Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Pełny potencjał odkodowanego umysłu

Tekst: Zbigniew K. Marzec

Projekt okładki: Michał Duława

Copyright © for the Polish edition by PURANA 2018

Kompleksowe opracowanie książki:

Agencja Wydawnicza Synergy Elżbieta Meissner

www.agencja-wydawnicza-synergy.pl

Zespół w składzie:

Redakcja: Beata Wieseń

Korekta: Monika Mucha

Skład i łamanie: Barbara Kryska

ISBN: 978-83-66200-24-1

Wydawca:

Wydawnictwo PURANA

ul. Agrestowa 11, 55-330 Lutynia

tel.: 71 35 92 701, 603 402 482

e-mail: biuro@purana.com.pl

www.purana.com.pl

Facebook: FB Wydawnictwo Purana

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana bądź przekazywana w jakiejkolwiek formie, żadnymi środkami elektronicznymi lub mechanicznymi, łącznie z fotokopiowaniem, nagrywaniem, lub przez dowolny system przechowywania informacji, bez pisemnej zgody wydawcy.

Dedykacja

With love

to my Guru

I  Osiągnięcie wolności

W tym rozdziale: Ludzkie życie jako życie istoty myślącej • Podstawy pozytywnego myślenia • Niszczące efekty działania negatywnych sił • Uwolnienie się z narzuconych ograniczeń • Precognitive imaginative thinking – kreatywne myślenie instynktowne

Ludzkie życie jako życie istoty myślącej

Materiał przedstawiony tu do uważnego przeczytania ma na celu rozbudzenie w każdym czytelniku świadomości tego, co aktualnie wiemy o myśli pozytywnej. Świadomość ta pozwoli widzieć, rozróżniać i przeciwstawiać ją myśleniu negatywnemu. Z myślą pozytywną mamy do czynienia w życiu codziennym, w sposobach zachowania się wielu ludzi, grup, zespołów formalnych i nieformalnych, a nawet w wypadku kategorii ekonomicznych. Wiedza zdobyta po przeczytaniu tej książki jest najprawdopodobniej najbardziej aktualnym osiągnięciem takich dziedzin, jak psychologia, psychoanalityka, patologia myślenia i działania, a także prakseologia wraz z olbrzymim podłożem filozofii wschodniej – przede wszystkim hinduizmu.

Po co to wszystko? Dlaczego usilnie nakłaniam wszystkich czytelników do przeczytania refleksji zawartych w tej książce? Moim głównym celem jest pomóc ci w życiu codziennym, poddając je pewnym rygorom. Chcę, abyś uporządkował swój świat materialny, przeciwstawiony duchowemu. Dlaczego pragnę osiągnąć ten cel? Abyś mógł zrozumieć, jak ogromne znaczenie dla godziwego, spójnego i uporządkowanego życia ma MYŚL. Abyś zobaczył, jakie są skutki pozytywnego myślenia, a jakie używania myśli negatywnej (i pogrążenia się w niej).

Książka ta jest pracą o znaczeniu wręcz podstawowym, poważnym i głębokim, bowiem przekazuje impulsy niezbędne do wprowadzenia zmian w twoim życiu. Dlatego proszę cię, przeczytaj tę książkę do końca i czytaj ją tak często, jak tylko jest to możliwe, szczególnie przez pierwsze trzy miesiące terapii. Nie zaczynaj z negatywnym nastawieniem do zawartych w niej treści i wskazówek. Nie wymagam, abyś je bezkrytycznie zaakceptował. Chodzi mi raczej o to, aby przeczytane słowa i porady stały się początkiem pozytywnego myślenia. Wtedy osiągnę sukces.

Podstawy pozytywnego myślenia

Rozpocznijmy więc od spostrzeżeń wcale nie nowych, znanych z języka potocznego, w których sąsiadują ze sobą tak cenne maksymy, jak na przykład: „Każdy jest kowalem swego losu” i „Sztuka życia jest sztuką myślenia”. Tak naprawdę to, czym jest myśl, pozostaje tajemnicą znaną tylko nielicznym. Neurochirurdzy operujący mózg nigdy nie byli w stanie wskazać w nim precyzyjnie ośrodka, który odpowiada za myślenie. Nie udało im się wyekstrahować choćby jednej myśli – chociaż byli w stanie znaleźć guz i usunąć go operacyjnie, a także potrafili określić funkcje poszczególnych części mózgu i na podstawie encefalogramu stwierdzić, czy dany człowiek intensywnie myśli, czy tylko przeżywa marzenia senne.

Wiemy, że myśl istnieje i że człowiek myśli zarówno konkretnie, jak i abstrakcyjnie – i to już prawie wszystko. Ale jest jeszcze coś. Jest pewnego rodzaju – może jeszcze niezbyt dokładnie uświadomione – przeczucie naszych związków ze Wszechświatem.

Uważa się, iż puls życia, niuanse myślenia i wszelkiego rodzaju posunięcia człowieka wiążą się z odwiecznymi prawami świata, są powtórzeniem porządku wszechrzeczy. W tym znaczeniu człowiek jest dzieckiem Kosmosu, zaistniał w nim nie bez przyczyny i nie trwa bez powodu. Kosmos nas zrodził i Kosmos z nieubłaganą entropią kiedyś nas pochłonie. Zatem strumień informacji, czerpiąc ze związków ze Wszechświatem, płynie również przez twoją myśl, motywuje cię do życia i odczuwania. Tak, życie jest myślą i nie ma w tym stwierdzeniu niczego nowego. Już dwa tysiące lat temu jeden z filozofów starożytnego Rzymu powiedział: „Myśleć znaczy żyć”, a długo po nim w czasach nowożytnych stwierdzono, iż przez człowieka (i dla niego) pragnie samopoznać się Wszechstwórca, czyli rozum absolutny. Twoje doświadczenia dzień po dniu, sposób, w jaki reagujesz na świat zewnętrzny, stanowią emanację i odpowiednik twoich myśli. Twoje ciało jest podtrzymywane, kierowane i porządkowane przez myśl.

Wszystko, o czym myślisz, jest odbite, odciśnięte w twoim życiu. Wszystko, co wiemy o myśli, to to, że jest ona kontynuacją i odbiciem praw rządzących Wszechświatem. Wiemy, że w myśli tkwią niewiarygodne siły sprawcze, które stanowią podstawę rozwoju człowieka. Wiemy również, że jeśli myśli są pozytywne i konstruktywne, są w stanie wbudować w życie każdego człowieka radość i wspaniałość tworzenia. Kultywowanie takiego sposobu myślenia, kreowanie i krzewienie istniejących wartości powodują, że żaden dzień nie jest stracony, a wręcz jest doskonalszy, bardziej owocny i radośniejszy od dni poprzednich. Nie są to puste zwroty.

Sam się o tym przekonasz, gdy twoje życie stanie się celowe i użyteczne, w najszerszym znaczeniu tych słów. To jest twoim prawem i oczywistym dziedzictwem – ale tylko wtedy, gdy wierzysz, że tak właśnie jest. Trzeba bowiem przede wszystkim wierzyć w ten ład i porządek, odrzucając cynizm, wątpliwości oraz wszelkie niemożliwości i uwikłania.

Niszczące efekty działania negatywnych sił

Jeśli zatem uważasz, że brakuje ci szczęścia i inicjatywy, jeśli uważasz, że życie nie przynosi nic poza paroma chwilami szczęścia, a toczy się pod dyktando bólu, niepowodzeń, zawodów – nie spodziewaj się niczego dobrego od nadchodzących dni. Będą one dokładnie takie, jak je sobie zaprogramowałeś: destrukcyjne i negatywne.

Twój pesymizm i czarnowidztwo będą wysoką ceną, jaką zapłacisz za takie podejście do życia. Jednocześnie twoje siły witalne szybko będą się wyczerpywały, aż do likwidacji wszelkich zgromadzonych rezerw. Twoje życie będzie marnowane i tracone zamiast stać się bogatszym i pełniejszym. Zatem choćby przez chwilę pomyśl o nim w nieco inny sposób, w innych kategoriach. Zmień priorytety. Zestaw przeciwieństwa: oszczędzać – marnotrawić, konserwować – niszczyć, budować – burzyć. Pomyśl, ponieważ te i im podobne procesy zachodzą w tobie bez przerwy przez całe życie. Jest to jedno z praw, które pojawiły się z początkiem ludzkiej cywilizacji i sięgają wszystkich podstawowych komórek układu społecznego, wszystkich ludzi, a wśród nich i ciebie.

Tworzenie, budowanie, regenerowanie życiowego potencjału to oznaki wzrostu wewnętrznego i postępu. Ów wzrost wewnętrzny jest wpisany w życie. Kiedy ustaje, a życie osiąga swój punkt kulminacyjny, w jednostce zaczyna się czas cofania, rozkładu, niecelowości poczynań. Procesy te wiążą się z końcem cyklu życia. Następuje śmierć fizycznego aspektu człowieka. Ten nieuchronny proces można jednak hamować. Można wydłużać życie jednostki. Istnieją dwie istotne różnice między tobą – człowiekiem – a innymi formami życia świata ożywionego.

Uwolnienie się z narzuconych ograniczeń

Po pierwsze twoje życie jest przedłużeniem i odbiciem twoich myśli. Zupełnie inaczej jest w wypadku jabłoni – wzór i charakter tego drzewa znajdują się w nasionach, są określone i zdeterminowane, zanim jabłoń zacznie rosnąć i wydawać owoce. Człowieka to nie dotyczy.

Drugą różnicą przeciwstawiającą człowieka wszelkim formom życia jest on sam. Właśnie ty i twoi bracia macie w rozumie nieograniczony potencjał i siłę twórczą. Złota rybka, motyl lub słoń są bezsilne w sztuce wyznaczania swojej przyszłości – człowiek może to robić. Powinien korzystać z istoty swojego człowieczeństwa. Nie ma ograniczeń w stosunku do twoich możliwości. To ty sam je na siebie nakładasz.

Wielce szanowany mistrz duchowy, z którego nauk (między innymi) czerpię, Paramahansa Yogananda, wypowiada się na ten temat następująco: „Nie bądź bezsilnym i bezwolnym bankrutem życiowym, kontroluj swe przeznaczenie poprzez zmianę swoich myśli, rób to, co ustaliłeś w swoim umyśle, koncentrowanie myśli w ten właśnie sposób nic cię nie kosztuje, bądź wewnętrznie zdeterminowany do zmiany samego siebie, wtedy możesz zmienić swoje przeznaczenie wedle swojej woli”. Masz więc prawo intelektualnie wzrastać, rozwijać się, osiągać ważne cele, zdobywać doświadczenia, poszukiwać nowych wrażeń i nowych horyzontów wiedzy przez całe twoje życie. Wielu ludzi przed tobą tak właśnie robiło, przyczyniając się do rozwoju ludzkości. Wymienię tu tylko kilkoro ludzi naprawdę genialnych: Mikołaja Kopernika, Marię Curie-Skłodowską, Janusza Korczaka, a obok nich Michała Anioła, Leonarda Da Vinci, Izaaka Newtona, Nielsa Bohra czy Alberta Einsteina. Wybrali oni rozmaite dziedziny nauki i sztuki, a w każdej w nich byli tak dobrzy, że do dzisiaj są niedościgłymi wzorami, jeśli chodzi o urzeczywistnienie ich idei oraz docieranie do jądra prawdy i wiedzy. Lecz po drugiej stronie, jakby w opozycji do tego, każdy z nas ma prawo zmarnotrawić posiadane talenty i predyspozycje, skracając w ten sposób swe życie przez obranie negatywnej, ciemnej drogi myślenia. Możemy więc iść dwoma szlakami. Pierwszy z nich jest pesymistyczny, negatywny i paraliżujący człowieka, drugi tchnie optymizmem, wiarą i nadzieją w to, że do czegoś się przyczyniamy, że spełniamy polecenie owego absolutu.

Pierwszy szlak wiedzie człowieka na manowce, pogrąża w zwątpieniu i pesymistycznym odbiorze rzeczywistości, degeneruje myśli i uczynki. Drugi prowadzi prosto do celu, jeśli potrafisz w sobie utrzymać i pielęgnować myślenie pozytywne. Dlatego powiedziałem, że kwestie, które oddaję ci do przemyślenia, mają na celu zmianę wektorów twego życia. Mistrz duchowy Swami Śivananda w książce Praktyka celibatu powiedział bardzo wyraźnie: „To, co jest pomyślane, jest wymawiane przez język, to zaś, co język wymawia, wykonują dopiero organy w akcji, taka, a nie inna jest kolejność”. Myślenie powinno być uzewnętrznione, a następnie na tej podstawie powinno przychodzić działanie. Dlatego w Księgach Wedyjskich jest podkreślone: „Pozwól moim myślom myśleć o dobru”, czyli – myśleć pozytywnie.

Stefan Ossowiecki, pisząc książkę Świat mego ducha i wizje przyszłości, odwołał się właśnie do tego, mówiąc, że świat ducha wiekuistego nastawiony jest na to, by ludzie nauczyli się myśleć pozytywnie. Zatem przedstawione tutaj myśli powinny stać się twoimi przewodnikami. Czytaj tę książkę wiele razy, aż dojdziesz do punktu, od którego będziesz mógł kierować swoje myśli pozytywnym torem i utrzymać je na nim. Znikoma część dojrzałej populacji na całej kuli ziemskiej wie, jak to robić. Jeśli do nich dołączysz, będzie to dla mnie najlepszą nagrodą.

Zdarzają się jednostki (promil ogółu), które zaczynają analizować strukturę myśli, aby określić sposób własnego myślenia i reakcji. Rozdzielają one to, co pozytywne, od tego, co negatywne. Samo pozytywne myślenie jest zaciekle krytykowane przez życiowych bankrutów i cyników jako nierealne, wyobcowane i z gruntu nieprawdziwe. Jest to droga zaprzeczenia i odmówienia prawdziwości stawianym przed ludźmi problemom. Nic więc dziwnego, że owi determiniści pozbawiają społeczeństwo nadziei i możliwości pozytywnego działania. Często spychają je ku bezsilności i tragediom. Tymczasem wcale nie musi tak być, ponieważ dla pozytywnego myślenia zawsze istnieje rozwiązanie – a nie bezsilność, beznadziejność i zniechęcenie wobec wszelkich problemów życiowych.

Zawsze można znaleźć drogę do spojrzenia na sprawę kompleksowo i zobaczyć ludzkość (w tym i siebie) podmiotowo – jest to myślenie nieegoistyczne. Wówczas dostrzegamy także rozwiązania i pozytywne akcje, które można natychmiast zrealizować. Istnienie pozytywnego myślenia tłumaczono różnymi sposobami i metodami. Poniżej podaję przykład, który chyba najlepiej wyjaśnia tę kwestię. W badaniu opisywano indywidualne reakcje ludzi na szklankę wypełnioną do połowy wodą. Badani mieli opisać, co zobaczyli w naczyniu. Osoby nastawione negatywnie opisywały szklankę jako naczynie do połowy puste, a osoby nastawione pozytywnie – do połowy pełne. W poważniejszych dziedzinach życia pozytywne myślenie umożliwia realizację dużo większych celów życiowych. Oznacza posiadanie marzenia i działanie, które wiedzie do nowych i nowatorskich form życia.

Pozytywne myślenie związane jest ze sposobem patrzenia na siebie i na otaczającą nas rzeczywistość. Pozwala przełamać własne słabości, ograniczenia i opory, a jednocześnie w tym pomaga. Pozytywne myślenie pozwala wejść naszemu umysłowi i naszym myślom w sferę, w której rzeczy powinny być zaprojektowane i zrealizowane. W sferze tej uświadamiamy sobie, że największym osiągnięciem ludzkiej siły wewnętrznej, ludzkiego ducha, jest dążenie ku najwyższym możliwościom i tworzenie tego, co najlepsze. Napoleon powiedział: „Ludzie urodzili się po to, aby osiągać cele i zwyciężać, a nie przegrywać i poddawać się przeciwnościom”. Święcie w to wierzył.

Pozytywne myślenie jest otwarciem każdego kolejnego dnia z zainteresowaniem i ciekawością jako nowego rozdziału życia. Jest dostrzeganiem nowych możliwości, nowych rozwiązań w każdej sytuacji, położeniu i okolicznościach. Oznacza to, że nawet w dramatycznych momentach osobistej tragedii zawarte jest wyzwanie, aby nie poddawać się i sięgnąć po nowe siły. Pozytywne myślenie sprawia, że ludzie cię potrzebują. Masz do odegrania ważną, pierwszoplanową rolę w ich życiu – musisz im je rozjaśnić i uświadomić związane z nim prawdy. Musisz udzielić im pomocy najlepiej jak potrafisz. W ten sposób będziesz udzielać wsparcia także samemu sobie. Wszelkie problemy są do rozwiązania, zaś ludzie są sobie nawzajem potrzebni. W takiej rzeczywistości życzenia i pragnienia będą się spełniały, współczucie nie będzie zdawkowe, a pomoc będzie realna.

Pozytywne myślenie jest również identyfikowaniem się z innymi ludźmi, dostrzeganiem ich pozytywnych, a nie tylko negatywnych cech charakteru. To traktowanie wszystkich ludzi jako interesujących, w pełni zasługujących na uwagę i szacunek. Jest to także nauczenie się odpowiadania na zadane pytania z życzliwością i adresowanie tych odpowiedzi ad rem, a nie ad personam. To umiejętność wysłuchiwania słów krytyki z cierpliwością, uwagą, tolerancją i pokorą, a nie złością i gniewem. Być może ma to coś wspólnego z postawą pełną miłości. Miłość do ludzi, miłość do życia oznacza również kochanie siebie samego.

Pozytywne myślenie jest poznawaniem rzeczy dobrych, pogodzeniem się z rzeczywistością, z innymi i ze sobą samym. Pozytywne myślenie to zarazem pozytywne pozowanie i zjednoczenie się z nieskończonością Wszechświata. Jest to odbieranie piękna gwiazd, które tworzą szczeliny światła w ciemnościach nocy, jest to zjednoczenie się z kwiatem, który otwiera swe płatki ku słońcu, jest to zezwolenie zmysłom na reagowanie na ciepło i światło słoneczne, na uśmiech, kroplę ożywczego deszczu, delikatny podmuch wiatru, który łagodzi upał. Wiara, nadzieja i miłość są zawarte w najprostszych formach – każdy czujący człowiek może ich doświadczyć.

Pozytywne myślenie jest podstawą lepszego i godniejszego życia. To ważne, bo każdy powinien poszukiwać dobrego życia i wbudować w nie pozytywne myśli. Czyż nie jest to łatwe i naturalnie proste? Popatrzmy, jak ty sam możesz uchwycić, zdefiniować i ukształtować swój wzór myślenia. Twoje myśli są podobne do wysokiej klasy urządzenia nagrywającego w technologii cyfrowej. Nagrywa ono doświadczenia, słowa, obrazy, zdarzenia i wypadki, które gromadzisz przez całe swoje życie. Nie są one wymazane, ale kodowane i odkładane w rejonie podświadomości. Po pewnym czasie stają się obrazem realnym, być może ulegając jakiemuś skrzywieniu, bowiem na naszym recording device nie brak również nagrań negatywnych (nawet jeśli ich nie zauważasz).

Widzisz więc okres swojego dzieciństwa. Prawdopodobnie pamiętasz go jako w pełni pozytywny. Matka kochała cię bezgranicznie, chroniła przed niebezpieczeństwami, mogłeś na nią liczyć w każdej sytuacji. Lata mijały, dorastałeś, aż wreszcie stałeś się dojrzały. W miarę upływu lat przybywało ci wiedzy i doświadczeń. Wraz z twoim pierwszym samodzielnym krokiem zaczęła rozbudowywać się twoja druga sfera – obejmowała ona zjawiska negatywne, wrogie (na przykład ból).

Przygotowując cię do życia w zbiorowości, w społeczeństwie, tak abyś znalazł tam swoje miejsce, uczono cię takich, a nie innych zachowań, byłeś karany, krytykowany, powstrzymywany, ograniczany i odpowiednio kształcony.

Już nie dostawałeś takiej porcji miłości, jaką miała dla ciebie matka. Zapisano cię do szkoły. Tu, w klasie, dostałeś się w tryby systemu, który odebrał ci większość twojego dzieciństwa. I tu byłeś trenowany. Zmuszono cię do uczenia się rzeczy, które miały mniej więcej taki związek z twoimi naturalnymi zainteresowaniami, jak muzyka ze skrzypiącym kołem u wozu. Wszędzie cię oceniano i zmuszano do rywalizacji z rówieśnikami, nakłaniano do wyścigu, obiecując, że na mecie czekają na ciebie nagroda, promocja, awans na prymusa itd. Dano ci odczuć – i to wiele razy – że jednak nie spełniasz obietnic, że nie robisz odpowiednich postępów, że podlegasz systemowi, jesteś podporządkowany i znajdujesz się nisko w hierarchii. Byłeś dokładnie taki sam jak miliony ludzi: zuniformizowany. Tak było przez całą szkołę, studia i bynajmniej nie ustało wraz z ukończeniem edukacji i podjęciem pracy. Cały ten proces budował w tobie opory i urazy. W niektórych wypadkach te odczucia przeradzały się w otwartą nienawiść i wyzwanie, społeczne wyalienowanie i niedostosowanie. Ludzie mający tendencje do tłumienia i ukrywania tych odczuć stawali się wiecznymi frustratami, winiącymi za ten stan rzeczy przede wszystkim siebie samych. Niekiedy porywali się na własne życie. Tylko nieliczni chcieli przyjąć do wiadomości, że żyją w społeczeństwie opartym na hierarchii wartości materialnych i są podporządkowani pewnym prawidłowościom ekonomicznym, które czynią z nich istoty ekonomiczne, homo economicus (czyli, jak powiedział szwajcarski pisarz Max Frisch, homo faber). Sukcesem w takim społeczeństwie jest posiadanie kapitału i jego nieustanne pomnażanie. Szczęście i bezpieczeństwo są określone sumami pieniędzy. Pieniądz i jego zarabianie stały się całą filozofią – nazywa się ona uczeniem się, jak utrzymać i pomnażać pieniądze oraz jak nimi obracać.

Pieniądz stał się najważniejszą częścią współżycia rodzinnego. Układa on stosunki między dwojgiem kochających się ludzi, między rodzicami a dziećmi, między podstawową komórką życia społecznego – rodziną – a zbiorowością. Ten fakt wywołuje dużo negatywnych skutków. Zalicza się do nich uzależnienie jednych ludzi od drugich, problemy wychowawcze, ogólny status danej rodziny w zbiorowości, sposób wydatkowania pieniędzy. Warto zapamiętać, że większość spraw rozwodowych odbywa się z przyczyn czysto ekonomicznych, a nie z powodu niezgodności charakterów czy niepomyślnie układającego się życia seksualnego małżonków.

Ludzie współzawodniczą i konkurują ze sobą o pozycję i wpływy, ale również o zdobycie jak największej ilości pieniędzy – są przekonani, że za pieniądze można kupić i jedno, i drugie, a także miłość i poszanowanie społeczne. W naszym społeczeństwie jesteśmy nieustannie zachęcani do wyścigu. Stosunki międzyludzkie stały się polem do rywalizacji. Ktoś wygrywa, ktoś inny przegrywa, ktoś bierze za dużo, a ktoś inny nie otrzymuje zgoła nic. Walka o sukces znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w naszym języku. Wiadomości pełne są doniesień o tych, którym się powiodło, a także o głupich, których spotkała porażka. Przestępstwo i przemoc, wzbudzające w odbiorcach niezdrowe emocje, stały się najważniejszymi informacjami przekazywanymi przez media. Jeżeli przyjmujesz je sceptycznie i nie ufasz wiadomościom płynącym z gazet, radia, telewizji czy kina, działasz przeciw ogólnym trendom.

Przede wszystkim jesteśmy złośliwi, a nawet nienawistni wobec innych ludzi. Uważamy (często nie bez powodu), że nas „urabiają”, owijają wokół palca i pchają w sobie tylko wiadomym kierunku.

Tymczasem największymi naszymi wrogami jesteśmy my sami. Wiemy, że jeżeli nie zaczniemy działać, to na całej Ziemi zaniknie życie biologiczne, a więc zginie także rodzaj ludzki. Tymczasem żądamy coraz to nowszych produktów, które są uciążliwe dla środowiska naturalnego. Otoczenie stało się twoim wrogiem, ponieważ jest coraz bardziej zanieczyszczone. Powietrze, którym oddychasz, woda, którą pijesz, gleba żywicielka pełne są dwutlenku węgla, szkodliwych gazów, pestycydów, chemicznych środków ochrony roślin. Sterylizujesz, oczyszczasz, wyjaławiasz i znowu wypełniasz truciznami. W twoich poszukiwaniach komfortu dni są za gorące albo za zimne, za wilgotne albo za suche. Tak więc starasz się kontrolować temperaturę, opary, wiatr, ciśnienie, bo w ten sposób pragniesz kontrolować swoje samopoczucie, wyeliminować przykre nastroje i niedostatki.

Telewizja i inne środki masowego przekazu ostrzegają cię o licznych zagrożeniach i chorobach cywilizacji, o raku, niedowładach, niewydolnościach układu krążenia, silniejszych bólach głowy, AIDS, HIV, herpes oraz innych bólach i niebezpieczeństwach. Jesteś przeciążony i wprost zasypany wiadomościami o śmierci i o umieraniu w samotności. A zarazem media tak mało mówią o siłach, które drzemią w człowieku i które zawsze można uruchomić, by chroniły cię przed niebezpieczeństwami i wzmagały twoją witalność.

Zatem więcej myślisz o chorobach, o tym, że Ziemia stała się niegościnna dla ludzi, o stresach, o dewiacjach aniżeli o zdrowiu i o dobrym samopoczuciu. Pamiętaj: twoje myśli prędzej czy później stają się rzeczywistością. Nabierają kształtów, które im nadałeś. Tym samym nieświadomie wchodzisz w sferę tzw. imaginative cognitive thinking, które to pojęcie wyjaśnię nieco później. Tak jest na przykład z pracą – tą pracą, której bardzo się boisz i której nie chciałbyś wykonywać. Przychodzi do ciebie i z reguły musisz ją wykonywać. Tak jest również z chorobą, która zapuka do twych drzwi z wszelkimi nieszczęściami. Nie ominą cię, bo je podświadomie przyzywałeś. Wiele z negatywnych myśli zamiast odejść w niepamięć zmaterializuje się, bo byłeś człowiekiem małej wiary. Wówczas zastanowisz się, dlaczego to przydarzyło się właśnie tobie. Wskazałem tu zaledwie kilka kanałów, przez które negatywne myśli znajdują drogę do twego umysłu i drążą twoje jestestwo tak sprawnie, jak świerzb drąży skórę. Powinieneś zrozumieć, że główną siłą sprawczą w twoim umyśle jest drzemiąca w nim ciągle nierozpoznawalna siła, tzw. imaginative cognitive thinking – siła kreatywnego myślenia poznawczego, której obecności oraz konsekwencji codziennego działania nie zauważasz z powodu rozkojarzenia obezwładniającego twój umysł. Dzieje się tak również z powodu wpływu rodziny, środowiska, ogólnej hipnozy oraz autohipnozy. Nie jesteś świadomy tej siły sprawczej i jej potęgi twórczej.

Czy istnieją drogi wyprowadzające cię z tego stanu odrętwienia psychicznego, rodzinno-społecznej hipnozy i autohipnozy twojego umysłu? Oczywiście, że istnieją! Podejdź do lustra i uważnie spójrz na siebie. Nie tak zwyczajnie, jak to robisz co dnia, ale inaczej – jakbyś przypatrywał się swemu wnętrzu i temu, co jest nawet przed tobą zakryte: swojej osobowości. Teraz przyznaj się przed samym sobą, które z twoich myśli są negatywne, skrywane, a które pozytywne, rozjaśniające twarz. Jeśli czujesz się słaby, bezradny i bezwolny właśnie tam, w swojej osobowości, nie zrzucaj winy na innych ludzi i na sytuacje, w których się znalazłeś. Uznaj swoją winę i szukaj sposobu uwolnienia się z pułapki, w której się znalazłeś – a przede wszystkim uświadom sobie, że sam w nią wszedłeś. Przyjmij ten ciężar bez zrzucania winy na kogokolwiek i cokolwiek, mając na uwadze fakt, że życie istot ludzkich nie jest perfekcyjne, ale powinno takie być i powoli, konsekwentnie zmierza do perfekcji. Od tej chwili bądź odpowiedzialny za wszystko, co się z tobą dzieje. Postaraj się inaczej kształtować swoje życie, w taki sposób, aby już jutrzejszy dzień był inny od tych, które masz za sobą. Nie bądź emocjonalnym inwalidą. Uświadom sobie, że właśnie zaczynasz nowy rozdział życia, zaczynasz myśleć pozytywnie o wszystkim, o sobie, o innych, o życiu i jego dobrodziejstwach, z których możesz korzystać właśnie dlatego, że żyjesz. Jeden z poetów napisał: staraj się tworzyć i kształtować siebie najlepiej jak tylko potrafisz, ponieważ jesteś wszystkim dla siebie! Czyż to nie powinna być twoja wytyczna?

Mam niezwykle ciekawą uwagę pochodzącą od filozofów hinduskich: „Ty jesteś zawsze sobą, nigdy kimś innym, Ty jesteś ustawiony ku sobie, stąd nie ma ucieczki, nie ma ukrycia się, nie ma odwrotu, jesteś sam ze sobą od urodzenia aż do śmierci”. Jakież to mądre i piękne słowa! Mówią o tym, że powinniśmy pozostawać w zgodzie przede wszystkim ze sobą, a dopiero później z innymi. Masz do wyboru: stworzyć z siebie najlepszą istotę, łącząc wszystko to, co posiadasz – twoją wiedzę, przemyślenia i umiejętności – albo zaniechać tego procesu, pośliznąć się i upaść. To osobista odpowiedzialność. Oznacza ona, że ty, ty sam we własnej osobie, kształtujesz swój los, jesteś odpowiedzialny za to, kim jesteś, i za to, co robisz. Zatem rzadko zdarza się, iż przeciętność i zaniedbywanie samego siebie są spowodowane zbiegiem okoliczności.

Wszędzie dostrzegamy obrażanie się, osądzanie innych ludzi, wymówki, przykładanie rozmaitych miar do tych samych spraw. Negatywne twierdzenia i negatywne zapewnienia typu: „Ja nie jestem winny temu, że jestem taki i w taki sposób się zachowuję. To ludzie i ich postawa zmuszają mnie do takiej, a nie innej reakcji”. Tymczasem każdy ponosi osobistą odpowiedzialność za to, co robi, jak się zachowuje i co myśli. Nie może obwiniać kogokolwiek za swoje słabości i niepowodzenia.

Możliwość przekształcenia życia w sukces dotyczy każdego z nas. To ratuje naszą egzystencję i oszczędza siły. Takie podejście do życia powinniśmy zastosować już teraz, od tego momentu, gdy tylko uzmysłowiliśmy sobie naszą pomyłkę odnośnie własnej postawy. Wówczas zostanie nam zwrócona wolność bycia sobą, zerwą się także łańcuchy współzależności i negatywnych myśli. Zaczniemy stawać się tym, kim naprawdę moglibyśmy być. Uratujemy i wzmocnimy swoje życie, świadomie je przeżywając.

Stulecie, w którym żyjemy, najprawdopodobniej przejdzie do historii jako jeden z najważniejszych okresów oświecenia ludzkości, poszerzenia, pogłębienia świadomości i zarazem znalezienia zagubionego głęboko w każdym z nas celu życia wiodącego ku perfekcji, wolności i emancypacji duchowej, niekoniecznie uwarunkowanej religijnie, ale płynącej ze spontaniczności i nawiązywania indywidualnego kontaktu z pulsującą wewnątrz i niczym nieograniczaną prawdziwą duchowością drzemiącą w człowieku. Słowa Jezusa Chrystusa o tym, że każdy z nas powinien starać być się na jego podobieństwo. Chrystus przyszedł z przesłaniem pokoju i miłości i to właśnie z tymi wartościami duchowymi powinniśmy go utożsamiać. Nie z krzyżem, nie z cierpieniem, nie z poczuciem winy, ale z poczuciem braterskiej miłości i pokoju, religijnej tolerancji bez względu na kolor skóry czy wyznanie. Jako wielki Mahawatar Chrystus jest dla mnie tylko miłością i pokojem.

Cywilizacja od najdawniejszych czasów była cyklicznym przechodzeniem od niższego etapu świadomości do wyższego. Teraz jeden rozdział życia został zakończony, a następny jest już rozpoczęty. Ludzie poznali nowe możliwości i zmierzają do wyrwania się z nawyków, zniewalających przyzwyczajeń oraz mentalnego niewolnictwa.

Wszystkie sfery nauki i religii są w trakcie twórczego procesu poszukiwań nowych dróg rozwoju świadomości. Ekspansywna przemiana świadomości, która aktualnie zachodzi, prowadzi do jej rozszerzenia i zerwania ze wszystkimi jej ograniczeniami. Jest tak głęboka, obszerna i wszechstronna, że nawet nie będę próbował jej opisać. Pozwolę sobie jednak poruszyć kilka wątków, które będą niezwykle pomocne dla zrozumienia całości tego wykładu. Jedna z jej szkół skoncentrowana jest na transcendentalnej myśli i teorii oraz na transpersonalnej psychologii. Szkoła ta stwierdza, że w człowieku drzemie nieskończona, nieograniczona, jeszcze nierozpoznana siła, która nieustannie pragnie być odnaleziona i wyrażona.

Naukowcy, studiując naturę życia, odkryli, że wszystkie żyjące stworzenia cechuje instynktowna tendencja do rozwoju i postępu w ramach swego gatunku. Na przykład nasiona dębu mają w sobie zakodowany idealny plan stania się w przyszłości drzewami. Mają motywację, która pobudza je do rośnięcia, rozwijania się, rozrastania – pomimo wszystkich przeciwności i niesprzyjających okoliczności – aż staną się wspaniałymi, bujnymi, mocno wrośniętymi w grunt drzewami. Naukowcy odnajdują taką prawidłowość również we wszystkich ludzkich istotach. Jedyna różnica polega na tym, że w życiu ludzkim nie ma ograniczeń. Możliwości człowieka są przeogromne i znacznie przerastają wyobrażenia o nich.

Nasze stulecie jest wiekiem przebudzania się człowieka. To czas poznawania siebie, swego wnętrza i ducha, a przez to ogromnych zmian zachodzących w każdym z nas. Liczne pytania i ogromne zainteresowanie odkryciem ludzkiego ducha są powodem zgromadzeń, tematem dyskusji, kursów i programów medytacyjnych. Wzrosło też zainteresowanie książkami o ludzkich osiągnięciach, o horyzontach wiedzy i możliwościach umysłowych człowieka.

Grupa europejskich psychologów podzieliła się z nami swoimi spostrzeżeniami w formie pewników, aksjomatów. Stwierdzili oni, że człowiek nie jest ofiarą życia, kimś, kto składa się z organów, mięśni, skóry i jest kontrolowany przez system nerwowy za pomocą impulsów. Człowiek jest także kreatorem swojego życia. Zmierza, tak jak jego organizm, do harmonijnego funkcjonowania. Badania psychologiczne są dowodem na to, iż ludzka wola znajduje się w centrum zainteresowania współczesnej psychologii. Wola podobna jest do dyrygenta orkiestry. Może zostać użyta do zebrania w harmonijną całość życia każdego człowieka i w zależności od jego wyboru nadania mu celowości i przeznaczenia. Ten punkt widzenia psychologów jest niezwykle świeży i pokrzepiający.

Życie żadnego człowieka nie jest bezproduktywne, a wręcz odwrotnie – dzięki sile sprawczej jest wielką przygodą.

Jednym z najbardziej obiecujących obszarów badań jest biologiczne funkcjonowanie organizmu. Wiedza medyczna zawsze utrzymywała, iż ludzkie ciało podlega warunkowej i bezwarunkowej kontroli. Żołądek, wątroba, serce i układ krwionośny są pewnego rodzaju mechanizmami wmontowanymi w nasz organizm i jako takie podlegają bezwarunkowej kontroli. Wprawdzie nowe odkrycia rzuciły na te pewniki nowe światło, ale nie umniejsza to istoty zjawiska. Nad jednymi narządami człowiek ma kontrolę bezwarunkową, nad innymi tylko warunkową. Funkcjonowanie mózgu nie podlega żadnej z nich. Zatem twoje myśli nie podlegają żadnym wpływom. Przy użyciu rozmaitych kombinacji technologicznych, elektronicznych czy treningu nawet osoba o zwyczajnych możliwościach potrafi nauczyć się kontrolowania swego ciała i poszczególnych narządów wewnętrznych. Ta rewolucja w medycynie już się rozpoczęła i prowadzi do największych odkryć wszechczasów. Dzięki niej każda osoba będzie mogła przywrócić równowagę w każdym ze swoich systemów i w poszczególnych narządach. Będzie to panowanie nad aspektem fizycznym człowieka.

Te nieograniczone możliwości są wprost nie do uwierzenia dla zwyczajnych ludzi, lecz z pewnością zaistnieją w niedalekiej przyszłości. Ich źródło nie będzie miało nic wspólnego z powieściami typu science fiction, ale z siłami, które drzemią obecnie w człowieku i wymagają jedynie odpowiedniego uruchomienia.

Precognitive imaginative thinking – kreatywne myślenie instynktowne

Następnym działem twórczych poszukiwań są te badania psychiki ludzkiej, które koncentrują się na pełnym odkryciu i rozpoznaniu mechanizmów intuicji i prekognicji oraz wszelkiego rodzaju instynktów. Wiemy, że od najdawniejszych czasów istnieją w ludziach nadzwyczajne siły i rezerwy tak wielkie, że człowiek jest sam przerażony tym, co by się stało, gdyby potrafił je uruchomić. Czy wiesz, że mózg, z którego posiadania jesteśmy tak dumni i który nas wyróżnia wśród innych stworzeń, używa tylko jednej dziesiątej swoich neutronów, podczas gdy pozostałe dziewięć dziesiątych pozostaje w uśpieniu?

Może w przyszłości te dziewięć dziesiątych będzie wykorzystane do przekazywania informacji drogą telepatii albo do myślenia prekognicyjnego? O tym, że to ostatnie istniało i nadal istnieje, nikogo chyba nie trzeba przekonywać – w końcu pochodzimy z kraju, który wydał Wernyhorę i Stefana Ossowieckiego. Wielu ludzi sztuki i nauki podzieliło się głęboko analitycznymi obserwacjami życia – między innymi Albert Einstein. Stwierdził on, że wie, iż siła, która jest dla nas, ludzi, niemożliwa do zrozumienia i do objęcia rozumem, istnieje, manifestuje i objawia swą obecność jako najbardziej promieniująca piękność i najwyższa mądrość. To stwierdzenie doprowadza nas do świata religii i objawienia prawdy spragnionej jej ludzkości. Jednak poszczególne kościoły i reprezentowane przez nie religie są z potężną atakowane przez zło, negatywne nawyki i przyzwyczajenia. Kościoły, które pierwotnie miały służyć do poszerzania i rozprzestrzeniania wartości spirytualnych, dzisiaj toną w chaosie i niemocy, wzajemnych sporach, korupcji oraz oskarżeniach. Należymy do generacji komputerowej z ogromnym dostępem do informacji, w które nie tak łatwo uwierzyć, ale z drugiej strony nie tak trudno znaleźć na nie dowody.

Mistrz duchowy Paramahansa Yogananda mówi: „Myśli pracują, jest to wspaniała siła dana przez Boga, wierz w siłę myśli, które przyszły prosto od Boga, i użyj całej mocy twego serca, twojej woli, by spróbować zmaterializować je. Pamiętaj, Bóg jest z tobą, ćwicz więc swoją siłę, której Bóg ci użyczył, to będzie zarazem pomnażanie jego siły, a kiedy to osiągniesz, Bóg będzie najbliżej ciebie, by ci pomógł”. Co za wspaniałe słowa! Słowa ufności, wiary i miłości. Niech trafią do nas.

Kolejne stulecie najprawdopodobniej stanie się najbardziej odkrywczą erą w kronikach ludzkiego życia, odsłaniającą prawdy dotychczas zakryte. Istoty ludzkie pokażą się jako twory doskonałe, niczym nie ograniczone, długowieczne i wolne. Będą w stanie w pełni panować nad światem przyrody, umiejętnie wykorzystując przy tym jej zasoby. Będą potrafiły kontrolować swoje myśli i emocje. Sławny hinduski myśliciel i filozof Jiddu Krishnamurti powiedział: „Następną z wielkich granic w naukowych poszukiwaniach i odkryciach będzie siła ludzkich myśli oraz badanie wewnętrznej struktury myśli”. Gdy myślimy o kolejnym stuleciu i przyglądamy się rozwojowi cywilizacji, przyszłość jest pełna niesamowitego blasku. Z pewnością konieczne będą liczne korekty, ale jeśli zmienimy swoje przyzwyczajenia, nawyki i wyeliminujemy niewiedzę, będziemy żyli w harmonii, pokoju, szczęściu i zdrowiu. Będziemy w pełni rozumieli naturę i istotę życia. Usuniemy przesądy, mity, strachy i lęki. Odkryjemy ludzki potencjał i siłę wewnętrzną. Lecz dla nas, ludzi XXI wieku, istnieje jeden zasadniczy problem: to wszystko, o czym tu czytamy, ma się dopiero zdarzyć. Czy mamy się z tego powodu frustrować, wątpić w tę obfitą i wspaniałą wizję? Otóż moim zdaniem nie powinniśmy dopuszczać do siebie zwątpienia. Zjawiska ze świetlistej wizji przyszłości ziszczą się jeszcze za naszego życia. I właśnie to, żeby tak było, żebyś mógł doświadczyć tych lepszych czasów, jest celem tej książki. Zechciej przeczytać ją z uwagą i z całym zaangażowaniem. Pozwoli ci ona osiągnąć cel, który został zaplanowany dopiero na jutro. Zacznij używać dzisiejszego dnia dla odkrycia jutra.

II Siła myśli

W tym rozdziale: Uwolnienie umysłu • Dążenie do życia w zgodzie z przeznaczeniem • Moc sprawcza myśli • Ćwiczenia na rozszerzenie horyzontów myślowych

Uwolnienie umysłu

Nie wystarczy, że uświadomimy sobie powagę, ważność i potrzebę pozytywnego myślenia. Każdy z nas musi generować swe myśli, przekształcając je w pewnego rodzaju pożywkę dla przemian i transformacji pozytywnych wyobrażeń w rzeczywistość. Każdy z nas powinien uczynić ze swego życia przykład dla innych, dowód na to, że takie przemiany są możliwe i pożądane, bowiem wiodą do zdrowia psychicznego i fizycznego, czynią człowieka szczęśliwym i pozwalają osiągać sukcesy we wszystkich dziedzinach życia. W przeciwnym razie, jeśli sami nie będziemy przykładami pozytywnego myślenia (i działania), będzie ono zanikać, stanowiąc zbyt małą wartość samo w sobie.

Na końcu tego rozdziału znajdziesz wskazówki, które umożliwią ci, krok po kroku, kontrolowanie twych myśli i korzystanie z tych sił, które wiodą egzystencję wewnątrz ciebie. Instytuty naukowe nic tutaj nie odkrywają. Opisują tylko to, co zaobserwowano, i nieustannie poszerzają wiedzę o nowe elementy. Dzięki temu dowiadujemy się, jak wielką siłą dysponuje człowiek. Nasz umysł nie tylko wyróżnia nas wśród wszystkich istot żyjących na ziemi, ale również zbliża do istoty doskonałej.

Czy jest sens oczekiwać i poszukiwać naukowego potwierdzenia tego faktu? Dlaczego nie zaakceptować już teraz, od razu, tezy, iż mamy w sobie nadzwyczajne siły, zdolności i talenty? Wszystko, co musisz zrobić właśnie teraz, to nauczyć się kontrolować i rozwijać siły swojego umysłu. Im dłużej się wahasz, tłumisz tę myśl w sobie, im pilniej studiujesz i starasz się dojść prawdy, tym bardziej stajesz się kunktatorem.

Dążenie do życia w zgodzie z przeznaczeniem

Kiedy przestaniesz pytać, potwierdzać i określać swój status na rodzimej planecie, zaczniesz zbliżać się do odkrycia, że życie oddala się od tych spraw, które do tej pory były pierwszoplanowe. Czy przypuszczasz, że twoja inteligencja i siła rozumu zostały stworzone tylko po to, abyś mógł przeczytać książkę, przeprowadzić eksperyment, wygłosić mowę erudyty, skonstruować most, podjąć się operacji, poprowadzić samolot, czy raczej po to, abyś mógł objąć rozumem, co tylko chcesz, byś przeniknął wszelkie złożone i skomplikowane problemy w jakimś celu? Ostatecznie to ty, właśnie ty, a nie kto inny, powinieneś dojść do wniosku, że posiadane przez ciebie inteligencja, bogactwo wiedzy, wartości duchowe i umysłowe emanują, jednoznacznie transmitują siłę, wolę i zdolności do wyrażania istoty życia. Musisz wykonać to w sposób pełny i doskonały.

My – ludzie – także, jeżeli można tak to ująć, jesteśmy zakodowani, podobni do nasion dębu, o których pisałem wcześniej. Mamy wpisaną w siebie, w nasze wnętrze, konkretną powinność. Mamy także narzędzia do jej zrealizowania, czyli myśli i intuicję. Tworzą one całościową iluminację naszego życia. Jedyne, co musisz zrobić bez ociągania się, to użyć tego, co posiadasz. Co to jest? Dobrze o tym wiesz – to twoja wolna wola i rozum. Wszystko po to, byśmy odszukali i odkryli inteligencję – wspaniałą, ogromną i głęboką, nieograniczoną i nieskończoną – a następnie zjednoczyli się z nią. Aby użyć tej wiedzy, musisz zrozumieć, że każdy otrzymał trochę z tych dóbr Wszechświata. Także ty.

Jesteś ekspresją i emanacją nieskończonej i nieograniczonej inteligencji, przyjmij to jako pewnik. W przeciwnym razie, gdyby tak nie było, gdybym się mylił, to nie moglibyśmy istnieć ani ty, ani ja, ani ktokolwiek inny. Bylibyśmy pogrążeni w totalnym chaosie. A tymczasem widzimy dokoła celowość i przyczynowość, podporządkowane siłom sprawczym. Zaakceptuj te siły tak jednoznacznie, jak mój wywód je tłumaczy. Nie próbuj komplikować, pojmować i rozumieć. Niech jednoczy się z tobą bez żadnych warunków. Twój ograniczony i drobiazgowy intelekt nie może przeszkodzić i dokonać zamieszania pojęciowego, gdy chcesz poznać prawdę, bo – jak powiadają hinduscy mędrcy – nasz umysł jest tylko kluczem do otwarcia tych ogromnych drzwi naszego duchowego wnętrza.

Moc sprawcza myśli

Popatrz na to, co widzisz na własne oczy, a także na to, co na tej podstawie sobie wyobrażasz. Żyjemy w świecie iluzorycznego postrzegania świata, gdzie zmysły i percepcja bardzo często wprowadzają w błąd. Spójrz na horyzont. Oto niebo i ziemia stykają się, tęcza opada łukiem ku ziemi, tory kolejowe stykają się ze sobą w pewnej odległości. Dobrze wiesz, że to są złudzenia, fałszywe informacje pochodzące z twojego zmysłu wzroku. Inne zmysły, węchu, smaku, słuchu i dotyku, odbierają innego rodzaju bodźce i informują cię o chorobach, przykrych zapachach, rozsadzających bębenki dźwiękach. Przyjmujesz te prawdy jako pewniki. A rozpacz, obawa, problemy i bezsilność mogą być w rzeczywistości omamami, złudą, mylącą transmisją dostarczającą ten nieprawdziwy obraz do twego mózgu. Dlaczego nie akceptować siły i doskonałości, które się w tobie znajdują? Przecież są twoją prawdziwą naturą. Uwolnij się od wyobrażeń, które trzymają cię ciasno w swoim uścisku. Uwolnij się od obaw, wyczerpania, znudzenia i frustracji. Przestań patrzeć na siebie jako na twór zamknięty w ciele i kościach. Zamiast tego skieruj spojrzenie ku wielkim przestrzeniom, tam gdzie łączysz się z innymi jestestwami duchowo. Nie bądź skazany na żywioły życia, zdany na fale miotające tobą jak okruchem o stromy brzeg. Powiedz sobie, że taki obraz jest po prostu nieprawdą. Jesteś inny, potrzebny i akceptowany. Uwierz w to!

Jeżeli choćby na moment odsuniesz na bok dotychczasowe przekonanie o tym, kim jesteś w swoim życiu, jeśli pogodzisz się z tym, że spoczywa w tobie potężna inteligencja i siła, spełnisz swoje posłannictwo, wyzwolisz siebie i przyczynisz się do wyzwolenia innych.

Pozostawiłem na razie jedno pytanie bez odpowiedzi: jak użyć inteligencji i siły, które są w tobie zmagazynowane? Odpowiedź na tak postawione pytanie wymyka się, jak już wcześniej stwierdziłem, większości ludzi, prawie całej naszej populacji. Dzieje się tak dlatego, że ludzie nie potrafią się jeszcze koncentrować. Rozpraszają swe siły i środki na daremne poszukiwania i wypatrywania eliksiru duchowego zbawienia. Tymczasem to, czego szukają tak zawzięcie, jest na wyciągnięcie ręki. Cała mądrość, wiedza, intuicja, doskonałość, miłość, zdolności i możliwości, których tak potrzebujesz do realizacji celu, są w tobie. Powinieneś zatem koncentrować się na sobie, a nie na złudzeniach i mirażach.

Jedyna droga do realizacji tego celu prowadzi przez twój umysł. Jest to jedyny kanał, przez który niewidzialna siła i inteligencja mogą być doświadczane i wyrażane. Celem tamtego tekstu, który przygotowałem z myślą o tobie, jest wytłumaczenie, jak możesz to uczynić, jak możesz użyć siły swych myśli do kształtowania swego życia. Po pierwsze, musisz być pozytywnym i zawsze trzymać się tej linii. Przeczytaj ten materiał uważnie, kilka razy, aż przyswoisz zawarte w nim treści i doprowadzisz do momentu, w którym będziesz w stanie w pewnym sensie stanąć ponad swymi myślami. Odrzucaj wszystko, co negatywne, a koncentruj się na tym, co pozytywne.

Po drugie, pozwól zdobytym informacjom i pozytywnym myślom przeniknąć do twojej świadomości. Aby to zrobić, użyj najstarszego sposobu, jaki zna ludzkość, gdy chodzi o dyscyplinowanie umysłu, czyli medytacji. Jest to dokładnie to miejsce, w którym zbiegają się drogi naukowych poszukiwań. Najbardziej wyszukane badania powracają do niewytłumaczalnej siły medytacji.

Ćwiczenia na rozszerzenie horyzontów myślowych

W psychologii, socjologii, historii, kulturze i filozofii mówi się, że medytacje mają wielką siłę i dynamikę. Proces, który tu opiszę i wytłumaczę, zawiera i jednoczy w sobie prawdziwą esencję dziedzin, takich jak psychologia, religia, hinduska filozofia duchowa, a nawet medycyna. Teraz wystarczy, abyś skupił się na materiale zawartym w tej książce, za pomocą której prowadzę z tobą rozmowę. I tak (jak się okaże) przyswajasz wybiórczo kierowane do ciebie myśli, nawet gdybyś miał posługiwać się swoją podświadomością.

Sugerowane przeze mnie ćwiczenie umysłu ma cztery stopnie. Pozwól zatem, że opiszę logikę i konsekwencje, wynikające z tego procesu.

Na pierwszym etapie musisz doprowadzić do odprężenia i rozluźnienia całego ciała, bowiem tak długo, jak mięśnie są napięte i aktywne, tak długo absorbują całą energię – nie tylko fizyczną, ale również psychiczną.

Na drugim etapie musisz pozwolić sobie na odejście. Co to znaczy? Otóż twój umysł jest wyczerpany przez bitwy toczone z różnymi negatywnymi myślami. Powinien odejść z tego pola walki, pozbyć się ograniczających go, męczących, nękających, bezużytecznych myśli, obaw i trosk, lęków i wątpliwości. Osiągniesz ten stopień dopiero wtedy, gdy ujrzysz w wyobraźni, jak opuszczają cię wszystkie myśli, które nękały cię i męczyły. Muszą one wręcz topnieć, kruszyć się i odpływać. Jeżeli zatem potrafisz odczuwać ulgę tylko dlatego, że wyrwałeś się spod sterty śmieci, osiągnąłeś kontrolę i zdobyłeś stopień drugi: rozluźnienia umysłowego i duchowego.

Trzeci stopień – dosięgnij i płyń – wiąże się z rozszerzeniem procesów myślenia. Przez tysiące lat każdy człowiek posiadający niezbędny stopień mądrości, każdy mistyk i filozof, teolog i naukowiec rozpoznawał i odczuwał, że istnieje tylko jeden rodzaj myśli, pochodzący od wszystkich myśli, jakie istnieją we Wszechświecie. Jeśli i ty odczujesz tego rodzaju związek, jeśli będziesz w stanie zastosować ten system, jeśli potrafisz czerpać z tych uniwersalnych myśli dostępnych nam wszystkim i pozwolisz im zdominować swoją świadomość, oznacza to, że osiągnąłeś trzeci stopień – dotknąłeś nieskończoności i płyniesz z nią. Oto odrzucasz myśli przyziemne, nieustannie rozstrzygające i wciąż szukające uzasadnienia, a jednocześnie przyzywasz ich przeciwieństwo, pozwalające na spojrzenie na istotę rzeczy. Znajdujesz się na początku wszechrzeczy, czyli jednoczysz się z siłą i boską energią Kosmosu. Medytując, kontemplując i utożsamiając się z nieskończonością, z tym, co nie krępuje człowieka w żaden sposób, gdyż jest wszechpotęgą, znajdujesz się poza wymiarem ziemskiej świadomości.

Sięgnij swym umysłem najdalej, jak tylko potrafisz, pojmij i obejmij niebo, chmury, ziemię jako wytwory wyższej inteligencji, tej samej, która znajduje się w tobie. Zaczerpnąłeś z niej i napełniłeś się nią. Przy jej pomocy potęgują się twoje siły duchowe i doznania. Stajesz się doskonały, nieograniczony i wolny, jeżeli tylko pozwolisz sobie na to, by przebywać w tej strefie. Pozwalając płynąć tej niewyobrażalnej sile, rozszerzasz źródło twoich wewnętrznych przeżyć i doznań. Nie musisz tego rozumieć i analizować powodu, z którego sięgnąłeś tak daleko. Wierz tylko w całość i zjednocz ducha. Utwierdź swój potencjał i rzeczywiście rozszerz swoje życie. Wiedz bowiem, że nie są ważne problemy, które spotykasz na swojej drodze, ich skala i wielkość, gdyż i tak możesz przez nie przepłynąć. Możesz je przetrzymać, przeżyć i osiągnąć wspaniałe momenty w twoim życiu. Jeżeli osiągnąłeś ten poziom świadomości, jesteś gotowy do wspięcia się na szczebel czwarty.

Czwarty stopień mówi: sformułuj twierdzenie określające to, czym chcesz być, lub to, czego chcesz doświadczyć. Każde słowo wypowiadane w tym stanie świadomości, powtarzane raz za razem z przekonaniem, wiarygodnością i autorytetem, jest pozytywnym samoprogramowaniem się, a wsparte wizualizacją i myśleniem prekognicyjnym będzie niezawodnie zrealizowane. Jest to pewna zasada i prawo rządzące sferą stawania się i ziszczenia. To jest ten nasz dziewięćdziesięcioprocentowy potencjał – sprytnie zakamuflowany i ciągle nie dostrzegany rejon naszego umysłu, ukryty przed nami samymi z powodu ciągle jeszcze niskiego poziomu rozwoju ludzkiej świadomości.

A mędrcy i święci hinduscy mówią nam wyraźnie: „To, o czym myślimy, wyobrażamy sobie i marzymy, staje się i realizuje w naszym życiu, taką siłę posiada myśl...”. Do bardziej zaawansowanych duchowo skierowane są te oto słowa: „Umysł ma potencję tworzenia lub zaprzestania świata w mrug-nięciu oka”.

W tym ćwiczeniu znajdziesz ułożone dla ciebie twierdzenia i zapewnienia. Mają one być dla ciebie jedynie inspiracją. Proszę, naucz się swoich własnych. Powinieneś tak uczynić już po kilkakrotnym przeczytaniu tego ćwiczenia. Postaraj się przejść przez stopień czwarty sam, bez mojej pomocy. Przeczytaj resztę wiadomości i wykorzystaj je dla skonstruowania własnych pozytywnych twierdzeń i zapewnień. Jak często powinieneś wykonywać to ćwiczenie? Proponuję dwa razy dziennie, rano i wieczorem. Sesja może trwać około 20–30 minut. Przedstawiony tu materiał (jeśli zechcesz stosować się do wskazówek w nim zawartych) pociągnie za sobą transformację, przeistoczenie twojej świadomości i sposobów myślenia.

Oczywiście zmiany te nie zajdą w ciągu jednego dnia. Mogą przebiegać dość długo. Jest to procedura, której szybkość jest uzależniona od twoich zdolności, dyscypliny wewnętrznej oraz uwagi, jaką poświęciłeś przyswojeniu tego materiału. Uprzedzam, że będziesz miał ochotę uciąć sobie drzemkę. Spokojnie, nie ma w tym nic złego. Podczas snu zatrzymasz wszelkie dobra i korzyści. Głębiej zapadną też w twoją świadomość twierdzenia zawarte w tym ćwiczeniu. Znowu masz do czynienia z procesem, w którym twoje życie nie tylko odbuduje się, ale stanie się pełniejsze. Tak więc twoim celem powinno być osiągnięcie stanu świadomości między snem a rzeczywistością.

W tym stanie spowolnione zostają funkcje ciała, a twój umysł niemalże zapomina o wszystkich myślach. Dominuje stan głębokiej medytacji płynącej ze strumienia wewnętrznej wizji, którą kierujesz ty sam. Dzieje się to jakby w półśnie, prawie jak po przebudzeniu się z głębokiej poobiedniej drzemki. Z pewnością możesz osiągnąć ten stan świadomości przez ćwiczenia i praktykę, jeśli tylko taka będzie twoja wola. Podstawą tego ćwiczenia jest jednak to, byś zawsze pozostawał w pozycji siedzącej. Nigdy nie przybieraj pozycji leżącej, bo zaśniesz.

Przystąpmy teraz do praktyki. Pamiętaj o czterech stopniach, przez które musisz przejść. Kiedy już wytworzysz własne wizualizacje i wypełnisz je pożądanymi obrazami, przedmiotami, miejscami, zdarzeniami i sytuacjami, możesz zacząć ćwiczenie.

Usiądź w spokojnym, czystym miejscu swojego pokoju lub tam, gdzie czujesz się bezpiecznie, z dala od ludzi i zgiełku. Zastosuj się do sugestii ćwiczenia:

1. Odpręż się i rozluźnij.

2. Pozwól odejść.

3. Dosięgnij i płyń.

4. Przy użyciu wizualizacji i myślenia prekognicyjnego sformułuj twierdzenie określające to, czym chcesz być, lub to, czego chcesz doświadczyć.

ĆWICZENIE 1

Włącz relaksującą muzykę. Przeznacz na to ćwiczenie 40 minut.

Usiądź w umiarkowanie wygodnej pozycji, oprzyj obie stopy na podłodze, a dłonie ułóż na kolanach… Teraz przymknij oczy… Kręgosłup trzymaj w linii prostej… Wysuń głowę odrobinę do przodu… Rozluźnij się…

Rozluźnij stopy, łydki, kolana, uda, całe nogi… Rozluźnij mięśnie pleców, mięśnie ramion, rozluźnij dłonie, przeguby, łokcie… Rozluźnij całe ręce, aż do ramion… Rozluźnij mięśnie karku, szyi, rozluźnij mięśnie głowy, twarzy… Rozluźnij całe ciało…

Twoje myśli są przy tych słowach. Aby stać się całkowicie wolnym, pozwól odejść całemu napięciu, jakie się w tobie znajduje. Pozwól odejść wyczerpaniu, troskom… Po prostu pozwól temu odejść.

Pozwól odejść swoim obawom, wątpliwościom… Pozwól odejść wszystkim negatywnym myślom. Niech cię już nie gnębią. Pozwól im odejść.

Oddychaj głęboko, powoli, wolniej niż to zwykle czynisz… Pozwól odejść swoim udrękom, pośpiechowi, szaleństwu… Pozwól odpocząć wszystkim swoim mięśniom. Pozwól odejść napięciu w ramionach, karku, plecach i w twoich myślach… Pozwól odejść niepewnościom, obawom, problemom, oporom… Pozwól odejść twojemu wrogiemu nastawieniu. Pozwól odejść wszystkim negatywnym myślom, które są toksyczne dla twego umysłu…

Po prostu pozwól im odejść… Pozwól odejść wszystkim ograniczającym cię myślom… Tym, które powstrzymują cię od działania… Pozwól odejść poczuciu winy, niedocenianiu się, bezsilności, bezradności… Pozwól odejść przesadnej trosce o siebie, przesadnej samokrytyce… Pozwól odejść wszystkim negatywnym wyobrażeniom o sobie… Pozwól odejść wszystkim przeszkodom, wszelkim niepowodzeniom, konfliktom, poczuciu beznadziejności i znudzenia… Tylko pozwól odejść… Pozwól odejść...

Wyobraź sobie wodospad górski z krystalicznie czystą wodą… Podchodzisz do niego i zmywasz z siebie ograniczenia, negatywne myśli, które cię krępują… Cały nacisk, napięcie, niepotrzebne natężenia… Wszystko zmywasz...

Czujesz kojący strumień czystej wody… Twój umysł jest wolny… Nic ani nikt go nie osacza… Pozwól mu odejść… Twój umysł płynie… Twój umysł jest wolny… Płyniesz wolno, wolniutko, cicho… Jesteś spokojny, pełen zaufania… Twój umysł płynie przez ciche, pełne harmonii zatoki życia…

Zwolnij tempo, dając sobie czas na wizualizowanie tego, o czym czytasz.

A teraz pozwól swojemu umysłowi wznieść się wyżej i zobaczyć okiem wizji twoje skryte marzenia i cele…

Spokojnie poświęcasz teraz czas na obserwowanie wyraźnych, precyzyjnych detali. Widzisz kształt pożądanych przedmiotów… Dotykasz ich i czujesz rodzaj materiału, z którego są wykonane… To dokładnie to, o czym marzyłeś… Zbliżasz się, dotykając ich dłonią… Powoli zaczynasz czuć zapach tego przedmiotu… Widzisz jego barwę…Spędzasz tu tyle czasu, ile potrzebujesz, by zobaczyć to, czego naprawdę chcesz…

Teraz już wiesz – to, co zobaczyłeś, jest tym, co zawsze chciałeś mieć…

A teraz jeszcze wolniej – potrzebujesz czasu na zagłębienie się w medytacji.

Powoli oddalasz się od tego magicznego obrazu i miejsca. Widzisz, że ten zwizualizowany przedmiot… lub być może sytuacja… lub miejsce, w którym pragniesz się znaleźć, zaczyna otaczać ogromna radosna bańka mydlana, która przesuwa się na bok…

Ty płyniesz dalej, przez ogromne, nieograniczone, przejrzyste niebo… Niebo z orzeźwiającym, krystalicznie czystym powietrzem… Niekończące się niebieskie niebo z widoczną niezmiernie daleko białą pianą chmur… Twój umysł podobny jest teraz do chmury, nieskazitelnie czystej, białej, sunącej… płynącej… żeglującej w nieskończoność przez piękne niebieskie niebo… Nie jesteś już niczym ograniczony… Nie jesteś zamknięty w potrzasku swego ciała i kości… Twój umysł jest nieskończenie wielki, nieograniczony, czysty, wolny… Płynie…

Jesteś częścią tej wizji, której się poddałeś… Ta sama siła, która panuje nad Wszechświatem, słońcem, chmurami, niebem, jest w tobie… Wpływasz teraz do jej centrum, do samego jej jądra… To niesamowite uczucie. To potęga i piękno… Ty już wiesz, że ta siła jest doskonała, że będzie cię zawsze utrzymywać w dobrej kondycji fizycznej i psychicznej, że nie zawiedziesz się na niej. Już jesteś tego pewien. Teraz pozwól tej potędze i sile zanurzyć się w twojej świadomości. Powoli zacznij otwierać swój umysł na jej dobroczynny wpływ, tak jakbyś otwierał drzwi lub odsłaniał zasłony pokoju wypełnionego zaledwie mrokiem. A wtedy światło słoneczne wedrze się do wnętrza potężnym blaskiem, oświetlając każdy zakamarek.

Pozwól tej nieograniczonej sile wpłynąć w każdą szczelinę serca, umysłu i ciała, aż cię ogarnie, napełni i wchłonie… Twój umysł nadal płynie po pięknym jasnym niebie, ponad lądami i oceanami… Jesteś częścią, nieodłącznym elementem nieograniczonego i nieskończonego piękna siły świata… Jesteś doskonały. Bez uwięzi. Bez zobowiązań. Nieograniczony i silny… Jesteś podobny do siły, która jest w tobie, która cię napełnia… Nie próbuj zrozumieć. Nie próbuj wątpić w to, co przeżywasz… Nie opieraj się. Zaakceptuj to.

Bądź pewien, że ta siła, doskonała i nieograniczona, jest w tobie. Jest twoja… Jest tobą. Już nie jesteś zamknięty w ciele. Jesteś teraz doskonały, nieograniczony i potężny. Tak, to jesteś ty. A teraz pozwól tej potędze wniknąć w twoje życie. Dzięki temu będzie ono radosne, obfite, doskonałe i nieorganiczne. Twoje życie odzwierciedli tę siłę w tobie. Twoje życie stanie się wspaniałe, wolne, wypełnione miłością, przygodą i szczęściem… Twoje życie odzwierciedla twoją wewnętrzną świadomość. Może ono być wolne, doskonałe, nieskończone w sile i inteligencji…

Teraz pozwól swojemu umysłowi płynąć pomiędzy myślami o pięknie, spokoju, szczęściu, radości, dobroci, doskonałości… Od tego momentu już wiesz, że te myśli są twoje, są tobą. Powoli, bardzo powoli zaczynasz powracać do swej codziennej świadomości, do swoich codziennych myśli… Przestajesz płynąć.

Twój umysł i twoje myśli powracają do codziennych torów, ale nadal będziesz odczuwał siłę i jej esencję znajdujące się w tobie. Będzie to pozytywna siła. Twoje życie będzie napełnione spokojem, pełne ufności, celowości i pewności siebie. Będzie bardzo pozytywne. Odczujesz przypływ energii, entuzjazmu, wiary, radości i nadziei. Podejmij swoją normalną świadomość, ożywioną, odświeżoną i odnowioną. Będziesz czuł się zupełnie inaczej – niecierpliwy i pełen energii. Będziesz chciał jak najszybciej wejść ponownie w życie i podjąć aktywne działania.

Teraz przeciągnij się… Zaczerpnij powietrza, oddychaj głęboko… Uśmiechnij się i nabierz wigoru.

Opisane powyżej ćwiczenie może być wykonywane w dowolnym czasie. Może zawierać inne elementy, dodane przez ciebie. Po kilkakrotnym przeczytaniu będziesz w stanie przejść przez ten proces w każdym momencie, który uznasz za odpowiedni, i w dowolnym miejscu.

Najważniejsze jest to, żebyś praktykował te ćwiczenia. Praktyka rozszerza użyteczność twojego umysłu i pomoże ci stać się tym, kim naprawdę jesteś. Zatem życzę ci owocnej pracy nad sobą.

III Twój wyjątkowy dar

W tym rozdziale: Wiara i jej potencjał • Sposób na selekcję myśli • Relaksacja i medytacja • Metoda na uwolnienie się od „samotroski”

Wiara i jej potencjał

„Według wiary waszej niech wam się stanie.”

(Ewangelia św. Mateusza 9, 29)

Być może to pomijasz i zupełnie nie bierzesz pod uwagę w twoim odbiorze świata zewnętrznego energii, jaka czynnie oddziałuje na ciebie od wewnątrz. Moim zdaniem powinieneś jednak przyjąć niezaprzeczalny fakt, iż wiara ma ogromny wpływ na nasze życie. Wiedz, że Bóg, siła wyższa i energia kosmiczna – w jakiekolwiek pojęcie chcesz to ująć – wspierają ciebie i twój umysł. Bądź pewien, że odkrywając wręcz zdumiewającą skuteczność, jaką niesie ze sobą filozofia niewiary w przegraną, coraz skuteczniej będziesz stosował siłę pozytywnego myślenia we wszystkich swoich poczynaniach, w każdej dziedzinie życia.

„Pan obroną mego życia, będę pełen ufności.”

(Księga Psalmów 27, 1, 3)

Niech pokrzepią cię te wspaniałe słowa. Kiedy zaczynasz dowolne przedsięwzięcie, twoja wiara jest jedyną, naprawdę jedyną rzeczą, która może ci zapewnić powodzenie. Powinieneś to zrozumieć. Naucz się wierzyć, bo to naprawdę kluczowa kwestia. To podstawowy czynnik wiodący do powodzenia w jakimkolwiek przedsięwzięciu. Spodziewając się najlepszego, odbezpieczasz w swoim umyśle siłę magiczną, a ona na mocy prawa przyciągania kieruje do ciebie to, co naprawdę jest najlepsze. Jeżeli zaś widzisz najgorsze i oczekujesz tego, w swoim umyśle uruchamiasz siłę, która przekreśla twoją pomyślność.

Ciągle jeszcze nie jesteś tego świadomy, ale to właśnie w tym momencie wychodzi na światło dzienne wspomniany już wcześniej ukryty potencjał niewykorzystanych 90% zasobów twojego mózgu. Świadomie kontrolowany i nawigowany przez twój umysł proces przekształcania wizji w wyłącznie pozytywne doświadczenia życiowe jest tą ciągle niepojętą i skrzętnie w nas ukrytą tajemnicą. Dziś nadszedł czas, abyś to zrozumiał i przebudził się, odkrywając głęboko w tobie tkwiący potencjał wartości sprawczej.

Postaraj się zrozumieć tu i teraz, jak zdumiewający jest fakt, iż twoje niezachwiane wyczekiwanie najlepszego odbezpiecza w tobie siły, dzięki którym materializuje się wszystko co najlepsze.

„Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy.”

(Ewangelia św. Marka 9, 23)

Warto, abyś w cichych zakątkach swego serca i duszy zawarł z Bogiem pakt złożony z ufności, wiary i miłości. Przyjmując taką strategię, będziesz mógł oczekiwać w swoim życiu tego, co najlepsze. Kiedy spodziewasz się najlepszego, a nie najgorszego, od razu wszystko zaczyna wyglądać lepiej. Dzieje się tak, ponieważ odrzucasz zwątpienie i całym sobą, całą duszą jesteś w stanie poświęcić się nowemu przedsięwzięciu. Zauważ, że jeżeli staniesz naprzeciwko problemu w pełnym skupieniu, jeżeli podejdziesz do niego jako zintegrowana jednostka, problem ten, będący przejawem dezintegracji, zostanie usunięty.

Zacznij spodziewać się w swoim życiu tego, co najlepsze – a równolegle wkładaj całą swoją istotę i serce w to, co chcesz uzyskać i osiągnąć. Porażki i niepowodzenia są spowodowane tym, że ludzie nie angażują się w to, co robią, i nie są oddani temu w stu procentach. Powiedz mi zupełnie szczerze, jak możesz uzyskać pomyślne rezultaty w czymś, w co jesteś zaangażowany tylko częściowo. To po prostu nie jest możliwe.

Klucz do sukcesu w jakimkolwiek rejonie twojego życia leży w twojej swobodnej, zrelaksowanej, naznaczonej pasją postawie, ale także w całościowym zaangażowaniu i oddaniu się pracy, jakiej ów sukces wymaga. Ujmę to inaczej: daj z siebie całe sto procent wysiłku, poświęć całego siebie.

Prawa natury i życie nie odmówią osobie, która używa takiego potencjału energetycznego. Bądź tego pewien. Podana tu metoda jest znana od dawna i brzmi następująco: „Przerzuć swoje serce i wiarę jako zwycięzca na drugą stronę problemu twoich trudności w kierunku sukcesu, wspomagaj pozytywną afirmacją przechodzenie przez każdą barykadę, zaporę, jaką napotkasz na drodze. A umysł wypełniony taką właśnie wiarą wprowadzi cię do bram zwycięstwa”.

Duchowy mistrz Indii Swami Śivananda odkrywa przed nami prawdę dotyczącą roli świadomości w osiągnięciu sukcesu i mówi: „Podświadome, wewnętrzne superświadome, zewnętrzne świadome myśli muszą być przekonane”.

Z badań wynika, że podświadomość może być zmodyfikowana, a z planu świadomości możesz dość łatwo wejść w rejon podświadomości, choćby przez takie techniki jak wstępna relaksacja w jodze lub hipnoza.

Obrazy trwale zakodowane w podświadomości mogą być niedobre i niekorzystne dla twojego normalnego i prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie. Lecz przy pomocy prawdziwie zaawansowanego, duchowo rozwiniętego terapeuty, z wysokim stopniem etyki terapeutycznej, moralnej i osobistej, mogą być zmienione z negatywnych na te dobre i pozytywne. Wiedz o tym, że nawet ty sam, jeśli zaczniesz przemawiać do swojej podświadomości przekonująco i w sposób zdecydowany, po pewnym czasie ją przekonasz. Wtedy twoja podświadomość zacznie odsyłać ci tę samą prawdę, informując, że nie ma takich trudności, jakich nie mógłbyś przezwyciężyć przy pomocy wiary w Boga. Zapamiętaj, że sukces należy do ciebie, jeżeli całym sobą go pragniesz, jeżeli naprawdę go chcesz. Wybór należy do ciebie.

Sposób na selekcję myśli

Czy kiedykolwiek myślałeś o tym, że twój umysł jest przeciążony nadmiernym wysiłkiem, zbyt dużą ilością myśli? Być może czułeś, że jesteś uwięziony, a twoim więzieniem są obowiązki, odpowiedzialność, opiekuńczość, sprawy rodzinne, znudzenie i zniechęcenie. Możliwe też, że miałeś odczucie, iż jesteś wykorzystywany, poddany stresom, obawom i lękom o rzeczy, które mogą się wydarzyć lub – dla odmiany – na pewno nigdy się nie wydarzą.

Tak, jest to przeciągający się bolesny nastrój napierający, uporczywy i wysysający z ciebie wszelką energię, odbierający ci siły i negatywnie wpływający na twoją codzienną aktywność. Gdy znajdujesz siebie mówiącego: „Wygląda na to, że utknąłem w jednym punkcie, nie mogę ruszyć z miejsca, po prostu mam za dużo rozmaitych rzeczy na głowie”, masz do czynienia z sygnałem wysyłanym przez twój organizm, który jest nadmiernie przeciążony i wkrótce znajdzie się w sytuacji bez wyjścia.

Pomyśl przez chwilę o tym, ile rzeczy masz na swojej głowie, o ilu sprawach myślisz jednocześnie. Przecież to oczywiste, że tak naprawdę chodzi tylko jedną sprawę – twój umysł jest selektywny, nie myśli wielokierunkowo, nie podąża wieloma kanałami równocześnie. Niemożliwe jest myślenie o wielu sprawach naraz. Poświęcasz uwagę tylko jednej kwestii, reszta odłożona oczekuje. Jeśli opanowałeś sztukę zapamiętywania, kolejno je przywołujesz. Z tym że jedna z twoich myśli ma negatywną, dręczącą, namolną postać. Nieistotne, co jest jej przedmiotem. Może to być myśl o zmęczeniu, o przykrościach i doznanych troskach, o przygnębieniu, zniechęceniu, czarnowidztwie, może to być poczucie beznadziejności i niecelowości wysiłków, może to gniew i nienawiść na coś lub na kogoś. Każda z tych mrocznych myśli jest źródłem przemęczenia i bólu w ludzkim umyśle. Każda z nich przebija się na powierzchnię, by zapanować nad innymi myślami i objąć w posiadanie twój intelekt.

Skoro tak naprawdę możesz mieć w swoim umyśle tylko jedną myśl, to znaczy, że posiadasz jeden z najwspanialszych darów: zdolność i zarazem możliwość wyboru swoich myśli. Możesz odrzucić to, co jest nieprzydatnym balastem, co cię hamuje i niewoli, a na miejsce usuniętych śmieci wprowadzić myślenie pozytywne – zawsze i o wszystkim.

Ze wszystkich żyjących istot tylko ludzie dostali ten wspaniały dar. Tylko ludzie mają możliwość wyboru swych myśli. Wieloryb nie ma takiej możliwości. Wszystko, co wie, sprowadza się do jego reakcji w sytuacjach typowych, a także podporządkowania się instynktom. Koń nie ma woli ani siły wyboru swych myśli. Koń wie jedynie, jak być koniem. Ty natomiast, istota ludzka, masz radosne i wspaniałe dziedzictwo. Oceniając je obiektywnie, trzeba powiedzieć, że jest ono warte więcej niż największe bogactwa świata, więcej niż twoje talenty, niż twoje wrodzone fizyczne cechy. Ty po prostu myślisz.

Bolesny jest fakt, że wpływowe siły mają umiejętność okradania cię z tego cudownego daru, wypaczania jego znaczenia i osłabiania jego oddziaływania. Najbardziej bezlitosnymi siłami są negatywne postawy wobec otoczenia. To prawdziwi mordercy, chyba najwięksi, jacy kiedykolwiek istnieli. Gdy chciwość, zazdrość, zawiść, krytykanctwo, poczucie niższości, lęk, zwątpienie i pesymizm zostają zasiane w twoich myślach, rozrastają się jak chwasty, plenią się niczym perz, by odebrać ci wolność i możliwość wyselekcjonowania jednej, tej najwłaściwszej myśli. Przecież tylko w ten sposób możesz zrobić użytek ze swej woli i wybrać swoją drogę życiową, tymczasem one chcą podporządkować sobie ciebie i zepchnąć cię na manowce. Czy nie byłoby wspaniale, gdybyś to ty sam świadomie dokonywał wyborów myśli? Byłbyś w stanie skierować swoje życie na tory sukcesu. Mógłbyś otaczać się przyjaznymi ludźmi lub, jeżeli takie byłoby twoje pragnienie, osiągnąć bogactwo – wybór należałby do ciebie.

Nie musisz tego rozpaczliwie szukać, nie musisz poddawać się podpowiedziom. Odpowiedź jest w tobie. To w twoim wnętrzu ukryte są te myśli i niesamowicie precyzyjny komputer, który dokonuje ich wyboru dzień po dniu, oszacowuje je i kieruje do realizacji. W ten sposób programuje i kształtuje twoje życie. Wszyscy ludzie mają ten dar wartościowania. Ty też. Większość z nas poszukuje czegoś daleko, bo nie wie, że ma to blisko, w swoim wnętrzu.

Pozory przesłaniają zdrowe, racjonalne myślenie, więc ludzie uczestniczą w rozmaitych kursach i prelekcjach, czytają książki, szukają dowodów, mierzą i ważą, zastanawiają się, jaką wartość nadać słowom, rozpraszają się na błahych i nieważnych szczegółach, gubią się w teoriach, aż po pewnym czasie zapominają, co ich zmuszało do poszukiwania na zewnątrz tego, co było ukryte wewnątrz nich samych.

Dość ciekawie i adekwatnie ujmują to problematyczne zagadnienie mistyczni filozofowie Leszek Weres i Rafał T. Prinke w książce pt. Mandala życia:

„Chrześcijaństwo w pierwszej, antycznej fazie swych dziejów dawało jeszcze człowiekowi możność wglądu w oba aspekty jego duchowego kosmosu (rozumienie Chrystusa jako sol spiritualis, gnoza aleksandryjska i antyczny manicheizm).

A w okresie średniowiecza człowiek europejski ślepnie na ducha przyrody, w doświadczeniu mistycznym zachowując wgląd jedynie w sferę swej duchowości indywidualnej.

Na przełomie średniowiecza i renesansu obserwujemy świt nowej epoki w dziejach stosunku świadomego podmiotu do obu obiektywnych światów, w jakich żyje. Z jednej strony widzimy stopniowy zmierzch postawy introwertycznej, z drugiej proces pełnej ekstrawertyzacji zainteresowań człowieka, wyrażający się w całkowitym odwróceniu się od obiektywnego świata wewnętrznego i wyłącznym zajęciu się badaniem świata zewnętrznego, co dało początek rozwojowi nowożytnej i nowoczesnej nauki i techniki”.

Ludzie oddalili się niepotrzebnie i bez powodu od tego, czego najbardziej potrzebują i pragną.

Jeżeli przedstawiony tu opis pasuje do ciebie, jeśli potwierdza twój stan zagubienia i nieumiejętności poradzenia sobie z dążeniem do celu lub jego znalezieniem, mam dla ciebie następującą propozycję: przestań się rozglądać i wypatrywać czegoś na zewnątrz. Skoncentruj się na swoim wnętrzu. Tak, to ty sam masz w sobie całą wiedzę, mądrość i siłę. Ta wszechobecna kosmiczna inteligencja jest wewnątrz ciebie. Umożliwia ci ona życie szczęśliwe, pełne sukcesu i powodzenia – życie pełnią życia.

Naukowcy – osoby rozwinięte intelektualnie i zajęte rozmyślaniami – dowiedli, iż ludzie generalnie nie myślą. Wiadomo, że całkowite wyłączenie mózgu nie jest możliwe. Chodzi mi o to, że ludzie nie myślą tak, jak powinni, czyli nie kierują swej psychicznej aktywności do wewnątrz, ku sobie, po to, by rozbudzić i spotęgować drzemiące w nich siłę i inteligencję. Nie potrafią kontrolować swych umysłów i wybierać spośród myśli tych, które mogą doprowadzić ich do nadziei, ziszczenia marzeń i do celu. Nie używają swego wspaniałego daru selekcji myśli. Natomiast nierzadko reagują emocjonalnie oraz niestety negatywnie na tzw. rzeczywistość i rolę, jaką w niej odgrywają. Kiedy te negatywne myśli zaczną się gromadzić i tworzyć zbiór, życie staje się wyłącznie negatywnym doświadczeniem, które prowadzi do negowania siebie i innych.

Za chwilę przedstawię ci łatwą metodę na dokonywanie selekcji myśli i odsiewanie niepotrzebnego balastu, którym jesteś obciążony. Przy okazji proszę cię, abyś nie traktował ludzi jako wyłącznie pozytywnych albo wyłącznie negatywnych. Ten skrót myślowy powinieneś w całości odrzucić. Nie ma nic takiego jak negatywna osoba. Wprawdzie istnieją negatywni myśliciele, ale nie negatywni ludzie. Tak naprawdę wszyscy ludzie są pozytywni.

Za przykład ilustrujący ten stan rzeczy może posłużyć fakt, iż jądro i rdzeń twojej istoty są pozytywne, twoja wewnętrzna substancja, która jest częścią i odbiciem Wszechświata, z natury pozostaje pozytywna. Ta wewnętrzna substancja, która jest istotą twojej egzystencji, jest ze wszech miar dobra. Powinieneś jedynie nauczyć się kierować do tego centrum perfekcji i pozytywnej energii, którą masz w sobie. Musisz również nauczyć się z niej korzystać. Możesz być pewien, że wówczas zaprzestaniesz wynajdowania, odszukiwania i prób zrozumienia tego, co powinno być twoją najważniejszą myślą. Zrozumiesz, że masz to w sobie. To wyłącznie twój intelekt i myślenie podczas codziennych zajęć. Postaraj się zdobyć kontrolę nad tym procesem. W przeciwnym razie zostaniesz wprowadzony w błąd i przestaniesz podążać we właściwym kierunku. Wystarczy, że wytężysz swoją uwagę i będziesz pracował nad tym, aby móc kierować intelektem i swoimi myślami.

Teraz, właśnie w tym momencie, zaakceptuj to, kim jesteś, i bądź tego świadom. Jesteś pozytywnym centrum świadomości, doskonałego i niczym nieograniczonego życia. Masz świadomość swego istnienia. Jesteś punktem w oceanie życia…

Relaksacja i medytacja

A teraz obudź się z letargu, zwracając się ku tej prawdzie i przyswajając ją jako fakt. Przestań patrzeć w dal czy gdziekolwiek, lecz skup się wyłącznie na swoim wnętrzu. Twoim jedynym zobowiązaniem jest uwolnienie tej potężnej siły ukrytej wewnątrz ciebie. Twoją jedyną powinnością jest strzeżenie tej siły przed negatywnymi wpływami i myślami rodzącymi się w twojej imaginacji. A oto sposób: wytrenuj i wyćwicz swój umysł w selekcji myśli, które do niego napływają. Pamiętaj tylko o tym, że twój umysł jest pod potężnym wpływem obrazów, jakie wytwarza, i sposobu, w jaki je konstruuje. By móc zasiać w nim pozytywne i konstruktywne obrazy, musimy zacząć od wyciszenia się i medytacji.

ĆWICZENIE 2

A teraz włącz relaksującą muzykę. Powoli przeczytaj poniższy tekst. Potrzebujesz na to około 15 minut.

Usiądź w wygodnej pozycji z rękoma złożonymi na kolanach. Uwolnij ze swego umysłu wszystkie myśli. Odsuń zmęczenie i troski…

Teraz umieść w nim ten obraz: stoisz na drodze, na której w niewielkiej odległości od ciebie jest umieszczona duża tablica, billboard. A w niej jak w lustrze odbite są wszystkie twoje myśli…

Droga nieco dalej rozwidla się i idzie w dwu kierunkach. Jeden biegnie w ciemną, mocno zadrzewioną okolicę i kończy się kawałek przed niewielkim pagórkiem. Za nim znajduje się uskok, bezdenna przepaść…

To właśnie tam skierujesz negatywne myśli, które wniknęły do twego umysłu.

Natomiast myśli pozytywne kierujesz na tę drogę, która zbiega łagodnie do wspaniałej doliny, wypełnionej zielenią i kwiatami, gdzie łąki pachną świeżo skoszoną trawą, a kwiaty dają upajającą woń…

Dolina ta jest zalana światłem słonecznym, pachnie olejkami eterycznymi, a znajdują się na niej wszystkie jasne myśli i wyobrażenia…

Tam właśnie wysłałeś pozytywne myśli. Tą drogą poszły…

Pozwól sobie na zatrzymanie się nad tym obrazem tak długo, jak tylko zachcesz…

Tu właśnie zaczniesz rozbudzać poczucie świadomości i pewności siebie, które wypływają z twej prawdziwej istoty, pozytywnej energii życia, którą masz i która od zawsze w tobie spoczywała …

Czujesz pełnię energii i radość życia…

Im częściej będziesz praktykował to ćwiczenie, tym bardziej będzie ci się ono udawało i tym łatwiej będzie ci stworzyć obraz rozwidlonej drogi wiodącej w dwu różnych kierunkach – w stronę rozświetlonej doliny lub w stronę przepaści. Negatywne myśli próbujące zakłócić twój proces myślowy będą kierowane w stronę cienistej drogi, natomiast myśli pozytywne zatrzymywane w zielonej, pachnącej dolinie – czyli będą zmierzały w stronę twej prawdziwej natury.

Pamiętaj, że twoje życie jest ciągłą bitwą, a największym wrogiem jesteś dla siebie ty sam. Bitwa odbywa się w tobie, wewnątrz. Jesteś poddawany ciągłym testom na planie swojego umysłu. Wybory i decyzje świadczą o twojej inteligentnej percepcji i zrozumieniu zaistniałych sytuacji i wydarzeń. Są również dowodem na to, że zdajesz sobie sprawę, iż to, co jest dla ciebie dobre, pozytywne, co akceptujesz z uwagi na twój status moralny i zasób wiedzy, jest też właściwe i dobre dla innych ludzi.

Jednak może być tak, że w głębi siebie i swego jestestwa wiesz i czujesz, że to, co robisz, jest sprzeczne z właściwym kierunkiem i bolesne nie tylko dla ciebie, ale i dla otaczających cię bliskich i obcych ludzi, lecz jakby na przekór sobie robisz to nadal. Wystarczy odrobina szczerości w stosunku do samego siebie, bycie prawdziwym i niezakłamanym wobec siebie. Czy potrafisz to z siebie wydobyć? Ponawiam pytanie: czy potrafisz? Jeżeli nie, zacznij od teraz. Nie marnuj już więcej czasu, bo lekcji życia nikt za ciebie nie odrobi. Nawet najlepiej płatny osobisty nauczyciel nie jest w stanie nic uczynić, jeśli ty nie zadziałasz!

Ale jeżeli potrafisz być sobą, chcesz tego świadomie i całym sobą do tego dążysz, bardzo szybko będziesz mieć problem z głowy. Zrób w umyśle segregację – białe do białego, czarne do czarnego. W ten sposób osiągniesz prawdziwego i naturalnego siebie, takiego, jaki naprawdę jesteś.

Podsumowując nasze istnienie jako istoty ludzkiej – każdy z nas jest aktorem na scenie życia i dokonuje wyboru roli. Albo decyduje się być tym szczerym i prawdziwym człowiekiem, z uśmiechem i radością nastawionym do życia, z którym inni chętnie przebywają i rozmawiają, bo widzą i odczuwają, jak wielkim skarbem osobistym jest bycie sobą aż do przysłowiowego bólu, albo decyduje się być zakłamanym i obłudnym, negatywnie nastawionym nie tylko wobec innych, ale niestety – co jest najbardziej bolesne – także wobec samego siebie.

Porzućmy zakłamanie i nasz narodowy smutek, narzekanie i niezadowolenie. Spróbujmy wyjść z hipnozy, z tego przedziwnego stanu odrętwienia i negatywnej wizji swego życia. Nadszedł czas na zmiany. Od tej chwili zaakceptuj każdy moment. Zacznij przyjmować wszystko z optymizmem, radością, uśmiechem, szacunkiem do drugiego człowieka, a przede wszystkim – z wiarą w jasną przyszłość.

Wytwarzając ten rodzaj psychicznej wibracji i energii, nawet gdyby początkowo było to nieco sztuczne, zaczniesz zmieniać swoje życie, przyciągniesz to, co najlepsze. Rozumiesz, prawda?

Dowiedziono przez szereg badań naukowo-duchowych, iż przeżywamy dokładnie to, co nasz umysł wcześniej wytworzył, lecz z racji niskiej świadomości nie jesteśmy w stanie świadomie tego pojąć. A to niezaprzeczalny fakt. Zastanów się, co wybierasz, jak chcesz żyć. Wtedy sposób na segregację twoich negatywnych myśli, dzięki głęboko zaakceptowanemu, naturalnemu zachowaniu się i pozytywnemu wyborowi formatu myślowego, sam do ciebie przyjdzie. Im częściej będziesz praktykował taką właśnie postawę życiową, tym łatwiej będzie ci ona przychodzić i bardziej będzie ci się udawała, a twoje życie zmieni się w promienne i radosne doświadczenie. Negatywne myśli, które będą próbowały zmącić twój umysł, dzięki twojemu klarownemu i zdecydowanemu wyborowi będą kierowane na właściwą stronę barykady twojej wewnętrznej walki o lepszego siebie. A ty po której stronie chcesz stanąć, a po której tak naprawdę stoisz teraz?

Stojąc w obliczu oceny i decyzji, możesz sam siebie zapytać, jakie różnice dzielą myślenie pozytywne i negatywne? Jest ich wiele, lecz istnieje bardzo stara formuła, którą możesz stosować, by łatwo dokonać tego rozróżnienia. Wszystkie pozytywne myśli wywodzą się z życiowej waleczności i dzielności, z nadziei i miłości, natomiast myśli negatywne, bez względu na to, w jakich przejawiają się formach, pochodzą z lęku, nienawiści i wątpliwości. Bądź bardzo ostrożny, bo lęk, nienawiść i wątpliwości przybierają niekiedy postać tak zwanej obiektywnej rzeczywistości, stroją się w rozmaite kamuflujące kostiumy, byleby tylko wedrzeć się do twojej świadomości i ukryć się w nurcie pozytywnej energii życiowej. Są to bardzo podstępne i zwodnicze istoty – kiedy tylko dobrze się ukryją, zaczynają swoją destrukcyjną działalność, zaciemniają obrazy, zmieniają fakty, przekręcają, niszczą i wyrzucają z twego umysłu, z mózgu, z komórek nerwowych to, co stanowi istotę całej zgromadzonej energii życiowej.

Radują się, gdy spotykają się w jakimś zakamarku i mogą wspólnie ponarzekać na twoje wyczerpanie. Jednym z ich ulubionych sposobów, by bez przeszkód żerować na twoim umyśle, jest wkroczenie w twoją osobę z pełną pompą i paradą pod przykrywką twoich najlepszych rzeczników i strażników twojej niezależności, dobrego życia, bezpieczeństwa i osobistych zainteresowań.

Metoda na uwolnienie się od „samotroski”

Jeśli jednak zedrzesz maskę z takiego potwora, którego nazywam „samotroską”, ukazuje on swoje prawdziwe oblicze – podobnie jak wampiry żyje z gnębienia ciebie, odbiera radość i chęć do życia, wysysa twoją pozytywną energię. A przecież to zaledwie jeden z chwastów, które się w tobie plenią. Obawa, zwątpienie i niemoc biorą tego małego szubrawca za ręce i przechodzą przez bramę twojego umysłu. Następnie rozpoczynają swoje podszepty, łudzenie i przeciwstawianie się tobie wtedy, gdy sięgasz po wyższe cele. Mówią: nie pozwól się wykorzystywać, walcz o siebie, nie bądź bezczynny i bezradny. Mówią jak twoi obrońcy i pomocnicy. A ty wierzysz tym przebiegłym krętaczom, bo zawsze znajdują powody, by się w tobie pojawić, zawsze ich obecność znajduje uzasadnienie, są dla ciebie oczekiwanymi i mile widzianymi gośćmi. Wydaje ci się, że ich obecność jest korzystna dla ciebie i dla twoich interesów. Sprawdźmy więc, co dzieje się, gdy tak zwana „samotroska” okupuje twój umysł i swoimi mackami sięga do niemal każdej twojej myśli i każdego twego czynu. Niewątpliwie ten stwór jest potomkiem obawy, lęku i zwątpienia. Potrafi żywić się twoim niepokojem i zdeformowaną samoobroną. W skali globalnej może doprowadzić ludzkość do zamętu i popłochu. „Samotroska”, która naśladuje twój instynkt samozachowawczy, jest przyczyną większości nieprzyjemnych odczuć emocjonalnych, które można spotkać w kontaktach międzyludzkich.

Poświęć chwilę na przypomnienie sobie najświeższych doświadczeń z innymi ludźmi. Otóż to „samotroska” powodowała, że nieustannie byłeś zdenerwowany, poirytowany bez widocznej przyczyny, przewrażliwiony, wyprowadzony z równowagi (ponieważ, jak twierdzisz, ten, któremu ufałeś, nie zwrócił ci pożyczonej książki), to „samotroska” podsunęła ci wizję, w której tracisz ulubioną rzecz. Albo na wyższym szczeblu: pokłóciłeś się ze swoją dziewczyną o głupstwo. Z obawy, że jeśli ustąpisz, wkrótce „wejdzie ci na głowę”, zacząłeś bronić swego egoistycznego punktu widzenia, nie zwracając uwagi na to, ile bólu sprawiasz ukochanej.

A teraz na najwyższym szczeblu: ileż to razy chodzisz podirytowany, naburmuszony, zły, gotowy podjąć każdą sprzeczkę nawet z nieznajomymi, byle tylko udowodnić swoje racje. W spotkaniach i potyczkach z innymi, czy to w domu, w pracy czy na ulicy, „samotroska” ukazuje jakieś sprytne żądanie, podsuwa nieuzasadnione roszczenia, wślizguje się do twego umysłu i zaczyna szarpać struny twoich myśli i reakcji. Powoli pewnie zaczynasz dostrzegać myśl przewodnią tych wywodów: kontrolując swoje emocje, jesteś w stanie ominąć wiele problemów, jakie niesie ze sobą życie codzienne.

Dbając o siebie nadmiernie i egoistycznie, coraz bardziej zapominamy o potrzebach innych. Widząc jedynie własne interesy, coraz bardziej degradujemy naszą świadomość i współodpowiedzialność za zbiorowość.

Duchowa filozofia hinduizmu podsumowuje to w bardzo prosty sposób: „Twoje ego nie jest pod kontrolą, powodują i rządzą tobą zmysły, twój umysł nie kontroluje zmysłów i nie jest na kierowniczym stanowisku, a twoje życie jest jak mała żaglówka szarpana ogromnym sztormem i wiatrem niekontrolowanych emocji, płynie bez zrozumienia kierunku i celowości po oceanie życia”.

A teraz powiedz, czy zamierzasz być nadal w tym niespokojnym miejscu, czy raczej chcesz posłuchać wskazówek radaru instynktu i wpłynąć na spokojne wody? Wybór należy do ciebie.

Jeśli przeanalizujemy cały katalog nieprzyjemnych odczuć i doznań, śmiało możemy stwierdzić, że ich podłożem jest troska o siebie. Najpewniej chodzi o zwrócenie na siebie uwagi, pozyskanie wzruszenia i przywiązanie do siebie drugiej osoby.

Zazdrość i zawiść są spowodowane przede wszystkim troską o siebie.

Niepewność zaczyna się wtedy, gdy zaczynasz troszczyć się o to, co może wydarzyć się w przyszłości. Wstydliwość i poczucie niższości i braku wartości wypływają z tego, co myślą o tobie inni. Zatem czy istnieje sposób na kontrolowanie owej „samotroski”? Ależ oczywiście, istnieje taki sposób! Wystarczy przyjrzeć się ludziom, którzy w jakiś sposób przemogli się i opanowali problem „samotroski”. Ta grupa ludzi nazywana jest menedżerami. To wspaniali przywódcy, dyrektorzy i kierownicy, eksperci mass mediów. Opanowali oni sztukę przebywania, współpracy i postępowania z innymi ludźmi.

O co chodzi? Generalnie o to, że właśnie oni przejawiają więcej troski o odczucia innych aniżeli o swoje własne.

Jeżeli zatem szukasz formuły, która pomoże ci zostać przywódcą, oto ona: w zależności od stopnia, w jakim przeistoczysz „samotroskę” w troskę o innych, taki będzie twój sukces. Tylko w tym wypadku będziesz w stanie zyskać przychylne reakcje ludzi. Aby to osiągnąć, musisz zaakceptować siebie dokładnie takim, jakim jesteś teraz, w tym momencie. Wtedy uwierzysz w swoje talenty i zdolności, zaczniesz funkcjonować jako ludzka istota bez układów, łask, przychylności, folgowania twoim słabostkom i dogadzania przez innych.

To znaczy, że powinieneś uważnie strzec swoich myśli i akceptować je jako materiał do wewnętrznego dialogu. Jednak zapraszaj do niego tylko dwóch prawdziwych przyjaciół: wiarę i miłość. Z tego rodzą się utylitarne zachowania: dyrektor jest w stanie przyjąć ostre słowa krytyki, pracownik, który został zwolniony z posady, nie zrzuca winy na innych, ale zastanawia się nad tym, jak nie popełnić podobnych błędów w przyszłości i podnieść swoje kwalifikacje.

Partner, który w małżeństwie jest zainteresowany szczęściem współmałżonka, nie szuka usprawiedliwienia dla realizacji swych egoistycznych racji. Wszyscy ludzie mogą kierować życiem innych i ich inspirować.

Mam nadzieję, że sugerowane tutaj obrazy pomogą ci być właśnie takim, jak ludzie z opisanych przykładów. Zacznijmy od przeanalizowania twoich odczuć „samotroski”, bowiem nie wszystkie okazują się złe. Poczucie wartości osobistej, duma z wykonywanej pracy i satysfakcja z miejsca, które ci zapewnia w hierarchii społecznej, zadbanie i czystość, zasady dobrego tonu – to wszystko należy do wartościowych postaw. Ich źródłem niewątpliwie jesteś ty sam, a zatem „samotroska” jest twórcza i konstruktywna.

Istnieje jednak inny rodzaj „samotroski”, ten destrukcyjny. Jest ona lękiem, zwątpieniem, egoizmem, żądaniem poświęcenia ci uwagi bliskich i całego otoczenia, niechęcią do wczucia się w sytuacje i odczucia innych.

Pozwól, że zapytam cię, czy twoja „samotroska” jest destrukcyjna, czy konstruktywna, czy prowadzi cię do wartościowych osiągnięć i przychylnej reakcji innych ludzi, czy raczej utrzymuje cię w sieci lęku, niepewności, gniewu i depresji.

Pewien filozof, zapytany o to, czym jest istota człowieczeństwa, odpowiedział: poznaniem siebie samego. Tutaj znajduje się klucz do opanowania i kontrolowania twojej „samotroski”. Istnieje jeszcze jedna kwestia, którą winniśmy wziąć pod uwagę – trzeba uświadomić sobie wszystkie korzyści i dobrodziejstwa, jakie można osiągnąć przez kontrolowanie „samotroski”.

Jeśli uwierzysz w to, że zwyciężysz w starciu z „samotroską”, jeśli będziesz o tym przekonany, zyskasz zdolność opanowania destrukcji. Destrukcja niejako żywi się sama sobą. Gdy człowiek zaczyna niepokoić się o swoje zdrowie, ów niepokój sam w sobie będzie dążył do stworzenia choroby. Jeżeli człowiek zaczyna troszczyć się o siebie, uważając, że inni nie zachowują się wobec niego należycie, to właśnie „samotroska” stwarza rodzaj wrogości i napięcia, prowokując negatywne reakcje u innych.

Indyjscy filozofowie duchowi konstatują w ten oto sposób: „Jesteśmy połączeni jednym ogromnym naczyniem jako umysł we wszechświecie, a tylko nasz aktualny poziom rozwoju daje niestety ograniczone pojęcie i zrozumienie, że my nie mamy związku z nikim i z niczym, co wybiega poza naszą indywidualność i osobę myślącą. Nasze myśli budują lub niszczą, jedyna nadzieja w tym, że niedaleko nam do tego trochę wyższego stopnia świadomości i zrozumienia faktu, iż to, co indywidualnie myślimy na temat życia, świata i drugiego człowieka, wraca do wspólnego naczynia, za które jesteśmy zbiorowo odpowiedzialni z racji zbiorowej świadomości, jaką jesteśmy i zawsze byliśmy jednolicie, aczkolwiek niewidocznie dla fizycznego oka połączeni...”.

Dlaczego nie zacząć od powstrzymania się od wywoływania przysłowiowego wilka z lasu? Dlaczego nie zacząć od prowadzenia ze swym umysłem przebiegłej zabawy? Możesz wyobrazić sobie siebie stojącego pośrodku drogi prowadzącej do twego umysłu. Za każdym razem, gdy nadejdzie myśl posiłkująca „samotroskę”, wyślij ją drogą prowadzącą do czarnej i bezdennej otchłani. Przypatrz się swoim decyzjom. Jeśli pozwalasz ludziom „załazić sobie za skórę”, a później narzekasz, że tak zrobili – to po co tak zrobiłeś, czemu na to pozwoliłeś? Czyżbyś był masochistą? Wobec tego jesteś podobny do człowieka, który najpierw wręczył komuś wiadro z kamieniami, a później stanął naprzeciwko i pozwalał na rzucanie w swoim kierunku kamieni z tego wiadra, wołając: „Może wreszcie wycelujesz?”.

Czy naprawdę to jest to, czego chcesz?

Od teraz wprowadź prostą zasadę w swoim życiu: czarne myśli wyrzuć za siebie, a pozytywne trzymaj przed sobą. Stale utrzymuj taką postawę i taki stan umysłu, a zobaczysz, jak łatwo jest zmienić swoje życie.

Powinieneś wiedzieć i w pełni rozumieć, że świat, w którym żyjesz, nie jest kształtowany przez zewnętrzne okoliczności, lecz przez myśli, które najczęściej panują w twoim umyśle.

Jeden z wybitnych ludzi rzekł: „Życie człowieka jest tym, co uczynią z niego jego myśli”.

Psychologia mówi nam: „Zauważalna jest w naturze człowieka silna tendencja, iż stajemy się właśnie tym, co myślimy i co sobie wyobrażamy”.

Wizualizacja naszego codziennego życia jest naszym niezaprzeczalnym i wrodzonym prawem (wielokrotnie i przez wielu potwierdzonym) – aczkolwiek można żałować, że jak na razie ciągle jeszcze pozostaje w stanie nieświadomego stadium rozwoju. I tu właśnie, dokładnie w tym punkcie, uśpiona jest potężna siła w 90% ukrytego, nierozumianego i niewykorzystanego potencjału mózgu.

Nadszedł już czas, aby tę ukrytą siłę – ale już tej świadomej wizualizacji naszego życia, naszej świadomej i ukierunkowanej projekcji energii nas samych – kierować ku naszej przyszłości, ku możliwościom naszych wizji, ku naszej pozytywnej sytuacji ekonomicznej i naszemu powodzeniu. I to właśnie nareszcie daje nam właściwe pojęcie o nas samych i pozwala świadomie i pozytywnie używać tego ukrytego, ogromnego potencjału naszego mózgu.

Mój przyjacielu w umyśle i sercu, recepta na twoje lepsze życie, lepsze dziś, lepsze jutro, doświadczane przez lepszego ciebie – wobec wszystkiego, co cię otacza – jest tu, na tej właśnie płaszczyźnie świadomej wizualizacji siebie, najlepszym, co może cię spotkać w życiu (od teraz). Bo to właśnie ty jesteś swoim największym przyjacielem, a zarazem, nieświadomie, swoim największym wrogiem.

Mędrzec i duchowy mistrz Śri Swami Śivananda uświadamia nas słowami: „Umysł jest przyczyną ograniczenia i wolności człowieka. Umysł, który jest wypełniony nieczystymi myślami, jest przyczyną ograniczenia, ale umysł, który jest wypełniony pozytywnymi i czystymi myślami, jest umysłem z tendencją idącą ku wolności. Umysł przestaje być umysłem, kiedy myśli z niego są wyeliminowane. Wtedy stajesz się świadomym-bezmyślnym. Kiedy staniesz się świadomym-bezmyślnym, spływa na ciebie w postaci błogosławieństwa światło intuicji, zostajesz błogosławiony przez kosmiczne siły okiem mądrości. Ty doświadczasz niewyrażalnego w słowach spokoju i wewnętrznej ciszy w postaci błogostanu”.

Słowa mistrza głęboko wnikają w umysł i odkrywają jego prosty mechanizm działania, Siła, z jaką drążą twoje jestestwo oraz stan umysłowy i duchowy, jest uzależniona od stopnia twojej świadomości.

Pytanie nasuwa się niemalże natychmiast: czy jesteś w stanie zrozumieć wygłoszoną powyżej prawdę mistrza duchowego i jak daleko pojęciowo stoisz od niej, a także od celu życia każdego z nas, bez względu na wyznanie, pochodzenie, status społeczny, rodzinny i zajmowany akurat szczebel drabiny rozwojowej?

Zatrzymajmy się przy realiach twojego codziennego życia – przypatrz się swoim decyzjom. Jeśli pozwalasz ludziom „załazić sobie za skórę”, a później narzekasz, że tak właśnie zrobili, to czemu na to pozwoliłeś? Czyżbyś był masochistą?

Jako patriota w duchu proszę cię, skończmy z ograniczającą nas typowo polską mentalnością, która tak bardzo wyróżnia nas spośród innych narodów (na naszą niekorzyść). Od dzisiaj dla każdego miej uśmiech na przywitanie, a w swoim zachowaniu i mowie eksponuj to, co przyjemne zarówno dla innych, jak i dla ciebie. Nadszedł czas zmian w naszej narodowej świadomości i psychice.

Zaufaj mi, proszę. Przestań dręczyć się i niepokoić tym, co inni mogą o tobie pomyśleć, bo właśnie to ogranicza i hamuje twój rozwój i osiągnięcia. Agorafobia, nerwowość i niepotrzebna wstydliwość, gdy rozmawiasz z innymi – to twoje przeszkody. Niektórzy ludzie stają się przez to zamknięci, oziębli, nie okazują swych prawdziwych uczuć. Gromadzą urazy, zranione uczucia, pełne konfliktów opinie i dezaprobatę dla zachowania innych. Zamykają się w ten sposób pod kloszem. Pielęgnują w sobie spekulacje i domysły dotyczące tego, co mówią o nich inni. Dobrze wiesz, że te psychiczne skrzywienia i lęk są bez znaczenia. Z całą pewnością okupują cię bez sensu. Co bowiem wynika z tego, że zachowasz się głupio albo powiesz coś niewłaściwego? Trzech czwartych publiczności to nie obchodzi, a pozostali na pewno albo nie zwrócą na to uwagi, albo powiedzą, że tak ma być, albo uznają, że się przejęzyczyłeś lub działasz pod wpływem jakiegoś impulsu.

Zatem powtarzaj sobie: jestem dokładnie tym, kim jestem, nie mogę być kimś innym. Bądź pewien, że to wystarczy. Jesteś jedyną w swoim rodzaju istotą ludzką. Tego nikomu nie musisz udowadniać. Bądź sobą, a wszyscy będą cię lubili. Wówczas skonstatujesz, że życie jest coraz łatwiejsze i że w otoczeniu przychylności i aprobaty łatwiej ci się wspinać po olbrzymich schodach w huraganie myśli.

IV Metamorfoza

W tym rozdziale: Sposób na osiągnięcie wolności osobistej • Uzyskanie kontroli nad życiem • Jak użyć tego, co masz? • Sekretny przepis na życiowy sukces

Sposób na osiągnięcie wolności osobistej

Podstawowa wolność człowieka leży w możliwości wyboru stanowiska i w jego postawie wobec każdej sytuacji życiowej. Moment, w którym zaczynamy poszukiwać tej zdolności, jest poszukiwaniem absolutnej duchowej i osobistej wolności. Nie da się uzyskać tej wolności bez osiągnięcia pewnego stopnia samoświadomości. Dopiero wtedy każdy będzie świadomie wybierał swą postawę wobec otaczających go ludzi i rzeczy. Dopiero wtedy jego posunięcia i akcje będą się utożsamiać z daną osobą i jej światopoglądem. Będziesz w stanie realizować swoje plany, tylko swoje, z zastosowaniem swoich metod i według własnego uznania. Sięgniesz po swoje cele i zaczniesz realizować swoje marzenia. Bez własnego wyboru człowiek nie jest w stanie stworzyć czegokolwiek. Bez tej wolności jesteś po prostu niewolnikiem swych przyzwyczajeń i nawyków, niewolnikiem każdej okoliczności i położenia, w jakim się znalazłeś.

Znaczna liczba ludzi na świecie ma taką wolność osobistą, iż używając jej, stają się prawdziwymi niewolnikami, służącymi swego komfortu, przyzwyczajeń i płynącej z nich satysfakcji posiadania i używania. Nic więc dziwnego, że bardzo wielu ludzi nie jest w stanie rozpocząć dnia bez użycia środków dopingujących i pobudzających, takich jak kawa czy herbata. Wypełniają sobie płuca śmiertelnie działającą nikotyną, poddają się uzależnieniu od toksycznego alkoholu, który rzekomo ich relaksuje. Niekiedy sięgają po narkotyki po to, by osiągnąć stan odurzenia, nie są w stanie oprzeć się jedzeniu, więc cierpią na nadwagę, a wraz z nią na różnego rodzaju choroby układu trawiennego i układu krążenia. Tracą sprawność fizyczną, mięśnie im wiotczeją i nie są zdolne podjąć jakiegokolwiek wysiłku. Szybko starzeją się i chorują na wcześniej im nieznane choroby. Taki smutny obraz fizycznej ruiny człowieka niestety nie jest jedynym negatywnym skutkiem takiego postępowania.

Poddanie się nałogom, utrata tężyzny i sprawności ciała prowadzą do spustoszeń w umyśle człowieka. Traci on zaufanie do swego zdrowia oraz możliwość kreowania swego życia. Oddaje swą samokontrolę, kawałek po kawałku, w niewolę komfortu i łatwości. Bolesną prawdą jest to, iż wielu ludzi pozbawia się możliwości samokontroli i wolności przez swoje nałogi, przyzwyczajenia i wygodnictwo. Zniszczyli oni swoją przyszłość, ponieważ utracili siłę woli, padli na ziemię w obliczu napotkanych problemów. Istnieje jednak klucz do znalezienia duchowej i osobistej wolności oraz do świadomego kierowania swym przeznaczeniem.

Uzyskanie kontroli nad życiem

Tym kluczem jest samodyscyplina. To ona jest ceną, którą trzeba zapłacić za pełną wolność. Przywraca wolność duchową i osobistą poprzez możliwość dokonania przez ciebie wyboru, gdy mówisz: „Nie muszę palić papierosów, pić kawy, herbaty i alkoholu, nie muszę zażywać narkotyków i innych stymulatorów, nie muszę jeść bez umiarkowania, nie potrzebuję dla zabicia czasu iść na zabawę i spędzać wielu godzin w bezczynności fizycznej i intelektualnej”. W tym momencie kładziesz tamę swym żądzom i roszczeniom wobec świata. Tak właśnie dyscyplina rozpoczyna swoją działalność, sprawia, że stajesz się właścicielem swego ciała. Zaczyna ono tobie służyć, zamiast funkcjonować jako twój mistrz, który nieustannie czegoś żąda i rości sobie przeróżne pretensje.

Codziennie postaraj się ćwiczyć i gimnastykować. Postaraj się biegać i pływać na coraz dłuższych dystansach. Wkrótce przekonasz się, że chodzenie, pływanie, bieganie, jazda na rowerze, przysiady, pompki, skręty tułowia oraz inne ćwiczenia przywrócą ci sprawność i kondycję. Wyrzuć z siebie wszelkie nałogi, zrezygnuj z łakomstwa, przez które organizm jest zmuszany do dodatkowej pracy przy spalaniu kalorii i obciążony cholesterolem. Zrezygnuj ze wszystkich niezdrowych przyzwyczajeń, które dotąd trzymały cię w niewoli, a zobaczysz, ile na tym zyskasz. Połącz to wszystko z pozytywnym myśleniem i goszczeniem w twoim umyśle tylko dobrych myśli, a zobaczysz, jak wzrasta w tobie potencjał i chęć życia. Wyobraź to sobie. Zobacz siebie takim – jako uosobienie silnych postanowień i jasno wytyczonych celów. Dodaj do tego samokontrolę, a nareszcie wydostaniesz się z wyżłobionych w tobie kolein nawyków, z bagna, w którym ugrzązłeś.

Możesz powiedzieć: „Po co ten cały trud? Przecież mam wrodzone słabości i z pewnością nie potrafię się z nich wyzwolić”. W tym momencie rozmyślnie przeciwstawiasz samodyscyplinie wszystkie swoje słabości i nawyki, aby uniknąć odpowiedzialności za swoje liczne grzechy.

Takie zachowanie zostało odkryte i opisane w serii badań nad samozachowaniem i dyscyplinowaniem go. Wynik jednego z badań mówi, iż osoba posiadająca niską samoocenę będzie unikać odpowiedzialności i stronić od sukcesu, ponieważ łączy się on z kontrolowaniem własnego zachowania i postępowania oraz zmusza do pracy nad sobą. Widzisz, że każdy z nas ma jakiś utrwalony wizerunek siebie samego. Wie, czego może od siebie oczekiwać, jak korzystać ze swoich uzdolnień, a nawet z modlitw i marzeń. Jest to rola, w której się widzimy. A jednocześnie występujemy w tej roli przed audytorium, przed innymi ludźmi, odgrywamy ją w różnych sytuacjach i w odniesieniu do różnych zdarzeń, zawsze pamiętając o tym, by wypaść jak najkorzystniej, bez względu na to, czy gramy rolę postaci negatywnej, czy pozytywnej.

Ten rodzaj obrony i samousprawiedliwienia w kontekście ciągłego naporu negatywnego myślenia również został przeanalizowany. Badania dowiodły, że wielu z nas widzi nieszczęście i zbliżającą się klęskę bez względu na to, w jakim kierunku patrzy. Wynika z tego, że negatywne myślenie jest dostosowaniem się do postrzeganego przez nas obrazu i utożsamieniem się z nim. Im bardziej negatywnie myślimy, tym bardziej jesteśmy przekonani o tym, że po prostu musimy tak myśleć, gdyż nie robimy nic innego, jak tylko realnie oceniamy sytuację. Wiem, że jeśli ktoś wypatruje samych niepowodzeń, z pewnością prędzej czy później sprowadzi je na siebie. Przyciąga te zdarzenia podobnie jak magnes przyciąga do siebie metal.

W ten oto sposób niepowodzenia i nieszczęścia zostają sprowadzone do wszystkich naszych doświadczeń życiowych. Jeśli widzimy siebie ograniczonych przez własne słabości, bezsilność i obciążenia, znajdujemy najłatwiejszy sposób do usprawiedliwienia i samoobrony. Mówimy, że po prostu nie mamy szczęścia i że znaleźliśmy się w dołku. A dni i lata przemijają na naszej bezowocnej egzystencji.

Jeszcze raz przypatrzmy się naszym słabościom, ponieważ w nich również mogą znajdować się pozytywna moc i siła, które trzeba tylko wyzwolić. Każdy z nas ma swe słabości, ograniczenia oraz liczne wrodzone i nabyte wady. Nie to jest ważne, że je mamy, ale to, jak na nie reagujemy. Dużo ludzi ukrywa je albo przed nimi ucieka, przez co słabości nieraz kontrolują ich całe życie. Inni przełamali je, obnażyli i dali poznać innym ludziom. Można tu podawać przykłady, lecz nie o to chodzi. Chodzi o zrobienie pewnego rodzaju podsumowania.

Jak użyć tego, co masz?

Powiedz sobie samemu, jakie masz słabości, ograniczenia i wady. Czy miewasz z ich powodów złe dni? Czy czujesz się źle w towarzystwie innych ludzi, bo uważasz, że cię obserwują? Czy masz wobec nich poczucie wyższości? Czy charakteryzuje cię brak odwagi, gdy chodzi o kierowanie pewnymi sytuacjami? A może masz fizyczne ograniczenia – na przykład jąkasz się, brakuje ci koordynacji ruchu – i zahamowania z ich powodu? Powiedz, jak z tym postępujesz, jak temu przeciwdziałasz? Po pierwsze, musisz dopuścić do swej świadomości, że jesteś taki, a nie inny. Po drugie, zaakceptuj to bez zastrzeżeń. Na planie duchowym zawsze możesz to zmienić, nadrobić swe braki i niedoskonałości. Kiedy już staniesz twarzą w twarz ze sobą samym, z tym, kim naprawdę jesteś, i zrozumiesz, co możesz zrobić ze swoimi ograniczeniami i słabościami, zrób to.

Psychologia podsuwa sugestię, aby wyeksponować swoje ograniczenia, wydobyć je na światło dzienne, śmiać się z nich i nie przejmować się nimi. Po ujawnieniu, ośmieszeniu i prześwietleniu, będą coraz mniej ważne, a ty wrócisz do swego normalnego zachowania i stanu równowagi. Niech to będzie twój sposób reagowania na ograniczenia, braki i słabości. Przytoczę tu starą poradę: rób to, czego się najbardziej lękasz. Na przykład zmuś się do przemowy podczas zebrania, narady albo podczas wznoszenia toastów. Jeśli obawiasz się ośmieszenia, jeśli czujesz się bezużyteczny i odsunięty na boczny tor, wstań i zrób komuś przysługę czy uprzejmość, podsuń mu krzesło, ustąp mu miejsca, bądź aktywny i uprzedzaj bieg wydarzeń, a z pewnością znajdziesz ten moment, kiedy okażesz się przydatny.

Uwierz, proszę, że istnieje realna szansa, by dojrzeć swoje słabości i uzyskać z nich siłę. Musisz tylko nauczyć się ich używać, a nie pozwalać na to, by to one używały ciebie. Zatem stań oko w oko ze swoimi ograniczeniami i słabościami. Niech będą ziarnem, z którego wyrosną twoja efektywność i pewność siebie. Być może powinieneś skierować swoje działania ku bogactwu swego charakteru, by dać sobie dojrzałość, siłę i moc. Nie zniechęcaj się tym, że masz słabości i ograniczenia, wyjdź i stań z nimi do walki, a pomogą ci opanować dowolną dziedzinę, w którą wierzysz. Będą drogą, która bezbłędnie zaprowadzi cię do celu. Wydobywanie z siebie tego, co jest najlepsze, należy nazwać dążeniem do perfekcji.

Paramahansa Yogananda w książce pt. Prawo sukcesu wyjaśnia nam, jak osiągnąć sukces:

„Jeżeli nauczysz się, jak oddzielić swoją uwagę od wszelkich obiektów destrukcyjnych, i w pełni umieścisz, skoncentrujesz i utrzymasz ją na jednym obiekcie, będziesz dokładnie wiedział, jak przyciągnąć do siebie cokolwiek potrzebujesz”.

„Przed rozpoczęciem ważnego podejścia do wyzwania, usiądź spokojnie, uspokój swoje zmysły i myśli, medytuj głęboko. Otrzymasz wtedy wewnętrzną instrukcję od wielkiej siły kreatywnej Ducha. Po tym powinieneś wykorzystać i spożytkować każdy dostępny ci czynnik i materiał, aby osiągnąć swój cel”.

„Umysł jest twórcą wszystkiego, więc powinieneś uważnie nawigować go do stworzenia tylko tego, co dobre. Jeżeli kurczowo przywrzesz i przylgniesz do upragnionej myśli, łącząc się z dynamiczną siłą woli, to stan ten w efekcie wytworzy oczekiwaną, rzeczywistą, faktyczną, dotykalną i namacalną zewnętrzną formę”.

„Kiedy będziesz w stanie zatrudnić swoją siłę woli dla tylko konstruktywnych celów, staniesz się tym, kto będzie w pełni kontrolował swoje przeznaczenie”.

Paramahansa Yogananda mówi dalej, iż powinieneś podejść do wyzwania stopień po stopniu:

„1) Wybierz swoje proste zadanie i cel, najlepiej taki, jakiego wcześniej nie podejmowałeś się, oraz ustal i zaaplikuj pełną maksymalną determinację do osiągnięcia tego.

2) Bądź pewnym, że wybrałeś coś naprawdę konstruktywnego, możliwego do wykonania i przeprowadzenia, a wtedy odmów przyjęcie i uznanie porażki.

3) Skoncentruj się na pojedynczym wymaganiu i potrzebie, używając wszystkich dostępnych zdolności, umiejętności oraz okazji, możliwości i szans, by przejść do przodu i w przyszłość, z podjętym celem”.

Aby osiągnąć sukces i powodzenie w jakiejkolwiek dziedzinie, każdy musi intensywnie pracować i poświęcić się bez reszty obranemu kierunkowi i wybranej sprawie. Jeśli chcesz dojść do szczytu, chciej, potrzebuj i żądaj sukcesu bardziej niż czegokolwiek, naucz się odmawiania i poddawania przeciwnościom, a zobaczysz, że życie da ci sukces proporcjonalny do wysiłku i pracy, jakie włożyłeś w jego osiągnięcie. Szkolne sukcesy dotyczą tych, którzy wykonują zadania lepiej od pozostałych uczniów. Tak jest ze wszystkimi innymi sprawami. Życia nie oszukasz. Nie zwiedziesz.

Sekretny przepis na życiowy sukces

Zatem patrz na swoją pracę jak na podstawę, z której możesz wznieść się w życiu i która pomoże ci osiągnąć znaczenie w świecie. By dostać od życia to, co najlepsze, musisz dać z siebie to, co najlepsze, ofiarować mu to. Nie wiadomo dlaczego świat nie przyjmuje do wiadomości, że zwykła ciężka praca może być podstawą sukcesu, osiągnięć i prestiżu – ale w rzeczywistości tak jest. Badacze wciąż próbują dowieść, że sukces jest związany z cechami genetycznymi, rasą, nabytą wiedzą, posiadaną inteligencją. Lecz to, że człowiek wybił się dzięki swej ciężkiej pracy, wciąż jest traktowane jako dziwny zbieg okoliczności. Istnieje opinia, że niezależnie od tego, gdzie człowiek pracuje – w przemyśle ciężkim czy w prywatnym warsztacie – nakład pracy i inicjatywa nie są istotne. Ludzie po prostu nie znają siebie i nie wiedzą, co tak naprawdę wyniosło ich w górę, na powierzchnię. Zapytaj ich, dlaczego z takim powodzeniem i niemałymi osiągnięciami wykonują swoją pracę. Nie wiedzą. Nie wiedzą, co ich do tego zmusza, i raczej będą skłonni złożyć swój sukces na karb szeregu przypadków, niż wskazać prawdziwą przyczynę, czyli że przyłożyli się do pracy i byli zdyscyplinowani i obowiązkowi. Mówią, że tylko wykonywali swoją pracę i że nieraz ona im ciążyła. Nie widzą wykonanej pracy jako takiej. Ludzie, którzy osiągnęli sukces – czy to w życiu zawodowym, sportowym, czy artystycznym – bezsprzecznie i jednogłośnie twierdzą, iż żmudna praca i niekończący się trening wyzwalają i w efekcie prowadzą do wyznaczonego celu.

To, że sukces przychodzi w wyniku ciężkiej pracy, jest wciąż trzymane w tajemnicy, w sekrecie. Ludzie czytają, chodzą na prelekcje i wykłady, zapisują się do rozmaitych stowarzyszeń, bo chcą zapoznać się z badaniami i najnowszymi kierunkami, które mają im odpowiedzieć na pytanie, jak osiągnąć sukces. Natomiast skwapliwie omijają odpowiedź kryjącą się w nich samych – odpowiedź najprostszą, nieskomplikowaną i logiczną. Tym ludziom nie udało się dosięgnąć poziomu własnych aspiracji, jakby nie chcieli przyznać się sami przed sobą, że ich niepowodzenia i tak zwana pechowość wynikają z braku motywacji i ciężkiej pracy. Nie wymaga to zbyt wielkiego natężenia umysłu. Nie potrzeba wysoce sprawnego intelektu, by dojść do tego, że zasadą i podstawą efektu jest połączenie pracy z aspiracjami.

Powtórzmy: aspiracje plus praca równa się sukces. Gdziekolwiek mamy do czynienia z ludzkimi osiągnięciami, towarzyszy im – w tej samej proporcji – wysiłek w kreowaniu spraw i wydarzeń. Jeśli zajmujesz stanowisko kierownicze i myślisz o wspinaniu się w górę po szczeblach kariery, musisz przyznać, że twoje postępy zależą od ustalenia kierunku i rezultatów, jakie zamierzasz osiągnąć. Już nie potrzebujesz czekać na osiągnięcie pierwszego szczebla, masz go poza sobą. Teraz musisz wytyczyć kolejne cele. Ale nie myśl, że czas samoistnie wyniesie cię wyżej, ku najwyższym szczeblom drabiny. Najpewniejsza droga wiedzie przez zwiększenie podejmowanego przez ciebie wysiłku i wykazanie się w rywalizacji. Po prostu zacznij odrobinę więcej pracować, a niewątpliwie osiągniesz większe rezultaty niż na początku swej kariery.

Osiągniesz je choćby dlatego, że człowiek ma w sobie olbrzymie zapasy energii i inicjatywy. Ale pamiętaj, że nie wolno sobie folgować i spoczywać na laurach. Twój kolejny sukces łączy się z nakładem pracy. Wysiłek fizyczny, intelektualny i duchowy daje w zamian efekt w postaci osiągnięcia tego, co sobie zaplanowałeś. Skoro praca jest tak oczywistą sprawą dla osiągnięcia rzeczy, o których ludzie mawiają, że chcą je posiadać, dlaczego tak trudno ich do niej przekonać i uświadomić jej znaczenie? Czemu ludzie nie chcą pracować z większym natężeniem i poświęceniem? Przypuszczam, że przyczyna leży w dobieraniu zbyt słabych argumentów i w braku motywacji, która nakłaniałaby ich do podejmowania odpowiedniego wysiłku i pracy.

Niby każda religia, ideologia czy doktryna akcentują to, że praca tworzy człowieka, jego całe bogactwo i duchowe wnętrze. Ale pierwszą twoją (i innych) reakcją jest uznanie, że praca odbiera czas, wtłacza nas w sztywne ramy codziennych zajęć. Nikt nie potrafi przekonać swych rozmówców, że praca wyzwala, pozwala na osiągnięcie pewnego pułapu rozwoju cywilizacyjnego. A przecież to dzięki temu człowiek zaspakaja swe potrzeby duchowe i uczy się żyć w zbiorowości. Przypuszczam, że roztropniej byłoby nie używać pewnych określeń związanych ze sferą pracy czy raczej z tym, czemu ona ma służyć.

Zmieńmy zatem etykiety – pracę nazwijmy zabawą, zaś zabawę, powiedzmy, oglądanie meczu hokeja na lodzie, żmudnym ślęczeniem przy telewizorze lub na stadionie. Zaraz zobaczymy, jak przy tym zabiegu zmienią się nasze reakcje emocjonalne.

Doskonale wiadomo, że ludzie mają większą satysfakcję z pracy dla siebie niż dla innych. Poświęcają wtedy na nią długie godziny, nie liczą się z czasem. Dlaczego więc nie zejść z taśmy produkcyjnej i nie zacząć pracy na swoim? Spróbujmy zacząć składać produkt finalny tak, jak już teraz robi się w społeczeństwach postindustrialnych. Każdy robi swój detal i odstawia go do punktu zbornego. Najtrudniej będzie z koniecznością koordynowania działań, ale i tu człowiek zyskał swoich pomocników: komputery, faksy czy inne środki komunikowania się na odległość. Może tak będzie wyglądała nasza praca w niedalekiej przyszłości – praca niereglamentowana, w którą będziemy o wiele bardziej zaangażowani niż obecnie, narażając się na niepotrzebny nikomu stres. Tak czy inaczej należy popatrzeć na swoją pracę z pozycji właściciela, a wtedy staniemy się niejako dobroczyńcami dla swoich interesów. W gruncie rzeczy zawsze pracujemy tylko dla siebie. Prawdą jest, że dzielisz się swym czasem i wysiłkiem z innymi, ale czy nie jest prawdą, że pracujesz również dla siebie?

Jeśli włożysz dodatkowy wysiłek w pracę, korzysta na tym ogół, ale ty korzystasz na tym najbardziej. Szacunek, uznanie, premia to oczywiste nagrody za ten dodatkowy wysiłek. Ale jest jeszcze jedna nagroda, której czasami nie bierzesz pod uwagę: twoje osobiste samopoczucie i uzewnętrzniona potrzeba twego istnienia. Są jeszcze inne korzyści, być może także mniej widoczne, lecz podobnie jak powyższa istotne i liczące się w ogólnym rozrachunku. Lekarze prowadzący badania nad długowiecznością i zdrowiem człowieka odkryli, że ludzie pracujący w wieku emerytalnym są w znacznie lepszej formie fizycznej i psychicznej niż ich niepracujący rówieśnicy. Ponadto lekarze stwierdzili, że ludzie pracujący od wczesnych godzin porannych, nawet jeśli pracują dłużej od innych, są znaczne bardziej zrelaksowani i mniej spięci, aniżeli ci, którzy rozpoczęli pracę późno i pracowali tylko przez kilka godzin. Lekarze doszli nawet do wniosku, że istotne korzyści osiągamy, jeśli pracujemy odrobinę więcej niż powinniśmy. I wcale nie czujemy się przy tym zmęczeni. Udowodniono, że dzień, który zaczynamy wcześniej i wypełniamy wieloma zajęciami, kończymy z dobrym samopoczuciem i zadowoleniem z dobrze wykonanej pracy. Tak więc musisz zmierzać do tego, aby wykazać się najlepszym, na co cię stać, czyli pracą i wysiłkiem. Powinieneś dać z siebie wszystko. Nałożenie sobie dyscypliny pozwoli odsunąć na bok nawyki i przyzwyczajenia, które hamują i opóźniają twoją progresję. Rzuć się w nurt zajęć i pracy, a wtedy bez względu na to, czy pracujesz na swoim, czy u kogoś, przyjdą do ciebie radość i szczęście.

Nie propaguję tu jakiejś wyszukanej filozofii, lecz potwierdzam tylko to, co sam czujesz i rozumiesz. Spróbuj. Masz zapewnione powodzenie.

V Sposób na uwolnienie się od lęków i zwątpienia

W tym rozdziale: Destrukcyjne działanie lęków i zwątpienia • Instrukcje i prawa dotyczące uwalniania się od lęków i zwątpienia • Zastosowanie wiary • Metoda na pozbycie się napięcia

Destrukcyjne działanie lęków i zwątpienia

Źródłem wszystkich negatywnych postaw są: lęk, strach, zwątpienie i nienawiść. Zaniechanie nienawiści jest miłością, sztuką przebywania z ludźmi i wśród ludzi. Jest to osiągnięcie stanu, w którym twoja osobowość współpracuje i zadawala innych. Najgorszymi kompanami działającymi w podstępny sposób są: strach, lęk i wątpliwość. Są one trudne do utrzymania na wodzy, gdyż często przybierają postać „samotroski” i samoobrony. Wówczas ogarniają człowieka zniechęcenie, bezsilność, wątpliwość i przekonanie o konieczności przeciwdziałania siłom, które rzekomo wywołują inni ludzie. Chciałbyś wierzyć, że możesz pokonać tych małych rozbójników przez pozytywny sposób myślenia, lecz to nie jest takie proste, jak ci się wydaje. Dlaczego? Ponieważ ci tyrani długo mogą trzymać cię w swojej niewoli. Uwolnienie się od nich może być bardzo trudne.

Teraz przypatrz się uważnie samemu sobie. Upewnij się, czy przypadkiem nie jesteś zamknięty w niewidzialnej celi, czy sam nie pozbawiasz się wolności. Więzienie jest wytworzone przez umysł i twój sposób myślenia. Kratami w oknach twojej celi są nienawiść oraz jej sprzymierzeńcy: strach, zwątpienie i lęk. W sumie jest to więzienie, na które tylko ty sam możesz się skazać. A nikt nie potrafi wystawić lepszych strażników i opracować lepszych zabezpieczeń niż człowiek, który tak łatwo związuje się z chimerami. Będą go gnębić przez całe życie. Istnieje nawet powiedzenie, że nienawiść i strach, uwalniane do atmosfery wokół ludzkiej istoty, działają jak żrący kwas, są w stanie przetrawić wszystko, powodując w efekcie psychiczne i moralne zniekształcenie i wypaczenie osobowości, a czasami nawet śmierć – śmierć energii i wzrastania.

Jasno i przejrzyście patrzący na życie mędrcy Dalekiego Wschodu mówią nam: „Szczęśliwy jest ten, kto zerwał łańcuchy, którymi skrępowany jest umysł, szczęśliwy jest ten, kto zrzucił z siebie ciężary obaw raz na zawsze”.

Łańcuchy obawy są takie same jak łańcuchy strachu. Oba, i strach, i obawa, należą do tej samej drużyny, która gra przeciwko człowiekowi. Jeden ze współczesnych, wybitnych psychologów stwierdził: „Obawy występują jako formy strachu, zaś wszystkie formy strachu powodują u człowieka zniechęcenie i znużenie. Strach powstrzymuje i ogranicza, jest charakterystyką człowieka o braku powodzenia, wiecznego pechowca, który zaszył się w kącie wzniesionej przez siebie celi i nie próbuje nawet opuścić swego więzienia. Strach i niepewność powstrzymuje umysł człowieka przed wykonywaniem kreatywnej roli i produktywnej pracy. Innymi słowy, konstruktywne i kreatywne życie nie może być zbudowane na strachu. Podłożem takiego życia jest odwaga, determinacja i wiara w powodzenie”.

Świat, w którym żyjesz, kształtują nie okoliczności zewnętrzne, lecz przede wszystkim myśli, które najczęściej panują w twoim umyśle i wypełniają go. Przypomnę mądre słowa: „Człowiek jest tym, o czym myśli przez cały dzień”.

Strach pożera energię życiową, konsumuje wszelkie rezerwy aktywności i witalności, wymęcza i zubaża tych wszystkich, którzy mu się poddali, lecz pomimo wszystko nie znajdują sobie miejsca. Badania medyczne wykazały, że obawa wpływa negatywnie na obieg krwi w organizmie, niszczy mięsień sercowy, zakłóca pracę gruczołów dokrewnych i całego systemu nerwowego oraz jest najbardziej niszczącym wrogiem psychiki. Strach i obawa powodują, że jesteś nieszczęśliwy, niepewny swoich przedsięwzięć i reakcji. Ograniczają i zwalniają twą naturalną szybkość pracy i rozumowania, powstrzymują cię przed kreatywnym i produktywnym życiem, a w finale doprowadzają cię do poważnych chorób i zakłóceń wielu systemów. Twoje życie z całą pewnością może być o wiele pełniejsze i radośniejsze – pod warunkiem, że potrafisz uwolnić się od tych harpii dręczących cię zarówno dniami, jak i nocami.

Strach jest czymś, czego nauczyłeś się w drodze obserwacji swego otoczenia i dostosowywania się do jego norm. Być może dawniej, gdy obowiązywały zasady zapewniające zachowanie gatunku, był to jeden z warunków przetrwania. Ale teraz są również inne możliwości. Oprócz ostrożności istnieją jeszcze zaufanie i wiara. Na nich też można budować.

Instrukcje i prawa dotyczące uwalniania się od lęków i zwątpienia

Powinieneś omijać przekonanie, że coś pójdzie gorzej aniżeli oczekujesz. Zamiast mówić: „Czuję się źle, a z pewnością będzie jeszcze gorzej i wkrótce się rozchoruję” powtarzaj: „Nic mi nie jest, a po chwilowej niedyspozycji znowu będzie lepiej i forma mi wróci”. Zamiast: „Nie pójdzie mi egzamin” myśl optymistycznie: „Musi się udać, gdyż napracowałem się, żeby opanować materiał”. Zamiast: „Nie mam szczęścia do interesu i znowu przegram swoją szansę” koncentruj się na pozytywnym odczuciu: „Oto mam swoją życiową szansę i mogę osiągnąć to, o czym marzyłem”. Nie myśl, że dokoła ciebie są same niepowodzenia, niebezpieczeństwa i wypadki. Czuj się pewnie, bezpiecznie i tak, jakbyś nie miał żadnych problemów.

Nie uczmy się lęku i strachu, nie zaczynajmy ich praktykować, ponieważ one wchodzą głęboko w podświadomość i wywołują dodatkowe zagrożenia oraz paraliżującą niemoc. Nie trzeba wówczas długo czekać, żeby zagnieździli się w tobie nieustannie towarzyszący ci kompani: obawy, lęki i strach. Jeżeli się do nich przyzwyczaisz, zdominują cię bezpowrotnie i rzeczywiście spłycą twoje życie.

Z jakiegoś niewytłumaczalnego, dziwnego powodu ludzkie myśli krążą wokół tematów jak żywo związanych z rynsztokiem. Ludzie zachowują się jak sępy. Przyciągają ich prostactwo, ohyda i zbrodnia. Uważają, że reszta spraw jest nieciekawa – że nie ma nic ciekawego w zwyczajnym życiu, banalności, powtarzalności czynności i funkcji.

Gazety, telewizja i inne środki masowego przekazu ukazują cudze nieszczęścia, podłość, nikczemność, rozbój i zbrodnię. Karmią się nimi i sycą. Zdają się mówić: „Patrzcie, taka jest natura ludzka. Nie jest prawdą, że wam się nie może coś takiego zdarzyć. Poczekamy, pożyjemy, a z pewnością będziemy się sycić waszymi nieszczęściami, waszą podłością lub waszą zbrodnią”.

Ludzie niejako są przygotowani na ukazanie drugiej strony ich natury – nic innego spoza tego, co inni z pewnością kupią jako news. Tak więc pozytywne osiągnięcia, przykłady dobrej pracy i jej rezultaty schodzą na dalszy plan jako nieciekawe. Medycyna ostrzega cię przed ryzykiem i grożącymi ci niebezpieczeństwami. Urząd do spraw bezpieczeństwa publicznego ostrzega cię przed podróżowaniem po autostradach, ty sam ostrzegasz dzieci przed skutkami zabawy zapałkami. Wszyscy jak zahipnotyzowani – wciąż opowiadają o chorobach, wypadkach, zbrodniach i klęskach żywiołowych, delektują się tymi tematami i niespostrzeżenie im ulegają.

Lęk, obawa i strach, którymi twój umysł został nakarmiony (poprzez informacje płynące z tylu rozmaitych miejsc), stają się częścią twojego życia. Przyznaj się otwarcie, czy pozwoliłeś na zdominowanie swego umysłu i serca przez obawę i strach? Czy przypadkiem nie zatrzasnąłeś za sobą wrót wiodących do więziennej celi w twojej psychice? Niestety, niewielu nie poddało się tym stanom.

Nie ma żartów z tymi drapieżcami. Musisz pamiętać, że obawa i strach odkształcają twoją osobowość, powodują cierpienia i przyczyniają się do twoich chorób, powodują spowolnienie intelektu i spadek wydolności fizycznej, wreszcie okradają cię ze zdolności i możliwości osiągania sukcesów.

Zastosowanie wiary

A kiedy nadejdą sytuacje niemalże bez wyjścia, nastaną twoje gorsze dni, zastosuj bardzo ważny w życiu człowieka akt modlitwy i wiary: „Oczekuj Pana, bądź mężny: niech umocni się serce twoje” (Księga Psalmów 27, 14). A ufając Bogu, Chrystusowi, daj mu tego wyraz: „Wszystko mogę w Chrystusie, który mnie umacnia” (List do Filipian 4, 13). W ten sposób stwierdzisz, że Bóg zsyła siłę i zaakceptujesz to, dzięki czemu w niemalże magiczny sposób rzeczywiście ją otrzymasz. Uwierz mi, tak właśnie to działa.

Zapamiętaj więc raz na zawsze: gdy strach zapuka do drzwi twego serca, niech wiara mu odpowie, że trafił pod niewłaściwy adres. Nie ma cię tam. Strach topnieje w oczach, gdy wychodzimy mu naprzeciw z wiarą. Być może lepiej by brzmiało stwierdzenie, iż strach topnieje w obliczu pozytywnej wiary. Czym jest owa wiara? Jest przekonaniem, że życie jest dobrym i pozytywnym doświadczeniem, które nie jest podatne na to, czego w istocie lękasz się i obawiasz. Musisz wierzyć, że życie jest warte przeżycia we wszystkich swoich przejawach, złożoności i skomplikowaniu. Jeśli będzie się ono wspierało o wiarę, wkrótce okaże się, że daje sobie radę z obawami, strachem i nieprzyjemnościami.

Prostym sposobem i skutecznym systemem rozwiązywania problemów i przezwyciężania trudności jest użycie siły, jaką ma w sobie modlitwa. To system osobliwy i sprawdzony nie tylko przeze mnie, ale przez ogromne grupy ludzi na całym świecie. Ten sposób okazał się pomocny, użyteczny i skuteczny i ciągle się sprawdza. System ten podam tu w trzech punktach.

1. Gorąca modlitwa

Punkt pierwszy to codzienna gorąca modlitwa do Boga i zaakceptowanie jego Osoby. Postaraj się rozmawiać z Nim tak, jakbyś codziennie z Nim przebywał. Tak jakbyś rozmawiał z twoim bliskim przyjacielem. Módl się, jedząc, idąc, jadąc. Niech modlitwa towarzyszy ci podczas wszystkich czynności codziennych. Taka postawa odbezpieczy w tobie myślenie świadome oraz podświadomość i zdominuje je. Potraktuj Boga jak kogoś, kto jest ci najbliższy. Nasyć modlitwą swój umysł, a wraz z tym wszystkie swoje działania.

2. Wyobrażenie – wizualizacja

Punkt drugi to jasne wyobrażenie sobie tego, co jest obiektem pożądania i twoim celem. Kiedy człowiek założy, że osiągnie sukces, często go osiąga. Jeśli natomiast ktoś zakłada przegraną i porażkę, niestety często przegrywa. Jeżeli człowiek wyobraża sobie sukces lub porażkę, wizualizuje je sobie, ich realizacja jest podobna do tego wytworzonego przez umysł wyobrażenia.

3. Realizacja – stawanie się

Aby doprowadzić do realizacji celu i uzyskania wymarzonego obiektu, wszystko złóż pokornie przed Nim. Módl się. Oddaj ten obraz woli Boga, pracuj wytrwale i ciężko, aby przyczynić się do własnego sukcesu. Zrób to wszystko, a na pewno zadziwisz się różnorodnością nieoczekiwanych sposobów prowadzących cię do realizacji celu i do stawania się tego, czego w głębi siebie prawdziwie i mocno pragniesz. Tak właśnie nastąpi realizacja twoich zamierzeń i stanie się to, co ujmowałeś w modlitwie i konkretyzowałeś w wyobraźni. Urzeczywistni się zgodnie z wzorem wytworzonym przez twoje życzenie i będzie wypływało z łaski i siły Boga oraz z twojego całkowitego oddania woli i działania realizacji tego gorącego pragnienia.

Z całą odpowiedzialnością polecam ci ten właśnie sposób. Sam wielokrotnie go sprawdziłem, więc wiem, że działa.

Gdy patrzymy się na życie wielkich ludzi, którzy wyróżniali się w swoim otoczeniu zdolnościami, predyspozycjami i koncepcją myślenia, prędko dochodzimy do wniosku, że choć różnili się między sobą cechami fizycznymi, mieli jedną wspólną cechę charakteru: była to głęboka wiara w siebie samych, mocne postanowienie, by osiągnąć cel ich życia, badań czy twórczości. Ona kierowała Mikołajem Kopernikiem, Marią Curie-Skłodowską i Marcelem Proustem, a także wieloma, wieloma innymi znanymi osobistościami z całego świata. Kiedy przeanalizujemy tę wiarę jako moc sprawczą, widzimy, że nie tylko usuwała ona strach, ale również dawała im niezbędną energię życiową i dodatkowe siły, by dotrzymać postanowień i pchnąć całą ludzką cywilizację na nowe tory.

Zatem abyś mógł osiągnąć sukces w jakiejkolwiek dziedzinie życia, byś mógł realizować swą karierę i wypełniać swe posłannictwo, musisz mieć wiarę w to, co robisz, i wiarę w słuszność swoich idei. Wielkość twego sukcesu może być mierzona stopniem twej wiary i przekonaniem o słuszność idei i postępowania. Istnieje skądinąd słuszna opinia, iż ludzie, którym się powiodło w życiu, mieli zawsze wiarę, która kierowała ich działaniami, wiarę w siebie, wiarę w swe możliwości i w swą pracę. Ci, którzy tego nie mają, nie wyrastają ponad przeciętność, są po prostu pracownikami, a nie twórcami i kreatorami. Musisz zatem posiąść motywację, pewność siebie, siłę woli, entuzjazm, przekonanie w słuszność swych poglądów, nadzieję i wyobraźnię. Musisz wyjść naprzeciw wszelkim niepowodzeniom i problemom. Musisz stawić im czoło w każdej sytuacji. Musisz żywić przekonanie, że nic ani nikt nie potrafi cię sprowadzić z raz wytyczonej drogi. Że niestraszne ci jakiekolwiek przeciwności pojawiające się wobec twego pozytywnego kierunku myślenia i wytyczonego celu.

Wiara i przekonanie wyposażą cię w niezbędne wartości. Ludzie, którzy mają taką wiarę i takie przekonanie, są otoczeni niczym zbroją emanującą siłą zdolną ich chronić przed efektami zwątpień i narzekań. Tacy ludzie nigdy nie żyją w cieniu pesymizmu. Przekonanie i wiara są jedną z najwspanialszych wartości, które posiada umysł ludzki. To one formułują najbezpieczniejsze i najtrwalsze fundamenty życia oraz zapewniają podstawę niezbędną do osiągnięć i spełniania najskrytszych marzeń.

W całym swoim życiu człowiek z całą pewnością może przyjąć na siebie niesamowite presje, napięcia i obciążenia psychiczne, pod warunkiem że obciążenia następują stopniowo, są dozowane w czasie, nasileniu i ciężarze.

Można śmiało powiedzieć, że ludzie potrafią udźwignąć w ciągu całego życia setki problemów, obciążeń, tragedii i przeciwności. Jednak potrafią to tylko wtedy, kiedy nie przyjmują brzemion jednorazowo. Inaczej upadną pod tym ciężarem. Nie przyjmuj zatem na siebie nadmiernych ciężarów, nie staraj się sprostać wszystkiemu z przeszłości, teraźniejszości i spodziewanej przyszłości. Ten ciężar wtłoczy cię w ziemię, przewróci i zrujnuje. Niemalże wszystko, czego się obawiasz i lękasz, pochodzi z przeszłości. To już się zdarzyło. W niepewnej przyszłości, która jest jak ruletka, spotkasz się z innymi sytuacjami i okolicznościami. To, co pojawiło się w innych konfiguracjach, może się zdarzyć, ale niekoniecznie musi. Po co obarczać się ciężarem chwil przeżytych i minionych?

Mistrzowie duchowi rodem z Indii dają nam wyraźne i dokładne wskazówki. Mówią oni, że „życie powinniśmy przeżywać nie czasem przeszłym ani też czasem przyszłym, lecz wykonać pełen wysiłek, by dokładnie stanąć w punkcie życia czasu teraźniejszego, by żyć, odczuwać, doświadczać, właściwie dostrzegać i rozwijać się duchowo i psychicznie, mając umysł skierowany, skupiony i skoncentrowany na ten moment i teraz”.

Żyj więc bieżącym dniem, troszcz się nie o wczoraj, ani nawet o jutro, ale bądź nastawiony na dzień dzisiejszy. Uważam, że jest to najpewniejsza droga do sukcesu życiowego. Zamknij przeszłość, martwe wczoraj. Odetnij się od przyszłości, od nienarodzonego jutra. Ciężar jutra dodany do tego wczorajszego tworzy brzemię i przeszkodę na twej drodze. Wiedz, że przyszłość w chwili, gdy wymawiam to słowo, już się zdarzyła. Jest dokładnie dzisiaj. Innymi słowy: żyjmy teraźniejszością. Powinniśmy planować przyszłość, ale z pewną rezerwą, która wypływa z filozofii dnia dzisiejszego. Skoro należymy do czasu teraźniejszego, musimy koncentrować się całą swą wiedzą, wysiłkiem i pełną entuzjazmu pracą na tym, co należy do dzisiaj.

Trzeba wykonać i zrealizować zadania, jakie wyznaczyliśmy sobie teraz. Jutro nie nadrobimy dnia wczorajszego, tylko teraz, zaraz. Ludzie stwarzają sobie niepotrzebne problemy, tym poważniejsze, im bardziej jest rozwinięte ich myślenie o przeszłości i rozpamiętywanie jej. Obarczają się wówczas obawami, troskami o przyszłość, o to, czego powinni w niej uniknąć. Jednak to, czego powinni unikać, sprowadza się do prostej wskazówki: żyj ponad te napięcia i natężenia, żyj normalnie, żyj z pewnym zdystansowaniem się do otaczających cię realiów, aż przetniesz węzeł współzależności, aż zwolnisz się z tego szczególnego niewolnictwa przeszłości i niepokojącego cię jutra.

Metoda na pozbycie się napięcia

Jednymi z najmniej używanych darów, jakimi obdarzyła nas natura, darów, jakie mogą sobie poradzić ze strachem, zwątpieniem i wszelkimi problemami, są optymizm i poczucie humoru. Tak, właśnie to jest nasza broń w starciu z przeciwnościami losu. Humor zapewnia tę oazę relaksu, gdzie możesz zrzucić z siebie napięcia, obawy, lęki i strachy. Nie zastanawiaj się długo, używaj humoru jako zbroi do walki z wszelkimi życiowymi zmorami. Każdy z nas ma poczucie humoru, które niepotrzebnie w sobie dusi, „bo tak wypada” i „nie należy śmiać się z rzeczy poważnych”. Przeciwnie, śmiejmy się z nich. Niech smutek i troska nie dyktują nam naszego zachowania. Wówczas z pewnością zobaczymy drugą stronę medalu, możliwość śmiania się z sytuacji wywodzących się z obawy, lęku czy strachu.

Naucz się używać tego daru Bożego – humoru i optymizmu życiowego – a rozproszysz swe lęki i strachy. Naucz się wyśmiewać swe obawy i uprzedzenia, kieruj w nie ostrze satyry. Zacznij od siebie, a zobaczysz, jak twój humor pomaga ci zapanować nad trudnościami i napięciami, umożliwia ich zniknięcie, odstawienie na boczny tor.

Jako następne prawo przyjmij podsumowanie swej osobistej odwagi i dzielności. Spójrz sobie samemu w twarz, bez nakładania na nią kamuflującej maski. Zastanów się nad tym, czego najbardziej lękasz się i obawiasz. Postaraj się zrobić to, czego dotychczas unikałeś. Zobacz, czy jest to trudne, czy może twoje dotychczasowe obawy były niczym innym, jak tylko spekulacjami. Wpłyń na swoją postawę na tyle, abyś nie unikał sytuacji, których się obawiasz. Podejmij ryzyko poszukania niezbędnych dróg i ścieżek, które zaprowadzą cię do celu. Zapewniam cię, że w ten sposób przezwyciężysz strach, zwątpienie i uprzedzenia, a także odkryjesz w sobie nowe siły, których istnienia nawet nie podejrzewałeś. To będzie rezultat twoich poszukiwań.

Bądź pewien – dla każdego problemu, jaki stworzyliśmy, istnieje rozwiązanie. Musisz się z każdym z nich zmierzyć. Powinieneś wiedzieć, że strach, zwątpienie i pozostałe problemy są jedynie mirażami, iluzją podpowiadaną przez twoją wyobraźnię.

Paramahansa Yogananda mówi nam:

„Nawyki myślowe są mentalnymi magnetami, które przyciągają do ciebie szczególne rzeczy, ludzi i sytuacje. Dobre nawyki myślowe pozwalają ci przyciągnąć do siebie korzyści i dobre pozytywne możliwości. Złe i niedobre nawyki myślowe przyciągają do ciebie materialistycznie nastawione osoby oraz niesprzyjające sytuacje i środowisko.

Osłab więc złe nawyki poprzez unikanie okazji, które je stymulują, ale też bez koncentrowania się na sednie problemu po to, aby go uniknąć. Wtedy odwróć swój umysł w kierunku dobrych nawyków i zacznij je bacznie, równomiernie i miarowo kultywować, aż staną się wiarygodną częścią ciebie”.

Ludzie niekwestionowanego sukcesu używają sugestii, aby poprowadzić życie właściwym torem. Czynią tak po to, by ujawnić wszystkie negatywne zjawiska, dać im odpór i na ich miejsce wprowadzić pozytywne treści. Jeśli wypracowali swą metodę, nie mają już powodów do życia z lękiem i strachem. Życie i osiągnięte w nim sukcesy, na których istnienie zapracowali swą postawą, zwiększyły ich siły i odporność psychiczną. Niezwłocznie naucz się tego od nich, a wówczas i dla ciebie nadejdzie czas sukcesu.

Innymi słowy: trenuj nieustannie swą jaźń poprzez ciągłe stawianie jej wyzwań i dodawanie obciążeń. Trenuj ją, dopóki nie stanie się mocna, zwarta i silna. Uwierz mi, życie z pewnością wynagrodzi cię za każdy twój wysiłek, upór i trud. Jeżeli nie spoczniesz na laurach, zyskasz naturalną wyzwoloną siłę.

Twój umysł jest podobny do wytrenowanych mięśni sportowców. Aby mógł trenować, musi napotykać na rozmaite wyzwania i problemy. Przeciążenie ciężarami życia i stresem pomaga mu w utrzymaniu dobrej formy. Wówczas myśli dojrzewają i rozrastają się w potężne silne drzewo zdolne stawić czoło wszelkim burzom i naciskom. Obciążenie psychiczne nie tylko nie jest złe – jest konieczne do budowania prawdziwej osobowości. Gdy odsłonisz swoje tłumione obawy, razy, jakie zadało ci życie, swoje ogólne zmęczenie, a nawet wyczerpanie jaźni, masz gotowy nawóz dla gleby pod drzewem, o którym mówiłem. Wymaga ono pożywki, czegoś na kształt surowicy, a więc osłabionych bakterii czy wirusów, które na pewno odeprze twój organizm, wzmacniając tym barierę odpornościową. Niestety taki trening psychiki należy dzisiaj do rzadkości. Ludzie naszych czasów nie praktykują ćwiczeń umysłu. Przy najlżejszym przeciążeniu psychiki sięgają po pigułki, używki, a często kończą na narkotykach i alkoholu. Ludzie współcześni uciekają od problemów, przestraszeni stresem lub napięciem uważają, że za chwilę przeżyją psychiczne załamanie i popadną w obłęd. Szukają więc ratunku u psychiatrów, neurologów, analityków, którzy za swe usługi biorą ciężkie pieniądze, a swych pacjentów pozostawiają w stanie skrajnego wyczerpania i lekomanii.

Być może wielu z nas przytoczone fakty otrzeźwią. Nadużywanie leków staje się w Polsce (i nie tylko u nas) coraz częstsze. Statystyki informują nas o tym, że w 2013 roku tylko w naszym niedużym kraju liczba potężnych przedsiębiorstw produkujących leki wynosiła 185. Ten fakt jest zastanawiający i ogromnie niepokojący w kontekście ogólnego zdrowia psychicznego naszego społeczeństwa. Polska przeistacza się w kraj tak zwanych pochłaniaczy leków, a wspierają to masowa reklama telewizyjna, radiowa i prasowa oraz krzyczące billboardy atakujące świadomość i podświadomość człowieka. Masowa hipnoza za pomocą tak zwanych pomocnych środków farmakologicznych stała się ogólnie akceptowana i przyjęta jako coś potrzebnego i normalnego. Niestety problem ten staje się bardzo szeroki. To zjawisko globalne. Nigdy wcześniej w dziejach cywilizacji ludzkiej nie mieliśmy z nim do czynienia.

Kiedy ludzie nie mogą zasnąć, sięgają po tabletki nasenne. Kiedy są spięci, zestresowani, raczą się środkami na uspokojenie. Niewielki ból głowy – i już pojawia się środek przeciwbólowy. I tak dalej. Nic dziwnego, że takie długotrwałe praktyki zniewalają ludzi i obezwładniają ich psychikę. Potem przychodzi alkohol, a na koniec narkotyki.

W tych okolicznościach ludzie tracą siłę psychiczną. Gubią umiejętność odpierania problemów i panowania nad nimi. Tracą możliwość znalezienia się twarzą w twarz z wyzwaniami. Czy potrafimy dostrzec swoje problemy i mierzyć się z nimi w każdej sytuacji? A może psychika kogoś z nas rozpada się z powodu stosowania środków zastępczych w postaci farmakologii, alkoholu i narkotyków? Tymi środkami ludzie walczą ze stresem i napięciami zamiast stanąć z nimi oko w oko i odeprzeć je. Strach i jemu podobne zagrożenia są niczym wąż boa, który swym duszącym uściskiem pozbawia swą ofiarę tlenu i życia. Wytwarzają lęk i panikę w psychice człowieka, przygniatają go i duszą płynące w nim siły żywotne. Życie niestety nie dało ci pewności ani gwarancji, że przejdziesz przez nie gładko i bezboleśnie.

Filozofia indyjska tłumaczy nam: „Karma to skutek przyczyny akcji, jaką gromadzimy w sobie, w umyśle, a w efekcie odkłada się ona w naszej podświadomości”. Jest to tzw. prawo przyczyny i skutku.

Dość proste badania przeprowadzono podczas stanu hipnotycznego w tak zwanej terapii regresyjnej (kiedy to wywołany stan powoduje cofanie się w czasie i świadomości i wychodzi poza aktualne wcielenie człowieka). Otrzymaliśmy proste i fizyczne potwierdzenie faktu istnienia tak zwanej reinkarnacji – istnienia poprzednich żyć, przez jakie przeszliśmy na drodze rozwoju jako jednostka duchowa.

Tak więc życie może zawierać rozmaite niebezpieczeństwa i ryzyka. Ale może właśnie dlatego jest piękne. Zawiera w sobie odrobinę niepewności i przypadkowości, nieodkryte szlaki, przeciwności i możliwości rozwiązań. Jest pełne tajemnic. Jednocześnie występują obok siebie zjawiska powtarzalne i nieprzewidywalne, a także przeciwstawne, jak mrok i światło, cisza i hałas. Oto jakie jest życie. Choć zbyt często, w szczególności z racji braku wiary, wizji i zrozumienia, pozostajemy w głębokim przeświadczeniu, iż nie mamy żadnego wpływu na tok wydarzeń lub nasze przeznaczenie, zapewniam cię, że jest inaczej.

Pozwól mi jeszcze raz przytoczyć mędrców z Indii. Muszę przyznać, że pałam wielką miłością do tego kraju, z uwagi na jego tolerancję, rozpiętość filozoficzną i głębię duchową, której bogactwem dzielę się z tobą, powtarzając te oto słowa:

„Umysł jest kreatorem wszystkiego. Dlatego też Ty powinieneś go pokierować i ustawić w kierunku tworzenia tego, co dobre. Jeżeli uczepisz i mocno przytwierdzisz się do pewnej obranej myśli, to ta myśl w połączeniu z twoją dynamiczną siłą woli w efekcie końcowym przyjmie konkretną rzeczywistą i namacalną formę. Kiedy Ty będziesz w stanie zatrudniać swoją siłę woli zawsze tylko dla konstruktywnych celów, staniesz się sternikiem i zarządcą twojego przeznaczenia”.

Czyż to nie są piękne słowa?

Proszę, weź sobie do serca tę oto naukę: planuj swoją przyszłość, pracuj codziennie nad rozbudowaniem swego planu, rozwijaj swoje zdolności i umiejętności, kontroluj swe myśli, ale przede wszystkim żyj ufnie, bez bojaźni, we wdzięczności za dane ci życie i za to, co ono ze sobą niesie. Spójrz na życie odważnie i świadomie. Zaakceptuj siebie takim, jakim jesteś. Rób to, czego najbardziej się obawiasz, i wyjdź temu naprzeciw ze spokojem i determinacją. Zmierz się ze swoimi wątpliwościami, nie pozwól, by tobą zawładnęły i stały się twoim ciemiężycielem. Zrób to, a twoja psychika będzie twardsza i bardziej wytrzymała. Rozwijaj ją poprzez trening, rozprzestrzeniaj się, rozrastaj, stawaj się coraz potężniejszy. Wystaw się odważnie na burze i niebezpieczeństwa, ryzykuj starcie z losem. Jestem przekonany, że będziesz trzymał się powyższych zasad i praw, nie złamiesz się pod ciężarem zwątpienia i strachu. Wiem, że zahartujesz się i od tego teraz właśnie przełomowego momentu będziesz z ciekawością szukać nowych przygód w swoim nowym i wspaniałym życiu.

Niech prowadzą cię słowa mędrców:

„Żeby otrzymać od życia Boskie dary, musisz wytrzeć i usunąć ze swego umysłu wszystkie myśli, ograniczenia, nędzę i biedę. Uniwersalny, kosmiczny umysł jest perfekcyjny i nie zna on niedostatku i braku. Aby dosięgnąć ten niezawodny, nieograniczony zasób bogactwa i możliwości, Ty tylko musisz utrzymać w swoim umyśle świadomość obfitości, bogactwa i dostatku”.

Proszę, uwierz mi, sprawdziłem tę metodę. Działa. Polecam. Z całego serca i prawdziwie życzę ci powodzenia na twojej nowej drodze życia.

VI Czym jest miłość i jak wykorzystać jej potencjał?

W tym rozdziale: Miłość – czym ona jest? • Dostawać miłość – a jak ją dawać? • Co daje ci miłość? • Życie z miłością

Miłość – czym ona jest?

Wiedza, jaką dzielą się z nami duchowi mędrcy z Indii, wyjaśnia nam miłość w jej najwyższej duchowej formie w taki oto sposób:

„Boska duchowa miłość jest to rozkwitanie radości, rozkoszy i zachwytu i dawanie jej z siebie. Natomiast ludzka miłość jest jakby hałaśliwymi podskokami udręki, cierpienia, bólu, ograniczenia i limitacji. Miłość jest jak ptak. Kiedy zamkniemy tego ptaka do klatki, nazywamy to ludzką miłością. Kiedy pozwolimy miłości frunąć we wszechprzenikającej i wszechobecnej Świadomości, nazywamy ją Boską miłością. Ordynarna ludzka miłość ze swoimi lękami, obawami, oskarżeniami, nieporozumieniami, niedomówieniami tłumi jej ogień i jasność... Ludzka miłość jest często okropną i przerażającą w swym zauroczeniu ciał i nerwów, Boska miłość jest zawsze rozkwitającym powinowactwem dusz. Boska miłość jest odłączona, zdystansowana i odosobniona, nie wiąże i nie zniewala, natomiast ludzka miłość zniewala, wiąże i ogranicza. Nieograniczenie, niezniewolenie w konsekwencji daje nam satysfakcję. Natomiast uzależnienie powoduje brak zdystansowania, jest nieugaszonym, niestłumionym i niezaspokojonym pragnieniem. Wznosząca się, rosnąca, i wzrastająca miłość z radości duszy jest uśmiechem Boga, natomiast zachodząca w dół i opadająca, w połączeniu z pasją i zaangażowaniem ludzkich zmysłów, jest pocałunkiem śmierci. Miłość może być tak krucha jak kryształowa szklanka lub tak mocna jak wieczność, w zależności od tego czy utworzona i wybudowana została w sile witalnej, czy też w samej Duszy człowieka”.

Czym jest dla ciebie miłość i jaka jest twoja wizja miłości? Czy w ogóle jej doświadczyłeś? Zejdźmy teraz na zwykły, ludzki poziom świadomości dnia codziennego – jak czujemy i postrzegamy miłość w sobie i poza swoim wnętrzem? Wiemy, że wszyscy chcielibyśmy doświadczyć miłości, ale niewielu się to udaje. Podobno wszyscy wiedzą, czym ona jest, ale tak naprawdę tylko mieszają pojęcia. W dość prosty sposób jesteśmy w stanie ocenić sytuację i stwierdzić, że miłość albo istnieje, albo nie. I o to właśnie chodzi: miłość istnieje albo nie istnieje.

Kto nie zaznał miłości, nie jest w stanie powiedzieć, jakie uczucia niesie z sobą w darze. Podobnie jak każda brzoskwinia jest owocem, z którego można wycisnąć niezwykle odżywczy i bogaty w witaminy i minerały sok, tak samo i miłość – przenika każdą istotę ludzką, została dana człowiekowi jako Boski ponadczasowy dar. Natomiast zdefiniować miłość, pomimo iż podobno czuje ją każde ludzkie serce, jest bardzo trudno. Słowa okazują się niewystarczające i nieadekwatne do tego, aby zdefiniować sok brzoskwini. Będą jedynie błądziły w pobliżu, podając jego wygląd, kolor i podstawowe cechy: słodycz, soczystość, zapach. Ale tak naprawdę będziesz wiedział, jak smakuje brzoskwinia, dopiero wówczas, gdy jej skosztujesz. Tak samo jest z miłością. Na pewno każdy z nas próbował już jej smaku albo wydawało mu się, że próbował. Niekiedy brał za przejawy miłości zwyczajną konsumpcję seksualną lub traktował dobroć i jej głębię jak pełną miłość. Czasami zdarza się, że nie potrafimy docenić uczucia, rozwinąć go, oczyścić i rozszerzyć. Śmiało możemy stwierdzić, że każdy chce być kochanym, lecz niestety nie każdy potrafi kochać.

Dostawać miłość – a jak ją dawać?

Duchowy mistrz Paramahansa Yogananda próbuje wytłumaczyć nam istnienie prawdziwej miłości w taki oto sposób: „Iskierka Boskiej miłości istnieje właściwie we wszystkich sercach na początku ich życia, ale później w miarę upływu lat, wzrostu tak zwanych życiowych doświadczeń, człowiek może ją stracić, czasami bezpowrotnie, wówczas gdy nie wie, w jaki sposób praktykować miłość”.

Odkąd ludzie czuli wobec siebie ów magnetyzm serca, widzieli w innych przedmiot swego uwielbienia lub czasami pożądania, próbowali stan swych uczuć opisać w pieśniach, poematach i prozie. Inspirowały ich najwcześniejsze pomniki sztuki i sami pozostawiali kolejne. Historia kultury ludzkiej to zarazem dzieje miłości, liczne przykłady poświęceń dla innego człowieka, dla dzieci, które wszak będą kontynuacją naszej obecności na Ziemi. Miłość jako substancja stanowi spoiwo życia, integruje i łączy całą naszą cywilizację oraz stawia przed nią wyższe cele.

Potrzebę miłości mają wszyscy, młodzi i starzy – szczególnie dużą po przebytych ciężkich doświadczeniach, kiedy to obnażyli się przed innymi ludźmi. Zamykają się wtedy w sobie, bo nie chcą przeżyć kolejnych upokorzeń i cierpień. Zasypane zostały w nich uczuciowe przejścia i kanały, a blizny, którymi zostali naznaczeni, zupełnie zmieniły ich postrzeganie rzeczywistości. Lecz możesz być pewien, że to tylko kamuflaż. Jeśli trafi się dogodna sytuacja, niewielka możliwość, wówczas człowiek znowu się otworzy, a owe przejścia i kanały ponownie zaczną funkcjonować.

Zastanówmy się zatem, co je utrzymuje w ukryciu. Większość ludzi niewiele wie na temat dawania miłości lub odwzajemniania jej. Wiedzą tylko, że chodzi tu o formę wyrażenia uczucia. Ale jednocześnie jednego mogą być pewni: nie są kochani przez innych tak, jak tego oczekują. W najbardziej doskonałej formie otrzymywali tylko miłość matki, w czasie gdy byli jeszcze niemowlętami. Rozwijali się i rośli w jej promieniach. Wówczas nie byli jeszcze świadomi, jaka to wspaniała rzecz ich otacza. Później z dnia na dzień im jej ubywało. Łaknęli jej, potrzebowali jej tak bardzo, jak roślina pragnie wody. Ale porcja miłości stawała się coraz mniejsza i coraz bardziej ograniczona. Ludzie próbują realizować swoją tęsknotę za nią w taki sam sposób, w jaki realizują inne potrzeby: poszukują jej na zewnątrz, wypatrują od innych. Miłość jawi się dla nich jako coś nienamacalnego i nieograniczonego. Dlatego spędzają całe swe życie na pogoni za czymś co, jak im się wydaje, jest daleko. A tymczasem jest blisko nich, w zasięgu ręki – pod warunkiem że naprawdę zaangażują się w jej poszukiwanie.

Nic ich nie satysfakcjonuje, bo sami się ograniczają, stawiając własne warunki i żądania. Jest możliwe, że ty również doświadczyłeś podobnych stanów, uganiając się za „chimerą”. Jeśli tak, śmiało możesz przyjąć te wskazówki i zupełnie nowy punkt widzenia, który powinien wzbogacić twoje życie.

Proszę, przestań wypatrywać i poszukiwać miłości danej ci przez innych. Miłość nie jest rzeczą, którą można znaleźć, nie przychodzi z zewnątrz, z konfiguracji układów, które realizują się ponad tobą, bez twojego udziału. Pochodzi ona z wewnątrz, z ciebie samego i dopiero od ciebie jest kierowana na zewnątrz. To, co odczuwasz jako potrzebę bycia kochanym, jest właśnie potrzebą bycia kochającym. Zastanów się najpierw nad tym, co musisz zrobić, aby miłość zaczęła się realizować za twoją sprawą.

Co daje ci miłość?

Duchowy mistrz, guru Śri Chinmoy, o miłości mówi tak:

„Miłość

Czysta Niewinna Miłość oraz niezliczone bóle i cierpienia

nie żyją i nie mogą żyć ze sobą razem.

Czysta Niewinna Miłość jest cielesną niezmienną i ciągłą zgodnością jedności, z duszy ogromnym potopem radości i jej rozkoszy”.

Bądź człowiekiem aktywnym, dbaj o dobro innych, kochaj siebie i innych, a wtedy miłość z pewnością do ciebie przyjdzie. Dopóki nie odkryjesz miłości w sobie samym, nie znajdziesz miłości w kimś innym. Moc, jaką zawiera miłość, jest twoją najpotężniejszą siłą, wypływa z twego ducha. Jest czystą energią i siłą życiową.

Zatem najpierw ty zacznij kochać. Zacznij ucieleśniać swą powinność, później możesz oczekiwać tego od innych. Musisz kochać, żeby być kochanym. Zacznij od siebie, zacznij kochać siebie samego. Nie egoistycznie – zacznij kochać siebie w sobie, zacznij kochać zawartą w tobie istotę ludzką. Kochaj swoje ciało, swój umysł, swe przeżycia i to wszystko, co niesie ze sobą życie. Kochaj swego ducha i jego Boską moc, z której czerpie. Następnie kochaj innych, kochaj zwierzęta, drzewa, trawę, kwiaty, słońce, gwiazdy, wodę i powietrze, kochaj wszystko, absolutnie wszystko, czego dotykasz, próbujesz i doświadczasz. Później kochaj ludzi, okazuj większe wzruszenie wobec ich problemów – to przecież twoi bracia w rozumie i w uczuciach. Od chwili, kiedy twoja miłość wypłynie na zewnątrz, wszystko stanie się łatwiejsze, prostsze i pełniejsze. Zazwyczaj ludzie, którzy są samotni, kochają najbardziej. Potrafią odzwierciedlić miłość, która płynie z ich wnętrza.

Rób to samo, pozwól zdominować swoje myśli i serce potrzebą miłości. Pozwól, by miłość stała się codziennym rytmem twego życia. Proszę, pozbądź się nienawiści wobec czegokolwiek i kogokolwiek. Twoje życie jest za krótkie, by je zatruwać podobnymi uczuciami. W sposób naturalny dla siebie nie wysilaj się i nie naśladuj, po prostu bądź sobą. Znajdziesz wtedy partnera, obiekt swych uczuć, który odpowie ci tym samym. W jego obecności nie będziesz już nigdy samotny i pozbawiony uczuć. Przede wszystkim staraj się wyrazić swoją miłość poprzez pracę oraz znalezienie sposobów na to, żeby być pomocnym innym. Bądź wyrozumiały, tolerancyjny i uprzejmy. Możesz zacząć od tego, by więcej słuchać innych i dopuszczać ich do głosu. Okazuj większe zainteresowanie tym, co ludzie mają ci do powiedzenia, staraj się zrozumieć ich problemy (które przecież podobne są do twoich).

Twoją największą potrzebą, o wiele silniejszą niż chęć bycia kochanym, jest być tym, który kocha.

Życie z miłością

Miłość naprawdę wzniesie cię na szczyty, spowoduje, że będziesz chciał sięgać po więcej, że będziesz zmierzał do uzyskania sukcesu. Wypełni twe serce zadowoleniem z rezultatów twoich działań. Wyleczy twoje ciało ze wszystkich bolączek i udręczeń. Przyniesie spokój, jasność umysłu i precyzję rozumowania. Dużo prawdy jest w powiedzeniu, iż miłość przenosi góry. Uczy ona altruizmu, wypełnia pustkę samotności, zwraca cię ku innym ludziom i ich potrzebom. Jednocześnie zapamiętaj, że miłość jest twoją własnością, podobnie jak jest własnością innych.

Należy z niej czerpać siły i otuchę, radość i siłę sprawczą. Miłość bynajmniej nie musi oznaczać, że wkroczyliśmy w okres cierpień młodego Wertera. Jedyny wysiłek, jaki będziesz musiał podjąć, to odkrycie jej, a to oznacza zrzucenie z siebie wszelkich czarnych myśli, pesymizmu i negatywnych zasłon, które przesłoniły ją przed twoim wzrokiem.

Dlaczego więc ludzie grzęzną we mgle „samotroski”, egoizmu, zazdrości czy nienawiści? Odpowiedź na to pytanie wydaje się prosta: koncentrujemy się na czymś innym, uważając, że właśnie to jest miłością. Proces, jaki zachodzi w relacjach międzyludzkich, jest widoczny nawet dla przeciętnego obserwatora. Ludzie albo pomagają sobie i leczą innych, albo boleśnie ich ranią i utrudniają postęp. Reagują na siebie negatywnie lub pozytywnie. Gdy kochają, wówczas wszystko idzie dobrze. Istnieją tacy ludzie, którzy przez samą swoją obecność, żywioną do wszystkiego miłość i wrodzoną dobroć, czynią innych ważnymi, potrzebnymi i pełnymi dobrej energii. Dają im możliwość stania się kimś lepszym i bardziej wartościowym.

Lecz niestety są też tacy ludzie, którzy mają talent pochodzący jakby z przeciwstawnego bieguna. Innych zawsze stawiają niżej, pomniejszają ich znaczenie, tłamszą i maltretują psychicznie. Dają im odczuć, że nie są pełnowartościowi, a wręcz przeciwnie – bezwartościowi i bezużyteczni. Dyrygują ludźmi w taki sposób, że ci tracą chęć do podejmowania prób bycia lepszym i poddają się od razu na początku drogi. Zatrzymują się w swoim rozwoju i wegetują w cieniu tych, którzy potrafili na nich wpłynąć.

Są to ludzie o bardzo negatywnym stosunku do życia i innych ludzi. Ich obecność sprowadza się do krytyki wszystkiego i rozsiewania negatywnych emocji. Oni zawsze znajdują przysłowiową drzazgę w oku bliźniego, nie widząc belki w swoim. Zawsze wyliczają potknięcia innych, pomijając swoje – nawet najgorsze. Dowcipkują na temat cudzych ułomności, a ich żarty działają niczym żrący kwas. Ich zjadliwy sarkazm wszystko zabija, a wyrażana słowami wrogość boleś-nie rani.

Te wszystkie cechy wyrażają ich osobowość. Wyobraź sobie, że będąc w małżeństwie, nie potrafisz powiedzieć nic pozytywnego o swoim partnerze. Że nie nasuwa ci się na myśl ani jedno pochlebne słowo, które umożliwiłoby identyfikację osoby żyjącej z tobą przez długie lata. Powiesz, że nie możesz sobie czegoś takiego wyobrazić, a jednak, jak oświadczają psycholodzy, dotyczy to wielu ludzi wyrwanych niespodziewanie do odpowiedzi. Przypadek? Nie, chyba nie przypadek, a w każdym razie nie dla tych ludzi, którzy zarazili się wystawianiem wyłącznie negatywnych opinii najbliższym sobie osobom. Bądźmy świadomi, że ci ludzie nie gaszą i nie przytłumiają własnego męża czy żony, ale robią krzywdę sobie samym. To w nich samych nie ma już radości życia.

Jeśli kogoś kochamy, ta osoba kwitnie w naszej obecności, rozwija się i potężnieje duchowo i fizycznie, odnajduje w sobie talenty i rezerwy sił. Zupełnie inaczej dzieje się, jeżeli kogoś odtrącamy lub, co gorsza, nienawidzimy. W każdym człowieku znajduje się dziwna mieszanina uczuć i albo przy jej pomocy wciągamy kogoś w górę, albo strącamy go na dno.

Dla każdej nadziei w tej samej ilości istnieją rozpacz i zwątpienie. Dla miłości – nienawiść, dla dobroci – zło, dla każdego pyłku ambicji istnieje tyle samo apatii i niemocy. Czego będzie najwięcej w twoim życiu?

Mam nadzieję, że uznałeś racje zawarte w tej książce i uważnie kilka razy je przeczytałeś. Kierując się zawartymi tu treściami, doprowadzisz do tego, że w twoim życiu przeważą te lepsze strony i zdominują cię dobre cechy.

Dlaczego sprawy, o których rozmawiamy, są tak ważne i potrzebne? Każdy człowiek powinien mieć czas na refleksję, na przemyślenie swej sytuacji, aktualnie zajmowanej pozycji, na zastanowienie się nad własnym życiem w kontekście uczynienia go lepszym. Do tego doskonalenia się potrzebna jest nasza rozmowa – choćby za pośrednictwem tej książki. Sam wybierzesz to, co uznasz za swoje własne tworzywo. Jestem głęboko przekonany, że będziesz chciał doprowadzić swoją osobowość do doskonałości. Osiągniesz to, że będziesz kochał świat i innych ludzi. Będzie to wspaniałą miarą twego sukcesu życiowego.

Paramahansa Yogananda tak wyjaśnia nam sposób na sukces:

„Osoba sukcesu mogła mieć dużo poważniejsze trudności do zwalczenia i do przejścia, aniżeli ta osoba, która przegrała czy też zbankrutowała, ale ta pierwsza osoba wyćwiczyła się i doskonaliła w odrzucaniu myśli o porażce na każdym kroku i w każdej chwili. Ty powinieneś przenosić swoją uwagę z porażki na sukces, z obaw na spokój, z psychiczno-umysłowego w rejon ciszy i spokoju, z niecierpliwości i niepokoju w harmonię i pokój, z pokoju w Boską, duchową radość i błogość wewnętrzną. Kiedy osiągniesz ten stan Samorealizacji, powód i zamiar twojego życia zostanie chlubnie, zaszczytnie i chwalebnie urzeczywistniony, dokonany i spełniony”.

Sam widzisz, że formuła osiągnięcia takiego sukcesu nie jest skomplikowana. Na planie dnia codziennego, aby osiągnąć sukces, musisz podjąć się pewnych rzeczy i doprowadzić je do końca. Istnieją sposoby na to, byś mógł wykonać swą pracę i zrealizować plany w przewidywanym czasie. Pierwszy sposób: uczyń to sam. Drugi sposób: uzyskaj pomoc innych. I trzeci sposób: udziel pomocy innym, a wtedy oni pomogą tobie.

Pierwszy sposób jest dobrą drogą, byś wykonał to, co zamierzałeś. Nikt cię nie rozprasza i jesteś zdany tylko na własne siły. Sposób ten nie jest jednak skuteczny wtedy, gdy nie przeanalizowałeś swoich zamiarów i przeszacowałeś własne siły. Poza tym masz bezlitosnego weryfikatora swoich przedsięwzięć: czas.

Badania wykazały, że w porównaniu z tymi, którzy działali w pojedynkę, ci, którzy działali razem, uzyskali wybitne osiągnięcia. To dzięki temu, że byli wspomagani przez innych. Bez wątpienia sposobem najdoskonalszym i przynoszącym oczywistą satysfakcję jest udzielanie pomocy innym po to, by w odpowiedniej chwili samemu ją uzyskać. Niewątpliwie jednak twoja pomoc musi być autentyczna, szczera i prawdziwa. Nie pomagaj ludziom dla zaspokojenia swych egoistycznych racji i popędów. A zwłaszcza nie udzielaj im porad i pouczeń. Po prostu nieś pomoc, o którą ktoś cię poprosił. Pomagaj dla swej satysfakcji i potrzeby kochania innych. Sam będziesz zdziwiony, jak szybko ta pomoc się zwróci. Otrzymasz ją wtedy, gdy będzie ci najbardziej potrzebna. Każdy człowiek ma talenty do odkrycia, staraj się pomóc innym w realizacji ich drogi życiowej, zachęcaj ich do tego, aby robili to, co potrafią robić najlepiej. Komplementuj ich osiągnięcia, postaraj się dostrzec ich w tłumie i wyciągnij do nich życzliwą rękę. Zainspiruj, zachęć do dalszej pracy i gorliwości. Bądź motywatorem dla innych, odnajdź w nich dobro, pasje, talenty i ich możliwości. Bądź pozytywnym drogowskazem na drodze ich życia.

To coraz szybszy i nieodwracalny proces, coraz bardziej powszechny i coraz dynamiczniej przenoszący się z zachodnich systemów w realia Polski. Stosowane na Zachodzie metody zarządzania i towarzyszące im zachowania przenikają do naszej korporacyjnej rzeczywistości. Zaczynamy się stykać z bezwzględnym współzawodnictwem i wspinaniem się po szczeblach korporacyjnej kariery. Na szczycie można zauważyć dwa typy ludzi: typ właściciela i typ przywódcy. Różnią się od siebie dość znacznie. A realia tego nowego kraju, jakim jest Polska, zmuszają do wyboru. Powiedz mi, kim chcesz być: właścicielem czy raczej przywódcą?

Właściciel po prostu prowadzi ludzi. Przywódca udziela im lekcji i trenuje ich. Właściciel polega na swojej władzy, przywódca na dobrej woli. Właściciel mówi: „Ja”, przywódca mówi: „My”. Właściciel ponosi winę za dokonane przez ludzi zniszczenia, przywódca sam je naprawia. Właściciel wie, jak należy coś zrobić, przywódca pokazuje, jak należy to zrobić. Właściciel mówi: „Idź”; przywódca mówi: „Chodźmy razem”.

Powiedz, który sposób mówienia jest ci bliższy? Czy jesteś właścicielem, czy przywódcą? Jak chcesz być postrzegany przez innych? Czy nie chciałbyś być tą osobą, która pomaga, buduje i rozszerza horyzonty? Wszystkie te nauki sprowadzają się do jednej kwestii – musisz osiągnąć wiarę w innych, musisz mieć do ludzi zaufanie i przekonanie, że kierują nimi szlachetne wartości. Być może to, o czym tutaj rozmawiamy, należy do tak zwanych pewników, ale wyznacza zasady współżycia między ludźmi. Nie przez przypadek w wielu religiach tak mocno propaguje się zasadę: „Kochaj bliźniego swego jak siebie samego”. Jaka może być szlachetniejsza droga ucieleśnienia miłości do innych ludzi niż ta, która nakazuje dostrzegać w nich podmioty, wraz z całym bogactwem i złożonością życia, które przecież wszyscy reprezentujemy. W całym bogactwie i dynamice życia jednak ta jego forma jest najważniejsza: miłość.

Miłość ma też niezmiernie ważne znaczenie dla terapii i leczenia chorych organizmów. Nie wolno jej pomijać również w profilaktyce zdrowia. Bądź zatem sobą, bądź kochającym i bądź kochanym, zachęcaj innych do terapii i profilaktyki, a wtedy wszystko okaże się proste i łatwe do zrealizowania.

VII Zdrowie

W tym rozdziale: Sposób, w jaki stwarzamy chorobę • Zdrowotny rezultat rezygnacji z negatywnych wierzeń • Wierzenia pozytywne

Sposób, w jaki stwarzamy chorobę

„Tylko siłą umysłu możesz wypracować i uzyskać pozytywne zmiany w Twoim życiu, jak również w samym ciele, doprowadzając je do stanu zdrowia i kwitnięcia. Poprzez odpowiednią stymulację i trening możesz przyczynić się do tego, aby twój umysł i ciało funkcjonowały lepiej i niezawodniej, niż robiły to poprzednio, by czuły się potrzebne. Strona psychiczna oddziałuje na stronę fizyczną i vice versa. Strona fizyczna na stan twojej psychiki. Obie strony są współzależne od siebie i współdziałają ze sobą, uzupełniając się wzajemnie. Tak więc i Ty swoją umysłowością możesz wywierać wpływ na ciało i poprzez nie oddziaływać na swą umysłowość i stan swego ducha”.

Oto, co ma nam do powiedzenia mistrz duchowy Paramahansa Yogananda. Jest to krótkie streszczenie sposobu osiągania kontroli nad naszym zdrowiem psychicznym i fizycznym.

Książka ta napisana została z myślą o ludziach, którzy pragną wziąć aktywny udział we własnym leczeniu lub utrzymaniu swego zdrowia w jak najlepszym stanie. Zupełnie nie jest przy tym ważne, jakiego rodzaju jest twoja choroba i w jakim stopniu zawładnęła twoim ciałem. Istotny jest stopień twojej gotowości do podjęcia leczenia i terapii. Masz przy tym gwarancję – potwierdzoną przez liczne przykłady – że twoje zdrowie poprawi się, gdy zdecydujesz się przyswoić zawarte tutaj idee i wskazówki. Generalnie stan twego zdrowia będzie mierzony: samopoczuciem, rześkością, dobrym humorem, precyzją myślenia, ruchliwością i potrzebą wyrażania swą postawą miłości do innych ludzi. Celem tego materiału jest wyłożenie ci zasad, które powinny kierować twoimi doświadczeniami i przekonanie cię do ich wprowadzenia. Chcę przy tym pokazać, jak wdrożenie pewnych nawyków może przyczynić się do uzyskania lekkości i swobody, a więc czegoś, co może zapewnić człowiekowi tylko zdrowie.

Jedno jest pewne – ludzie nie chcą być chorzy. Jeśli mają możliwość oddalenia od siebie choroby, zrobią wszystko, żeby to osiągnąć. Jednocześnie gdy już zachorują, starają się szybko wrócić do poprzedniego stanu. Ciało daje nam czytelne sygnały, iż nierozumnym, nierozważnym działaniem osiągnęliśmy stan krytyczny. Wystarczy obejrzeć zdjęcia z ultrasonografu. Ogniska zakażenia pokazuje kolor, który określa zasięg choroby i jej intensywność. Organizm sygnalizuje nam na wiele sposobów, że wystąpiło jego przeciążenie i trzeba przystąpić do naprawienia szkód, na przykład zmienić tryb życia, zmniejszyć spożywanie produktów podwyższających poziom cholesterolu, ograniczyć spożywanie tłuszczów zwierzęcych, rozpocząć systematyczną gimnastykę. To organizm nam sygnalizuje, gdy zmienia się nam ciśnienie krwi, odczuwamy zmęczenie, a także ból. Można powiedzieć, że każda choroba zawiera lekcję. Jeśli chcesz pozbyć się choroby, przede wszystkim musisz pozbyć się jej przyczyn. Potrzebujesz przerobić całą lekcję, tak jak w szkole, uświadomić sobie, gdzie i dlaczego ta choroba powstała, jak ją usunąć i jakie środki zastosować w przeszłości, aby się w niej znowu nie pogrążyć. Czas na usuwanie choroby powinien być spożytkowany na likwidowanie jej źródeł i przede wszystkim na zmianę trybu życia.

Skoncentruj się więc na tym, co chcesz osiągnąć, a to, od czego chcesz się uwolnić, po pewnym czasie samo zniknie.

Z całą pewnością możesz powiedzieć: „Nadszedł czas na leczenie, na uczynienie swego ciała i umysłu ponownie zdrowymi, ponownie czerpiącymi soki i energię z radosnego życia”. Bądź pewien, że zawierasz w sobie wszystkie elementy zdrowia i swej ufności wobec nadchodzącej przemiany, spełnienia tego, co planujesz. Jeżeli kilkakrotnie przeczytasz tę książkę, z całą pewnością będziesz wiedział, co musisz zrobić, aby rozpocząć proces uzdrawiania samego siebie.

Teraz ponownie przywołam słowa mędrców z Indii, aby dać zarys mechanizmu, jakim jest ludzki organizm. Powinieneś wiedzieć, że:

„Ludzka maszyna jest najbardziej nieperfekcyjna, a co za tym idzie, niewiarygodna i niepewna. Aczkolwiek zauważ, jak ta maszyna wytrzymuje przez aż tak wiele lat. Czy kiedykolwiek widziałeś auto poruszające się przez taki ogrom czasu, jak robi to ludzkie ciało? Niemniej jednak, ta wspaniała maszyna, jaką stworzył Bóg, jest niczym innym, jak właśnie naprawdę doskonała... Musimy poznać znamienne cechy ciała i organizmu ludzkiej maszyny, tak jak samochód potrzebuje wody, paliwa i elektryczności, w taki sam sposób potrzebuje tych elementów ludzkie ciało. Twoja dostawa paliwa i wody pochodzi z ciał stałych, cieczy i tlenu, które przyjmujesz i dostają się do twojego ciała. By spożytkować je i wykorzystać, energia życia, tzw. prana, musi być obecna. To jest elektrycznością. Bez tej energii życia, elektryczności nie byłbyś w stanie strawić swojego pokarmu ani też przyswoić i wchłonąć tlenu. Możesz więc porównać swoje ciało do baterii pojazdu. Obydwa one wymagają wewnętrznej elektryczności, aby wyprodukować «elektryczność» lub energię”.

Jeśli będziesz nieco lepiej rozumiał mechanizmy swego organizmu, pomogą ci one leczyć się ze wszystkich niedowładów, bolączek i cierpień. Sam będziesz kontrolował zmiany niezbędne do osiągnięcia nowego etapu i jakości życia. Ten proces sam w sobie jest bardzo interesujący i z całą pewnością może stać się jedną z najważniejszych przygód twego życia. Jeśli potrafisz połączyć swój fizyczny byt z bytem duchowym, możesz nad sobą zapanować, osiągnąć wyższą inteligencję i mądrość życiową. Sam fakt, że będziesz zmierzał do wprowadzania zmian za pomocą siły twego ducha i intelektu, będzie jakby magnesem przyciągającym pozytywne przemiany. Przede wszystkim będziesz w stanie sam sobie pomóc, stając się niejako własnym lekarzem (który ma już za sobą spore osiągnięcia praktyczne).

W twojej świadomości zrodziła się już decyzja, by wyjść ze stanu zmaltretowania duchowego i psychicznego, by zerwać z marazmem i przygnębieniem. Proces leczenia już się zaczął. Ciało, tak jak i wszystkie otaczające nas istoty i rzeczy, jest odzwierciedleniem naszych myśli i wierzeń. Jest ono z nami w ciągłej konwersacji. Może, a nawet powinno być przez nas wysłuchane i zrozumiane.

Każda pojedyncza komórka naszego ciała reaguje i odpowiada na każdą naszą pojedynczą myśl oraz na słowa, jakie wypowiadamy do środka. Sposób naszego myślenia i wypowiadania się przekłada się na sposób zachowania się naszego ciała i jego reakcje. Albo obciążamy nasze ciało kotłowaniną negatywnych myśli i opinii, albo odciążamy je i sprawiamy, że nie musi ono dźwigać niepotrzebnych ciężarów, trosk i chorób.

Twarz człowieka odzwierciedla jego wnętrze. W wielu wypadkach naznaczona jest zmarszczkami, pocięta rysami, bruzdami, ma obwisłą albo napiętą skórę. Tak, to życie wypisało na twarzy ów dialog wewnętrzny, spór rozmaitych racji, pozytywnych cech i przywar. Mówi się nawet, że twarz człowieka jest odkrytą księgą duszy. Jeśli człowiek ma radosne usposobienie, jeśli jest wypełniony miłością, poświęceniem dla innych, nigdy nie odcisną się na nim grymasy, strachy i złość. Jego twarz, choć nosząca ślady licznych doświadczeń, nie zostanie negatywnie naznaczona, jeśli radość i szczęście będą stale gościć w jego życiu. Niekiedy mówi się o ludziach, że mają wypisaną na twarzach dobroć – tak samo można powiedzieć o zdrowiu. Jest naszym prawem, by życia, tak przecież krótkiego, nie spędzać w chorobie i ułomności.

Zatem sugeruję, abyś zgłosił w stosunku do swego życia pewnego rodzaju roszczenie i co więcej, zechciał pomóc swą postawą w jego realizacji.

Wiedz, że lekarstwo psychosomatyczne naprawdę istnieje. Wielu z nas ma ogromne zapotrzebowanie na ten właśnie lek. Jego składniki to modlitwa i wiara w połączeniu z pozytywnym myśleniem.

Zdarza się, że człowiek popada w stan chorobowy, ponieważ jego umysł jest pełen urazy, napięcia, lęku, niepokoju, poczucia winy, złości lub negatywnej kombinacji wszystkich tych uczuć. Gdy te emocjonalne obciążenia nagromadzą się w ogromnej ilości, osobowość nie jest w stanie ich utrzymać i załamuje się. A wtedy blokują się normalne źródła duchowych, intelektualnych i emocjonalnych sił. Człowiek grzęźnie w lęku, złości i poczuciu winy.

Zatem jeśli chcesz być zdrowy, pomóż sobie w osiągnięciu tego stanu. Zapracuj na to zarówno psychiką odrzucającą chorobę jako taką, jak i budowaniem podstaw swego zdrowia. Zalecam, abyś skorzystał tych idei od razu, bez względu na to, czy jesteś pod opieką lekarza, czy we współpracy z psychoanalitykiem lub terapeutą. Zastosowanie się do tych uwag pomoże zarówno tobie, jak i tym, którzy pomagają ci wyjść z choroby.

Aby zrozumieć praktyczny wymiar tej kwestii, znajdź wygodną dla siebie pozycję, najlepiej siedzącą, a następnie zaczerpnij powietrza i postaraj się regulować wdychanie go i wydychanie, stopniując ten proces aż do momentu, w którym poczujesz, że przepływa ono przez ciebie czystym strumieniem. Dla właściwego zrozumienia problemu, jaki masz obecnie, tylko ten moment ma sens. Powtarzaj więc tylko ten materiał i stosuj się do podstawowych porad, a po pewnym czasie twoja podświadomość przyswoi sobie wszystkie treści. Zanotuje wszystko, czego potrzebujesz.

Każda choroba, nawet ta wywołana przez drobnoustroje, wirusy i bakterie, musi w tobie znaleźć dogodne warunki i dobre podłoże dla swego rozwoju. Przede wszystkim musi napotkać przełamaną barierę immunologiczną. Może nie mówisz: „Ja chcę tę chorobę”, ale niejako osłabiasz wolę, żeby nie zachorować, osłabiasz wszelkie mechanizmy obronne. Zatem twoja choroba zaczyna się w twojej psychice. Twoja świadomość przyzywa chorobę i pragnie się w niej pogrążyć. Od teraz, znając i rozumiejąc tę problematykę, decydujesz się na zmiany i decydujesz się na siebie, ale już tego nowego i zdrowego. Ten materiał ci w tym pomoże.

Ludzie często opowiadają o tym, co ich może spotkać i co rzeczywiście ich spotyka. Rozpoczynając proces leczenia, powinniśmy robić znacznie więcej, niż tylko zwalczać symptomy. Musimy zneutralizować przyczynę. Aby to osiągnąć, powinniśmy niejako wejść w siebie, zagłębić się w swoje wnętrze, dostać się tam, gdzie zaczął się „samoproces” choroby. Ta konieczność została potwierdzona mnóstwem doświadczeń naukowych i opisana przez potężnego kalibru duchowych mistrzów i nauczy-cieli. Z tych nauk i przeprowadzonych doświadczeń wynika jedno: sami jesteśmy odpowiedzialni za wszystko, co dzieje się z nami i wokół nas, odpowiadamy za każdą rzecz, złą czy dobrą, za najlepsze i za najgorsze doświadczenie w naszym życiu.

Sięgając do intrygującej nas głębi i kierując do niej swe pytania, szukając sensu i przyczynowości wydarzeń, zderzamy się z hinduską filozofią i Księgami Wedyjskimi. Tłumaczą nam one wyraźnie, że: „karma i skutki karmiczne są efektami naszych przeszłych czynów z poprzednich wcieleń i żyć”.

Wszyscy bez wyjątku stwarzamy określone sytuacje, doświadczenia i konieczności poprzez rodzaj myśli i słów, które wypowiadamy w naszym wewnętrznym dialogu. Wszechświat zaś bezgranicznie i w totalny sposób wspiera ten nasz dialog psychiczny. Nie przeszkadza tutaj żadna trzecia siła czy osoba. Otóż Wszechświat daje siłę i moc, a nasza podświadomość akceptuje jako prawdę, cokolwiek sobie wybraliśmy, by w to wierzyć.

Możemy to ująć inaczej: obydwa czynniki, myśli i słowa, mają specjalne znaczenie. Jeśli wierzymy w cokolwiek, w coś, co jest związane z nami samymi, to ta rzecz staje się dla nas prawdą. Nasz umysł ma olbrzymi potencjał kreacji – jeszcze niedokładnie zgłębiony i przebadany, ale z całą pewnością istniejący. Dzięki niemu mamy nieograniczone możliwości wyboru tego, o czym i jak chcemy myśleć.

W dzieciństwie, poprzez obserwowanie reakcji dorosłych, uczymy się poznawania własnego ego i odczuwania swych potrzeb – od najprostszych po te najbardziej skomplikowane, duchowe. Uczymy się, co myśleć o sobie, o innych, w ogóle o życiu. Jest więcej niż pewne, że człowiek, który wzrastał pomiędzy nieszczęśliwymi lub niedobrymi ludźmi, przejmie od nich wiele negatywnych cech. Przede wszystkim ciągle deprecjonowany zacznie myśleć o sobie jak o kimś niepełnowartościowym. Być może przestanie wierzyć w uroki życia i w to, że jest ono jedyne w swoim rodzaju i niepowtarzalnie piękne.

Za to wszystko nie możemy winić i ganić rodziców, ponieważ wszyscy jesteśmy ofiarami ofiar. Nie wystarczy stwierdzić: „Nie prosiłem się na świat”, aby w ten sposób rozstrzygnąć odwieczny dylemat egzystencji, konflikt rodziców i dzieci. My też będziemy mieli dzieci. Po prostu pamiętajmy, że nasi rodzice przekazali nam absolutnie wszystko, co wiedzieli o życiu. Jeśli twoja matka nie wiedziała, jak kochać siebie nieegoistycznie, albo twój ojciec nie wiedział, jak być łagodnym i delikatnym, nie wiń ich za to, ale postaraj się być kimś, kim oni nie byli.

Bazując na filozofii duchowej i prawach karmicznych oraz biorąc pod uwagę twierdzenia sformułowane przez filozofów i uczonych po wielu latach poszukiwań, uważam, że to my sami wybraliśmy swoich rodziców. Wydaje się, że to oni nas poczęli, zrodzili, wychowali i wyedukowali. Ale tak nie jest. Mam przeczucie, że to my sami wybraliśmy ich, aby wspierali nas w rozwoju. Dusza każdego z nas zdecydowała, że urodzimy się na tej planecie na konkretnym etapie jej rozwoju, w danej epoce. Powód jest prosty – każdy z nas przychodzi na Ziemię, aby odebrać lekcję w indywidualnym procesie rozwoju świadomości, a w konsekwencji odnaleźć drogę powrotną do swego pierwotnego źródła, jakim jest Bóg i jego czysty kontakt z energią kosmiczną. O tym duchowym i życiowym fakcie wyraźnie mówią nam święte księgi Indii. W całościowym planie składa się to na postęp naszej cywilizacji. Każdy z nas przychodzi na Ziemię po odebranie lekcji duchowego progresu i rozwoju świadomości, na wznoszenie się od rzeczy małych ku największym na naszej duchowo-ewolucyjnej drodze.

Każdy z nas ma wyznaczoną rolę, którą przyjdzie mu w życiu odegrać. Tak więc można powiedzieć, że do tej prywatnej lekcji wybraliśmy rasę, cechy charakteru, przynależność do społeczności, tych, a nie innych rodziców oraz kraj. Te wszystkie i wiele innych cech odzwierciedlają szablon, matrycę, którą przynosimy ze sobą, a która przez hinduskich mędrców określona jest jako karma. Nam pozostaje tylko pracować nad wypełnieniem jej konkretnymi treściami i pracować nad postępem własnego życia.

Dorastając, bardzo często wskazujemy na naszych rodziców jako tych, którzy są winni wszystkiemu złu na świecie. Teraz już wiesz – to my wybraliśmy swoich rodziców, ponieważ oni ze swoimi wszystkimi słabościami, mnóstwem problemów, uwikłań i wątpliwości byli doskonałym gruntem, na którym mogliśmy pracować. To oni pomagają nam przemóc swą postawą słabości, które nas degradują i spychają na dół. Dzieciństwo nauczyło nas podstawowych reguł funkcjonowania, a także pokazało rolę i miejsce człowieka na Ziemi i we Wszechświecie. Każdego dnia tworzyliśmy system swych doświadczeń, zgadzających się z naszymi poglądami i wierzeniami.

Jeśli uważnie spojrzysz w przeszłość, na przebytą drogę życiową, dostrzeżesz, że bardzo często przechodziłeś przez te same problemy i doświadczenia, które stworzyłeś i wykreowałeś przez swoje wcześniejsze myśli i wierzenia. Wierzyłeś bowiem, że nie da się tego uniknąć ani wyminąć, bo są to rzeczy przyrodzone – podobnie jak nie da się uniknąć spraw dotyczących twoich rodziców.

A oto głęboko penetrujący świadomość i egzystencjonalny sens życia punkt widzenia mędrców z Indii. Mówią nam oni wyraźnie: „Wyobraź sobie siebie jako ogrodnika odpowiedzialnego za siewy. Zasiej nasiona dobrych nawyków w tej glebie, usuń chwasty lęków i obaw z przeszłości. Jeżeli nie jesteś dobrym ogrodnikiem, będziesz musiał wracać na ziemię, by próbować ponownie”.

„Ty nigdy nie znajdziesz szczęścia i radości tak długo, jak będziesz kontrolowany przez przeznaczenie. Przez słowo «przeznaczenie» nie mamy na myśli doli, losu i twojego fatum. Nie ma czegoś takiego, jak dola, los i fatum. Przeznaczenie zawiera i składa się z zapomnianych wywołanych skutków przyczynowych w przeszłości poprzedniego życia i wnoszonych skutków tamtych czynów do aktualnego życia i doświadczenia, jakie stworzyłeś w swoim życiu. Możesz powiedzieć: «moim przeznaczeniem było, iż zostałem chciwcem». Ale zdecydowanie tak nie jest. Pierwszego dnia, kiedy jako niemowlę zacząłeś jeść pokarm, nie byłeś chciwcem. Stworzyłeś ten nawyk. Opój nie był alkoholikiem, kiedy po raz pierwszy spróbował alkoholu. Kiedy powtarzasz czyny bez wyczucia i osądu, odnajdziesz się w sytuacji, iż zaczną one wkradać się i przywłaszczać sobie twoje myśli, czyniąc twoje ciało zniewolonym pod ich dyktando. A wtedy powiesz, że jest to Twoim losem, dolą i fatum, by być takim cherlakiem i słabeuszem lub przegranym. Ten zaciskający się, fałszywie wytworzony zniewalający łańcuch, ogniwo po ogniwie, został przez ciebie wykuty. Nie jesteś do niczego stworzony ani przeznaczony, z wyjątkiem tego, co sam z siebie uczyniłeś. Ty sam wykonałeś predestynację i wyznaczyłeś przeznaczenie dla siebie tego, czy chcesz być dobrym lub też złym, kiedy powtórzyłeś w przeszłości pewne pożyteczne i korzystne lub szkodliwe i niebezpieczne akty i czyny. Z tej przyczyny każda dusza jest kontrolowana przez obydwa te czynniki, przeznaczenie wykreowane przez siebie samego i zapoczątkowaną przez obecną wolną wolę”.

Z punktu widzenia naszej powszechnej świadomości warto teraz spojrzeć na dzień dzisiejszy i na to, co zawiera nasza przyszłość, tak więc znowu wybieramy pewien model wierzenia i sposób myślenia. Wymawiamy «dziś, teraz» i w tym momencie tworzymy naszą przyszłość. Twój wewnętrzny nieustający dialog stwarza twoje jutro, nadchodzący tydzień, miesiąc, rok. Zauważ, że to, o czym myślisz w tym momencie, kształtuje twoją przyszłość.

A teraz przyznaj, czy tego chcesz, czy nie, że to twoje myśli ukształtowały twoją przyszłość. Jakie to były myśli – pozytywne czy negatywne? Staraj się, żeby to były myśli wyłącznie dobre i twórcze. W ten sposób będziesz mógł kontrolować swój umysł. Na bieżąco będziesz wiedział, co się w nim dzieje. Wielu z nas stworzyło zło i chorobę właśnie przez to, że ich myśli były nazbyt subiektywne i w pewnym sensie znajdujące się poza orbitą realnego postrzegania – nie dawały wglądu w to, co się działo w ich umyśle i w ich ciele. Skoro nie jesteśmy świadomi tego, co się dzieje w naszym umyśle, to czy jesteśmy w stanie zmienić całokształt rzeczy, uzyskać wpływ na cokolwiek i zmienić tok rozumowania? Czy damy radę odejść od myślenia negatywnego i na to miejsce wprowadzić myślenie pozytywne?

Nie ma znaczenia, jakiego rodzaju masz problem. Jedyną ważną sprawą jest transformacja naszego negatywnego myślenia w myślenie pozytywne. Pamiętajmy przy tym, że wszystkie nasze doświadczenia są zewnętrznymi efektami naszego wewnętrznego dialogu psychicznego.

Być może miewasz o sobie myśli w rodzaju: „Jestem niedobrym człowiekiem”, „Nienawidzę się za to”. Powstrzymaj je. Twoje myśli produkują odczucia, a ty je akceptujesz. Przyjmujesz ten deprecjonujący sceptycyzm co do twej osoby, jako coś dowiedzionego i prawdziwego. Wyeliminowanie takich subiektywnych myśli spowoduje brak negatywnych odczuć. Jeżeli zmienisz sposób swego myślenia, one też się zmienią. To my, tylko my sami, wybieramy myśli, dokonujemy ich selekcji, lecz często nie zauważamy tego wyboru.

Tymczasem jesteśmy w stanie zaprzestać formułowania negatywnych myśli. Olbrzymia liczba ludzi na tej planecie cierpi z powodu opanowujących ich złych emocji, nienawiści i wrogości wobec innych ludzi. Ale wielu obciąża siebie samych poczuciem winy i wątpliwościami dotyczącymi tego, kim naprawdę są i ile znaczą dla siebie i innych.

Nienawiść i poczucie winy wprowadzają dysharmonię i stwarzają rozgardiasz w naszym życiu i w stosunkach z innymi ludźmi. Starajmy się być sobą. Bądźmy naturalni i życzliwi, słuchajmy uważnie otoczenia i dawajmy rady tylko wtedy, gdy ktoś nas o nie poprosi. Nie bądźmy zagonieni, drażliwi i wybuchowi. Pamiętajmy, że zdrowie bynajmniej nie idzie w parze z nienawiścią, poczuciem winy i egoizmem. Są to punkty, w których nierzadko zaczyna się rozwijać nasza choroba. Olbrzymia większość badań naukowych dowiodła, że funkcjonujemy znacznie lepiej na wszystkich poziomach życia, kiedy nie oskarżamy siebie i nie mamy poczucia winy. Z testów wykonanych (i nadal przeprowadzanych) przez rozmaite, niezależne grupy psychologów wynika, że człowiek musi zerwać z tak zwanym negatywnym samookreślaniem się w stylu: „Nie jestem dla nikogo konkurencją, ponieważ nie potrafię osiągnąć takiego poziomu, bym mógł komukolwiek zagrozić” lub „Nie jestem wystarczająco dobry, to mi się nie należy”.

Jeżeli uważasz, że te słowa nie są adresowane do ciebie, to przyjmij sam sens wypowiedzi. Zastanówmy się jeszcze przez krótką chwilę nad zwrotem: „Nie jestem wystarczająco dobry” – dla kogo i z jakiego punktu widzenia nie jesteś właśnie taki? Okazuje się, że to ty sam oceniłeś swoje możliwości i sam sobie wystawiłeś cenzurę. Twoje otoczenie wcale nie pokusiło się o taką ocenę. Tak więc te negatywne osądy i wierzenia były bardzo silnie zakorzenione właśnie w tobie. Innymi słowy, sam siebie spychałeś w dół. Możliwe, że bez tych pewników i ferowania wyroków w imieniu otoczenia twoje życie byłoby o wiele zdrowsze i bardziej wartościowe.

W twojej podświadomości znajduje się bardzo wiele zadawnionych wyroków i orzeczeń, które tłumią twe życie i przeszkadzają ci w osiąganiu życiowych celów. W większości wypadków jest to sprzeczne z twoją obiektywną świadomością, zatem należy po prostu pozbyć się tego balastu.

Urazy, gniew, poczucie winy, strach, lęk i różne obawy powodują znużenie i ogólne zmęczenie fizyczne oraz umysłowe, a w konsekwencji prowadzą do chorób, gdyż organizm nie jest w stanie poradzić sobie z takim obciążeniem. Niewłaściwe odczucia mają swe źródło w nieustannym krytykowaniu i ganieniu innych ludzi za błahe przewiny oraz unikaniu odpowiedzialności za nasze własne życie i za to, w jaki sposób postępujemy wobec siebie samych.

Jeśli my sami jesteśmy odpowiedzialni za każdy nawet najdrobniejszy czyn popełniony w naszym życiu, to nie istnieje nikt, kogo moglibyśmy oskarżać o to, co się stało. Cokolwiek zdarzyło się w przeszłości, jest odzwierciedleniem naszych myśli. Sami musimy dojść do wniosku, że nasze postępowanie jest zdeterminowane przez nasz sposób myślenia. Zatem musimy skoncentrować się na naszym wnętrzu i doprowadzić do poprawy swego zachowania. W przeciwnym razie ludzie bez żenady będą wykorzystywać nasze słabości. Przedstawione powyżej nawyki dotyczące myślenia prowadzą do uzyskania nad tobą przewagi przez tych, którzy cię wykorzystują. Nie dzieje się zresztą nic ponad to, o czym myślałeś. Poddając się właściwie bez walki, prowokowałeś takie, a nie inne postępowanie wobec siebie (być może w podobny sposób traktując innych ludzi). To zaś jak bumerang wróciło pod twoje nogi. Świat jest tak skonstruowany, że bez względu na to, z jakiego poziomu dajemy coś z siebie, czy to duchowego, czy to psychicznego, czy wreszcie fizycznego, to coś dokładnie w takiej samej proporcji do nas powraca. Nie warto czekać na efekt bumerangu.

Zmień sposób swego myślenia i zachowania, a inni zmienią swe zachowania i sposób myślenia wobec ciebie. Być może to, o czym rozmawiamy, brzmi niewiarygodnie, lecz my po prostu rozmawiamy o niezmiennych prawach natury. Nieważne co chcesz zmienić – swoje życiowe doświadczenia czy sposób zachowania. Punktem wyjściowym jest ustalenie, o co ci chodzi, i wypowiedzenie tych myśli.

Zdrowotny rezultat rezygnacji z negatywnych wierzeń

Proszę, powtórz teraz za mną: „Jestem chętny i gotowy do pozbycia się nawyków myślowych, które stworzyły moje dotychczasowe doświadczenia życiowe i doprowadziły do stanu, w jakim się znalazłem”.

Chwila, w której szczerze i z przekonaniem wypowiesz swoje twierdzenie, wyzwoli cię, pozbawi bezsilności i napełni nową nadzieją. Nawet jeżeli nie rozumiesz tego zaklęcia w tym momencie, ważne jest, byś wiedział, że ty sam we własnej osobie przyczyniłeś się zarówno do powstania problemu, jak i likwidacji zagrożenia, a więc przywrócenia równowagi w twoim życiu.

Powtórz teraz za mną: „Wyzwalam się z tego stanu, w który się wtrąciłem, pozwalam mu odejść i zniknąć”. Później zrozumiesz, jak wielka jest potęga takiego właśnie oświadczenia i nauczysz się stosować ją w praktyce. Uzewnętrznia ona bowiem poparcie i pomoc dla twojej podświadomości, a także udrożnia twoje myśli. Miej świadomość, że gniew, uraza wobec innych, przesadna samokrytyka, poczucie winy za zdarzenia z przeszłości, lęk i strach w stosunku do przyszłości są najbardziej niszczącymi nas nawykami myślowymi. Od nich także zaczyna się choroba ciała.

Zapamiętajmy: poczucie winy zawsze szuka kary i tworzy ból, zaś lęk wywodzi się z braku wiary w życie. Zatem by wyeliminować chorobę i cielesny ból, który ona przynosi, musimy zacząć od zniwelowania i usunięcia ze swego życia i sumienia poczucia winy. W żadnym wypadku nie jest ono w stanie poprawić komukolwiek samopoczucia. Jest całkowicie bezużyteczną emocją, która z całą pewnością nie prowadzi do poprawy sytuacji.

A teraz skup się. Ten moment jest punktem zwrotnym w twoim życiu. Pozwól więc sobie na opuszczenie celi więziennej i twojej pustelni przeznaczonej do rozpamiętywania wydumanych win. Twój wyrok już nie obowiązuje. Odbyłeś już karę.

Moje dzieciństwo (a być może twoje również) jawi mi się jako okres bolesnych doświadczeń. Moi rodzice żyli w niezgodzie. Ciągłym nieporozumieniom i awanturom towarzyszyły problemy natury finansowej. Sponiewierany przez życie, niemający przyjaciół, wzrastałem w przygnębieniu i w licznych stresach, w depresji, z olbrzymią dozą nienawiści i gniewu. Nierzadko mówiłem sobie i nawet rodzicom: „Czemu u nas nie może być tak samo, jak i u innych ludzi?”.

Teraz już wiem, że idealizowałem świat poza mną, ale skutkiem tego stworzyłem sobie wiele problemów. Tak doszło do wypadku samochodowego, a nieprzemyślane wyczyny sportowe doprowadziły mnie do uszkodzenia obu kolan. Fatalny i nieudany związek małżeński oraz ogromny ból i cierpienie psychiczne z powodu braku kontaktu z synem powodowały, że nie wiedziałem, co robić, by wyzwolić się z tego zaklętego kręgu. I pewnego dnia naszła mnie myśl, by dokonać w życiu diametralnej zmiany. Na czym ona polegała? Na tym, że postanowiłem zerwać ze swoim gniewem, z zadawnioną nienawiścią i urazami.

Przebaczyłem wszystkim ludziom, którzy mnie źle traktowali. Wybaczyłem też rodzicom nieudane dzieciństwo i młodzieńcze lata, a jednocześnie zmieniłem mój stosunek wobec swych dawnych zachowań. Wiedziałem już, jak nierozsądne było odpowiadanie nienawiścią na nienawiść, gniewem na gniew, łgarstwem na łgarstwo. Postanowiłem się zmienić i zamiast być przekornym – być pokornym, zamiast głosić swoje racje – słuchać tego, co inni mają do powiedzenia.

To wybaczenie i zmiana postępowania przyniosły najpierw wytchnienie i ulgę. Później zrodziły konieczność długoletnich studiów nad poszczególnymi kierunkami filozoficznymi i ludzkim behawioryzmem. Droga do punktu, w którym byłbym w stanie podzielić się swymi doświadczeniami i tym, w co wierzę, wcale nie była łatwa i krótka. Zdecydowałem się zwrócić do ciebie za pośrednictwem tej książki. Wielu ludzi, z którymi rozmawiałem, potwierdziło, że warto rozmawiać z każdym, kto wykaże choć trochę zainteresowania myśleniem pozytywnym. Zdecydowałem się zatem podzielić z tobą swymi doświadczeniami. Będzie nas więcej, a dzięki temu być może na świecie zrobi się jaśniej i bardziej sympatycznie. Razem odgonimy ze swej drogi wszystkie troski – prawdziwe i te wydumane. Według mnie postawę życiową wielu ludzi można określić jako przegrywanie starego filmu, w którym główne role grają złość, gniew i urazy. Film ten spycha ich w przeszłość, karmiąc nią przyszłość i odbiera możliwość kontaktu z dniem obecnym.

Jeśli będziesz trzymał się poczucia winy, samokrytyki i uraz, wiedz, że w żaden sposób nie przyczynisz się do wydostania się z pułapki, w którą sam się wepchnąłeś. Jedynie chęć wyzwolenia się i pozbycia się całego balastu, zdrowa chęć do odpłynięcia i zniknięcia, pomoże ci wyleczyć twoją duszę. A wtedy uleczysz także ciało. Doceniam powiedzenie mojego guru: „Przeszłość jest tylko kurzem na naszej drodze”.

Jedyną wartość stanowi teraźniejszość. Należy uzbroić się przeciwko aktualnym problemom w system etyczno-moralny, pamiętając o tym, że jego właścicielem może być tylko jeden człowiek. Zgadzasz się? Czy nie tak właśnie czujesz? Czy nie jest słuszne twierdzenie, że postępujemy bezsensownie, gdy pozwalamy, żeby przeszłość rządziła naszym dniem dzisiejszym i decydowała o naszym postępowaniu w przyszłości (która i tak, prędzej czy później, stanie się teraźniejszością)? Czy nie jest bezsensem z naszej strony karanie siebie za zdarzenia, które nastąpiły dawno temu, i rozpamiętywanie tego, że ktoś nas skrzywdził lub skaleczył, dokuczył nam lub kiedyś rozsierdził?

Twoją najważniejszą potrzebą, bardzo pilną, jest pozbycie się zdeformowanych, negatywnych obrazów, które pragną nad tobą zapanować. Wyrzuć je z siebie. Nie pozwól, by cię więziły i poniżały.

Fundamenty naszej koncepcji życia to Kosmos, Wszechświat, Bóg, wreszcie my sami. Fundamenty te są naszą podporą i pomocą. Nie czyńmy z nich aparatu udręki i zmartwienia.

Przede wszystkim musisz wiedzieć, że zupełnie nieważne jest, jakiego rodzaju choroba cię trapi, gdyż to, jak sobie z nią poradzisz, jest uzależnione od twego sposobu myślenia i wierzenia. Jeśli zatem z wyboru jesteś bezsilną ofiarą życia, Wszechświat będzie bezwolnie wspierał cię w tej formie wiary. Lecz ty musisz wierzyć w ozdrowieńczą siłę prądów i nurtów życia. Musisz zrozumieć, że wszechpotężny, najwyższy Wszechświat będzie wspomagał cię całą swoją potęgą. Wybór należy do ciebie.

Sekretnym kluczem do uzyskania od niego pomocy i wyprostowania swego własnego życia jest moment, gdy zaczniesz kochać wszystkich ludzi i siebie samego jako jednostkę ludzką. Słowo „miłość” w twoim świecie wywoła harmonię poszczególnych elementów i ich wzajemne dostrojenie się. Wówczas życie zacznie płynąć o wiele pomyślniej niż dotychczas. Twoje zdrowie ulegnie poprawie, osiągniesz głębsze porozumienie z ludźmi, zaczniesz twórczo wyrażać swą łączność z cywilizacją ludzką, do której przecież należysz.

Nie będę tu wdawał się w szczegółową diagnozę, ale być może twoje dotychczasowe niepowodzenia, a nawet choroba, związane są z brakiem akceptacji siebie samego i brakiem miłości do innych ludzi. Jeżeli trzymasz się kurczowo prymitywnych i wypaczonych wierzeń, którymi kiedyś ktoś cię obarczył, twoje życie zostanie ograniczone, zostaniesz skazany na jego namiastkę. Tak więc od momentu, w którym postanowiłeś wykonać krok wstecz, powinieneś przyjąć do wiadomości, że jednocześnie odrzucasz życie na niby, w pozorach, w ograniczającym cię systemie wierzeń i idei. Każda twoja myśl może być całkowicie zmieniona i skierowana na nowe tory.

Jesteśmy świadomi faktu, że myślimy. Warto przy tym pa-miętać, że wybór i selekcja właściwych myśli w dużej mierze zależy od nas samych. Powinniśmy panować nad nimi, prowadzić świadomą kontrolę tematów, którymi chcemy się zająć. Uznawanie siebie samego za podmiot, odrzucenie instrumentu samokrytyki i poczucia winy to zerwanie z dotychczasowymi nawykami myślowymi i stereotypami. Ten nawyk powinniśmy zastąpić samoakceptacją. Wybacz sobie, tak jak wybaczasz innym, a zobaczysz, jakie zmiany nastąpią w twoim życiu. Twoja akceptacja innych ludzi i samoakceptacja oraz generalnie przebaczenie cudzych i własnych win są jedynym kluczem do pozytywnych zmian, których przecież oczekujesz. Zmiany te mają doprowadzić do wyzwolenia cię z ciężaru przeszłości. Pamiętaj, proszę, że jedynie miłość jest właściwą drogą do wyleczenia i do zachowania zdrowia, zarówno duchowego, jak i fizycznego. Ale aby kochać, najpierw musimy innym i sobie samym wybaczyć.

Rozpocząłeś już swoją uzdrowieńczą terapię. Znalazłeś głęboko w tobie ukryte źródło sił niezbędnych do uleczenia twojej choroby. Teraz, nawet jeśli obca jest ci idea wybaczania, wiesz już na pewno, że musisz się tego nauczyć najszybciej, jak tylko potrafisz. Możesz być pewny, że siły wyższe – w szczególności Wszechświat – spotęgują twoją energię, wzmocnią twą rolę, pod warunkiem, że nowy sposób myślenia rzeczywiście ma do ciebie dostęp. By móc się wyleczyć, musisz przede wszystkim zmienić świat swych dotychczasowych wartości. Wybacz swym bliźnim i kochaj ich. Wybacz sobie i kochaj siebie. Moment, w którym ta idea wpłynie na twoje życie, będzie dowodem na podjęcie leczenia.

Postaraj się przy tym raz jeszcze zwrócić uwagę na twoje wypowiedzi i sposób myślenia. Nie deprecjonuj siebie, nie stawiaj się pod pręgierzem ostrej samokrytyki. Nie potęguj wydumanej nienawiści do siebie, nie traktuj siebie jak typowego nieudacznika. Przyznaj, że im bardziej poniżasz się we własnych oczach, tym gorszy jest efekt twoich myśli i wypowiadanych słów.

Od teraz twoim jedynym pragnieniem powinno być dążenie ku wyższej świadomości i zrozumieniu ducha absolutu. Bez względu na to, jak olbrzymie są twoje problemy, znikną i roztopią się w twojej świadomości, jeśli tylko zastosujesz selekcję swego myślenia.

Musisz zlikwidować jeden z twoich najbardziej fatalnych problemów, czyli gniew, bez względu na to, przeciwko komu jest on skierowany (a więc także jeśli kierujesz go przeciwko sobie samemu). Taki gniew jest niczym skorupa. Zamyka nas i więzi w dawnych nawykach myślowych. Być może jesteś przekonany, że możesz wymagać od siebie jeszcze więcej. Ale na pewno nie z gniewem skierowanym przeciwko swoim niedoskonałościom. Ty także wymagasz systemu zachęt i bodźców, a nie łajania i dezaprobaty dla twych poczynań. Twoje własne reprymendy, słowa nagany, które sam do siebie kierujesz, działają podobnie jak gniew i krzyk na małe dziecko – ucieka z ciebie cała radość życia. Tracisz swą spontaniczność i siły twórcze, a czasami nawet zdrowie.

Wierzenia pozytywne

Teraz nadszedł moment, byś zaakceptował sam siebie – dokładnie takim, jakim jesteś. Nie urządzaj sądów na sobą. Nie kieruj do siebie słów krytyki. Staraj się tylko zrozumieć siebie i sobie wybaczyć. Proszę, rozpocznij proces uzdrowieńczy od akceptacji tego, kim jesteś teraz, w tej właśnie chwili.

Pozwól odejść i zniknąć gniewowi, urazom i wszystkim negatywnym wierzeniom dotyczącym ciebie i życia. Postaraj się zrozumieć i zaakceptować fakt, iż wraz z przeczytaniem tego materiału rozpocząłeś swe leczenie. Zaczynasz życie w nowym wymiarze i w nowych powinnościach. Zerwałeś już z nawykami myślowymi i z negatywnym postrzeganiem wszystkiego, a więc również otaczającego cię świata i roli, jaką w nim pełnisz. Od teraz nie utrzyma się przy tobie żaden negatywny stan i żaden problem, ponieważ je odrzucasz, ponieważ akceptujesz i kochasz swoje życie. Miłość rozpuści i unieszkodliwi gniew, winę, lęk i strach. Miłość jest tą siłą, która cię wyleczy.

Musisz również wiedzieć, że jesteś tym, co jesz. Mam przeczucie, że powinieneś wziąć pod uwagę kwestie dietetyczne. Istnieje dużo książek i artykułów (znajdziesz je w bibliotekach lub Internecie) oraz ludzi, którzy wytłumaczą ci potrzebę i istotę właściwego odżywiania i zachowania diety. Zbalansowanie swego ciała z duchem i z umysłem jest bardzo istotną sprawą. Nie możesz jej przeoczyć. Masz absolutne prawo do tego, żeby być zdrowym i prowadzić życie pełne i szczęśliwe w każdym sektorze, w zgodności ducha z twymi myślami i twym ciałem.

Zatem zacznij dokładnie od miejsca, w którym się znalazłeś. I to zacznij z pełnym przekonaniem, że możesz wszystko zmienić. Zacznij z determinacją i uporem. Proszę, daj sobie szansę! Jestem pewien, że jesteś tego wart!

Ten tak ważny moment poświęć na prawdziwie szczerą modlitwę w miłości i tolerancji do źródła Boskiej energii Wszechświata... Abyś mógł kontrolować swe przeznaczenie i osiągnąć swój cel, razem ze mną wypowiedz teraz na głos te oto słowa:

„Niebiański Ojcze, już więcej nie jestem ograniczony przez świadomość z przeszłości. Jestem uwolniony od ciasnego ograniczenia świadomości mojego ciała. Jestem wieczny. Jestem wszechobecny w otchłani wieczności, tej powyżej i tej poniżej, tej z prawej strony i tej z lewej strony, tej z przodu i tej z tyłu, i wszędzie dokoła mnie. O, Panie, Ty i ja jesteśmy jednym”.

„My składamy pokłon Tobie, o, Panie, do guru, do świętych wszystkich religii na ziemi. My składamy pokłon do wszystkich dusz każdego narodu, ponieważ one są stworzone w Tobie i na Twój obraz. W tym nowo od teraz rozpoczętym życiu mamy głęboką nadzieję pokoju dla wszystkich narodów tu, na ziemi. Oby mogli zrealizować wspólność braterską pod Twoją ojcowską opieką. Pobłogosław ich, aby mogli to zrozumieć i oby zaprzestali i wyrzekli się walki i żyli wspólnie w pokoju, by razem uczynić niebo tu na tej ziemi. O, Panie, pobłogosław nas wszystkich, abyśmy służyli pomocą w budowaniu Twojego Królestwa tu, na ziemi, poprzez przemodelowanie i przekształcanie naszego życia w duchowy sposób, i obyśmy byli żywymi inspirującymi przykładami dla innych, by i oni mogli czynić tak samo. Kochamy Ciebie, nasz Ojcze, kochamy wszystkie rasy ludzkie jako naszych braci. Kochamy wszystkie stworzenia, ponieważ one odzwierciedlają Twoje życie. Składamy prawdziwie najszczerszy pokłon Tobie, o Panie, uświęcając wszystko”.

„Niebiański Panie, uczyń nas silnymi w tym nowym wyzwaniu lepszego życia, oby ono było zawsze kierowane i prowadzone przez Twoją ciągłą obecność, którą w ciele, umyśle i duszy możemy odzwierciedlać Twoje życie w zdrowiu, dobrobycie, pomyślności, szczęściu i radości, OM, pokój, OM”.

Ja jako twój brat w sercu i w rozumie, proszę: od dzisiaj każdego dnia uczyń coś dobrego!

VIII Leczniczy efekt połączenia wyobraźni, podświadomości i medytacji

W tym rozdziale: Oddziaływanie na wyobraźnię poprzez podświadomość • Wprowadzenie zmian w twoim życiu • Wpływ podświadomości na siły witalne • Samouzdrawianie przy wykorzystaniu podświadomości

Oddziaływanie na wyobraźnię poprzez podświadomość

Każdy z nas zastanawia się, jak najlepiej leczyć fizyczne i psychiczne niedomagania człowieka. Co powoduje uzdrowienie albo gdzie znaleźć uzdrowieńczą siłę – takie pytania zadaje wielu z nas. Powinniśmy wiedzieć, że moc uzdrowieńcza spoczywa również w podświadomości każdego człowieka. A do uzdrowienia wystarczy, aby chory zmienił swoje nastawienie.

Uważam, że nikogo nie uleczył sam psychiatra, psycholog lub lekarz medycyny konwencjonalnej czy niekonwencjonalnej. Znane przysłowie mówi: „Lekarz cię opatrzy, ale tylko Bóg wyleczy”. Psychiatra lub psycholog leczy pacjentów, usuwając wszystko, co tłumi podświadomość, która ma kluczowy wpływ na stan zdrowia. Podobnie zresztą jak lekarz chirurg, który przywraca niezakłócony obieg prądów uzdrowieńczych, usuwając stojące przed nimi fizyczne przeszkody. Można powiedzieć, że żaden lekarz, chirurg czy terapeuta nie może być pewien, że to właśnie on wyleczył pacjenta. Pamiętajmy, że istnieje tylko jedna moc uzdrawiająca, choć ma niejedno imię: Bóg, natura, życie, twórcza zasada albo kosmiczna mądrość oraz moc podświadomości.

Jest wiele sposobów, aby pokonać bariery intelektualne, emocjonalne i fizyczne, które tamują tętniące i płynące w nas życie. Ale jeśli ktoś sprowadzi na właściwe tory moc uzdrowieńczą drzemiącą głęboko w jego podświadomości, w efekcie oczyści go ona z wszelkich chorób. Ta zasada sprawnie funkcjonuje i działa we wszystkich ludziach, bez względu na ich kolor skóry, pochodzenie czy wyznanie. To właśnie podświadomość leczy rany i urazy agnostyka albo nawet ateisty.

Istnieje jedna, powszechna zasada uzdrowieńcza, działająca w człowieku, zwierzęciu, drzewie, trawie, wietrze czy ziemi – krótko mówiąc, we wszystkim, co żyje. W królestwie zwierząt, roślin i minerałów zasada życia objawia się instynktem i prawem wzrostu. Tylko człowiek potrafi sobie w pełni uświadomić tę zasadę i pokierować nią we właściwy sposób przez podświadomość, w efekcie zaznając uzdrawiających dobrodziejstw.

Wprowadzenie zmian w twoim życiu

Choć istnieją techniki i metody korzystania z tej uniwersalnej siły, to jednak jedynym prawdziwym procesem uzdrowieńczym jest wiara. Ewangelia św. Mateusza (9, 29) mówi nam: „Według wiary waszej niech wam się stanie”.

Religie świata podają do wierzenia treści, które objaśnia się na różne sposoby. Ale prawo życia to po prostu prawo wiary. Jest ono dokładnie tym, w co wierzysz, myśląc o sobie, o życiu, o Wszechświecie. Według Ewangelii św. Marka (11, 24) „Wszystko, o co w modlitwie prosicie, stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie”.

Wiara to prawdziwa duchowa rzeczywistość. Jest zależna od twoich nawyków myślowych. We wszystkich fazach życia pobudza podświadomość. Musisz zrozumieć, że Biblia nie mówi o wierze w rytuał, w ceremonię, formę, instytucję, w jakiegoś człowieka lub formułę. Musisz zrozumieć, że treść twojej wiary jest tożsama z treścią twoich myśli. Wiedz, że: „Wszystko możliwe jest dla tego, kto wierzy” (Ewangelia św. Marka 9, 23).

Niedorzecznością jest twierdzenie, że istnieje cokolwiek, co mogłoby ci zaszkodzić samo z siebie. Nieważne jest to, w co wierzysz, ale sam fakt, że wierzysz. Albowiem wszystkie działania, doznania, zdarzenia i sytuacje, które nastąpiły w twoim życiu, są jedynie oddźwiękiem, reakcją na twoje myśli.

Terapia poprzez modlitwę zespala funkcje świadomości z podświadomością, kierując je w przemyślany sposób do określonego celu. Podczas tej naukowej modlitwy musisz dokładnie wiedzieć, co i dlaczego robisz. Pokładasz swą ufność w Boskim Prawie uzdrowienia i to właśnie z tej ufności korzysta terapia poprzez modlitwę, czasem zwana modlitwą naukową albo duchową terapią uzdrowieńczą.

Wybierz sobie ideę, wizję lub plan, którego urzeczywistnienia chciałbyś doczekać, i myśl o tym tak intensywnie, aż to wyobrażenie zapadnie w twą podświadomość. Dzięki temu plastycznie wyobrazisz sobie realizację upragnionego celu, a jeśli z niezachwianą wiarą będziesz sobie wyobrażać spełnienie takich pragnień, twoja modlitwa zostanie wysłuchana. Terapia poprzez modlitwę polega na precyzyjnym działaniu umysłu skupionego na jednoznacznie określonym wewnętrzną wizją celu.

Załóżmy, że chcesz z pomocą modlitwy pokonać trudność, którą napotkałeś na swej drodze. Masz świadomość tego, że kłopoty (chorobę lub cokolwiek innego) spowodowały negatywne myśli, które jak na złość były umocnione strachem – wryły się głęboko w twoją podświadomość. Jednak z drugiej strony masz nadzieję i cichą pewność, że jeśli tylko przegonisz wszystkie czarne myśli, na pewno dasz radę zrzucić ten ciężar.

Powinieneś przemówić wprost do tej uzdrowieńczej siły i mocy, jaka spoczywa w twojej podświadomości. Naprawdę jest ona wielka i niesie ze sobą mądrość. Ta siła pomoże ci pokonać strach i wszystkie fałszywe wyobrażenia, jakie zagnieździły się głęboko w twoim umyśle.

Podziękuj za uzdrowienie, którego na pewno dostąpisz. Od teraz przestań myśleć o kłopotach, dopóki znów nie poczujesz potrzeby modlitwy. Myśl pozytywnie, aby podczas modlitwy nie pojawiła się niewiara w uzdrowienie. Możesz być pewien, że silna wiara zsynchronizuje świadomość i podświadomość w harmonijną całość, która dla ciebie oznacza leczniczą moc.

Uzdrawianie się modlitwą nie ma nic wspólnego z biblijną wiarą, która polega na poznaniu powiązań między świadomością a podświadomością. Twoim uzdrowieniem będzie świadome działanie, które uwolni umysł od lęków i trosk, napełniając go mocną wiarą i oczekiwaniem na dobro. Wpływ silnej sugestii na wyobraźnię i podświadomość może dokonać zmian w zakłóconym systemie odpornościowym, psychicznym, fizycznym lub duchowym.

Wpływ podświadomości na siły witalne

Podstawowe prawo dotyczące ludzkiego umysłu stanowi, że na podświadomość (umysł subiektywny) każdego człowieka równie mocno wpływa jego własna świadomość (umysł obiektywny), jak i cudza sugestia. Jeśli wierzysz w coś, podświadomość – niezależnie od twojego obiektywnego nastawienia – będzie kierować się wyłącznie daną sugestią i twoje pragnienie się spełni. Możesz doprowadzić do uzdrowienia duchowego i fizycznego w oparciu o działanie czysto subiektywnej wiary, która powstaje dzięki temu, że świadomość (umysł obiektywny) odrzuca wszelkie rozumowe zastrzeżenia.

Dla fizycznego uzdrowienia pożądane jest oczywiście, aby przekonanie subiektywne pokrywało się z obiektywnym. Jeśli jednak zdołasz tak odprężyć umysł i ciało, że twoja podświadomość stanie się szczególnie podatna na wrażenia subiektywne, bezgraniczna wiara nie będzie konieczna.

Poddając się od teraz leczeniu, dokonujesz aktu wiary subiektywnej, którym otwierasz się w podświadomości na sugestie przedstawionej tu terapii. Tym samym powstaje bezpośrednie połączenie, pewna magnetyczna więź między mną a twoją podświadomością (jako pacjenta). Twojemu uleczeniu nie przeszkodzi więc przeciwna autosugestia, wywołana twoją obiektywną niewiarą w terapeutyczną możliwość uzdrowienia i moje teorie. W stanie półsnu opór twojej świadomości zmaleje, dzięki czemu nie będzie mógł przeszkodzić uleczeniu. Twoja podświadomość zostanie całkowicie poddana sugestii z zewnątrz i odpowiednio zareaguje, przynosząc uzdrowienie.

Zapamiętaj: w tej chwili każda komórka, każdy nerw, każda tkanka i każdy mięsień twojego ciała oczyszczają się i zdrowieją. Twój organizm odzyskuje równowagę i zdrowie. Po chorobie nie zostało ani śladu. Przyjmij ten fakt i zaakceptuj go. Powinny cię zajmować tylko pozytywne myśli. W tym tkwi sekret i głęboka prawda, bowiem jeżeli skupisz się na wyobrażeniach całkowitego zdrowia i harmonii, unikniesz myśli o własnych dolegliwościach, a w efekcie nastąpi uzdrowienie.

Zachęcam cię usilnie, abyś nie mówił o swoich dolegliwościach ani nie nazywał ich po imieniu. Bowiem im większy czujemy przed nimi respekt, tym bardziej się pogłębiają. Działaj więc niczym duchowy chirurg: jednym pewnym cięciem usuwaj wszelkie negatywne myślenie. Rób to tak jak ogrodnik, który na zdrowym drzewie obcina uschnięte konary. Dopóki żyjesz myślą o chorobie i jej objawach, dopóty hamujesz kinetyczne działanie podświadomości, nie pozwalając, by rozwinęła pełną uzdrowicielską siłę.

Za sprawą twojego umysłu negatywne wyobrażenia nazbyt łatwo stają się rzeczywistością – właśnie tą, której tak bardzo się obawiasz. Dlatego miej na uwadze podane tu prawdy o życiu i postępuj z miłością do siebie i innych. Nabierz mocnego przeświadczenia, że jeżeli oprzesz się na materiale zawartym w tej książce, twoja podświadomość przyniesie zdrowie zarówno duszy, jak i ciału. Na planie codziennej świadomości czytaj niniejszy materiał, aby móc łatwiej przekazać podświadomości życzenia i zalecenia.

Wyobraź sobie najbardziej wyraziście, jak potrafisz, spełnienie swoich pragnień i uznaj, że już się urzeczywistniły. Przy intensywnej koncentracji i wytrwałości sukces nie każe na siebie długo czekać.

Słowo „wiara” oznacza myśl obecną w twoim duchu. Każda zaś myśl ma twórczą moc samourzeczywistnienia. Niech szlachetne myśli wejdą w twój myślowy nawyk i zmienią się w szlachetne czyny. Korzystaj z siły, jaką jest modlitwa. Snuj plany i wizje. Umysłem i wyobraźnią utożsamiaj się z wyobrażeniem. Zachowuj właściwą postawę umysłu, a twoja modlitwa zostanie wysłuchana.

Samouzdrawianie przy wykorzystaniu podświadomości

Moc uzdrawiania zyskuje każdy, kto jej pragnie i umie w nią uwierzyć. Wiara oznacza tutaj wiedzę o prawdziwym działaniu świadomości i podświadomości. Prawdziwa wiara powstaje wraz z jej prawdziwym zrozumieniem. Ślepo wierząc, odniesiesz szybki sukces i uleczysz swoją chorobę.

Uspokój i odpręż ciało i umysł, a wtedy twoje myśli o zdrowiu, witalności i doskonałości uzdrowią twoją osobę, poprzez narzędzie podświadomości.

ĆWICZENIE 3

LECZENIE PRZY UŻYCIU PODŚWIADOMOŚCI

To ćwiczenie trwa około 60 minut. Włącz relaksującą muzykę i bardzo powoli zacznij czytać poniższy tekst. Przeczytaj go około sześciu razy.

Każda komórka, każdy nerw, każda tkanka i każdy mięsień mojego ciała oczyszczają się…

W tej chwili rozpoczyna się nowy etap mojego życia i moje ciało oraz organizm zdrowieją…

Mój organizm odzyskuje równowagę i zdrowie…

Choroba odchodzi i znika bez najmniejszego śladu…

Każda komórka mojego ciała wibruje energią i zdrowiem…

Kocham i w pełni akceptuję siebie samego, moje życie zaczyna się uleczać…

Karmię się miłością, która wypływa ze mnie w moje ciało, umysł i duszę…

Moje ciało goi się szybko i łatwo…

Wiem, że zasługuję na miłość, i akceptuję ją teraz…

Daję miłość i daję się pokochać…

Dawana przeze mnie miłość wraca do mnie pomnożona….

Cieszę się z miłości…

Spotykam miłość codziennie, na każdym kroku swojego życia…

Rozwijam się na każdym etapie, na którym się znajduję…

Wiem, że zasługuję na wszelkiego rodzaju dobrobyt, akceptuję to w sobie…

Jestem wdzięczny za wszystko, co do mnie przychodzi…

Im bardziej jestem wdzięczny, tym więcej powodów mam, aby odczuwać jeszcze większą wdzięczność…

Od teraz wszelkie moje zaległe rachunki płacę z miłością…

Akceptuję i przyjmuję obfitość i bogactwo. Swobodnie do mnie płyną…

Depresja opuszcza mnie i pozwala mi znaleźć miłość mojego życia…

Kocham siebie i innych prawdziwie i w pełni. Przyciągam do siebie tylko zdrowe relacje…

Akceptuję siebie dokładnie takiego, jaki jestem…

Z miłością i akceptacją wprowadzam zmiany, aby uzyskać zdrowie i harmonię w moim życiu…

Decyduję się tylko na pozytywne i zdrowe wybory dotyczące ducha, umysłu i ciała…

Wybieram zdrowy tryb życia…

Wprowadzam dyscyplinę dotyczącą regularnych codziennych ćwiczeń ciała, umysłu i ducha…

Osiągam właściwą wagę mojego ciała…

Wierzę w siebie i siły wyższe…

Boskie siły kosmiczne i Wszechświat zaczynają mi sprzyjać…

Odważnie wyrażam swoje potrzeby i uczucia…

Jestem unikalny i jedyny na świecie…

Jestem jedyny w swoim rodzaju, wyjątkowy, kochany, kochający, twórczy i wspaniały…

Wszystkie moje relacje ze światem, ludźmi i otoczeniem są pełne miłości i harmonijne…

Żyję w pokoju i harmonii z Bogiem, z ludźmi, zwierzętami, przyrodą i otoczeniem…

Ufam procesowi życia…

Moje życie jest radością…

Moje życie jest wypełnione wspaniałymi i zachwycającymi niespodziankami…

Moje życie jest wypełnione radością, miłością i przyjaźnią…

Wybaczam, nie krytykuję, jestem zrelaksowany i otwarty…

Wybieram miłość, radość życia oraz wolność duchową i umysłową…

Otwieram moje serce na życie, pozwalam wspaniałym rzeczom przepłynąć przez moje życie…

Akceptuję siebie, wszystkich ludzi, zwierzęta, roślinność, planetę, na której żyję…

O, Panie Boże, modlę się za pokój na ziemi i za miłość wszystkich ludzi…

Jestem promieniującym i emanującym uczuciem miłości…