Jonathan Kellerman

Pajęczyna

Przekład Ewa Westwalewicz-Mogilska

Saga

Pajęczyna

Tytuł oryginału The Web

Język oryginału angielski

THE WEB, Copyright © 1996 by Jonathan Kellerman

Copyright ©1996, 2023 Jonathan Kellerman i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788728540862

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Dla mojej córki Alizy

1

Rekin w doku nie sprawiał wrażenia potwora.

Sto dwadzieścia centymetrów długości, prawdopodobnie przydenny padlinożerca rafowy. Jednak jego martwe białe oczy zachowały groźny wyraz, a szczęki były naszpikowane ostrymi zębami, dzięki czemu miał wartość dla dwóch mężczyzn o okrwawionych rękach.

Byli to spaleni na brąz, muskularni, flegmatyczni Anglosasi. Jeden trzymał rybę za skrzela, a drugi oprawiał ją nożem. Szare deski pokrywał śluz. Robin spoglądała ponad dziobem, podczas gdy „The Madeleine” zawijała do przystani. Widząc tę rzeź, odwróciła wzrok.

Chwyciłem smycz Spike’a.

Był to ważący czternaście kilo czarno cętkowany buldożek francuski o uszach jak nietoperz i tak płaskiej mordce, że nie mógł pływać. Od szczeniaka unikał wody. Dlatego też obydwoje z Robin obawialiśmy się sześciogodzinnego rejsu z Saipan, ale pies nauczył się stąpać po pokładzie szybciej od nas, dokładnie zlustrował stary jacht z tekowego drewna, a następnie zasnął w miłych promieniach słońca Pacyfiku.

Podczas podróży mieliśmy na względzie głównie jego dobro. Sześć godzin spędzonych w klatce w luku bagażowym podczas lotu z Los Angeles do Honolulu przyprawiło go o wstrząs nerwowy. Czułe przemowy i kawałek mięsa pomogły mu dojść do siebie i w kondominium, gdzie zatrzymaliśmy się na ponad trzydzieści godzin, radził sobie zupełnie dobrze. Potem znów do samolotu, na prawie osiem godzin, żeby dolecieć do Guam, godzina na lotnisku pełnym żołnierzy, marynarzy i urzędników rządowych niższej rangi, a następnie czterdziestominutowy rejs promem do Saipan. Tam, w zatoce, spotkał nas Alwyn Brady i zabrał razem z całym ekwipunkiem w ostatni etap podróży do Aruk.

Brady wprowadził pięciometrową łódź przez cieśninę, omijając rafę koralową. Zawiesił gumowe obijacze, by burta nie porysowała się o nabrzeże. Na głębinie woda miała barwę ciemnoniebieską, a tu, gdzie prześwitywał piasek, srebrzystozieloną. Owa zieleń coś mi przypominała — ten sam odcień miały cadillaki z lat pięćdziesiątych. Oglądana z góry rafa była czarna jak węgiel; dookoła niej śmigały, podobne do ptaków, małe, lśniące rybki. Na pustej plaży rosło kilka palm kokosowych.

Jeszcze jeden wstrząs i Brady włączył silnik. Spojrzałem na czarne, ostre szczyty w oddali. Bliżej, ponad małymi, pobielonymi domkami i wąskimi drogami, które wiły się niczym poplątane sznurowadła, wznosiły się łagodne brązowe wzgórza. Bardziej na północ kilka drewnianych magazynów i stacja benzynowa z pojedynczą pompą stanowiły centrum handlowe wyspy. W popołudniowym słońcu lśniły blaszane dachy. Jedyny napis, jaki zdołałem przeczytać, głosił: PLACÓWKA HANDLOWA CIOTKI MAE. Ponad nim wisiał stary talerz telewizji satelitarnej.

Robin położyła mi głowę na ramieniu.

Jeden z majtków Brady’ego, chudy, czarnowłosy chłopak, przycumował łódź.

— Jesteśmy na miejscu — powiedział.

Kilka sekund później pojawił się Brady. Przesuwając czapkę na tył głowy krzyknął, żeby załoga zaczęła rozładunek. Ten krępy pięćdziesięciolatek, o twarzy prawie tak płaskiej, jak pysk Spike’a, szczycił się swoim na wpół irlandzkim, na wpół wyspiarskim pochodzeniem i był gadatliwy niczym pracujący na nocną zmianę disc jockey. Podczas podróży kilkakrotnie powierzał koło sterowe jednemu z członków załogi i schodził na pokład, aby zrobić nam wykład na temat Yeatsa, Joyce’a, witamin, nawigacji bez przyrządów, wędkarstwa sportowego, rzeczywistej głębokości Rowu Mariańskiego, geografii politycznej i historii wyspy. Przy każdej okazji wspominał też doktora Morelanda.

— Prawdziwy święty. Oczyścił wodę. Zaszczepił dzieci. Jak ten Niemiec Schweitzer. Tylko, że doktor Bill nie gra na organach i nie wyczynia żadnych takich głupot. Nie ma czasu na nic poza pracą.

Teraz Brady przeciągał się i uśmiechał do słońca, ukazując kilka żółtych zębów, które mu pozostały.

— Wspaniałe, co nie? Prawdziwy dar niebios. Nie przejmuj się, Orson! — Spojrzał na Spike’a. — Wie pan, doktorze, kiedy pierwszy raz ujrzałem tę mordę, pomyślałem, że to diabeł morski. A okazuje się, że to też żeglarz. Zaczyna się upodabniać do Errola Flynna. — Roześmiał się. — Woda nawet krowę morską może zamienić w syrenę. A oto wasze bagaże. Nie, zostaw, Orson, udawajcie, że to wasz miesiąc miodowy. Wyładujemy je. Zaraz ktoś po was przyjedzie. O, nie mówiłem?

Wskazał głową nadjeżdżającego ze wzgórza czarnego dżipa. Samochód zwolnił przy drodze, przepuścił przechodzącą kobietę, a potem podjechał do nas i zatrzymał się kilka metrów od miejsca, gdzie oprawiano rekina. To, co z niego pozostało, przedstawiało żałosny widok.

Mężczyzna z nożem oglądał zęby swojej zdobyczy. Ten trzydziestoletni człowiek miał wielką, nalaną twarz, żółte, słabe włosy opadające na czoło i tatuaże na ramionach. Przeciągając palcem wzdłuż dziąseł rekina, podał nóż swemu towarzyszowi, niższemu, nieco starszemu mężczyźnie z ciemnym zarostem, o kręconych włosach barwy mosiądzu i owłosionym ciele, który beznamiętnie zabrał się do płetwy grzbietowej.

Brady wysiadł z łodzi i stanął na nabrzeżu. „The Madeleine” lekko kołysała się na falach.

Pomógł wysiąść Robin, a ja wyniosłem Spike’a. Znalazłszy się na lądzie, pies zadarł głowę, otrząsnął się, parsknął i zaczął ujadać na samochód.

Z dżipa wysiadł mężczyzna. Na jego ramieniu siedziało coś ciemnego i włochatego.

Rozjuszony Spike szarpnął smycz. Włochate stworzenie obnażyło zęby i machnęło łapą. Mała małpka. Mężczyzna nie zwracał na nią uwagi, uścisnął dłoń Brady’ego, a potem Robin i moją.

— Jestem Ben Romero. Witamy na wyspie Aruk. — Trzydzieści, trzydzieści pięć lat, dość niski, krępy, o gładkiej brązowej twarzy i czarnych, krótkich, prostych włosach, rozdzielonych przedziałkiem dokładnie pośrodku. Na nosie miał okulary lotnicze. Oczy barwy palonych migdałów. Ubrany w niebieskie bawełniane spodnie i nieskazitelnie białą koszulę, która jakimś cudem nie nosiła śladów małpich stóp.

Małpka szwargotała i wskazywała na Spike’a.

— Uspokój się, KiKo, to tylko pies. — Romero uśmiechnął się. — Przynajmniej tak mi się wydaje.

— My także miewamy wątpliwości — powiedziała Robin.

Romero zdjął małpkę z ramienia i przytulił do policzka, głaszcząc ją po mordce.

— Ty lubisz psy, KiKo, prawda? Jak się wabi?

— Spike.

— Ma na imię Spike, KiKo. Doktor Moreland powiedział, że ten piesek jest wrażliwy na upał, więc umieściliśmy w waszym apartamencie przenośny klimatyzator. Wątpię jednak, by się okazał potrzebny. Styczeń jest jednym z najprzyjemniejszych miesięcy. Zdarzają się deszcze, ale temperatura nie przekracza dwudziestu pięciu stopni Celsjusza.

— Jak tu pięknie — powiedziała Robin.

— Zawsze tu tak jest. Po zawietrznej stronie. Wezmę wasze bagaże.

Brady i jego ludzie przynieśli nasze rzeczy i ustawili koło dżipa. Romero i ja zabraliśmy się za załadunek. Kiedy skończyliśmy, małpka stała na ziemi, głaszcząc Spike’a po głowie i szczebiocząc radośnie. Spike przyjmował te awanse z miną urażonej godności.

— Dobry pies — powiedziała Robin, klękając obok niego.

Odwróciliśmy się, słysząc śmiech. Oprawcy rekina spoglądali w naszą stronę. Robili miny i machali rękami. Niższy zatknął sobie nóż za pas i wsparł się pod boki. Miał zakrwawione dłonie. Otarł je o szorty. Wyższy znów się roześmiał.

Spike zastrzygł uszami, a małpka zasyczała. Romero znów posadził ją sobie na ramieniu i nachmurzył się.

— Lepiej ruszajmy. Na pewno jesteście wykończeni.

Wgramoliliśmy się do dżipa. Romero zatoczył szeroki łuk, a potem wrócił na drogę wzdłuż wybrzeża. Drewniana tabliczka informowała, że to ulica Plażowa. Gdy zaczęliśmy wjeżdżać na wzgórze, obejrzałem się. Wszędzie dokoła ocean, pośród którego wyspa wydawała się bardzo mała. Załoga „The Madeleine” stała na nadbrzeżu, a mężczyźni o zakrwawionych rękach zmierzali w stronę miasta, uwożąc swoją zdobycz na zardzewiałych taczkach. Z rekina pozostała tylko mokra plama.

2

Pozwólcie, że was należycie powitam — powiedział Romero. — Ahuma na ahap, co w miejscowym języku oznacza „witamy w naszym domu”.

Jechaliśmy tą samą drogą stokiem wzgórza. Krętą i nie oznakowaną, mieszczącą z trudem jeden pojazd, ze skałami po obydwu stronach. Wzgórze okazało się bardziej strome niż sądziliśmy, patrząc na nie z przystani. Za każdym razem, gdy samochód przechylał się, KiKo gderała i kurczowo chwytała się koszuli swego pana. Spike wystawił głowę na zewnątrz i spoglądał w bezchmurne niebo.

Przejeżdżaliśmy przez część handlową miasteczka. Większość budynków, łącznie ze stacją benzynową, była zamknięta. Romero mijał małe białe domki. Z bliska wyglądały nędznie, z popękanym i łuszczącym się tynkiem, z porośniętymi mchem, zapadającymi się i powypaczanymi dachami. Na obwisłych sznurkach suszyło się pranie. W piasku bawiły się nagie i półnagie dzieci. Niektóre domy były otoczone drutem, większość nie miała ogrodzeń. Kilka sprawiało wrażenie opuszczonych. Dwa wychudzone psy węszyły leniwie, nie zwracając uwagi na warczenie Spike’a.

Wyspa należała do USA, ale wyglądała jak któryś z krajów trzeciego świata. Ubóstwo częściowo maskowała roślinność — szerokolistne filodendrony, palmy, bromelie, kwitnące drzewa koralowe. Pośród zieleni budynki wyglądały jak białe jajka w szmaragdowych gniazdach.

— Jak minęła podróż? — zapytał Romero.

— Była męcząca, ale wszystko w porządku — odparła Robin. Splotła swoje palce z moimi. Miała brązowe ogromne oczy. Wiatr wpadający przez otwarte okna dżipa rozwiewał jej loki, lniana bluzka falowała.

— Doktor Bill chciał was powitać osobiście, ale akurat otrzymał wezwanie. Kilkoro dzieci nurkowało na północnym wybrzeżu i zostały poparzone przez meduzy.

— Mam nadzieję, że to nic groźnego.

— Nie, ale piecze.

— Macie na wyspie tylko jednego lekarza? — spytałem.

— Prowadzimy lecznicę przy kościele. Ja jestem felczerem. Nagłe wypadki zwykle trafiają na Guam albo do Saipan, chyba że... W każdym razie nieźle sobie radzimy. Ja jestem na każde wezwanie.

— Od jak dawna pan tu mieszka?

— Całe życie, z wyjątkiem służby w straży wybrzeża i nauki w szkole medycznej na Hawajach. Tam poznałem moją żonę. Jest Chinką. Mamy czwórkę dzieci.

Wjeżdżaliśmy coraz wyżej. Nędzna zabudowa ustępowała miejsca pustym obszarom czerwonej gliny, a przystań wydawała się stąd całkiem maleńka. Jednak szczyty wulkanów pozostawały odległe, jakby przed nami umykały.

Po prawej stronie znajdował się mały zagajnik popielatych drzew o mocno karbowanych pniach i powyginanych, guzowatych konarach, które przypominały szarpiące niebo szpony. Z niektórych gałęzi, niczym topniejący wosk, spływały dążące z powrotem ku ziemi korzenie.

— Figowce? — zapytałem.

— Tak. Drzewa dusiciele. Wystawiają te odrośla i duszą wszystko, co na swe nieszczęście rośnie w pobliżu. Pod odroślami są maleńkie haczyki, które wczepiają się w ofiarę. Nie chcemy ich tutaj, ale rozrastają się w dżungli jak chwasty. Te mają około dziesięciu lat. Jakieś ptaki musiały przywlec nasiona.

— Gdzie jest dżungla?

Roześmiał się.

— Właściwie to nie całkiem dżungla. Nie ma tam żadnych dzikich zwierząt, nic groźnego z wyjątkiem tych dusicieli. Wskazał w kierunku szczytów górskich. — Jest we wschodniej części wyspy. Posiadłość doktora Billa przylega bezpośrednio do niej. Po drugiej stronie znajduje się Stanton — baza marynarki. — Zredukował bieg, pokonując szczególnie stromy odcinek zbocza, a następnie, hamując silnikiem, zjechał w dół przez otwarte na oścież drewniane wrota.

Droga po drugiej stronie została świeżo wyasfaltowana. Wzdłuż niej w odstępach trzech metrów rosły palmy, wznoszące się na wysokość czterech pięter. Kamienne murki ustąpiły miejsca ogrodzeniom w stylu japońskim, z ręcznie ciosanych bali sosnowych ze szpalerami płomiennopomarańczowej przytulicy. Po obu stronach ciągnęły się zadbane trawniki, a czubki drzew figowych wyglądały z oddali jak szare frędzle.

Raptem coś się poruszyło. Po lewej stronie przemknęło stadko jeleni z czarnymi ogonkami. Pokazałem je Robin, a ona uśmiechnęła się i ucałowała moje palce. Ponad nami unosiło się kilka mew; poza tym niebo było całkiem puste.

Jeszcze sto palm i wjechaliśmy na ogromne, wysypane żwirem podwórze, ocienione przez czerwony cedr, sosnę, mangowiec i awokado. Pośrodku fontanna z porośniętego algami wapienia tryskała wodą do pełnego hiacyntów basenu. Nieco dalej widać było masywny, otynkowany na jasny brąz, dwupoziomowy dom, wykończony sosnowym drewnem, z balkonami i pokryty lśniącym zielonym dachem w stylu pagody.

Romero wyłączył silnik i KiKo zsunęła się z jego ramienia, wbiegła po szerokich kamiennych schodach i zaczęła się dobijać do drzwi frontowych.

Spike wyskoczył z dżipa, pobiegł za nią i po chwili skrobał już drzwi łapami.

Robin wysiadła, aby go powstrzymać.

— Proszę się nie martwić — powiedział Romero. — To stuletnia pinia żelazna. Cały dom jest twardy jak skała. Armia japońska wybudowała go w tysiąc dziewięćset dziewiętnastym roku, gdy Liga Narodów odebrała te tereny Niemcom i dała cesarzowi. Znajdowała się tu siedziba dowództwa.

KiKo huśtała się na kołatce, podczas gdy Spike ujadał zajadle.

— Wygląda na to, że już się zaprzyjaźnili. Bagaże wyładuję później.

Popchnął drzwi z uczepioną kołatki małpą. W L.A. już dawno minęły czasy, kiedy nie zamykano drzwi na klucz.

Z okrągłego, wyłożonego białym kamieniem przedsionka wchodziło się do dużego pokoju frontowego o wywoskowanej podłodze z drewna sosnowego, przykrytej chińskimi kilimami, o wysokich, otynkowanych ścianach, rzeźbionym suficie z drzewa tekowego i z mnóstwem starych, wyglądających na wygodne, mebli. Na ścianach wisiały pastelowe akwarele. Storczyki w porcelanowych żardynierach dostarczały żywszych barw. Sklepione przejścia prowadziły do długich korytarzy. Z prawej strony znajdowały się dziwacznie wyglądające, przykryte czerwonym chodnikiem schody z poręczą pomalowaną farbą olejną. Prowadziły na podest piętra i znikały z oczu.

Na wprost widoczna była ściana z dużymi oknami, przez które roztaczał się widok na tarasy, łąki i bajecznie błękitny ocean, jak z turystycznego folderu. Rafa koralowa wyglądała jak maleńki punkcik w szczerbince przystani, a zachodni kraniec wyspy jak czubek noża, wcinający się w lagunę. Większość Aruk Village zakrywały czubki drzew. Kilka widocznych stąd domów rozsianych było po wzgórzu jak kryształki cukru.

— Ile akrów liczy ta posiadłość?

— Około siedmiuset.

Więcej niż kilometr kwadratowy. Szmat ziemi na wyspie o wymiarach dziesięć na półtora kilometra.

— Kiedy doktor Bill kupił ją od rządu, była nieużytkiem — wyjaśnił Romero. — Przywrócił ją do życia. Napijecie się czegoś?

Po chwili wrócił z tacą z puszkami coli, cytrusami, szklankami i miseczką wody dla Spike’a. Za nim podążały dwie małe kobiety w kwiecistych podomkach i gumowych klapkach, jedna po sześćdziesiątce, druga o połowę młodsza. Obydwie miały szerokie, szczere twarze. Starsza z nich była dziobata.

— Doktor Alexander Delaware i panna Robin Castagna — przedstawił nas Romero, ustawiając tacę na bambusowym stole, a miseczkę z wodą na podłodze.

Spike podbiegł do niej i zaczął chłeptać. KiKo przyglądała mu się z uwagą, drapiąc się po małej główce.

— A to Gladys Medina — ciągnął Romero. — Szefowa kuchni i ochmistrzyni, i Cheryl, najstarsza córka Gladys, a zarazem wiceochmistrzyni.

— Gotujemy tu i sprzątamy — powiedziała Gladys. — Miło państwa poznać. — Ukłoniły się wraz z córką.

— Fałszywa skromność — skwitował Romero, podając Robin napój.

— Czego szukasz, Benjaminie? Ciasteczek imbirowych? Jeszcze nie piekłam, więc nic nie znajdziesz. Jaki to ...śliczny piesek. Zamówiłam dla niego suchy pokarm. — Tu wymieniła rodzaj karmy, którą dawaliśmy Spike’owi.

— Wspaniale — ucieszyła się Robin. — Dziękujemy.

— KiKo jada w pokoju dla służby. Może pies dotrzyma jej towarzystwa?

Spike leżał na brzuchu na kamiennej posadzce przy wejściu, powieki mu opadły.

— Wygląda na to, że najpierw się zdrzemnie — powiedział Romero.

— Jak sobie chce — odparła Gladys. — Jeśli będziecie czegoś potrzebowali, po prostu przyjdźcie do kuchni i dajcie mi znać. — Obydwie kobiety wyszły. Cheryl nie odezwała się ani słowem.

— Gladys służy u doktora Billa, odkąd opuścił marynarkę — wyjaśnił Romero. — Pracowała jako kucharka u komendanta bazy w Stanton. Zachorowała na tyfus i doktor Bill wyciągnął ją z tego. Kiedy wyzdrowiała, wyrzucono ją z pracy, więc doktor zatrudnił ją u siebie. Kilka lat temu zmarł jej mąż. Cheryl została przy matce. Jest trochę nierozgarnięta.

Zaprowadził nas na górę. Nasz apartament mieścił się pośrodku pierwszego piętra. Salon z małą lodówką, sypialnia i wyłożona białymi kafelkami łazienka. Na podłodze stary dywan z brązowej wełny. Ściany z boazerią z drewna tekowego. Rysunki motywów roślinnych na meblach, stoliki bambusowe. Żeliwna wanna z marmurową półką zastawioną mydłami, tonikami i podłużnymi gąbkami w plastikowych opakowaniach. We wszystkich trzech pomieszczeniach obracały się leniwie wentylatory.

Łóżko pochodziło z przełomu wieków, mahoniowe, z opartym na czterech słupach baldachimem, zaścielone białą, wykrochmaloną pościelą i przykryte narzutą z żółtego jedwabiu. Na jednym z nocnych stolików stał wazon z matowego szkła, pełen świeżo ściętych narcyzów. Na poduszce leżała kartka papieru.

Mnóstwo okien z jedwabnymi, rozsuniętymi zasłonami. Prawdziwa obfitość nieba.

— Spójrz na ten widok — powiedziała Robin.

— Japoński dowódca bazy chciał być królem gór — wyjaśnił Romero. — Ten szczyt to najwyższy punkt wyspy. — Wskazał nam czarne, skaliste turnie. — Jednakże przez calutki rok szaleją tam wichury i panuje zgniła wilgoć. — Podszedł do okna. — Japończycy wyobrażali sobie, że góry zapewnią im naturalną ochronę przed napaścią od wschodniej strony wyspy. Niemiecki dowódca wybudował tu swój dom z tego samego powodu. Japończycy zburzyli go. Chcieli, żeby ta wyspa stała się naprawdę japońska. Przywieźli gejsze, herbaciarnie, łaźnie, a nawet zbudowali kinoteatr tam, gdzie teraz jest centrum handlowe. W drodze pod górę mijaliśmy pola, na których stały baraki dla jeńców. Tam, gdzie teraz rosną figowce. Kiedy MacArthur zaatakował wyspę, jeńcy wybiegli z baraków i rzucili się na swych ciemiężycieli. Od bombardowania i z rąk jeńców zginęło dwa tysiące Japończyków. Do tej pory można na wzgórzu znaleźć stare kości i czaszki.

Wszedł do łazienki i sprawdził kurki.

— Woda nadaje się do picia. Doktor Bill zainstalował we wszystkich zbiornikach na wyspie filtry z węgla aktywnego i przeprowadzamy regularne badania bakteriologiczne. Przedtem panowały tu tyfus i cholera. Nadal jednak trzeba uważać na miejscowe skorupiaki, zawierające toksyny morskie, i na szczury, roznoszące choroby płuc. Owoce i warzywa są tu całkowicie bezpieczne. Zresztą tutaj, w domu, w ogóle nie ma się czego bać, ponieważ doktor Bill sam wszystko uprawia. Jeśli chodzi o jedzenie poza domem, to radzę unikać baru Slim’s i korzystać z Chop Suey Palace. W każdym razie moja chińska żona nie ma nic przeciwko niemu. Jacqui, właścicielka lokalu, robi czasem coś tak niezwykłego, jak na przykład zupa z piskląt.

— To dla niej przeznaczone były płetwy rekina?

— Słucham?

— Ci dwaj faceci, w przystani patroszyli rekina. Czy to było dla restauracji?

Poprawił okulary na nosie.

— Ach, oni. Nie, nie sądzę.

Nasze bagaże wniósł siwowłosy, siwobrody mężczyzna. Romero przedstawił go:

— Carl Sleet.

Kiedy służący wyszedł, Romero zapytał:

— Czy mógłbym dla was zrobić coś jeszcze?

— Chyba mamy już wszystko.

— Dobrze, w takim razie oto wasz klucz. Kolacja o szóstej. Stroje nie obowiązujące.

Wyszedł. Spike zasnął w salonie. Robin i ja weszliśmy do sypialni i zamknęliśmy drzwi, żeby nie słyszeć chrapania psa.

— No to wreszcie dotarliśmy — powiedziała Robin z westchnieniem i uśmiechnęła się.

Pocałowałem ją. Odpowiedziała mocnym pocałunkiem, a potem nagle ziewnęła i odsunęła się ze śmiechem.

— Pora na drzemkę? — zapytałem.

— Najpierw muszę się umyć. Jestem przesiąknięta solą.

— Czyli kobieta-korniszon! — Przyciągnąłem ją i polizałem. Roześmiała się, odepchnęła mnie i zaczęła rozpakowywać torby.

Wziąłem z łóżka złożoną kartkę papieru. W środku napisano odręcznie:

Dom żeglarza jest od strony morza,

A dom myśliwego od strony wzgórz.

R. L. Stevenson

Proszę czuć się tu jak u siebie w domu

WWM

— Robert Louis Stevenson — powiedziała Robin. — Może to będzie nasza Wyspa Skarbów?

— Chcesz obejrzeć moją protezę?

Roześmiała się, a ja puściłem wodę do wanny. Woda była krystaliczna, czysta, ręczniki nowiuteńkie, grube jak futro.

Kiedy wróciłem z łazienki, leżała na wierzchu łóżka, naga, z rękami pod głową i z kasztanowymi włosami rozsypanymi na poduszce. Brodawki na piersiach miała brązowe i sterczące. Patrzyłem na jej wznoszący się i opadający brzuch. Na jej uśmiech.

Okna nadal były otwarte na całą szerokość.

— Nie przejmuj się — powiedziała cichym głosem. — Sprawdziłam, nikt nas nie zobaczy, jesteśmy za wysoko.

— Boże, jakaś ty piękna.

— Kocham cię — powiedziała. — Będzie cudownie.

3

Obudził mnie chrobot. Coś skrobało w siatkę. Szybko usiadłem i zobaczyłem ją.

Małą jaszczurkę pocierającą łapkami o siatkę w oknie.

Wyskoczyłem z łóżka i podszedłem bliżej.

Nie uciekła. Jasnobrązowe ciało nakrapiane czernią. Kościsty łepek i nieruchome oczy.

Wpatrywała się we mnie. Pomachałem ręką. Wcale się nie przestraszyła, jeszcze raz zaskrobała w siatkę i dopiero wtedy umknęła.

Piąta po południu. Spałem dwie godziny. Robin nadal leżała skulona pod prześcieradłami.

Włożyłem spodnie i przeszedłem na palcach do salonu. Spike przywitał mnie sapaniem i wywrócił się do góry brzuchem. Pogłaskałem go, napełniłem jego miskę, nalałem sobie wody z tonikiem, wrzuciłem trochę lodu i zasiadłem przy największym oknie. Słońce wyglądało jak wielka, czerwona wiśnia, ocean nabierał srebrzystej barwy.

Poczułem się szczęśliwy, że żyję, ale jednocześnie oderwany od wszystkiego, co znałem.

Poszperałem w aktówce i odszukałem list Morelanda. Gruby biały papier z królewskim znakiem wodnym. U góry czarny, wytłoczony nadruk:

Aruk House, Aruk Island

Drogi Doktorze Delaware!

Jestem lekarzem, mieszkającym na wyspie Aruk w północnej części Mikronezji. Aruk, nazywana ze względu na jej wydłużony kształt „Nożem”, oficjalnie stanowi część Mariańskiej Wspólnoty Narodów jako samorządne terytorium USA, ale jest stosunkowo mało znana i nie figuruje w żadnych przewodnikach. Mieszkam tu od roku 1961 i uważam Aruk za cudowne i fascynujące miejsce.

Miałem szczęście trafić na pański artykuł opublikowany w „The Journal of Child Development and Clinical Practice” na temat urazów grupowych. Przeczytawszy inne pańskie publikacje stwierdziłem, że uczoność znakomicie łączy pan ze zdrowym rozsądkiem.

Wspominam o tym, aby uczynić panu interesującą propozycję.

Od lat z górą trzydziestu obok prowadzonych badań z dziedziny przyrodoznawstwa i żywienia notowałem ciekawsze przypadki kliniczne, które napotykałem podczas swej praktyki. Większość czasu spędzam jednak na leczeniu i nie udało mi się należycie uporządkować tych informacji.

Ponieważ starzeję się i zbliżam do emerytury, zdałem sobie sprawę, że jeżeli nie opublikuję tych danych, nauka poniesie wielką stratę. Początkowo zamierzałem uzyskać pomoc antropologa, ale później uznałem, że odpowiedniejszy będzie ktoś z doświadczeniem klinicznym w dziedzinie zdrowia psychicznego. Pańska łatwość pisania i orientacja w temacie dają mi podstawy sądzić, iż będzie pan dobrym współpracownikiem.

Przypuszczam, doktorze Delaware, że moja niespodziewana propozycja wyda się panu dziwna, ale zapewniam, że ją dogłębnie przemyślałem. Tempo życia na wyspie jest prawdopodobnie znacznie powolniejsze niż to, do jakiego pan przywykł, co samo w sobie powinno stanowić zachętę. Czy byłby pan zainteresowany pracą u mnie? Przypuszczam, że wstępne uporządkowanie materiału zajęłoby dwa, może trzy miesiące, a następnie moglibyśmy zasiąść i pomyśleć, czy nie napisać książki, monografii lub kilku artykułów do pism. Ja  skoncentrowałbym się na aspektach biologicznych, a pan na psychologii. Proponuję równy udział i współautorstwo.

Jestem gotów zaoferować wynagrodzenie w wysokości sześciu tysięcy za miesiąc, a także opłacenie podróży z kontynentu oraz zapewnienie pełnego urzymania. W Aruk nie ma hoteli, ale mój dom jest raczej wygodny i jestem przekonany, że go pan polubi. Jeżeli jest pan żonaty, opłacę podróż pańskiej małżonki, jakkolwiek nie mogę zaoferować jej żadnego płatnego zajęcia. Jeżeli ma pan dzieci, będą mogły uczęszczać do tutejszej szkoły katolickiej, która jest na całkiem dobrym poziomie, lub mogę im zapewnić prywatne nauczanie za rozsądną cenę.

Jeżeli moja propozycja zainteresuje pana, proszę do mnie napisać lub zadzwonić na mój koszt pod numer (670) 555-3334. Nie mam oficjalnego rozkładu zajęć, ale chciałbym przystąpić do pracy możliwie jak najprędzej.

Dziękuję za uwagę.
Szczerze oddany,
Woodrow Wilson Moreland, M. D.

Powolne tempo życia... Nic w tym liście nie zapowiadało zawodowego wyzwania i w normalnych okolicznościach uprzejmie odmówiłbym. Od lat nie zajmowałem się terapią, byłem zajęty konsultacjami sądowymi, a praca Robin — konstruowanie instrumentów strunowych na zamówienie — pozostawiała jej niewiele czasu na wakacje, nie mówiąc już o takiej czteromiesięcznej idylli.

Czasem jednak, półżartem, rozmawialiśmy o ucieczce na bezludną wyspę.

Rok temu jakiś psychopata spalił nasz dom i usiłował nas zamordować. W końcu przystąpiliśmy do odbudowy i znaleźliśmy sobie tymczasowe lokum w wynajętym domu w zachodnim krańcu Malibu.

Kiedy główny wykonawca nawiał, Robin sama doglądała budowy. Szło jej dobrze, aż do momentu, gdy wszystko, jak zwykle w takich przypadkach, zaczęło się sypać. Nasz nowy dom wymagał jeszcze całych miesięcy pracy, a ona nie mogła podołać podwójnemu obciążeniu. Wynajęła do nadzorowania budowy kolegę lutniarza, który nabawił się uczulenia na drewno, a sama powróciła do snycerstwa.

I wtedy odmówił posłuszeństwa jej prawy nadgarstek — poważne naciągnięcie ścięgna. Lekarze orzekli, że nie ma innej rady prócz długiego odpoczynku. Robin popadła w depresję i całymi dniami przesiadywała na plaży twierdząc, że się przystosowuje do nowego życia.

Ku memu zdumieniu wkrótce tak się właśnie stało i każdego ranka pędziła nad morze, nawet gdy wraz z jesienią nastały wichury, a niebo nabrało stalowej barwy. Odbywała długie samotne spacery, przyglądając się pelikanom polującym na ryby.

— Wiem, wiem — powiedziała wreszcie. — Sama jestem zaskoczona, ale dopiero teraz naprawdę dobrze się czuję.

Na jesieni kończył się okres wynajmu naszego domu przy plaży i właściciel poinformował nas, że oddaje go swemu synowi pisującemu scenariusze, aby zachęcić go do pracy.

Na trzydzieści dni przed wygaśnięciem umowy.

Wkrótce potem nadszedł list od Morelanda. Pokazałem go Robin, spodziewając się kpin z jej strony.

— No to od tej chwili możesz mnie nazywać Robin Crusoe — powiedziała.

4

Obudziły ją jakieś hałasy.

Ludzie kłócący się za ścianą. Mężczyzna i kobieta. Ich głosy były przygłuszone grubymi ścianami, ale ton nie pozostawiał wątpliwości. Przemawiali do siebie z nieustępliwą złością, wskazującą na długoletnią praktykę.

Robin usiadła, odgarnęła włosy z twarzy i przymrużyła oczy.

Głosy przycichły, a potem rozległy się na nowo.

— Która godzina, Alex?

— Za dwadzieścia szósta.

Odetchnęła głęboko. Usiadłem na łóżku i objąłem ją. Miała wilgotne ciało.

— Za dwadzieścia minut kolacja — powiedziała. — Woda na pewno wystygła.

— Napuszczę ci nowej.

— Kiedy wstałeś?

— O piątej. — Opowiedziałem jej o jaszczurce. — Więc nie przestrasz się, jeśli znów tu przyjdzie.

— Był ładny?

— A kto powiedział, że to on?

— Dziewczyny nie zaglądają ludziom przez okno.

— Teraz wydaje mi się, że strzelał okiem w twoją stronę. — Zmrużyłem oczy i cmoknąłem. — Najwyraźniej amator kobiet.

Roześmiała się i wyskoczyła z łóżka. Włożyła szlafrok i przeszła się po pokoju, poruszając dłonią w nadgarstku.

— Boli?

— Jest dużo lepiej. Dzięki ciepłu.

— I nieróbstwu.

— Tak — powiedziała. — Uzdrawiająca siła bezczynności.

Włożyła białą suknię bez rękawów, kontrastującą z jej oliwkową skórę. Kiedy zbliżaliśmy się do schodów, ktoś zawołał:

— Dzień dobry!

Z sąsiedniego pokoju wyszła para. Kobieta zamknęła drzwi na klucz. Mężczyzna powtórzył powitanie.

Obydwoje byli wysocy, po czterdziestce, ubrani w stroje koloru khaki, z krótkimi rękawami i naramiennikami. Strój mężczyzny sprawiał wrażenie znoszonego, ale kobiety był prosto ze sklepu.

On miał czerwony, łuszczący się nos, na którym tkwiły okulary w grubej oprawie, długą, sięgającą piersi, siwiejącą brodę i nieco ciemniejsze, cienkie, przygładzone włosy na głowie. Kieszenie bluzy odstawały wypchane. Ona była piersiasta i barczysta, o brązowych, zaczesanych do tyłu włosach i okrągłej twarzy.

Ruszyli w naszą stronę, trzymając się za ręce. A nie dalej jak pół godziny temu lżyli się nawzajem.

— Doktor i pani Delaware, jak się domyślam? — Jego głos był niski i szorstki. Oddech czuć było alkoholem. Z bliska skóra tego człowieka wyglądała jak piegowate suszone mięso, a nos zawdzięczał swoją czerwień spękanym naczynkom, a nie działaniu słońca.

— Robin Castagna i Alex Delaware — powiedziałem.

— Jo Picker i Lyman Picker. Doktor Jo Picker i Lyman Picker.

— Prawdę powiedziawszy doktor Lyman Picker, ale któż by dbał o takie bzdury — dodała kobieta. Mówiła kontraltem. Jeżeli mieli dzieci, z pewnością ryczały jak syreny holowników.

Z szerokim uśmiechem przyjrzała się badawczo Robin. Jasnobrązowe oczy, prosty nos, nieco zbyt wąskie usta. Jej opalenizna była tak świeża jak ubranie.

— Słyszałam, że zajmuje się pani rzemiosłem — powiedziała. — Fascynujące.

— Nie mogłem się doczekać, żeby was poznać — dodał Picker. — Wypełnicie pustkę przy stole, zastąpicie gospodarza.

— Często jest nieobecny? — spytałem.

— Cały czas pracuje, nie zabawia się. Nie mam pojęcia, kiedy ten człowiek sypia. Jesteście wegetarianami tak jak on? Bo my nie. W mojej pracy jada się wszystko, albo umiera się z głodu.

— Co to za praca? — spytałem, czując, że tego oczekuje.

— Epifytologia. Botanika. Tropikalne zarodniki.

— Prowadzi pan badania z doktorem Morelandem?

Roześmiał się bryzgając śliną.

— Nie, rzadko opuszczam równik. To tylko krótka przejażdżka w chłodniejsze okolice. — Objął żonę ramieniem. — Dotrzymuję towarzystwa połowicy. Obecna tu doktor Jo jest cenionym meteorologiem. Bada prądy powietrzne. Wuj Sam przepada za tym, a więc ma zagwarantowane pieniądze.

Jo uśmiechnęła się z zakłopotaniem.

— Badam wiatry. Jak minęła podróż?

— Była długa, ale spokojna.

— Przypłynęliście łodzią dostawczą? — spytał Picker.

— Tak.

— Z Saipan czy z Rota?

— Z Saipan.

— My także. Piekielnie nudne. Samolotem, to co innego. Dziwne, mają tu wielkie lotnisko w Stanton, a marynarka nie pozwala go używać.

— Doktor Moreland napisał w liście, że lotnisko jest nieczynne.

— Bo używa go marynarka. Przeklęte łodzie.

— Och, nie było tak źle, Ly — powiedziała Jo. — Pamiętasz rybę latającą? Piękne zjawisko.

Skierowaliśmy się w stronę schodów.

— Typowa głupota tych bubków z rządu — powiedział Picker. — Taki wielki szmat ziemi i nikt go nie używa. Pewnie to zasługa jakiegoś komitetu. Prawda, kochanie? Ty się znasz na metodach rządowych.

— Chciałabym — odparła Jo z wymuszonym uśmiechem.

— Byliście na Guam? — dopytywał się jej mąż. — Czytaliście te turystyczne foldery? Rozwijać Oceanię, wykorzystywać talenty tubylców. A co robią tutaj? Blokują jedyne ogniwo łączące bazę wojskową z resztą wyspy.

— Co to za ogniwo? — spytałem.

— Południowa droga wzdłuż wybrzeża. Strona zawietrzna jest niedostępna od północy, wszędzie są skalne ściany, począwszy od North Beach aż po wygasłe wulkany. Jedyna droga wiodła wzdłuż południowego wybrzeża i przez las figowcowy. Marynarka zamknęła tę drogę w ubiegłym roku. Dla mieszkańców wioski oznacza to: żadnych kontaktów z wojskiem, żadnego handlu. Tutejsza gospodarka została doszczętnie zrujnowana.

— A co z drogą przez las?

— Japończycy nafaszerowali ją minami.

Żona Pickera wyswobodziła się spod jego ramienia.

— Co pani robi, Robin? — spytała.

— Instrumenty muzyczne.

— Bębny?

— Gitary i mandoliny.

— Lyman gra na gitarze.

Picker poskrobał się po brodzie.

— Zabrałem gitarę w hoyos środkowego Ekwadoru — to dopiero było miejsce — oceloty, tapiry, szopy południowoamerykańskie. Tutejszym stworzeniom brak kręgosłupa, a moja ptaszyna pogardza bezkręgowcami, prawda?

— Gra bardzo dobrze — zapewniła Jo.

— Prawdziwy Segovia. — Picker udał, że brzdąka na gitarze. — Siedziałem przy ognisku z Indianami Auca i próbowałem ich zachęcić, żeby zaprowadzili mnie do Cordyceps militaris — grzyba pasożytującego na larwach owadów. Wilgoć rozpuściła klej gitary i następnego ranka miałem już tylko kupkę rozmokłych desek. — Roześmiał się. — Struny przydały się, żeby udusiś coś na kolację, a reszta nadawała się tylko na wykałaczki.

Zeszliśmy na dół. W pokoju frontowym był Ben Romero z KiKo na ramieniu. Picker przyjrzał się zwierzątku.

— Takie także jadałem. Mają kruche mięso. Nie dają się udomowić, wie pan o tym?

— Dobry wieczór, Ben — powiedziała Jo. — Jak zwykle na świeżym powietrzu?

Ben skinął głową.

— Doktor Bill trochę się spóźni.

— A to ci niespodzianka — powiedział Picker.

Przeszliśmy przez hol. Ściany obite surowym jedwabiem, a na nich blade akwarele, realistycznie przedstawiające pejzaże. Na wszystkich ten sam podpis: „B. Moreland”. Jeszcze jeden talent doktora?

Ben poprowadził nas poprzez duży żółty salon z kominkiem z wapienia, brokatowymi kanapami, chińskimi stolikami i porcelanowymi lampami z pergaminowymi abażurami. Nad kominkiem wisiał portret olejny czarnowłosej kobiety. Jej wyniosła uroda przypominała malarstwo Sargenta.

Okna pokoju wychodziły na taras z nakrytym stołem — jaskrawoniebieski obrus, serwis ze starej porcelany na siedem osób.

Słońce muskało horyzont, zalewając purpurą niebo i wodę, która wyglądała jak krwawiąca rana. Poniżej, we wsi, dachy domów lśniły pomiędzy drzewami niczym maleńkie pieniążki. Droga wiodąca do posiadłości przypominała uśpionego szarego węża z głową spoczywającą przy głównych wrotach. Pomyślałem o jeńcach, szturmujących dom od strony baraków. O przyglądających się im japońskich generałach, bezsilnych, zdających sobie sprawę, że to koniec.

Lyman Picker dotknął gardła i mrugnął na Bena.

— Burbon — powiedział Ben bez uśmiechu. — Czysty.

— Doskonała pamięć, przyjacielu.

— A dla pani, Mrs Picker?

— Tylko woda sodowa, jeśli nie sprawi to kłopotu.

— Bardzo proszę, panna Castagna? Doktor Delaware?

— Nie, dziękuję — odpowiedziałem.

Robin spojrzała na mnie.

— Ja także.

— Na pewno?

— Tak.

Ben wyszedł.

— Bardzo skrupulatny — powiedział Picker.

Jo zaczęła oglądać sztućce. Robin i ja podeszliśmy do sosnowej poręczy.

— A więc przyjechał pan pracować ze starym — odezwał się Picker. Dobry odpoczynek na słońcu. Miał szczęście, że udało mu się pana zwabić. Tutaj nie uświadczysz poważnego naukowca.

Roześmiałem się.

— Kiedy mówię coś poważnego, mam na myśli nas, oderwanych od tematu teoretyków. Utytułowanych żebraków, podzwaniających zlewkami i błagających o zasiłek. Jeśli ktoś chce dostać stypendium, nie bada tej części globu, tylko Melanezję albo Polinezję. Wielkie, żyzne wyspy, pełne fauny i flory, sympatycznych, kolorowych plemion, z własną mitologią dla lubiących folklor tłumów.

— Aruk nie ma tego wszystkiego?

Odkaszlnął nie zakrywając ust.

— Mikronezja, przyjacielu, to dwa tysiące plamek na trzech milionach mil kwadratowych wody, większość z nich to nie zamieszkane wybrzuszenia z koralowca. To wybrzuszenie należy do najbardziej dziwacznych. Czy wie pan, że nie było tu ludzi, dopóki Hiszpanie nie przywieźli ich do uprawiania trzciny cukrowej? Z tych upraw nic nie wyszło i Hiszpanie wynieśli się, zostawiając pracowników na pastwę losu. Wtedy przybyli Niemcy, którzy nie mieli pojęcia o życiu w koloniach. Całymi dniami przesiadywali czytając Goethego. A potem pojawili się Japończycy i znów próbowali szczęścia z tą cholerną trzciną, używając do pracy niewolników. — Roześmiał się. — I co osiągnęli? Bomby MacArthura wysłały ich na tamten świat, a niewolnicy orzekli, że nadeszła pora zapłaty. Noc długich noży. — Przejechał palcem po brodzie.

Podeszła Jo.

— Częstuje was opowieściami o swoich przygodach z krańców świata?

— Nie — odparł gderliwie Picker. — Wspominam tutejszą historię. — Znów zakaszlał. — Gdzie ten drink?

— Zaraz będzie, Ly. Co panią skłoniło, by zostać rzemieślnikiem, Robin?

— Kocham muzykę i lubię pracować rękami. A może pani powie nam coś o swoich badaniach, Jo?

— To nic specjalnie interesującego. Wysłano mnie, abym obserwowała wiatry na wyspach kompleksu Mariańskiego, i Aruk jest ostatnią z nich. Wynajmowaliśmy maleńkie mieszkanko, ale Bill był tak miły i zaprosił nas do siebie. Za tydzień wyjeżdżamy.

— Nie przedstawiaj swojej pracy jako ustalania prognozy pogody, dziewczyno. Jej rachunki reguluje Departament Obrony. Jest ważnym dla kraju pracownikiem. Jak się człowiek z taką ożeni, od razu ma opłacone wakacje.

Klepnął żonę po plecach, niezbyt lekko. Zesztywniała, ale zmusiła się do uśmiechu.

— Mieszkacie w Waszyngtonie? — spytała Robin.

— Mamy dom w Georgetown — odparła Jo — ale większość czasu spędzamy na wyjazdach.

Odskoczyła gwałtownie. Mała jaszczurka, taka sama jak ta, którą widziałem przez okno, przebiegła po poręczy. Mąż Jo połaskotał jaszczurkę palcem i roześmiał się, gdy umknęła.

— Wciąż się boisz? — zapytał z wyrzutem. — Mówiłem ci, że są nieszkodliwe. Hemidactylus frenatus. Gekon domowy, na wpół udomowiony. Ludzie karmią je w pobliżu domostw, więc kręcą się tu i zjadają całe robactwo.

Pokiwał palcem przed twarzą żony. W szkole ciągnął pewnie dziewczynki za warkocze.

Uśmiechnęła się z przymusem.

— Jakoś nie mogę przywyknąć, że łażą po moim parawanie.

— Jest przeczulona — oświadczył nam Picker. — A oznacza to, że nie mogę przynosić mojej pracy do domu.

Jo zarumieniła się pod opalenizną.

Nadeszła służąca Cheryl. Przyniosła tacę z napojami dla Pickerów i wodą mineralną dla Robin i dla mnie.

— Zapóźniona w rozwoju — poinformował nas Picker, gdy wyszła. Wzniósł szklankę. — Za bezkręgowce.

Czerwone światło, odbite od oceanu, padło na jego brodę.

Jo napiła się, odwracając od niego wzrok.

Robin odciągnęła mnie na bok.

— Czarujący, prawda? — spytałem.

— Dlaczego nie chciałeś zamówić drinków?

— Bo widziałem wyraz twarzy Bena. Jest pielęgniarzem i nie chce, by go traktowano jak lokaja. Zauważ, że przysłał Cheryl z tacą.

— Och, ty mój psychologu. — Objęła mnie i położyła mi głowę na ramieniu.

— Sekrety zakochanych? — zawołał w naszą stronę Picker? — Jego szklanka była pusta.

— Daj im żyć, Ly — powiedziała Jo.

— Wygląda na to, że żyją sobie zupełnie dobrze.

— Witamy w raju — mruknąłem.

Robin stłumiła śmiech. Zabrzmiało to jak czkawka.

— Za dużo piłaś? — wyszeptałem.

— Przestań — powiedziała, przygryzając usta.

Pochyliłem się nad nią.

— Czeka nas wspaniała zabawa, dziewczyno. Przypiekane mięso i dusze, a po kolacji on uraczy nas bajdami o wielkich członkach członków plemienia Matahuaxl. Ludzie na trzech nogach. Bardzo męscy.

Oblizała się i wyszeptała:

— O, tak. Wyrastają im z pomalowanego na barwy wojenne krocza.

— Kochanie! — zawołał Picker z przeciwległego końca tarasu. — Wiesz, jeszcze bym się napił.

Jednakże jego żona nawet nie drgnęła. W ciszy, która zapanowała, rozległy się lekkie kroki. Odwróciłem się i zobaczyłem idącą ku nam blondynkę o miłej aparycji.

Około trzydziestki, szczupła talia, chłopięce biodra, małe piersi, długie nogi. Ubrana była w jedwabną bluzkę brzoskwiniowego koloru i czarne spodnie z krepy. Przytrzymywane czarną opaską włosy opadały jej na ramiona. Rysy miała drobne i regularne: szerokie usta, gładki podbródek, delikatne uszy. Niebieskie skośnawe oczy nadawały jej twarzy wyraz smutku.

Gdyby nie jasna karnacja, mogłaby uchodzić za kobietę z portretu nad kominkiem.

— Doktor Delaware i panna Castagna? Jestem Pam, córka doktora Morelanda. — Łagodny, melodyjny, brzmiący nieco powściągliwie głos. Uśmiechała się ujmująco, ale podając nam rękę odwróciła wzrok. Miewałem takich pacjentów, unikających patrzenia w oczy; wszyscy jako dzieci byli chorobliwie nieśmiali.

— I także doktor — wyjaśnił Picker. — Ach, te wszystkie zrealizowane kobiety i ich udawana skromność.

Pam Moreland spojrzała na niego z pobłażliwym uśmiechem.

— Dobry wieczór, Lyman. Cześć, Jo. Przepraszam, że się spóźniłam. Tatuś powinien wkrótce nadejść. Jeśli nie, zaczniemy bez niego. Gladys przyrządziła doskonałe kurczęta. Tatuś jest wegetarianinem, ale toleruje nas, barbarzyńców.

Uśmiechnęła się pięknie, ale jej oczy pozostały smutne i zacząłem wątpić, czy jedynym tego powodem była anatomia.

— Właśnie dałem naszym nowym kolegom lekcję historii, pani doktor. Powiedziałem im, że naukowcy unikają tego miłego zakątka, ponieważ Margaret Mead wykazała, że kluczem do popularności są szamani, rytuały związane z dojrzewaniem i śniade dziewczyny o nagich piersiach. — Skierował wzrok na biust Pam.

— Interesująca teoria. Czy podać kawę?

— Nie, dziękujemy, moja droga. Jednak można by jeszcze raz napełnić tę szklankę.

— Ly — odezwała się Jo, nie ruszając się ze swego kąta.

— Słucham cię, kochanie? — powiedział zwrócony do niej plecami Picker.

— Chodź tutaj i spójrz na zachód słońca.

Szarpnął wąsy.

— Stara metoda odwracania uwagi? Niepokoisz się o moją wątrobę?

— Ja tylko...

Zwrócił się do niej twarzą.

— Skoro zawiodły Entamoeba histolytica i Fasciola hepatica, naprawdę sądzisz, że poskutkuje odrobina Wild Turkey, Josephine?

Jo zbyła go milczeniem.

— Całymi miesiącami żyłem na metronodizolu i bithionolu — Picker zwrócił się do Pam. — Mam duże zaległości w ćwiczeniach gimnastycznych. — Czy są jakieś rady?

— Nie, chyba że wybiera się pan do Filadelfii.

— Ach, miasto braterskiej miłości — odparł Picker. — Nie mam brata. A czy kochałbym go, gdybym miał? — Odszedł, rozważając tę kwestię. — A jednak bym się napił, doktor Pam — zawołał przez ramię.

— Tak właśnie wygląda jego kolacja — powiedziała Pam bardzo cicho. — Przepraszam.

Wróciła z butelką Wild Turkey, podała ją zaskoczonemu Pickerowi i powróciła do nas.

— Tatuś przeprasza, że nie może was należycie powitać.

— Meduzy — powiedziałem.

Skinęła głową. Rzuciła okiem na swój lady rolex.

— Myślę, że powinniśmy zaczynać.

Usadziła nas z Robin na miejscu z widokiem na zachód słońca, Pickerów po przeciwnej stronie, a sama usiadła z boku. Pozostały dwa puste krzesła. Po chwili nadszedł Romero i zajął jedno z nich. Miał teraz na sobie brązową sportową marynarkę.

— Zazwyczaj wracam do domu koło szóstej — powiedział rozkładając serwetkę — ale żona zaprosiła gości na karty, nasze niemowlę śpi, a starsze dzieci są poza domem.

— Następnym razem zaprosimy Clarę — powiedziała Pam. — Jest doskonałą skrzypaczką. Dzieci także.

Ben roześmiał się.

— To będzie świetny relaks.

— Masz wspaniałe dzieciaki, Ben.

Wniesiono jedzenie. Całe mnóstwo.

Sałatka z rukwi wodnej z sosem z awokado, purée z marchwi, potrawka z grzybów z orzechami włoskimi i laskowymi. A wreszcie kurczęta, kruche i soczyste.

Butelka białego burgunda pozostała nietknięta. Picker nalał sobie resztkę burbona. Jego żona odwróciła głowę, woląc tego nie widzieć.

— Chyba Gladys nie nauczyła się tak gotować w bazie wojskowej — rzekła Robin.

— Komendant lubił smacznie zjeść — odparła Pam. — A ona jest bardzo pomysłowa, na szczęście dla taty.

— Czy zawsze był wegetarianinem?

— Odkąd skończyła się wojna z Koreą. To, co tam widział, sprawiło, że postanowił nigdy więcej nie zabijać.

Picker chrząknął.

— Jednak zawsze był tolerancyjny — powiedziała Pam. — Kiedy przyjechałam, sprowadził dla mnie mięso statkiem.

— Pani tu stale nie mieszka?

— Nie, przyjechałam w październiku zeszłego roku. Miał to być tylko przystanek w drodze na zjazd lekarzy w Hongkongu.

— W czym się pani specjalizuje? — spytałem.

— Interna i zdrowie publiczne. Pracuję w przychodni dla studentów przy Uniwersytecie Temple. — Zamilkła na chwilę. — Prawdę powiedziawszy, była to podróż służbowa i zarazem chwila wytchnienia. Właśnie się rozwiodłam.

Nalała sobie wody do szklanki i wzruszyła ramionami.

— Czy tutaj spędziła pani dzieciństwo? — spytała Robin.

— Nie całkiem. Możemy przystąpić do deseru?

Picker spojrzał za nią, gdy wychodziła.

— Tęskni za jakimś głupkiem z Filadelfii.

Ben zmierzył go wzrokiem.

— Jeszcze jedna butelka, panie Picker?

Picker spojrzał na niego.

— Nie, dziękuję, amigo. Wolę zachować przytomność. Jutro lecę. — Jo odłożyła widelec. Picker wyszczerzył zęby w uśmiechu. — Tak, kochanie, postanowiłem się ruszyć.

— Czym pan leci? — zapytał Ben.

— Samolotem do opryskiwania roślin, ale w bardzo dobrym stanie. Należy do faceta o nazwisku Amalfi.

— Jeden z tych gruchotów Harry'ego Amalfi? Nie latały od lat.

— Są zupełnie w przyzwoitym stanie, przyjacielu. Sam je oglądałem. Latały nad dżunglą przez piętnaście lat i mam zamiar polecieć na jednym z nich jutro rano. Ja i pani doktor. Zrobię trochę zdjęć lotniczych, żeby udowodnić chłopakom z instytutu, że naprawdę tu byłem i nic nie znalazłem.

Jo zmięła palcami obrus.

— Ly...

— To nie jest dobry pomysł, doktorze Picker — powiedział Ben.

Picker spojrzał na niego z pełnym wyrozumiałości uśmiechem.

— Pańska uwaga została uznana za nudziarstwo, przyjacielu.

— Las należy do marynarki. Aby tam lecieć, musi pan mieć urzędowe pozwolenie.

— Nieprawda — powiedział Picker. — Do marynarki należy tylko wschodnia część. Część zachodnia jest dostępna dla wszystkich, marynarka nigdy nie rościła do niej pretensji. Przynajmniej tak twierdzi moja pani doktor na podstawie posiadanych map.

— To prawda — powiedziała Jo — ale i tak...

— A co, wolałabyś może, żebym się tu zanudził na śmierć?— krzyknął Picker.

— Las ma zaledwie półtora kilometra szerokości — powiedział Ben. — Trudno będzie utrzymać kurs...

— Troszczysz się o mnie, amigo? — zapytał Picker z niespodziewaną szorstkością. Uniósł butelkę po burbonie, jakby zamierzał ją stłuc. A potem odstawił z przesadną ostrożnością i wstał. — Wszyscy tak się o mnie troszczą. Wzruszające. — Brodę miał pokrytą okruchami. — Są tacy uprzejmi, a poza mymi plecami mówią, że jestem pijanym bufonem. — Spojrzał na żonę. — Idziesz, aniele?

Usta jej zadrżały.

— Wiesz, co sądzę o małych samolotach, Ly...

— Czy idziesz wreszcie?

Nie spuszczając z niej wzroku, wziął z talerza kawałek kurczaka i ugryzł. Żując z otwartymi ustami, spojrzał ponuro na Romero.

— To metafora, przyjacielu.

— Co? — spytał Ben.

— To miejsce. I inne cholerne wybrzuszenia, sterczące z oceanu. Wulkany wybuchają, a potem wygasają. Przybywają pełni nadziei zdobywcy, żeby wkrótce wynieść się chyłkiem lub umrzeć, i wszystko porasta ten przeklęty koralowy pasożyt. Entropia.

Jo odłożyła widelec.

— Proszę nam wybaczyć.

Picker odłożył kurczaka na talerz i brutalnie chwycił ją za ramię.

— Wszystko tonie — powiedział.

5

Pam powróciła, niosąc ogromną misę pełną owoców. Spojrzała na puste krzesła.

— Wyszli — wyjaśnił Ben. — Mają zamiar wynająć jutro rano jeden z gruchotów Harry’ego i latać nad dżunglą.

— W takim wraku? Czy to bezpieczne?

— Próbowałem mu wyperswadować, ale wie wszystko lepiej. — Ben zmarszczył brwi.

Pam postawiła miskę na stole i usiadła.

— Doktor Picker bywa czasem nieco... trudny.

— Miło ze strony pani ojca, że tyle czasu ich gości — powiedziałem.

Pam i Ben spojrzeli po sobie.

— Sami się tu wprosili — odparła Pam. — Tata nie sprzeciwiał się. Najwyraźniej to ona jest prawdziwym naukowcem.

— A on?

— Pracuje na kawałek etatu w jakiejś ubogiej organizacji działającej na rzecz ochrony dzikich zwierząt. Bada jakieś grzyby, czy coś takiego. Odnoszę wrażenie, że ma trudności finansowe. To chyba nie jest przyjemne... Tata powinien nadejść lada chwila.

Poczęstowała nas owocami.

— Czy to prawda — spytałem — że marynarka odcięła się blokadą od wioski?

Pam skinęła głową.

— Dlaczego?

— To jest wojsko — odparł Ben. — Żyje w swoim własnym małym świecie.

— Tata stara się temu przeciwdziałać — wtrąciła Pam. — Napisał do senatora Hoffmana, z którym znają się z dawnych lat. Hoffman był komendantem Aruk podczas wojny koreańskiej.

— Ten smakosz?

Pam skinęła głową.

— Przyjeżdżał tu ze swoją żoną, siadywał na tym tarasie i grał w brydża.

— Cenna znajomość — stwierdziłem. Senator stanu Oregon był brany pod uwagę jako kandydat na prezydenta.

Ben odłożył serwetkę i wstał.

— Przepraszam, ale muszę odebrać dzieci. Potrzebujesz czegoś na jutro, Pam?

— Tylko trochę igieł. I szczepionki, jeśli ta się kończy.

— Już jest — powiedział Ben. — Przyniosłem przed kolacją.

Uścisnął nam dłonie i szybko wyszedł.

— Jest nadzwyczajny — powiedziała Pam. — Naprawdę zna się na tym, co robi. Znalazł KiKo w doku, umierającą z zakażenia krwi, i pielęgnował, dopóki nie doszła do zdrowia. — Uśmiechnęła się. — KiKo to skrót od King Konga. Sypia w kołysce w domu Bena.

— Doktor Picker powiedział, że małpy nie można udomowić.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.