Hume Nisbet

Panna wampir

Tłumacz Magda Bitner

© Hume Nisbet, 2023

© Magda Bitner, tłumaczenie, 2023

Koniec XIX wieku, gdzieś na angielskiej prowincji. Samotny wędrowiec przemierza wrzosowiska. Czy znajdzie schronienie w chatce na klifie?

ISBN 978-83-8351-564-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Panna wampir

To był właśnie ten rodzaj zakwaterowania, którego szukałem od tygodni, ponieważ byłem w takim stanie umysłu, w którym absolutne wyrzeczenie się społeczeństwa stało się koniecznością. Czułem nieufność wobec samego siebie i znużenie swoim gatunkiem. Krew burzyła mi się niespokojnie, a w mózgu zagościła jałowa pustka. Obmierzły mi znajome przedmioty i twarze. Chciałem być sam.

W taki nastrój popadają wszystkie wrażliwe i artystyczne umysły, gdy ich posiadacze są przepracowani lub zbyt długo żyli według ustalonego rytmu. To wskazówka od samej natury, by poszukać nowych pastwisk; znak, że konieczne jest odosobnienie.

Jeśli posiadacz się nie ugnie, niechybnie się załamie. Stanie się kapryśnym hipochondrykiem, krytycznym wobec wszystkiego. To zawsze zły znak, gdy człowiek robi się nadmiernie krytyczny i surowy wobec poczynań własnych lub innych ludzi, ponieważ oznacza utratę nieodzownych elementów pracy twórczej: świeżości i entuzjazmu.

Zanim doszedłem do tego ponurego etapu, pospiesznie spakowałem plecak i wsiadłem do pociągu do Westmorland, rozpoczynając w ten sposób wędrówkę w poszukiwaniu samotności, orzeźwiającego powietrza i romantycznych krajobrazów.

Było wczesne lato, a ja natknąłem się na wiele miejsc, w których warunki wydawały się prawie idealne, ale jakaś drobna wada uniemożliwiła mi podjęcie decyzji. Czasami była to sceneria, której nie lubiłem. W innych miejscach nabrałem nagłej niechęci do gospodyni lub właściciela i czułem, że będę się nimi brzydził, zanim minie pierwszy tydzień spędzony pod ich opieką. W innych miejscach, które mogłyby mi odpowiadać, nie byłem w stanie się zatrzymać, ponieważ nikt nie szukał tam lokatora. Los prowadził mnie więc do tej chaty na wrzosowiskach, a nikt nie może się przeciwstawić przeznaczeniu.

Pewnego dnia znalazłem się na szerokim bezdrożu w pobliżu morza. Spałem poprzedniej nocy w małej wiosce, którą pozostawiłem jakieś osiem mil za sobą. Odkąd ją opuściłem, nie widziałem żadnych oznak ludzkiej obecności. Byłem tam wyłącznie w towarzystwie pięknego nieba nade mną oraz kojącego, pachnącego ozonem wiatru, który delikatnie owiewał kamieniste, porośnięte wrzosami pagórki. Nic nie mogło zakłócić moich rozmyślań.

Nie wiedziałem, jak daleko rozciągają się wrzosowiska; wiedziałem tylko, że trzymając się linii prostej, dotrę do klifów i oceanu, a po pewnym czasie być może do jakiejś wioski rybackiej.

W plecaku miałem prowiant, a moja młodość sprawiała, że nie bałem się spędzenia nocy pod gwiazdami. Wdychałem pyszne letnie powietrze i odzyskiwałem utracony wigor i szczęście, a do mojego wysuszonego miejskim życiem mózgu znów zaczęły dopływać witalne soki.

W ten sposób mijała godzina za godziną, aż w końcu pokonałem około piętnastu mil od rana. Wtedy zobaczyłem przed sobą w oddali samotną kamienną chatę krytą dachówką. „Zatrzymam się tam, jeśli to możliwe” — powiedziałem do siebie, przyspieszając kroku w jej kierunku.

Dla kogoś, kto szuka spokojnego, wolnego życia, nic nie mogło być bardziej odpowiednie niż ta chata. Stała na skraju wznoszących się wysoko klifów, z frontowymi drzwiami wychodzącymi na wrzosowisko i podwórkiem z widokiem na ocean. Gdy się zbliżałem, do moich uszu dochodził dźwięk tańczących fal, który brzmiał jak kołysanka. Jakże musiały grzmieć, gdy nadchodziły jesienne wichury, a ptaki morskie uciekały z wrzaskiem, szukając schronienia w turzycach.

Z przodu rozciągał się niewielki ogród, otoczony kamiennym murem na tyle wysokim, że można było się o niego leniwie oprzeć. Ogród mienił się płomiennymi kolorami z przewagą szkarłatu i innych delikatnych odcieni czerwieni, jakie przybierają w okresie kwitnienia hodowlane maki, bo tylko one tam rosły.

Gdy się zbliżyłem i przyglądałem tej niezwykłej plantacji maków i nienagannej czystości okien, drzwi frontowe się otworzyły i pojawiła się w nich kobieta, która od razu zrobiła na mnie pozytywne wrażenie. Niespiesznie podeszła ścieżką do furtki i uchyliła ją, jakby mnie witała.

Była w średnim wieku, a w młodości musiała być z niej wyjątkowo piękna kobieta. Była wysoka i wciąż zgrabna, o gładkiej, jasnej cerze, regularnych rysach i spokojnym wyrazie twarzy, który sprawiał, że aż chciało się przy niej odpocząć.

Na moje pytanie odpowiedziała, że może mi udostępnić zarówno salon, jak i sypialnię, i zaprosiła mnie do środka, abym je zobaczył. Gdy spojrzałem na jej gładkie czarne włosy i chłodne brązowe oczy, poczułem, że nie będę miał zbyt wielkich wymagań, jeśli chodzi o zakwaterowanie. Z taką gospodynią na pewno znajdę tu to, czego szukałem.

Wnętrze chaty przerosło moje oczekiwania: delikatne białe zasłony i pościel pachnąca lawendą, salon przytulny, ale nie zagracony. Z westchnieniem nieskończonej ulgi rzuciłem plecak na podłogę i dobiłem targu.

Była wdową z jedną córką, której nie zobaczyłem pierwszego dnia, ponieważ źle się czuła i pozostawała zamknięta w swoim pokoju, ale następnego dnia było jej już nieco lepiej i wtedy się spotkaliśmy.

Podano mi proste jedzenie, które w tamtym czasie mi odpowiadało: pyszne mleko i masło z domowymi bułeczkami, świeżymi jajkami i bekonem. Po wypiciu dużego kubka herbaty poszedłem wcześnie spać w stanie doskonałego zadowolenia z mojej kwatery.

Jednak nawet szczęśliwy i zmęczony, w żadnym wypadku się tej nocy nie wyspałem. Złożyłem to na karb nietypowego łóżka. Z pewnością spałem, ale dręczony niespokojnymi snami, więc obudziłem się późno i nie byłem wypoczęty. Spacer po wrzosowisku przywrócił mi jednak siły i wróciłem z dobrym apetytem na śniadanie.

Pewien stan umysłu wraz ze sprzyjającymi okolicznościami są konieczne, aby młody człowiek mógł się zakochać od pierwszego wejrzenia, jak wykazał to Szekspir w Romeo i Julii. W mieście, gdzie co godzinę mijało mnie wiele pięknych twarzy, zachowywałem się jak stoik, ale gdy tylko wszedłem do chaty po porannym spacerze, natychmiast uległem dziwnemu urokowi córki mojej gospodyni, Ariadny Brunnell.

Tego ranka była w lepszej kondycji, więc mogła się ze mną spotkać przy śniadaniu. W czasie, gdy byłem ich lokatorem, posiłki jadaliśmy razem. Ariadna nie była piękna w klasycznym tego słowa znaczeniu, jej cera była zbyt blada, a wyraz twarzy zbyt poważny, by na pierwszy rzut oka wydawał się przyjemny. Jak poinformowała mnie jej matka, dziewczyna od jakiegoś czasu chorowała, co tłumaczyło tę wadę. Jej rysy nie były regularne, włosy i oczy wydawały się zbyt czarne w połączeniu z dziwnie białą skórą, a usta zbyt czerwone, by można je było uznać za pasujące do czegokolwiek innego niż dekadenckie rysunki Aubreya Beardsleya.

Jednak moje fantastyczne sny z poprzedniej nocy wraz z porannym spacerem nastroiły mnie tak, że byłem gotowy zauroczyć się tym obrazem przypominającym nowoczesny plakat.

Samotność wrzosowisk i śpiew oceanu napełniły moje serce tęsknotą. Ulotny obraz ostentacyjnie kontrastujących ze stonowanymi barwami wrzosowiska fantazyjnych czerwonych maków, przeszywający mnie do głębi, za każdym razem gdy zbliżałem się do chaty, a wreszcie to dziwne ucieleśnienie zaskakujących kontrastów ostatecznie mnie ujarzmiły.

Podniosła się z krzesła, gdy matka ją przedstawiła, i uśmiechnęła się, wyciągając rękę. Ścisnąłem jej dłoń jak miękki płatek śniegu, a gdy to zrobiłem, poczułem delikatny dreszcz, który dotarł aż do mojego serca, zatrzymując na chwilę jego bicie.

Wydawało mi się, że i na niej nasze spotkanie zrobiło wrażenie. Zauważyłem wyraźny rumieniec, który jak płomień rozjaśnił jej twarz, tak że błyszczała jak alabastrowa lampa. Jej czarne oczy stały się łagodniejsze i bardziej szkliste, gdy nasze spojrzenia się spotkały, a jej szkarłatne usta nabrały połysku. Była teraz żywą kobietą, podczas gdy wcześniej wydawała się na wpół trupem.

Pozwoliła, by jej biała, smukła dłoń pozostała w mojej dłużej, niż każe zwyczaj dwojgu poznającym się ludziom, a potem powoli ją zabrała, spoglądając na mnie pewnym wzrokiem jeszcze przez sekundę lub dwie.

Miała niezgłębione, aksamitne oczy. Zanim zdążyła opuścić wzrok, wydawało się, że pochłonęły całą moją siłę woli i uczyniły mnie jej niewolnikiem. Wyglądały jak głębokie, ciemne jezioro, a jednak wypełniły mnie ogniem i pozbawiły sił. Opadłem na krzesło prawie tak ociężale, jak tego ranka wstałem z łóżka.

Zjadłem jednak dobre śniadanie, a ona — chociaż prawie nic nie tknęła — wstała od stołu wyraźnie odświeżona i z lekkim rumieńcem na policzkach, co tak bardzo ją odmieniło, że wydawała się młodsza i prawie piękna.

Przybyłem tu w poszukiwaniu samotności, ale odkąd zobaczyłem Ariadnę, wydawało mi się, że jestem tu tylko dla niej. Nie miała zbyt żywiołowego usposobienia. Kiedy teraz o tym myślę, nie mogę sobie przypomnieć żadnego zdania, które spontanicznie by do mnie wypowiedziała. Odpowiadała na moje pytania monosylabami i to mnie pozostawiała prowadzenie w rozmowie. Z drugiej strony wiele dawała mi do zrozumienia i zdawała się prowadzić moje myśli w obranym przez siebie kierunku, przemawiać do mnie oczami. Nie potrafię jej dokładnie opisać, wiem tylko, że od pierwszego spojrzenia i dotyku byłem nią oczarowany i nie mogłem myśleć o niczym innym.

To było nagłe, pożerające całą uwagę, wręcz niszczycielskie zauroczenie, które mnie opętało. Przez cały dzień chodziłem za nią jak pies, każdej nocy śniłem o tej bladej, oblanej rumieńcem twarzy, tych niezłomnych czarnych oczach, tych wilgotnych szkarłatnych ustach, a każdego ranka wstawałem jeszcze bardziej ospały niż poprzedniego dnia. Czasami śniło mi się, że całuje mnie tymi czerwonymi ustami, a ja drżałem, gdy poczułem dotyk jej jedwabistych czarnych włosów na moim gardle; czasami, że unosimy się w powietrzu, ona obejmuje mnie ramionami, a jej długie włosy oplatają nas oboje jak atramentowa chmura, podczas gdy ja leżę bezradnie na wznak.

Tego pierwszego dnia po śniadaniu poszła ze mną na wrzosowisko, zanim wróciliśmy, wyznałem jej miłość, a ona przyjęła moje uczucia. Trzymałem ją w ramionach i spijałem z jej ust pocałunki, którymi odpowiadała na moje pieszczoty. Nie wydawało mi się ani trochę dziwne, że wszystko to wydarzyło się tak szybko. Była moja, a raczej to ja byłem jej, bez chwili wytchnienia. Powiedziałem jej, że to los mnie do niej przysłał, ponieważ nie miałem wątpliwości co do mojej miłości, a ona odpowiedziała, że przywróciłem ją do życia.

Idąc za radą Ariadny, a także ze względu na jej wrodzoną nieśmiałość, nie poinformowałem jej matki, jak szybko potoczyły się sprawy między nami, ale chociaż oboje zachowywaliśmy się tak ostrożnie, jak to tylko możliwe, nie miałem wątpliwości, że pani Brunnell zauważyła, jak bardzo jesteśmy sobą pochłonięci. Ukrywający się kochankowie nie są bardziej skuteczni niż strusie chowające głowę w piasek. Nie bałem się prosić pani Brunnell o rękę jej córki, ponieważ już okazała mi swoją przychylność i zwierzyła mi się ze swoich życiowych trudności, dzięki czemu wiedziałem, że jeśli chodzi o pozycję społeczną, nie może być mowy o sprzeciwie wobec naszego małżeństwa. Kobieta mieszkała w tym odosobnionym miejscu ze względu na zdrowie córki. Nie miała żadnej służby, ponieważ nie mogła znaleźć nikogo, kto podjąłby się pracy na takim odludziu. Mój przyjazd był jej więc na rękę, a moje towarzystwo było mile widziane zarówno przez matkę, jak i córkę.

Przez wzgląd na przyzwoitość postanowiłem jednak odłożyć moje wyznanie o tydzień lub dwa i ufać, że nadarzy się sprzyjająca okazja, by zrobić to w jak najbardziej stosowny sposób.

W międzyczasie Ariadna i ja spędzaliśmy czas na słodkiej bezczynności, zapomniawszy o bożym świecie. Każdej nocy kładłem się do łóżka, rozmyślając o tym, co zrobię następnego dnia, jednak rano wstawałem leniwie, wybudzony z niepokojących snów, i nie myślałem już o niczym poza moją miłością, a ta z dnia na dzień stawała się coraz silniejsza, podczas gdy moje ciało zdawało się słabnąć. Byłem jednak szaleńczo zakochany, bardziej niż kiedykolwiek, i czułem się szczęśliwy tylko w towarzystwie mojej ukochanej. Była jedyną gwiazdą na moim niebie, moją jedyną radością — moim życiem.

Nie odchodziliśmy zbyt daleko od chaty, ponieważ najbardziej lubiłem leżeć na suchym wrzosowisku i patrzeć na jej promienną twarz i zmysłowe oczy, słuchając szumu odległych fal. Pomyślałem, że to miłość mnie rozleniwiła, bo jeśli człowiek ma obok siebie wszystko, za czym tęskni, jest skłonny wziąć przykład z domowego kota i wygrzewać się w słońcu.

Wyzwoliłem się spod jej uroku równie szybko, jak mu uległem, choć minęło sporo czasu, zanim moja krew oczyściła się z trucizny.

Pewnej nocy, kilka tygodni po moim przybyciu do tego domu, wróciłem po wybornym nocnym spacerze z Ariadną. Noc była ciepła, a księżyc w pełni rozświetlał niebo, więc zostawiłem otwarte okno w sypialni, by wpuścić do środka trochę powietrza.

Byłem bardziej niż zwykle zmęczony, więc miałem tylko tyle siły, by zdjąć buty i płaszcz, po czym opadłem leniwie na łóżko i zasnąłem niemal natychmiast, nie wypiwszy nawet kropli nasennej mikstury, którą gospodyni stawiała przy moim łóżku i którą zawsze, dręczony pragnieniem, wypijałem do dna.

Tej nocy miałem upiorny sen. Wydawało mi się, że widzę ogromnego nietoperza o twarzy i włosach Ariadny, który wlatuje przez otwarte okno i zaciska swoje białe zęby i szkarłatne usta na moim ramieniu. Próbowałem odepchnąć zjawę, ale nie mogłem, bo byłem jakby przykuty do łóżka i zniewolony senną rozkoszą, podczas gdy bestia wysysała moją krew z makabryczną zachłannością.

We śnie zobaczyłem też szereg martwych ciał młodych mężczyzn leżących na podłodze, każdy z czerwonym śladem po ugryzieniu na ramieniu, w tym samym miejscu, z którego wampir wysysał moją krew, i przypomniałem sobie, że widziałem taki sam ślad na moim własnym ramieniu przez ostatnie dwa tygodnie i zastanawiałem się nad jego pochodzeniem. W mgnieniu oka zrozumiałem powód mojej dziwnej słabości i w tym samym momencie nagłe ukłucie bólu wyrwało mnie ze snu.

Spragniona wampirzyca tej nocy ugryzła mnie trochę zbyt mocno, nieświadoma, że nie skosztowałem odurzającego naparu. Kiedy się obudziłem, zobaczyłem ją wyraźnie w blasku księżyca, z opadającymi swobodnie puklami czarnych włosów i czerwonymi ustami przyklejonymi do mojego ramienia. Odepchnąłem ją z okrzykiem przerażenia, rzucając ostatnie spojrzenie na jej dzikie oczy, bladą twarz i czerwone usta splamione krwią. Potem popędziłem w noc, pchany strachem i nienawiścią, i nie zatrzymałem się w szaleńczej ucieczce, dopóki nie zostawiłem daleko za sobą tej przeklętej chaty na wrzosowisku.