William Shakespeare

Otello

przełożył Józef Paszkowski

Armoryka

Sandomierz

Projekt okładki: Juliusz Susak

Na okładce: William Mulready (1786–1863), Otello (ok. 1850), licencja public domain, źródło: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:William_Mulready_-_Othello_-_Walters_372629.jpg

Plik rozpoznano jako wolny od znanych ograniczeń praw autorskich,

włącznie z prawami zależnymi i pokrewnymi.

Tekst wg edycji z roku 1895.

Zachowano oryginalną pisownię.

© Wydawnictwo Armoryka

Wydawnictwo Armoryka

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

http://www.armoryka.pl/

ISBN 978-83-7639-435-0

Wprowadzenie.

Był niegdyś w Wenecyi Maur bardzo waleczny, którego męstwo i dowody roztropności a biegłości, czasu wojny okazane, uczyniły drogim w oczach starszyzny Rzeczypospolitej. I stało się, że cnotliwa niewiasta, cudownej piękności, imieniem Desdemona, uwiedziona, nie żądzą jakąś skrytą, ale cnotą onego Maura, pokochała go, a on też ujęty pięknością i szlachetnemi uczuciami onej kobiety, rozgorzał ku niej. Miłość im tak sprzyjała, iż połączeni zostali małżeństwem, chociaż rodzina niewiasty czyniła, co było w jej mocy, aby kogo innego zaślubiła. I dopóki zamieszkiwali w Wenecyi, żyli w tak doskonałej zgodzie i tak słodkim pokoju, że nigdy pomiędzy nimi nietylko nic nie zaszło, ale i słowa do siebie nie rzekli, w któremby miłości nie było. Aż zdarzyło się, iż panowie weneccy zmienili załogę, którą na Cyprze trzymali i wybrali Maura za wodza wojsk, jakie tam wysłali. Ten radował się ze czci, jaką mu wyrządzono, lecz radość tę truła myśl o długiej i trudnej podróży. Desdemona, widząc Maura pomieszanym, rzekła mu raz przy stole: — Drogi Maurze, dlaczego, gdy panowie taką ci cześć wyrządzili, ty jesteś smutnym? — Zatruwa moją radość, rzekł Maur, miłość, jaką mam ku tobie, gdyż widzę że albo cię muszę narazić na długą i niebezpieczną przeprawę, albo cię w Wenecyi zostawić. W pierwszym razie boleć będę, gdyż niewczasy, jakich doznasz i niebezpieczeństwo, jakie będziesz narażoną, udręczenie mi sprawią — a drugiego nie zniosę, bo rozdzielić się z tobą, jest to z życiem się rozstać. — Kochany mężu! co znaczą te myśli, które ci serce poruszają? Pójdę za tobą, gdziekolwiek się udasz, gdyby przez ogień trzeba iść w koszuli jednej i tobym uczyniła, a cóż znaczy z tobą się puścić na okręcie mocnym i dobrze opatrzonym? Maur objął rękami szyję żony, i całując ją czule, rzekł: Niech nas Bóg długo uchowa, droga moja, z tą miłością. I popłynęli, i przybyli do Cypru po szczęśliwej morskiej podróży”.

„Maur miał przy sobie Chorążego, mężczyznę pięknego, ale najniecniejszego w świecie człowieka. Niegodziwiec ten wiózł też z sobą żonę, która była piękną i uczciwą, a że Włoszką też była, miłowała ją żona Maura, i większą część dnia spędzały z sobą. Był też w tej wyprawie oficer, którego Maur lubił bardzo; ten przychodził często do domu Maura, razem z nim i żoną jego jadając. Pani widząc, iż go mąż jej kochał, przyjaźń mu też okazywała, z czego i Maur rad był. Niegodziwy Chorąży, nie zważając ani na wierność żonie przysiężoną, ani na przyjaźń, ani na wdzięczność, jaką Maurowi był winien, pokochał gwałtownie Desdemonę i próbował wszelkimi sposoby dać jej poznać swą miłość, a skłonić ją do wzajemności. Ale ona, która tylko Maura na myśli miała, nie zważała wcale na owe natręctwa Chorążego, jakby ich nie widziała... I zdało mu się, że musiała być zakochaną w oficerze... Miłość ku niej zmieniła się w straszną nienawiść, począł myśleć, jakby mógł, pozbywszy się oficera, posiąść niewiastę, lub przynajmniej Maurowi ją odebrać. A tak różne myśli knując..........................................

AKT PIERWSZY.

SCENA PIERWSZA.

Wenecya. Ulica, przy której położony dom Brabancya.

Wchodzą Rodrygo i Jago.

Rodrygo. Nie mów mi tego, Jagonie, nie mogę

Słuchać tej mowy. Tyś to, coś mą kiesą

Tak rozporządzał, jakby była twoją,

Smiesz mi powiadać, żeś tego był świadom?

Jago. Do licha! Słuchajże lepiej, co mówię;

Jeżeli mi się o tem kiedy śniło.

To mną pogardzaj.

Rodrygo. Czyżeś mi nie mówił,

Że go nie cierpisz?

Jago. Brzydź się mną, jeżelim

Nie mówił prawdy. Dwóch magnatów naszych

Forytowało mię na namiestnika,

I osobiście czapkowało przed nim,

Aby mi dał ten stopień; jakem żołnierz,

Stopień ten słusznie mi się przynależał,

Znam moją wartość; a on, zatopiony

W swem widzimisię i w swej dumie, zbył ich

Napuszonymi frazesami, srodze

Nastrzępionymi w wojenne termina.

»Wierzcie mi«, prawił moim protektorom,

»Żem już mianował kogoś na to miejsce«.

I któż to taki ten ktoś? Patrzcie jeno;

Ot, zawołany jakiś arytmetyk,

Jakiś tam Michał Kassyo, Florentyńczyk.

Podwikarz, na wpół potępiony w związkach

Z piękną kobietą, który, póki życia,

Jednego hufca nie powiódł do boju,

I na sprawieniu wojska w polu zna się

Tyle, co prządka; bohater książkowy,

Co o teoryi umie pleść nie gorzej

Niż jaki burmistrz; cała bowiem jego

Sztuka wojenna w gębie, nie w praktyce.

Ten to wybrany został, a ja panie,

Com w jego oczach pokazał, co umiem

W Rodus i w Cyprze i po innych ziemiach

Tak chrześcijańskich jak pogańskich, pchniętym

Pod wiatr i wodę przez tego plus minus,

Przez tę chodzącą kredkę; on to został,

Pożal się Boże! namiestnikiem jego

Murzyńskiej mości, a ja, ja być muszę

Jego chorążym.

Rodrygo. Jabym wolał zostać

Jego oprawcą!

Jago. Niema na to środka;

Taki to służby przeklęty porządek;

Awans zależy od łask i protekcyi,

A nie od prawa starszeństwa, co każe,

Aby po jednym odziedziczał miejsce

Drugi z kolei. Osądźże sam teraz,

Czy mam jakibądź obowiązek kochać

Tego murzyna.

Rodrygo. Tobym go porzucił.

Jago. O, pozwól! służę mu, gwoli odwetu.

Nie wszyscy, bracie, możem być panami,

Ale nie wszyscy też panowie mogą

Mieć wierne sługi. Znajdziesz niejednego

W kłąbek zgiętego, potulnego ciurę,

Co w niewolniczych kochając się więzach,

Trzyma się miejsca, jak osioł za lichą

Garstkę obroku; a kiedy zepsieje,

Na stare lata bywa odpędzony.

W skórę takiego kornego cymbała!

Są znowu inni, co pod wymuskaną

Formą i strojną barwą uległości

Chowają serce, siebie tylko pomne;

Co dając tylko pozór wiernych usług

Swym przełożonym, popierają przez to

Własny interes, a porósłszy w pierze,

Nie potrzebują już nikogo słuchać,

Prócz siebie samych. Ci mają krztę ducha,

I do tych rzędu ja się liczę. Jużci,

Gdybym był w skórze Otella, nie chciałbym,

Ma się rozumieć, być w skórze Jagona;

Rzecz to tak pewna, jak żeś ty Rodrygo.

Służąc mu, służę li samemu sobie;

Nie z przywiązania ani z obowiązku,

Niebo mi świadkiem! ale pod pokrywką

Tego obojga, dla widoków własnych.

Gdyby me czyny miały kiedykolwiek

Wydać na zewnątrz wewnętrzny stan, zakrój

Mojego serca, nie długobym potem

Musiał to serce nosić u rękawa,

Na żer dla kruków. Nie jestem, czem jestem.

Rodrygo. Jakież, u licha, szczęście niesłychane

Ma ten grubodziób, że mógł tego dopiąć!

Jago. Ostrzeż jej ojca, zbudź go ze snu, otwórz

Staremu oczy, zatruj mu pociechę;

Narób hałasu w mieście; podszczuj krewnych;

Niechaj go muchy tną za twoją sprawą,

Chociaż łagodny zamieszkuje klimat;

Choćbyś mu szczęścia nie wydarł, przynajmniej

Tak mu je zapraw piołunem udręczeń,

Iżby cokolwiek zbladło.

Rodrygo. W tym tu domu

Mieszka jej ojciec; zawołam na niego.

Jago. Zrób to i głosem tak alarmującym,

Jak ktoś, co w nocy zapuszczony ogień

Dostrzeże nagle w ludnej części miasta.

Rodrygo. Hola! Brabancyo! hej! sinior Brabancyo!

Jaga. Wstawaj, Brabancyo! Złodzieje! Złodzieje!

Strzeż się! chroń swoją córkę! chroń swe worki!

Złodzieje! Gwałtu! Złodzieje!

Brabancyo ukazuje się w oknie.

Brabancyo. Jakiż jest powód tego zgiełku? Co się

Takiego stało?

Rodrygo. Wszyscyż twoi, panie,

Są w domu?

Jago. Są li drzwi twojego domu

Zamknięte, panie?

Brabancyo. Po co te pytania?

Jago. Niech dyabli wezmą! Okradli was; weźcie

Prędzej opończę! przeszyto wam serce;

Utraciliście połowę swej duszy.

W tej właśnie chwili czarny baran tryksa

Białą owieczkę waszą. Żywo! żywo!

Bijcie w dzwon; zbudźcie chrapiących sąsiadów,

Inaczej czart was wystrychnie na dziadka.

Żywo! powiadam.

Brabancyo. Czyście oszaleli?

Jago. Poznajeszże mój głos, czcigodny panie?

Brabancyo. Nie; któż waść jesteś?

Rodrygo. Imię me Rodrygo.

Brabancyo. Imię to jeszcze bardziej cię potępia.

Wzbroniłem ci się zbliżać do mych progów;

Zapowiedziałem ci, że moja córka

Nie jest dla ciebie; a ty, wiedzion szałem,

Przebrawszy miarę napoju przy uczcie,

Przychodzisz teraz zuchwale przerywać

Mój wypoczynek.

Rodrygo. Siniore, siniore!

Brabancyo. Ale wiedz o tem, że gniewowi memu

I stanowisku nie zbywa na środkach

Dania ci tego gorżko pożałować.

Rodrygo. Uspokój się, siniore.

Brabancyo. Co mi prawisz

O okradzeniu? To przecie Wenecya,

A mój dom to nie lamus.

Rodrygo. Zacny panie,

W czystych, niewinnych chęciach tu przyszedłem.

Jago. Niech kaci porwą! Jesteś, panie, jednym

Z tych, co się nie chcą modlić, gdy ich szatan

Do tego nagli. Masz nas za szubrawców,

Dlatego, że cię przychodzimy ostrzedz?

Chcesz sprządz swą córkę z berberyjskim koniem,

Mieć rżące wnuki, bachmatów za krewnych

I z dzianetami być w powinowactwie?

Brabancyo. Coś ty za jeden, bluźnierczy szczekaczu?

Jago. Ktoś, co ci przyszedł oznajmić, siniore,

Że twoja córka w chwili, gdy tu stoim,

Klei z murzynem kazirodny związek.

Brabancyo. Jesteś nędznikiem.

Jago. A pan — senatorem.

Brabancyo. Za ten żart ty mi odpowiesz, Rodrygo;

Znam cię.

Rodrygo. Odpowiem za wszystko, siniore.

Ależ, dla Boga! za wasząż-to wiedzą,

I mądrą wolą dzieje się (a prawie

Mógłbym tak sądzić), że o tej spóźnionej

Nocnej godzinie, piękna wasza córka,

Pod najemnego gondoliera strażą,

Zostaje w sprosnych objęciach murzyna?

Jeżeli o tem wiesz, panie, jeżeliś

Na to pozwolił, toć zaiste ciężką,

Grubą zniewagęśmy ci wyrządzili;

Ale jeżeli nie wiesz o tem, moje

Wyobrażenie o przyzwoitości

Mówi mi, żeśmy niesłusznie zostali

Znieważonymi przez was. Nie sądź, panie,

Abym wyzuty z wszelkich winnych względów

Takiego sobie z waszą dostojnością

Żartu pozwalał. Jeżeliście, panie

Córki swej k’ temu nie upoważnili,

Powtarzam jeszcze raz, to popełniła

Wielki występek, pomiótłszy w ten sposób

Obowiązkami, pięknością, rozumem,

Przyszłością swoją, dla awanturnika,

Dla wszędobylca, goniącego szczęście

Po całym świecie. Sprawdź, natychmiast, panie,

Czy jest w sypialni, nawet gdziebądź w domu.

Jeśli ją znajdziesz, niechaj sprawiedliwość

Ściga mię z całą surowością za to,

Żem cię tak czelnie zdurzył.

Brabancyo. Skrzeście ognia!

Światła! hej! Zbudźcie wszystkich moich ludzi!

Coś podobnego już mi się marzyło;

To przypuszczenie samo mię przygniata.

Światła, hej! światła! Znika z okna.

Jago. Bądź zdrów! muszę odejść.

Nie byłoby to stosownem i dla mnie

Bezpiecznem nawet, gdybym był stawiony

Za świadka przeciw temu murzynowi,

A pozostając tu, świadczyćbym musiał;

Chociaż go bowiem to skompromituje,

Rzeczpospolita nie będzie go mogła

Potępić, bacząc na interes własny,

Przy gotującej się cypryjskiej wojnie,

Do prowadzenia której niema wodza,

Równego jemu kalibru. Dlatego,

Choć się nim brzydzę, jak piekielną plagą,

Ze względu jednak na doczesny żywot,

Zmuszony jestem opuścić banderę

I znak przyjaźni, do siebie który rzeczywiście

Jest tylko znakiem. — Zawiedź pod Łucznika

Tych, co go będą szukali; niechybnie

Tam go znajdziecie, i ja też tam będę. Wychodzi.

Brabancyo wchodzi z domownikami swymi niosącymi pochodnie.

Brabancyo. Niema najmniejszej wątpliwości: zbiegła;

I nic mi więcej po niej nie zostało,

U schyłku tego obmierzłego życia,

Jak sama gorycz. Powiedz mi, Rodrygo,

Gdzie ją widziałeś? Niegodziwe dziecko!

Z murzynem, mówisz? któżby chciał być ojcem!

A skąd wiesz waćpan, że to ona była?

O, hańbo! Cóż ci rzekła? — Więcej światła!

Zwołajcie wszystkich mych krewnych! — Jak myślisz,

Czy wzięli oni ślub?

Rodrygo. Sądzę, że wzięli.

Brabancyo. O, nieba! Jak wyjść mogła? O, wyrodna!

Ojcowie, nigdy nie ufajcie odtąd

Powierzchownemu układowi córek!

Chyba istnieją jakie czary, zdolne

Podejść niewinność młodości, dziewictwa.

Nie wyczytałżeś gdzie tego, Rodrygo?

Rodrygo. W istocie, panie, czytałem gdzieś o tem.

Brabancyo. Wezwijcie mego brata. O, wolałbym,

Żebyś ją waćpan był posiadł. Biegnijcie

Jedni w tę, drudzy w tę stronę. — Czy nie wiesz,

Gdzieby ją można znaleść z tym murzynem?

Rodrygo. Rozumiem, że go wyśledzę, jeżeli

Raczysz mi, panie, towarzyszyć, wziąwszy

Dobrą straż z sobą.

Brabancyo. Bądź nam przewodnikiem.

Przed każdym domem wołać będę; w wielu

Mam wpływ przeważny. — Podajcie mi szpadę;

Sprowadźcie mi tu policyjne sługi

I siłę zbrojną. — Poczciwy Rodrygo,

Wskazuj nam drogę, zawdzięczę twe trudy. Wychodzą.

SCENA DRUGA.

Tamże. Inna ulica.

Wchodzą Otello i Jago z orszakiem.

Jago. Na wojnie, panie, nie jednegom zabił,

Ale popełnić rozmyślne morderstwo,

Jakoś to z mojem sumieniem niezgodne.

Braknie mi czasem złości, coby mogła

W czemś mi dopomódz. Z jakie dziesięć razy

Miałem myśl, pchnąć go tu, pomiędzy żebra.

Otello. Lepiej jest tak, jak jest.

Jago. Kiedyż bo prawił

Takie szkarady i w tak obelżywy

O waszej cześci wyrażał się sposób,

Że gdyby nie ten kęs bogobojności,

Jaką mam, byłby mi żywcem nie uszedł.

Ale czy tylko twe małżeństwo, panie,

Szczelnie zawarte? bo ten magnifikus

Ma popleczników, i gdy się uweźmie

Co przeprowadzić, głos jego dorówna

Głosowi Doży. On was zechce rozwieść,

Albo wam tyle narobi trudności...............................................

SCENA TRZECIA.

Tamże. Sala obrad.

Doża i Senatorowie siedzą wkoło stołu przy świecach. Kilku urzędników stoi opodal, czekając na rozkazy.

Doża. Wieści w tych listach nie są zgodne z sobą;

Trudno polegać na nich.

Pierwszy senator. W rzeczy samej,

Sprzeczne są sobie; w moim wymieniono

Sto siedem galer.

Książę. W moim sto czterdzieści.

Drugi senator. A w moim dwieście. Jakkolwiek się jednak

Cyfry w nich różnią (co się musi zdarzać

Tam, gdzie podobne dane są oparte

Na przypuszczeniu), we wszystkich atoli

Jedna jest wzmianka o tureckiej flocie,

Posuwającej się w kierunku Cypru.

Doża. Zważywszy dobrze, rzecz to jest możebna.

Nie ubezpiecza mnie błąd w tych raportach,

Raczej nabawia trwogi treść ich główna.

Majtek za sceną. Wieści! hej! Wieści!

Wchodzi urzędnik, za nim majtek.

Urzędnik. Nowy goniec.

Doża. Cóż tam?

Majtek. Turecka flota żegluje ku Rodus;

Mam polecenie od sinior Angela....................................

AKT DRUGI.

SCENA PIERWSZA.

Miasto portowe w Cyprze. Taras nad morzem.

Wchodzi Montano z dwoma obywatelami.

Montano. Czy tam co widać na morzu z przylądka?

Pierwszy obywatel. Nic, prócz wysoko wezbranej powodzi,

Nie mogłem dostrzedz ni jednego żagla

Pomiędzy niebem a powierzchnią fali.

Montano. Coś dziś wiatr głośno przemawiał do lądu?

Nie pomnę, aby kiedy szturm podobny...........................

Table of Contents

Wprowadzenie.

AKT PIERWSZY.

SCENA PIERWSZA.

SCENA DRUGA.

SCENA TRZECIA.

AKT DRUGI.

SCENA PIERWSZA.