Table of Contents

Wstęp

Rozdział 1 Widzę, że nieźle sobie radzisz

Rozdział 2 Nie ma perfekcyjnych kobiet

Rozdział 3 Bóg sobie z tym poradzi

Rozdział 4 Do pełna proszę

Rozdział 5 Patrz w lustro

Rozdział 6 Zrób sobie przerwę… i uwierz

Rozdział 7 Nie lękajcie się!

Rozdział 8 Czy ktoś może mi pomóc? Proszę!

Rozdział 9 Docenić pozytywy

Rozdział 10 Wolna, aby iść

Rozdział 11 Nie porównuj

Rozdział 12 Co mówisz?

Rozdział 13 Kształtowanie życia dziecka

Rozdział 14 Nie komplikuj

Rozdział 15 Raduj się drogą

Podsumowanie

O autorce

Przypisy

Informacje o książce:

Wstęp

Kilka lat temu mój przyjaciel John Maxwell przemawiał na jednej z naszych corocznych konferencji dla kobiet i rozpoczął uwagą, która wywołała ogromną reakcję. Powiedział: „Pewność siebie jest podnoszącym na duchu uczuciem występującym zanim w pełni zrozumiemy sytuację”.

John oczywiście żartował, ale mimo to uważam, że każda matka na tej konferencji mogłaby utożsamić się z tym stwierdzeniem. Przeżyłyśmy to jako mamy. Większość z nas z łatwością może przypomnieć sobie to naiwne poczucie pewności, które poczułyśmy pierwotnie w perspektywie macierzyństwa. Łatwo możemy wrócić pamięcią do sielankowych snów o naszym jeszcze nienarodzonym syneczku, naszej małej pociesze.

Pamiętamy także, kiedy trzeba było stawić czoła rzeczywistości.

Małe pociechy wkrótce stały się ząbkującymi niemowlakami, które płaczą i wymiotują wprost na nas i to dokładnie wtedy, kiedy założymy wyjściową sukienkę. Złościły się, tupały nóżkami i próbowały pić wodę z psiej miski. Wkrótce, zamiast poczucia pewności, zaczęłyśmy się zastanawiać, czy mamy wszystko, czego trzeba, żeby odpowiednio podejść do sprawy. Zaczęłyśmy dostrzegać nasze wady, skupiać się na porażkach i mieć poczucie niższości.

Jestem pewna, że wiem, o czym mówię. Każda mama (nieważne jak kompetentną może się wydawać) traci od czasu do czasu poczucie pewności siebie. Ale, dzięki Bogu, jest sposób, żeby tę pewność odzyskać. My, matki, na każdym etapie naszego życia możemy odzyskać poczucie pewności – nie to fałszywe i ulotne, o którym mówił mój przyjaciel John, ale to prawdziwe: to, które pozwala nam patrzeć w przyszłość z pewnością, nawet jeśli coś idzie źle; to, które pozwala nam patrzeć przed siebie zamiast wstecz, pomimo naszych błędów. Możemy odzyskać takie poczucie pewności, które pozwala nam śmiać się z własnych niedoskonałości i być pozytywnie nastawionymi względem siebie. Możemy być pewnymi siebie matkami i skupiać się na tym, co możemy zrobić, zamiast zamartwiać się tym, co nie leży w naszej mocy.

Jestem przekonana, że w tej chwili chrześcijańskie matki na całym świecie wołają o taką pewność siebie. Bóg nie stworzył nas do wychowywania dzieci w cieniu niepewności. Niepewność osłabia naszą wiarę. Okrada nas z naszej radości. Podstępem pozbawia nas śmiałości, której potrzebujemy, żeby naprawdę wyróżniać się w tym, do czego powołał nas Bóg.

Nawet profesjonalni sportowcy wiedzą, że to prawda. Ostatnio były światowej sławy koszykarz wyjaśniał, dlaczego niektórzy konkurenci utrzymują się na średnim poziomie, podczas gdy inni stają się mistrzami. Powiedział: „Różnica pomiędzy dobrym a świetnym graczem polega na całkowitej pewności. Nie możesz stracić pewności siebie!”. Mimo że cały czas mówił o sporcie, to samo tyczy się bycia matką – z jedną istotną różnicą: Różnica pomiędzy dobrą a świetną mamą polega na całkowitej pewności co do obecność Boga najwyższego.

Apostoł Paweł ujął to w następujący sposób: „My bowiem, […] którzy sprawujemy kult w Duchu Bożym i chlubimy się w Chrystusie Jezusie, a nie pokładamy ufności w ciele […]” (Flp 3:3).

Ten werset jest wspaniały, nieprawdaż? Podoba mi się pomysł przeniesienia mojej uwagi z moich naturalnych wad i niedociągnięć na zaufanie Jezusowi w pełni! Lubię moje życie dużo bardziej, od kiedy żyję w ten sposób. Jest to dla mnie niesamowite, co możemy osiągnąć, kiedy przestaniemy usilnie starać się sprostać pozornie nierealnym wymaganiom naszymi własnymi siłami, a zamiast tego oprzemy się na mocy i obietnicach Boga – ponieważ z Bogiem nie ma rzeczy niemożliwych.

Dlatego moja posługa nie jest dla mnie trudna. Kiedyś była, ponieważ sama ją taką uczyniłam. Skomplikowałam ją, zmuszając się do perfekcji i potępiając się za każdy błąd. Martwiłam się, czy zadowolę innych i zamęczałam się, próbując im zaimponować. Przeszłam długą drogę, zanim się poddałam. Teraz polegam tylko na Bogu i wstaję każdego dnia zdeterminowana, żeby ten czas był owocny w Jezusie. W rezultacie moja służba stała się dla mnie łatwiejsza. Jest ona po prostu tym, co robię, służbą pełnioną z pomocą Jezusa.

Mimo że posługa i macierzyństwo są różne, mają ze sobą coś wspólnego: są powołaniem. A kiedy Bóg wzywa nas do czegoś, daje nam łaskę, wiarę i namaszczenie (moc Ducha Świętego), aby to osiągnąć. Co więcej, jest przy nas podczas każdego kroku na tej ścieżce. Ta książka ma wam pomóc uświadomić to sobie.

Na kolejnych stronach nie znajdziecie instrukcji, jak postępować. Nie to mam zamiar wam przekazać. Chcę was zachęcić i zainspirować prawdami Bożego Słowa, które pomogą wam być matkami pewnymi siebie, bo do tego zostałyście stworzone. Poprzez Bożą łaskę chcę wam pomóc pozbyć się poczucia winy, potępienia i strachu, które powstrzymują was przed doświadczaniem pełnej i niepowtarzalnej radości płynącej z waszego powołania.

Ostrzegę was na wstępie, że diabeł będzie zwalczał w was to objawienie. On nienawidzi pewności siebie u matek. Nienawidzi jej, odkąd Bóg poinformował go w Edenie, że potomstwo kobiety zmiażdży mu głowę (1 Mż 3:15). Dlatego od wieków pracuje nad tym, żeby kobiety były uciśnione. Nie tylko nie podoba się mu to, co reprezentujemy, ale rozumie wpływ, jaki my – matki – mamy na przyszłe pokolenia. Wie, że w starym powiedzeniu kryje się prawda: „Ręka nad kołyską jest ręką, która rządzi światem”. Jest zdeterminowany, żeby zrobić wszystko, aby ta ręka choć trochę zadrżała.

Ale nie musimy mu na to pozwolić. Słowo Boże udowadnia to – od początku do końca. Daje nam przykłady matek, które zaufały Bogu, żyły śmiało i przezwyciężyły szatańskie strategie (o niektórych z nich opowiemy w tej książce). Najlepszą ze wszystkich jest historia młodej kobiety imieniem Maria, która urodziła Zbawiciela. Uwierzyła w Bożą obietnicę i dała światu Syna, który zdetronizował szatana raz na zawsze i dał zbawienie rodzajowi ludzkiemu. Chrześcijańskie matki pokonują szatana od tamtej pory. Odkrywają to, kim są w Chrystusie, pokładając wiarę w Słowo Boże i ucząc swoje dzieci tego samego.

W różnych aspektach życia matki są bardzo różne. Niektóre są gospodyniami o wielu talentach, uwielbiają gotować, piec, szyć i tworzą piękne domowe dekoracje. Inne są zabieganymi bizneswoman, które potrafią dobić interesu i jednocześnie pomóc w skomplikowanym zadaniu domowym. Niektóre mają wspierających i pomocnych mężów, inne są zdane na siebie. Niektóre mają dużo pieniędzy, które mogą wydać na dzieci, inne ledwo wiążą koniec z końcem.

Dzisiaj, tak samo jak w czasach biblijnych, nie ma czegoś takiego jak stereotypowa chrześcijańska matka. Zwycięskie, pewne siebie matki mogą mieć różne osobowości. Wystarczy jedno spojrzenie na to, jak ludzie, którzy osiągnęli wybitny sukces, opisują swoje matki, żeby zobaczyć, jak uderzająco różne potrafią być mamy:

• Abraham Lincoln powiedział, że jego matka była „aniołem”.

• Andrew Jackson opisuje swoją, jako „dzielną lwicę”.

• Poetka Maya Angelou porównała mamę do „huraganu o idealnej sile”.

• Stevie Wonder nazwał swoją „słodkim kwiatem miłości”.

Te wypowiedzi jasno dają do zrozumienia: Nie trzeba mieć określonej osobowości, żeby być świetną mamą. Nie trzeba wpasowywać się w określony schemat, żeby wychować dzieci, które będą dosłownie zmieniać świat. To dobra wiadomość dla nas wszystkich, ponieważ każda z nas jest niepowtarzalna. Ale jest jeszcze lepsza wiadomość: Nie trzeba wcale być idealną. Wystarczy jedynie wzrastać w swojej relacji z Bogiem i rozwijać wyjątkową ufność w Nim pokładaną.

Z Jego łaską każda z nas może to osiągnąć!

Rozdział 1 Widzę, że nieźle sobie radzisz

To, że słowa pewna siebie mama i Joyce Meyer mogą kiedykolwiek wystąpić razem na tej samej stronie, dowodzi dwóch rzeczy o Bogu. Po pierwsze: Jest On, bez wątpienia, absolutnym cudotwórcą. Po drugie: Ma niezłe poczucie humoru.

Kiedy po raz pierwszy rozpoczęłam podróż zwaną macierzyństwem, nie miałam nawet cienia poczucia pewności siebie. W zasadzie byłam skamieniała. Czułam się nieprzygotowana, niepewna i nieodpowiednia do roli – i miałam powody, żeby tak się czuć!

Kiedy urodziłam swoje pierwsze dziecko, nie wiedziałam nawet wystarczająco dużo, żeby zdać sobie sprawę, co się dzieje, kiedy trafiłam na porodówkę. Mój mąż zostawił mnie dla innej kobiety, kiedy byłam we wczesnej ciąży. Nie mając pieniędzy na prywatną opiekę medyczną, chodziłam do kliniki położniczej. Nigdy nie spotkałam tego samego lekarza dwukrotnie (w zasadzie byli to stażyści), dlatego brakowało mi podstawowych informacji, których potrzebuje świeżo upieczona matka.

W rezultacie przez pierwsze sześć miesięcy po tym, jak urodził się David, dosłownie obawiałam się, że go skrzywdzę. Wiele nerwów kosztowało mnie wykąpanie go. Nie miałam pojęcia, jak ciepła powinna być woda czy jak mocno mogę szorować jego ciało, żeby go nie zranić.

Jeśli słyszeliście moją historię, wiecie, że miałam również mnóstwo innych problemów. Nadal odczuwałam bolesne skutki wieloletniego molestowania seksualnego, którego doświadczałam, dorastając. Byłam nieszczęśliwa i zupełnie brakowało mi spokoju. Czułam się zniechęcona i pozbawiona nadziei. Nie mogąc spać, łykałam tabletki nasenne wydawane bez recepty. Nie mogąc jeść, przytyłam jedynie jakieś pół kilograma w całym okresie ciąży. Napięcie w moim ciele (potęgowane przez emocjonalną presję, pod którą się znalazłam) sprawiało, że czułam się okropnie.

W dodatku byłam bez grosza. Utrzymałam pracę przez większość ciąży, ale kiedy w końcu musiałam odejść, nie miałam jak zapłacić czynszu za moje małe mieszkanie nad garażem, które bez klimatyzacji czy nawet wentylatora było niczym piekarnik w 40-stopniowym upale. Nie chciałam przeprowadzać się z powrotem do rodziców ze względu na nadużycia, których dopuszczał się względem mnie ojciec. Dlatego kiedy moja fryzjerka zlitowała się nade mną i zaoferowała, żebym się do niej wprowadziła, przyjęłam ofertę.

Co gorsza, kiedy mój niewierny mąż pojawił się w szpitalu po porodzie, żeby uznać dziecko i poprosić mnie, żebym przyjęła go z powrotem, też się zgodziłam. Nie było dla mnie ważne, że miał kłopoty z prawem ani że nie miał własnego lokum. Zgodziłam się wprowadzić z nim do domu jego siostry, przynajmniej dopóki nie będę mogła wrócić do pracy.

Mogło się wydawać, że w moim życiu nie ma niczego dobrego, ale to nie była prawda. Było w moim życiu coś ważnego: Jako dziewięcioletnia dziewczynka poprosiłam Jezusa, żeby był moim Zbawicielem. Zamieszkał w moim sercu i – pomimo że były chwile, kiedy czułam się porzucona i odrzucona przez ludzi – On nigdy mnie nie opuścił.

To, co uczynił z moim życiem i życiem moich dzieci w ciągu tych wielu lat, które minęły od moich pierwszych przerażających dni macierzyństwa, graniczy z cudem. Oczywiście ci, którym znana jest moja historia, wiedzą, że Pan postawił na mojej drodze Dave’a, który jest wspaniałym i kochającym mężem. I dzisiaj czwórka naszych dorosłych dzieci pomaga nam w taki czy inny sposób w naszej posłudze. Wszystkie są utalentowane i wspaniałe. Kochają Pana. Są błogosławieństwem nie tylko dla mnie, ale dla wielu innych ludzi. Wszystkie mają teraz swoje dzieci i okazują się świetnymi rodzicami.

Dzisiaj mogę szczerze powiedzieć, że jestem podekscytowana tym, na jakich ludzi wyrosły moje dzieci (i wnuki!). Dlatego z Bożą łaską mam do przekazania świadectwo. Ale nawet mimo tego chichoczę na samą myśl, że Pan pragnie, abym podzieliła się z wami tą książką. W końcu droga do pewności siebie w macierzyństwie była dla mnie wyjątkowo długa. Wiele brakowało mi do „tradycyjnej” matki i popełniłam po drodze mnóstwo błędów. Dlatego z przekonaniem mogę powiedzieć, że jeśli Bóg pomógł mi być dobrą matką, może pomóc też wam. Jestem przekonana, że może przemienić tę zagadkową, onieśmielającą podróż, jaką jest macierzyństwo, w największe zwycięstwo. Co więcej, może nauczyć was, jak radować się z każdego kroku na tej drodze.

Brak instrukcji obsługi

Osobiście kładę duży nacisk na radość. Spędziłam tyle lat, będąc nieszczęśliwą, że teraz jestem zdeterminowana cieszyć się życiem. Nie mam zamiaru za to przepraszać, ponieważ wierzę, że to tak samo istotne dla Boga, jak i dla mnie.

W innym wypadku po co Bóg umieszczałby w Biblii tyle podobnych wersetów?

Ja przyszedłem po to, aby [owce] miały życie, i miały je w obfitości.

Ewangelia Jana 10:10

Bo królestwo Boże – […] to sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym.

List do Rzymian 14:17

Piszemy to w tym celu, aby nasza radość była pełna.

1 List Jana 1:4

Niewątpliwie Bóg chce, abyśmy my, wierzący, cieszyli się życiem, za które ofiarował się Jezus. I wierzę, że On pragnie, aby każda chrześcijańska mama wpasowała się w opis „matki radującej się dziećmi” zawarty w Psalmie 113 (Ps 113:9, BP).

Jednakże, jeśli mamy być całkowicie szczere, musimy przyznać, że czasami nie doświadczamy tej radości. Pomimo że kochamy nasze dzieci i zgadzamy się w teorii, że bycie matką to jedna z największych przyjemności życia, radość macierzyństwa, zostaje pogrzebana pod natłokiem obowiązków, zmartwień i ogólną frustracją. Gdyby ktoś zapytał: „Nieźle sobie radzisz, co?”, zbyt często padłaby odpowiedź przecząca.

Nie tylko codzienne wymogi macierzyństwa okradają nas z radości (mimo że mogą wydawać się niekończące i wyczerpujące), ale także poczucie odpowiedzialności za nasze rodziny. Jesteśmy świadome tego, jak bardzo nasze dzieci są od nas zależne i często obawiamy się, że je zawiedziemy, że tak naprawdę nie wiemy, co robić. Że nie dajemy im wszystkiego, czego im potrzeba.

Jako mamy być może nie mówimy o tym często, ale to nie znaczy, że obawy nie istnieją. Według ankiety przeprowadzonej kilka lat temu większość rodziców sama jest swoimi największymi krytykami [1]. Często są nękani poczuciem winy:

• Obawiają się, że popełnią zbyt wiele błędów.

• Boją się, że nie poradzą sobie z problemami swoich dzieci.

• Czują, że nie są dla swoich dzieci takim przykładem, jakim być powinni.

• Żałują niektórych wyborów, których dokonali jako rodzice, i myślą, że jest za późno, żeby to naprawić.

• Wątpią w swoje umiejętności nawiązywania kontaktu ze swoimi dziećmi i boją się, że nie sprostają wyzwaniom stawianym przez rzeczywistość.

Doskonale to rozumiem. Też miewałam takie zmartwienia przez wiele lat. Moje dzieci różnią się od siebie i każdy etap ich rozwoju pociągał za sobą nieoczekiwane wyzwania, którym myślałam, że nie podołam. Jakże bym chciała, żeby do każdego z nich (tak jak do sprzętu AGD) dołączona była kompletna instrukcja! Bóg uczyniłby macierzyństwo znacznie łatwiejszym, gdyby do dużego palca u stopy niemowlęcia przypinał broszurkę, w której można by było przeczytać: „Dla osiągnięcia optymalnych rezultatów w okresie niemowlęcym należy…, w wieku dwóch lat należy…, w okresie dojrzewania należy…”.

Ale oczywiście Bóg wybrał inną metodę – dla mnie, dla ciebie, dla każdej mamy.

Dlaczego?

Wierzę, że Bóg ma lepszy plan. Chce, abyśmy odkrywały głębokie, tajemnicze, a czasami wzburzone wody macierzyństwa w ten sam sposób, w jaki uczniowie poruszali się po burzliwych wodach Jeziora Galilejskiego (patrz Mt 4:35-41). Chce, żebyśmy przestały się bać i zawierzyły Jemu, abyśmy uwierzyły, że na pokładzie naszej łodzi jest Bóg, Stwórca Wszechświata, nieważne, jak mocno wieje wicher ani jak wysokie są fale, my przeprawimy się zwycięsko na drugi brzeg!

Możecie powiedzieć: „Ale Joyce, w tej chwili nie czuję się na siłach, żeby zwycięsko dotrzeć na drugi brzeg! Moje raczkujące dziecko jest kapryśne, starsze dzieci mają problemy w szkole, a nastoletnie buntują się w sposób, jakiego się nie spodziewałam. Patrząc na to wszystko, mój rodzicielski statek nabiera wody i szybko tonie”.

Rozumiem. Byłam tam i odkryłam, że jest tylko jeden sposób, aby utrzymać się na powierzchni przy tego typu sztormach: Odwróć swój wzrok od swoich uczuć i spójrz na Jezusa. Miej odwagę uwierzyć, ponieważ zawierzając Jemu, to co mówi List do Rzymian staje się prawdą również dla ciebie:

Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował.

List do Rzymian 8:37

Co oznacza pełne zwycięstwo? Wierzę, że oznacza ono, iż zostaliśmy przez Boga uposażeni do przezwyciężania wszelkiego rodzaju trudności. Oznacza to, że możemy śmiało spojrzeć na życie i powiedzieć: „Nic w życiu mnie nie pokona, ponieważ Bóg mieszka we mnie. Daje mi wszystko, czego trzeba, żebym mógł poradzić sobie z tym, do czego mnie powołał. Mogę wygrać każdą bitwę, ponieważ wszystko, czego potrzebuję, mam w Jezusie Chrystusie. Ponieważ w Niego wierzę, mam, czego mi trzeba!”.

Mam, czego mi trzeba

Nie można się cieszyć, obawiając się porażki. Ale kiedy już wiemy całym sercem, że mamy wszystko, czego nam trzeba, bycie mamą jest dużo większą radością. Jest się nią z radosnym poczuciem pewności i w niepowtarzalny dla siebie sposób. Można również doświadczyć wolności i radości, pomagając dzieciom wyrastać na wyjątkowe osoby.

Wyobraźcie to sobie. Pomyślcie, o ile radośniej byłoby witać każdy dzień – nie ze spuszczoną głową i przygarbionymi ramionami, skupiając się na swoich niedociągnięciach – ale pozwalając Bogu być tarczą i głowę podnosić (patrz Ps 3:4). Wyobraźcie sobie, że macie takie zaufanie do tego, czym obdarzył was Bóg, że przyjmujecie rolę matki z ogromną radością i podekscytowaniem. Tak się dzieje, kiedy wierzymy, że Bóg wyposażył nas we wszystko, czego potrzebujemy, aby być pewną siebie, spełnioną mamą.

Możecie powiedzieć: „Wiem, że masz rację Joyce, ale nie czuję się wcale utalentowana do bycia matką. W rzeczywistości czasami czuję, że nie mam za wiele do zaoferowania”. Jeśli tak uważacie, pragnę się podzielić z wami inspiracją ze Starego Testamentu na temat matki, która czuła się tak samo jak wy – zanim doświadczyła jednego z największych cudów wszechczasów.

Biblia po raz pierwszy wspomina o niej w 1 Księdze Królewskiej 17:9. Bóg wskazuje prorokowi Eliaszowi osobę, którą wybrał, aby go żywiła podczas głodu wywołanego suszą. Bóg powiedział do Eliasza: „Wstań! Idź do Sarepty koło Sydonu i tam będziesz mógł zamieszkać, albowiem kazałem tam pewnej wdowie, aby cię żywiła”.

Z ludzkiej perspektywy plan Boga wydawał się nieco nierozsądny. Tej wdowy nie było nawet stać, aby wyżywić swojego własnego syna – w jaki sposób miała jeszcze nakarmić proroka? Kiedy Eliasz stanął u jej drzwi, nie miała nic, była zdesperowana. Możecie sobie wyobrazić, jak odpowiedziała, kiedy Eliasz poprosił ją o kromkę chleba:

Na to odrzekła: Na życie Pana, Boga twego! Już nie mam pieczywa – tylko garść mąki w dzbanie i trochę oliwy w baryłce. Właśnie zbieram kilka kawałków drewna i kiedy przyjdę, przyrządzę sobie i memu synowi [strawę]. Zjemy to, a potem pomrzemy.

1 Księga Królewska 17:12

To matka, która czuje, że nie ma nic do zaoferowania! Ta kobieta przebija nas wszystkie! A jednak Bóg zobaczył w niej coś, czego ona w sobie nie dostrzegała. Dostrzegł w niej fontannę błogosławieństwa, która w Jego rękach nigdy nie wyschnie. Dlatego poinstruował Eliasza, aby jej powiedział:

Nie bój się! Idź, zrób, jak rzekłaś; tylko najpierw zrób z tego mały podpłomyk dla mnie i przynieś mi! A sobie i swemu synowi zrobisz potem.

Bo tak mówi Pan, Bóg Izraela: Dzban mąki nie wyczerpie się i baryłka oliwy nie opróżni się aż do dnia, w którym Pan spuści deszcz na ziemię.

Poszła więc i zrobiła, jak Eliasz powiedział, a potem zjadł on i ona oraz jej syn, i tak było co dzień.

Dzban mąki nie wyczerpał się i baryłka oliwy nie opróżniła się, zgodnie z obietnicą, którą Pan wypowiedział przez Eliasza.

1 Księga Królewska 17:13-16

To nie tylko piękna biblijna historia, ale i historia każdej chrześcijańskiej matki. Każda z nas zdaje sobie sprawę, w tym, czy innym momencie, że nie jesteśmy w stanie same sprostać potrzebom naszego dziecka. W świecie wypełnionym niebezpieczeństwem nie możemy zagwarantować mu ochrony. W świecie wypełnionym duchową ciemnością nie możemy zawsze otaczać je światłem. W świecie pełnym pytań nie znamy wszystkich odpowiedzi.

Polegając tylko na własnej sile, wszystkie jesteśmy jak ta wdowa – nasz dzban jest żałośnie pusty.

Ale mimo to nie musimy się martwić! Bóg obiecał uczynić dla nas to samo, co zrobił wiele lat temu w Sarepcie. Jeśli zrobimy krok w wierze i oddamy Mu to, co mamy, On uczyni nasze życie nieustannym cudem. Będzie z nas wylewał niekończące się pokłady swojej miłości, siły i łaski. Da nam, czego potrzeba nie tylko nam i naszym dzieciom, ale i innym.

Dlatego radujcie się! Zamiast skupiać się na własnych słabościach i niedociągnięciach, celebrujcie moc Tego, który jest w was. Za każdym razem, kiedy szatan próbuje zachwiać waszą pewnością siebie i zatopić wasz rodzinny statek, przypomnijcie mu o tym, że…

• Sam Bóg powiedział „Nie opuszczę cię ani nie pozostawię” (Hbr 13:5).

• Bóg „pozwala nam zawsze zwyciężać w Chrystusie” (2 Kor 2:14).

• „Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa […] napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich w – Chrystusie” (Ef 1:3).

Kiedy zawierzycie Bogu i rozważycie powyższe wersety, będziecie w stanie zaakceptować wyjątkowe wyzwania macierzyństwa z nową śmiałością i radością. Będziecie żyły tak, jak zostałyście do tego stworzone, kochając każdą kolejną minutę macierzyństwa.

Bez wątpienia mogę powiedzieć: Teraz na pewno dacie radę!

Rozdział 2 Nie ma perfekcyjnych kobiet

Chciałabym być idealną matką…

ale jestem zbyt zajęta wychowywaniem dzieci.

autor nieznany

W rzeczywistości ona nie istnieje. Ale gdzieś w zakamarkach umysłu każdej matki jest wiecznie żywa i przysparza wielu problemów.

Jej dom jest zawsze nieskazitelny. (Żadnych zagraconych szuflad. Wszystko zorganizowane i przechowywane w ładnych, dobrze oznaczonych pojemnikach). Jej ogród warzywny jest cudem rolnictwa (organicznym oczywiście). Szyje jak krawcowa, interesy załatwia jak dyrektor generalny, gotuje posiłki dla biednych i codziennie ćwiczy na lokalnej siłowni. I robi to wszystko z niezachwianą cierpliwością, wdziękiem i uśmiechem.

Niektórzy mogą ją uważać za dzielną niewiastę z Księgi Przypowieści Salomona 31. Ale prawda jest taka, że nią nie jest. Kobieta z Księgi Przypowieści Salomona została nam dana jako biblijna inspiracja. Pokazuje cele, ku którym należy zmierzać przez wiarę i bojaźń Bożą. Ale ta kobieta, którą my próbujemy być, jest falsyfikatem stworzonym przez naszą własną niepewność, która czyni, że czujemy się gorsze i godne potępienia. Jest pięknym, aczkolwiek niedoścignionym obrazem idealnej matki, która wpędza nas wszystkie w poczucie porażki, niezależnie od tego, czego byśmy nie zrobiły.

Ona jest powodem, dla którego w jednej z ankiet przeprowadzonej na ponad 500 matkach perfekcjonizm był numerem jeden na liście przeszkód, które nie pozwalają mamom cieszyć się codziennymi momentami.

Ten rozdział jest o tym, jak się jej pozbyć, ponieważ ta nieskazitelna, fikcyjna kobieta zbyt długo już podkopuje pewność mam. Powoduje zbyt wiele kłopotów i odbiera radość. Nie ma zatem wątpliwości: musimy ją odsunąć i zastąpić kimś bardziej duchowym.

Jedyne pytanie brzmi – kogo powinnyśmy wybrać?

Jak już wspomniałam, kobieta z Księgi Przypowieści Salomona jest oczywistym zwycięzcą. Ale są też inne postaci w Biblii, które możemy wybrać: Kobiety, które występują w pierwszym rozdziale Ewangelii Mateusza, zwanym rodowodem (patrz Mt 1:1-16).

Ogólnie rzecz ujmując, rodowód nie jest znany jako pełen inspirującej zawartości. Ale jeśli chodzi o dostarczenie pierwszorzędnych wzorów macierzyństwa, jest z Bożą mocą kopalnią złota. Odkrywa, jakie matki nasz wszechwiedzący, mądry Bóg wybrał do drzewa genealogicznego Jezusa.

W rodowodzie pojawia się obraz matek, za pośrednictwem których Bóg naprawdę czyni cuda – i jest to obraz, który nie jest nawet bliski „ideałowi”.

Weźmy na przykład Sarę, która jako żona Abrahama jest wymieniona (ale nie z imienia) w Ewangelii Mateusza 1:2. Była ona daleka od ideału. W istocie popełniła kilka szokujących błędów. Jeśli czytałyście jej historię, pewnie kojarzycie niektóre z nich.

• Zniecierpliwiła się Boskim planem i wpadła na swój własny plan, jak dać światu syna, którego On obiecał – zaaranżowała romans swojego męża ze służącą.

• Stała się zazdrosna o syna służącej i zażądała, aby oboje wygnać, mimo protestu męża.

• Kiedy Bóg ponownie się pojawił – osobiście – aby potwierdzić swoją obietnicę, dosłownie roześmiała się z niedowierzania.

Sara nie byłaby kandydatką na Chrześcijańską Matkę Roku, nieprawdaż? A mimo to Bóg wybrał ją i powiedział: „Jest to kobieta, z którą mogę coś zdziałać!”, co oczywiście okazało się prawdą. Sara w końcu uwierzyła Bogu, poczęła Izaaka i znalazła swoje miejsce w „bohaterskich przykładach wiary” (Hbr 11).

Następnie Rachab (Mt 1:5), kolejna kobieta wymieniona w rodowodzie Chrystusa, która zaznacza swoją obecność w Piśmie Świętym w pierwszej kolejności jako prostytutka mieszkająca w podłym mieście Jerychu. Rachab nie miała żydowskiego rodowodu ani przeszłych zasług, dzięki którym można by ją polecić, a Bóg i tak ją wybrał. „Jest to kobieta, z którą mogę coś zdziałać!”, powiedział Bóg i ona też w końcu znalazła swoje miejsce w „bohaterskich przykładach wiary”.

Nie zapomnijmy o Batszebie. Batszeba odegrała znaczącą rolę w jednym z głównych biblijnych skandali. Została żoną Króla Dawida na drodze cudzołóstwa i zaszła w ciążę. Ale zamiast odrzucić Batszebę jako pełną wad, Bóg spojrzał na nią i powiedział: „Jest to kobieta, z którą mogę coś zdziałać!”. Batszeba dojrzała do bycia pełną wiary, dzielną kobietą, która, według niektórych naukowców, stała się wzorem dla kobiety opisanej we wspomnianej Księdze Przypowieści Salomona 31.

Bóg nie jest zaskoczony

Wierzę, że matki takie jak Sara, Rachab i Batszeba mogą być wielką inspiracją. Mogę identyfikować się z tym, że miały swoje wady i popełniały błędy. Jak każdy człowiek muszę sobie radzić z własnymi wadami i popełniam wiele błędów.

Nie tylko byłam boleśnie niedoskonała we wczesnych latach macierzyństwa, ale także kiedy Bóg po raz pierwszy powołał mnie do głoszenia Jego Słowa, byłam jawnie żenująca. Pojawiłam się na moim pierwszym spotkaniu biblijnym w krótkich spodenkach, paląc papierosa.

Skąd mogłam wiedzieć!

Ale to nie powstrzymało Boga. On i tak mnie namaścił i spotkania biblijne osiągnęły sukces. (Umysły religijne mogą mieć problem z pojęciem tego, ale to prawda). Ludzie przychodzili, a ich liczba rosła. Bóg dał mi łaskę i pobłogosławił mnie, nie dlatego, że paliłam i ubierałam się nieodpowiednio, ale dlatego, że wiedział, jak Go kocham i że chcę się Mu podobać. Wylał na mnie swoje wielkie miłosierdzie, ponieważ wiedział, że pozwolę Mu działać i zmieniać się w miarę upływu czasu.

Robi to do dnia dzisiejszego i jako mama mogę was zapewnić, że zrobi to także dla was. Namaści was i sprawi, że będziecie błogosławieństwem dla waszej rodziny pomimo waszych przepełnionych rupieciami szuflad, ogrodniczych wpadek i okazjonalnych wybuchów zniecierpliwienia. Dopóki ufacie, że to zrobi, Bóg będzie pomagał wam odnosić sukcesy w macierzyństwie i wypełni swoje plany poprzez was, nie dlatego, że jesteście idealne, ale dlatego, że On jest idealny.

Bóg prosi nas tylko o kilka prostych rzeczy:

1. Przyjmijcie Jezusa Chrystusa jako swojego Pana i Zbawcę.

2. Poznajcie Jego i Jego Słowo i rozwijajcie głęboką, bliską, osobistą z Nim relację.

3. Polegajcie na Nim i zaufajcie Jego mądrości i sile w każdej sytuacji, w jakiej się znajdziecie.

4. Podążajcie za przewodnictwem Ducha Świętego, bo On prowadzi nas do prawdy wiecznej i nieustannie zmienia nas na obraz i podobieństwo Chrystusa.

Dobrą wiadomością jest to, że pomimo tego, że Bóg każe nam te zadania wykonać, obdarza nas nieustannie swoją łaską niezbędną do tego. Kiedy będziemy na Nim polegać, zrobimy postępy, ale nie staniemy się dumne i nie przypiszemy sobie tej zasługi. Będziemy prowadzić wdzięczne życie przepełnione chwałą Boga i dziękczynieniem za Jego dobroć i miłosierdzie. Nasza podróż z Bogiem to nieustanny postęp, i – na szczęście dla nas – On będzie nad nami pracował do końca naszych dni.

Dlatego możemy zapomnieć o presji bycia ideałem. Możemy spokojnie popełniać błędy, przyznawać się do nich i żyć dalej, wiedząc, że Bóg zawsze kocha nas bezwarunkowo i że nie ma potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie (patrz Rz 8:1). Możemy przeżywać każdy dzień w zupełnej pewności i mówić: „Dobrze mi idzie!”.

Dlaczego tak trudno przychodzi nam powiedzieć takie rzeczy, jak: „Popełniłam błąd”, albo „To nie jest moja mocna strona” czy też „Jestem u kresu”? Dlaczego wydajemy się być wiecznie zaskoczone i skonsternowane naszymi własnymi naturalnymi słabościami?

Boga one nie dziwią.

Spójrzmy na to, co mówi w Księdze Jeremiasza 1:5: „Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię”. Bóg wiedział, że nie będziesz idealna – tylko Jezus jest idealny – ale mimo to wybrał cię i powołał do jednego z najważniejszych zadań na ziemi – bycia matką. Wziął twoje słabości pod uwagę już na samym początku i przewidział je, posyłając Jezusa, aby był twoim miłosiernym i wiernym arcykapłanem (patrz Hbr 2:17).

Nie takiego bowiem mamy arcykapłana, który by nie mógł współczuć naszym słabościom, lecz poddanego próbie pod każdym względem podobnie [jak my] – z wyjątkiem grzechu. Przybliżmy się więc z ufnością do tronu łaski, abyśmy doznali miłosierdzia i znaleźli łaskę pomocy w stosownej chwili [odpowiednią pomoc, która przychodzi dokładnie wtedy, kiedy jej potrzebujemy].

List do Hebrajczyków 4:15-16

Pomyślcie o tym! Macie Arcykapłana, który was rozumie. Nie wymaga od was, żebyście były idealne każdego dnia, żeby być z Nim w relacji. A jeśli On nie wymaga od was perfekcji, nie musicie jej wymagać od siebie. On chce, abyście oddały Jemu obszary waszego życia, które wymagają poprawy. On wam w tym pomoże – nie musicie robić wszystkiego same; ale musicie z Nim współdziałać, aby On mógł działać w waszym życiu. Możecie się odprężyć i cieszyć życiem, wiedząc, że On jest z was zadowolony i obdarza was swoją łaską.

Pan moim sędzią

Możecie powiedzieć: „Ale Joyce, czy naprawdę mogę uwierzyć, że Bóg jest ze mnie zadowolony, mimo że cały czas coś knocę i czasami grzeszę?”.

Tak, ale żeby to zrobić, musicie sobie coś uświadomić. Musicie zdać sobie sprawę, że jako dzieci Boże, jesteście nowym i cudownym stworzeniem. Wasz duch na nowo odrodził się w Jego obrazie. Macie Jego własną naturę w swoim wnętrzu. Kiedy On patrzy na to, kim jesteście, widzi podobieństwo do Jezusa i mówi o was to samo, co o Nim:

To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.

Ewangelia Mateusza 17:5

Nie puszczajcie tego mimo uszu. Zanurzmy się w tym na moment:

Bóg ma upodobanie w Jezusie i tak samo ma upodobanie w tobie. Cieszy się, że Go kochasz i że chcesz wzrastać i uczyć się. Miej odwagę uwierzyć. Możesz chcieć się zatrzymać i powiedzieć kilka razy każdego dnia: „Mimo że nie jestem idealna, Bóg mnie kocha. Ma we mnie upodobanie!”.

To jednak nie oznacza, że Bóg będzie pochwalał wszystko, co zrobisz. Kiedy robisz coś źle, poprawi cię. Będzie oczekiwał twojej skruchy, przyjęcia Jego przebaczenia i przyjęcia Jego łaski koniecznej do zmiany zachowania. Ale przez to wszystko Jego miłość i zachwyt nad tym, kim jesteś, pozostanie stały.

Jako matka rozumiem, jak to jest możliwe. Ani jedno z czwórki moich dzieci nie robi wszystkiego tak, jakbym chciała, ale tak czy inaczej, jestem z nich zadowolona. Kocham spędzać z nimi czas i rozmawiać z nimi. Kocham obserwować, jak się rozwijają i dorastają. Jestem zachwycona tym, kim są. Co więcej, nie będę tolerować nikogo, kto przyjedzie powiedzieć mi, że coś z nimi jest nie tak. To moje dzieci, poprawianie ich to niczyja sprawa!

Bóg tak samo czuje względem nas. Kiedy szatan zaczyna krytykować i potępiać nas, On nie chce, żebyśmy to znosili. Chce, żebyśmy powiedzieli: „Jestem dzieckiem Bożym. Nie muszę słuchać oskarżeń wroga”.

Szczerze, nie powinnyśmy nawet same siebie krytykować. Nie możemy żyć w pewności, jeśli zawsze myślimy: „Nie powinnam była tego robić. Nie powinnam była tego mówić. Powinnam była się dzisiaj więcej pomodlić. Powinnam była spędzić więcej czasu na pogłębianiu Słowa. Nie powinnam była być taka niecierpliwa. Powinnam była więcej przytulać dzieci. Czuję się taka winna. Jestem złym rodzicem”.

Jeśli tego typu myśli nadal przebiegają ci po głowie, zatrzymaj je! (patrz 2 Kor 10:5). Przestań pozwalać Złemu krytykować każdą drobną rzecz i przyjmij postawę świętego Pawła. Kiedy ludzie zaczęli go krytykować, powiedział:

Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będę osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki. Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę. Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią.

1 List do Koryntian 4:3-4

Oto co nazywam wolnością! I tego Bóg chce dla nas wszystkich. Chce, abyśmy porzucili zwyczaj osądzania i krytykowania samych siebie. Chce, abyśmy mówili: „Jestem zdeterminowany dawać z siebie to, co najlepsze każdego dnia, ale nawet jeśli mi się to nie uda, nie będę się o to martwić. Zaufam Bogu, że jeśli zrobię coś, co Mu się nie podoba, przemówi do mnie i pokaże, jak to zmienić”.

Bóg może pracować nad nami, kiedy tak myślimy. Dopóki Go kochamy, kroczymy razem z Nim i pokładamy wiarę w Jego perfekcję, zamiast w naszą własną, nieważne, ile błędów popełnimy ani ile rzeczy nam nie wyjdzie, On zawsze sprowadzi nas na dobrą ścieżkę!

Jak prawdziwi ludzie radzą sobie z prawdziwym światem

Często martwimy się o nasze pomyłki i niedoskonałości, ponieważ wiemy, że nasze dzieci nas obserwują i widzą wszystko. Jesteśmy niezwykle wyczulone na dawanie dobrego przykładu do naśladowania naszym dzieciom. To prawda, że jesteście wzorem dla waszych dzieci, ale nie musicie być idealne, żeby być godnymi naśladowania.

Tak naprawdę jeśli świadomie przyznacie się do błędu i okażecie natychmiastową skruchę, jeśli zaufacie Bogu i odrzucicie uczucie potępienia, wasze niedoskonałości mogą być wielką pomocą dla waszych dzieci. Mogą nauczyć je, jak prawdziwi ludzie radzą sobie w prawdziwym świecie. Mogą dać waszym dzieciom szansę zobaczenia, że pomimo tego, że wszyscy jesteśmy niedoskonali, nadal możemy otrzymać Boże przebaczenie i sprawić, że wszystko się ułoży.

To jedna z najbardziej wartościowych lekcji, jaką możemy dać dzieciom. Muszą wiedzieć, że my, jako zdrowi duchowo wierzący, nie ukrywamy naszych wad. Możemy mówić o nich otwarcie i dzielić się z innymi tym, czego się nauczyliśmy i jak sobie z tym radzić. Możemy być szczerzy w kwestii naszej własnej ludzkiej natury i użyć naszych błędów, aby zachęcić innych i uspokoić ich.

To nie jest coś, co głoszę. To jest coś, co zaczęłam wprowadzać w czyn w osobistym życiu wiele lat temu. Pamiętam czasy, kiedy Dave i ja toczyliśmy zażarte dyskusje na oczach jednego lub wszystkich naszych dzieci. Dzieci były smutne, że rodzice się kłócą, czasami nasze kłótnie doprowadzały ich do płaczu. Dave’owi i mi oczywiście było przykro za nasze zachowanie i zmartwienie dzieci, ale zamiast czuć się winnymi, wykorzystaliśmy tę okazję, żeby dać im wartościową lekcję. Powiedzieliśmy im, że ludzie popełniają błędy i że nie powinniśmy byli się złościć. Powiedzieliśmy im o Bożym przebaczeniu i przebaczeniu względem siebie, a także wyjaśniliśmy, że w prawdziwym świecie ludzie czasami się nie zgadzają i muszą to sobie wyjaśnić, ale nadal bardzo się kochają.

Na szczęście Dave i ja nieczęsto mieliśmy takie sprzeczki przed dziećmi. Jeśli tak by było, mogłoby mieć to na nie zły wpływ. Mogłyby zacząć czuć się niepewnie albo stać się rozgniewane i kłótliwe.

Dzieci mają tendencję do powielania tego, co widzą u swoich rodziców, ale zapamiętajcie: najbardziej wpływa na nie to, co widzą nieustannie. Nie musicie się zatem martwić każdym potknięciem. Nie musicie myśleć, że źle wpłyniecie na dzieci za każdym razem, kiedy popełniacie błąd. Skupcie się na dawaniu im dobrego przykładu, a mogę was zapewnić, że nie wpłyną na nich okazjonalne pomyłki.

Niech widzą, jak codziennie się modlicie. Niech słyszą, jak regularnie chwalicie Boga za jego wierność. Niech obserwują, jak się potykacie, wstajecie i nadal kroczycie w wierze i miłości. Pokażcie swoim dzieciom przez stały przykład, jak pokładać ufność nie w sobie, ale w Bogu.

Tę drogę wybrała Kristin Armstrong.

Jej było jednak łatwo. Jak wyjaśnia w swojej książce A Work in Progress: An Unfinished Woman’s Guide to Grace, spędziła lata, zmuszając się do perfekcji… i jak wszystkie zewnętrzne pozory wskazują, udało jej się. W szkole uczyła się dobrze, udało jej się osiągnąć sukces zawodowy, wyszła za mąż za znanego sportowca, urodziła trójkę pięknych dzieci. W całości tworzy to życie, jakie chciałaby mieć większość kobiet. Ale kiedy jej małżeństwo w końcu się rozpadło i zakończyło rozwodem, pozornie idealny świat Kristin się rozpadł.

Wtedy zdała sobie sprawę, że jej uprzednie poczucie pewności było złudne. „To, co miałam, to tylko cienka warstwa arogancji przykrywająca pokłady strachu”, powiedziała. „Kiedy moje życie zaczęło się rozpadać, nie miałam odpowiednich zdolności, żeby poradzić sobie z tym brakiem perfekcji. Ale dla mnie ten czas załamania stał się czasem boskiego wyzwolenia. Bóg czekał ponad 30 lat, żebym powiedziała: Hej, możesz mi pomóc? Nie radzę sobie sama!”.

Tym wołaniem Kristin porzuciła swój pęd do perfekcji opartej na własnej sile i postawiła Boga za sterami swojego życia. Stała się, jak to określiła, „projektem przebudowy”. Wzięła do ręki młot Bożej łaski, rozbiła stworzoną przez siebie skorupę powierzchownej perfekcji i zaczęła podążać śladami kobiet wiary, jak Sara, Rachab czy Batszeba.

Innymi słowy stała się kobietą, nad którą Bóg może pracować. I wtedy właśnie On zaczął przemieniać jej życie. Otworzył przed nią drzwi do napisania i podzielenia się z innymi matkami tym, co może się stać, kiedy przestaniemy własnymi siłami dążyć do perfekcji. „Już nie chodzi o mnie ani o to, co mogę czy czego nie mogę zrobić – mówi. – Nie muszę się zastanawiać, czy jestem wystarczająco dobra. Wiem, że moja pewność jest w Chrystusie i jestem tym, kim On mnie stworzył, więc cokolwiek mam do zaoferowania czy powiedzenia, jest wystarczająco dobre. To taka ulga i odciążenie! I jest to dar, który chcę dać swoim dzieciom”.

Amen, Kristin. Jaki może być lepszy dar?

Bóg pomoże ci osiągnąć sukces w macierzyństwie

i wypełni przez ciebie

swój plan nie dlatego,

że jesteś idealna,

ale dlatego, że On jest idealny.

Rozdział 3 Bóg sobie z tym poradzi

20 maja 2013 roku nauczycielka czwartej klasy, Nikki McCurtin, zgromadziła wokół siebie przerażoną grupę uczniów i zaczęła czytać. Wątpiła, czy będą potrafili się skupić. Mimo że uwielbiali słuchać historii o Aslanie, Lwie z książki C.S. Lewisa Siostrzeniec Czarodzieja, ogromna chmura wisząca na horyzoncie sprawiała, że uczniowie byli bardzo niespokojni.

Większość uczniów z klasy Nikki już wyszła. Rodzice odebrali je wcześniej, żeby zdążyć przed burzą. Tylko siedmioro z 27 uczniów zostało, ich poważne twarze zwróciły się w jej kierunku, podczas gdy ona siedziała na podłodze po turecku, i czekały, aż wróci do czytania. Nikki uśmiechnęła się i przełknęła mocno ślinę, aby oczyścić z emocji głos. „Rozdział 9” – powiedziała.

„Lew chodził tu i tam po pustej, nagiej okolicy i śpiewał nową pieśń, bardziej melodyjną i rytmiczną, bardziej delikatną i falującą niż ta, którą wezwał na niebo gwiazdy i słońce. I kiedy tak chodził i śpiewał, dolina zazieleniła się trawą. Zieleń rozlewała się wokół niego, jak woda z potężnego źródła, a potem płynęła po zboczach wzgórz jak fala […]”.

Uczniowie wsłuchiwali się w każde słowo. Wyciszając grzmoty dudniące na zewnątrz, wsłuchiwali się w melodię, którą nucił Lew pośród ciemności, tworząc swoim głosem życie. Nikki czuła Ducha Świętego unoszącego się w klasie. Wiedziała, że dzieci są zbyt małe, żeby zdać sobie sprawę, że Lew w opowieści reprezentuje Boga, a pusta okolica dzieło szatana, dlatego zatrzymała się na chwilę i wyjaśniła, jak życie zawsze wyłania się z ciemności i jak w efekcie dobro zawsze zwycięża zło.

Jakby na zawołanie, rozległ się głos w megafonie. Głos dyrektora zabrzmiał w klasach i na korytarzu: „Natychmiast powziąć środki ostrożności w związku ze zbliżającym się tornado”.

W ciągu kilku minut Nikki i pozostali nauczyciele z tego skrzydła budynku zaprowadzili uczniów do łazienki, żeby się schronić. Światła nad ich głowami migotały. Dzieci, które Nikki pokochała w ciągu ostatniego roku szkolnego, szlochały przerażone wokół niej. Wtedy zadzwonił telefon. To był jej mąż, Preston. Obserwował tornado w telewizji. „Zbliża się! Uderzy w was!” –powiedział. Zanim zdążyła odpowiedzieć, w telefonie zapadła cisza.

Tornado ryknęło jak pociąg towarowy. Ziemia i ściany zatrzęsły się. Przerażone dzieci zawodziły. „Boże, daj mi jeden wers, którym mogłabym się o nie pomodlić!” – Nikki krzyknęła.

Odpowiedź była natychmiastowa. Psalm 91:4: „Okryje cię swymi piórami i schronisz się pod Jego skrzydła; Jego wierność – to puklerz i tarcza”.

Modliła się, powtarzając ten wers, ile miała sił w płucach. Nikki, niczym ludzka tarcza, okryła ramionami małą dziewczynkę. Odwróciła ją do drzwi i zaparła się przed szponami wiatru, który porywał ją w kierunku zbliżającego się wiru. Kiedy nadeszło największe zagrożenie, Nikki nagle poczuła mocną Rękę naciskającą jej plecy z delikatną siłą zatrzymującą ją w miejscu.

Odwróciła się, żeby zobaczyć kto to, ale nikogo tam nie było. Wtedy usłyszała Boży głos w swoim sercu mówiący jej, że wszystko będzie dobrze i że Bóg poradzi sobie z tą straszną burzą.

Pustaki spadały i roztrzaskiwały się wokół niej. Dach nad jej głową został zerwany i próżnia wytworzona przez wir wyssała powietrze z płuc Nikki. Próbując złapać oddech, wstała i rozejrzawszy się, zobaczyła tornado tuż przed sobą, ciemny wirujący potwór niosący ruiny i śmieci.

Nie zostało nic. Nie tylko nie było śladu po tornado, ale po wszystkim innym także, po Szkole Podstawowej Paradise Towers i kolejnych kilometrach Moore w Oklahomie. Nikki wydała stłumiony krzyk, patrząc na dewastację i przypominając sobie sceny, które Pan przetoczył przez jej umysł kilka dni wcześniej. Wyglądały dokładnie jak te teraz – jak pole bitwy. Nikki wiedziała, że to było ostrzeżenie i że ona oraz jej mąż muszą się modlić.

Teraz uklękła pośród uczniów skupionych razem pośród zgliszczy. Niektórzy byli posiniaczeni, inni krwawili, ale nikt nie ucierpiał drastycznie. Doglądając ich ran, uspokajała ich szlochy. „Żyjesz – mówiła. – Żyjesz. Wszystko będzie w porządku”.

Nigdy sama

Jako matki, większość z nas nigdy nie doświadczyła tego, co Nikki McCurtin. Nigdy nie musiałyśmy się modlić w obliczu najsilniejszego tornado, i mamy nadzieję, że nigdy to nie nastąpi. Ale chciałam wam opowiedzieć jej historię, bo w pewien sposób mogę się do niej odnieść.

Wszystkie wiemy, jak to jest, kiedy uderza w nas burza. Jak to jest, kiedy wiatr kłopotów wieje nad naszym życiem i trzęsie naszym światem. Czasami te wiatry potrafią zachwiać naszym małżeństwem albo zagrozić naszej sytuacji finansowej. Czasami przynoszą chorobę, rozczarowanie czy ból emocjonalny. Nieważne, jakiej burzy musimy stawić czoła, jako matki wszystkie chcemy tego samego, czego Nikki: Ochronić te najmniejsze istoty, które kochamy, przed turbulencjami wokół nich i upewnić się, że wyjdą z nich cało.

To nie jest łatwe, nawet jeśli jedyne, czego doświadczamy w życiu, to kilka gwałtownych ulew. Ale kiedy nadchodzą naprawdę trudne czasy, nie ma rzeczy, które wydają się niemożliwe. Prawda jest taka, że trudne czasy zawsze nadchodzą. Jezus powiedział, że nastąpią. Powiedział w Ewangelii Jana 16:33, że jak długo żyjemy na tym świecie, doznamy ucisku, prześladowań, cierpienia. A w tych czasach zwłaszcza matki wiedzą, że to prawda.

Według danych statystycznych wiele matek w Stanach Zjednoczonych, które dorastały, oglądając stare powtórki Zostaw to Beaverowi i marząc o takim życiu, jakie wiodła June Cleaver, są niemile zaskoczone całkowicie odmienną rzeczywistością. W ostatnich pięćdziesięciu latach liczba rozwodów wzrosła dwukrotnie. Odsetek rodzin, gdzie to kobiety są głową domu, wzrósł o zatrważające 47 procent. Mniej mam niż kiedykolwiek ma możliwość pozostania w domu z dziećmi i coraz mniej domostw stać na wygodne życie.

W tych czasach życie rodzinne stało się bardziej skomplikowane:

• 61 procent matek pracuje poza domem.

• 86 procent tych matek mówi, że czasami lub często odczuwa stres.

• 48 procent wszystkich małżeństw w Ameryce kończy się rozwodem.

• 19 milionów dzieci jest wychowywanych przez samotne matki.

• 51 procent z tych dzieci żyje w skrajnym ubóstwie.

• 43 procent małżeństw to drugie lub trzecie małżeństwo.

• 68 procent tych powtórnie zamężnych ma dzieci z poprzednich małżeństw.

• 2100 mieszanych rodzin tworzy się każdego dnia.

• 82 procent rodziców z mieszanych rodzin mówi, że nie wie, gdzie zwrócić się o pomoc w problemach, z którymi się borykają[2].

Niewątpliwie czasy się zmieniły. To już nie jest świat June Cleaver.

Może już o tym wiecie z własnego doświadczenia. Może te statystyki dotknęły was osobiście i rozkoszne doświadczenie macierzyństwa, które sobie wyobrażałyście, przybrało niezbyt kolorowy obrót. Jeśli tak, oto moje słowa na zachętę: Nie jesteście same.

Nie tylko są na świecie miliony innych matek na tej samej łodzi, ale jak przypomniałam w ostatnim rozdziale, jest w niej również Jezus i mówi:

Nie opuszczę cię ani nie pozostawię [Z pewnością nie!].

List do Hebrajczyków 13:5

Możecie pomyśleć: „Ale czasami czuję się taka samotna! Modlę się i proszę Boga o pomoc, ale nie czuję się, jakby był ze mną – ani nawet w pobliżu!”.

Jeśli tak jest w waszym przypadku, pozwólcie, że zachęcę was, abyście przestały słuchać waszych uczuć, ponieważ kłamią. Jezus obiecał być z wami i jest. Samo Jego imię, Emmanuel, oznacza „Bóg z nami”.

Świadczą też o tym ostatnie słowa, które do nas skierował, zanim wstąpił do nieba:

A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata.

Ewangelia Mateusza 28:20

Obietnica, że „przez wszystkie dni” będzie z nami, oznacza, że będzie z nami, kiedy wychowujemy trudne dzieci. Będzie z nami, kiedy musimy radzić sobie z nieobecnością męża lub krytyką teściów. Będzie z nami, kiedy spędzamy bezsenne noce na kołysaniu dziecka dręczonego kolkami lub czekając na krnąbrnego nastolatka. Będzie z nami, kiedy musimy stawić czoła górze prania, stawić się w wymagającej pracy czy podjąć próbę przywrócenia świetności naszej kiepskiej sytuacji.

To oznacza, że nie musicie panikować, kiedy stawiacie czoła przytłaczającym burzom problemów. Nie musicie załamywać rąk i mówić: „Nie dam sobie rady!”. Zamiast tego możecie iść za przykładem Nikki McCurtin. Możecie poprosić Boga o werset Pisma Świętego, aby się nim pomodlić i oddać Jezusowi w opiekę.

On ma moc w niebie i na ziemi. Jest tu z wami. On sobie z tym poradzi!

Pomoc na pustkowiu

Czasami kłopoty, którym musimy sprostać, są naszym własnym tworem. W trudnych okolicznościach zastanawiamy się, czy Bóg nam wciąż pomoże, wzmocni nas i będzie z nami. Jeśli borykacie się z taką sytuacją dzisiaj, chcę wam powiedzieć, że Bóg was nie opuścił. Jest z wami i da wam siłę, żeby pokonać przeszkody – nawet jeśli te przeszkody są waszym własnym dziełem.

Jeśli w to wątpicie, przeczytajcie historię młodej kobiety ze Starego Testamentu imieniem Hagar. Hagar była służącą w domu Abrahama. Była także kobietą wyznaczoną na „surogatkę”, kiedy Sara zdecydowała, że Abraham powinien spłodzić dziecko, śpiąc z kimś młodszym i bardziej płodnym niż ona.

Jako służąca, Hagar pewnie nie miała wielkiego wyboru. Taki był wtedy stan rzeczy. Ale kiedy zaszła w ciążę z Abrahamem, mogła wybrać, jak odpowiedzieć na tę sytuacje. I wybrała źle. Pogorszyła swoją sytuację, zachowując się wyniośle względem Sary i traktując ją z pogardą.

Łagodnie mówiąc, Sara nie przyjęła tego dobrze. W rzeczywistości była wściekła. Zdeterminowana, żeby zganić Hagar, Sara prześladowała i poniżała ją przy każdej okazji. Dlatego Hagar uciekła… do jedynego miejsca, gdzie można uciec, znajdując się w obozie rozbitym na Bliskim Wschodzie.

Na pustkowie.

Dla młodej ciężarnej kobiety, samej bez zapasów żywności, pustkowie jest ciężkim miejscem do przeżycia. Jest także niebezpieczne. Hagar mogła równie dobrze umrzeć. Ale tak się nie stało, ponieważ Bóg w swoim wielkim miłosierdziu spotkał się tam z nią i powiedział, co robić.

Wtedy Anioł Pański rzekł do niej: Wróć do twej pani i pokornie poddaj się pod jej władzę. Po czym Anioł Pański oznajmił: Rozmnożę twoje potomstwo tak bardzo, że nie będzie można go policzyć. I mówił: Jesteś brzemienna i urodzisz syna, któremu dasz imię Izmael, bo słyszał Pan, gdy byłaś upokorzona. A będzie to człowiek dziki jak onager: będzie on walczył przeciwko wszystkim i wszyscy – przeciwko niemu; będzie on utrapieniem swych pobratymców. Hagar nazwała Pana przemawiającego do niej: Tyś Bóg Widzialny, bo mówiła: Czyż więc tu widziałam, potem jak mnie widział?.

1 Księga Mojżeszowa 16:9-13

Bóg Widzialny. To wspaniałe imię dla Pana! I pierwszy raz wypowiedziane przez matkę, która znalazła się w szarpiącej za serce sytuacji. Matkę, która padła ofiarą złego nastawienia i bezbożnego zachowania, tak jak my wszyscy od czasu do czasu.

Kłopoty Hagar były częściowo winą Abrahama i Sary, a częściowo jej samej. Bóg sam nie był winny. Ale i tak interweniował, wylał na nią swoją dobroć i obiecał jej i jej potomstwu owocną przyszłość.

Jeśli Bóg zrobił to dla Hagar w czasach Starego Testamentu, my – nowotestamentowe matki – czyż nie możemy być jeszcze bardziej pewne, że Bóg nas dostrzeże i zatroszczy się o nas, kiedy znajdziemy się na pustkowiu? Czyż nie możemy zbliżyć się do Niego z pewnością, że otrzymamy miłosierdzie i łaskę, które pomogą nam w potrzebie, nawet jeśli nasza potrzeba jest rezultatem naszego własnego złego osądu czy zachowania?

Tak! Oczywiście, że możemy!

Ale kiedy to robimy, pamiętajmy, że Bóg nie zawsze niezwłocznie wyciągnie nas z każdej kłopotliwej sytuacji. Nie zawsze rozproszy nasze trudności i sprawi, że znikną. Tak jak posłał Hagar z powrotem do Sary, Bóg często wymaga od nas pracy nad naszym problemem, tyle że z Jego pomocą. A kiedy mówimy Mu, że nie możemy tego zrobić, odpowie nam to samo, co Pawłowi w 2 Liście do Koryntian 12:9: „Wystarczy ci mojej łaski”:

– Panie, uparta osobowość mojego dziecka to dla mnie za dużo! Doprowadza mnie do szału!

– Wystarczy ci mojej łaski.

– Panie, wiem, że potrzebujemy dochodu, ale ja nie mogę wytrzymać w tej pracy ani dnia dłużej!

– Wystarczy ci mojej łaski.

– Panie, ciężko być samotnym rodzicem. Jestem zbyt zmęczona!

– Wystarczy ci mojej łaski.

Czym dokładnie jest Boża łaska?

Łaska jest Bożą mocą, która pozwala nam z łatwością czynić to, czego nie moglibyśmy uczynić sami. To Jego Boska przychylność wlewana w nasze życie, dostarczająca wszystkiego, czego potrzebujemy. Z pomocą Bożej łaski ty i ja możemy osiągnąć rzeczy, które byłyby niemożliwe do osiągnięcia na własną rękę, nieważne jak bardzo byśmy się starali.

A ponieważ Bóg obdarza nas łaską w obfitości stosownie do naszych potrzeb, łaska jest świetnym stabilizatorem! Im więcej problemów i słabości mamy, tym większa jest Jego łaska!

Możecie powiedzieć: „Nie znasz mojej sytuacji. Nigdy nie musiałaś zmagać się z tym, co ja”.

To prawda. Każda z nas ma swój własny bieg do pokonania i swoje własne burze do przejścia. Kiedy Bóg wezwał mnie do służby, miałam trójkę nastolatków w domu i niemowlę, które nosiłam na biodrze, próbując wykonać Bożą wolę. Musiałam uporać się z ojcem, który molestował mnie, kiedy byłam dzieckiem i nadal nie mógł przyznać się do błędu oraz matką, która przyjęła postawę całkowitego wyparcia. Musiałam uporać się z przyjaciółmi i rodziną, którzy całkowicie mnie odrzucili, ponieważ nauczałam Bożego Słowa, a w ich opinii „kobieta nie może tego czynić!”. Miałam także kilka pomniejszych problemów zdrowotnych związanych ze stresem, przez który przechodziłam od dłuższego czasu.

Co więcej, kiedy podróżowałam i nauczałam Słowa i próbowałam być dobrą matką, żoną, gospodynią w tym samym czasie, mój mąż nie zachowywał się tak, jak od niego oczekiwałam. Nalegał na wykorzystanie swojego wolnego czasu, aby pograć w golfa albo obejrzeć mecz w telewizji, zamiast mi pomagać. Próbowałam wszystkiego, żeby go zmienić. Grymasiłam. Kłóciłam się z nim. Manipulowałam. W końcu poprosiłam Boga, żeby go ukarał! Ale Bóg nie zrobił tego. Najwidoczniej chciał, żebym skupiła się na Nim, nie mężu. Dlatego zamiast zmusić Dave’a, żeby robił to, czego od niego oczekiwałam, Bóg dał mi więcej łaski, która zmieniła mnie i sprawiła, że zaufałam Mu we wszystkim. Chciałabym powiedzieć, że to stało się dramatycznie i szybko, ale szczerze mówiąc, trwało to dłużej, niż bym tego chciała; jednakże w końcu Bóg użył rzeczy, którym nie umiałam sprostać, aby mnie zmienić i pogłębić bliskość w relacji z Nim.

To moja historia. Wasza może być inna. Wyzwania, jakim stawiamy czoła, są wyjątkowe i różne. Ale mimo to możemy liczyć, że Bóg da nam tyle łaski, ile potrzeba, żeby im sprostać. Jeśli jesteś samotną matką wychowującą kilkoro dzieci i pracującą na pełen etat, żeby spłacić rachunki, Bóg po brzegi wypełni cię łaską, abyś mogła to robić w radości i pokoju. Jeśli jesteś pozostającą w domu mamą i czujesz się odciętą od świata i bezowocną w Bożym królestwie, zrobi to samo, da ci swoją łaskę w potrzebie. Bóg obiecał każdemu z nas:

• większą łaskę (patrz Jk 4:6),

• że z Jego pełni wszyscy otrzymaliśmy – łaskę po łasce (J 1:16),

• że w swych modlitwach za nas okazują nam miłość z powodu przebogatej w nas łaski Boga (2 Kor 9:14).

Widziałam przykład tego w życiu mojej córki Sandry. Po tym jak urodziły jej się bliźniaki, Pan pokierował ją do pozostawienia pracy w naszej wspólnocie i pozostania w domu na pełen etat. Wiedziała, że na tamtą chwilę to była dobra decyzja i, jak wszystkie mamy raczkujących niemowląt, była bardzo zajęta. Mimo to pragnęła dotrzeć do innych ze Słowem Bożym. Dlatego poprosiła Boga o więcej łaski. Modliła się każdego dnia ze swoimi dwuletnimi córeczkami, żeby Bóg uczynił je światłem, gdziekolwiek się pojawią.

I tak też uczynił! Bóg dał Sandrze inspirujące pomysły i odwagę, aby je realizować. Postanowiła na przykład zachęcić i docenić śmieciarza. Napisała mu liścik z podziękowaniami i włożyła w niego $50. Napisała, żeby kupił sobie dobry obiad i dała mu jedną z moich książek. Innym razem jechała ulicą i zobaczyła kilkoro rowerzystów zgromadzonych na parkingu. Za Bożą namową zatrzymała się, porozmawiała z nimi i dała im zestaw płyt z moimi kazaniami.

Wiara czyni cuda

Niektóre z was mogą wiedzieć więcej o Bożej łasce, niż ja wiedziałam, będąc młodą matką. Przez pierwszych kilka lat próbowałam żyć dla Boga, ale nie miałam o tym pojęcia. Wiedziałam, że zostałam zbawiona Jego łaską poprzez wiarę, ale myślałam, że odkąd narodziłam się na nowo, muszę wszystkiego dokonać własnymi siłami. Czułam się, jakby Bóg rzucił mi piłkę i oczekiwał ode mnie wspaniałego strzału. To była agonia!

Im bardziej studiowałam Słowo, tym lepiej widziałam te wszystkie rzeczy, które były we mnie nie tak, ale nie udawało mi się znaleźć mocy, żeby je zmienić. Usłyszałam dobre kazanie o tym, jak powinnam żyć i co powinnam zrobić. Zgodziłam się z nim, starałam się na nie odpowiedzieć i padłam na twarz. Przeczytałam dobrą chrześcijańską książkę, dostrzegłam swoje słabości i znowu poległam w działaniu. Wszystkie starania i niepowodzenia sprawiły tylko, że byłam bardziej sfrustrowana, niż wcześniej, a to tylko sprawiało, że byłam zrzędliwa przy dzieciach.

Ale na szczęście, z pomocą Pana, zaczęłam w końcu uczyć się, jak przyjmować Bożą łaskę. Przestałam się starać własnymi siłami, zaczęłam rozpoznawać moją całkowitą zależność od Boga i zaufałam Mu w czynieniu tego, czego nie mogłam dokonać na własną rękę.

Ktoś kiedyś powiedział: „Jeśli wiara czyni cuda, trzeba wierzyć, że się uda”, z czym się zgadzam. Cuda zaczęły mi się przytrafiać, kiedy przestałam mówić rzeczy, takie jak: „Już dłużej tak nie mogę!” i zaczęłam przyznawać się do swojej wiary: „Mogę wszystko z pomocą Chrystusa, który jest moją mocą. Bez Niego jestem niczym, ale z Nim mogę wszystko, do czegokolwiek mnie powoła. Dla Niego nie ma rzeczy niemożliwych. Może zrobić wszystko i Jego moc jest ze mną!”.

Nadal wypowiadam te zdania – kilka razy dziennie – większość każdego dnia. Pomagają mi wielbić Boga i wcielać przezwyciężającą moc Jego łaski w moim życiu. Tak stanie się i w waszym życiu. Jeśli tego jeszcze nie robicie, zacznijcie. Wyróbcie w sobie nawyk ufania Bogu i śpiewania na Jego chwałę cały czas. Zacznijcie mówić: „Mogę zrobić wszystko, cokolwiek potrzebuję w swoim życiu z pomocą Chrystusa, który jest moją siłą.”

Ćwiczcie wiarę w Jego Słowo i zależność od Jego mocy nawet podczas pogodnych dni waszego życia. Jeśli się tego nauczycie, będziecie gotowe, kiedy wiatr kłopotów zawieje – nie będziecie musiały panikować. Będziecie to wiedziały ze względu na łaskę Bożą, światło, które rozprasza mrok i dobro, które zawsze przezwycięża zło w życiu tych, którzy ufają Panu. Będziecie mogły schronić swoje pociechy pod tarczą wiary i powiedzieć: „Wszystko będzie dobrze. Nie musicie martwić się burzą. Lew Judy jest tu z nami… i On sobie z tym poradzi”.

Rozdział 4 Do pełna proszę

Grupie dzieci ze szkoły podstawowej zadano pytanie: „Czego Bóg użył do stworzenia mamy?”. Zbiorowa odpowiedź była klasyczna.

„Chmur, włosów anielskich i wszystkiego miłego na świecie… z odrobiną nieuprzejmości”.

Wtedy moje dzieci były małe, mogły nie wpaść na odpowiedź z chmurami czy włosami anielskimi. Spodziewam się natomiast, że zgodziłby się z „odrobiną nieuprzejmości”. Zdecydowanie miały ku temu powody. Podczas mojej pierwszej dekady bycia matką (może nawet nieco dłużej) miałam tendencję do bycia zrzędliwą.

Oczywiście nie chciałam taka być. Kocham moje dzieci, tak jak każda matka. I dlatego zawsze chciałam być cierpliwa względem nich. Czasami byłam. Czasami wręcz przeciwnie. Coś w stylu matczynej wersji doktora Jekylla i pana Hyde’a.

Starałam się zmienić; naprawdę się starałam. I jeśli poetom można wierzyć, powinnam była być w stanie się zmienić. Na kartach z cytatami i tym podobnych często twierdzą, że miłość matki jest największa, najbardziej bezwarunkowa, nieskończona. Ale jakkolwiek pięknie to brzmi, osobiste doświadczenie dowodzi, że to nieprawda. Ludzka miłość, nawet jeśli pochodzi od matki, ma swoje ograniczenia.

Ja się z tymi ograniczeniami często borykałam.

Pewnie nawet częściej niż inne mamy, ponieważ moje życie emocjonalne było w rozsypce. Ze względu na lata molestowania, którego doświadczyłam, dorastając, łatwo wpadałam w złość, często czułam się sfrustrowana. Moje nastroje były bardzo zmienne.

Wiedziałam, że istniał lepszy sposób na życie, ponieważ słyszałam mnóstwo kazań na temat miłości w kościele. Również w Biblii widziałam, jak prawdziwa miłość, Boska miłość (która dalece przewyższa naturalną matczyną miłość) działa, o czym mówi 1 List do Koryntian 13:4-5,7-8:

Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego […]. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje, [nie jest] jak proroctwa, które się skończą, choć zniknie dar języków i choć wiedzy [już] nie stanie.

Mimo że nadal byłam nowicjuszką w dziełach Bożych, kiedy pierwszy raz czytałam te słowa, chciałam całym sercem żyć nimi. Oczekiwałam również, że to zrobię. W końcu jako chrześcijanka jestem jedną z tych osób, o których pisano w Liście do Rzymian 5:5, że „miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany”.

Kiedy dzieci były w szkole, spędzałam czas, słuchając nagrań z kazaniami, chwaląc Pana i uduchawiając się. I dopóki byłam sama w domu, byłam przepełniona miłością. (Zauważyłyście, o ile łatwiej jest kochać innych, kiedy jest się samemu?) Kiedy dzieci wracały do domu, śpiewałam pieśni pochwalne przy kuchennym zlewie. Ale kiedy zaczynały trzaskać drzwiami i rzucać książkami, pieśni milkły. Nagle narastała we mnie irytacja. „Co jest z wami nie tak?! Czy nie możecie bardziej uważać? Bla… bla… bla…!”.

Czułam się okropnie z tego powodu, ale to cały czas się zdarzało. Nie mogłam dojść do tego, w czym tkwi problem. Wtedy, pewnego dnia Pan mi to wyjaśnił. „Joyce – powiedział – cały dzień czujesz się źle sama z sobą i napięcie z tym związane narasta w tobie, tak że najdrobniejsza rzecz jest cię w stanie zirytować!”.

Wiedziałam dokładnie, co ma na myśli. Kiedy byłam mała, moja mama miała szybkowar. Miał na górze mały metalowy krążek, który zaczynał podrygiwać i skwierczeć, kiedy w garnku robiło się gorąco. Kiedy podchodziłam zbyt blisko, mama mówiła: „Nie dotykaj! Może wybuchnąć!”.

Tak samo było ze mną i moimi dziećmi. Tak jakby chodziły wokół tego małego skwierczącego i podrygującego metalowego krążka na czubku mojej głowy. Wystarczyło, żeby któreś zirytowało mnie w najdrobniejszej rzeczy, żebym wybuchła, ponieważ w środku tak źle się z sobą czułam.

A dlaczego czułam się źle?

Jeden prosty powód: Nie przeżyłam jeszcze całkowitego i osobistego objawienia tego, jak mocno Bóg mnie kocha.

Nie możesz oddać, czego nie masz

Mimo że słuchałam nauk i czytałam o miłości w Biblii, nadal miałam kłopot ze zrozumieniem Bożej miłości. Widzicie, skupiałam się głównie na tym, co Biblia mówi o tym, jak powinniśmy kochać innych. Skoncentrowałam się na nauce o dawaniu miłości. Nie zdawałam sobie sprawy, że:

Nie mogę rozdawać czegoś, czego nie mam. Zatem aby obdarzać innych Bożą miłością, muszę ją najpierw otrzymać. Tego nie zrobiłam. Mimo że zostałam zbawiona i próbowałam pogłębić relację z Bogiem, była ona zaburzona. Nie wiedziałam, jak otrzymać Jego miłość ani niczyją inną w tym układzie. Dlatego też – mimo, że pragnęłam kroczyć konsekwentnie w Bożej miłości nie tylko względem moich dzieci, ale także męża, krewnych, sąsiadów, a nawet wrogów – nie mogłam poskładać nawet przyzwoitej ścieżki miłości.

Kiedy Bóg pokazał mi, gdzie leży problem, zdecydowałam się coś z tym zrobić. Spędziłam cały rok studiując i przyswajając, co Biblia mówi o tym, jak bardzo kocha mnie Bóg. Przez ten rok osiągnęłam pierwszy cel i udało mi się zakorzenić w fundamentach Jego miłości. Spędzałam czas z Panem, celowo akceptując Jego miłość przez wiarę, i w ciągu dnia nieustannie to potwierdzałam. Mówiłam jakieś 100 razy dziennie: „Bóg mnie kocha!”. Na początku niekoniecznie czułam różnicę. Ale z czasem miłość Boga stała się dla mnie rzeczywistością.

Może byłam wyjątkowo trudnym przypadkiem. Ze względu na wszystko, przez co przeszłam, może musiałam pracować ciężej niż inne chrześcijańskie mamy, żeby poczuć Bożą miłość. Ale nawet jeśli, podstawowa zasada, którą odkryłam, jest prawdziwa dla wszystkich matek: Jeśli chcemy wlać miłość Boga w życie swoich dzieci, musimy ją najpierw same otrzymać.

Innymi słowy, jeśli nie chcemy, żeby zabrakło nam paliwa, kiedy długa droga macierzyństwa zaczyna wieść pod górę, lepiej codziennie tankować na stacji Bożej miłości i mówić: Oto jestem, Panie. Do pełna poproszę!”.

Najlepsza rzecz, jaką możesz zrobić dla swojej rodziny

Wiem, co pewnie myślicie. Zastanawiacie się, jak macie to zrobić. Wasz grafik jest już napięty. Jak znajdziecie czas, żeby zgłosić się do Boga na tankowanie? Jesteście jak kobieta z dowcipu, która konsultuje się z psychologiem. „Zobaczmy – mówi lekarz. – Mówi pani, że 50 procent energii zużywa pani na męża, 50 procent na dzieci i 50 procent na pracę. Chyba wiem, w czym problem”.

Żart nie tylko jest zabawny, trafia w sedno. Kiedy mamy oddają cały swój czas – a nawet więcej – wszystkim dookoła i nie mają czasu dla siebie, zaczyna się problem. Obserwuję to cały czas, nie tylko u matek, ale także u duchownych. Są tak oddani w spełnianiu potrzeb innych, że ignorują swoje własne. Po czasie zaczynają się załamywać.

Czasami wywierają na siebie zbyt dużą presję fizyczną. Czują, jakby brali na siebie zbyt wiele i nie mają czasu na ćwiczenia i odpoczynek ciała. W końcu stają się wycieńczeni, słabi lub chorzy. A w efekcie wszyscy, którzy na nich polegają, cierpią.

W swojej posłudze zainwestowałam wiele czasu, zachęcając wierzących, aby zadbali o swoje ciała. „To dom, w którym mieszkacie. – Mówię im. – Jeśli go zniszczycie, nie będziecie mieli gdzie się podziać!”. Jakkolwiek ważne jest nasze zdrowie fizyczne, równowaga duchowa jest jeszcze ważniejsza. Nie możemy robić tego, do czego powołał nas Bóg, nie przeznaczając na to czasu w ciągu dnia. Dlatego najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić jako matka, jest poświęcenie czasu w ciągu dnia na budowanie relacji z Bogiem. (Omówimy to w następnych rozdziałach.)

Wiem, że to nie jest łatwe. Wiem, że wasze dzieci mogą chcieć skupić waszą uwagę przez cały czas. Ale możecie im poświęcić uwagę, na jaką zasługują, tylko wtedy, jeśli na pierwszym miejscu postawicie relację z Bogiem.

Jedna mama z Teksasu, która ostatnio podzieliła się ze mną swoją historią, dodałaby szczere „amen” do tego zdania. Trzydzieści lat temu zdecydowała, że jej dzieci będą miały się zdecydowanie lepiej, jeśli poświęci pierwszą godzinę każdego dnia Bogu. W tym czasie jej grafik był bardzo chaotyczny. Miała dziecko w przedszkolu, jedno w szkole podstawowej i pasierba w gimnazjum. Pracowała też na cały etat i uczyła w szkółce niedzielnej. W dodatku jej mąż dużo podróżował i większość domowych obowiązków spadała na nią.

Jedynym miejsce w domu, w którym mogła być sam na sam z Bogiem, była garderoba. Tam też szła codziennie, każdego ranka, z Biblią w dłoni, żeby się pomodlić. Ponieważ szatan walczy z nami bardziej o nasz osobisty czas z Bogiem, niż o cokolwiek innego, to, co stało się następnie, nie jest zaskoczeniem. Rura pod podłogą garderoby pękła, powodując powolny wyciek i przesiąkanie wykładziny. Mimo że właściciel domu czekał tygodniami, zanim naprawił przeciek, tej mamy nic nie powstrzymało. Po prostu rozłożyła duży plastikowy worek na śmieci na mokrej wykładzinie i kontynuowała modlitwę.

Kiedy zaczęła się tam regularnie modlić, rodzina była w rozsypce. Finansowe napięcie i stres mieszanej rodziny sprawiał, że była zabiegana i podenerwowana. Żadne z jej dzieci nie było zainteresowane Bogiem, a najstarsze zaczęły sprawiać poważne problemy. Ale powolutku wszystko zaczęło się zmieniać. Kiedy ta mama spędzała czas na otrzymywaniu dla siebie Bożej miłości, atmosfera w jej domu się ociepliła i złagodniała. Była bardziej cierpliwa i radosna. Pomimo że nadal wiele brakowało jej do ideału, nowy rodzaj miłości, jaki dostrzegły w niej jej dzieci, głęboko na nie wpłynął. Wkrótce wszystkie zostały ocalone i zaczęły żyć miłością do Pana.

Do dziś tak jest. Podążają za jej przykładem i wychowują jej wnuki po Bożemu. Kiedy idzie do kościoła w niedzielę i spogląda na pastora stojącego na ambonie, jest szczególnie szczęśliwa, że spędziła te wszystkie godziny, pogłębiając relację z Bogiem i otrzymując Jego miłość… ponieważ teraz pastorem jest jej syn.

Niezliczone matki w całym kraju i na całym świecie mogłyby podzielić się podobnymi historiami. Każda z nich mogłaby niewątpliwie zapewnić was, że nie powinnyście czuć się winne za wygospodarowanie w swoim życiu czasu sam na sam z Panem, aby otrzymać Jego miłość. To najbardziej wartościowa inwestycja dla waszej rodziny.

Ponadnaturalny cykl

Podoba mi się słowo inwestycja, ponieważ reprezentuje zależność między wkładem, rezultatem i nieustannym wzrostem. Taki właśnie jest cykl Bożej miłości: On zainwestował Jego miłość dla ciebie, posyłając Jezusa. Kiedy inwestujemy czas, aby otrzymać tę miłość i kochać Go w zamian, miłość, która jest w nas, wzrasta. Zaczynacie widzieć siebie inaczej i jesteście w stanie kochać siebie. (To dobrze! Jezus kazał nam kochać bliźniego swego jak siebie samego, prawda?) Macie także więcej miłości, aby rozdzielić wśród innych. Ponieważ Bożej miłości jest w tobie w obfitości, możesz kochać wszystkich wokół siebie, tak jak Jezus.

1 List Jana 4:10,16-17 obrazuje to w ten sposób:

W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy. Myśmy poznali [zrozumieli, rozpoznali, jesteśmy świadomi, przez obserwację i przykład] i uwierzyli [dostosowali się, poprzez wiarę, oparli się na] miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim. Przez to miłość osiąga w nas kres doskonałości, iż będziemy mieli pełną ufność w dzień sądu, ponieważ tak, jak On jest [w niebie], i my jesteśmy na tym świecie.

Kiedy żyjecie w tym cyklu miłości i wasz syn zbije szybę, grając w baseball, albo wasza córka rozleje lakier do paznokci na dywan, nie wybuchacie jak szybkowar mojej mamy. Możecie zrobić coś zupełnie innego. Możecie pozwolić miłości Boga, która jest w was, płynąć jak rzeka i przynieść spokój. Możecie naprawić sytuację bez złoszczenia się. Możecie być ponadnaturalnie cierpliwe i czułe, tak że wasze dzieci pomyślą: „Mamo… co się z tobą stało?”.

Dajcie sobie zatem przyzwolenie, aby być jak apostoł Jan. Wypracował sobie zwyczaj przebywania blisko Jezusa i sam się nazwał: „uczniem, którego Jezus miłował” (J 13:23). Podczas Ostatniej Wieczerzy to on przytulał się do piersi Jezusa.

Każda matka potrzebuje czasu dla siebie, żeby przytulić się do Jezusa. Wszystkie potrzebujemy napełniać nasze serca nieustannie objawieniem, że jesteśmy głęboko i szczerze kochane przez Boga. I mimo że jesteś zajęta, nie jesteś wyjątkiem. Musisz przypominać sobie każdego dnia, że:

• Bóg tak bardzo cię umiłował, że Syna swego jednorodzonego dał, abyś w Niego wierzyła i nie zginała, ale miała życie wieczne (J 3:16).

• Jezus kocha cię tak samo jak Ojciec kocha Jego (J 15:9).

• Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy kto życie swoje oddaje za przyjaciół swoich – a to właśnie zrobił Jezus dla ciebie! (J 15:13).

• Twój Ojciec Niebieski sam cię miłuje, nie dlatego, że wszystko robisz idealnie, ale po prostu dlatego, że umiłowałaś Jezusa i uwierzyłaś, że wyszedł od Boga (J 16:27).

• Ojciec umiłował cię tak samo, jak umiłował Jezusa (J 17:23).

• Bóg okazuje ci swoją miłość [właśnie] przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami (Rz 5:8).

• Ojciec obdarza cię taką miłością, że wybrał cię na swoje dziecko (1 J 3:1).

To tylko kilka przykładów z Pisma Świętego, które mówią o tym, jak bardzo Bóg was kocha. Zachęcam was, abyście posłużyły się nimi, rozpoczynając studium Jego miłości. Poświęćcie trochę czasu na Słowo i przybliżenie się do Jezusa. Przytulcie się do Niego i powiedzcie: „Oto jestem, Panie. Do pełna proszę!”.

Jeśli chcemy wlać Bożą miłość

w życie naszych dzieci, musimy ją

najpierw sami otrzymać.

Rozdział 5 Patrz w lustro

„Co zrobiłby Jezus?”.

Kilka lat temu było to popularne pytanie. Wydawało się, że ludzie wszędzie je zadają, wiele osób nosiło nawet bransoletki z akronimem WWJD (z ang. What Would Jesus Do) albo miało naklejki na zderzakach z literami reprezentującymi to pytanie: „Co zrobiłby Jezus?”. Teraz już się go tak często nie słyszy, ale pracując nad tą książką, zdałam sobie sprawę, że to świetne pytanie dla chrześcijańskich mam. Naprawdę podsumowuje wszystko, co potrzebujemy wiedzieć.

Kiedy nasze dzieci źle się zachowują i żadna z naszych taktyk rodzicielskich nie działa, potrzebujemy wiedzieć, co zrobiłby Jezus, żeby naprawić sytuację. Kiedy kończy się nam cierpliwość, a jedno z naszych dzieci właśnie wyczerpuje jej pokłady, potrzebujemy wiedzieć, co zrobiłby Jezus, żeby nie oszaleć. Kiedy patrzymy na niebezpieczeństwo wokół nas i martwimy się, że Bóg nie ochroni naszych pociech, lub zastanawiamy się, jak dać naszym dzieciom dobry przykład do naśladowania, potrzebujemy wiedzieć, co na naszym miejscu zrobiłby Jezus.

Wyobraźcie sobie na moment, jakim wspaniałym rodzicem byłby Jezus!

• Miałby pewność, że potrafi właściwie zdyscyplinować dzieci, ponieważ posiada Bożą mądrość.

• Byłby zawsze cierpliwy, ponieważ jest pełen owoców Ducha Świętego.

• Zawsze ufałby, że Bóg go ochroni, ponieważ żyje wiarą.

• Byłby dobrym przykładem 24/7, ponieważ jest idealnym odzwierciedleniem Boga.

„To prawda,” możecie powiedzieć, „i to wszystko sprawdza się w przypadku Jezusa. Ale to mi nie pomaga. Nie mam takich wspaniałych przymiotów jak On. Nie jestem jak On!”.

Tak.

Ty.

Jesteś.

Jeśli przyjęłaś Jezusa jako swojego Zbawiciela, masz w sobie wszystko, czym On jest i wszystko, co On ma. Poprzez cud nowego narodzenia, On zamieszkał w tobie. To nie tylko moje zdanie. Tak mówi Nowy Testament. Deklaruje to wers po wersie:

Jesteście bowiem ponownie do życia powołani nie z ginącego nasienia, ale z niezniszczalnego, dzięki słowu Boga, które jest żywe i trwa.

1 List Piotra 1:23

Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem.

1 List do Koryntian 6:17

Przez nie zostały nam udzielone drogocenne i największe obietnice, abyście się dzięki nim stali uczestnikami Boskiej natury.

2 List Piotra 1:4

Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha. Owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność.

Ewangelia Jana 3:8, List do Galacjan 5:22-23

Któż więc poznał zamysł Pana tak, by Go mógł pouczać? My właśnie znamy zamysł Chrystusowy.

1 List do Koryntian 2:16

W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo na sposób ciała, a zostaliście napełnieni w Nim, który jest Głową wszelkiej Zwierzchności i Władzy.

List do Kolosan 2:9-10

Wiem, że pewnie myślicie: „Jeśli wszystkie te rzeczy są prawdą o mnie, dlaczego z tyloma rzeczami muszę się zmagać? Dlaczego tak często robię to, czego Jezus by nie zrobił?”.

Ponieważ ta część ciebie, która jest jak On – twój duch – jest ukryta w tobie. Jest zapakowana, tak to nazwijmy, w twoje ciało i duszę. (Ważne, żeby zapamiętać: Ty jesteś duchem, masz duszę i mieszkasz w ciele). Twoja dusza i ciało nie zostały odtworzone jak twój duch, kiedy narodziłaś się ponownie. Nie zostały jeszcze zmienione na podobieństwo Jezusa. Muszą zostać przemienione (całkowicie zmienione) z czasem, dopóki nie dostosują się i nie będą odzwierciedlały twojego wewnętrznego ja.

Ta transformacja może być wyzwaniem. Pierwszą najistotniejszą rzeczą jest uwierzyć, że Boża natura trwa w tobie. To, w co wierzysz, determinuje to, jak żyjesz, a więc to, w co wierzysz, jest niezwykle istotne. Po drugie pamiętaj, że transformacja jest procesem. Świętuj swoje sukcesy, nawet jeśli są małe – spójrz, jak daleko zaszłaś, wzrastając w Bogu i nie stresuj się tym, jak daleko wydaje ci się, że musisz dojść. Będziemy pracowały z Duchem Świętym przez resztę naszego życia, ucząc się, jak poddawać się Jego woli, zamiast kierować się własnymi emocjonalnymi i upartymi drogami. Możemy jednakże przyspieszyć na trasie, robiąc to, w czym my kobiety jesteśmy dość dobre: Patrzeć w lustro – dużo!

Dwa zmieniające życie objawienia

Pozwólcie mi wyjaśnić, zanim popadniecie w zachwyt. Nie mówię tu o patrzeniu w lustro, które wisi w łazience nad umywalką. To nie uczyni was podobnymi do Jezusa. Jeśli tak by było, większość z nas byłaby już superświętymi, ponieważ spędzamy niezliczone ilości godzin, patrząc w takie właśnie lustra. Wiem, sama tak robię. Gdy wstaję z łóżka, nie wyglądam tak, jak mnie widzicie na konferencji lub w telewizji.

Spędzam dużo czasu, co rano przegrzebując kosmetyczki wypełnione produktami do makijażu, wklepując krem do twarzy, spryskując włosy różnymi sprayami. Lubię wyglądać dobrze, kiedy wychodzę, dlatego uważam moje lustro za bardzo ważny przedmiot w moim życiu.

Mam jednak jeszcze inne lustro, które jest dla mnie o wiele ważniejsze. To duchowe lustro, które zmieniło nie tylko to, jak wyglądam, ale to, jak żyję. To lustro przemieniło mnie całkowicie i dało mi nowe życie.

Jeśli jeszcze się nie domyśliłyście, mówię o lustrze, jakim jest Słowo Boże.

Mimo że to smutne stwierdzenie, przez lata żyłam jako matka i Chrześcijanka, nie odkrywając tego lustra. Oczywiście czasami czytałam Biblię. Były nawet okresy, kiedy codziennie czytałam jeden rozdział. Ale robiłam to z poczucia religijnego obowiązku. Myślałam, że robię to dla Boga i On mnie za to nagrodzi. W końcu jednak Pan naprostował moje postrzeganie. Powiedział: „Joyce, to Mi nie pomaga, kiedy czytasz Biblię. To ma pomóc tobie!”.

Jak dokładnie Słowo nam pomaga?

Działa w różny sposób, ale kiedy podejdziemy do Słowa Bożego jak do lustra, zmienia nas, odkrywając dwie rzeczy: Po pierwsze pokazuje nam, kim jesteśmy w Chrystusie. Otwiera nasze oczy na prawdziwą duchową osobowość. Po drugie pokazuje nam, jakich zmian potrzebujemy, żeby Boża łaska była w naszym nastawieniu i działaniu, tak aby to, co na zewnątrz nas, odzwierciedlało lepiej nasze wnętrze. Innymi słowy, odkrywa przed nami, jak żyć tak, jak zostaliśmy do tego stworzeni.

Jeśli kiedykolwiek oglądałyście Tarzana Disneya ze swoimi dziećmi, widziałyście dobrą ilustrację tego, co taki rodzaj objawienia może zdziałać. (Tak, wiem, że Tarzan nie był chrześcijaninem, ale ustąpcie mi tutaj). Pomyślcie o tym, co stało się w filmie. Na początku umarli rodzice Tarzana i stracił styczność ze swoją tożsamością. Goryle zabrały go do dżungli i wychowały jak jednego ze swoich. W rezultacie identyfikował się z nimi i zachowywał jak one.

Potem spotkał ludzi i jego życie zaczęło się zmieniać. Im lepiej widział, jak żyją ludzie i jak się zachowują, tym bardziej dostrzegał w nich siebie. Dotarło do niego, że wcale nie był gorylem! Był zupełnie innym gatunkiem, z możliwością zupełnie innego życia. W rezultacie zaczął zachowywać się inaczej. Zaczął żyć zgodnie ze swoją prawdziwą tożsamością. Zamiast zachowywać się jak goryl, zaczął zachowywać się jak człowiek!

W pewnym sensie tak dzieje się, kiedy chrześcijanie spojrzą w lustro Słowa Bożego. Ponieważ Jezus jest Słowem Wcielonym, widzimy Go na każdej stronie Biblii (patrz J 1:14). Widzimy, kim On jest, co myśli i jak się zachowuje. Widzimy w Nim istotę, jaką i my zostaliśmy stworzeni. W rezultacie dociera do nas coraz bardziej, że to, co mówi Biblia, jest prawdą!

Jeżeli więc ktoś [pozostaje] w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe.

2 List do Koryntian 5:17

My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską jakby w zwierciadło; za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodabniamy się do Jego obrazu.

2 List do Koryntian 3:18

Koniec chodzenia po omacku

Uwielbiam patrzeć, jak wyglądam w świetle Słowa! Sprawia to, że czuję się dobrze sama ze sobą. Mam się do czego przyznać, kiedy otwieram oczy rano i przypominam sobie błędy, które popełniłam wczoraj. Jeśli patrzę w lustro Słowa, nie muszę naciągać na głowę kołdry i kryć się, mając do czynienia z oskarżeniami moich wrogów lub uczuciem potępienia. Mogę wstać z poczuciem pewności siebie i radością, z racji tego, kim jestem w Chrystusie! Im więcej pewności mamy jako matki, tym więcej pewności będziemy mogły zakorzenić w naszych dzieciach.

Inna rzeczą, którą kocham, przeglądając się w Słowie, jest to, że pomaga mi ono dostrzec, czego mi brakuje. Rzuca światło na ciemne strony mojego życia, gdzie jestem zagubiona i potrzebuję mądrości. Obszary, gdzie potykam się o rzeczy i robię bałagan, ponieważ nie mam wystarczająco światła, żeby zobaczyć, że źle stawiam kroki.

Niektórzy wierzący boją się takiego światła. Myślą, że bycie poprawianym przez Słowo to coś negatywnego. Ale tak nie jest! To jak patrzenie w lustro i zdanie sobie sprawy, że mamy kawałek czekolady na policzku albo kawałek szpinaku między zębami. Możemy poczuć lekkie ukłucie zażenowania, ale nawet jeśli, to i tak cieszymy się, że spojrzeliśmy. W przeciwnym razie cały dzień byśmy tak paradowali.

Wiem, jak to jest. Zanim zaczęłam studiować Słowo, żyłam latami, nie wiedząc, w jakiej byłam rozsypce. Myślałam, że wszyscy inni stanowią problem. Myślałam, że moje życie jest żałosne, ponieważ Dave potrzebuje się zmienić… albo moje dzieci potrzebują się zmienić…, albo moja rodzina potrzebuje większego domu i więcej pieniędzy. Potrzebowałam duchowego światła Słowa Bożego, żeby zobaczyć, że największą zmianą, jakiej musiałam dokonać w życiu, była zmiana we mnie. Dziękuję Bogu za Słowo! W Słowie Bożym jest życie, światło i przemieniająca życie siła. To całkowicie zrewolucjonizowało moje życie.

To samo może być prawdą dla was. Słowo Boże nie tylko może wam pomóc być świetną matką, ale powie wam, co potrzebujecie zrobić, aby odnosić sukces w każdej dziedzinie waszego życia. Dlatego Bóg mówi:

Niech ta Księga Prawa będzie zawsze na twych ustach; rozważaj ją w dzień i w nocy, abyś ściśle spełniał wszystko, co w niej jest napisane, bo tylko wtedy powiedzie ci się i okaże się twoja roztropność.

Księga Jozuego 1:8

Kiedy te słowa zostały zapisane, jedyną częścią Bożego Słowa, jaką ludzie mogli przeczytać, była Księga Prawa, która składała się z pierwszych pięciu ksiąg Starego Testamentu. Dzisiaj mamy resztę Starego Testamentu i Nowy Testament. Jeśli Jozue mógł postępować mądrze i odnieść sukces, mając tylko wycinek Słowa, wyobraźmy sobie, co możemy zrobić z tym, co jest dla nas dostępne!

Niech mi się stanie według słowa Twego

Przykładem matki, która została odmieniona przez cud działającej mocy Bożego Słowa, jest Maria, matka Jezusa. Została ona radykalnie zmieniona, gdy patrzyła w lustro Słowa. Była normalną nastolatką, prowadzącą normalne życie, kiedy anioł Gabriel pojawił się i powiedział:

I wszedłszy do niej, rzekł: Bądź pozdrowiona, łaską obdarzona, Pan z tobą, błogosławionaś ty między niewiastami [...]. I rzekł jej anioł: Nie bój się, Mario, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. I oto poczniesz w łonie, i urodzisz syna, i nadasz mu imię Jezus. Ten będzie wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego. I da mu Pan Bóg tron jego ojca Dawida.

Ewangelia Łukasza 1:28.30-32

To Słowo od Boga, jakkolwiek było cudowne, w żaden sposób nie pasowało do sytuacji Marii. Nie była niczyją ulubienicą. Biblia nie wskazuje, że miała jakieś spektakularne doświadczenia życiowe, które mogły sprawić, że poczuła się wybrana przez Boga. Co więcej, była dziewicą. Miała zatem powody, żeby powiedzieć Gabrielowi: „Przepraszam, Panie Aniele, ale chyba pomylił Pan adres. Nie widzę, żeby Słowo od Boga miało zastosowanie w moim przypadku”.

Ale Maria tak nie odpowiedziała. Zamiast powątpiewać Słowu Bożemu, uwierzyła w nie. Spojrzała w Jego lustro, dostosowała sposób, w jaki na siebie patrzyła, i powiedziała: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego” (Łk 1:38).

Możecie powiedzieć to samo, kiedy czytacie to, co Biblia ma o was do powiedzenia!

Kiedy na przykład czytacie Pierwszy List św. Jana 3:9, że „ktokolwiek narodził się z Boga [celowo, świadomie i zwyczajowo], nie grzeszy, gdyż trwa w nim nasienie Boże”, możecie powiedzieć: „To prawda o mnie! Boże nasienie trwa we mnie. Nie muszę ulegać niecierpliwości ani innemu grzechowi. Mogę być cierpliwa i spokojna przy moich dzieciach, jak sam Jezus, ponieważ Jego życie jest we mnie. Niech mi się stanie według słowa Twego!”.

„Ale Joyce – możecie powiedzieć – starałam się i nie zadziałało. Dwie godziny po tym, jak to powiedziałam, dzieci przebiegły z krzykiem po domu w ubłoconych butach i wybuchłam. Nie mogę tego zmienić!”.

Oczywiście, że możesz.

Ale żeby to zrobić, musicie pamiętać, że przemiana Słowem to proces. Jezus nie powiedział, że jeśli przeczytasz kawałek Pisma Świętego raz czy dwa razy to cię zupełnie odmieni. Powiedział: „Jeżeli trwacie w nauce mojej, jesteście prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8:31-32).

Pomyślcie o tym, co przydarzyło się Marii. Obietnica Boga rozwijała się wewnątrz, ale na zewnątrz nie wyglądała jeszcze inaczej. Minęło nieco czasu zanim Boskie Nasienie w niej urosło i rozwinęło się do postaci, którą reszta świata mogła zobaczyć.

Jako mamy powinnyśmy zrozumieć to lepiej niż ktokolwiek inny. Wiem z doświadczenia, jak to jest być w ciąży, kiedy jeszcze nic nie widać. Czułyśmy w naszym własnym ciele niewidoczne na zewnątrz nowo poczęte życie. Nie miałyśmy wątpliwości, że nasze nienarodzone dziecko istnieje podczas tych miesięcy, kiedy nadal chowa się w nas. Nie zniechęcałyśmy się tylko dlatego, że nie pojawiło się jeszcze na świecie.

Nie, zaufałyśmy procesowi. Radowałyśmy się i wierzyłyśmy, że dopóki dostarczamy temu małemu życiu, które jest w nas, tego, czego potrzebuje, żeby rozwijać się i rosnąć, stanie się w końcu wierzgającym, uśmiechającym się dzieckiem, które będziemy mogły trzymać w ramionach.

Takie nastawienie powinnyście przyjąć w stosunku do nasienia Słowa Bożego. Ma moc kiełkować bezpośrednio w was. Tak jak naturalne nasienie ma możliwość dawania życia, które jest w nim, Słowo Boże ma możliwość reprodukowania w was Jego życia, charakteru i natury. „Żywe bowiem jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca” (Hbr 4:12). Da wam moc do bycia i robienia tego, co o was mówi.

Dlatego nie zniechęcajcie się tylko dlatego, że zmiana nie następuje w ciągu nocy. Nie złośćcie się na siebie i nie marnujcie czasu na uczucie potępienia za każdym razem, kiedy popełnicie błąd. Trzymajcie się procesu! Nasączajcie waszego ducha każdego dnia wodą Słowa Bożego. Utkwijcie wasz wzrok w lustrze Słowa Bożego i powiedzcie: „Niech mi się stanie według słowa Twego”.

Nie minie dużo czasu, zanim to, co rozwinęło się w was, uwidoczni się na zewnątrz. Będziecie coraz lepiej wiedziały i czyniły dla swoich rodzin dokładnie to, co zrobiłby Jezus.

Rozdział 6 Zrób sobie przerwę… i uwierz

Bycie matką może być jednym z najbardziej wyczerpujących zawodów na świecie. Jak większość matek, odkryłam to jak tylko urodziłam pierwsze dziecko. Z pojawieniem się każdego kolejnego moje uzmysłowienie sobie tego faktu stawało się coraz większe.

Nadal żywo pamiętam czas, kiedy moja córka przez kilka tygodni płakała nocami z powodu kolek. Tak desperacko potrzebowałam snu, że zatelefonowałam po lekarza i postawiłam mu ultimatum: „Albo Pan da temu dziecku coś, co je znokautuje, albo będziecie musieli zamknąć mnie w psychiatryku, bo dłużej tego nie zniosę!”.

Nie wątpię, że wiecie, o czym mówię.

Nawet jeśli w waszym domu nie ma kołyski czy butelki już od lat, będąc matkami, nadal pamiętacie te dni, kiedy byłyście znużone wszystkim tym, co miałyście do zrobienia. Dni, kiedy dawałyście z siebie tak dużo, że czułyście, jakby nie zostało wam już nic. Dni, kiedy wymogi macierzyństwa tak bardzo wykańczały was psychicznie i emocjonalnie, że marzyłyście o samotnych wakacjach, najlepiej w jakimś odległym miejscu. Ja miałam ochotę uciec z domu kilka razy w moim życiu, wy pewnie czułyście tak samo.

Wszystkie mamy takie dni – żadna matka nie jest wyjątkiem. Nieważne, czy jesteśmy w domu, czy pracujemy, czy jesteśmy mężatkami, czy samotnymi matkami, czy nasze konto bankowe jest puste, czy pełne, wszystkie bywamy wyczerpane.

Z definicji słowo wyczerpany oznacza ‘pozbawiony sił fizycznych i psychicznych, bez wigoru’. Oznacza to, że nie czerpiemy już więcej przyjemności z tego, co robimy.

Odkryłam – wy pewnie też – że jeśli jestem zbyt znużona, tracę kontrolę nad emocjami i staję się zrzędliwa. Podejmuję złe decyzje. Mam tendencję do nadmiernego jedzenia i wydawania pieniędzy. Nic dziwnego, że diabeł postanowił „męczyć” świętych (Da 7:25; BW)! Kiedy jesteśmy zmęczone, znużone, wykończone i nie mamy już na nic sił, jesteśmy dla niego łatwą zdobyczą. Dlatego jeśli chcesz być taką matką, jaką wszystkie mamy chciałyby być, nie możesz sobie pozwolić na zmęczenie. Musimy się upewnić, że jesteśmy wypoczęte i pokrzepione każdego dnia. Prawie słyszę, jak się teraz śmiejecie. „Jasne, pewnie Joyce. Tak zrobię. Za każdym razem, kiedy poczuję się trochę zmęczona, wypłacę pieniądze, które wygrałam w totka z bankomatu, zostawię dzieci pod opieką Mary Poppins i spędzę kilka dni na Karaibach, bujając się w hamaku i popijając napój kokosowy!”.

Jeśli tak sobie to wyobrażacie, zapewniam was, że nie to sugeruję. Zdaję sobie sprawę, że nie możecie dosłownie zrobić sobie wolnego za każdym razem, kiedy jesteście zmęczone. Czasami nawet nie macie kiedy się zdrzemnąć. Ale jest coś, co możecie zrobić. Możecie przyjąć ofertę, którą złożył Jezus w Ewangelii Mateusza 11:28-29:

Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię [złagodzę i przyniosę ulgę waszym duszom]. Weźcie na siebie moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy [potulny] i pokornego serca, a znajdziecie ukojenie [ulgę, pokrzepienie, błogą ciszę] dla dusz waszych.

Pomyślcie przez moment o słowach Jezusa. To rozszerzone tłumaczenie idealnie opisuje to, czego potrzebuje każda zmęczona mama: odpoczynku, ukojenia, pokrzepienia, błogiej ciszy.

Nie wiem, co nasuwa się wam na myśl, kiedy słyszycie te słowa, ale dla mnie brzmią one jak idealne wakacje. I o tym właśnie mówi Jezus. Obiecuje nam wakacje – nie dla naszego ciała, ale dla naszej duszy!

Wyobraźcie sobie, że wasza dusza codziennie jest na wakacjach. Wyobraźcie sobie, że wychowujecie dzieci, zajmujecie się domem, pracujecie i robicie inne istotne w życiu rzeczy, ale wasze dusze znajdują się w miejscu ponadnaturalnego spokoju. Jezus powiedział, że tak właśnie możemy żyć.

Nie sugeruję, że Jezus powiedział, że będziemy mieć bezproblemowe życie. Tak nie powiedział. Powiedział tylko, że nie musimy pozwalać, aby kłopoty życia codziennego nas męczyły. Możemy zwrócić się do Niego i pozwolić Mu zdjąć z nas ciężar. Pomyślcie o dwóch wołach zaprzężonych razem: jednym słabym, a drugim bezgranicznie silnym. Ten słaby nie musi wszystkiego dźwigać sam. Nie musi się martwić, że praca jest zbyt trudna, a ciężar zbyt ciężki. Musi tylko dotrzymać kroku i pozwolić nieskończonej sile swojego towarzysza zrobić to, czego on sam nie jest w stanie.

List do Hebrajczyków 4 nazywa takie życie „Jego [Bożym] odpoczynkiem” i mówi, że wszyscy możemy je osiągnąć. Niestety niewielu chrześcijan doświadcza tego stale. Mimo że szukają pomocy Jezusa, kiedy są już uwolnieni od ciężaru, biorą na siebie nowy.

Jako matki często padamy ofiarą. Wiecie, o czym mówię: bywamy zatroskane tym, że nasze dziecko nie jest wystarczająco lubiane, więc zaharowujemy się, urządzając przyjęcia i zapraszając wszystkie dzieci w mieście. Zdarza się nam martwić o to, że nasza nastoletnia pociecha czuje się gorsza, jeśli jej ubrania nie są opatrzne odpowiednimi metkami, więc nadwyrężamy kartę kredytową, żeby ją odpowiednio ubrać. Czasami obawiamy się, że pracując poza domem, nasze dzieci poczują się opuszczone, dlatego spełniamy każdą ich zachciankę i nigdy nie mówimy nie. Aż w końcu jesteśmy na skraju wyczerpania, a Pan mówi:

Czy nie wiesz tego? Czy nie słyszałeś? Pan – to Bóg wieczny, Stwórca krańców ziemi. On się nie męczy ani nie nuży, Jego mądrość jest niezgłębiona. On daje siłę zmęczonemu i pomnaża moc bezsilnego [daje w obfitości]. Chłopcy się męczą i nużą, chwieją się, słabnąc młodzieńcy, lecz ci, co zaufali Panu [którzy oczekują, szukają i pokładają w Nim nadzieję], odzyskują siły, otrzymują skrzydła jak orły [zbliżają się do Boga]; biegną bez zmęczenia, bez znużenia idą.

Księga Izajasza 40:28-21

Dokładnie to!

Jeśli szukacie praktycznych sekretów na to, jak wysłać swoją duszę na wakacje, możecie przestudiować te wersety. Nie tylko mówią nam, że nie powinnyśmy się męczyć. Mówią nam dokładnie, co zrobić, żeby się nie męczyć i nie nużyć.

Wers 28 przypomina mam, że nie musimy szukać zrozumienia u Boga. On wie nieskończenie więcej niż my i zawsze rozumie. Możemy Jemu pozostawić rozwiązanie wszystkich problemów, z którymi sobie nie radzimy i złych okoliczności, których nie możemy zmienić.

Nie ukrywam, że samej było mi ciężko nauczyć się, jak to zrobić. Spędziłam lata, pytając: „Boże, dlaczego?” albo: „Boże, kiedy?”. Zmarnowałam ogromne pokłady mentalnej i emocjonalnej energii, próbując naprawić ludzi i sytuacje, które były całkowicie poza moją kontrolą. To było wyczerpujące! Ale w końcu zdałam sobie sprawę, że to nie ludzie ani okoliczności mnie nużą, to negatywne nastawienie, z którym do nich podchodziłam. Często lubię pytać: „Czy twoje okoliczności są twoim problemem, czy może twoje nastawienie do problemu?”. Moim problemem przez wiele lat było zdecydowanie moje nastawienie.

To zła wiadomość. Ale wtedy odkryłam dobrą wiadomość: Mogę odpocząć od tego negatywnego nastawienia, kiedy tylko zechcę. Jedyne co muszę zrobić, to przestać mierzyć się z nim i żywić urazę do trudności życiowych, ale zaufać Panu pośród nich. Jedyne co muszę zrobić, to przyjąć postawę: Jest jak jest… ale z Bożą pomocą mogę zrobić to, co należy.

Nie zrozumcie mnie źle, nie mówię, że powinnyście pasywnie przyjmować dzieła diabła. Wierzę, że Bóg chce dla nas dobrego życia wypełnionego spokojem i radością. Chce, abyśmy mieli błogosławieństwo i aby nasze potrzeby były zaspokojone. Diabeł przychodzi, żeby kraść, zabijać, niszczyć i powinniśmy się mu oprzeć. Bóg jednak nie wyzwolił nas od każdej przeciwności czy wyzwania, ani od trudnych ludzi. Wręcz przeciwnie, często wpuszcza ich w nasze życie, a robi to tylko z jednego powodu: dla naszego dobra (patrz Rz 8:28).

Kiedy już to zrozumiemy, możemy żyć dużo bardziej orzeźwieni. Nasze dusze mogą odpoczywać radośnie w hamaku zaufania, nieważne, co dzieje się dookoła – dopóki jesteśmy pewni, że to, co mówi List do Rzymian, jest prawdą: „Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamysłu” (Rz 8:28).

Możecie zapytać: „Nie mam pojęcia, jak Bóg ma zamiar wyciągnąć jakiekolwiek dobro z problemów, którym stawiam czoła? Chciałabym tylko, żeby powiedział mi, co zamierza”.

Rozumiem. Czasami też się tak czuję. Ale odkryłam, ze Bóg rzadko dzieli się ze mną tym, jaki ma plan. Chce, żebym po prostu Mu zaufała. Chce, abym powiedziała – nawet jeśli nie rozumiem i życie wydaje się niesprawiedliwe lub boli tak bardzo, że ledwo mogę to znieść – „Panie, Ty wiesz wszystko. Rozwiązałeś ten problem, zanim się pojawił. Mimo że nie wiem, co zamierzasz, wiem, że mnie kochasz, i wiem, że chcesz dla mnie dobrze. Dlatego nie będę się martwić ani niecierpliwić. Zaufam Tobie”.

Dwóch mądrych chłopców

Jeśli kiedykolwiek czułyście, że nie możecie się odprężyć i zaufać Bogu, pomyślcie o Soni Carson. Jest matką, która rozpoczęła życie z tyloma przeciwnościami, jakich większość z nas nie może sobie wyobrazić. Urodziła się jako jedna z 24 rodzeństwa, dorastała w atmosferze ubóstwa i nadużyć. Wyszła za mąż za dużo starszego mężczyznę, mając zaledwie 13 lat. Liczyła na lepsze życie. Ale zamiast tego, po urodzeniu dwóch synów, okazało się, że mąż ma inną żonę i rodzinę. Nie mając lepszego wyboru, Sonia rozwiodła się i zaczęła wychowywać chłopców sama.

Jako czarna kobieta w latach sześćdziesiątych, która zakończyła edukację na trzeciej klasie szkoły podstawowej, Sonia była całkowicie nieprzygotowana do życia, z jakim musiała się zmierzyć. Dlatego przez pierwszych kilka lat po rozwodzie zmagała się z niebezpieczną depresją. Kiedy to wszystko ją przerastało, wysyłała swojego dziesięcioletniego syna Curtisa i ośmioletniego Bena do przyjaciół lub sąsiadów na kilka tygodni. Zadbała o to, żeby jej chłopcy bawili się dobrze, podczas gdy ich matka potajemnie spędzała tygodnie w instytucie zdrowia psychicznego, starając się pozbierać i znaleźć siły do dalszego działania.

Na szczęście Sonia Carson była wystarczająco dzielna i mądra, żeby prosić o pomoc wtedy, kiedy jej potrzebowała – najpierw innych ludzi, w końcu samego Boga. Minęło trochę czasu zanim przestała potrzebować tych sekretnych wycieczek. Stała się tak silna i tak pełna nadziei, że nic nie mogło nią zachwiać: kończące się zapasy w spiżarni; to, że czasami miała trzy prace na raz, spędzając długie dni na opiece nad domami i rodzinami zamożnych ludzi za minimalną stawkę, podczas gdy jej własne dzieci zostawały same w domu; nawet pogarszające się stopnie, które Ben przynosił ze szkoły i jego reputacja najgorszego ucznia piątej klasy Szkoły Podstawowej w Higgins.

Sonia nie pozwoliła, aby któraś z tych sytuacji okradła ją z ufności pokładanej w Bogu. „Wszystko będzie dobrze” – mówiła Curtisowi i Benowi. Wierzyli w to, ponieważ ona sama tak mocno wierzyła. A kiedy opowiadali jej o swoich własnych zmaganiach, zawsze wskazywała im Źródło swojej wiary: „Poproście Pana – mówiła – a On wam pomoże”.

Kiedy Ben dorósł, napisał o jednym konkretnym momencie, kiedy zaufanie, jakim darzyła Boga jego matka, pomogło zmienić bieg jego życia. Poszedł z nią na jedno z wielu nabożeństw, w których razem uczestniczyli. Kazanie skupiło się na pomocy medycznej misjonarzy pracujących za granicą i niesieniu pomocy, aby ludzie mogli być zdrowi i szczęśliwi.

– To chcę robić – powiedziałem mojej matce, kiedy wracaliśmy do domu. – Chcę być lekarzem. Mogę być lekarzem, mamo?

– Bennie! – odpowiedziała. – Posłuchaj mnie.

Przystanęliśmy i mama spojrzała mi prosto w oczy. Potem, kładąc mi ręce na ramionach, powiedziała:

– Jeśli poprosisz o coś Pana i uwierzysz, że On może spełnić twoją prośbę, to na pewno się uda.

– Wierzę, że mogę być lekarzem.

– W takim razie, Bennie, będziesz lekarzem – stwierdziła i ruszyliśmy dalej[3].

Opierając się na wierze w Boskie możliwości pomocy jej synom w przezwyciężeniu przeciwności, Sonia ograniczyła im czas na oglądanie telewizji i wymagała, żeby czytali i pisali sprawozdania z dwóch książek, które przeczytali w tygodniu. Zatwierdzała te sprawozdania, nigdy nie zdradzając, że nie była ich w stanie przeczytać. I nawet kiedy powątpiewający nauczyciele dawali jej powody, żeby wątpić w perspektywy świetlanej przyszłości synów, Sonia nadal mówiła: „Mam dwóch mądrych chłopców. Dwóch bardzo mądrych chłopców!”.

Nic dziwnego, że jej słowa się spełniły. Curtis znakomicie poradził sobie na studiach i został inżynierem mechanikiem. Ben ukończył Yale, zdobył tytuł medyczny na Uniwersytecie Michigan i stał się jednym ze światowej sławy neurochirurgów. Sławę przyniosło mu kierowanie zespołem chirurgów, którym udała się jedna z najbardziej spektakularnych operacji rozdzielenia bliźniąt syjamskich zrośniętych głowami.

Rozwiń skrzydła

Jak matka, która zaczynała w tak tragicznych okolicznościach, mogła osiągnąć taki sukces? Jest tylko jedno wyjaśnienie. Przestała pytać: „Boże, dlaczego?” i wybrała wiarę, że Bóg jest w stanie naprawić wszystko dla jej dobra. Przestała starać się ciągnąć za sobą ciężar tych okoliczności sama i poprosiła o pomoc Jezusa. Postanowiła zrobić to, o czym mówi Izajasz (patrz Iz 40: 31) i zaufała Panu.

Oczywiście kiedy mówię, że zaufała Panu, nie mam na myśli tego, że siedziała z założonymi rękoma. Nie o takie zaufanie mi chodzi. Oznacza ono wołanie do Niego w wierze z naszymi oczekiwaniami. Oznacza wiarę w Jego Słowo i zaufanie Jego wierności, nawet jeśli wiatr przeciwności hula wokół nas.

Taką postawę Izajasz porównuje do zachowania orła w czasie burzy. Zamiast walczyć z oporem, jaki stawia wiatr, rozwija skrzydła i pozwala, żeby wiatr unosił go wyżej i wyżej, aż osiągnie wysokość, na jakiej burza jest już pod nim. Tam odpoczywa.

Jako matki możemy zrobić to samo. Kiedy turbulencje nas niepokoją i zagrażają naszej rodzinie, możemy rozwinąć skrzydła dzięki Bożej obietnicy. Takiej obietnicy:

Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co prosicie w modlitwie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie.

Ewangelia Marka 11:24

Wszyscy twoi synowie będą uczniami Pana [nauczanymi przez Pana i posłusznymi Jego woli], wielka będzie szczęśliwość twych dzieci.

Księga Izajasza 54:13

Szczęśliwy mąż, który się boi Pana i wielkie upodobanie ma w Jego przykazaniach. Potomstwo jego będzie potężne na ziemi, pokolenie prawych dozna błogosławieństwa.

Psalm 112:1-2

[…] byłem dzieckiem i jestem już starcem, a nie widziałem sprawiedliwego w opuszczeniu ani potomstwa jego, by o chleb żebrało.

Psalm 37:25

W bojaźni Pańskiej niezawodna twierdza, dla swoich dzieci jest On ucieczką.

Księga Przypowieści Salomona 14:26

Prawy żyje w swej nieskazitelności, błogosławione [szczęśliwe] po nim są dzieci.

Przysięga Przypowieści Salomona 20:7

Albowiem Pan jest twoją ucieczką, za obrońcę wziąłeś sobie Najwyższego. Niedola nie przystąpi do ciebie, a plaga się nie przybliży do twego namiotu.

Psalm 91:9-10

A łaskawość Pana na wieki wobec Jego czcicieli, a Jego sprawiedliwość nad synami [ich] synów.

Psalm 103:17

Nie chcę się zapędzać z uduchowianiem. Są momenty w życiu każdej matki, kiedy jest fizycznie zmęczona i to, czego potrzebuje najbardziej, to naturalna, praktyczna pomoc. Potrzebujemy kogoś, kto wyniesie śmieci, pozmywa naczynia albo posortuje pranie. Kiedy potrzebujecie tego rodzaju pomocy, proście o nią. Niech wasze dzieci wam pomogą. Może nie zrobią tego w sposób, w jaki wy byście to zrobiły, ale lepiej mieć pomoc nieidealną, niż żadną.

Z drugiej strony, kiedy nie tylko wasze ciało, ale i wasza dusza jest zmęczona, zróbcie sobie duchową przerwę. Spędźcie kilka minut na wakacjach z Jezusem. Złapcie Biblię i spędźcie chwilę, którą możecie wygospodarować, żeby przystąpić do Tronu Łaski. Rozwińcie skrzydła z pomocą Bożej obietnicy i wznieście się do Niego na skrzydłach jak orzeł.

W górze znajdziecie odpoczynek.

Rozdział 7 Nie lękajcie się!

Gdybyście zapytali mnie, jaki jest jedyny,

najważniejszy klucz do długowieczności,

powiedziałbym, że unikanie zmartwień…

A jeśli mnie nie zapytacie, i tak muszę to powiedzieć.

George Burns

Jedno z najniebezpieczniejszych kłamstw, które udaje się szatanowi wpoić chrześcijańskim matkom, brzmi: Wszystkie matki martwią się o swoje dzieci.

Dla wielu matek to kłamstwo jest niezaprzeczalnym faktem. Traktują zmartwienie nie tylko jako nieuniknioną część posiadania dzieci, ale niemalże czynią z niego cnotę. Przeczytajcie kilka artykułów i wierszy o macierzyństwie, a przekonacie się dlaczego. Wielu tak naprawę wychwala matczyną miłość z jej nieustannym poczuciem niepokoju. Jak mówi jeden z wierszy, napisany w hołdzie wiecznie zmartwionej matce:

„Matczyne zmartwienia nigdy się nie kończą. Ewoluują i rosną, aż się od początku zaczną”.

Proszę, nie wierzcie w to. Biblia tego nie głosi. Przeciwnie, Biblia mówi nam 365 razy: „Nie lękajcie się!”. Po jednym razie na każdy dzień roku. I nigdzie w Piśmie Świętym nie ma przypisu mówiącego: „W przypadku matek – ta zasada nie obowiązuje”.

Jako matki często jednak zachowujemy się, jakby istniał taki przypis. Myślimy: „Cóż. Bóg wie, że jako rodzice troszczymy się tak bardzo o nasze dzieci, że nie możemy się nie martwić o nie. Dlatego kiedy się martwimy, On rozumie”.

Jezus nigdy nie mówi, że mamy się martwić, ani tego nie pochwala. Jednym z rodziców, który to potwierdza jest Jair. Przyszedł do Jezusa po pomoc, kiedy dopadł go największy kryzys, jaki może spotkać rodzica: Jego córeczka umierała. Jej stan był tak krytyczny, a on desperacko potrzebował pomocy, więc rzucił się na ziemię u stóp Jezusa i błagał Go szczerze, mówiąc: „Moja córeczka dogorywa, przyjdź i połóż na nią ręce, aby ocalała i żyła” (Mk 5:23).

Jeśli przeczytałyście tę historię, wiecie, co się następnie stało. Jezus odpowiedział na słowa wiary Jaira i podążył za nim do jego domu. Ale zanim tam dotarli, napotkali na nieoczekiwane utrudnienia. Kobieta, która była chora od dwunastu lat, przecisnęła się przez tłum podążający za Jezusem, dotknęła Jego płaszcza i natychmiast wyzdrowiała:

A Jezus natychmiast uświadomił sobie, że moc wyszła od Niego. Obrócił się w tłumie i zapytał: Kto dotknął mojego płaszcza? Odpowiedzieli Mu uczniowie: Widzisz, że tłum zewsząd Cię ściska, a pytasz: Kto mnie dotknął. On jednak rozglądał się, by ujrzeć tę, która to uczyniła. Wtedy kobieta podeszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało, padła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę.

Ewangelia Marka 5:30-33

Biblia nie mówi, ile czasu zajęło kobiecie wyznanie Jezusowi „całej prawdy”. Ale jeśli była podobna do większości kobiet, które znam, musiało zająć jej chwilę opisywanie dwunastu lat choroby. W międzyczasie Jair stał tam, myśląc: „Kobieto, moja córka jest na skraju śmierci! Każda sekunda się liczy! Proszę…, proszę… pośpiesz się!”.

Mimo opóźnień Jair najwidoczniej był w stanie trzymać się swojej wiary… dopóki sytuacja nie uległa pogorszeniu. Z jego domu przybiegli ludzie i powiedzieli mu: „Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela?” (w. 35). Co do powodów do zmartwień – Jair je miał! Właśnie dostał najgorsze z możliwych wieści. Ale Jezus, słysząc doniesienie, powiedział pewnie:

Nie bój się, wierz tylko.

(w. 36)

Dlaczego Jezus dał te pozornie nierealistyczne instrukcje Jairowi? Dlaczego było dla Niego takie ważne, żeby Jair się nie bał w tym istotnym momencie swojego życia?

Ponieważ Jezus wiedział to, czego większość ludzi (nawet chrześcijan) nie wie: Że tylko wiara łączy nas z Boskim planem w naszym życiu, strach może odłączyć nas od niego i połączyć z planem diabła.

Hiob powiedział: „bo spotkało mnie, czegom się lękał, bałem się, a jednak to przyszło” (Job 3:25). Jezus nie chciał, żeby to przytrafiło się Jairowi. Nie chciał, aby drzwi wiary w cud, które otworzył przed Nim Jair, zamknęły się ze strachu.

Tak mogła zakończyć się ta historia. Ale dzięki wierze Jaira i mocy Jezusa – tak się nie stało! Córka Jaira została uzdrowiona, ponieważ jej ojciec wybrał wiarę, a nie strach. Udowodnił, że nawet kiedy rodzicielskie emocje krzyczą, możemy wybrać posłuszeństwo Jezusowi. Możemy zostawić drzwi otwarte na to, co Bóg przygotował dla naszych dzieci, wybierając wiarę i nie lękając się!

Nie pij trucizny

Zanim staniecie się zbyt zaniepokojone mocą strachu (i dodacie ten strach do swojej listy zmartwień), pozwólcie mi zapewnić was, że Biblia nie uczy, że odrobina strachu, którą czułyście o swoje dzieci, stanie się rzeczywistością. To nieprawda. Mimo że diabeł działa przez strach, tak jak Bóg działa przez wiarę, diabeł nie jest nawet w połowie tak potężny jak Bóg. Dlatego udało mu się spuścić na Hioba tylko nieszczęścia, których ten się najbardziej obawiał.

Mimo że małe niepokoje nie są wielkim lękiem, te małe niepokoje otwierają drzwi lękowi w naszym życiu. Pewnie wiecie to już z doświadczenia, ale pozwólcie, że przypomnę wam niektóre rezultaty zamartwiania się:

• Martwienie się o jutro okrada cię z radości dnia dzisiejszego.

• Wszystkie dni są złe dla uciśnionego, a serce pogodne – to wieczysta uczta. (Prz 15:15)

• Tracicie czas. (Czy martwienie się pomogło wam kiedyś w jakiś sposób? Nie!) Kto z was, martwiąc się, może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia? (Mt 6:27)

• Sprawia, że chorujecie. (Lekarze twierdzą, że co najmniej 51 chorób może być bezpośrednio związana z zamartwianiem się i stresem!)

• Torturujecie się mentalnie i emocjonalnie. (Zamartwianie się można zdefiniować jako znęcanie się nad sobą za pomocą niepokojących myśli!)

Na dokładkę zamartwianie się to brak posłuszeństwa Bożym nakazom. To grzech. Zatem, aby być matką pewną siebie, musicie przestać się zamartwiać!

Możecie sobie myśleć: „Ale niektóre z moich zmartwień są prawdziwe. Nie mogę ich po prostu zignorować”.

Oczywiście, że nie możesz. Możesz jednak podążyć za instrukcją udzieloną w Liście do Filipian 4:6-8:

O nic się już nie martwcie, ale w każdej sprawie wasze prośby przedstawiajcie Bogu w modlitwie i błaganiu z dziękczynieniem. A pokój Boży, który przewyższa wszelki umysł, będzie strzegł waszych serc i myśli w Chrystusie Jezusie. Na koniec, bracia, wszystko, co jest prawdziwe, co godne, co sprawiedliwe, co czyste, co miłe, co zasługuje na uznanie: jeśli jest jakąś cnotą i czynem chwalebnym – to bierzcie pod rozwagę [i na tym się skupcie].

Zwróciłyście uwagę na ostatnie zdanie? Mówi ono, że mamy skupić się na Bożym Słowie, a nie na zamartwianiu się. Możemy mentalnie ćwiczyć i nieustannie uznawać dopełnienie obietnic Bożych w naszym życiu i życiu naszych dzieci. Na tym polega medytacja! Ludzie często mówią mi, że nie umieją medytować nad Słowem. Popełniają błąd! Wszyscy wiemy, jak medytować nad Bożym Słowem, ponieważ praktykujemy to na co dzień ze zmartwieniami! Słuchamy zmartwień i niepokojów i medytujemy nad nimi, mówimy o nich i działamy w taki sposób, by w nie uwierzyć.

Robiłam tak przez lata, nie zdając sobie z tego sprawy. Zanim zaczęłam studiować Słowo, nigdy nie zdawałam sobie sprawy, że wróg czai się za moimi negatywnymi myślami. Zakładałam, że sama na nie wpadłam, więc myślałam o wszystkim, co wpadło mi do głowy. Kiedy zdawałam sobie sprawę, że jest się czym martwić, myślałam: „Tak, ta sytuacja może przybrać zły bieg! Może zniszczyć całe moje życie!”. I w ten sposób zbaczałam z tematu. Nie zdawałam sobie wtedy sprawy, że diabeł ma moc sugestii, że podsuwa mam myśli, a my je akceptujemy i rozważamy.

Ale w końcu, studiując Słowo, wpadłam na trop! Zdałam sobie sprawę, że niepokojące myśli są jak diabelska trucizna. Będzie nam ją proponował. Jednak to nie oznacza, że musimy ją wypić. Zamiast tego możemy zrobić to, co sugeruje 2 List do Tymoteusza 2:23: „Unikaj [zamknij swój umysł, nie miej z nimi nic wspólnego] natomiast głupich i niedowarzonych [bezpodstawnych, źle sformułowanych, błahych] dociekań”. Możemy powiedzieć: „Nie! Nie będę się martwiła. Wybiorę rozważanie Słowa Bożego i uwierzę Jego obietnicom”.

Pozwólcie, że ujmę to nieco mocniej: Nie tylko możemy mówić takie rzeczy, musimy je mówić. Dlaczego? Ponieważ nie można myśleć jedno, a mówić drugie w tym samym czasie. Zatem najlepszą drogą, aby pozbyć się niepokojących myśli, jest otwarcie ust i głoszenie Słowa.

„Ale będę czuła się głupio, mówiąc sama do siebie!”.

Tak, na początku. Wiem, bo też tak miałam. Ale zdecydowałam się czuć nieco głupio, niż poddać się i żyć w desperacji. Dlatego odłożyłam dumę na bok i zaczęłam przemawiać Bożym Słowem głośno w moim życiu, wielokrotnie w ciągu dnia.

Czasami nawet rozmawiałam ze sobą ze strachu, przygotowując się do nauczania o – nie lękaniu się! Pamiętam szczególnie jeden moment, kiedy coś poważnie mnie trapiło. Z jakiegoś powodu stałam się niespokojna… w chwili, gdy zdałam sobie z tego sprawę, otworzyłam usta i powiedziałam w oparciu o słowa Listu do Filipian 4:6: „Panie, nie ma zupełnie nic, co mogłabym zrobić w tej sytuacji. Dlatego oddaję ją w Twoje ręce. Proszę Cię, abyś się nią zajął i z góry dziękuję Ci za to, co uczynisz”. Następnie wyśpiewywałam pochwalne pieśni na cześć Pana, dopóki nie mogłam wejść na podium bez strachu.

Zrób to z wiarą, uczucia cię dogonią

Na co dzień większość lęków, które miewają matki, są raczej niewielkie: trening czystości dziecka, grymasy, słabe stopnie w szkole, dojrzewanie. Jednakże kiedy mamy do czynienia z większymi zmartwieniami, ważne jest, żeby zapamiętać, że ta sama deklaracja wiary, której używamy do przezwyciężania drobnych lęków, może również zostać użyta do odcięcia głów gigantycznym zmartwieniom.

Dawid udowodnił to w walce z Goliatem.

Ta walka, mimo że większość ludzi nie zdaje sobie z tego sprawy, była w pierwszej kolejności wojną na słowa. Goliat zaczął ją, mówiąc rzeczy, które miały przerazić całą armię Izraelitów i ostatecznie Dawida: „Przybliż się tylko do mnie, a ciało twoje oddam ptakom podniebnym i dzikim zwierzętom” (1 Sm 17:44). Nie brzmi przerażająco?

Słowa Goliata sprawiły, że wszyscy Izraelici zadrżeli, ale Dawid się nie bał. Zamiast tego podniósł głos i odparł:

Ty idziesz na mnie z mieczem, dzidą i zakrzywionym nożem, ja zaś idę na ciebie w imię Pana Zastępów, Boga wojsk izraelskich, którym urągałeś. Dziś właśnie wyda cię Pan w moje ręce, pokonam cię i utnę ci głowę. Dziś oddam trupy wojsk filistyńskich na żer ptactwu podniebnemu i dzikim zwierzętom: niech się przekona cały świat, że Bóg jest w Izraelu. Niech wiedzą wszyscy zebrani, że nie mieczem ani dzidą Pan ocala. Ponieważ jest to wojna Pana, On więc wyda was w nasze ręce.

1 Księga Samuela 17:45-47

Diabeł nienawidzi takich przemów. Niezależnie od tego, czy wygłasza je izraelski pastuszek, czy chrześcijańska matka, nienawidzi, kiedy wierzący zaczynają słownie wymachiwać „mieczem Ducha”, który jest Słowem Bożym. Biorąc pod uwagę, jak skończył Goliat, łatwo dostrzec dlaczego.

Nawet jedno przepełnione wiarą zdanie może całkowicie zniweczyć diabelskie zamiary.

Jedna mama, którą znam, zademonstrowała to w dramatyczny sposób. Kilka lat temu w dniu Bożego Narodzenia jej jedenastoletnia córka wylądowała w szpitalu ze względu na zagrażające życiu zapalenie opon mózgowych. Lekarze poinformowali ich, że wybuchła epidemia tej choroby. Kilkoro dzieci już umarło. „Przypadek państwa córki jest najgorszy z tych, które do tej pory widziałem” – powiedział lekarz.

Dla tej mamy był to moment Jaira. Ale była przygotowana.

Dorastała jako córka pastora w bardzo wierzącej rodzinie i wiedziała, że uzdrowienie było dla niej i jej dzieci przewidziane w Bożym planie odkupienia. Wiedziała i wierzyła, że spadła nań chłosta zbawienna, a w jego ranach jest uzdrowienie (patrz Iz 53:5). Dlatego kiedy jej siostra – która również była wierzącą Biblii mamą – weszła do szpitala, wykorzystała tę okazję, aby złożyć swoją deklarację. Zacisnęła zęby, powstrzymując emocje, które ją nękały, spojrzała swojej siostrze w oczy i powiedziała:

„NIE BĘDĘ… SIĘ… LĘKAĆ!”

Zauważcie, nie powiedziała, że wcale się nie boi. W zasadzie nie powiedziała nic o tym, jak się czuła, jej emocje nie wpłynęły na jej decyzję. Tylko dlatego, że się boimy, nie jesteśmy skazani na postawę lęku. Możemy przez wiarę w Słowo Boże odrzucić strach, odmawiając jego wypowiedzenia i działania w nim. Jeśli to zrobimy, nasze uczucia wkrótce dogonią naszą decyzję.

Nie wiem, jak długo zajęło to uczuciom tej matki. Może stało się to w przeciągu kilku kolejnych minut. Może musiała przezwyciężyć emocje podczas kolejnych godzin, kiedy ona i jej rodzina nieustannie modlili się i przemawiali Słowem Bożym. Tak czy inaczej, jestem pewna, że jej emocje uspokoiły się następnego dnia, ponieważ jej córka, która od wielu godzin nie mogła mówić, usiadła na szpitalnym łóżku i krzyknęła do dziadka, który stał przy niej, wypowiadając Boże Słowo:

„Dziadku, jestem uzdrowiona w imię Jezusa!”.

Czy to nie wspaniałe? Ta mała dziewczynka, młodziutka i chora, idealnie podążała śladem matki! Nie przykładem, który dała kilka godzin wcześniej na korytarzu szpitalnym – córki tam nie było, nie mogła tego zobaczyć – ale przykładem, który obserwowała całe życie, kiedy jej matka wybierała wiarę zamiast strachu.

Już to mówiłam, ale powtórzę raz jeszcze: Cokolwiek czynicie konsekwentnie, tego nauczą się wasze dzieci.

Jeśli nieustannie ulegasz zmartwieniom, one same będą torturowały cię niepokojącymi myślami. Jeśli wybierasz wiarę i Słowo Boże i dajesz pozbawiony lęku przykład, zapewne będą one machać mieczem Słowa Bożego i wygrywać bitwy, byś mogła cieszyć się życiem.

Tak stało się w tej sytuacji. Słowa wiary matki zadziałały jak kamień, który powalił Goliata. Córka stała się mieczem, który odciął mu głowę. Raz wypowiedziane sprawiły, że od razu poczuła się lepiej. Zwycięstwo było pewne.

Tak, potrafisz!

Jeśli przez lata zamartwiałaś się, możesz się teraz zastanawiać, czy kiedykolwiek będziesz w stanie przestać. Możesz nie być pewna, czy to w ogóle jest możliwe, żebyś wypowiedziała słowa matki z powyższej historii: „Nie będę się lękać!”.

Zapewniam cię, że to jest możliwe.

Skąd mam taką pewność? Ponieważ Bóg nigdy nie kazałby nam robić czegoś, czego nie jesteśmy w stanie zrobić. Zatem skoro w Biblii poinstruował nas, żebyśmy się nie bali, to znaczy, że dał nam moc potrzebną do tego.

Co więcej, Biblia mówi nam, że tak jak On [Jezus] jest [w niebie], my jesteśmy na tym świecie (1 J 4:17). To oznacza, że nie musimy czekać, aż umrzemy i pójdziemy do Nieba, żeby być jak On. Możemy żyć jak On tu i teraz. Pozwólcie, że was zapytam: Czy sądzicie, że Jezus się teraz obawia? Czy myślicie, że załamuje ręce i zamartwia się tym, jak ciemny i niebezpieczny stał się świat? Czy uważacie, że martwi się o to, czy sobie z tym poradzi, czy nie?

Oczywiście, że nie!

Jezus się nie martwi; jest pełen pokoju. A jeśli On nosi w sobie pokój, i my możemy mieć pokój. Jak mówi Ewangelia św. Jana 14:27:

Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka. [Przestańcie pozwalać się agitować i niepokoić; i nie pozwalajcie sobie być pełni lęku, przerażeni, tchórzliwi i niespokojni].

Pokój samego Jezusa jest dostępny dla nas 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. Dlatego dokonajcie wyboru, jakiego dokonał Jair, i pamiętajcie – wszystkie troski przerzućcie na Niego, gdyż Jemu zależy na was (1 P 5:7).

Nie lękajcie się. Wierzcie tylko.

Jezus się nie martwi; jest pełen pokoju.

A jeśli On nosi w sobie pokój,

i my możemy mieć pokój.

Rozdział 8 Czy ktoś może mi pomóc? Proszę!

Prowadzenie rodziny byłoby znacznie łatwiejsze, gdyby Bóg dał mamom uniwersalną strategię, jak wychowywać dzieci. To sprawiłoby, że matki poczułyby się dużo wygodniej. Nigdy nie musiałybyśmy zgadywać, dokonując naszych rodzicielskich wyborów. Nigdy nie musiałybyśmy leżeć w łóżku w środku nocy, zastanawiając się, czy byłyśmy zbyt surowe, czy zbyt łagodne. Nigdy nie miałybyśmy momentów, kiedy czujemy się bliskie rwania włosów z głowy, ponieważ nie potrafimy zrozumieć naszego dziecka!

Zamiast tego możemy po prostu kupić poradnik, postępować zgodnie z instrukcjami i – Pstryk! – wszystko dokładnie takie, jak Bóg chciał.

Jakie to byłoby proste!

Niestety, nie tak jest w życiu. Chociaż Bóg dał matkom ogólne wytyczne i niezmienne duchowe prawdy, które mogą nam wskazać właściwy kierunek, każde dziecko jest jedyne w swoim rodzaju i potrzebuje zindywidualizowanej opieki. Każde ma wyjątkową kombinację cech osobowościowych, talentów i nawyków. Każde trzeba pokierować przez zestaw innych okoliczności. I każde ma swoje własne wyznaczone przez Boga powołanie. Jako matki musimy wziąć to wszystko pod uwagę i wychowywać każde z naszych dzieci w sposób, który pomaga im stać się osobą, jaką stworzył je Bóg.

Brzmi jak Mission Impossible! Nic dziwnego, że tyle matek woła z głębi serca: „Czy ktoś może mi pomóc, proszę?”.

To pytanie mamy zadawały w ten czy inny sposób od tysięcy lat. I jest to pytanie, na które odpowiada Bóg. Na kartach Biblii demonstruje, że kiedy matki potrzebują unikalnego planu dla unikalnego dziecka w unikalnej sytuacji, Bóg może pomóc, jak nikt inny.

Weźmy na przykład plan rozwoju dziecka, jaki przygotował dla Jokebed. Była matką Mojżesza i jak zapewne pamiętacie, znalazła się w wyjątkowo niecodziennej i stresującej sytuacji. Jej mały syn był przez Boga przeznaczony do bycia wielkim. Został namaszczony przez Boga, by być przywódcą narodu, zmieniać świat. Ale jako nowo narodzony chłopiec żydowski w Egipcie, urodził się już z wyrokiem śmierci. Zgodnie z edyktem Faraona, każdy, kto go zobaczył, zgodnie z prawem zobowiązany był go zabić!

Misją Jokebed było utrzymanie syna przy życiu… a na ziemi nie było nikogo, kto mógłby jej powiedzieć, jak to zrobić. Nie miała przyjaciół, których mogłaby zapytać. Książek, w których mogłaby to przeczytać. Gorącej linii, na którą mogłaby zatelefonować.

Co miała zatem zrobić?

Przez pierwsze trzy miesiące życia swego dziecka, ukrywała je przed światem i rozważała swoją kłopotliwą sytuację. Jako potomkini Abrahama, musiała uciec się do Bożej pomocy. Kiedy to zrobiła, zaczął rysować się w jej głowie plan:

A nie mogąc ukrywać go dłużej, wzięła skrzynkę z papirusu, powlekła ją żywicą i smołą i włożywszy w nią dziecko, umieściła w sitowiu na brzegu rzeki. Siostra zaś jego stała z dala, aby widzieć, co się z nim stanie.

2 Księga Mojżeszowa 2:3-4

Dla większości z nas myśl o małym Mojżeszu dryfującym w papirusowym koszyku przywołuje wspomnienia ze szkółki niedzielnej i wycinanki z materiału na tablicy pilśniowej. Ale dla Jokebed to nie była opowieść biblijna. To było prawdziwe życie. To było jej dziecko! A ona nie wysyłała go, żeby popływało w basenie w dmuchanym kole z motylkami wokół ramion. Wysyłała go w niebezpieczne wody Nilu. Pozwoliła swojemu bezbronnemu niemowlakowi dryfować samotnie po wodach, gdzie hipopotamy tarzały się na jednym brzegu, a na drugim brzegu kąpała się córka Faraona, nie mając pojęcia, które z dwóch zagrożeń może okazać się bardziej niebezpieczne.

Możecie sobie wyobrazić Jokebed próbującą wytłumaczyć tę strategię przetrwania innej matce z sąsiedztwa? To brzmiałoby absurdalnie. „Chyba żartujesz! – brzmiałaby odpowiedź. – Nie lepiej było pozwolić mu zginąć szybko z rąk żołnierzy Faraona? Czy to nie byłoby lepsze niż pozwolić mu utonąć lub być pożartym przez dzikie zwierzęta?”.

Na szczęście Jokebed nigdy nie doświadczyła takich konsekwencji. Jej plan – ponieważ był to Boski plan – udał się, zanim ktokolwiek się dowiedział. Nie tylko jej mały synek przetrwał, ale miał też możliwość wychowywania się na dworze Faraona. Wykształcony i otoczony najlepszymi egipskimi uczonymi, otrzymał wiedzę, która potrzebna mu była, aby wypełnić plan przyszłości, który Bóg przygotował dla niego.

Co najlepsze, przynajmniej z perspektywy Jokebed: została zabrana z nim do pałacu i była jego nianią… i tym samym z niemożliwej misji zrobiła się misja spełniona!

Duch Święty: Nasz największy sprzymierzeniec

„Ale to była matka Mojżesza! – możecie powiedzieć – osoba o wielkim duchu! Ja jestem tylko zwykłą mamą. Nie mogę oczekiwać, że Bóg pomoże mi w taki sposób, w jaki pomógł jej”.

Dlaczego nie? Jezus mówi, że najmniejszy w królestwie niebieskim jest większy niż największy z proroków Starego Testamentu (patrz Mt 11:11). Cokolwiek zatem Bóg uczynił dla Jokebed czy innej biblijnej matki, może uczynić dla ciebie.

Może też zadziałać inaczej, niż w przypadku matek Starego Testamentu, ponieważ ty jesteś nowo narodzoną, nowotestamentową wierzącą. Nie potrzebujesz anioła z Nieba, który by się pojawił i przekazał wiadomość. Nie potrzebujesz usłyszeć głosu z góry wydającego polecenia. Nie potrzebujesz zobaczyć pisma na ścianie. Masz Ducha Świętego mieszkającego w tobie, który cię prowadzi i mówi do ciebie cały czas.

Duch Święty jest największym sprzymierzeńcem, jakiego możesz mieć jako mama!

Nie tylko rozumie osobowość twoich dzieci i ich talenty, On wie, jaką ścieżkę wyznaczył im Bóg. On wie, jakiej zachęty potrzebują i na jaki rodzaj dyscypliny odpowiedzą. Może cię ostrzec, kiedy jesteś na drodze prowadzącej do kłopotów i pokazać ci, jak sobie z nimi poradzić. Kiedy popełnisz błąd, On może pokazać ci, jak go naprawić. Duch Boży powie ci wszystko, co potrzebujesz wiedzieć. Da ci Bożą mądrość w każdej sytuacji, 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu.

Wiemy, że to prawda, ponieważ Jezus nam to powiedział. Jezus po swoim ukrzyżowaniu i zmartwychwstaniu obiecał, że Duch Święty zstąpi i pozostanie z nami na zawsze. „Nie zostawię was sierotami [opuszczonymi, pogrążonymi w smutku, bezradnymi] … A Paraklet [Pocieszyciel, Obrońca, Pośrednik, Orędownik], Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu [w moje miejsce, aby reprezentował mnie i działał w moim imieniu], On:

• Wszystkiego was nauczy;

• Przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem;

• Doprowadzi was do całej prawdy”. (J 14:18,26; 16:13)

Skoro Jezus powiedział, że Duch Święty to wszystko dla nas uczyni, zrobi to!

Dlaczego zatem wydaje się, że tak wielu wierzących brnie samotnie? Dlaczego nie czerpiemy więcej korzyści z posłannictwa Ducha Świętego, które zostało nam dane?

Zwykle dlatego, że szukamy odpowiedzi u ludzi, zamiast u Boga. To dziwna praktyka, zwłaszcza że inni ludzie wiedzą niewiele, a Pan wie wszystko, ale tak czy inaczej mamy skłonność do robienia tego z jednego głównego powodu: Nie jesteśmy pewni, czy możemy prawdziwie usłyszeć głos Pana i zrozumieć Jego mądrość i wskazany nam kierunek, a w innych przypadkach nawet nie wiemy, że taka możliwość istnieje.

To główny problem wielu chrześcijan! Jeśli jesteś pośród tych, którzy z tym się borykają, jest na to sposób. Możesz wzmocnić swoją ufność w Boskie połączenie z Duchem Świętym, skupiając się na wersetach Biblii, jak te poniższe:

Jezus powiedział: Moje owce słuchają mego głosu, a Ja znam je. Idą one za Mną.

Ewangelia Jana 10:27

Dlatego też potrafię wyróżnić przewodnictwo Pana. Mogę iść za Nim!

Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może [powitać, przyjąć do serca], ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa [nieustannie] i w was będzie.

Ewangelia Jana 14:17

Znam i rozpoznaję Ducha Bożego, ponieważ On mieszka we mnie!

Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi.

List do Rzymian 8:14

Jestem dzieckiem Bożym, jestem zatem prowadzona przez Ducha!

Co do was, to namaszczenie, które otrzymaliście od Niego, trwa w was i nie potrzebujecie pouczenia od nikogo, ponieważ Jego namaszczenie poucza was o wszystkim. Ono jest prawdziwe i nie jest kłamstwem. Toteż trwajcie w nim tak, jak was nauczyło.

1 List Jana 2:27

Duch Święty nauczy mnie, co jest prawdą!

Kiedy rozważacie takie słowa Pisma i składacie deklarację wiary, będziecie wzrastały w relacji z waszym Boskim Orędownikiem. Pogłębicie swoją wiarę w prawdę, że jako wierzące jesteście doskonale uposażone we wszystko, czego potrzebujecie, by odpowiedzieć posłusznie na Jego polecenia.

Nie zapomnij poprosić

Innym sposobem, aby zanurzyć się w mądrości, którą Bóg ma do zaoferowania tobie i twoim dzieciom, jest: Pamiętać, by Go o to poprosić i oczekiwać, że odpowie. Czasami w gonitwie życia zapominamy o tym. Jednak to niezmiernie istotne i Biblia nieustannie nas do tego zachęca:

Jeśli zaś komuś z was brakuje mądrości, niech prosi o nią Boga, który daje wszystkim chętnie i nie wymawiając, a na pewno ją otrzyma. Niech zaś prosi z wiarą, a nie wątpi [nie waha się, nie zastanawia] o niczym. Kto bowiem żywi wątpliwości, podobny jest do fali morskiej wzbudzonej wiatrem i miotanej to tu, to tam.

List Jakuba 1:5-6

I Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a zostanie wam otworzone. Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary [dary dla ich dobra] swoim dzieciom, to o ileż bardziej Ojciec z nieba udzieli Ducha Świętego tym, którzy Go proszą.

Ewangelia Łukasza 11:9,13

Tak, jeśli wezwiesz rozsądek, donośnie przywołasz roztropność; jeśli [szukać] jej [Mądrości] poczniesz jak srebra i pragnąć jej będziesz jak skarbów – to bojaźń Pańską zrozumiesz, osiągniesz poznanie [naszego wszechwiedzącego] Boga.

Księga Przypowieści Salomona 2:3-5

Jakież to proste! Wystarczy poprosić o mądrość i zaufać Bogu, że wam ją da! Jeśli nie odpowiada wam dokładnie w chwili modlitwy, wierzcie Mu i zajrzyjcie w głąb serca, a zobaczycie, co Bóg wam pokazuje. Odpowiedź zawsze przyjdzie.

Oczywiście kiedy już przyjdzie, aby cieszyć się korzyściami z niej płynącymi, musicie „się do niej przytulić” (patrz Prz 4:8). To nie zawsze jest proste, ponieważ czasami Boża mądrość wymaga, żebyście wyszły ze swojej strefy komfortu. Mimo że pewnie nigdy nie będziecie musiały zapuścić się tak daleko jak Jokebed, Duch Święty, który was prowadzi, może wam jako chrześcijańskim matkom rzucić wyzwanie do dokonania wyborów dla dobra dzieci, których inni mogą nie zrozumieć, a może nawet będą je krytykować.

Pamiętam, kiedy mi się to przytrafiło – nasz syn Danny był wtedy w szkole podstawowej. W zasadzie odkąd się urodził, planowałam posłać go do chrześcijańskiej szkoły. Moja córka uczęszczała do pewnej chrześcijańskiej szkoły przez lata i dobrze sobie radziła. Dlatego kiedy Denny był wystarczająco duży, też zaczął tam uczęszczać. Sądziłam, że tak będzie najlepiej.

Wylądował w klasie, w której niektórzy uczniowie zaczęli się z niego naśmiewać. Ucierpiały na tym jego stopnie i zaczął mieć zaległości w nauce. Nauczyciele i tak przepuszczali go z klasy do klasy, ale tak bardzo się męczył, że wiedzieliśmy, że musimy coś zmienić. Wynajęliśmy nawet korepetytorów do pomocy i zrobiliśmy wszystko, co przyszło nam do głowy, ale nic nie zadziałało. System w tej konkretnej szkole był dość rygorystyczny, a jego osobowość była bardzo oporna na szereg zasad i zakazów. Nieustannie pakował się w kłopoty, a to sprawiało, że na samą myśl o pójściu do szkoły robiło mu się niedobrze.

Jak pewnie możecie sobie wyobrazić, naprawdę szukałam Bożej mądrości, żeby poradzić sobie z tą sytuacją. Po pewnym czasie modlitw, dostałam odpowiedź. Nie była to odpowiedź, jaką chciałam usłyszeć. Poprowadziła Dave’a i mnie do przepisania naszego syna do publicznej szkoły niedaleko naszego domu.

To nie byłby mój wybór, ale Bóg nas na niego nakierował. Chcę tylko powiedzieć, że to nie był mój plan, dlatego z kilku powodów zajęło mi chwilę, żeby przyjąć ten pomysł. Po pierwsze był on niezgodny z moim zdaniem. Po drugie obawiałam się, co mój pastor i inni o mnie pomyślą. W końcu, jako że postanowiłam być posłuszna przewodnictwu Ducha Świętego, zapisałam Danny’ego do publicznej szkoły. Szkoła miała pewne świeże pomysły w dziedzinie edukacji, łącznie z tym, że nie oczekiwała, że wszystkie dzieci będą uczyły się tak samo. To było dokładnie to, czego potrzebowaliśmy w naszej sytuacji. Nasz syn był i jest bystry, ale uczy się szybciej przez doświadczenie, niż z książek.

Pierwszego dnia, kiedy go tam zabrałam, płakałam. Czułam się, jakbym zawiodła jako chrześcijańska matka. Ale ku mojemu wielkiemu zdumieniu, tam rozkwitł. Miał dobre stopnie. Mimo że nadal miał pewne kłopoty, było przynajmniej o 75 procent lepiej. W końcu wróciliśmy do uczenia go w domu, ponieważ to pozwalało mu podróżować z nami, ale chciałam zwrócić uwagę, że są w życiu momenty, kiedy Duch Święty prowadzi nas do rzeczy, których same byśmy nie wybrały. Może to zachęci niektóre z was, które zmagacie się z dziećmi w szkole, że Dan jest teraz dyrektorem zarządzającym Joyce Meyer Ministries i radzi sobie świetnie. Zaufajcie mi, kiedy mówię wam, że nawet dziecko, które ma problemy ze zorganizowanym szkolnictwem, może osiągnąć w życiu wielkie rzeczy.

Teraz zdaję sobie sprawę, że w obszarze edukacji naszych dzieci – tak jak w każdej innej dziedzinie życia – najlepszą rzeczą, jaką może zrobić matka, to szukać mądrości Ducha Świętego i jej posłuchać. Może być inna, niż się spodziewałyśmy, może być inna od tego, co robią inni, ale Bóg ma plan i możemy zaufać jego prowadzeniu. W końcu On wie więcej o naszych dzieciach, niż my kiedykolwiek będziemy wiedziały.

Jest prawdziwie największym Pomocnikiem matki!

Duch Święty

jest najlepszym Pomocnikiem,

jakiego może mieć matka!

Rozdział 9 Docenić pozytywy

Pewna sfrustrowana matka została kiedyś zapytana, czy zdecydowałaby się raz jeszcze na dzieci, gdyby miała taki wybór. „Tak. – odpowiedziała. – Ale nie na te same”.

Uważam, że są chwile, kiedy prawie każda mama pokusiłaby się o taką odpowiedź. Są chwile, kiedy nasze dzieci – jakkolwiek cudowne są – mogą wystawić naszą cierpliwość na próbę. Robią to w różny sposób, oczywiście, ale muszę powiedzieć, że kiedy moje dzieci były młodsze, to nie ich naturalne słabości były najbardziej męczące, ale negatywne nastawienie.

Jest niewiele rzeczy bardziej irytujących dla nas jako rodziców niż narzekanie i niewdzięczność dzieci. W końcu poświęcamy im życie. Kochamy je, modlimy się za nie, karmimy je, ubieramy, uczymy i robimy wszystko, żeby je błogosławić. Jedyne, czego chcemy w zamian, to żeby były szczęśliwe i wdzięczne. Dlatego kiedy narzekają na wszystko, co nie układa się w ich życiu i na wszystko, czego nie mają, nasze serce pęka. Jako rodzice chcemy być docenieni! Nie podoba nam się, kiedy nasze dzieci mają negatywne nastawienie, ale czy to możliwe, że odziedziczyły to po nas? Czy jest możliwe, że widzimy lustrzane odbicie naszego własnego zachowania? Jako rodzice powinniśmy dążyć do bycia dobrym przykładem dla naszych dzieci we wszystkim, a to z pewnością zawiera dobre, pozytywne i pełne wdzięczności nastawienie do życia. Nie możemy oczekiwać, że nasze dzieci nie będą narzekać, jeśli słyszą, jak my narzekamy.

To smuci Boga, kiedy my, jako Jego dzieci, ignorujemy błogosławieństwa, które nam daje i zamiast tego skupiamy się na rzeczach, z których jesteśmy niezadowoleni. To smuci Jego serce, kiedy narzekamy na bitwy, które musimy stoczyć w życiu, zamiast świętować zwycięstwa, które już odnieśliśmy z Bożą łaską i dobrocią! Dlatego mówi do nas w Biblii:

Zawsze się radujcie [w waszej wierze], nieustannie się módlcie. W każdym położeniu [bez względu na okoliczności] dziękujcie [Bogu], taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was. Ducha nie gaście [nie osłabiajcie, nie tłumcie].

1 List do Tesaloniczan 5:16-19

To są proste i jasne instrukcje. Ale wiecie również, tak samo jak ja, że często jesteśmy skłonne je podważać. „Cóż, wiem, że nie powinnam się tak irytować, ale mam dużo na głowie” – mówimy. „Mam mało pieniędzy na koncie, a muszę wymienić opony w samochodzie”; „Moje dzieci mają alergię i potrzebują aparatów ortodontycznych”; „Mój szef to palant, mój mąż spędza każdy weekend na oglądaniu sportu w telewizji, a moi sąsiedzi mają szczekającego psa, który nie chce się uciszyć. Z pewnością Bóg nie oczekuje ode mnie, że będę radosna i wdzięczna, mając to wszystko na głowie!”.

A właśnie, że oczekuje. Ponieważ mimo że to wszystko może być prawdą, prawdą jest także, że przez Jego łaskę zostaliśmy uwolnieni od naszych grzechów, mamy nową nadzieję i zmierzamy do wieczności w Niebie. Otrzymaliśmy Biblię pełną obietnic, które mogą nam pomóc sprostać każdemu wyzwaniu. Mamy Ojca niebieskiego, który kocha nas bez ograniczeń i który pełen jest nieskończonego miłosierdzia.

Ze względu na Jego dobroć, mamy powietrze, którym możemy oddychać, serce, które bije nam w piersi, rodzinę, którą kochamy. A bez Niego nie mielibyśmy nic: ani konta w banku, ani samochodu (z oponami czy bez), dziecka czy dzieci, pracy, męża, sprzętu AGD. Nie mielibyśmy nawet uszu, żeby usłyszeć szczekanie psa.

Zajmuję się moją mamą i ciotką, które przebywają teraz w domu opieki. Ich stan zdrowia się pogorszył i ich poruszanie się jest ograniczone. Przez większość czasu albo siedzą na krześle, albo leżą w łóżku. Jakiś czas temu odwiedzałam moją ciotkę i powiedziała mi: „Skarbie, tak bym zjadła kilka brzoskwiń”. Jej prosta prośba przypomniała mi o tym, jak często małe rzeczy w życiu bierzemy za pewnik. Chętnie poszłam do sklepu i kupiłam jej trzy duże brzoskwinie i byłam wdzięczna, że mogę to zrobić, czy też kupić cokolwiek do jedzenia, kiedy tylko mam na to ochotę. To zdarzenie przypomniało mi, jak bardzo lubię kawę ze Starbucksu czy też pomidory z domowej uprawy sprzedawane na rynku. Tego dnia byłam wyjątkowo wdzięczna.

Chciałabym powiedzieć, że takie jest moje nastawienie każdego dnia, ale jest wiele dni, kiedy po prostu łatwiej skłonić się ku negatywom. Gdy nie spędzam każdego dnia z Panem, nie poddaję się celowo Jego woli i nie przynoszę owoców Ducha, zaczynam dostrzegać, co jest złego w moim życiu, zamiast widzieć to, co mam dobrego.

Ze względu na naturę, wymaga to wysiłku od człowieka, żeby być pozytywnym i wdzięcznym.

Bycie zrzędliwym przychodzi łatwiej.

„Ici” nie stanowią problemu

Izraelici, których Bóg wywiódł z ziemi Egipskiej, demonstrowali to w wielki sposób. Byli znani na całym świecie z biadolenia. Jednakże mieli więcej powodów do radości, niż jakakolwiek inna grupa ludzi w całym Starym Testamencie. Bóg zrobił dla nich coś niesamowitego! Cisnął na kolana najpotężniejszy naród na świecie po to, aby wyzwolić ich od życia w niewoli. Uzdrowił ich wszystkich. Obdarzył ich srebrem i złotem. Ocalił ich spod armii faraona, rozwarł przed nimi Morze Czerwone i poprowadził ich na suchy ląd.

Jakby tego było mało, przeprowadził ich przez pustkowie z chmurą i ogniem Jego obecności w dzień i w nocy. Karmił ich manną z nieba, kiedy byli głodni. A kiedy byli spragnieni, poił ich wodą ze skały.

Obiecał im zaprowadzić ich do kraju mlekiem i miodem płynącego, gdzie będzie im się wiodło i będzie im błogosławił. Ale większość z nich nigdy nie miała tam zamieszkać, ponieważ robili to samo, co my dzisiaj: „lud zaczął szemrać przeciw Panu, narzekając, że jest mu źle. Gdy to usłyszał Pan, zapłonął gniewem. Zapalił się przeciw nim ogień Pana i zniszczył ostatnią część obozu” (4 M 11:1).

Dzięki Bogu żyjemy zgodnie z Nowym Przymierzem, a nie Starym! Nie musimy się martwić, że Bóg spali nasz dom, ponieważ narzekamy. Ale to nie oznacza, że możemy to robić bez żadnych konsekwencji. Niewdzięczność i narzekanie jest grzechem dziś, tak samo jak było wtedy. Kiedy się temu poddajemy, otwieramy drzwi diabłu i, zanim zdążymy się zorientować, wywraca on nasz dom do góry nogami. To przez niego nasz mąż jest poirytowany i złośliwy. Dzieci walczą ze sobą i narzekają. Wszystko dlatego, że działamy jak Pani Zrzęda i zapraszamy go do środka. Pamiętajcie zawsze, że wdzięczność trzyma diabła z daleka, ale kiedy narzekamy, on zostaje na dłużej!

Myślicie, że jak zrobicie to raz czy dwa, to się nauczycie. Ale zwykle tak nie jest. Nie było tak również w przypadku Izraelitów.

Kilka rozdziałów po tym, jak zostali podpaleni ogniem Pana, znowu robią to samo. Tym razem są zaniepokojeni, bo słyszeli, że na Ziemi Obiecanej mieszkają wrogowie. Nie wiem, dlaczego te wiadomości zbiły ich z tropu. Pan powiedział im, że będą musieli wygnać Kanaanitów, Hetytów, Amorytów i wielu innych „itów”. Zapewniał ich też raz po raz, że On pomoże im wygrać każdą bitwę, ale jakoś zapomnieli. Zatem:

Wtedy całe zgromadzenie zaczęło wołać, podnosząc głos. I płakał lud owej nocy. Izraelici szemrali przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi. Całe zgromadzenie mówiło do nich: Obyśmy byli pomarli w Egipcie albo tu na pustyni! Czemu nas Pan przywiódł do tego kraju, jeśli paść mamy od miecza, a nasze żony i dzieci mają się stać łupem nieprzyjaciół? Czyż nie lepiej nam będzie wrócić do Egiptu?

4 Księga Mojżeszowa 14:1-3

W efekcie ich narzekań, to pokolenie Izraelitów nigdy nie wkroczyło do Ziemi Obiecanej; zamiast tego ich narzekania i zrzędzenia z powodu „itów”, którym mieli stawić czoła, trzymały ich z dala od tego, co Bóg miał dla nich najlepszego.

Łatwo zobaczyć, jak ważna jest wdzięczność, kiedy rozważymy, jak wiele tysięcy razy Biblia instruuje nas, aby być wdzięcznym i wychwalać, wielbić Boga. To nie tylko coś miłego, ale w pozytywnym nastawieniu i wdzięczności jest wielka moc.

Wielu dzisiejszych chrześcijan powiela zachowanie Izraelitów. Przyjmują Jezusa jako Zbawiciela, ale nie docierają do Ziemi Obiecanej. Zamiast cieszyć się błogosławieństwami, jakie dał im Bóg, spędzają lata na błądzeniu po pustkowiu, narzekając na „itów”.

Wiecie o czym mówię. Wszystkie mamy naszych „itów”: nieczułych mężów, bolące plecy, złą sytuację gospodarczą, dziecko doprowadzające nas do szału. Ale dla nas, tak jak dla ludzi Izraela, „ici” nie stanowią problemu. To nie oni trzymają nas z dala od Ziemi Obiecanej.

To, co czasem trzyma nas z daleka, to złe nastawienie! Przyznaję to z własnego doświadczania, ponieważ byłam kiedyś królową negatywnego nastawienia. Mogłam znaleźć negatywy we wszystkim. Wszędzie, gdzie spojrzałam, widziałam „itów”.

Kiedy wyszłam za Dave’a, zdecydowałam, że on jest największym z nich. Dlatego spędziłam lata, narzekając, marudząc i mówiąc Bogu, jak unieszczęśliwia mnie Dave.

W końcu Bóg do mnie dotarł. „Joyce, Dave nie stanowi problemu” powiedział. – Problem jest w tobie”. Potrzebowałam zmiany nastawienia i na szczęście Bóg pomógł mi, zanim wszystkie moje dzieci dorosły i nadal miałam szansę wpłynąć na nie w pozytywny sposób.

Dzień, w którym upadło ciasto

Objawienie, że mam złe nastawienie, było dla mnie szokiem i początkowo nie byłam tym zachwycona. Dlatego mogę się z wami utożsamiać, jeśli nie czujecie się teraz podekscytowane. Taki rodzaj informacji jest dla nas ciężki do przyjęcia. Trudno porzucić grę w obwinianie i stanąć twarzą w twarz z faktem, że jesteśmy odpowiedzialne za nasze nastawienie. Ale jeśli to zrobimy, otworzymy drzwi cudownej zmianie w naszym życiu – zwłaszcza w życiu tych, które są mamami.

Nasze negatywne nastawienie nie tylko smuci Ducha Bożego, ale smuci też naszą rodzinę. Ktoś kiedyś powiedział: „Matka jest jak termostat całego domu. To od niej zależy temperatura domowego ogniska”. Kiedy jesteśmy nastawione negatywnie i niewdzięczne, nasze dzieci też takie będą. Kiedy jesteśmy nastawione pozytywnie i wdzięczne, odzwierciedlają to nastawienie. Z czasem nastawienie, jakie nasze dzieci nieustannie, patrząc na nas, obserwują, zapewne się w nich zakorzeni i stanie się ich własnym.

To przydarzyło się Debbie Morris. Ta żona pastora jest znana wśród przyjaciół i wspólnoty z radosnego i wdzięcznego usposobienia. Jak każda z nas – musiała je wypracować, studiując Biblię i wzrastając w Panu, ale część zasług przypisuje także swojej mamie.

Opowiadała o jednym szczególnym zdarzeniu ze swojego dzieciństwa, kiedy pozytywne nastawienie jej matki wywarło na nią trwały wpływ. Był to dzień, kiedy spadło ciasto. „Nigdy tego nie zapomnę” – powiedziała Debbie:

„[Mama] spędziła cały dzień na sprzątaniu całego domu, ponieważ zapowiedzieli się goście. Wszystko było gotowe, oprócz ciasta – jeden z tych kremowych serników na kruchym cieście z polewą wiśniową. Zostało już wyjęte z piekarnika, ale musiało się jeszcze wystudzić. Kiedy moja siostra i ja patrzyłyśmy na nie z cieknącą ślinką, moja mama uniosła ciasto z blatu, żeby wstawić je do lodówki i wtedy stała się tragedia. Ciasto ześliznęło się i upadło na lśniąco czystą podłogę kuchenną.

Przez jeden przerażający moment wszystkie trzy patrzyłyśmy zszokowane. Wtedy z wielką gracją mama sięgnęła do szuflady i wyciągnęła trzy łyżeczki. „Jedzmy!” – powiedziała z uśmiechem. Wszystkie usiadłyśmy na podłodze i zabrałyśmy się do uczty… To wspomnienie zawsze będę pielęgnować. To wszystko dlatego, że mama postanowiła być łaskawa, a nie zrzędliwa”[4].

Pozytywne nastawienie nie przychodzi z posiadania w życiu wszystkiego, co najlepsze; pochodzi z czynienia wszystkiego, co mamy w życiu, najlepszym! Mama Debbie udowodniła to tego dnia. Rozpoznała, że jej nastawienie zależy od niej i ona sama musi zdecydować, co wybierze. Dlatego wybrała mądrze – nie tylko dla siebie, ale także dla swoich dzieci. Robiąc to, dała im dobry przykład do naśladowania.

Proszę, posłuchajcie mojego serca; nie chcę minimalizować problemów, z jakimi się teraz borykacie. Zdaję sobie sprawę, że mogą być większe i bardziej poważne, niż przewrócone ciasto. Ale zasada nadal pozostaje ta sama. W każdej sytuacji możecie wybrać pozytywne nastawienie. Możecie zdecydować się liczyć na błogosławieństwa i pamiętać wszystkie rzeczy, jakie zrobił dla was Bóg.

Czytałam o Żydach w niemieckich obozach koncentracyjnych czasu II wojny światowej, którzy właśnie tę drogę wybrali. Zdecydowali, że jedyną rzeczą, z której nie może okraść ich wróg, jest dobre nastawienie. Dlatego bez względu na to, co się stało, nie odpuszczali. Nawet w obliczu niewiarygodnej tragedii szukali czegoś, za co mogą być wdzięczni.

Jak cudownie, że Bóg dał nam możliwość patrzenia na negatywne rzeczy z pozytywnej perspektywy! To umożliwia nam zmianę problemów, których doświadczamy w życiu na szanse budowania naszego charakteru i doświadczania Bożej mocy w najbardziej głęboki sposób. Bierze to, co uważaliśmy za swojego największego wroga i zmienia w najlepszego przyjaciela. Pozwala nam dostrzegać, dlaczego Biblia mówi:

Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłują, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi, którzy są powołani według [Jego] zamysłu.

List do Rzymian 8:28

Za pełną radość poczytujcie sobie, bracia moi, ilekroć spadają na was różne doświadczenia. Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość. Wytrwałość zaś winna być dziełem doskonałym, abyście byli doskonali i bez zarzutu, w niczym nie wykazując braków.

List Jakuba 1:2-4

Wy niegdyś knuliście zło przeciwko mnie, Bóg jednak zamierzył to jako dobro, żeby sprawić to, co jest dzisiaj, że przeżył wielki naród.

1 Księga Mojżeszowa 50:20

Kilka lat temu przygotowywałam się do wygłoszenia mowy, w której miałam podzielić się moim pełnym świadectwem. Kiedy siedziałam i robiłam notatki na temat wszystkich szczegółów molestowania, którego doświadczyłam w przeszłości, byłam zdumiona raz jeszcze wszystkim, co zrobił dla mnie Bóg. Zabrał to, co diabeł przeznaczył na moje zniszczenie, wyrwał mnie z tego i wykorzystał, aby pokierować mnie ku służbie. Dzisiaj ból, którego doświadczyłam w przeszłości, stał się głównym powodem, dla którego nauczam z taką pasją.

Naprawdę Bóg znajduje dobro we wszystkim! Dlatego właśnie możemy być radośni i wdzięczni Jemu we wszystkim, bez względu na okoliczności.

Zdaję sobie sprawę, że czasami niełatwo to zrobić. Kiedy zdarzają się rzeczy, które wydają się niesprawiedliwe, albo trudne czasy trwają dłużej niż się spodziewamy, zawsze będzie pokusa, by narzekać. Ale kiedy staniecie z nią twarzą w twarz, pamiętajcie: Narzekanie nigdy nie pomaga; sprawia tylko, że zła sytuacja staje się gorsza i utrudnia działanie Boga w waszym życiu.

Zadowolenie i wdzięczność działa wręcz przeciwnie. Pozwala wam skupić się na Panu i otwiera drzwi waszym zwycięstwom. Nie tylko czyni waszą rodzinę szczęśliwszą, was też uszczęśliwia.

Dlaczego zatem nie zrobić sobie przysługi? Kiedy ciasto życia uderza o podłogę, wyłońcie pozytywy. Zamiast użalać się nad stratą, łapcie za łyżkę i zacznijcie świętować Bożą dobroć. Wydajcie ucztę dziękczynną, której nie zapomną wasze dzieci.

Rozdział 10 Wolna, aby iść

Moja matka powiedziała mi:

„Jeśli będziesz żołnierzem, zostaniesz generałem.

Jeśli będziesz mnichem, zostaniesz papieżem”.

Zamiast tego postanowiłem być malarzem

i zostałem Picasso. Pablo Picasso

Miał na imię Jabes i Biblia podsumowuje historię całego jego życia zaledwie w dwóch wersach.

Mało kto o nim słyszał, dopóki kilka lat temu książka Modlitwa Jabesa nie stała się bestsellerem. Od tamtej pory Jabes stał się swego rodzaju duchowym bohaterem. Jego historia jest źródłem błogosławieństwa dla milionów ludzi. Głoszono kazania na temat jego śmiałej wiary. Studium biblijne skupiało się na jego wspaniałej wizji przyszłości, odważnej modlitwie i Bożej odpowiedzi.

Niewiele jednak mówi się o jego matce.

Według Biblii mama Jabesa nie była przykładem ogromnego optymizmu. W przeciwieństwie do innych matek opisanych w tej księdze, matka Jabesa nie wydaje się postacią inspirującą. Wręcz przeciwnie, wydaje się przepełniona negatywnym nastawieniem.

Pismo Święte nie mówi nam, dlaczego taka się stała. Ale daje nam wgląd w to, jak bardzo wpłynęło to nie tylko na Jabesa, ale także na resztę rodziny:

Jabes był bardziej poważany niż jego bracia. Matka jego dała mu imię Jabes, mówiąc: Ponieważ w bólu urodziłam.

1 Księga Kronik 4:9

Ten krótki wers wiele mówi. Po pierwsze mówi nam, ze matka Jabesa nadała mu imię, co może oznaczać, że była samotną matką, ale tego nie możemy być pewni (w owych czasach to ojcowie zwykle nadawali imiona). Mówi nam także, że imię, które mu nadała, znaczy w dosłownym tłumaczeniu ’sprawca bólu’, co oznacza, że nie była zadowolona ze swoich okoliczności, przynajmniej do tego stopnia, że winiła za nie Jabesa. W końcu mówi nam też, że jego bracia nie byli poważni, co często oznacza konflikt lub brak dyscypliny w domu. Zbierając wszystkie te czynniki razem, mamy przed sobą dom wcale nie idealny. (Możecie sobie wyobrazić, jak to jest nosić imię Sprawca Bólu przez całe życie?)

Mimo to, w sposób zaskakujący, Jabes nie skończył w więzieniu ani jego imię nie znalazło się na liście poszukiwanych. Zamiast tego:

Wzywał Jabes Boga Izraela, mówiąc: Obyś skutecznie mi błogosławił i rozszerzył granice moje, a ręka Twoja była ze mną, i obyś zachował mnie od złego,

a utrapienie moje się skończy! I sprawił Bóg to,

o co on prosił.

1 Księga Kronik 4:10

Czy to nie wspaniałe? Mimo błędów jego matki i przeciwności Jabes wyrósł na wierzącego w Boga, rozmodlonego mężczyznę z majątkiem, wpływami i sercem, które pozwoliły mu być błogosławieństwem dla innych.

Stał się takim wyjątkowym przykładem, że Bóg ujął jego historię w Biblii i ludzie nadal uczą się od niego dzisiaj. Nieważne, jak zaczyna się nasze życie, możemy je zakończyć dobrze, jeśli zaufamy Bogu.

Przyznanie się do dawnych win

Skoro matka Jabesa nie miała udziału w jego sukcesie, możecie się zastanawiać, dlaczego odwołuję się do niej w książce o byciu pewną siebie matką. Pozwólcie mi zapewnić was, że nie uważam, że powinnyśmy podążać jej śladami. Zdecydowanie nigdy nie zasugeruję, że powinnyśmy porzucić naszą odpowiedzialność za nasze dzieci i żyć tak, jakby nasz wpływ na ich życie nie miał znaczenia.

Oto, co sugeruję: Najwyższy czas pozbyć się ciężaru poczucia winy, który za sobą ciągniemy, i przestać myśleć, że nasze błędy zrujnują życie naszym dzieciom!

Takie myślenie stanowi główny problem matek w dzisiejszych czasach. Badania pokazują, że 90 procent matek przyznaje, że czują się winne, że nie robią dostatecznie dużo, nie dają wystarczająco dużo, czy też nie są wystarczające dla swoich dzieci[5]. Wiele mam mówi nawet, że dręczy je poczucie winy „często lub cały czas”. Według jednego z ekspertów poczucie winy większości matek odczuwa już w pierwszych dniach po urodzeniu dziecka i to poczucie nigdy ich nie opuszcza. Może się wręcz wzmóc, kiedy dziecko dorasta.

To tragedia! Ale jako była „uzależniona od poczucia winy” mama, mogę się z tym utożsamiać.

Osobiście, nie czekałam nawet, aż zostanę matką, żeby zacząć swoją podróż w poczuciu winy. Zaczęłam, kiedy sama byłam dzieckiem. Jako dziecko dźwigałam nieustannie poczucie winy ze względu na molestowanie seksualne, którego doświadczyłam. Często obwiniałam za to siebie.

Kiedy dorosłam i zaczęłam chodzić ścieżkami Pana, poczucie winy było moim stałym kompanem. Przez lata powtarzałam sobie: „Nie powinnaś była tego robić! Powinnaś się wstydzić!”. Byłam nawet przekonana, że to poczucie winy było Boże. Myślałam, że jeśli będę czuła się źle ze swoimi słabościami, poprawię się. Miałam także wrażenie, że moje poczucie winy zadowalało Boga – że udowadniało Mu, jak mi przykro, że Go zawiodłam. W rezultacie nie czułam się dobrze, dopóki nie czułam się źle.

Ale – dzięki Bogu! – nadszedł dzień, kiedy odkryłam prawdę: Dźwiganie ciężaru winy nie czyni nikogo lepszym. Nie wywołuje w nas bardziej cnotliwego zachowania, sprawia, że zachowujemy się gorzej. Poczucie winy okrada nas z życia dzień po dniu. Wysysa z nas energię, której potrzebujemy, żeby cieszyć się naszą rodziną, wzrastać w Bogu i służyć Mu. Co więcej, poczucie winy nie zadowala Pana! Łamie Mu serce, ponieważ posłał Jezusa i przelał Jego krew, abyśmy byli wolni od win.

Nigdy nie zapomnę chwili, kiedy uderzyło mnie pełne zrozumienie Jego ofiary. To był decydujący moment w moim życiu, a stało się to, kiedy szłam przez parking centrum handlowego. Jak zwykle, czułam się winna z powodu czegoś, co zrobiłam, biłam się w myślach i czułam się jak robak.

Wówczas długość mojej wycieczki z poczuciem winy zależała od kategorii, jaką przypisywałam grzechom, które popełniłam. Jeśli, w mojej własnej skali, były to małe potknięcia, jak na przykład irytacja dziećmi, czułam się winna kilka godzin. Jeśli był to grzech średniej wielkości, na przykład gdy byłam względem dzieci zbyt surowa lub naburmuszona, mogłam czuć się winna kilka dni. Jeśli był to duży grzech – załóżmy, że na nie nakrzyczałam, grzmiałam i bredziłam – mogłam czuć się winna nawet kilka tygodni.

W tym czasie zrobiłam coś w kategorii dużego grzechu, dlatego czułam się winna już od jakiegoś czasu i nie chciało mi przejść. Kiedy szłam po parkingu, Pan wyszeptał do mnie:

– Jak masz zamiar pozbyć się tego poczucia winy, który za sobą targasz? – Dokładnie znałam odpowiedź.

– Otrzymam ofiarę, którą Jezus złożył za mnie na krzyżu – odpowiedziałam, czując się bardzo uduchowiona.

– Kiedy masz zamiar to zrobić? – zapytał.

Domyśliłam się, że skoro już wie, to mogę być szczera:

– Za dwa, trzy dni.

– Joyce, skoro ofiara będzie dobrym rozwiązaniem za dwa, trzy dni, to czy nie jest dobra teraz?

– Jest, Panie.

– W takim razie doceniłbym, jeśli ją przyjmiesz i przestaniesz czuć się winna. Potrzebuję cię, mówiąc szczerze, a nie jesteś zbyt użyteczna w tym stanie!

Stałam tak na parkingu i myślałam o tym, co Bóg wlał w moje serce i nagle doznałam przebudzenia. Olśniło mnie, że ta góra poczucia winy, pod którą byłam zakopana, pozbawiała mnie i moją rodzinę obfitości i radości życia, które Jezus za nas oddał. A więc podwinęłam duchowe rękawy i zaczęłam się odkopywać. Zaczęłam studiować, co Biblia mówi o Bożym przebaczeniu i łasce. Odświeżyłam umysł, tak że mogłam pomyśleć o moich grzechach – przeszłych, teraźniejszych i przyszłych – w taki sposób, w jaki myśli o nich On. Bóg przebacza nam całkowicie i odsuwa nasze grzechy tak daleko, jak odległy jest wschód od zachodu i już o nich nie pamięta (patrz Hbr 10:17-18, Ps 103:12)!

Od tamtego czasu jestem inną osobą. Okazjonalnie miewam atak poczucia winy, tak jak wszyscy, ale rozpoznaję go i odmawiam życia z nim zbyt długo.

Jeśli Bóg jest z ciebie zadowolony, i ty możesz być zadowolona

Nie musimy się budzić co rano i czuć się winne za bałagan, który zrobiłyśmy wczoraj, i martwić się o ten, który obawiamy się, że możemy zrobić dzisiaj! Kiedy zawodzę w życiu, już nie czuję przytłaczającego ciężaru poczucia winy, ponieważ rozumiem trzy duchowe prawdy, które każda matka, która chce żyć wolna od poczucia winy, musi zrozumieć.

Prawda pierwsza: Kiedy Jezus umarł na krzyżu, pokonał grzech dla nas wszystkich. List do Rzymian 8:3 mówi: „On to zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego i dla [usunięcia] grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający grzech. Dlatego nie możemy żyć, obawiając się tego”.

Możemy zrobić to, co radzi nam List do Rzymian 6:11:

Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.

Innymi słowy możemy przestać skupiać się na naszych słabościach i dla odmiany skupić się na Bogu! Możemy z Nim tworzyć więź, a nie z naszymi błędami. Dla nas matek oznacza to, że możemy porzucić bycie służbistą, staranne przestrzeganie wszystkich zasad, które dla siebie wymyśliłyśmy (np. Nie będziesz opuszczała ani jednego meczu dziecka swego. Nie będziesz pomijała kąpieli i kładła dziecka swego spać z brudnymi stopami, bez względu na to, jak jesteś zmęczona. Nie będziesz wykorzystywała bajek jako opiekunek do dziecka, nawet jeśli to chrześcijańskie kreskówki). Zamiast tego możemy się skupić na wzrastaniu i przybliżaniu do Pana, kroczeniu w miłości za Jego przewodnictwem i robieniu tego, do czego wzywa nas Jego łaska.

„Co zrobić, jeśli nie mogę idealnie wykonać tego, do czego Bóg mnie powołał?”.

Zaufaj mi, żadna z nas tego nie zrobi – na pewno nie żadnymi ludzkimi sposobami. Na szczęście Boża definicja perfekcji jest inna od naszej. Według Jezusa mamy być doskonali jak Ojciec nasz niebieski (Mt 5:48). Z Bogiem wcale nie współpracuje się tak ciężko, jak nam się wydaje. Dopóki wzrastamy i czynimy postępy, jest z nas zadowolony.

Ja widzę to tak: jeśli Bóg jest z nas zadowolony, możemy przestać czuć się winnymi, że jeszcze nie osiągnęłyśmy doskonałości, i również być z siebie zadowolone!

Nie mówię oczywiście, że kiedy jesteśmy nieposłuszne Panu i świadomie robimy coś źle, powinnyśmy to zignorować i zachowywać się tak, jakby to nie miało znaczenia. To ma znaczenie, zarówno dla Boga, jak i dla nas. Dlatego też powinnyśmy przyznać się do naszych grzechów i otrzymać Jego przebaczenie, tak aby uwolnić się od grzechu, który ciągnie się za nami.

To prowadzi do drugiej biblijnej prawdy, która wyzwala nas z cyklu poczucia winy: Jezus już zapłacił całą cenę za każdy grzech, który kiedykolwiek popełniliśmy, popełniamy i popełnimy. Zapewnił nam całkowite przebaczenie. Jedyne, o co nas prosi, to abyśmy je przyjęli i uwierzyli, że Bóg „jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (1 J 1:9).

Zwróćcie uwagę, że według tego wersetu Bóg nie tylko przebacza, ale nas oczyszcza! On gładzi nasze grzechy (1 J 3:5). Usuwa je od nas tak daleko, jak daleki jest wschód od zachodu (patrz Ps 103:12) i już ich więcej nie wspomina (Hbr 10:17). Ponieważ Bóg przebacza wszystko, co zrobiłyśmy źle, możemy uczynić to samo i przebaczyć samym sobie!

Muszę was ostrzec: diabeł nie lubi tego układu. Nienawidzi tego, że możesz po prostu przyjąć ofiarę Jezusa i uwolnić się od poczucia winy. Dlatego będzie próbował ci przypomnieć o wszystkim, co zrobiłaś źle. Zrobi wszystko, żeby wzbudzić w tobie poczucie winy i wstydu. Ale kiedy to robi, możesz być jak wierzący z Apokalipsy 12:11, którzy przezwyciężyli oskarżenia diabła dzięki… krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa.

Możecie powiedzieć: „Ten grzech odszedł i został zapomniany. Nie istnieje już, ponieważ krew Jezusa go zmyła. Zostało mi przebaczone i zostałam oczyszczona! Nie ma dla mnie potępienia!”.

Kiedy po raz pierwszy wypowiecie te słowa, wasze emocje nadal będą sprawiały wam kłopot. Możecie nadal borykać się z poczuciem winy. Ale jeśli będziecie trzymać się prawdy Słowa, wasze emocje w końcu się zrównoważą i będziecie wolne od poczucie winy.

Nie kupuję kłamstwa

Jeśli popełniacie błędy, które wpływają na wasze dzieci w ten czy inny sposób, chcę was zachęcić, abyście pamiętały o trzeciej biblijnej prawdzie: Nic, co zrobiłyście źle, nie jest tak wielkie, żeby Bóg nie mógł tego naprawić. On naprawdę potrafi wszystko naprawić dla dobra, nie tylko waszego, ale i waszych dzieci.

Powtórzę raz jeszcze: nie proponuję, abyście zignorowały wasze rodzicielskie błędy. Kiedy robicie coś, co negatywnie wpływa na wasze dzieci, powinnyście być z nimi szczere i przyznać się do błędu. Powinnyście je przeprosić, pomodlić się za nie i zaufać Bogu, że zadziała w tej sytuacji swoim miłosierdziem i łaską. Ale kiedy już to wszystko zrobicie, nie możecie kupować kłamstwa, że wasze dzieci nie pozbierają się po waszych pomyłkach. Mogą to zrobić, jeśli tylko będą chciały.

Jestem żyjącym dowodem na to. Miałam koszmarne dzieciństwo. Ale zwróciłam się do Boga, kiedy dorosłam, On wskrzesił, co straciłam i wynagrodził mi podwójnie za to cierpienie.

Widziałam, jak ten sam cud powtarza się nieustannie w życiu moich własnych dzieci. Kiedy były małe, ja dalej byłam we wczesnym stadium dojrzałości chrześcijańskiej i nie wiedziałam, co robię, przekazałam im nieco bólu z mojego własnego dzieciństwa. Mimo że nie maltretowałam ich fizycznie, dużo na nie krzyczałam, byłam niecierpliwa i rygorystyczna.

Mój najstarszy syn przypominał mi o tym dość często. Kiedy tylko zrobił coś źle, mówił mi: „Gdybyś nie traktowała mnie w ten sposób, nie byłbym taki, jaki jestem!”. Przez jakiś czas te słowa wzbudzały we mnie poczucie winy. Ale wtedy, pewnego dnia Bóg naprostował mnie przypominając mi: „Twój syn ma te same możliwości, co ty. Może odnaleźć się poprzez moje Słowo, tak jak ty”.

To przesłanie nie było dobre tylko dla mnie, było dobre dla niego! W końcu wziął sobie to do serca i wyrósł na cudownego Bożego człowieka. Mimo, że nadal żałuję, że nie byłam mądrzejsza, kiedy był dzieckiem, żeby być dla niego i pozostałych dzieci lepszą matką, dzięki łasce Bożej nasza rodzina ma się dobrze. Wszyscy się dogadujemy. Cieszymy się służbą Bogu i spędzanym razem czasem.

Teraz chłopcy nadal się ze mną droczą. Kiedy robią coś, co mi się nie podoba, mówią: „Hej, mam to po tobie!”. Kiedy robią coś dobrego, wtedy mówię ja: „To też masz po mnie!”. Wtedy wszyscy się śmiejemy.

Nasza rodzina nie jest żadnym wyjątkiem. Bóg podobne rzeczy czyni w wielu rodzinach. Znam jedną mamę, która miała poważne problemy, kiedy jej córka była dzieckiem. W rezultacie popełniła kilka poważnych błędów, które spowodowały, że jej córka musiała borykać się z ogromnym bólem. Kiedy dziewczyna dorosła, odpowiedziała na ten ból, wpadając w alkoholizm. Zgorzkniała i zła, obwiniała za to swoją matkę.

W końcu matka doznała objawienia Bożego przebaczenia i łaski. Zdeterminowana, by żyć bez poczucia winy, przestała pozwalać, aby córka ją beształa.

. Przyznała, że popełniła wiele błędów, ale powiedziała córce: „Jesteś odpowiedzialna za swoje własne decyzje. Przepraszam, że cię skrzywdziłam, ale jeśli mi wybaczysz i zaufasz Słowu, możesz zmienić swoje życie”.

To była trudna rozmowa, ale w końcu wszystko się ułożyło. Córka naprostowała swoje ścieżki i zbudowała dobrą relację nie tylko z Panem, ale i ze swoją mamą. Mimo że mieszkały w różnych miastach, córka zaczęła regularnie dzwonić do matki, żeby po prostu porozmawiać.

Takie historie potwierdzają to, co wszystkie mamy powinny zapamiętać: Nie możemy wkroczyć we wspaniałą przyszłość, którą przygotował dla nas Bóg, dopóki targamy za sobą wczorajsze poczucie winy. Dlatego nie jest ważne to, co zrobiłyśmy źle w przeszłości, potrzebujemy otrzymać Boże przebaczenie i powiedzieć za apostołem Pawłem:

Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno [czynię]: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę, w Chrystusie Jezusie.

List do Filipian 3:13

To cudowna lekcja, której uczymy się od Jabesa i jego matki: Nasze błędy nie mają mocy zrujnować przyszłości naszych dzieci. Dzięki temu, co uczynił dla nas Jezus, jesteśmy wolni i możemy iść ku przyszłości.

Wolni od poczucia winy.

Rozdział 11 Nie porównuj

Kilka lat temu para gęsi zadomowiła się nad jeziorem za naszym domem. Nie twierdzę, że to Bóg je zesłał, ale czas był idealny. Przygotowywałam się do seminarium na temat rodzicielstwa, a gęsi jakby chciały dać mi dobrą ilustrację do wykorzystania, wysiadywały jaja i założyły rodzinę.

Pewnego dnia robiłam notatki na temat Księgi Przypowieści Salomona: „Wychowaj młodzieńca, by szedł drogą, którą winien postępować [zachowując jego indywidualne talenty]” (Prz 22:6, BP). Mając w głowie ten werset, spojrzałam przez okno i zobaczyłam gęś i gąsiora. Zwierzęta zachowywały się dokładnie tak, jakby też przeczytały ten werset.

Ustawiły w rzędzie całą szóstkę swoich puchatych gąsiątek z jednym rodzicem z przodu, a drugim z tyłu, i próbowały nauczyć młode podążania za przewodnictwem.

Piątka radziła sobie nieźle. Dreptały zaraz za mamą i nie wypadały z rytmu. Jedno natomiast usilnie starało się być dziwakiem i wyznaczało swoją własną trasę. Rodzice ustawiali je w rzędzie i pokazywali, co robić, ale gąsiątko zwyczajnie nie chciało podążać utartym schematem.

Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Wszystkie matki czasami stawiają czoła takim dylematom. Staramy się uczynić nasze dzieci takimi, jakimi sami jesteśmy. Mówimy: „Spójrz tutaj! Pokażemy, ci jak to zrobić”. Ale pomimo naszych wysiłków czasami nasze dzieci wydają się zdeterminowane, by maszerować swoim rytmem. Tak jak zdziwaczałe gąsiątko, po prostu nie będą trzymały się schematu.

Dlatego Bóg nam mówi, żeby wychować młodzieńca… zachowując jego indywidualne talenty. Chciał nam przypomnieć, że każde z naszych dzieci jest wyjątkowe, a naszym powołaniem jest odkryć tę wyjątkowość i podtrzymywać ją. Jesteśmy namaszczeni przez Boga nie po to, aby uczynić z naszych dzieci kopię samych siebie (lub innej osoby), ale aby wzmocnić ich indywidualność.

Oczywiście, w teorii, jest to coś, czego chce prawie każda chrześcijańska matka. Jednak większość z nas musi przyznać, że miewamy z tym kłopoty.

Dlaczego? Ponieważ, jak powiedziałam wcześniej, nie możemy dać tego, czego sami nie posiadamy. Dlatego jeśli nie jesteśmy podekscytowane naszą własną wyjątkowością, jeśli nadal przyrównujemy się do innych matek, próbując im zaimponować i być jak one, przekazujemy to samo naszym dzieciom… niezależnie od tego, czy taki jest nasz zamysł.

Blog, który pojawił się ostatnio w Internecie, dotykał właśnie tego zagadnienia. Zawierał zwierzenia matki, która podczas wczesnych lat życia swoich dzieci energicznie popychała je ku doskonałości. Była tak zdeterminowana, aby były najlepsze we wszystkim – od sportu, przez muzykę, zachowanie, po ubiór – i w rezultacie nieustannie je krytykowała. Zakładała, że najważniejsze dla niej jest ich dobro. Dopiero później zdała sobie sprawę z prawdy. Kierowała nią jej własna niepewność: „Chodziło tylko o mnie” – napisała.

„Martwiło mnie, jak zachowanie czy wygląd moich dzieci wpłynie na mój wizerunek. Wymagałam od nich perfekcji, ponieważ obchodziło mnie, co inni pomyślą o mnie, nie o nich.

Ale to wszystko się zmieniło w dniu, kiedy moja najmłodsza córka odłożyła ukulele w połowie ćwiczeń. Po mojej rodzicielskiej kontroli i dezaprobacie jej gry po prostu przestała grać. Jakby poddając się w walce, której nigdy nie mogła wygrać, moja córka wypowiedziała słowa, których nie zapomnę do końca życia: „Po prostu chcę być dobra, mamo”.

Moje dziecko, które miało naturalny talent do gry na ukulele i odziedziczyło zamiłowanie do śpiewu, myślało, że nie jest dobre. I to przeze mnie…”[6].

Na szczęście historia kończy się dobrze. Mama zmieniła swoje postępowanie. Ale jestem wdzięczna, że podzieliła się swoim doświadczeniem, ponieważ, jak sądzę, wiele mam może się z nią utożsamiać. Ja mogę. Może nie zrobiłam dokładnie tego, co ona, kiedy moje dzieci były małe, ale wiem, jak to jest czuć się niepewnie i martwić się tym, co ludzie pomyślą. Jeśli chodzi o porównywanie siebie do innych kobiet i poczucie, że nie dorastam im do pięt, byłam tam, przeszłam przez to i wiem, jak to jest.

O ile dobrze pamiętam, nigdy nie czułam, że wpasowuję się w kategorię normalnej matki. W zasadzie przez lata nie uważałam się nawet za normalną kobietę! Po pierwsze mój głos jest zbyt niski. Zamiast miękkiego, słodkiego, kobiecego głosu, jaki ma większość kobiet, ja mam głos, który brzmi tak bardzo męsko, że pewnego razu, kiedy dzwoniłam, by umówić się na zabiegi kosmetyczne w spa, kobieta w słuchawce zapytała, czy mam zwykłą, czy kozią bródkę!

Teraz mogę się z tego śmiać, ale był czas w moim życiu, kiedy płakałam z tego powodu przez wiele dni. Jednak mój głos nie był jedyną rzeczą, z powodu której chciało mi się płakać. Rozpaczałam również nad moim brakiem zdolności w prowadzeniu domu. Myślałam, że coś ze mną jest nie tak, ponieważ nie jestem mistrzem kulinarnym i godną podziwu krawcową.

Zamiast celebrować moją własną wyjątkowość i talent, który Bóg dał mi do głoszenia Słowa, na pewnym etapie życia postanowiłam, że powinnam być taką matką, jak moja sąsiadka. Nazywam ją Panią Uzdolnioną, ponieważ jest dobra w robótkach ręcznych, prowadzeniu ogrodu i przyrządzaniu przetworów z pomidorów. Pewnego roku tak bardzo postanowiłam dopasować się do jej wizerunku, że poprosiłam Dave’a o przygotowanie rabatki w ogródku i zasadzenie pomidorów, żeby razem z Panią Uzdolnioną zrobić przetwory z pomidorów.

Dave wykonywał większość prac w ogrodzie. Wyrywał chwasty i podlewał sumiennie, dopóki nie nadszedł dzień, kiedy moje piękne pomidory były w pełni dojrzałe. Wszystkie niezbędne rzeczy były przygotowane, zadzwoniłam do Pani Uzdolnionej i postanowiłyśmy zacząć pracę następnego dnia.

Ale następnego ranka, kiedy poszłam zerwać pomidory, dokonałam przerażającego odkrycia. Chmara robactwa obsiadła je w ciągu nocy i wygryzła wielkie, czarne dziury. Zrozpaczona zatelefonowałam do Pani Uzdolnionej. „Nasze pomidory są zrujnowane!” – powiedziałam.

Wybiegła do ogródka, który był zaledwie kilka metrów od naszego, aby obejrzeć, jak bardzo zniszczone zostały jej rośliny. Następnie zatelefonowała do mnie, by przekazać mi dobre wieści: „Moje pomidory mają się świetnie!”.

Oburzona, odłożyłam słuchawkę i poprosiłam Pana, żeby wyjaśnił mi tę sytuację.

– O co w tym wszystkim chodzi? – powiedziałam. – Modliłam się o te pomidory! Szczerze wątpię, żeby Pani Uzdolniona się modliła o swoje! Dlaczego moje zostały zniszczone, a jej przetrwały?

Jego odpowiedź była zwięzła i prosta:

– Nigdy nie kazałem ci uprawiać pomidorów. Dlatego nie mam obowiązku ich chronić.

Mimo że często opowiadam tę historię, uważam, że warto ją powtórzyć w tym miejscu, ponieważ ma zastosowanie w życiu większości z nas, matek. Matki zapewne częściej niż ktokolwiek inny potrzebują doceniać i kultywować wyjątkowe dary i indywidualne skłonności.

To ma ogromne znaczenie dla nas, ale i dla naszych dzieci.

Pomyślcie o tym następnym razem, biorąc słoik pomidorów ze spiżarni. Przypomnijcie sobie Panią Uzdolnioną i mnie i powiedzcie do siebie: „Robienie tego, co inna matka (niezależnie od tego, jak bardzo ją podziwiam), nie działa, jeśli Bóg mnie do tego celu nie powołał”.

Strzeż się społecznej zazdrości

Możecie zechcieć sobie przypomnieć moją pomidorową historię, kiedy przeglądacie ulubione media społecznościowe. Te strony mogą być główną pożywką niepewności. Według jednego z naukowców:

„[Media społecznościowe] mogą wywołać intensywną zazdrość i negatywnie wpływać na satysfakcję z życia [ponieważ] w sieci społecznościowej wszyscy starają się wypaść jak najlepiej, często upiększając swój profil… Znajomi stają się grupą referencyjną, względem której jednostka zaczyna porównywać swoją popularność i sukces – a to łatwo prowadzi do gloryfikowania innych i stawiania ich ponad siebie, to jest idealny przepis na zazdrość”[7].

Winne nie są tylko media społecznościowe. Można również obwiniać wiele innych czynników (łącznie z ludzką naturą). Ale konkluzja jest następująca: Mamy epidemię niepewności wśród matek w dzisiejszych czasach.

Jednakże jako osoby wierzące nie musicie tego znosić we własnym życiu. Macie alternatywę, ponieważ Biblia wam to mówi:

Wszelka broń ukuta na ciebie będzie bezskuteczna. Potępisz wszelki język, który się zmierzy z tobą w sądzie. Takie [spokojne, prawe, bezpieczne i triumfujące] będzie dziedzictwo sług Pana i nagroda ich słuszna ode Mnie – wyrocznia Pana….

Księga Izajasza 54:17

Zauważcie, że fragment ten mówi, że bezpieczeństwo jest częścią naszego duchowego dziedzictwa. To oznacza, że ani szatan, ani nikt inny nie ma mocy wywołać w nas poczucia niepewności. Odziedziczyliśmy prawo do bycia całkowicie pewnym tego, kim jesteśmy poprzez relację z Chrystusem.

Kiedy nie czujecie pewności co do tego, kim stworzył was Bóg, pamiętajcie, że wasze uczucia nie są prawdą o was. Boże Słowo jest absolutną prawdą i ono mówi, że ponieważ dziedziczycie na równi z Jezusem, cokolwiek On ma, i wy macie. Jezus ma poczucie pewności, a co za tym idzie, możecie całkowicie się Mu zawierzyć.

Odważcie się w to uwierzyć! Zamiast zmagać się ze swoimi emocjami, przystańcie na to, co mówi wam Słowo. Odważcie się powiedzieć Bogu to, co psalmista Dawid: Dziękuję Ci, że mnie stworzyłeś tak cudownie, godne podziwu są Twoje dzieła. I dobrze znasz moją duszę (Ps 139:14).

Jeśli już to osiągnęłaś, nie waż się porównywać się z nikim innym – z żadną inną matką w kościele, znajomą na portalu społecznościowym czy modelką z magazynu z wygładzoną twarzą i bez grama tłuszczu na ciele. Nie mów: „Chciałabym wyglądać jak ona, chciałabym mieć jej talent i umiejętności”. Nie trać życia na życzenie sobie czegoś, czego nie masz. Doceń, pokochaj i przyjmij siebie taką, jaką stworzył cię Bóg!

Kiedy to zrobisz, zapewne odkryjesz, że rzeczy, których w sobie nie lubiłaś najbardziej, Bóg wykorzystuje najczęściej, kiedy przestajesz czuć się z nimi źle. W moim życiu na przykład mój głos okazał się moim największym atutem. Ponieważ jest mocny i autorytatywny, przykuwa uwagę, kiedy nauczam. Ludzie go słuchają. Teraz zdaję sobie sprawę, jakie to błogosławieństwo.

Tak samo fakt, że nie potrafię gotować i uprawiać pomidorów. Nie mam na to czasu. Jestem zbyt zajęta tym wszystkim, co wyznaczył mi Bóg.

O ile przyjemniejsze będzie wasze życie, kiedy zrozumiecie, że Bóg stworzył was innymi celowo! Pragnie, abyśmy celebrowały swoją odmienność, a nie płakały z jej powodu. Oczywiście niektórzy ludzie będą krytykować naszą wyjątkowość. Od czasu do czasu inne matki mogą pogrozić nam palcem za wybory, których dokonujemy i za to, jak wychowujemy wasze dzieci. Ale jeśli pragniemy Bożego pokoju i radości, nie możemy tracić czasu na zadowalanie ludzi.

Musimy dowiedzieć się, jaki jest Boży plan dla nas i naszych dzieci i według niego podążać.

Pewnego dnia pewna matka przyszła do mnie po modlitwę w trakcie jednej z konferencji. Płakała, a kiedy zapytałam ją, co jest nie tak, powiedziała mi, że wszyscy w jej miasteczku uczą dzieci w domu. „Uważają, że to jedyny słuszny sposób. – powiedziała. – Ale ja nie mam cienia ochoty ani talentu, żeby to robić. Nienawidzę tego! Wiem, że jeśli poślę dzieci do publicznej szkoły albo nawet chrześcijańskiej placówki, inne matki będą mnie krytykować i o mnie plotkować. Co powinnam zrobić?”.

Powinnyście już znać odpowiedź. „Być sobą. Być mamą, jaką stworzył cię Bóg. Wykorzystać dary, które On ci dał i podążać za swoją wyjątkowością, indywidualnością. Nie próbuj podążać schematem, który wyznaczyli inni. Trzymaj się Bożego planu”.

Oczywiście możecie mieć trudności z zapamiętaniem tej rady, kiedy w grę wchodzi zastosowanie jej względem własnych dzieci. Zwłaszcza jeśli jedno lub dwoje z nich okazuje się nieco niezależnymi „gąsiątkami”, które ani myślą, ani nie działają w ten sam sposób, co wy. Tak samo jak gęsiej matce za moim domem, nie jest nam łatwo wychować dziecko, które ma osobowość zupełnie odmienną od naszej. Jednak to wyzwanie jest często częścią przygody, którą stanowi macierzyństwo.

Na przykład ja mam osobowość, którą określa się jako choleryczną. Główną motywacją choleryków są osiągnięcia. Mamy tendencję do bycia zorientowanymi na cel, produktywnymi, poważnymi, o silnej woli, władczymi i bezceremonialnymi. Moja córka Laura nie była zbytnio zmotywowana, dostawała słabe stopnie w szkole i w mojej ocenie była bałaganiarą. Nie muszę mówić, że ona i ja przeżyłyśmy wiele gorących kłótni, podczas których walczyłam, żeby upodobniła się do mnie. Zdałam sobie jednak sprawę, że w co najmniej połowie przypadków nawet nie rozumiała, o czym do niej mówię. Ze względu na naszą odmienną osobowość patrzyłyśmy na rzeczy w różny sposób i nasza motywacja w życiu była całkowicie rozbieżna. Ja rozkwitałam dzięki osiągnięciom, ona dzięki relaksacji. Mnie interesował każdy najdrobniejszy szczegół, ona ich nawet nie zauważała. Teraz, jako osoba dorosła z czwórką własnych dzieci, nie tylko radzi sobie świetnie ze swoją rodziną, ale pomaga mi w wielu obszarach mojego życia. Jej dzieci dorastają, a właściwie wychowywane i z Bożą pomocą uczą się, jak używać swoich atutów i jak pracować nad słabościami.

Mój syn David miał silną wolę i był uparty, i oczywiście ścieraliśmy się, ponieważ byłam taka sama. Kiedy dwa mocne charaktery chcą zrobić coś po swojemu, ktoś zawsze będzie niezadowolony. Sandy była perfekcjonistką, a Danny był kochającym zabawę, energetycznym sangwinikiem, więc z całą czwórką moich zupełnie różnych od siebie dzieci i mną, nierozumiejącą, jak im pomóc być sobą, przeżyliśmy kilka frustrujących lat. Jestem pewna, że tak jak ja patrzyłyście na swoje dzieci i myślałyście: „Z jakiej planety przybyły?”. Czasami trudno jest pojąć, jak różne potrafią być, ale ważne jest, abyśmy nauczyły się akceptować nasze dzieci takimi, jakimi są, i pomogły im być takimi, jakimi stworzył ich Bóg, a nie popychać je do bycia osobami, którymi my chcemy, aby były.

Z Bożą łaską w końcu nauczyłam się ważnej lekcji: Nigdy nie jest dobrym pomysłem porównywać jedno dziecko do drugiego. Nigdy nie jest mądrym myśleć lub mówić: „Czy nie możesz być bardziej taki-a-taki?”. Tego typu krytyka może prowadzić do załamania, łez, buntu i niepewności.

Dlatego nie porównujcie. Nie porównujcie swoich dzieci do innych, ani do siebie. Odważcie się wychowywać swoje dzieci, zachowując ich indywidualność, talent i wyjątkowość. Nawet jeśli maszerują innym rytmem, pozwólcie im być dobrymi w byciu takimi, jakimi stworzył je Bóg.

Bądź sobą. Bądź taką matką,

jaką stworzył cię Bóg.

Wykorzystuj talenty, które ci dał

i podążaj za swoją wyjątkowością

i indywidualnością. Nie staraj się

podążać schematem

utartym przez innych.

Trzymaj się Bożego planu.

Rozdział 12 Co mówisz?

Widząc mojego syna wychodzącego ze szkoły i kierującego się w stronę samochodu, wiedziałam, że test nie poszedł dobrze. Ramiona spuszczone, łzy kręcące się w oczach – wyglądał na pokonanego. Wślizgnął się na tylne siedzenie, trzasnął drzwiami i wręczył mi sprawdzian. Mogłam bez problemu dojrzeć czerwoną jedynkę przyglądającą się mi z górnego rogu strony.

„Mamo, co jeszcze mogę zrobić? – płakał. – Próbowałem już wszystkiego. Robiłem co mogłem. Ale cały czas oblewam”.

To złamało mi serce, jego tata i ja wyczerpaliśmy pomysły na pomoc. Pracowaliśmy z nim co wieczór nad zadaniem domowym. Uczyliśmy się razem z nim do testów. Przepytywaliśmy go dopóki nie znał odpowiedzi na każde pytanie. Ale kiedy szedł do szkoły, odpowiedzi opuszczały jego umysł.

Przez dwa miesiące jego oceny drastycznie pogorszyły się. Jedynki i dwójki stały się normą.

Mimo że nieustannie prosiłam Boga o interwencję, moje modlitwy wydawały się nie działać. Dlatego kiedy wróciliśmy do domu, zachęciłam syna do pracy, a sama pomodliłam się raz jeszcze w odosobnieniu:

– Ta sytuacja nie ma żadnego sensu, Panie! – powiedziałam. – Jestem na skraju załamania. Po prostu nie wiem, co z tym zrobić!

Nie musiałam długo czekać na odpowiedź. Prawie natychmiast usłyszałam Boży głos w moim sercu.

– Nazwij to, czego nie ma, jakby było. – powiedział. – Przestań rozpamiętywać problem i zacznij przemawiać rozwiązaniem zgodnie z Moim Słowem”.

Pamiętacie starą reklamę napoju V-8, w której ludzie uderzali się ręką w czoło, kiedy zdawali sobie sprawę, że wybrali zły napój? To właśnie miałam ochotę zrobić, kiedy usłyszałam Bożą odpowiedź. Chciałam walnąć się w czoło i powiedzieć: „Co ty sobie myślałaś? Trzeba było przemówić do niego Słowem!”.

Przecież Bóg nauczył mnie wiele lat wcześniej, jaką moc mają nasze słowa. Mogłam na pamięć recytować takie wersety, jak:

Życie i śmierć są w mocy języka.

Księga Przypowieści Salomona 18:21

Owoc ust człowieka dobrem nasyca.

Księga Przypowieści Salomona 12:14

Z owocu ust człowiek spożywa dobro.

Księga Przypowieści Salomona 13:2

Kto powie […] a nie zwątpi w duszy, lecz wierzy, że spełni się to, co mówi, tak mu się stanie.

Ewangelia Mateusza 11:23

Kto bowiem chce miłować życie i oglądać dni szczęśliwe, niech wstrzyma język od złego i wargi, aby nie mówiły podstępnie.

1 List Piotra 3:10

Jednakże z jakiegoś powodu nie przyszło mi na myśl, aby zastosować te wersety do sytuacji mojego syna. W rezultacie odczarowywałam własne modlitwy. Modliłam się o to, aby jego stopnie się poprawiły, ale przygotowywałam się do problemu. Siedziałam i rozmawiałam o tym w nocy z Davem. Szłam na kawę z moimi najlepszymi przyjaciółmi i mówiłam rzeczy, takie jak: „Nic, co robimy, nie przynosi efektu. Nasz syn cały czas przynosi jedynki i dwójki!”.

Oczywiście nie czyniłam takich negatywnych uwag, kiedy syn był w pobliżu, żeby nie słyszał. Ale diabeł to robił i użył ich jako licencji do utrwalenia problemu. Dlatego też za każdym razem, kiedy o tym mówiłam, pogłębiałam dół, czyniąc wyjście trudniejszym dla mojego syna. W zasadzie używałam słów, żeby pogorszyć sytuację. Tak bardzo walczył, że rozwinął w sobie lęk przed porażką i dlatego pomiędzy jego strachem a moim negatywnym przyznaniem, byliśmy skazani na nieustanne powielanie problemu, dopóki coś się nie zmieniło.

Na szczęście Pan obudził mnie i pokazał mi, co robię. Otworzył moje oczy na ogromną moc, którą mogłam uwolnić, przestając używać moich słów, utrudniając wyjście z tej sytuacji mojemu synowi, a zacząć używać innych słów, żeby mu pomóc. Każąc mi „nazwać to, czego nie ma, jakby było”, przypomniał mi o Abramie ze Starego Testamentu.

Gdyby Abram nie nazwał tego, czego nie ma, jakby było, jego syn nigdy by się nie urodził!

Jeśli czytałyście tę biblijną historię, wiecie, co mam na myśli. Abram i jego bezpłodna żona modlili się i słyszeli obietnicę Boga dotyczącą ich potomstwa od wielu lat, ale pozostali bezdzietni tak długo, dopóki przemawiali tymi samymi starymi słowami. Jednakże, kiedy oboje przekroczyli 90 rok życia, Bóg wyciągnął ich z ich słownej zapaści. Powiedział do Abrama:

[…] staniesz się ojcem mnóstwa narodów. Nie będziesz więc odtąd nazywał się Abram, lecz imię twoje będzie Abraham [ojciec wielu], bo uczynię ciebie ojcem mnóstwa narodów.

1 Księga Mojżeszowa 17:4-5

Od tej pory słowa, jakich używali Sara i jej małżonek zaczęły zmieniać rzeczywistość. Na przekór wszystkiemu zaczęli nazywać Abrama Abrahamem, ojcem mnóstwa narodów. Na początku zapewne brzmiało to dość osobliwie (także dla ich przyjaciół i krewnych), ale obstawali przy tym. Nieustannie mówili o sobie to, co Bóg powiedział… w końcu zostali rodzicami!

Efekt domino

Jest to historia, którą wszystkie mamy muszą zapamiętać! Pokazuje jak wielki wpływ ma to, co mówimy, na nasze dzieci – nie tylko zanim się urodzą, ale także kiedy dorastają.

Pismo Święte wyraża się jasno w tej kwestii: Ze względu na duchową moc, którą Bóg wlał w życie naszych dzieci, słowa, które wypowiadamy o nich, mogą je albo pobłogosławić, albo skrzywdzić. Rodzicielski autorytet ma potężną moc! To, jak go używamy, ma ogromny wpływ na nasze dzieci i wnuki przez pokolenia. W 2 Księdze Mojżeszowej 20:5-6 Bóg ujął to w następujący sposób:

Ja Pan, Bóg twój, jestem Bogiem zazdrosnym, który za nieprawość ojców karze synów do trzeciego i czwartego pokolenia, tych, którzy Mnie nienawidzą. Okazuję zaś łaskę aż do tysiącznego pokolenia tym, którzy Mnie miłują i przestrzegają moich przykazań.

Mogę wam się przyznać, że te wersy mnie niepokoiły. Wydawało mi się niesprawiedliwe, że Bóg pozwoliłby przyszłym pokoleniom cierpieć, ponieważ ich rodzice dokonali złych wyborów. Sama doświadczyłam molestowania w dzieciństwie i nie rozumiałam tego wersu.

Kiedy zapytałam o to Boga, pokazał mi, że kiedy pierwotnie ustalał swój system autorytetu, robił to dla naszego dobra. Jego intencją było, aby rodzice używali swojego autorytetu w celu ubogacania życia swoich dzieci i zwrócenia kolejnych pokoleń ku Niemu. Ale ponieważ uznaje On wolną wolę, pozwala wybrać każdemu z rodziców własną drogę.

Jeśli wybierzemy źle i zbuntujemy się przeciw instrukcjom, które Bóg daje w Jego Słowie, nie będziemy jedynymi, którzy doświadczą przykrych konsekwencji; nasze dzieci, wnuki i prawnuki też ich doświadczą. To jest minus rodzicielskiego autorytetu. To bardzo otrzeźwiające.

Ale jest też dobra strona, która jest znacznie bardziej potężna.

Jeśli wybierzemy miłość i posłuszeństwo względem Pana, możemy odwrócić negatywne tendencje zapoczątkowane przez naszych rodziców i dziadków, którzy dokonywali złych wyborów. Możemy zacząć efekt domino, który przyniesie święty Boży wpływ na naszą rodzinę przez setki kolejnych pokoleń.

Wszystkie dzieci w ostateczności i tak decydują za siebie, czy chcą podążać za Bogiem, ale jeśli wychowamy je środowisku nasyconym Bogiem, może to mieć znaczący wpływ na ich decyzję. Jeśli opowiemy im o Panu i pozwolimy im zobaczyć nas samych żyjących w sposób, który odkrywa Jego charakter, jeśli doświadczymy duchowej mocy, którą Bóg nam dał, przemawiając słowami wiary do naszych dzieci zgodnie z Biblią, staną się one otwarte na Pana już we wczesnych latach.

Wpływu wierzącej matki, która będzie mówiła do swoich dzieci Bożym Słowem, nie da się przecenić.

Pomyślcie o młodym uczniu, Tymoteuszu z Dziejów Apostolskich. Tymoteusz był „synem Żydówki, która przyjęła wiarę”. Mimo, że jego ojciec był nienawróconym Grekiem, Tymoteusz stał się silnym przywódcą młodego Kościoła. Dlaczego? Ponieważ jak napisał do niego w liście apostoł Paweł: „na wspomnienie bezobłudnej wiary, jaka jest w tobie; ona to zamieszkała najpierw w twej babce, Lois, i w twej matce, Eunice, a pewien jestem, że [mieszka] i w tobie” (2 Tm 1:5).

Zwróćcie uwagę, że w przypadku Tymoteusza to matka i babka wniosły do domu Boży wpływ. Nie miał on chrześcijańskiego ojca. Matka Tymoteusza poślubiła niewierzącego. Mimo to w rodzinie Tymoteusza sprawdza się, co Paweł napisał w Liście do Koryntian:

Podobnie jeśli jakaś żona ma niewierzącego męża i ten chce razem z nią mieszkać, niech się z nim nie rozstaje. Uświęca się bowiem mąż niewierzący dzięki swej żonie, podobnie jak uświęca się niewierząca żona przez brata. W przeciwnym wypadku dzieci wasze byłyby nieczyste, teraz zaś są święte.

1 List do Koryntian 7:13-14

Jeśli macie męża, który nie żyje dla Pana, niech to będzie dla was pocieszeniem: Ciemność nigdy nie rozproszy światła. Nawet jeśli wasz małżonek daje nieuświęcony przykład waszym dzieciom, dopóki nie ustajecie w życiu z Bogiem, wasz wpływ w efekcie końcowym przeważy i odmieni wasze dzieci.

Czy mówię, że będą podążać Bożą drogą na sto procent, bez żadnej porażki?

Nie, tego nie twierdzę. Żaden rodzic – bez względu na to, jak cudowny jest jego wpływ na dzieci – nie jest w stanie tego zagwarantować. Bóg był idealnym Ojcem, a Jego syn, Adam, zbuntował się przeciw Niemu. Bóg wszystko naprawił, nawet dla Adama. I w większości przypadków możemy zrobić to samo dla naszych dzieci, mocno trzymając się Słowa, mając pozytywne nastawienie i (mimo że chwilami pojawia się bałagan i nieprzyjemności) nieustannie wierząc, że jeśli wychowujemy dziecko, aby stąpało prawą drogą, „nie zejdzie z niej i w starości” (Prz 22:6).

Wprowadzajcie słowa w czyn

Przypomniał mi się w dzień, w którym Pan przemówił do mnie w sprawie stopni mojego syna, wychowywanie naszych dzieci, wymaga mówienia do nich słowami wiary, wtedy będą podążały Bożymi drogami. W zasadzie jest to główna część naszej odpowiedzialności jako rodziców. Jesteśmy powołani przez Boga, aby błogosławić naszym dzieciom, a nie je przeklinać. A w Biblii hebrajskie słowo „błogosławić” znaczy ‘mówić dobrze o kimś’; natomiast „przeklinać” oznacza ‘mówić źle’.

Nigdy nie zapomnę, co Dave mi powiedział. Rozmawialiśmy o tym, co się dzieje, kiedy rodzice mówią negatywnie o swoich dzieciach i powiedział mi coś, czym nigdy wcześniej się ze mną nie podzielił.

Powiedział mi, że we wczesnych latach naszego małżeństwa, kiedy byłam trudna, oschła i niemożliwa do zniesienia, Bóg sprawił, że stało się dla niego jasne, że jeśli będzie opowiadał ludziom o moich problemach, praca, jaką Bóg chciał we mnie wykonać, będzie utrudniona. Dave wiedział w swoim sercu, że to była prawda, mimo że nigdy nie słyszał żadnego biblijnego nauczania na temat mocy słów. Dlatego postanowił siedzieć cicho.

„Joyce – powiedział. – Czasami sposób, w jaki się zachowywałaś i ostre słowa, których używałaś, raniły mnie tak bardzo, że musiałem się oddalić i płakałem. Ale nigdy nikomu nic złego o tobie nie powiedziałem. Wierzyłem, że Bóg wykona dobrą pracę, którą w tobie zaczął i pomoże ci stać się kobietą, którą pokazał mi, że będziesz pewnego dnia”.

Pomyślcie, jak łatwo byłoby Dave’owi w tych dniach pójść do swojej matki lub siostry (które mieszkały piętro niżej) i powiedzieć im, w jakiej jestem rozsypce! Ale tego nie zrobił. A ja będę na zawsze mu wdzięczna, ponieważ jeśli by to zrobił, nie jestem pewna, czy byłabym kobietą, którą jestem dzisiaj. Dave jest o tym przekonany tak mocno, iż wierzy, że jedną z najbardziej dewastujących rzeczy, jaką może zrobić matka i ojciec, którzy mają kłopoty ze sobą lub swoimi dziećmi, to rozmawiać o tym problemie z innymi ludźmi.

Nie chcę być tutaj nierealistyczna. Trzeba zachować jakąś równowagę. Będzie czas, kiedy wy jako matki będziecie koniecznie musiały porozmawiać z innymi o trudnościach, jakie ma wasze dziecko. Może będziecie chciały porozmawiać z mężem, pastorem lub nauczycielem w szkole, aby upewnić się, że wasze dziecko otrzymuje pomoc, której potrzebuje.

Ale nawet w tych przypadkach możecie mówić o nich w pozytywny sposób. Możecie błogosławić je wśród przeciwności, składając deklarację wiary, która oparta jest nie na problemie, którego doświadczacie, ale na wersetach Pisma Świętego, takich jak te:

Szczęśliwy mąż, który się boi Pana i wielkie upodobanie ma w Jego przykazaniach. Potomstwo jego będzie potężne na ziemi, pokolenie prawych dozna błogosławieństw.

Psalm 112:1-2

Wszyscy twoi synowie będą uczniami Pana [nauczani przez Pana i posłuszni jego woli], wielka będzie szczęśliwość twych dzieci.

Księga Izajasza 54:13

A łaskawość Pana na wieki wobec Jego czcicieli, a Jego sprawiedliwość nad synami [ich] synów.

Psalm 103:17

Zaiste, tak mówi Pan: Nawet jeńcy bohatera zostaną mu wydarci, i zdobycz okrutnika się wymknie. Z twoim przeciwnikiem Ja się rozprawię, a twoich synów Ja sam ocalę.

Księga Izajasza 49:25

Cieszę się, mogąc donieść, że kiedy Pan przypomniał mi o tych wersetach i powiedział mi, żebym wzywała tego, czego nie mam, jakbym miała, zaczęłam składać tego typu deklaracje w kwestii stopni mojego syna. Dostosowując je do jego sytuacji, zaczęłam mówić: „Dostaje dobre stopnie. Dostaje czwórki i piątki”.

Co się stało?

Moje słowa zaczęły działać i niedługo potem sytuacja zaczęła się zmieniać. Jego stopnie zaczęły się poprawiać i, mimo że nie były idealne, były dużo lepsze. Kiedy odbierałam go ze szkoły, nie był już przybity ani wystraszony. Jedno jest pewne: negatywne komentowanie może zranić dzieci i pogorszyć sytuację, natomiast pozytywne, wypełnione słowami wiary, nigdy nikogo nie ranią i mogą naprawić sytuację.

Rozdział 13 Kształtowanie życia dziecka

Prowadziłam kiedyś wykład na temat kształtowania życia dziecka. Podczas jednej z sesji zadałam publiczności pytanie: „Ilu z was było dyscyplinowanych przez rodziców w zdrowy, zrównoważony sposób, kiedy byliście dziećmi?”. Niewiele rąk pojawiło się w górze.

Uderzyło mnie, kiedy rozglądałam się po sali. Wielu wspaniałych chrześcijańskich rodziców było niepewnych swoich umiejętności dyscyplinowania dzieci, ponieważ nie mieli dobrego przykładu. Nie chcą podążać tą samą drogą, co ich rodzice, ale nie wiedzą, jak odnaleźć lepszą ścieżkę.

Wiem jak to jest. Jeśli chodzi o dyscyplinowanie moich dzieci, początkowo zupełnie sobie z tym nie radziłam. Bywałam zbyt surowa ze względu na moją mocną i władczą osobowość. Innym razem zasypywałam dzieci lawiną współczucia, ponieważ bałam się, że mogę je skrzywdzić, tak jak mój ojciec skrzywdził mnie. Mówiłam, mówiłam i mówiłam o tym, jak mi przykro, że muszę je upomnieć, dopóki zapewne w desperacji same chciały, żebym przestała gadać i w końcu je upomniała.

W dzieciństwie doświadczyłam bardzo słabego modelu rodzicielskiego i sama nie zaczęłam dobrze, ale kiedy Pan nieustannie mi pomagał, odkryłam cztery biblijne prawdy, które nakierowały mnie na dobrą ścieżkę. I mimo że nigdy nie twierdziłam, że jestem ekspertem w tej dziedzinie, wierzę, że te prawdy mogą pomóc także wam, kiedy próbujecie kroczyć czasami skalistą drogą dyscyplinowania waszych dzieci.

1. Pamiętaj, po pierwsze i najważniejsze, że dyscyplina jest miłością.

Jako matki musimy sobie to przypominać, dopóki nie stanie się to dla nas komfortowe: Prawdziwa miłość nie zawsze jest słodka, czuła i ckliwa. Ma też trudne oblicze – oblicze, które początkowo nie wpływa kojąco na emocje naszych dzieci, ale daje owoce w ich późniejszym życiu.

Dzieci potrzebują tego rodzaju miłości tak samo, jak tego ciepłego i przytulnego, ale niestety, wiele mam waha się przed jej stosowaniem. Czasami (jak w moim przypadku) wynika to z tego, że były szorstko traktowane w dzieciństwie i nie chcą, aby ich dzieci doświadczały tego samego bólu. W innych przypadkach dzieje się tak, ponieważ czują się niepewnie i boją się, że ich dzieci rozzłoszczą się i je odrzucą. Często po prostu dlatego, że trudne oblicze miłości nigdy nie jest przyjemne – dla nikogo.

Większość z nas przekonała się o tym na początku, kiedy zabrałyśmy nasze raczkujące niemowlęta na zakupy. Kiedy wjechałyśmy wózkiem w alejkę ze słodyczami, nasze pociechy zaczęły wyć, domagając się od nas pudełka ciasteczek, żeby móc je zjeść – tu i teraz! – musiałyśmy dokonać wyboru. Co miałyśmy zrobić?

Miałyśmy powiedzieć „nie” i zaryzykować, że będziemy musiały uporać się z wybuchem histerii w miejscu publicznym i nie opędzimy się przed wzrokiem pozostałych kupujących? Miałyśmy przetrwać niewygodę targania kopiącego i piszczącego dziecka do samochodu, aby skorygować jego zachowanie? Czy miałyśmy po prostu poddać się jego wymaganiom?

Każdą z nas boleśnie kusiło to ostatnie. W końcu żadna z nas nie chce oglądać płaczu swojego dziecka. Nie chcemy także przechodzić przez mękę dyscyplinowania, która sprawia, że samym chce nam się płakać. Ale możemy przezwyciężyć nasze emocje i zrobić, co należy, jeśli pamiętamy, że dzięki temu podążamy przykładem Boga. Kochamy nasze dzieci, tak jak On kocha nas.

Bo kogo miłuje Pan, tego karci, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje.

List do Hebrajczyków 12:6

Jeśli odmawiamy takiej dyscypliny naszym dzieciom, nie jesteśmy w stosunku do nich kochający. Oszczędzając im (i sobie) tymczasowego dyskomfortu związanego z uporaniem się z ich dzisiejszym złym zachowaniem, sprawiamy im większy ból w dniu jutrzejszym. Uczymy nasze dzieci na przykład, że nie powinny nigdy na nic czekać; że stawiając żądania i upierając się, mogą natychmiast dostać to, czego chcą.

Taka lekcja będzie wiele je kosztować w przyszłości.

Upewnijcie się, że wasze dzieci nie muszą płacić tej ceny. Zróbcie to, co dla nich najlepsze. Obdarzcie swoje dzieci nie tylko czułą, ale i trudną miłością.

A kiedy kusi was, żeby tego nie robić, przypomnijcie sobie, co mówi Biblia:

Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości [który składa się z prawości – w zgodzie z Bożą wolą w działaniu, myśli, a w rezultacie w prawym życiu i pozostaniu z Bogiem].

List do Hebrajczyków 12:11

Wszystkie chcemy, aby nasze dzieci nas lubiły i uważały, że jesteśmy świetne, ale nie jest możliwym bycie ich rodzicem i najlepszym przyjacielem zarazem. Jeśli musicie wybierać, bądźcie pewne, że wybieracie właściwe rodzicielstwo, a wtedy przyjaźń przyjdzie we właściwym czasie.

2. Dyscyplinujcie działaniem, nie emocjami.

Kobiety ogólnie, a matki w szczególności, mają tendencję do bycia stworzeniami emocjonalnymi. Z wielu powodów jest to cudowna cecha. Pomaga być wrażliwą na uczucia naszych dzieci, tak że możemy je przytulić i dodać otuchy, kiedy tego potrzebują. Ta cecha czyni nas doskonałymi w całowaniu zranionego kolana i pocieszaniu młodych serc złamanych po pierwszym zauroczeniu.

Ale emocje mogą stanowić problem podczas dyscyplinowania.

Nie zdawałam sobie z tego sprawy jako młoda matka. Kiedy moje dzieci były nieposłuszne i musiały zostać ukarane, myślałam, że muszę na nie być choć trochę zła. Dlatego krzyczałam i byłam zasmucona przez jakiś czas. Wydawało mi się, że moja złość zmotywuje je do zmiany zachowania.

Tak się oczywiście nie działo i jest na to biblijny dowód: „Gniew bowiem męża nie wypełnia sprawiedliwości Bożej [której Bóg sobie życzy i wymaga]” (Jk 1:20). To samo tyczy się emocjonalnego wybuchu. W związku z tym efektywne dyscyplinowanie przyjmuje formę działania, nie emocji.

Mój mąż Dave, w przeciwieństwie do mnie, wydawał się rozumieć to podejście, od kiedy tylko został rodzicem. Może dlatego, że mężczyźni są mniej emocjonalni, a może dlatego, że był bardziej dojrzały duchowo niż ja w tym czasie. Ale bez względu na powód, rzadko pozwalał sobie na ujście emocji, kiedy dyscyplinował nasze dzieci.

Zamiast tego spokojnie siadał z nimi i wyjaśniał, co zrobiły źle. Pokazywał im w Biblii, dlaczego ich zachowanie jest nie do przyjęcia. Następnie mówił im, jakie konsekwencje ich za to spotkają. „Ponieważ to zrobiliście, nie pójdziecie dzisiaj do kina z przyjaciółmi” – mówił. Wtedy przytulał je, mówił, że je kocha i to był koniec interakcji.

Mimo że nie zawsze były zadowolone z jego decyzji, ta metoda działała świetnie. Ale z jakiegoś powodu, nie mogłam podążać za jego przykładem. Musiałam otrzymać własne objawienie od Boga. Nigdy nie zapomnę, kiedy to się stało. Studiowałam, co Biblia mówi o dyscyplinie i dwa wersety szczególnie przykuły moją uwagę. Jeden z Psalmu 119:7, gdzie Dawid mówi:

Będę Ci dziękować szczerym sercem, gdy się zaprawię [przez uświęcone doświadczenie] do wyroków Twej sprawiedliwości [Twoich decyzji i kar za poszczególne myśli i czyny].

Drugi werset, tym razem z Księgi Przypowieści Salomona 19:18, mówi:

Ćwicz syna, dopóki jest nadzieja, nie [folguj swojemu gniewnemu rozgoryczeniu przez nadmierne karanie i nie] doprowadzaj go do śmierci.

Kiedy po raz pierwszy połączyłam te dwa wersety, zobaczyłam jasno, że Bóg nie chce, abym dyscyplinowała dzieci emocjami. Chciał, żebym była zorientowana na działanie. Chciał, żebym poprzez „uświęcone doświadczenie” pomogła im nauczyć się, co jest dobre.

Jak tylko to do mnie dotarło, mój syn Danny dał mi możliwość przetestowania tego w praktyce. Pożyczył piłkę tenisową od siostry i zamiast ją zwrócić, kiedy skończył grać, zgubił ją. Poskarżyła mi się i musiałam zdecydować, co zrobić.

Pierwszy raz, zamiast odpowiedzieć irytacją lub jakimkolwiek innym uczuciem, zatrzymałam się, pomodliłam i przemyślałam, jakie kroki powinnam podjąć. Kiedy to zrobiłam, zdałam sobie sprawę, że zgubiona piłka tenisowa reprezentuje słabość charakteru Danny’ego. Gubienie rzeczy (zwłaszcza jeśli nie należą do niego), stało się jego zwyczajem. Nie nauczył się przywiązywania wystarczającej wagi do przedmiotów należących do innych.

Wiedziałam, że w jego najlepszym interesie nie leży pozwolenie mu na kontynuowanie tego przyzwyczajenia, dlatego zdecydowałam, jakie będą konsekwencje jego zachowania. Następnie poszłam do jego pokoju i poinformowałam go o tym. W spokojny sposób wyjaśniłam mu, czego uczy Biblia na temat traktowania innych w sposób, w jaki sami chcielibyśmy być traktowani i że musi to zrobić dbając o rzeczy, które pożyczył od innych. Następnie powiedziałam, że w związku z niedopilnowaniem przez niego piłki tenisowej Sandy, nie będzie mógł pojechać na ryby przez tydzień.

Wówczas wędkowanie było ulubionym sposobem spędzania wolnego czasu przez Danny’ego, więc ta kara go zabolała. Ale o to chodziło. Chciałam, żeby doświadczył dość bólu, żeby zapamiętał i zmienił swoje zachowanie.

Wcześniej byłoby mi przykro z tego powodu. Współczułabym mu i rozmawiałabym z nim przez godzinę o tym, że wolałabym go nie karać… i że robię to dla jego dobra… i że mam nadzieję, że zrozumie… i że to rani bardziej mnie niż jego… itp. A wtedy bardzo prawdopodobne, że poddałabym się po dwóch dniach i pozwoliła mu pojechać na ryby przed końcem tygodnia. Innymi słowy, pouczenie byłoby emocjonalne i przez emocje zwolniłabym go z kary za wcześnie.

Tym razem jednakże powiedziałam po prostu: „Kocham cię” i odwróciłam się do wyjścia, wiedząc w głębi serca, że nie pojedzie przez tydzień na ryby.

Zanim dotarłam do drzwi, Danny zatrzymał mnie: „Mamo – powiedział – dziękuję, że mnie pouczyłaś”.

Od razu wiedziałam, że to nie tylko on przemówił. To Pan przemówił jego słowami. To Bóg powiedział: „Dobra robota, Joyce! W końcu zrozumiałaś!”.

Jestem pewna, że cała rodzina cieszyła się, że zrozumiałam.

3. Skup się na tym, co zadowala Boga, nie na osobistych preferencjach.

Oto o czym często zapominamy jako matki: Prawdziwa dyscyplina polega na nauczaniu naszych dzieci, co jest miłe Bogu; nie chodzi o uczenie ich tego, co zadowoli nas.

Dlatego zanim ustalimy zasady i będziemy je egzekwować, powinnyśmy być pewne, że te zasady są oparte na Słowie, a nie na naszych osobistych preferencjach. W przeciwnym razie nasze dzieci będą ich nienawidzić i zasady będą sprzyjały buntowi, zamiast pobożności.

Doświadczyłam tego z moją córką Laurą. Kiedy była mała, jej rozumienie czystości i porządku było zupełnie inne, niż moje. Nawet jeśli wydawało jej się, że wykonała satysfakcjonującą pracę, sprzątając swój pokój, dla mnie wyglądał on, jakby eksplodowała w nim bomba. Dlatego zawsze rozprawiałam się z nią w kwestii bałaganu, który robiła w domu. Toczyłyśmy małe wojny nie dlatego, że robiła tyle złego, ale dlatego, że nie wszystko było czyste i poukładane cały czas, a ja chciałam, żeby sprostała moim oczekiwaniom.

Szczerze mówiąc, całej najstarszej trójce marudziłam nieustannie o porządku. Powtarzałam: „Pozbieraj zabawki! Ogarnij się!” – nie dlatego, że biblijnie jest coś złego w zabawkach rozrzuconych na podłodze od czasu do czasu czy we włosach w nieładzie, ale dlatego, że osobiście nienawidzę nieporządku i kurzu.

Moje nastawienie było wyjątkowo ostre w stosunku do mojej córki Laury, ponieważ nie zauważała nawet większości bałaganu, z powodu którego byłam zasmucona. W efekcie Laura przeszła etap buntu w szkole średniej i pomimo że to i tak mogłoby się wydarzyć, jestem pewna, że napięcie w naszej relacji nie pomogło. Zaczęła się spotykać z dzieciakami, które nie miały na nią dobrego wpływu; przez pewien czas byłam bardzo zaniepokojona. Jednakże ponieważ nasze relacje nie były najlepsze, nie miałam dla niej odpowiedniej wiarygodności, kiedy chodziło o poradę.

Te lata są oczywiście dawno za nami i dzisiaj nasze relacje są świetne. Teraz, kiedy musi sprzątać po swoich nastoletnich dzieciach, jestem pewna, że powiedziałaby, że powinna była być bardziej ułożoną i mniej zbuntowaną w tamtych czasach. Ale patrząc wstecz, widzę, że odegrałam swoją rolę również w jej uporze. Byłoby mądrzejsze, gdybym dała jej więcej przestrzeni i stosowała się do instrukcji zawartych w Liście do Efezjan 6:4: „A [wy], ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu waszych dzieci, lecz wychowujcie je w karności, napominając, jak chce Pan”.

Innymi słowy mogłam ocalić zarówno Laurę, jak i siebie przed niepotrzebnymi kłopotami, gdybym skupiła się na pomocy w nauce, jak zadowalać Jezusa, zamiast zmuszać ją do zadowolenia mnie.

4. Sprawuj kontrolę nad dziećmi – nie kontrolując ich

Koncepcja sprawowania kontroli nad dziećmi może w dzisiejszych czasach nie być popularna, ale jest ważna dla Boga. Biblia mówi o jednym z rodziców, który boleśnie się o tym przekonał. Był to żydowski kapłan Heli. W czasach Starego Testamentu posługiwał on w świątyni razem ze swoimi dwoma synami i zdecydowanie nie miał nad nimi kontroli. W rezultacie zaczęli oni przejawiać niedopuszczalne zachowanie. Oszukiwali wiernych, okradając ofiary, które tamci składali Panu i dopuszczali się nieczystych czynów z kobietami posługującymi przed świątynią.

W końcu cierpliwość Pana się skończyła. Wydał wyrok na Helego: „Dałem mu poznać, że ukarzę dom jego na wieki za grzech, o którym wiedział; synowie jego bowiem bluźnią Bogu, a on ich nie skarcił” (1 Sm 3:13).

Był to dla mnie zastanawiający werset. Wydawał mi się sprzeczny z innym wersetem z Pisma Świętego, który mówi, że Heli rozmawiał ze swoimi synami o ich złym zachowaniu, ale oni go nie posłuchali. Pewnego dnia zapytałam o to Boga. Powiedziałam: „Panie, skoro Heli skarcił swoich synów, dlaczego został osądzony?”.

W odpowiedzi Pan wskazał mi, że jedyne, co zrobił Heli, to rozmawiał z nimi. Nie podjął żadnego działania. Jako arcykapłan w świątyni mógł ich usunąć ze stanowisk i pozbawić autorytetu. Ale tego nie zrobił. Dlatego Bóg uczynił go współodpowiedzialnym za ich grzechy.

Oczywiście skoro rodzina Helego była rodziną kapłańską, to była wyjątkowo poważna sytuacja i Bóg musiał postąpić surowo. Miało to również miejsce pod Starym Przymierzem, które oparte było na prawie, podczas gdy Nowe Przymierze jest oparte na łasce przez Chrystusa. Ale mimo to rozumiem kłopotliwe położenie Helego. Jako że sama nadzoruję wspólnotę i moje dzieci pracują ze mną, mogę sobie wyobrazić, jak nieprzyjemne byłoby zwolnienie jednego z moich dzieci za bezbożne zachowanie. To byłoby bolesne i zapewne żenujące.

Jednak to właśnie tego Bóg wymagał od Helego – co dowodzi, jak poważnie podchodzi do sprawowania kontroli nad dziećmi.

Na szczęście żadna z nas nie będzie musiała stawić czoła takiej sytuacji, w jakiej znalazł się Heli. Ale możemy się z niej uczyć. Możemy upewnić się, że robimy więcej, niż tylko napominamy dzieci, co zrobiły źle.

Jednakże ważne jest, żebyśmy zrozumiały, że sprawowanie kontroli nad dziećmi nie oznacza, że powinnyśmy je kontrolować na każdym kroku. Kontrolujący rodzice wyzwalają w dzieciach najgorsze. Tak dominują nad swoimi dziećmi, że albo tłumią płomienie buntu, albo czynią dzieci tak zależne od nich samych, że nigdy nie dorastają.

„Ale Joyce – możecie powiedzieć – jak mam zachować zdrową równowagę? Jak mam sprawować kontrolę na moimi dziećmi, nie będąc kontrolującą?”.

Jeden z kluczy do zapamiętania: nie jesteś jedyną osobą, która kształtuje życie twoich dzieci. Bóg też jest zaangażowany. Każdy ma swoją rolę do odegrania.

Twoim obowiązkiem jako rodzica jest modlić się za dzieci i uczyć je, co Biblia mówi o życiu, dawać wytyczne, którymi powinny się kierować, określać konsekwencje, jakie spotkają je za nieposłuszeństwo i być konsekwentnym, kiedy to konieczne. Bożą rolą jest pracować nad sercem dzieci i pomóc im zmienić wewnętrzne nastawienie. Rolą dziecka jest wybrać, co zrobi.

Rodzice tracą równowagę, kiedy próbują sami kierować tymi trzema rolami w procesie. Możecie uniknąć tego błędu, odgrywając tylko swoją rolę, ufając Bogu, że odegra swoją i pozwalając dziecku wybrać zmianę zachowania lub doświadczenie konsekwencji.

Innym sposobem na zachowanie zdrowej równowagi jest stopniowe dawanie dzieciom władzy nad własnym życiem. Powoli, w miarę jak dorastają, pozwólcie im podejmować własne decyzje. Nie kontrolujcie każdego ich ruchu do momentu ukończenia 20 roku życia, a potem nagle nie zostawiajcie ich samym sobie. Nie będą gotowe. Nie będą posiadały umiejętności, których potrzebują do podjęcia samodzielnych decyzji.

„A co, jeśli dokonają złych wyborów? – możecie zapytać. Co, jeśli zdecydują nosić szalone ubrania do szkoły albo dziwną fryzurę? To może wpłynąć na opinię ludzi o nich. Nie powinnam interweniować dla ich dobra?”.

Niekoniecznie. Wielokrotnie dzieci muszą podjąć złą decyzję, aby same mogły nauczyć się przemyśleć pewne sprawy. Czasami potrzebują tylko wolności, aby wyrazić własną osobowość i cieszyć się własnymi wyjątkowymi priorytetami.

Musiałam nauczyć się tego, kiedy Danny był nastolatkiem. Dawałam mu więcej władzy nad jego własnym życiem, pozwalając mu dokonywać własnych wyborów co do ubrań, fryzury, przyjaciół i tym podobnych. Zadecydował, że chce nosić włosy postawione na żelu. Dave nie miał z tym żadnego problemu, ja wyznaczyłam granicę. W moim przekonaniu wyglądało to idiotycznie, część włosów stercząca do góry, a reszta zwisająca każdy w inną stronę.

Wtedy przypomniałam sobie, jak niedorzecznie sama musiałam wyglądać jako nastolatka. Jak wszystkie dziewczyny w moim wieku nosiłam chustkę na głowie związaną dokładnie na środku podbródka. Jak głupio to wyglądało? A mi się podobało i patrząc na to z perspektywy, nie miało to większego znaczenia.

Po przemyśleniu zdałam sobie sprawę, że odmawianie Danny’emu możliwości zrobienia dziwnej fryzury nie jest sprawowaniem nad nim kontroli w Boży sposób – ja chciałam go kontrolować. Dlatego pozwoliłam mu na zmianę fryzury. Nie tylko nie wpłynęło to negatywnie na jego życie, ale po jakimś czasie zaczęło mi się podobać. Co ważne, dało Danny’emu poczucie wolności i kontroli nad własnym życiem, czego potrzebował w tym czasie. Co najważniejsze, umocniło moją relację z nim.

Podoba mi się, co James Dobson mówi o tego rodzaju sytuacjach: „Nie odrzucaj przyjaźni ze swoim nastolatkiem ze względu na zachowanie, które nie ma moralnego znaczenia. Będzie mnóstwo prawdziwych wyzwań, które będą wymagać od ciebie żelaznej ręki. Zostaw ciężką broń na istotne konfrontacje”. Wybieraj bitwy mądrze!

Innymi słowy, jeśli naprawdę chcesz dyscyplinować efektywnie, skup się na prawdziwych problemach. Następnie skieruj swoją uwagę na najtrudniejszy aspekt rodzicielstwa – naucz się odpuszczać.

Rozdział 14 Nie komplikuj

Gdyby nie artykuł ostatnio umieszczony w Internecie, nie miałabym pojęcia, że istnieje takie zjawisko, jak stres wywołany odwiedzaniem stron internetowych typu Pinterest – „Pinterest stress”. Nie byłabym też świadoma, że 42 procent matek twierdzi, że odczuwa stres, odwiedzając strony internetowe poświęcone robótkom ręcznym, urządzaniu przyjęć i przepisom. Ale teraz, wiedząc o tym zjawisku, muszę powiedzieć, że mam szczerą nadzieję, iż nie należycie do tego grona.

Według artykułu symptomy tego stanu są przerażające[8]. Należą do nich: siedzenie do 3 nad ranem, klikając na zdjęcia ręcznie wykonanych akcesoriów na przyjęcie urodzinowe i rozpaczając, że swoje będziesz musiała kupić w sklepie typu „wszystko po 4 zł”; płacz nad przypalonym bałaganem z drogich składników, które miały być uroczymi ciasteczkami w kształcie króliczków na szkolny kiermasz; złość z powodu dekoracji, które zrobiłaś sama na przyjęcie urodzinowe dziecka, a które nie były tak ładne, jak innych mam. I inne tym podobne traumatyczne przeżycia.

Ałć, to brzmi strasznie. Sama myśl o tym mogłaby sprawić, że cieszę się, że moje dzieci dorastały przed wymyśleniem stron udostępniających zdjęcia z zakresu zrób-to-sam, jak Pinterest właśnie. Mogłabym dziękować Bogu, że w przedinternetowym świecie, kiedy próbowałam zachować równowagę pomiędzy byciem dobrą matką, a wszystkim innym, życie było nieco prostsze.

Mogłabym… gdyby nie to, że życie w tamtym czasie także stawiało wyzwania. Nie było łatwiejsze przed tysiącami lat. Ludzie komplikowali je, odkąd opuścili Ogród Eden.

Matki nie stanowią tu wyjątku. Jeśli macie wątpliwości, przeprowadźcie sondaż: Zapytajcie wszystkie mamy, które znacie, czy są zapracowane. Każda bez wyjątku odpowie: „O, tak!”. Następnie usłyszycie w szczegółach, jak chaotyczny i wyczerpujący jest grafik każdej z nich. Nie ma znaczenia, czy zajmują się domem, pracują, są samotnymi matkami czy mężatkami, zauważycie, że każda z nas napakowała życie do pełna oczekiwaniami i czynnościami w taki sposób, że pewnie nie udałoby się już nic wcisnąć.

Dlatego gdyby nawet sam Jezus pojawił się i usiadł rano przy kuchennym stole, większość z nas nie miałaby nawet czasu z Nim porozmawiać! Pomachałybyśmy do Niego w drodze do wyjścia i powiedziały: „Przepraszam, Panie. Dzieci muszą być dziś wcześniej w szkole na próbę zespołu. Mam prezentację do przygotowania w biurze, po pracy jest mecz piłki nożnej, a później muszę iść na zebranie rady rodziców. Nie uda mi się nic wygospodarować”.

Trudno sobie wyobrazić taką sytuację, gdyby Jezus naprawdę był fizycznie obecny w waszym domu, prawda? Ale duchowo właśnie tak często robimy. Powiedział, że nigdy nas nie opuści, dlatego jest tutaj z nami, gotów towarzyszyć nam każdego dnia… ale jak często zatrzymujemy się, żeby spędzić z Nim czas?

Domyślam się, co teraz myślicie: „Odpuść nam, Joyce! Jezus rozumie, jak zapracowane są mamy. On wie, że jesteśmy po prostu odpowiedzialne i robimy, co do nas należy”.

Możliwe. Ale w takim razie Marta pewnie myślała tak samo. Pamiętacie ją, prawda? Ona była kobietą żyjącą w czasach Jezusa, która powitała Go i jego towarzyszy w swoim domu i zaoferowała im gościnę.

Miała ona siostrę, imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała Jego słowa. Marta zaś [zaprzątnięta czym innym i bardzo zajęta] uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła [i wykonała swoją część prac]. A Pan jej odpowiedział: Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona.

Ewangelia Łukasza 10:39-42

Zauważcie, że problemem Marty nie było to, że była zajęta. Nie ma w tym nic złego. Jej problemem było to, że była zbyt zajęta. I bardzo często jest to również nasz problem.

Skąd wiemy, że jesteśmy zbyt zajęte?

To proste. Jesteśmy zbyt zajęte, jak Marta, kiedy nie mamy wystarczająco czasu na spotkanie z Panem. Zachęcam was do wiary w Boże Słowo, które mówi, żebyśmy najpierw szukali Boga, a wszystko inne będzie nam dodane (patrz Mt 6:33). Jeśli wygospodarujecie czas na spędzenie go z Bogiem, zobaczycie, że pozostały czas będzie bardziej produktywny. Jeśli mi nie wierzycie, same spróbujcie i przekonajcie się.

Jak dobrze zacząć dzień

Mocno wierzę, że sposobem na rozpoczęcie każdego dnia jest zaczęcie go z Bogiem. Kocham Psalm 17:15, który mówi, że powinniśmy być w pełni usatysfakcjonowani, kiedy budzimy się, widząc Boga i mając z Nim słodkie zjednoczenie. Być może dla niektórych matek najlepszym sposobem, żeby zacząć dzień z Bogiem, jest zrobić to, zanim wyjdą z łóżka. Po przebudzeniu poleżcie w łóżku 10 minut i porozmawiajcie z Bogiem. Podziękujcie Mu za pomoc, zanim jeszcze zacznie się dzień.

Małe zastrzeżenie dla nowych matek: Kiedy macie w domu niemowlę, które nie śpi całą noc i wasz grafik jest poza kontrolą, jedyną chwilą, kiedy możecie poświęcić się tylko i wyłącznie Bogu, może być tych kilka minut tu i ówdzie, kiedy wasze dziecko ucina sobie drzemkę. Jeśli w takiej właśnie sytuacji jesteście teraz, odpocznijcie po prostu w Bożym miłosierdziu i łasce. On ma dla was zrozumienie. Spotka się z wami i pomoże wam w szczególny sposób podczas tego krótkiego, ale postawionego na głowie czasu w waszym życiu. Bóg w zupełności rozumie wyjątkowe okoliczności i sytuacje. Wszystkie przeżywamy takie momenty, które wymagają od nas odstępstwa od codziennej rutyny, ale nie powinniśmy pozwolić im stać się naszym stylem życia.

Regularne obcowanie i czas spędzony z Bogiem jest najważniejszą rzeczą, jaką powinnyście dla siebie zrobić. Zachęcam matki do opłacenia opiekunki do dzieci na kilka godzin tygodniowo, żeby móc spędzić czas z Bogiem, jeśli jest to jedyne wyjście. Nie da się wystarczająco podkreślić wagi czasu spędzonego z Panem. To stąd czerpiemy siłę i mądrość na wszystkie życiowe sytuacje. Prawdą jest, że im bardziej zajęte jesteśmy, mamy więcej odpowiedzialności, tym więcej czasu z Nim potrzebujemy.

Dlaczego tak jest?

Ponieważ jeśli uczynimy z czasu dla Boga nasz priorytet, wszystko inne w życiu się poukłada. Będziecie miały więcej Bożej mądrości, aby zidentyfikować, co jest naprawdę istotne, a co nie. Będziecie miały więcej łaski, aby sprostać temu, co ważne i porzucić to, co nieistotne – co samo z siebie stanie się metodą na uproszczenie życia.

Co więcej, zamiast być podenerwowanymi i tracącymi cierpliwość do dzieci, będziecie miały więcej spokoju i cierpliwości. Może będziecie musiały wysłać je do szkoły z kupionymi krakersami jako przekąską, zamiast z domowymi ciasteczkami imbirowymi – ponieważ miałyście nos w Biblii, a nie w misce – ale zrobicie to z taką dozą miłości i łaski, że wszystkim będzie lepiej.

Jeśli zaczniecie wasz dzień od spotkania z Bogiem, wy i wasza rodzina doświadczycie nowego poziomu pokoju i radości. Mogę to potwierdzić własnym doświadczeniem.

Spędziłam lata jako młoda mama uczęszczająca do kościoła, biorąca udział w konferencjach, słuchająca nagrań z kazaniami i ucząca się wszystkiego, czego było można o zwycięskim życiu chrześcijanina od kaznodziei i innych ludzi. Ale nie zaczęłam żyć tym zwycięstwem, dopóki nie zaczęłam osobiście spotykać się z Bogiem w pierwszych chwilach każdego poranka. Nigdy nie doświadczyłam stałej, wzrastającej radości, dopóki nie przystosowałam swojego życia i grafiku do wersetów, takich jak te:

O jedno proszę Pana, tego [uparcie] poszukuję: bym w domu Pańskim [w Jego obecności] przebywał po wszystkie dni mego życia, abym zażywał łaskawości Pana, stale się radował Jego świątynią.

Psalm 27:4

Natęż słuch na głos mojej modlitwy, mój Królu i mój Boże! Albowiem Ciebie błagam, o Panie, słyszysz mój głos [modlitwę, ofiarę] od rana, od rana przedstawiam Ci prośby i czekam [aż przemówisz do mojego serca].

Psalm 5:3-4

Boże, Ty Boże mój, Ciebie szukam; Ciebie pragnie moja dusza, za Tobą tęskni moje ciało, jak ziemia zeschła, spragniona, bez wody.

Psalm 63:2

„Ale ja nie jestem rannym ptaszkiem!” – powiedziecie.

Wtedy możecie zechcieć zmienić swoje przyzwyczajenia i poprosić Boga, aby pomógł wam zdyscyplinować się i wstawać kilka minut wcześniej, ponieważ poranki są niezwykle istotne. Biblia podkreśla to wiele razy. Mówi nam, że Jezus wstawał wcześnie rano i się modlił (patrz Mt 1:35). Mówi, że Abraham, Jakub i Dawid wstawali wcześnie i szukali Pana.

Najwidoczniej Bóg chce wiedzieć, jak zaczynamy swoje codzienne życie! Nawet jeśli wolicie czytać i modlić się później w ciągu dnia, poświęćcie przynajmniej kilka minut na powiedzenie Panu dzień dobry oraz tego, że Go kochacie i potrzebujecie Go!

Wierzę, że wszystkie potrzebujemy codziennego czasu z Bogiem, aby wypełnić Jego plan w naszym życiu. Bez tego nie możemy być matkami, żonami, czy w ogóle osobami, jakimi On chce, byśmy były. Dlatego wróg będzie walczył bardziej zacięcie o czas z Panem, niż o cokolwiek innego w waszym życiu. Wasze przeznaczenie zależy od tego czasu.

Od kiedy w pełni to pojęłam, czas, który spędzam z Bogiem każdego ranka, nie podlega negocjacjom. Walczę o niego, jeśli to konieczne. Jeśli chciałybyście wyrobić w sobie nawyk spędzania czasu z Bogiem każdego ranka, zamiast planować to na później – i pewnie nigdy się do tego nie zabrać – będziecie musiały kłaść się wcześniej. Wiele osób ma problem z porannym wstawaniem, ponieważ kładzie się spać późną nocą. Może będziecie musiały wyłączyć telewizor wcześniej lub pozostawić kilka zabawek na podłodze, czy naczyń w zlewie, ale możecie uporać się z tym jutro po orzeźwiającym czasie spędzonym z Bogiem. Polecam szukać Boga wcześnie, ponieważ jeśli zrobimy to w pierwszej kolejności, nie zapomnimy o tym w ciągu dnia. Jednak każda z nas musi wypracować swój sposób. Naszym celem powinno być obcowanie z Bogiem przez cały dzień, włączanie Go we wszystko, co robimy i rozpoznawanie we wszystkim, co robimy (patrz 3:5-7).

Duchowe odzienie

Jeśli ta koncepcja jest dla was nowa, możecie się zastanawiać, co powinnyście robić podczas czasu spędzanego z Panem każdego dnia. Zanim dam wam kilka sugestii, pozwólcie mi powiedzieć: To, że spędzacie czas z Bogiem, już samo w sobie będzie ogromną różnicą. Dlatego nie przejmujcie się za bardzo, jak zrobić to „dobrze”. Przez samo postawienie Boga na pierwszym miejscu na początku dnia, mówicie Mu, że Go potrzebujecie. Oddajecie Mu cześć, a On Wam będzie odpowiadał.

Pierwszą rzeczą, którą lubię robić każdego dnia, to pozbycie się brudów dnia wczorajszego. Jeśli czuję się źle z czymś, co powiedziałam albo zrobiłam, albo jeśli myślę, że zawiodłam, przyznaję to i otrzymuję od Pana miłosierdzie i przebaczenie. Treny Jeremiasza mówią:

Biorę to sobie do serca, dlatego też ufam: Nie wyczerpała się litość Pana, miłość nie zgasła. Odnawia się ona co rano; ogromna jest Twa wierność.

Treny 3:21-23

To wspaniała cecha Boskiego systemu: Dni pracy oddzielone nocą snu czynią każdy ranek nowym początkiem. Skorzystajcie z tego. Nie złośćcie się na siebie za wczorajsze błędy.

Dzień nie będzie dobry, jeśli się potępiacie. Dlatego przyjmijcie miłosierdzie Boże i przyjmijcie każdy dzień jako czystą, niezapisaną tablicę. Jeśli zaczniecie dzień od poczucia winy, pewnym jest, że będziecie zrzędliwe względem dzieci, a wtedy poczujecie się jeszcze gorzej w stosunku do samych siebie. Lepiej przejść przez dzień, niezwłocznie żałując i otrzymując Bożą łaskę, miłosierdzie i przebaczenie za każdym razem, kiedy zgrzeszycie lub popełnicie błąd. W ten sposób utrzymacie lekkość ducha, będziecie wolne od ciężarów ciągnących was w dół.

Następną rzeczą, jaką robię, jest podziękowanie Bogu za wszystko, o czym tylko mogę pomyśleć. Możecie podziękować Bogu za to, że chodzicie, mówicie, widzicie i słyszycie. Podziękujcie Mu za to, że macie ciepłą wodę, jedzenie i rodzinę, którą się opiekujecie. Rozpoczęcie każdego dnia z wdzięcznym sercem nastraja pozytywnie na resztę dnia. Wdzięczność jest potężną bronią, która trzyma wroga z daleka!

Wierzę, że mój czas z Bogiem jest czymś w rodzaju duchowego odzienia. Kobieta spędza godzinę, układając fryzurę, robiąc makijaż, wybierając odpowiedni strój, ale wychodzi na zewnątrz bez duchowego odzienia. Słowo Boże naucza, żeby przyoblec się w Chrystusa, aby przyjąć nową naturę, którą dał nam Bóg, przyjąć miłosierdzie i miłość. To oznacza po prostu, że możemy poświęcić czas, aby nastroić nasze umysły duchowo, nie cieleśnie.

Rozważcie poniższe wersety:

Odnawiać się duchem w waszym myśleniu i przyoblec się w człowieka nowego, stworzonego na obraz Boga, w sprawiedliwości i prawdziwej święto.

List do Efezjan 4:23-24

Dlatego przywdziejcie pełną zbroję Bożą, abyście się zdołali przeciwstawić w dzień zły i ostać, zwalczywszy wszystko. Stańcie więc do [walki], przepasawszy biodra wasze prawdą i przyoblókłszy pancerz, którym jest sprawiedliwość, a obuwszy nogi w gotowość [głoszenia] dobrej nowiny o pokoju. W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego. Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże.

List do Efezjan 6:13-17

Nie okłamujcie się nawzajem, boście zwlekli z siebie dawnego człowieka z jego uczynkami, a przyoblekli nowego, który wciąż się odnawia ku głębszemu poznaniu [Boga], na obraz Tego, który go stworzył.

List do Kolosan 3:9-10

Rozważanie podobnych wersetów Pisma Świętego i nakierowywanie umysłu na ich przestrzeganie z Bożą pomocą jest kluczem do zwycięskiego życia. Kiedy nakierowujemy się na podążanie za Pismem Świętym, jest mniej prawdopodobne, że będziemy podążać za ciałem.

Daj aniołowi coś do roboty

Każdy ma swojego Anioła Stróża, który pomaga mu w służbie Bogu.

„Bo swoim aniołom nakazał w twej sprawie, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach [posłuszeństwa i służby]”. (Psalm 91:11)

Dowiadujemy się z Biblii, że aniołowie uważnie słuchają Słowa Bożego.

„Błogosławcie [wychwalajcie] Pana, wszyscy Jego aniołowie, pełni mocy bohaterowie, wykonujący Jego rozkazy, posłuszni na dźwięk Jego słowa”. (Psalm 103:20)

Wyznawanie Słowa Bożego na głos stanowiło i stanowi istotną część mojej drogi z Bogiem. Nie tylko pomaga mi odświeżyć mój umysł, ale wierzę także, że kiedy wyznajemy Słowo Boże na głos, dajemy coś do roboty naszym aniołom. Mogą pracować i przenieść te słowa na grunt naszego życia. Ale jeśli zaczniemy nasz dzień, narzekając, jak źle się czujemy i ile mamy do roboty, wiążemy im ręce i nie mogą nam pomóc.

Oto kilka sugestii dotyczących wyznań, które możecie poczynić na głos:

• „Pan mnie rozmnoży, mnie i dzieci moje”. (patrz Ps 115:14)

• „Ścieżka prawych jest światłem porannym, wschodzi i wzrasta aż do południa. Przydarzą mi się dziś dobre rzeczy”. (patrz Prz 4:18)

• „Pan mi błogosławił, jestem błogosławieństwem”. (patrz 1 M 12:2)

• „Bóg mój według swego bogactwa zaspokoi wspaniale w Chrystusie Jezusie każdą moją potrzebę, nie brak mi niczego”. (patrz Flp 4:19, Psalm 23:1)

• „Bóg kocha mnie bezwarunkowo”. (patrz Rz 5:7-8)

• „Wszystkie moje grzechy są odpuszczone i nie ma potępienia dla tych, którzy są w Chrystusie Jezusie”. (patrz 1 J 1:9, Rz 8:1)

• „Jestem napełniona Bożą mądrością”. (patrz Jk 1:5)

• „Postępuję zgodnie ze wszystkimi owocami Ducha Świętego”. (patrz Ga 5:22-25)

• „Duch Święty mnie prowadzi”. (patrz Ga 5:16, J 16:13)

Zachęcam was do poszerzenia tej listy, aby wpasowała się w wasze codzienne życie, potrzeby i proroctwa na przyszłość! Macie aniołów przypisanych do siebie, którzy są chętni do pracy w waszym imieniu. Skoro Biblia mówi, że są „posłuszni na dźwięk” Słowa Bożego, niech się nie nudzą. Szerzcie słowo i dajcie im coś do roboty!

Ja wykorzystuję czas spędzany z Bogiem, aby w moim sercu siać błogosławieństwo dla innych ludzi. Proszę Boga, aby pokazał mi, jak wyrażać Jego miłość do nich i podnosić ich na duchu. Jednocześnie otrzymuję dodatkową łaskę i siłę od Pana, pomagającą mi pokonać moje słabości i podatność na pokusy, które w sobie zauważam.

Modlę się szczególnie o moje usta, jako że mówienie zbędnych rzeczy zawsze było moją słabością.

Jezus powiedział swoim uczniom w Getsemane: „Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie” (Łk 22:40). Odkryłam, że jest to modlitwa, na którą Bóg zawsze chętnie odpowiada. Jeśli macie słabości w jakimś obszarze, polecam regularną modlitwę, nie tylko kiedy jesteście już wodzone na pokuszenie. Wszystkie jesteśmy wodzone na pokuszenie, ale możemy z całą pewnością zaufać, że Bóg pomoże nam oprzeć się pokusie.

Przedstawcie wszystkie swoje prośby Bogu, poproście Go o cokolwiek potrzebujecie i zaufajcie, że On usłyszy i wysłucha modlitwy. Zawsze pamiętajcie, że Bóg troszczy się o to, o co wy się troszczycie i chce być zaangażowany w każdy obszar waszego życia. Nie ma problemów na tyle małych ani na tyle dużych, żeby nie można było o nich porozmawiać z Bogiem. Jezus posłał Ducha Świętego, aby był z wami, dlatego zaproście Go do wszystkich obszarów waszego życia, nie tylko tych, które uważacie za duchowe.

Możecie być pewną siebie matką, jeśli będziecie polegały na Bogu we wszystkim i zaufacie Mu. Jest naszym Świętym Partnerem w życiu, i kiedy On wypełnia wasze serce, nigdy nie będziecie samotne i nigdy nie zabraknie wam mądrości, jak wychowywać dzieci.

Nie zapominajcie, że nawet jeśli czujecie, że możecie spędzić tylko 10 minut każdego ranka z Panem, zacznijcie od tego. To będzie tak owocne, że wkrótce będziecie chciały oddać więcej. Będziecie mogły to zrobić, ponieważ dając Mu pierwszeństwo, niepotrzebne czynniki dekoncentrujące, takie jak poświęcanie za dużo czasu na media społecznościowe i inne, zaczną znikać. Nadal możecie być zapracowane, ale nie na tyle, żeby być zbyt zajętymi, aby spędzić trochę czasu u stóp Jezusa, a wtedy życie stanie się prostsze i słodsze.

Tak jak Pan obiecał nam w Ewangelii Łukasza 10:42, będziecie miały tę „najlepszą cząstkę”, której nikt nie może wam odebrać.

Jeśli czas z Bogiem

postawisz na pierwszym miejscu,

wszystko inne samo się ułoży.

Rozdział 15 Raduj się drogą

Moja matka miała ze mną mnóstwo kłopotów,

lecz sądzę, że ją to bawiło.

Mark Twain

W pierwszych latach II Wojny Światowej młoda kobieta imieniem Helen wystukiwała na maszynie kolumnę cyfr. Sprawdzając cyfry, które wprowadziła, upewniła się, że są poprawne. Podsumowała je i przypomniała sobie raz jeszcze, dlaczego to robi:

To był jej sposób pomagania żołnierzom.

Osiem godzin dziennie, pięć dni w tygodniu, miesiące zmieniały się w lata, a ona wprowadzała i dodawała… wprowadzała i dodawała. Liczby miały jakieś zastosowanie w samolotach budowanych na cele wojenne. Czyli w teorii Helen wiedziała, że przyczynia się do szlachetnego celu. Ale w biurze pełnym osób wykonujących tę samą pracę, czuła także trzy rzeczy:

Jej praca nie wydaje się być bardzo ważna.

Nikt nigdy nie doceni jej za to, co robi.

Nie należy to do przyjemności.

Te odczucia nie były wyjątkowe. Współpracownicy Helen też je podzielali. Podczas przerw na kawę czy w trakcie lunchu, narzekali na mordęgę ich dni. Wyrażali głośno swoją tęsknotę za bardziej ekscytującymi zajęciami i lepszym wynagrodzeniem. Następnie wracali do biurek i byli w stanie zrobić tylko tyle, aby nie być wyrzuconym z pracy.

Helen jednakże przyjęła inne nastawienie. Postanowiła zmienić odrętwiające umysł zadanie przepisywania tysiąca liczb w grę. Nadzorując własną prędkość i dokładność, każdego dnia starała się pobić wynik, który osiągnęła dnia poprzedniego. Znalazła sposób, żeby pracować szybciej i popełniać mniej błędów. Pogratulowała sobie, celebrowała postęp i każdego dnia postępowała tak, jakby przez dobrze wykonaną pracę mogła w pojedynkę wygrać całą wojnę.

W miarę robienia coraz większych postępów, zaczęło się jej to podobać.

Została zauważona i dostała awans. To było miłe, natomiast niekoniecznie było jej celem. To, co Helen wyznaczyła sobie jako cel, to była radość z życia, każdego dnia, niezależnie od okoliczności.

Ostatecznie wojna się skończyła, Helen wyszła za mąż i została matką, ale trwała w swojej determinacji. Kiedy jej mąż podjął pracę, która zmuszała go do częstych i długich wyjazdów, zmieniła jego nieobecności w przygodę. Wymyśliła zabawę w niespodzianki dla dzieci podczas jego nieobecności, „Zamiast jeść przy stole, zróbmy sobie piknik!” – powiedziała, rozkładając koc na podłodze w salonie, lub: „Wiem, że jutro idziecie do szkoły, ale chodźmy do kina!”.

Kiedy wyznaczała swoim dzieciom zadania, subtelnie przekazywała im swoje nastawienie. „Jeśli skończysz to zadanie w godzinę i zrobisz je dobrze, będziemy świętować.” – mówiła. „Co będziemy robić?” – pytały dzieci. – „Jak będziemy świętować?”. Odpowiadała przebiegłym uśmiechem, wiedząc, że tajemnica przysporzy lepszej zabawy: „Zaufajcie mi, a się przekonacie!”.

Dzieci Helen są teraz dorosłe. Mają swoje dzieci i wnuki. Ale nadal pielęgnują wspomnienia z dzieciństwa, których kreatorką była ich mama. Nadal są one dla nich najcenniejszą spuścizną po niej:

Pokazała im, jak cieszyć się ze zwykłych chwil w codziennym życiu.

Miska płatków, jajecznica i wieczna nagroda

Zdaję sobie sprawę, jak ważna może być taka spuścizna, jaką pozostawiła po sobie Helen. Mam wystarczająco dużo doświadczenia, żeby wiedzieć, że życie w większości składa się ze zwykłych chwil. Radość i spełnienie przychodzą lub odchodzą przez to, jak podchodzimy do małych, pozornie przyziemnych zadań codziennego życia. Dlatego, zamykając tę książkę, chcę dać wam wyzwanie: Radujcie się podróżą, jaką jest macierzyństwo.

Niektórzy eksperci doradziliby mi, żeby tego nie mówić. Twierdzą, że to nierealistyczne powiedzieć kobiecie, aby cieszyła się w całości doświadczeniem macierzyństwa, gdyż nikt o zdrowych zmysłach nie jest zachwycony, mając do czynienia z ząbkującym dzieckiem ani nie ekscytuje się skrobaniem śladów kredki ze ściany. Ostrzegają, że sugerowanie matkom, że powinny w jakiś sposób cieszyć się tym wszystkim, wywiera na nich presję.

Zdaję sobie sprawę, że jest w tym cień prawdy. I nigdy nie chciałabym, żebyście czuły się winne, kiedy macie ciężki dzień lub jesteście nieco zniechęcone. Ale wierzę także, że istnieje duchowa perspektywa, która może uczynić nawet żmudne, powtarzalne zadania bardziej satysfakcjonującymi. Są rzeczy, o których możecie pamiętać, które rozweselą was, kiedy codzienne wyzwania macierzyństwa zaczną was przytłaczać.

Pierwsza: Sam Jezus zauważa i docenia wszystko, co robicie dla swojej rodziny. Przypisuje wieczną wagę do takich rzeczy, jak zmywanie misek po płatkach, składanie ręczników, mycie podłóg, które w ciągu godziny znowu będą brudne. Bóg zawsze nagradza wierność i wysiłek, który czynicie, aby służyć Mu z radością.

Podczas życia na ziemi Jezus poświęcił niektóre z najcenniejszych momentów takim właśnie zadaniom. Na kilka godzin przed ukrzyżowaniem, na przykład, Jezus poświęcił czas na mycie stóp swoim uczniom. Upewnił się też, że nie przegapili przesłania, które się za tym kryje: „Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem” (J 13:14-15).

Na kilka dni po zmartwychwstaniu znowu podjął się podobnego zadania. Mając tylko krótką chwilę na spędzenie czasu ze swoimi uczniami, Jezus pewnego ranka poświęcił czas, aby przygotować dla nich śniadanie (patrz Ewangelia Jana 21:9). Pomyślcie o tym: Jezus, zmartwychwstały Król nad królami i Pan nad panami, przygotowuje śniadanie! Muszę przyznać, że absolutnie uwielbiam ten przykład!

Skoro On nigdy nie marnował swojego czasu na nieistotne rzeczy, jeśli Jezus myje stopy i gotuje posiłki, musi to mieć ogromne znaczenie. Jako mamy będziecie cieszyć się życiem bardziej, jeśli zachowacie to w pamięci. Przypomnijcie sobie, kiedy toniecie po łokcie w brudnych naczyniach lub smażycie kolejną porcję jajecznicy, albo na kolanach pod stołem wycieracie rozlane mleko, starając się uniknąć zderzenia z nogami stołu wokół waszej głowy, że nie tylko służycie rodzinie, ale radujecie Jezusa. Okazujecie miłość w sposób, w jaki okazywał miłość Jezus, i robicie dokładnie to, czego On chce. Miłość nie jest zaledwie teorią ani słowem, którego używamy, ale jest działaniem praktycznym na czyjąś korzyść.

Ponieważ możecie nie czuć się wystarczająco doceniane przez swoje otoczenie, oto rzeczy, które powinnyście zapamiętać: Poprzez każdy akt służby miłości gromadzicie nagrody wieczne. Społeczeństwo może was nie oklaskiwać lub większość waszej pracy może pozostać niezauważona, ale zgodnie z tym, co mówi Biblia, Bóg dokładnie wie, co robicie. Dlatego:

Cokolwiek czynicie, z serca wykonujcie, jak dla Pana, a nie dla ludzi, [całkowicie] świadomi, że od Pana otrzymacie dziedzictwo [wiekuiste] jako zapłatę. Służcie Chrystusowi jako Panu.

List do Kolosan 3:23-24

Ostatnią rzeczą, którą zachęcam, abyście zapamiętały, jest ta: Jezus przyszedł, abyście „miały życie, i miały je w obfitości” (J 10:10). Dlatego przyjmijcie Jego ofertę. Jeśli ktoś wie, jak świętować zwykłe momenty życia, to właśnie Jezus. To on przemienił wodę w wino na weselu w Kanie, aby uratować przyjęcie. To On kryje się za wszystkimi ucztami i świętowaniem, którymi Izraelici cieszyli się od tysięcy lat.

Dlatego poproście Go, aby pokazał wam, jak uczynić każdy dzień bardziej radosnym – dla was i dla waszych dzieci. Pozwólcie, aby nauczył was, tak jak nauczył młodą kobietę podczas II Wojny Światowej, jak cieszyć się podróżą życia tak bardzo, że będziecie mogły przekazać tę radość przyszłym pokoleniom.

„Czy mogę być pewna, że uczyni to dla mnie?” – możecie zapytać.

Oczywiście!

Podsumowanie

Kiedy przerzucasz ostatnie strony Pewnej siebie mamy, pozwól mi być pierwszą, która powie: „Gratulacje! Udało ci się!”.

Gratuluję ci nie tylko dlatego, że jesteś matką, której udało się przeczytać książkę (ze względu na napięty grafik to wielki wyczyn!). Przede wszystkim jesteś mamą, która z powodzeniem zaczęła nową podróż.

Widzisz, droga rodzicielstwa nigdy nie miała być drogą niepokoju i obaw. Nie zostałaś stworzona do dręczenia się każdym niepowodzeniem, rozmyślań nad każdym rozwidleniem i wahania się przed każdą przeszkodą na drodze. Macierzyństwo jest darem od Boga, a darów od Boga nigdy nie należy się lękać – należy je celebrować!

Modlę się, aby ta książka przywróciła ci siły do celebrowania.

Niezależnie od tego, gdzie znajdujesz się na drodze macierzyństwa, pozwól mi zachęcić cię do radowania się każdym krokiem. Ekscytacja ciążą, przetrwanie ząbkowania, pierwszy dzień w szkole, wakacyjne przygody, lekcje dyscypliny, późne nocne rozmowy, wizyty studenckie, przejście w dorosłe życie… to wszystko można przeżyć z radością i niezachwianą pewnością, że Bóg czuwa.

Słowo Boże mówi: „Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni [tchórzostwa, lęku ani strachu], ale [dał nam ducha] mocy i miłości oraz trzeźwego myślenia (2 Tm 1:7). To „matczyny wers”. Bojaźń i strach są już przeszłością! Moc, miłość i spokój są do waszej dyspozycji!

Wierzę, że dzisiaj nastał nowy dzień dla ciebie i twojej rodziny. Bóg da ci nową siłę w walce o twoje dzieci, nową miłość w waszym domu i waszych wzajemnych relacjach i nowy spokój w szukaniu Jego orędownictwa w podejmowaniu każdej rodzicielskiej decyzji.

Zachęcam cię do wiary, że twoja praca jako matki jest jedną z najważniejszych na świecie. W końcu bez matki nikt z nas by nie istniał. Dlatego wykonuj swoją pracę z pewnością i radością, i wierz całym sercem, że ty i Bóg wspólnie wychowujcie i żywicie przyszłe pokolenie potężnych Bożych mężczyzn i kobiet.

Nie trać kolejnej chwili. Twoja nowa podróż właśnie się zaczęła. Od tego dnia celebruj swoje życie jako pewna siebie mama, którą stworzył i powołał Bóg!

O autorce

Joyce Meyer jest jedną z najpopularniejszych na świecie nauczycielek Biblii, autorką programów telewizyjnych i radiowych Enjoying Everyday Life (Codzienna radość życia) nadawanych w setkach sieci telewizyjnych i stacji radiowych na całym świecie.

Joyce jest autorką ponad 100 inspirujących książek. Do najlepiej sprzedających się można zaliczyć: Ufaj Bogu dzień po dniu, Bitwa należy do Pana; Nawyki – kształtuj właściwe, przezwyciężaj złe; Nie poddawaj się nigdy; Bitwa o umysł; Myśli pełne mocy; Radość bycia sobą. (Wszystkie tytuły dostępne są na www.szaron.pl)

Joyce dużo podróżuje, bierze udział w licznych konferencjach, przemawiając do tysięcy ludzi na całym świecie.

Przypisy

1 Joyce Meyer, Shaping the Lives of Your Children.

2 Working Mother Statistics, Statistic Brain oraz Greg Kaufman, This week in Poverty: US Single Mothers – “The Worst Off”, The Nation, 21 grudnia 2012, http://www.thenation.com/blog/171886/week-poverty-us-single-mothers-worst.

3 Ben Carson M.D. and Cecil Murphey, Gifted Hands: The Ben Carson Story (Zondervan).

4 Debbie Morris, The Blessed Woman (Southlake, TX; Gateway Create, 2012), s. 90-91.

5 Majority of mothers admit to feeling guilty for working and constantlyquestion whether they are a good parent, Daily Mail UK,http://www.dailymail.co.uk/femail/article-2266292/Majority-mothers-admit-feeling-guilty-balancing-work-home-life-constantly-question-good-parent.html#ixzz2ifPOOXrB, 8 lipca 2013.

6 Hands-Free Mama, Noticing the Good in Our Kids. Mom to Mom, 25 czerwca 2013, living.msn.com. Odsłona z dnia 10 lipca 2013.

7 Fanny Jiminez, Social Envy. 27 stycznia 2013, worldcrunch.com. Odsłona z dnia 9 maja 2013.

8 Lyz Lenz, How to Raise a Kid Who Isn’t Whiny and Annoying, Huffington Post, 9 maja 2013, dnia 22 lipca 2013.

Informacje o książce:

Tytuł oryginału: The confident mom

Autor: Joyce Meyer

Tłumaczenie: Agnieszka Dominiowska

Redakcja i korekta: Joanna Rączkowiak

Przygotowanie e-booka: Marta Legierska

Projekt graficzny okładki: Rafał Korzeń

Do dystrybucji na terenie całego świata:

Wydawnictwo Szaron, Grzegorz Przeliorz

kom. 516 122 994

e-mail: biuro@szaron.pl

www.szaron.pl

Copyright © 2015 in Polish by Szaron. For worldwide distribution.

This edition published by arrangement with FaithWords, New York, New York, USA.

All rights reserved.

Wszelkie prawa do wydania polskiego zastrzeżone.

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

W sprawie zezwoleń należy zwracać się do:

Wydawnictwo Szaron, www.szaron.pl

Cytaty biblijne pochodzą z Biblii Tysiąclecia, wyd.V., Poznań 2000

Wydanie I Ustroń, 2015

ISBN 978-83-8247-153-3