informacji i nieświadome połączenie polskiej i oryginalnej treści.

Dodatkowo książka zawiera nagranie AUDIO z ponumerowanymi odcinkami. Dzięki temu możesz łatwo odnaleźć interesujący Cię fragment, odsłuchać go i ćwiczyć wymowę. Warto jednak rozważyć odsłuchiwanie nagrania dopiero po przeczytaniu całego tekstu lub większej jego części. Taki sposób pomaga nie rozpraszać się włączaniem plików czy powtarzaniem za lektorem i zachować przyjemność z lektury. Czytanie ma przede wszystkim sprawiać radość i być naturalnym kontaktem z językiem, a nie obowiązkiem nauki. Dzięki temu umysł przyswaja nowe treści lepiej i spokojniej, bez presji i napięcia.

Ostatecznie jednak wszystko zależy od Ciebie, Drogi Czytelniku. Wybierz taki sposób, który będzie dla Ciebie najbardziej wygodny i naturalny. Najważniejsze jest, by czytanie i słuchanie było przyjemnością, a nie obowiązkiem.

Jeśli dopiero zaczynasz się uczyć języka obcego, najpierw możesz czytać kawałek tekstu przełożonego (z tłumaczeniem), a później – tekst oryginalny. Jeśli podczas lektury oryginału umknęło Ci tłumaczenie jakiegoś słowa, jednak całość jest zrozumiała, to nie musisz szukać tłumaczenia. Na to słowo jeszcze na pewno trafisz w dalszej części. Sens śledzenia tekstu oryginalnego polega na tym, że przez jakiś czas (nawet krótko) czytający w obcym języku płynie bez koła ratunkowego. Po tym zaczyna znowu czytać tekst ze wsparciem tłumaczenia. I tak dalej. Nie trzeba wracać, żeby powtórzyć. Należy po prostu czytać dalej.

Oczywiście na początku poczujesz napływ nieznanych Ci słów i kombinacji. Nie powinieneś jednak się tego obawiać – przecież nikt nie będzie Cię z tego egzaminował. W miarę czytania (nawet jeśli to nastąpi w połowie albo pod koniec książki) wszystko się ustatkuje i będziesz zapewne zdziwiony: „I po co znowu te tłumaczenia, po co te podstawowe formy słów? Przecież i tak wszystko jest jasne!”. Kiedy nastąpi ten moment, zacznij postępować odwrotnie: najpierw czytaj część bez tłumaczenia, a później zaglądaj do części z tłumaczeniem.

Zapraszam do czytania!

.

Tatiana Ciszewska

(na podstawie

Metody Edukacyjnego Czytania

Ilyi Franka

DER SANDMANN (Piaskun)

DER SANDMANN

(Piaskun: „piaskowy człowiek”; der Sand — piasek; der Mann — mężczyzna, człowiek))

Nathanael an Lothar (Natanael do Lotara)

Gewiss seid Ihr alle voll Unruhe (z pewnością wszyscy jesteście pełni niepokoju; die Ruhe — spokój; unruhig — zaniepokojony, niespokojny), dass ich so lange — lange nicht geschrieben (że tak długo–długo nie pisałem; schreiben — pisać). Mutter zürnt wohl (matka z pewnością się gniewa; zürnen — gniewać się), und Clara mag glauben (a Klara może sądzić = możliwe, że sądzi; mögen — lubić; chcieć; móc /wyraża niepewne założenie/), ich lebe hier in Saus und Braus (że żyję tu w przepychu; sausen — szumieć, das Sausen = Saus — hałas; brausen — huczeć, pienić się, in Saus und Braus leben — żyć w przepychu) und vergesse mein holdes Engelsbild (i zapominam o moim słodkim anielskim obrazie; das Bild — obraz), so tief mir in Herz und Sinn eingeprägt (tak głęboko w moim sercu i umyśle wyrytym; der Sinn — umysł, myśl; einprägen — wpoić, utrwalić), ganz und gar (całkiem i zupełnie; ganz — cały, skończony; gar — wcale, zupełnie; ganz und gar — całkowicie). — Dem ist aber nicht so (ale tak nie jest: „temu jednak nie tak”); täglich und stündlich gedenke ich Eurer aller (codziennie i co godzinę wspominam was wszystkich; der Tag — dzień, täglich — codziennie; die Stunde — godzina, stündlich — co godzinę; gedenken — wspomnieć, pamiętać) und in süßen Träumen geht meines holden Clärchens freundliche Gestalt vorüber (i w słodkich snach przyjazna postać mojej ukochanej Klarusi przechodzi przede mną; der Traum, pl. die Träume — sen; marzenia; vorübergehen — mijać, przechodzić obok; vorüber — minęło, obok) und lächelt mich mit ihren hellen Augen so anmutig an (i uśmiecha się do mnie swoimi jasnymi oczami tak wdzięcznie; lächeln — uśmiechać się; hell — jasny; die Anmut — urok), wie sie wohl pflegte (jak ona zapewne miała w zwyczaju: „pielęgnowała”; wohl — chyba; pflegen — dbać, doglądać; pflegen zu + inf. — mieć w zwyczaju), wenn ich zu Euch hineintrat (gdy do was wchodziłem; hineintreten — wchodzić, treten — stąpać).

1. .

Gewiss seid Ihr alle voll Unruhe, dass ich so lange — lange nicht geschrieben. Mutter zürnt wohl, und Clara mag glauben, ich lebe hier in Saus und Braus und vergesse mein holdes Engelsbild, so tief mir in Herz und Sinn eingeprägt, ganz und gar. — Dem ist aber nicht so; täglich und stündlich gedenke ich Eurer aller und in süßen Träumen geht meines holden Clärchens freundliche Gestalt vorüber und lächelt mich mit ihren hellen Augen so anmutig an, wie sie wohl pflegte, wenn ich zu Euch hineintrat.

.

— Ach wie vermochte ich denn Euch zu schreiben (ach jak mogłem do was pisać; vermögen — móc, być w stanie), in der zerrissenen Stimmung des Geistes (w rozdartym nastroju ducha; zerreißen — rozrywać, rozdzierać; die Stimmung — nastrój; der Geist — duch, umysł), die mir bisher alle Gedanken verstörte (który do tej pory zakłócał mi wszystkie myśli; bisher — do tej pory; der Gedanke — myśl; verstören — zakłócać, niepokoić; stören — przeszkadzać)! — Etwas Entsetzliches ist in mein Leben getreten (coś przerażającego wkroczyło w moje życie; entsetzlich — przerażający, straszny; entsetzen — przerazić; treten — wkraczać, wchodzić; der Tritt — krok)!

2. .

— Ach wie vermochte ich denn Euch zu schreiben, in der zerrissenen Stimmung des Geistes, die mir bisher alle Gedanken verstörte! — Etwas Entsetzliches ist in mein Leben getreten!

.

— Dunkle Ahnungen eines gräßlichen mir drohenden Geschicks (mroczne przeczucia strasznego grożącego mi losu; die Ahnung — przeczucie; gräßlich — straszny, okropny; drohen — grozić; das Geschick — los) breiten sich wie schwarze Wolkenschatten über mich aus (rozciągają się nade mną jak czarne cienie chmur; sich ausbreiten — rozciągać się; breit — szeroki; der Schatten — cień; die Wolke — chmura), undurchdringlich jedem freundlichen Sonnenstrahl (nieprzeniknione dla każdego przyjaznego promienia słońca; durchdringen — przenikać; die Sonne — słońce; der Strahl — promień). — Nun soll ich Dir sagen (teraz powinienem ci powiedzieć), was mir widerfuhr (co mnie spotkało; widerfahren — przydarzyć się). Ich muss es (muszę to), das sehe ich ein (to widzę), aber nur es denkend (ale tylko o tym myśląc = jak tylko o tym myślę; denken — myśleć), lacht es wie toll aus mir heraus (to zaczynam się śmiać, jak salony: „śmiech jak szalony ze mnie na zewnątrz”; toll — szalony, dziki; herauslachen — wyśmiać; lachen — śmiać się).

3. .

— Dunkle Ahnungen eines gräßlichen mir drohenden Geschicks breiten sich wie schwarze Wolkenschatten über mich aus, undurchdringlich jedem freundlichen Sonnenstrahl. — Nun soll ich Dir sagen, was mir widerfuhr. Ich muss es, das sehe ich ein, aber nur es denkend, lacht es wie toll aus mir heraus.

.

— Ach mein herzlieber Lothar (ach, mój najdroższy Lotharze; das Herz — serce; lieben — kochać)! wie fange ich es denn an (jak mam to zacząć), Dich nur einigermaßen empfinden zu lassen (żeby dać ci choć trochę odczuć; einigermaßen — w pewnym stopniu), dass das, was mir vor einigen Tagen geschah (że to, co mi się przydarzyło kilka dni temu), denn wirklich mein Leben so feindlich zerstören konnte (mogło rzeczywiście tak wrogo zniszczyć moje życie; der Feind — wróg; feindlich — wrogi; zerstören — niszczyć)! Wärst Du nur hier (gdybyś tylko tu był), so könntest Du selbst schauen (to mógłbyś sam zobaczyć; schauen — patrzeć, oglądać); aber jetzt hältst Du mich gewiss für einen aberwitzigen Geisterseher (ale teraz z pewnością uważasz mnie za szalonego wizjonera; halten — trzymać, für jemanden, etwas halten — uważać coś/kogoś za; aberwitzig — szalony, zwariowany; der Geist — duch; sehen — widzieć).

4. .

— Ach mein herzlieber Lothar! wie fange ich es denn an, Dich nur einigermaßen empfinden zu lassen, dass das, was mir vor einigen Tagen geschah, denn wirklich mein Leben so feindlich zerstören konnte! Wärst Du nur hier, so könntest Du selbst schauen; aber jetzt hältst Du mich gewiss für einen aberwitzigen Geisterseher.

.

— Kurz und gut (krótko mówiąc), das Entsetzliche, was mir geschah (to straszne, co mi się przydarzyło; entsetzen — przerazić), dessen tödlichen Eindruck zu vermeiden ich mich vergebens bemühe (którego śmiertelnego wrażenia na próżno staram się uniknąć; der Tod — śmierć; der Eindruck — wrażenie; vermeiden — unikać; sich bemühen — starać się; vergebens — na próżno), besteht in nichts anderm (nie polega na niczym innym), als dass vor einigen Tagen (jak tylko na tym, że kilka dni temu), nämlich am 30. Oktober mittags um 12 Uhr (a mianowicie 30 października w południe o godzinie 12), ein Wetterglashändler in meine Stube trat (do mojego pokoju wszedł pewien sprzedawca barometrów; das Wetterglas — barometr; der Händler — handlarz; die Stube — izba, salon) und mir seine Ware anbot (i zaoferował mi swój towar; anbieten — oferować). Ich kaufte nichts (nic nie kupiłem) und drohte, ihn die Treppe herabzuwerfen (i zagroziłem, że zrzucę go ze schodów; drohen — grozić; herab — w dół; werfen — rzucać), worauf er aber von selbst fortging (na co on jednak sam odszedł; von selbst — sam z siebie, samodzielnie; fortgehen — odchodzić).

5. .

— Kurz und gut, das Entsetzliche, was mir geschah, dessen tödlichen Eindruck zu vermeiden ich mich vergebens bemühe, besteht in nichts anderm, als dass vor einigen Tagen, nämlich am 30. Oktober mittags um 12 Uhr, ein Wetterglashändler in meine Stube trat und mir seine Ware anbot. Ich kaufte nichts und drohte, ihn die Treppe herabzuwerfen, worauf er aber von selbst fortging.

.

Du ahnest (przeczuwasz), dass nur ganz eigne (że tylko całkiem własne; eigen — własny, osobliwy, swoisty), tief in mein Leben eingreifende Beziehungen (głęboko w moje życie ingerujące związki; eingreifen — ingerować, wtrącać się; die Beziehung — związek, relacja) diesem Vorfall Bedeutung geben können (mogą nadać temu zdarzeniu znaczenie; der Vorfall — zdarzenie; die Bedeutung — znaczenie), ja, dass wohl die Person jenes unglückseligen Krämers (ba, że osoba tego nieszczęsnego handlarza; das Glück — szczęście, das Unglück — nieszczęście; der Krämer — kramarz, handlarz) gar feindlich auf mich wirken muss (musi wręcz wrogo na mnie oddziaływać; feindlich — wrogi; wirken — działać). So ist es in der Tat (tak jest w rzeczywistości; die Tat — czyn). Mit aller Kraft fasse ich mich zusammen (z całą siłą zbieram się w sobie; die Kraft — siła; sich zusammenfassen — zebrać się w sobie), um ruhig und geduldig Dir aus meiner frühern Jugendzeit so viel zu erzählen (aby spokojnie i cierpliwie opowiedzieć ci tyle z mojego wczesnego dzieciństwa; ruhig — spokojny; die Geduld — cierpliwość; früh — wczesny; die Jugend — młodość; erzählen — opowiadać), dass Deinem regen Sinn alles klar und deutlich in leuchtenden Bildern aufgehen wird (że twojemu żywemu umysłowi wszystko stanie się jasne i wyraźne w świetlistych obrazach; rege — żywy, aktywny; der Sinn — umysł; klar — jasny; deutlich — wyraźny; leuchten — świecić; aufgehen — wschodzić).

6. .

Du ahnest, dass nur ganz eigne, tief in mein Leben eingreifende Beziehungen diesem Vorfall Bedeutung geben können, ja, dass wohl die Person jenes unglückseligen Krämers gar feindlich auf mich wirken muss. So ist es in der Tat. Mit aller Kraft fasse ich mich zusammen, um ruhig und geduldig Dir aus meiner frühern Jugendzeit so viel zu erzählen, dass Deinem regen Sinn alles klar und deutlich in leuchtenden Bildern aufgehen wird.

.

Indem ich anfangen will (gdy chcę zacząć), höre ich Dich lachen (słyszę twój śmiech; lachen — śmiać się) und Clara sagen (i Klarę mówiącą): »Das sind ja rechte Kindereien (to przecież prawdziwe dzieciństwa = dziecinady; das Kind — dziecko)!« — Lacht, ich bitte Euch, lacht mich recht herzlich aus (śmiejcie się, proszę was, wyśmiejcie mnie serdecznie; auslachen — wyśmiewać; lachen — śmiać się; recht — właściwy, prawidłowy)! — ich bitt Euch sehr (bardzo was proszę)! — Aber Gott im Himmel (ale Boże w niebie)! die Haare sträuben sich mir (włosy jeżą mi się; das Haar — włos; sich sträuben — jeżyć się) und es ist, als flehe ich Euch an, mich auszulachen (i jest tak, jakbym was błagał, żebyście mnie wyśmiali; anflehen — błagać), in wahnsinniger Verzweiflung (w szalonej rozpaczy; wahnsinnig — szalony; die Verzweiflung — rozpacz), wie Franz Moor den Daniel[1] (jak Franz Moor Daniela). — Nun fort zur Sache (a teraz do rzeczy; die Sache — sprawa, rzecz)!

7. .

Indem ich anfangen will, höre ich Dich lachen und Clara sagen: »Das sind ja rechte Kindereien!« — Lacht, ich bitte Euch, lacht mich recht herzlich aus! — ich bitt Euch sehr! — Aber Gott im Himmel! die Haare sträuben sich mir und es ist, als flehe ich Euch an, mich auszulachen, in wahnsinniger Verzweiflung, wie Franz Moor den Daniel. — Nun fort zur Sache!.

.

ZAPRASZAMY DO ZAKUPU PEŁNEJ WERSJI KSIĄŻKI

Przypisy

Przypisy końcowe

1 Franz Moor, Daniel – bohaterowie dramatu Friedricha Schillera „Zbójcy”. Franz Moor – czarny charakter; w jednej scenie drwi i śmieje się z rozpaczy wiernego sługi Daniela.

UCZ SIĘ JĘZYKÓW OBCYCH

CZYTAJĄC DWUJĘZYCZNE KSIĄŻKI

.

ANGIELSKI

NIEMIECKI

HISZPAŃSKI

FRANCUSKI

ROSYJSKI

WŁOSKI

.

LITERATURA ŚWIATOWA

W ORYGINALE Z TŁUMACZENIEM

NA POLSKI

. .

Odwiedź naszą stronę www.ifrank.pl

Table of Contents

KARTA REDAKCYJNA

AUDIO

UWAGA. Opis metody i książki. Wskazówki dla czytelnika

DER SANDMANN (Piaskun)

Przypisy