Tytuł oryginału: Pandemonium

PANDEMONIUM Copyright © 2012 by Laura Schechter. By arrangement with the author. All rights reserved

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Otwarte 2022

Copyright © for the translation by Monika Bukowska

Projekt okładki: © 2016 by Jeff Huang

Adaptacja okładki na potrzeby polskiego wydania: Agnieszka Gontarz

Opieka redakcyjna nad wydaniem drugim: Natalia Karolak

Adiustacja: Anna Kopeć-Śledzikowska / Wydawnictwo JAK

Korekta: Anastazja Oleśkiewicz / Wydawnictwo JAK, Joanna Hołdys / Wydawnictwo JAK

Cytat biblijny: Ps 23, 1–4, Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu w przekładzie z języków oryginalnych, oprac. zespół biblistów polskich z inicjatywy benedyktynów tynieckich, wyd. 3 popr., Poznań 1980

ISBN 978-83-7515-889-2

Dystrybucja: SIW Znak. Zapraszamy na www.znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Angelika Kuler-Duchnik

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Wtedy

Teraz

Moim Rodzicom
w podziękowaniu za wszystkie książki,
rozmowy, obiady, anielską cierpliwość
i bezgraniczną miłość

Teraz

Leżymy z Aleksem na kocu w ogrodzie przy Brooks Street 37. Drzewa wydają się większe i ciemniejsze niż zazwyczaj. Liście są niemal czarne, splecione z sobą tak gęsto, że zasłaniają niebo.

– To raczej nie jest najlepszy dzień na piknik – oznajmia Alex i właśnie wtedy uświadamiam sobie, że coś w tym jest, bo nawet nie tknęliśmy przyniesionego jedzenia. Koło koca leży koszyk pełen nadgniłych owoców, obleziony rojem małych czarnych mrówek.

– Dlaczego nie? – pytam. Leżymy oboje na plecach, wpatrzeni w plątaninę liści nad naszymi głowami, gęstą jak mur.

– Ponieważ pada śnieg – odpowiada Alex ze śmiechem. I znowu stwierdzam, że ma rację. Wokół nas wirują płatki śniegu barwy popiołu. Do tego jest zimno. Mój oddech zamienia się w kłęby pary, więc przyciskam się do Aleksa, próbując się ogrzać.

– Daj mi rękę – mówię, jednak on nie reaguje. Próbuję się wtulić w zagłębienie między jego ramieniem a piersią, ale jego ciało jest sztywne, twarde. – Alex, daj spokój. Zimno mi.

– Zimno mi – powtarza za mną, a jego usta, sine i spękane, ledwo się poruszają. Wpatruje się w liście nieruchomym wzrokiem.

– Spójrz na mnie – mówię, ale on nie odwraca głowy, nie porusza powiekami, jego ciało ani drgnie. Zaczyna we mnie wzbierać paniczny lęk, w głowie słyszę histeryczny głos: „Coś jest nie tak, coś jest nie tak!”, więc podnoszę się i kładę rękę na piersi Aleksa, która okazuje się zimna jak lód. – Alex – mówię, a potem krzyczę: – Alex!

– Leno Morgan Jones!

Wracam do rzeczywistości przy wtórze stłumionych chichotów.

Pani Fierstein, nauczycielka fizyki w klasie maturalnej szkoły Quincy Edwards High School dla dziewcząt w Brooklynie, spogląda na mnie surowym wzrokiem. To trzeci raz w tym tygodniu, kiedy zasnęłam na jej lekcji.

– Skoro temat stworzenia naturalnego porządku wydaje ci się zbyt nużący – oświadcza – proponuję wycieczkę do gabinetu dyrektorki, może to cię obudzi.

– Nie! – protestuję głośniej, niż zamierzałam, wywołując kolejną serię chichotów.

Zaczęłam naukę w tym liceum zaraz po przerwie zimowej – nieco ponad dwa miesiące temu – a już przypięto mi etykietkę klasowego świra. Ludzie unikają mnie, jak gdybym była chora – jak gdybym była chora na tę chorobę.

Gdyby tylko wiedzieli...

– To twoje ostatnie ostrzeżenie, panno Jones – mówi pani Fierstein. – Zrozumiano?

– Obiecuję, że więcej się to nie powtórzy – odpowiadam, starając się przybrać skruszoną minę. Odsuwam od siebie wspomnienie koszmaru, odsuwam myśli o Aleksie, o Hanie, o mojej dawnej szkole. Jak najdalej, tak jak mnie nauczyła Raven. Moje dawne życie umarło.

Pani Fierstein rzuca mi jeszcze jedno spojrzenie – które, jak mniemam, miało wzbudzić we mnie strach – po czym odwraca się w stronę tablicy i wznawia swój wykład o boskiej energii elektronów.

Dawna Lena panicznie by się bała takiej nauczycielki jak pani Fierstein. Jest stara, złośliwa i wygląda jak skrzyżowanie żaby z pitbullem. Jest jedną z tych osób, które sprawiają, że remedium wydaje się zbędne – nie można sobie wyobrazić, by była zdolna do miłości nawet bez zabiegu.

Ale dawna Lena również umarła.

Pogrzebałam ją.

Zostawiłam ją za tamtym ogrodzeniem, za ścianą dymu i ognia.

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Wtedy

Rozdział dostępny w pełnej wersji

Teraz

Rozdział dostępny w pełnej wersji