Rozdział pierwszy

Paddington na morzu

Paddington obudził się raptownie i mrugnąwszy kilka razy, aby przyzwyczaić wzrok do wieczornego światła, rozejrzał się zaintrygowany po pokładzie liniowca transatlantyckiego Karenia.

Gdyby nie wiedział, że to po prostu niemożliwe (gdyż statek znajdował się nadal o dwa dni żeglugi od Anglii, a co dopiero od numeru 32 przy Windsor Gardens), przysiągłby, że właśnie usłyszał wołające go znajome głosy – i to nie tylko pana Browna, ale całej reszty rodziny, nie wyłączając pani Bird.

Paddington zazwyczaj bardzo lubił sny. Kilka z tych, które przyśniły mu się w przeszłości, zwłaszcza po nader obfitych kolacjach, okazało się bardzo interesujące. Lecz kiedy tak rozglądał się po pustym pokładzie, doszedł do wniosku, że ten konkretny sen był aż nazbyt realistyczny.

Nastała właśnie pora dnia, kiedy zachodzące słońce wyprawia dziwne rzeczy z cieniami, a ponieważ większość pasażerów znajdowała się pod pokładem i wokół nie było widać nawet znajomej białej marynarki stewarda, niedźwiadek prawie już zaczął żałować, iż nie zjadł jeszcze jednej porcji puddingu, który kucharz przyrządził tego wieczoru specjalnie dla niego.

Zatrzymawszy się tylko na chwilę, aby zanurzyć łapę w stojącym nieopodal słoju marmolady, miś naciągnął głębiej na łepek kaptur płaszcza, a potem ulokował się na leżaku i spojrzał na umieszczoną w pobliżu wielką blaszaną puszkę z napisem HERBATNIKI OSBORNE’A – WŁASNOŚĆ PANA P. BROWNA, DO ZJEDZENIA W PODRÓŻY.

Paddington lubił herbatniki Osborne’a, zwłaszcza te pokryte grubą warstwą marmolady, toteż wkrótce ciszę wieczoru przerwał monotonny odgłos chrupania.

Podróż do najmroczniejszych zakątków Peru, dokąd udał się, aby wziąć udział w urodzinach cioci Lucy, mieszkającej w Domu dla Emerytowanych Niedźwiedzi, była długa i bardzo przyjemna, lecz teraz, kiedy wyprawa zbliżała się do szczęśliwego końca, niedźwiadek coraz bardziej niecierpliwie wyglądał chwili, gdy znowu zobaczy swoich przyjaciół. I właśnie tę tęsknotę uznał za przyczynę swego snu, niezwykle przypominającego rzeczywistość.

Stopniowo kombinacja obfitego i jakże smacznego posiłku, morskiego powietrza oraz odległego mruczenia silników zrobiła swoje. Wkrótce Paddington spał już tak mocno, że nawet stuk herbatnika, który wypadł mu z łapy na pokład, nie zdołał go obudzić.

Paddington nie był pewien, kiedy to się stało, ani jak długo trwało, lecz nagle, ku swemu zdziwieniu, znów znalazł się w samym środku snu.

A sen ów był, o ile to w ogóle możliwe, jeszcze bardziej realistyczny niż poprzedni.

Wszystko zaczęło się, kiedy upuścił herbatnik na szczycie stromo opadającego wzgórza w pobliżu Windsor Gardens. Zamiast pokruszyć się lub choćby płasko upaść, herbatnik spadł na swą cienką krawędź i natychmiast zaczął podążać w ślad za Paddingtonem. Co gorsza, z każdą mijającą sekundą stawał się większy i większy, i zaczynał toczyć się coraz szybciej, i wreszcie Paddington zorientował się, że ucieka w panice wzdłuż ulicy Portobello, klucząc pomiędzy straganami.

Na dodatek przez cały czas słyszał nawołujących go Brownów, których jednak nie widział.

A potem zdarzyło się najgorsze. W jednej chwili biegł ulicą, ocierając czoło z potu i spoglądając niespokojnie przez ramię na ścigający go herbatnik, a w następnej czuł się tak, jakby wpadł w wielką kałużę melasy. Im usilniej starał się poruszyć nogami, tym bardziej stawało się to niemożliwe, aż wreszcie obudził się raptownie, stwierdzając, że siedzi na pokładzie, niemal dokładnie zaplątany w swój płaszczyk.

Kiedy wreszcie udało mu się oswobodzić, ku swemu zdumieniu spostrzegł, że nie tylko wpakował łapę do słoja z marmoladą, ale, miotając się w panice, przewrócił puszkę z herbatnikami. Spora ich część wypadła i leżała teraz na pokładzie.

Puszka – pożegnalny prezent od ciotki Lucy – była duża i choć sięgał do niej dość często, herbatników zostało jeszcze całkiem sporo. Ponieważ nie miał ochoty stracić choćby jednego z nich, następnych kilka sekund spędził na zbieraniu porozrzucanych ciasteczek i wrzucaniu ich z powrotem do puszki.

Właśnie podnosił ostatnie, gdy nagle jego wzrok padł na grupkę znajomo wyglądających postaci, które niespodziewanie wyłoniły się z cienia na rufie.

Niedźwiadek stanął jak wryty i już miał zamrugać, by pozbyć się zjawy, gdy postaci ruszyły w jego stronę, wymachując przy tym gwałtownie rękami i wykrzykując jego imię.

Paddington czym prędzej uszczypnął się kilka razy w łapę, aby mieć pewność, że nie śni, a potem zaczął rozglądać się w panice po pokładzie, szukając miejsca, w którym mógłby się ukryć. Nie znalazłszy niczego takiego, pośpiesznie wepchnął resztki marmolady do słoika, chwycił puszkę z herbatnikami i zniknął w najbliższych drzwiach prowadzących pod pokład.

Po kilku sekundach wynurzył się po drugiej stronie statku, zerknął na pokład, aby przekonać się, czy zjawy dalej go ścigają, a potem zatrzymał się przed drzwiami oznaczonymi czerwonym krzyżem i dużym czerwonym napisem: LEKARZ OKRĘTOWY.

Paddington był niedźwiadkiem o dzielnym sercu i kiedy zdarzało się coś niezwykłego, na ogół aż się palił, aby dogłębnie zbadać sprawę. Jednak to, co wydarzyło się przed chwilą na pokładzie, było tak nieprawdopodobne, iż uznał, że przyda mu się opinia jeszcze jednej osoby.

Lekarz okrętowy zdziwił się na widok Paddingtona.

– Czy ma pan umówioną wizytę, panie niedźwiedziu? – zapytał dziarsko.

Paddington odłożył swoje rzeczy na podłogę i przyłożywszy jedną łapę do pyszczka, drugą zamknął za sobą starannie drzwi. Ponieważ pysk miał obrośnięty futrem, trudno byłoby powiedzieć, że zbladł jak ściana, jednak coś w wyglądzie jego nosa oraz w postawie sprawiło, że lekarz zerwał się na równe nogi, poważnie zaniepokojony.

– Wielki Boże! – zawołał. – O co, u licha, chodzi?

Paddington podszedł bliżej i opadł na krzesło, które stało przed biurkiem.

– Z pewnością jakieś licho musiało maczać w tym palce – stwierdził złowróżbnie, oglądając się niespokojnie przez ramię.

Lekarz usiadł i przez chwilę wpatrywał się w Paddingtona niespokojnym wzrokiem.

– Muszę powiedzieć – zaczął, próbując rozładować nerwową atmosferę – że wygląda pan, jakby zobaczył ducha.

– Bo zobaczyłem – oświadczył Paddington, który zamknięty bezpiecznie w dobrze oświetlonej kabinie odzyskał nieco spokoju. – I to nie jednego, lecz pięć!

– Pięć? – powtórzył lekarz. – O rety! Chyba lepiej będzie, jak mi pan o tym opowie.

– No cóż – zaczął Paddington, biorąc głęboki wdech. – To się zdarzyło krótko po tym, jak ścigał mnie jeden Osborne.

– Co pana ścigało? – wykrzyknął lekarz.

– Herbatnik Osborne – powtórzył Paddington cierpliwie.

Lekarz zachichotał nerwowo.

– Jest pan pewien, że nie był to Bath Oliver, Garibaldi lub jeszcze inny rodzaj ciastka? – zapytał.

Paddington spojrzał na niego spod oka.

– To był Osborne – powtórzył stanowczo, podnosząc puszkę. – Tak jest napisane na nalepce. Dała mi je ciotka Lucy. Jeden wypadł z puszki, a potem gonił mnie wzdłuż ulicy Portobello.

Lekarz spojrzał na Paddingtona, a potem na drzwi kabiny. Wyglądało to tak, jakby starał się ocenić, czy w razie potrzeby zdoła jakoś uciec.

Choć do tej pory obaj kilka razy natknęli się na siebie podczas podróży, to nigdy dotąd ze sobą nie rozmawiali. W uporczywym spojrzeniu Paddingtona było coś, co sprawiło, że lekarz nagle poczuł się nieswojo.

– A zatem herbatnik Osborne ścigał pana wzdłuż ulicy Portobello? – zapytał jak gdyby nigdy nic.

– Właśnie – powiedział Paddington, zadowolony, iż doktor pojął wreszcie, o co chodzi. – Na początku był mały, lecz wciąż rósł i rósł. A potem nie mogłem poruszać łapami.

– Niemożność ruszania łapami – powtórzył lekarz, pracowicie wszystko zapisując.

– Czułem się tak, jakbym miał na nich ołowiane ciężarki – kontynuował Paddington.

– Ołowiane... ciężarki... – powtarzał za nim lekarz, nie przerywając pisania. – Dobrze. Zobaczymy, czy małe nacieranie coś tu pomoże.

– Och, dziękuję bardzo, teraz już wszystko w porządku – zapewnił go radośnie Paddington. – To stało się dlatego, że niechcący wdepnąłem w moją marmoladę i jedna łapa utkwiła mi w słoiku.

Lekarz okrętowy zdjął okulary, chuchnął na szkła, po czym spojrzał najpierw na wyciągniętą łapę niedźwiadka, a potem na wypolerowaną do połysku podłogę, gdzie liczne plamy po marmoladzie znaczyły szlak pośpiesznego wtargnięcia Paddingtona.

– Czy coś jeszcze się wydarzyło? – zapytał z niesmakiem.

Paddington przytaknął.

– Widziałem wszystkich Brownów! – oznajmił wstrząśnięty.

– Brownów? Brązowych?1 – powtórzył lekarz, nie całkiem pewny, czy dobrze usłyszał. – A nie zielonych albo niebieskich?

Paddington obrzucił lekarza jeszcze jednym surowym spojrzeniem.

– Brownów – powtórzył stanowczo. – Całą czwórkę. I panią Bird.

– Panią Bird!2 – wykrzyknął lekarz. – Jest pan pewien, że to nie była mewa? Mogła dostać się na pokład, kiedy ostatni raz zawinęliśmy do portu. Mewy często tak robią.

– Mewa! – wykrzyknął Paddington oburzony. – To była pani Bird. Spod numeru 32 przy Windsor Gardens. Siedziałem na pokładzie...

– Ach! – Twarz doktora rozpogodziła się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. – A zatem siedział pan na pokładzie, tak?

– Tak – potwierdził Paddington. – Uciąłem sobie poobiednią drzemkę. A potem miałem sen, tylko że to nie był sen.

– Spędził pan tam cały dzień? – zapytał lekarz. – Na słońcu?

– No cóż, opalałem się trochę rano, po wizycie w piekarni – przyznał Paddington. – No i po południu.

– Więc cierpi pan na halucynacje, niedźwiedziu – powiedział lekarz z ożywieniem, najwidoczniej bardzo zadowolony, że w końcu udało mu się rozwiązać problem. – Stykałem się z tym już wcześniej. Zbyt wiele słońca i ludzie zaczynają widzieć różne rzeczy. Choć muszę przyznać, że nigdy dotąd nie zetknąłem się z nikim, kto twierdziłby, że gonił go herbatnik.

Otworzył szufladę biurka i wyjął z niej pudełeczko.

– Sen, oto czego panu potrzeba. Dużo snu. Dam panu kilka tabletek, które pomogą panu się wyspać.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

1 „Brown” to po angielsku „brązowy”.

2 „Bird” to po angielsku „ptak”.

Rozdział drugi

Kotwicę rzuć!

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział trzeci

Paddington kupuje udziały

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział czwarty

Wizyta na giełdzie

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział piąty

Paddington w dziurze

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział szósty

Za wiele na czubku

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział siódmy

Paddington występuje

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Rozdział pierwszy. Paddington na morzu

Rozdział drugi. Kotwicę rzuć!

Rozdział trzeci. Paddington kupuje udziały

Rozdział czwarty. Wizyta na giełdzie

Rozdział piąty. Paddington w dziurze

Rozdział szósty. Za wiele na czubku

Rozdział siódmy. Paddington występuje

Karta redakcyjna

TYTUŁ ORYGINAŁU
Paddington at Work

PROJEKT GRAFICZNY
Kamil Rewieński

ILUSTRACJE NA OKŁADCE
Peggy Fortnum

KOREKTA
Urszula Turlej-Rykowska
Kamila Zimnicka-Warchoł

Copyright © Michael Bond 1966
Illustrations copyright © Peggy Fortnum and William Collins Sons and Co. Ltd 1966

Copyright © for the Polish translation by Wydawnictwo BIS

ISBN 978-83-240-8584-2

Przeczytaj, co o książce sądzą inni czytelnicy, i oceń ją na lubimyczytać.pl

Książki z dobrej strony: www.znak.com.pl

Więcej o naszych autorach i książkach: www.wydawnictwoznak.pl

Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków

Dział sprzedaży: tel. 12 61 99 569, e-mail: czytelnicy@znak.com.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotował Karol Ossowski