Jak słońce zgasło

Jak słońce zgasło, jeszcze lepiej było.

Wlaliśmy w siebie wszelakie gorzały,

leżąc, gadaliśmy głupstwa aż miło,

chrzęściły liście, a z lip się dymiło,

albowiem wszędzie pod nimi gorzały

jakieś tam szmaty i jakieś tam kości.

Brednie płynęły jak w bezprzytomności,

pachniało nam to jakby końcem lata.

Zapach nas zmylił. To był koniec świata.

.

Koniec świata

W Poncie, ach, to tam,

w Poncie, którego pielgrzymi nie znaleźli,

nie udawaj, że się przechadzałaś

tam gdzie ja, nie jesteś z rodu szczęśliwych.

Postaw sobie pasjansa na stoliku do kart,

nawet ja ci nie wyjdę, nie udawaj szczęścia,

nie wyjdzie ci krajobraz z parkiem i domem Rousseau,

wyjdzie ci krajobraz z białą pianą, daleko od nieba

i jeźdźcami.

Krajobraz ze sztuczką karcianą,

krajobraz z ogrodem szpitala wariatów.

Całkiem na górze jeźdźcy zatoczą końmi i nagle zobaczysz,

że ich konie idą z powrotem,

całkiem na górze śni się góra, żebyś wiedziała, że tam końca

świata jeszcze nie ma.

Nie udawaj, że się przechadzałaś

tam gdzie ja, nie jesteś z rodu szczęśliwych.

.

Koniec świata

Koniec świata był już dawno... Tylko że do guberni n...skiej każda nowość dochodzi z takim opóźnieniem, eee, nie ma co mówić. Były jakieś plotki, ale potem wszyscy o nich zapomnieli i żyli sobie dalej, jak zawsze.

.

Wisielcy

co chwila na wietrze

kiwamy głowami

tak tak tak

z poduszczenia wiatru

zaczynamy się kołysać

machając rękoma

jak przy szybszym marszu

lub ożywionej dyspucie

tak oto ożywamy

przytwierdzamy wszystkiemu

już od końca świata

tak tak tak

.

Już nadchodzą!

Nadchodzą!

Już kroczy noga,

hopsa gliździak na siwoszu,

za dupą tuptają czyraki.

Za nimi toczą się oczy,

za nimi sypią się zęby,

za nimi jacyś tam pełzną,

za nimi inni jeden przez drugiego jacyś niezdecydowanie,

potem różni rozmaicie

i różnie rozmaici.

A ta dolina

Jozafata się nazywa.

Pochód ją mija, potem znika

w innych dolinach, potem jeszcze w innych,

które także tak się nazywają.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Spis treści

Jak słońce zgasło

Koniec świata

Koniec świata

Wisielcy

Już nadchodzą!

Karta redakcyjna

POEZJE 220

IVAN WERNISCH: Pernambuco

WYBÓR, PRZEKŁAD I POSŁOWIE: Leszek Engelking

PROJEKT OKŁADKI • Marianna Sztyma

SKŁAD I PROJEKT TYPOGRAFICZNY • Artur Burszta

REDAKCJA I KOREKTA • Joanna Mueller

Copyright © by Ivan Wernisch, 2021
Copyright © by Leszek Engelking, 2021
Copyright © by Marianna Sztyma, 2021
Copyright © by Biuro Literackie, 2021

BIURO LITERACKIE

poczta@biuroliterackie.pl

www.biuroliterackie.pl

ISBN 978-83-66487-65-9

Projekt współfinansowany w ramach programu Unii Europejskiej „Kreatywna Europa”

Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury Republiki Czeskiej

KONWERSJA: eLitera s.c.