Copyright © Laila Shukri, 2014

Projekt okładki

www.studio-kreacji.pl

Zdjęcie na okładce

konradbak/Depositphotos.com

Galyna Andrushko/Fotolia.com

KateSheredeko/Fotolia.com

Redaktor prowadzący

Michał Nalewski

Redakcja

Roman Honet

Korekta

Sylwia Kozak-Śmiech

Anna Żółkiewska

ISBN 978-83-7961-958-0

Warszawa 2014

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Część pierwsza

ROZDZIAŁ I

Wyjazd

Lidka z entuzjazmem pakowała walizkę. Leciała do Kuwejtu! Nadal nie mogła w to uwierzyć. Zastanawiała się, jakie rzeczy pakować. Czy jej ubrania będą dobre, a może będzie musiała kupić nowe, żeby się zakryć całkowicie? Zadzwonił Jarek, jej chłopak.

– Cześć, słoneczko, jak pakowanie? Pomóc ci w czymś?

– Nie, dzięki. Tylko nie wiem, co wziąć. Chyba te bluzki na ramiączkach nie są zbyt stosowne?

– Z tego, co widziałem w telewizji, to na pewno nie. Słuchaj, muszę kończyć, na razie.

– Na razie.

Dziewczyna przeglądała kolejne ciuchy. Niezmiernie się cieszyła, że przytrafiło się jej tak wielkie szczęście. Stypendium językowe w kraju Zatoki Perskiej – to nie zdarza się każdemu! Dopiero co zdobyła licencjat z turystyki, a tu już taka podróż! Pracowała dorywczo jako hostessa i pewnego razu rozmawiała z biznesmenem z Kuwejtu. Ten opowiadał jej o swoim kraju, o tym, jak kilkanaście lat temu nagle rano w tym państwie pojawiły się wojska irackie, jak plądrowano domy, paliły się szyby naftowe, jak musiał uciekać z rodziną na pustynię, do swojego dobrze wyposażonego kempingu.

– Ale wszystko wróciło do normy, kraj został już prawie odbudowany – powiedział.

– A jak tam jest? – pytała zaciekawiona.

– Ciepłe morze, palmy, luksusowe centra handlowe, najnowsze samochody...

Jak w bajce! – pomyślała zachwycona dziewczyna.

– A chciałabyś tam jechać?

– Ja?! – krzyknęła uradowana Lidka.

Od razu pomyślała, że zaraz padnie nieprzyzwoita propozycja, na szkoleniach zawsze uczulano pracownice, żeby nie wierzyły zbyt szybkim ofertom.

– Na kurs języka arabskiego, nasz kraj oferuje takie stypendia.

– A ile one trwają? I kiedy zaczyna się nauka? – Lidka chciała znać szczegóły.

– Kurs rozpoczyna się we wrześniu i może trwać od roku do trzech lat. Studenci mają wszystko zapewnione: akademik, kieszonkowe, nawet zwrot pieniędzy za bilet lotniczy – zachwalał Kuwejtczyk.

Lidka nie mogła uwierzyć własnym uszom. Niedługo, jak dobrze pójdzie, otrzyma licencjat, więc już rozglądała się za pracą. Niestety widoki były marne, ludzi takich jak ona – z małych miasteczek i wsi gotowych podjąć pracę za każdą stawkę – w stolicy były tysiące. Podstawy arabskiego mogły zapewnić jej lepszy start zawodowy.

– A co muszę zrobić? – spytała trochę nieufnie.

– Nic. Daj mi tylko ksero swojego paszportu.

Pomyślała, że nic nie traci, może spróbować, najwyżej wyjdzie jak zawsze: obiecanki cacanki, a głupiemu radość.

O dziwo, dokumenty przyszły szybko. Dopiero wtedy powiedziała o wyjeździe Jarkowi.

– Co ty, odbiło ci? – Chłopak nie był zachwycony.

– Przecież wiesz, że nie mamy kasy na ślub, a tak pojadę, może załatwię ci tam jakąś robotę.

– A co ja bym u Arabów robił?

– A stary Malec? Gdzieś na pustyni jakieś drogi budował, tyle lat temu, a później i duży dom postawił, i nawet tę brzydką córkę Violkę wydał za mąż. A widziałeś jaką zajebistą beemką zasuwa ten jego zięciulek?

Fakt, wprawdzie nie całkiem nowe, ale lśniące i ryczące bmw wzbudzało zazdrość wszystkich uczestników cotygodniowego disco.

– No, może...

W następny weekend poszli na dyskotekę. Lidka cały czas trajkotała, jak to będzie fantastycznie, jak się ustawią, i nawet nie wytykała Jarkowi licznych kolejek piwa i wódki. Nad ranem zupełnie zamroczony chłopak wpatrzony w luksusowe zaparkowane przed budynkiem auto mamrotał:

– No jedź już, jedź, ale cycki masz jak bufory, żeby mi cię gdzie do haremu nie porwali...

– No co ty, Jareczku, przecież wiesz, że ja kocham tylko ciebie, a poza tym żadnych haremów już teraz nie ma... – Uradowana dziewczyna odprowadziła pijanego do domu.

Teraz nieszczególnie szło jej z pakowaniem. Zadzwoniła do siostry.

– Cześć, Gośka! Nie masz jakichś szmat z długimi rękawami? Bluzek, długich sukienek? Zupełnie nie mam żadnych ciuchów. Wiesz, jak Jarek lubi, krótko, ciasno, biust na wierzchu, żeby chłopakom wychodziły gały, jaką ma kobietę, jak sam to mówi.

– Przyjedź, na pewno coś się znajdzie, całkiem niedawno chodziłam z brzuchem, jak coś ci się spodoba, to mama może przerobić.

Po paru dniach cała zgromadzona garderoba mieściła się w niewielkiej walizce.

– Nie za mało tego? – biadoliła siostra. – Jak ty w tej stolicy pracowałaś?

– Wiesz, to były imprezy firmowe, zawsze nam dawali odpowiednie ciuchy, robili makijaż, fryzury...

– Nie możesz przecież jechać jak biedaczka – westchnęła Gośka. – Chodź, kupimy ci jakiś fajny fatałaszek.

– No coś ty, przecież nie przelewa ci się, masz małego dzieciaka... – broniła się zdziwiona Lidka.

– Wyluzuj, miałam trochę kaski odłożonej na ciuchy, kiedy stracę sadło po porodzie, ale przecież to ty, siostra, w świat jedziesz. Ja mogę poczekać.

Lidkę ogarnęło wzruszenie. Tak, rodzina to była najcenniejsza wartość w ich życiu. Pamiętała, jak po nagłej śmierci ojca obiecali sobie, że zawsze będą się wspierać niezależnie od okoliczności. Nawet ich pięcioletni wtedy brat zdawał się rozumieć sytuację, trzymał się dzielnie blisko mamy i powtarzał: „Nie płacz, mamusiu, nie płacz, przecież masz mnie”. Z miłością objęła siostrę i obiecała:

– Po przyjeździe cała moja pierwsza pensja należy do ciebie...

– No coś ty, przecież nie po to... Lepiej zadzwoń po mamę, żeby dzieciaka popilnowała – żachnęła się siostra.

Poszły na zakupy i spędziły razem wspaniałe popołudnie. Nie kupiły nawet dużo, parę nowych dżinsów i dwie koszulowe bluzki, ale bawiły się znakomicie.

Nadszedł czas wyjazdu. Dopiero teraz Lidkę ogarnęły prawdziwe obawy. Jedzie do zupełnie nieznanego kraju, jak tam da sobie radę z dala od bliskich? Z mamą, bratem i siostrą pożegnała się w domu, nie było sensu, żeby jechali tyle kilometrów. Na lotnisko zawiózł ją Jarek pożyczonym samochodem.

– Tylko pamiętaj, jak się umówiliśmy. Jeden rok akademicki i wracasz. Musimy przecież zarobić hajs na wesele.

– Na pewno, przecież dla nas tam jadę.

Pierwszy lot był krótki i upłynął szybko. Lotnisko we Frankfurcie, gdzie Lidka miała przesiadkę, oszołomiło ją wielkością i liczbą podróżujących ludzi. W pierwszym odruchu chciała wracać do kraju, lecz nie było dużo czasu, automatycznie przeszła przez wszystkie formalności tranzytowe i wsiadła do samolotu. W środku był komplet pasażerów. Zauważyła, że niektóre kobiety mają na sobie czarne abaje[1]. Jedna z nich siedziała tuż obok Lidki. Zaczęły rozmowę. Nieznajoma udzieliła jej wielu rad. Mówiła, żeby ubierała się skromnie, zasłaniała ramiona, nie nosiła za dużych dekoltów, zapomniała o mini.

– Nie prowokuj mężczyzn; pamiętaj, że u nas nawet spojrzenie jest znakiem zachęty. Nie reaguj też na żadne zaczepki, nawet uprzejme, w naszym segregacyjnym społeczeństwie chłopcy często szukają okazji do flirtów, szczególnie z cudzoziemkami. Nie wychodź nigdzie sama... – Kuwejtka jeszcze długo mówiła, ale zmęczona ostatnimi dniami, emocjami i podróżą Lidka szybko zasnęła.

Kiedy się ocknęła, do lądowania została tylko godzina. W samolocie panował ruch, zauważyła, że niektóre ubrane po europejsku kobiety wchodziły do toalety i wychodziły stamtąd w abajach.

– Cóż, są takie, które jak wyjeżdżają, zdejmują tradycyjne ubranie, a nawet odkrywają włosy. Ja zawsze ubieram się tak samo! – z dumą stwierdziła siedząca obok Lidki kobieta.

Na lotnisku czekało na nią dwóch młodych mężczyzn. Wyglądali, jakby pochodzili z dalekiej Azji, może z Japonii.

– My z Centrum Językowego, chodź z nami.

Był środek nocy, więc wsiadła z nimi do samochodu pełna obaw, niemniej studenci okazali się uprzejmi i po drodze objaśniali jej:

– Tu jest pałac emira. Popatrz, jakie mamy piękne morze, jakie ciekawe wieże. A tu jest stara siedziba dawnych władców...

Było ciemno, więc tak naprawdę niewiele mogła zobaczyć. Wkrótce podjechali pod budynek akademika. Teren otaczał wysoki mur, przy bramie była służbówka z uzbrojonym strażnikiem.

– To powodzenia, my dalej nie możemy wejść.

– Dlaczego? – Lidka nie rozumiała.

Zauważyła, że mężczyźni dziwnie po sobie spojrzeli, a jeden z nich westchnął i powiedział:

– Żeński akademik. Najlepiej strzeżone miejsce w Kuwejcie. Mówi się, że pilnowane lepiej niż więzienie. Niektórzy nawet nazywają je sidżn[2].

– Ale ja będę mogła stąd wychodzić, kiedy chcę? – z niepokojem zapytała Lidka.

– W środku wszystko ci wyjaśnią, do zobaczenia na zajęciach – rzucili na odchodne, jakby chcieli dodać jej otuchy.

Lidka pokazała strażnikowi wszystkie dokumenty, weszła do środka i ciężka, wysoka brama zamknęła się za nią z hukiem.

1 Abaja – tradycyjne ubranie noszone w krajach muzułmańskich. Czarna, luźna suknia do ziemi z długimi rękawami przypominająca płaszcz.

2 Sidżn (arab.) – więzienie.

ROZDZIAŁ II

Akademik

Lidka nie spała dobrze. Przyśniło jej się, że została zamknięta w małym pokoju bez okien i drzwi, nie miała czym oddychać. Otworzyła oczy, ale z ulgą stwierdziła, że pokój jest zalany promieniami słonecznymi, a na łóżku naprzeciwko siedzi uśmiechnięta blondynka.

– Cześć, jestem Ann, będziemy razem mieszkać – przyjaźnie powiedziała po angielsku współlokatorka.

– Miło mi, Lidka. Skąd jesteś?

– Z Anglii. A ty?

– Z Polski. Długo tu jesteś?

– Ponad rok.

– Rok? I jak tu wytrzymałaś? Jak wczoraj abla[3] mi powiedziała o tych wszystkich ograniczeniach, to od razu chciałam wracać do domu.

– Wyluzuj się, nie jest tak źle, trzeba się tylko dobrze zorganizować.

– Zorganizować?! Jak mogę się zorganizować, kiedy prawie nie mogę stąd wychodzić? A ten nakaz powrotów o dziewiątej wieczorem i podpisywanie listy? Masakra!

– Nie panikuj, zawsze można powiedzieć, że wychodzisz po zakupy, bo coś jest ci niezbędne. Wieczory też można załatwić, wystarczy list z ambasady. Nie martw się i chodź na śniadanie.

Dziewczyny windą zjechały do stołówki. Weszły do dużej, wyłożonej białym marmurem sali. Ubrani w kucharskie kitle i wysokie czapki kucharze serwowali posiłek.

– Woooow! – wykrzyknęła z zachwytem Lidka. – W moim miasteczku sala weselna jest mniejsza i wygląda dużo gorzej.

Zadowolona Angielka poprowadziła ją do bufetu, gdzie wydawane były potrawy.

– Tyle jedzenia! – nie mogła się nadziwić Lidka. – Sałatki, sery, wędliny, dżem i marmolady, jajka w różnej postaci, bakłażany, zielone i czarne oliwki... A to? Co to jest? – zaciekawiona pytała Angielkę.

– Mutabbal[4], hummus[5], tabula[6]... – Ann z radością objaśniała wszystko nowej koleżance. Cieszyła się z jej przyjazdu, ponieważ zyskała towarzyszkę do wspólnych eskapad.

Z pełnymi talerzami usiadły przy stole. Do sali zaczęły schodzić się inne dziewczyny. Z zaciekawieniem przyglądały się nowo przybyłej współmieszkance. Niektóre od razu pytały: „skąd jesteś?”, „jak ci na imię?”, „ile masz lat?”, „co będziesz studiować?”, „masz męża?”, „a te twoje blond włosy to naturalne?”, „masz rodzeństwo?”.

Rozbawiona Ann patrzyła na zdezorientowaną Lidkę.

– Musisz się do tego przyzwyczaić. Zawsze będą ci zadawały mnóstwo pytań, nawet najbardziej osobistych. Tu jest inne poczucie prywatności.

Dziewczyny zabrały się do jedzenia. Teraz Lidka chciała się czegoś dowiedzieć o współmieszkankach.

– Skąd one pochodzą?

– Różnie, z Arabii Saudyjskiej, Bahrajnu, są też Kuwejtki – odrzekła Ann.

– Kuwejtki? – zdziwiła się Lidka. – W tak bogatym kraju nie mają własnych domów?

– To są tak zwane bidun, czyli „bez obywatelstwa”, nie mają takich przywilejów jak Kuwejtczycy, ale państwo pomaga im w nauce. A tam, zobacz, to też Angielka, przyjechała tu po rozwodzie, żeby zrobić coś nowego w swoim życiu.

– Ale ona ma chyba ponad czterdzieści lat! I może tu studiować?

– Jak widzisz.

– Przynajmniej nie ma takich ograniczeń jak my i może swobodnie wychodzić.

– Nie, obowiązują ją te same reguły co nas.

Lidka pomyślała, że jeszcze dużo musi dowiedzieć się o tym kraju, tymczasem z przyjemnością zabrała się do jedzenia. Dziewczyny zaczęły rozmawiać o swoich rodzinnych stronach i bliskich.

– Jak chcesz zadzwonić do mamy, to najtańsze połączenia są z poczty. Pożyczę ci na kartę. Oddasz, jak dostaniesz stypendium.

– Naprawdę?! Super! Na pewno wszyscy chcą wiedzieć, że doleciałam.

Po śniadaniu studentki podeszły do blatu recepcyjnego.

– Ona dopiero co przyleciała i musi zadzwonić do domu – tłumaczyła za Lidkę Angielka. – Pójdziemy na pocztę naprzeciwko i zaraz wrócimy.

– Dobrze, dajcie swoje bitaki[7]. – Abla otworzyła księgę rejestracyjną, gdzie wpisywane były wszystkie wyjścia i przyjścia.

– Przecież ona jest nowa, nie ma jeszcze bitaki.

– To paszport. – Abla musiała dopełnić wszystkich formalności.

Lidka przyniosła dokument i jej dane wraz z godziną wyjścia zostały dokładnie wpisane do oficjalnej księgi. Wyszły na zewnątrz. Oślepiające słońce zmusiło ją do zmrużenia oczu.

– Rany, jak gorąco! Aż dziwne, że nie czuć tego w środku.

– No coś ty, przecież tu wszędzie jest klimatyzacja. We wszystkich domach, samochodach, biurach, centrach handlowych... Dosłownie wszędzie. W ogóle nie czujesz tego upału, chociaż latem może tu być nawet ponad pięćdziesiąt stopni.

– Pięćdziesiąt stopni! – z niedowierzaniem powtórzyła Lidka, wchodząc na pocztę.

W środku tłum ludzi, głównie mężczyzn, przekrzykując się nawzajem, próbował prowadzić rozmowy z licznych aparatów telefonicznych. Ann kupiła kartę.

– Znasz kierunkowe?

– Tak, tak. – Lidka nie mogła się doczekać, kiedy połączy się z domem.

Zadzwoniła, odebrała mama.

– Lidusia! Jak doleciałaś? Jak tam jest? Jesteś bezpieczna? Nie jesteś głodna? O Boże, córuniu, to tak daleko, bardzo się martwię!

Dziewczynę ogarnęło wzruszenie, niemal poczuła zapach i ciepło domu rodzinnego, który dopiero co opuściła.

– Nie martw się, mamuś, wszystko w porządku, pokój naprawdę ładny, jedzenie super, mam też już fajną koleżankę. A ty jak się czujesz? Jak siostra i brat?

– Tęsknimy, bardzo tęsknimy... – Głos mamy załamał się, jakby za chwilę miała się rozpłakać.

– Mamusiu, daj spokój, to tylko parę miesięcy do wakacji i wrócę. Ucałuj wszystkich, muszę kończyć. – Liczba impulsów szybko się zmniejszała.

Odłożyła słuchawkę i wybrała następny numer.

– Jarek! Jarek, kochanie, jesteś tam? To ja, Lidka! Słyszysz mnie? Jarek! Myślisz o mnie? Halo!!!

– Lidka, Lidka, nie ma Lidki... – usłyszała bełkotanie. – Wyjechała do Arabów, petrodolarów jej się, kurwa, zachciało... A mnie jak dupka jakiegoś zostawiła... Ale co ona sobie myśli? Jarecki to jest gość!!! Ja jej pokażę... Mało to lasek w okolicy? Każda na mnie leci...

Lidka zrozumiała, że się z nim nie dogada. Na pewno jak zwykle upił się do nieprzytomności, dla niego każda okazja była dobra. Odłożyła szybko słuchawkę.

– Coś przerwało, później zadzwonię – wyjaśniła Angielce.

Wróciły do akademika i podpisały się w księdze rejestracyjnej.

– Chodź, tu jest ogród, możemy pospacerować – zaproponowała Ann.

Na tyłach budynku biegły alejki, gdzie wśród palm i kwiatów studentki mogły odpoczywać. Lidka podchodziła do rozłożystych krzewów obsypanych ciemnoróżowymi kwiatami i zachwycała się intensywnością ich koloru i zapachu. Patrzyła na bezchmurne niebo, zieleń egzotycznych drzew, krople wody wypuszczane z ukrytego systemu nawadniającego. Czuła kojące promienie słoneczne delikatnie rozgrzewające skórę. Jednak już po niespełna godzinie zrobiło się jej za gorąco.

– Chodź, wracamy – powiedziała do koleżanki. – Jakaś senna jestem.

Reszta dnia upłynęła w leniwej atmosferze. Lidka rozpakowała się, trochę spała, przejrzała książki Ann do nauki arabskiego, ale dziwne znaki bardziej kojarzyły jej się z rysunkami niż literami.

– Tu mają bardzo dobry kurs, zobaczysz, szybko wszystko załapiesz – przekonywała Angielka.

Zeszły na obiad. Lidkę znowu zdumiała liczba potraw, przeważał ryż przyrządzony na rozmaite sposoby, a obok niego kusiły kurczaki, ryby, sałatki, owoce, soki, desery. Przyzwyczajona do liczenia się z każdym groszem dziewczyna zapytała:

– Codziennie dają tyle jedzenia? I jeszcze jest kolacja?

– Tak, ale szybko ci się to znudzi, bo prawie zawsze jest to samo.

Następnego dnia mały autobus zabrał je na uniwersytet. Dziewczyny rozdzieliły się, bo były w innych grupach.

– As-salamu alajkum[8] – przywitał wszystkich lektor. – Arabski to piękny język, na początku wszystko wyda się wam trudne: pisanie od prawej do lewej, inny zapis liter na początku, w środku i na końcu wyrazu, ale ja jestem tu od tego, żeby wam to wytłumaczyć.

Uśmiechający się Egipcjanin, który prowadził zajęcia, wydał się Lidce niezwykle sympatyczny.

– Każdy z was musi teraz sobie wybrać jakieś arabskie imię, którego będzie używał na lekcjach. Tak będzie łatwiej rozmawiać i pisać teksty.

Polka próbowała przypomnieć sobie imiona dziewczyn, które przedstawiały się jej w akademiku. Wszystkie były nowe i jakoś dziwnie brzmiały, żadnego nie pamiętała. Nagle przypomniała sobie jedno z nich.

– Laila. Mogę nazywać się Laila.

– Piękne imię – pochwalił nauczyciel. – A wiecie, że każde arabskie imię ma jakieś znaczenie? Laila to pierwotnie „noc”, ale teraz oznacza też „czarnowłosą piękność”.

Popatrzył na blond włosy dziewczyny i studenci roześmiali się życzliwie.

Potem słuchacze dostali podręczniki i próbowali niezdarnie pisać pierwsze znaki. Dzień minął szybko. Kiedy Lidka wyszła z uniwersytetu, Ann już na nią czekała.

– I jak tam lekcje? Nie przestraszyłaś się?

– Nie, było świetnie. – Wzrok Lidki padł na rozległy parking przy budynku. – Tyle samochodów! I jakie marki!

– No cóż, to Kuwejt – skwitowała koleżanka.

Dominowały lexusy, porsche, bmw, chevrolety, czasem zdarzył się jakiś jaguar albo hummer. Szczególnie ten ostatni był niezwykle modny wśród studentów – masywny, o charakterystycznej sylwetce przypominającej pojazd opancerzony, a w dodatku z wykończeniem na specjalne życzenie. Czasami z otwartych okien płynęły dźwięki światowych lub arabskich przebojów, aby przykuć uwagę powracających z zajęć studentek. Szły ubrane w długie czarne abaje, spowite zapachem ekskluzywnych perfum, w jednej ręce trzymały telefony komórkowe, a w drugiej skrypty do nauki. Przechadzały się wolno, od czasu do czasu zerkając w stronę chłopców, wyjmowały kluczyki do swoich samochodów i z gracją wsiadały. Niektóre z nich miały zakryte twarze, a na dłoniach rękawiczki. Umalowane henną rzęsy intrygowały i tajemniczo kusiły.

– Pewnie patrzysz na tak ubrane dziewczyny i się dziwisz – powiedziała Ann. – Ale wyobraź sobie, że jeden tutejszy kolega powiedział mi kiedyś, że im bardziej kobieta jest zakryta, tym bardziej intryguje i jest seksowniejsza.

Studentki wyglądały na niezmiernie zadowolone. Na niektóre czekali hinduscy lub filipińscy kierowcy. Przyjechał autobus uniwersytecki i koleżanki wróciły do akademika. Po wejściu do pokoju Lidka krzyknęła:

– Ojejku! Ktoś tu był! I ruszał moje ubrania!

– Nie panikuj. To tylko maid[9].

– Kto?! – nie rozumiała dziewczyna.

– Maid to znaczy służąca. Codziennie tu przychodzi i sprząta nasze pokoje.

Dopiero teraz Lidka zauważyła, że pokój był odkurzony, łóżko pościelone, a z łazienki wydobywał się świeży zapach. Pomyślała, że jak na studentkę będzie miała świetne warunki życia.

Następne dni upływały szybko. Zajęcia na uczelni oraz załatwianie formalności związanych z wyrobieniem wizy studenckiej i tutejszego dokumentu tożsamości, czyli bitaki, zabierały cały czas. Potrzebne były badania, prześwietlenia oraz testy na gruźlicę i AIDS. Pobierano nawet odciski palców. We wszystkich instytucjach ściśnięci w tłoku Azjaci pokornie oczekiwali na swoją kolej. Ciągnęli tu do pracy z Indii, Sri Lanki, Filipin, czasem płacąc fortuny pośrednikom za samo umożliwienie przyjazdu. Wszędzie panowała segregacja i pracownicy zajmowali się osobno kobietami, a osobno mężczyznami. Dziewczyna z Europy zawsze obsługiwana była szybko i sprawnie.

– To jest dziwny kraj, w którym ludzi przyjezdnych jest więcej niż rdzennych Kuwejtczyków, stanowiących dużo mniej niż połowę ogółu mieszkańców – tłumaczyła Ann. – Zauważ, że kierowcy, sprzątający, robotnicy, sprzedawcy, kasjerzy nie pochodzą stąd.

Lidka zwróciła już uwagę na to, że jako biała kobieta wszędzie była traktowana w szczególny sposób. Kiedy wchodziła do jakiejkolwiek instytucji, tłum oczekujących rozstępował się przed nią, kobiety przepuszczały ją w kolejce, a urzędnicy traktowali z wyjątkową atencją. Dlatego już po niedługim czasie otrzymała upragnioną bitakę.

Pewnego dnia po zajęciach Ann z radością pomachała w jej stronę.

– Hej, poczekaj, pojedziemy razem. – Podbiegła zdyszana. – Najwyższa pora, kujonie, żeby się zabawić.

– Zabawić się, ale gdzie? – Lidka rzeczywiście cały swój czas poświęcała nauce języka, sprawiało jej to przyjemność, kiedy z robaczków nagle zaczęły wyłaniać się litery. – Gdzie tu można pójść? Przecież tu wszystko jest zabronione! Nie ma klubów, dyskotek, alkoholu, nawet tańczyć można wyłącznie na weselach!

– Wyluzuj, lalka! Ty nie masz pojęcia, jakie tu balangi odchodzą! – entuzjastycznie trajkotała Angielka. – Jesteśmy zaproszone na party na pustynię! Nawet nie wiesz, jak bardzo Arabowie są sexy... I te ich zmysłowe ruchy! A oczy! Patrzą namiętnie, przenikają cię do głębi...

– Uspokój się, Ann! Ale jak pójdziemy? Przecież najpóźniej o dziewiątej musimy się pojawić i podpisać listę w księdze w akademiku.

– Nie martw się, załatwię to jakoś z naszym konsulem. – Ann jak zwykle miała odpowiedź na wszystko.

Wieczorem Lidka nie mogła zasnąć. Myślała o zabawie, pustyni i ciemnowłosych mężczyznach, których rozpalony wzrok nieraz na sobie czuła. Kiedy wreszcie przyszedł sen, ukoił ją silnymi ramionami egzotycznego kochanka.

3 Abla (dialekt egipski) – nauczycielka. Tu: wychowawczyni dziewcząt w akademiku.

4 Mutabbal (arab.) – przystawka, pasta z bakłażana z sosem sezamowym (tahini).

5 Hummus (arab.) – przystawka, której głównymi składnikami są ugotowana i utarta ciecierzyca, zmiażdżony czosnek, pasta sezamowa, oliwa i sok z cytryny.

6 Tabula (arab.) – sałatka z dużej ilości posiekanej natki pietruszki, z dodatkiem kaszy kuskus, drobno pokrojonego pomidora, mięty, oliwy z oliwek i soku z cytryny.

7 Bitaka – kuwejcki dowód tożsamości.

8 As-salamu alajkum (arab.) – dzień dobry; jedno z powitań arabskich (dosł. pokój z tobą).

9 Maid (ang.) – służąca, pokojówka.

ROZDZIAŁ III

Party na pustyni

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IV

Wyprawa jachtem

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ V

Sylwester

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VI

Hassan

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VII

Damaszek

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VIII

Trudna decyzja

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IX

Zgodnie z tradycją

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ X

Podróż poślubna

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XI

Małżeńska codzienność

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ XII

Wielka zmiana

Dostępne w pełnej wersji

Część druga

ROZDZIAŁ I

Nowe lokatorki

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ II

Publiczne egzekucje

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ III

Anti taliq

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ IV

Chwila zapomnienia

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ V

Lina

Dostępne w pełnej wersji

ROZDZIAŁ VI

Pułapka

Dostępne w pełnej wersji

Spis treści

Część pierwsza

ROZDZIAŁ I. Wyjazd

ROZDZIAŁ II. Akademik

ROZDZIAŁ III. Party na pustyni

ROZDZIAŁ IV. Wyprawa jachtem

ROZDZIAŁ V. Sylwester

ROZDZIAŁ VI. Hassan

ROZDZIAŁ VII. Damaszek

ROZDZIAŁ VIII. Trudna decyzja

ROZDZIAŁ IX. Zgodnie z tradycją

ROZDZIAŁ X. Podróż poślubna

ROZDZIAŁ XI. Małżeńska codzienność

ROZDZIAŁ XII. Wielka zmiana

Część druga

ROZDZIAŁ I. Nowe lokatorki

ROZDZIAŁ II. Publiczne egzekucje

ROZDZIAŁ III. Anti taliq

ROZDZIAŁ IV. Chwila zapomnienia

ROZDZIAŁ V. Lina

ROZDZIAŁ VI. Pułapka