Rafał Robert Leniar

Philosophie dla ubogich

Wiersze z lat 2012 — 2022

© Rafał Robert Leniar, 2022

Teksty powstałe od 2012 do 2022 roku. W tym tomiku zamknięta została dekada tworzenia, wiersze z debiutu oraz dotychczas rozproszone.

Tematyka wierszy jest różna, autor w prosty sposób porusza filozoficzne zagadnienia (odniesienia do Diogenesa, Ockhama, zakładu Pascala), a także motywy mityczne (Pandora, Atlas, Ariadna i tym podobne). Jest również kilka tekstów (anty)metafizycznych oraz szczypta kontrowersji.

ISBN 978-83-8324-535-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Philosophie dla ubogich

2. Fraszka antyklerykalna

3. Cynik Diogenes zwinął interes

4. Tylko Pandora nie będzie chora

5. Amore nonsensore

6. Odbyt Boga

7. Jak anulowałeś III wojnę światową

8. Garoty

9. PTSŻ. ONB

10. Przebiśmieć

11. Zdrój, akwarela

12. * * * (mój bóg na łożu…)

13. Eyes bite

14. Zacięcie się brzytwą Ockhama

15. Kamyk, schron

16. Kwadrat apologetów i coś spoza niego

17. Skrzypy, adagio

18. Cyberlunatycznie

19. Bestia i bastion

20. Czubek piramidy (Maslowa)

21. Ewo — Łucja

22. Piłatyzm. Pisany dawno przed wojną

23. Wicca. Taniec

24. Młot na gołębice (poemat streszczenia)

25. * * (ktoś jest poetą…)

26. Płacz ze mną, synu

27. Wielkoduszność chłopca o twarzy tasiemca

28. Wyraj

29. Ostatni wiersz, jaki jestem w stanie z siebie wykrzesać

Fraszka antyklerykalna

Zakład Pascala mówi,

że wiara się nam opłaca,

nic ponoć nie tracimy,

ale zapełnia się — taca!

Cynik Diogenes zwinął interes

Ze spermy ofermy

Wyrósł

Bardzo ludzki

Człowiek

Tylko Pandora nie będzie chora

Cywilizacja spacja cywilizacja

Mitologia religia mitologia

Magia nauka coś czego się szuka

Krach życie piach

Ikar założył strój kąpielowy

Syzyf umieścił głaz na szczycie góry

Ariadnie kłębek przyszedł do głowy

Atlas już ledwo pręży muskuły

Amore nonsensore

Wieczorkiem mam schadzkę z amorkiem.

Mam ochotę się tulić i pieścić,

Ale samotnym zawsze wieczorkiem.

I mnie się to w głowie — nie mieści.

Żeby chociaż amorek

Zjawił się — w podwieczorek!

Nic z tego, miłosna złuda

Kolejny raz się… Nic uda!

Odbyt Boga

Bóg ma w odbycie niebyt

Jak anulowałeś III wojnę światową

to ja jak bomba

z opóźnionym zapłonem

ale to saper zakłóca

mój niepokój

Garoty

pismo jak bezradne opatula słowem

utykając ściegiem w kwiecie tuberozy

żeby nie kłaść kwiatu i poety trupem

ale także kuli nie zatrzymać w ruchu

wiesz że dla dozorców tyle to jest warte

co dwie krople potu i krwi niżej wargi

stwierdzić też niełatwo czemu igła w gardle

czyimś tak szczebiocze aż szczęka opadnie

PTSŻ. ONB

Puściłem tyłek sensu życia. Orgazmu nie było

Wchłania mnie to metro. Codziennie

wchodzę do niego jak w jelito węża;

całkiem samowolnie na wzór mi podobnych

szkodliwych gryzoni. I nie żebym myślał,

że człowieka od szczura mogą różnić tylko

malunki aniołów, sztuczne teogonie,

czy słowa kreślone na (toaletowym?)

nietrwałym papierze. Zresztą, o czym ja piszę?

Wiersze? Zbędna philosophia pauperum. Pełna tanich

wzruszeń i rzekomych cudów.

Nie przeproszę także za to, że nie żyję

jak asceta albo hedonista, ale

wślizguję się we wnękę. Przecież

od zawsze byłem tylko czarnym

baranem w wilczej skórze bez żadnych

perspektyw na brak śmierci oraz ze

szczurzą wiarą i twarzą, chociaż

czasem widziałem mistycznego diabła

po spłukaniu klozetu, kiedy urzekana

woda przestała się pienić, ale chyba częściej

widzieli go we mnie i na mnie postronni.

O czym już zresztą pisałem w wersie

szesnastym, pisząc swoją philosophię

pauperum w zatłoczonym, ciasnym i dusznym

metrze, które hamuje na moim przystanku.

Tytuł wymyśliłem w trakcie, a cały ten utwór

zostawię z biletem co atrakcyjniejszej wchodzącej

kobiecie. Niech poda go dalej. Tym, dla których jestem

jak robot. Robotnik. Nikt. Ocierający się złodziej

powietrza, który wysiada z metra jak z żywota i czuje ich

ulgę.

Przebiśmieć

zapuść się w miasto zabłądź

potraktuj jak wielki organizm

w którym każdy wieżowiec

oddycha wielopiętrowo

skażonym wiatrem

wmieszaj się w tłumy —

ich wartkie nurty porwą każdego

nie ma co liczyć na cień logiki

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.