Redaktor prowadzący

Artur Wróblewski

Redakcja

Olga Gorczyca-Popławska

Korekta

Katarzyna Myszkorowska

Ilustracja na okładce

Dominik Broniek

Opracowanie okładki

Justyna Sieprawska

Skład i łamanie

Anna Szarko

e-mail: anna.szarko@gmail.com

Konwersja do EPUB/MOBI

InkPad.pl

Copyright © by Aleksandra Pilch 2021

Copyright © for the Polish edition by Papierowy Księżyc 2021

Wydanie I

Słupsk 2021

ISBN 978-83-65830-19-7

Wydawnictwo Papierowy Księżyc

skr. poczt. 220, 76-215 Słupsk 12

tel. 59 727-34-20, fax. 59 727-34-21

e-mail: wydawnictwo@papierowyksiezyc.pl

www.papierowyksiezyc.pl

Dla Justyny Chrobok – za wszystkie wersje historii Dalii,
które dzielnie (i mniej dzielnie) przeczytała.

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Przeszłość

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Przeszłość

Rozdział 24

Epilog

Słowniczek

Rozdział 1

Uciekanie od dawna miałam we krwi.

Skrywałam się przed spojrzeniami, które na przemian łączyły w sobie ciekawość, lekceważenie oraz politowanie. W końcu opuszczanie głowy czy czmychnięcie za załom korytarza zmieniło się w wyprostowane plecy i wzruszenie ramion. Unikałam lekcji, które sprawiały mi najwięcej problemów. Chłonęłam wiedzę z innych dziedzin, próbując jakoś sobie wynagrodzić swoją magiczną ułomność. Próbowałam nie być postrzegana przez pryzmat mojej matki czy talentu.

A teraz nie było dla mnie żadnej przyszłości. Wszystko krzyczało: Uciekaj, inaczej zginiesz. Nie było nic bardziej prawdziwego. Wgryzą się w twoje ciało. Byłam pewna, że niemal smakowali moją krew na językach. Rozszarpią cię. I zrobią to tak, jak zrobili to z każdą bliską mi osobą.

Byłam aż nazbyt pewna tego, że powoli traciłam zmysły. To nie sen stał się moim wrogiem, a te chwile, zanim dopadło mnie przemożne zmęczenie. W głowie widziałam horror ostatnich miesięcy, każdy mój błąd i wszystkie słabości. Miałam już dość nieustannie przewijającej się kliszy.

Przymknęłam oczy, odpychając na bok obrzydliwe obrazy. Wiatr się wzmógł, a mną targnęły dreszcze. Starałam się odciąć od bodźców napływających w stronę mojego ciała. Niemal uwierzyłam, że świat na parę sekund przestał istnieć.

Niemal.

***

Wszystko byłoby o wiele łatwiejsze, gdybym potrafiła zapomnieć. Może uciekałabym z większą determinacją, może mój umysł wyostrzyłby się i przypominał miecz zdolny do odparcia każdego ataku. Te pobożne życzenia pozostawały jednak daleko w tyle. Coś takiego nigdy się nie zdarzy.

W oddali rozległo się przeszywające wycie. Ociężale uniosłam głowę i zacisnęłam usta w wąską kreskę. Oczyściłam głowę z natrętnych myśli, zrywając się do biegu. Pędziłam tak, jakbym była ścigana przez samo piekło.

I chyba tak właśnie było.

2 tygodnie później
Toronto, Kanada

Miasto nocą wyglądało odrobinę bajkowo. Gdyby ktoś jeszcze wierzył w bajki, to miejsce byłoby dla niego idealne. Dla mnie, niestety, żadne już takie nie było.

Szłam szybko, od czasu do czasu potrącając przechodniów. Czułam podenerwowanie każdą reakcją ludzi. Opuściłam głowę, próbując się wyciszyć i ukoić drżenie dłoni.

Z czystego przyzwyczajenia lekko uniosłam ramiona, jakbym chciała się ukryć w tym niewielkim łuku. Dawno zaleczone blizny, teraz już niewyraźne, w większych tłumach zaczynały fantomowo swędzieć. Musiałam użyć każdej uncji opanowania, by nie łapać się za gardło, ramiona, brzuch.

Z knajpki po mojej lewej dolatywały tak niebiańskie zapachy, że nie potrafiłam już dłużej sobie odmawiać. W ciągu ostatnich dwóch dni byłam w ciągłym biegu, nie miałam nawet jak odsapnąć, choćby przez parę minut. Nie znałam Toronto tak dobrze, jak myślałam, ale był to plus – kiedy sama się zgubiłam, pozbyłam się również ścigającej mnie hordy wilków. Powrót do znanych mi uliczek zajął mnóstwo czasu, a od rana nie miałam w ustach niczego prócz strachu przepłukanego odrobiną wody.

Unikanie morderców rodziny oraz sabatu pochłaniało każdą cząstkę mnie. Z każdym kolejnym kilometrem, stoczonym bojem… za każdym razem odbierali mi coraz więcej, ale jeśli wciąż chciałam czuć słodki smak życia na języku, nie mogłam spocząć. Utrata czujności wykopałaby mi głęboką mogiłę. Horror ostatnich miesięcy przypominał mi o tym za każdym razem, kiedy chciałam choć na chwilę odpuścić. Szybko przekonywałam się o gorzkich konsekwencjach złudnego poczucia bezpieczeństwa.

Wiatr ponownie podsunął mi pod nos ten cudowny zapach smażonego niezdrowego żarcia, którego nieprawdopodobnie potrzebowałam. Przetrząsnęłam kieszenie i znalazłam ostatnie pieniądze. Dobre i to, nie miałam ochoty dziś nikogo okradać.

Od lodowatej coli, którą podała mi kelnerka, rozbolały mnie głowa oraz zęby, lecz nie zważałam na dyskomfort. Obserwowałam ludzi cieszących się czasem wolnym i dobrym posiłkiem. Kręciłam się niespokojnie na siedzeniu, dopóki kelnerka nie pojawiła się z zamówieniem. Łapczywie zabrałam się do jedzenia.

Przełknęłam ciężko, powoli zlizując sól z palców. Coś było nie tak. Nienawidziłam tego gorąca, które narastało w piersi, kiedy byłam obserwowana.

Moje ruchy stały się oszczędniejsze, bardzo uważałam, gdzie kładę ręce, i szacowałam, jak szybko przyjdzie mi rzucić się ku drzwiom. Musiałam być gotowa, by w każdej chwili zerwać się do biegu. Tyle że on nic nie robił. Nonszalancko oparł się o kanapę dwa stoliki dalej i powoli sączył jakiś ciemny napój. Dopóki potencjalny agresor nie wykonywał żadnego ruchu, skupiłam się na sobie. Postarałam się pochłonąć tyle jedzenia, ile jeszcze mogłam. Przez chłopaka moje wnętrzności zaczęły skręcać się od znajomego uczucia niepokoju. Co jakiś czas wzrok uciekał mi w kierunku nieznajomego. Rozchełstana koszula w kratę, zmierzwione blond włosy, niedbały zarost i prawie śpiące oczy – pozory, pozory, pozory – cały składał się z pozorów. Chyba był w moim wieku, choć równie dobrze mógł już przekroczyć trzydziestkę. Z nimi nigdy nie wiadomo, wyglądają młodziej. Zawsze.

Z ciężkim żołądkiem próbowałam dokończyć frytki. Starałam się ignorować to, jak bezszelestnie zbliżył się w moim kierunku. Zapach wilka nie był wyczuwalny, pachniał słodkim shakiem. Nigdy jeszcze nie spotkałam tak zręcznego mistrza maskowania.

– Cześć – rzucił przeciągle.

Nie odpowiedziałam, wpatrzona w swój talerz. Moja zjeżona postawa i dojmująca cisza nie zraziły go ani trochę. Wzdrygnęłam się, gdy nachylił się niebezpiecznie blisko, opierając łokcie o blat stołu. Zakończenia nerwowe paliły mnie jak szalone, a na czole wystąpił pot. Wróciły wspomnienia. Przez niego znów znalazłam się w Stanach, w knajpie jeszcze mniejszej i nie tak eleganckiej jak ta. Otoczenie różniło się tylko jednym – teraz od razu wychwyciłam aurę niebezpieczeństwa. Wiedziałam, że nie mogę mu ufać i muszę mieć się na baczności.

– Wydajesz się jedyną interesującą osobą w tym mieście. Może masz ochotę na kawę? Parę przecznic stąd jest zabójcza kawiarenka, zaufaj mi.

Bulgoczący śmiech zamarł mi w płucach, a gardło zamrowiło od dawnego bólu. Toronto jest ogromne. Jest tu w cholerę ludzi, a on przyczepił się do takiego robaczka jak ja. Musiał być bardziej szalony ode mnie, jeśli sądził, że to wypali. Mój umysł stworzył setki możliwych scenariuszy. Zadrżałam, ponieważ pamiętałam, że raz byłam taka głupia. Zaufałam osobie, która miała być wspaniała, miała być moją opoką.

– Och, widzę, że ci zimno. Tym bardziej nalegam na coś ciepłego… – urwał zaskoczony, kiedy zerwałam się na równe nogi.

– Krew chyba robi sobie jaja – warknęłam do siebie, szybko wychodząc z boksu.

Od dalszej ucieczki powstrzymał mnie mocnym uchwytem powyżej mojego łokcia. Co oni mieli z tym przekraczaniem przestrzeni osobistej w miejscu publicznym? Do tej pory nigdy nie posunęli się tak daleko. Wcześniej woleli się przyczaić, uśpić czujność. Starali się zawlec ofiarę tam, gdzie nikt nie patrzył.

– Ejże, dziewczyno, nie pędź tak. Porozmawiajmy – zaśmiał się.

Zabrzmiało to zbyt sztucznie, nienaturalnie, jakby nie nawykł do okazywania wesołości publicznie. Albo w ogóle jakiejkolwiek radości. Coś ciemnego, nerwowego przemknęło przez jego twarz, gdy zacisnął szczękę. Nie było mu w smak tutaj być, ale umiał przez chwilę pomydlić komuś oczy, zanim wciśnie pięść w bebechy. Znałam ten typ.

Wyrwałam mu się i szybko podeszłam do lady, wręczając barmance całą kasę, jaką miałam.

– Reszty nie trzeba – rzuciłam pospiesznie. Głos powoli poddawał się emocjom, stara rana dała się we znaki. Odwróciłam się plecami do mężczyzny. Chłopaka. Wilka. Nieważne, jak go określę, ważne, że stał o wiele za blisko i moje kolano zaswędziało od potrzeby uderzenia w jego czułe miejsce. – Nie idź za mną, wilczku.

Sfrustrowany nastroszył brwi, ale poświęciłam mu jedynie chwilę uwagi, gdy przelotnie spojrzałam przez ramię, po czym rzuciłam się do ucieczki. Oddech ciężko rzęził w mojej piersi, a podeszwy butów uderzały rytmicznie o chodnik. Ludzie nie stawali na mojej drodze, przestali się dla mnie liczyć. Musiałam po prostu biec.

Sama nawet nie wiedziałam, kiedy nogi poniosły mnie tak daleko. Nikt za mną nie podążał. Tym razem uniknęłam obławy i sama nie wiedziałam, dlaczego tak się stało. Przecież wilk nawet nie spociłby się w pogoni za mną. Zmarszczyłam brwi z niedowierzaniem, ale na chwilę musiałam odpuścić szukanie podstępu w całej tej sytuacji.

Każdy krok uświadamiał mi, jak bardzo jestem zmęczona. Płuca paliły ogniem tak żywym i bolesnym, jak obrazy najgorszego dnia w moim życiu. Cały mój sabat… Trupy, wszędzie trupy. Mroczki latały mi przed oczami, nie wiedziałam już, co tak naprawdę robię. W końcu ile już tak biegłam, starając się uniknąć stracenia? Miesiące, cholernie długie miesiące. Bałam się pomyśleć, ile jeszcze będę musiała to robić. Już nie miałam siły na ucieczkę, przestałam widzieć w tym sens. Może sama powinnam odnaleźć tego chłopaka, oddać się w jego ręce i zwyczajnie zapaść w wieczysty sen.

Ciężko dysząc, zwaliłam się na najbliższą ławkę i zgięłam ciało wpół. Musiałam wsadzić głowę między kolana, a zaciśnięte pięści wcisnęłam w kieszenie kurtki. Byłam już taka zmęczona, tak bardzo wycieńczona. Moja drżąca dłoń bezwiednie powędrowała do gardła, ale odnalazłam tam tylko niemal gładką skórę.

Niespodziewanie mocny chwyt na ramieniu sprawił, że z cichym okrzykiem podskoczyłam na ławce.

Starałam się stłumić w sobie wszystkie reakcje obronne. Musiałam wycofać swoją zdziczałą magię głęboko w ciało, inaczej ściągnęłabym na siebie uwagę. Poczułam, jak impulsy mocy przeskakują od jednego palca do drugiego.

Długa grzywka wpadła mi do oczu, a na karku czułam przerażający chłód. Pierwszy raz od dawna modliłam się, żeby moje żyły pozostały spokojne. Przełknęłam ciężko, gdy jakiś strzępek światła zapulsował na mojej dłoni. Trwało to jednak ułamek sekundy.

Spojrzałam na starszą kobietę tak agresywnie, jak tylko potrafiłam. Ona jednak siedziała dzielnie, nawet lekko się do mnie uśmiechając.

– Dziecko, kiedy ostatni raz byłaś w kościele? – spytała pogodnie.

Jej miła pomarszczona twarz nie pomogła mi się odprężyć, wręcz przeciwnie. Przez to urocze oblicze jeszcze bardziej napięłam mięśnie, gotowa się wyszarpnąć i w razie czego uderzyć kobietę. Bałam się użyć jakiegokolwiek zaklęcia ochronnego. Nie wiedziałam, jak później miałabym się pozbyć z jej głowy wspomnienia o tym spotkaniu.

Musiałam rozegrać to spokojnie. A przynajmniej tak swobodnie, jak tylko umiałam, co mogło skończyć się fiaskiem.

– Nie pamiętam – wychrypiałam, starając się delikatnie wyswobodzić z jej uścisku.

Moje tętno znacznie przyspieszyło, gdy próbowałam unikać jej spojrzenia. Nie odważyłam się nawet skorzystać z zaklęcia, które rozpoznałoby jej krew. Mojis w tej chwili mogłoby ją uszkodzić, a jeśli była tylko człowiekiem… Nie chciałam mieć kobiety na sumieniu.

– Pan na ciebie czeka, dziecko – mówiła łagodnym głosem, wciskając mi jakiś papierek w dłoń. – Potrzebujesz pomocy. Nawet potomek szatana potrzebuje wybawienia! Proszę, przyjdź do naszego kościoła. On ci pomoże.

Kiwnęła głową z przekonaniem i szybko się ode mnie oddaliła. Nie miałam nawet możliwości, by otworzyć usta. Zdumiona patrzyłam za nią, aż zniknęła mi z widoku.

– Szatanie, jeśli mnie słyszysz, to przydałby mi się teraz kąt do spania. – Uniosłam wzrok. – Nie? No cóż…

Drżącymi dłońmi rozprostowałam reklamę, zostawiając na papierze niewielkie ślady potu. Wielki czarny krzyż i białe litery wyglądały dziwnie oskarżycielsko. Musiałam zamrugać kilka razy, zanim mój wzrok skupił się na pięknie wykaligrafowanym piśmie.

Pomagamy zagubionym, odnajdujemy drogę do porzuconych, dajemy nadzieję tym, którzy nie wierzą w lepsze jutro.

Nieważne kiedy, nieważne, o której godzinie.
Przyjdź do ojca Samuela, on zna odpowiedź na twoje pytania.

Słowa, które można znaleźć na każdym przykościelnym afiszu. Nie mogłam jednak uwierzyć w to, że naprawdę kusiły. Teraz byłam bezpieczna, siedziałam w parku jeszcze tętniącym życiem. Nigdy nie chodziłam do przytułków i schronisk, chyba że miałam stuprocentową pewność, że nikt nie siedzi mi na ogonie, a w rzeczonych miejscach zadają mniej niż minimum pytań. Ponownie zerknęłam na wywinięte litery i zapaliła się we mnie iskierka. Może ten cały klecha pozwoliłby mi się przespać kilka godzin?

Na dole kartki, drobnym druczkiem, ktoś ręcznie dopisał adres.

Impuls podrywający do działania zmienił się w mocne postanowienie. Wstałam pospiesznie, choć nogi wciąż drżały po intensywnym biegu. Sprzeczne emocje tylko przez chwilę targały mną to w jedną, to w drugą stronę. Splotłam palce na karku i przymknęłam powieki, śmiejąc się z siebie cicho. Niech będzie, księżulku, zobaczymy, czy naprawdę masz tak miłosierne serce. Niespiesznie ruszyłam przed siebie z nadzieją, że idę ku zbawieniu, a nie kieruję się prosto do piekła.

Drzwi kościoła były zamknięte. Spojrzałam na swoje drżące dłonie, delikatnie rozświetlone fioletowym blaskiem żył. Adrenalina ledwo krążyła w moim ciele, nie dając zbyt wiele sił. Mdlące uczucie w żołądku jasno sugerowało, że znów pakuję się w beznadziejną sytuację.

Przesunęłam rękami po twarzy. Dasz radę, przecież to tylko klecha i co najwyżej cię wyśmieje, wskazując drzwi. Gorzej, jak wezwie policję i opiekę społeczną. Ucieczka przed nimi jest trudniejsza niż przed bandą wilków.

Drzwi otworzyły się z łatwością pod naporem moich dłoni. W przedsionku musiałam na chwilę przystanąć, by przystosować wzrok do panującego wewnątrz półmroku. Odległa woń kadzidła trochę mnie uspokoiła, poczułam się przez nią jakoś swojsko.

W kościele panowałaby neutralna cisza, gdyby nie dwa głosy szepcące coś do siebie. Mogłabym założyć, że to spowiednik i grzesznik kierują swoje słowa ku Bogu, gdybym wewnątrz siebie nie znała prawdy. Z góry skazałam Samuela na przegraną i chyba miałam rację. Podeszłam bezszelestnie bliżej nawy głównej, prawie nie oddychając. Skryta w mroku za okrągłym filarem obserwowałam ich przez sekundę. Stali pochyleni ku sobie. Nawet nie musiałam się za bardzo wysilać – to był tamten zmiennokształtny z restauracji, kłócił się teraz zajadle z klechą.

Księżulek był cholernie wysoki, a szerokie bary rozsadzały mu sutannę. Prezentował się bardziej jak sportowiec niż kaznodzieja. Ojciec Samuel spokojnym głosem próbował przekonać do czegoś chłopaka. Ruchy jego dłoni były wyważone i opanowane. Wilk słuchał go uważnie i metodycznie sprawdzał swojego glocka, burcząc coś od czasu do czasu.

Chciałam przestać oddychać, dobrze wiedząc, że przeraźliwe dudnienie mojego serca zwróci ich uwagę. Nie, wcale nie czułam się zdradzona, tylko wręcz zażenowana swoją postawą. Najwyraźniej mogłam sobie wmawiać, że nie jestem łatwowierna, ale jak widać, gdy tylko nadarzała się okazja, prosiłam się o śmierć. I to za każdym cholernym razem.

Chwiejnie zrobiłam krok do tyłu. Piętą zahaczyłam o jakiś piekielny dywanik i ciężko zwaliłam się na posadzkę. Zmiennokształtny poderwał głowę znad broni, usłyszałam, jak gwałtownie wciągnął powietrze.

– Czarownico… – mruknął, chowając pistolet do kabury.

Zerwałam się do biegu, nim zdążył cokolwiek zrobić. Odbiłam się od filaru, od ściany, od każdej nieszczęsnej przeszkody stojącej mi na drodze. Głęboki głos księdza krążył wokół mojej głowy, ograniczając się do przekleństw pobrzmiewających irytacją i rezygnacją. Wybiegłam na świeże powietrze, lecz jedyne, co mnie goniło, to głosy nawołujące moje imię.

Dalillah niestety rozpłynęła się już w powietrzu, nie poczuwszy nic na dźwięk tego martwego, bezdennego słowa. Zdaje się, że do końca moich dni będę niewolnikiem własnej historii.

Biegłam, aż wszelka ochota na płacz zmieniła się w chłodną determinację.

Rozdział 2

Cuchnęło.

Niech to szlag, przez ten smród łzy zaczęły spływać po mojej twarzy. Zasłoniłam rękawem usta i nos, starając się brać płytkie wdechy, lecz to nie pomagało. Oczywiście, że jedyne miejsce, w którym mogłam spróbować się zdrzemnąć, było w takim okropnym stanie. Ale cóż, darowanemu koniowi smrodu z pyska się nie wypomina.

Ruszyłam w głąb pustostanu. Łudziłam się, że jeśli ksiądz i wilk puścili się w pogoń, to ruszyli poza Toronto. Skoro wiedzieli, że trzeba mnie złapać, musieli kojarzyć wzorce, jakimi się posługiwałam.

Zdławiłam przekleństwo, stając na progu długiego pokoju, który kiedyś musiał być jadalnią. Gdyby udało mi się użyć aljit, podstawowego zaklęcia maskującego, mogłabym rozpalić w pokruszonym kominku ogień. Oczywiście jeśli walające się dookoła resztki zniszczonego stołu i krzesła nie były zbutwiałe i wilgotne.

Byłam kiepska w oględzinach, na początku ominęłam wzrokiem rozkładające się zwłoki. Stałam zaledwie na progu, lecz widziałam te paskudne, wijące się larwy. Gardłowy jęk uciekł mi spomiędzy warg. Mój sabat czcił ludzkie życie, każdy oddech – czasem tylko eksperymentował z czyimś nagłym zgonem. Ciało nie było dla nas niczym dziwnym, czasem znaliśmy je lepiej niż własne sny. Organizm ludzki stał się otwartą księgą dla magii płynącej w naszych żyłach i określano nas mianem uzdrowicieli. Byliśmy sabatem Krwi.

Przymknęłam powieki, starając się nie oddychać.

Jesteśmy sabatem Krwi, niechętnie poprawiłam się w myślach, nawet jeśli zostałam tylko ja.

Jako córka przewodniczącej triumwiratu powinnam być dobrze wyszkolona w każdym aspekcie – od reprezentantki Krwi po najmniejsze arkana magiczne, jakimi posługiwali się moi ludzie.

Tak jednak nie było.

Skrzywiłam się i opuściłam spojrzenie na podłogę. Moim ciałem wstrząsnął dreszcz, gdy zbliżyłam się do denata. Ironią było, że przez wieki uprzedzeń i przedawnionych grzechów wciąż poniekąd kojarzyliśmy się z mroczniejszą magią. Lecz tak naprawdę to sabat Światła manipulował życiem, naginając jego granice do ostatecznych kształtów. Wynaturzeń. Cholernie bałam się ożywieńców i nie chciałam mieć z żadnym do czynienia. Jeden jedyny raz, kiedy przetrwałam spotkanie z taką maszkarą, wystarczył mi na całe życie.

Z trudem przełykałam ślinę, moje oczy łzawiły, a z każdym krokiem oddychałam coraz płycej. Wybiegłam jednak prędko ze środka, byleby tylko nie puścić pawia na trupa. Wmawiając sobie, że dam radę, wróciłam tam po kilku minutach.

Zwłoki ruszały się, rozpierane przez robale. Wziąwszy do ręki złamaną nogę krzesła, szturchnęłam drewnem udo nieszczęśnika, a potem kolejny raz i jeszcze następny, a moje żyły rozświetlił fioletowy ogień. Impuls przemknął przez palce do ścierwa, które pozostało nieruchome. Odetchnęłam z ulgą, choć od razu pożałowałam swojej decyzji i zatoczyłam się do tyłu.

Nie tylko smród zabijał. Wiedziałam już, że coś jest nie tak, a jeszcze nawet nie obróciłam się twarzą do drzwi.

Wilczek z knajpy uśmiechał się półgębkiem, celując z pistoletu w moją klatkę piersiową. Mogłabym westchnąć z rezygnacją, że takie rzeczy na siryn nie działają, lecz wystrzelił tak szybko, że w życiu nie zdążyłabym się uchylić ani nawet krzyknąć w proteście.

Poczułam jedynie ukłucie, wyrwałam strzałkę, ale niewystarczająco prędko. Nabój padł na ziemię, a ja wraz z nim. Chyba zaaplikował mi środek nasenny w dawce dla konia.

Takiego obrotu spraw się nie spodziewałam.

***

Z reguły siryn trudno w jakikolwiek sposób odurzyć. Gdy odzyskałam przytomność, zadziałałam automatycznie, wciąż z duszącym smrodem tkwiącym w moim nosie.

Rozorałam komuś policzek paznokciami i przyłożyłam mu w twarz niezdarnie, ale mocno. Skurczybyk nadal warczał na mnie ze sprzeciwem, więżąc moje nadgarstki w żelaznym uścisku. Miotałam się bez sensu pod naporem siły zmiennokształtnego. Sapałam ciężko, piorunując spojrzeniem trzymającego moje ręce wilkołaka.

Zmrużyłam oczy, wpatrując się w jego przystojną twarz.

– Gdyby tylko Sam nie był tak napalony na… – sapnął i zaskomlał, gdy kopnęłam go w jaja. – Do cholery, czarownico, przestań.

Ktoś zachichotał gdzieś za nim. Kręciło mi się w głowie od natłoku myśli i resztek narkotyku. Drżenie dłoni wzmagało się z każdą sekundą, ale tym razem nie miałam zamiaru niczego powstrzymywać.

Mężczyzna za nami odchrząknął i usłyszałam stukot jego butów. Spojrzałam ponad ramieniem wilkołaka, mętnie widząc, że ojciec Samuel uniósł uspokajająco dłonie.

– Puść ją.

– Co? – warknęliśmy równocześnie, oboje równie zaskoczeni.

Moje ręce mrowiły, a magia rozświetliła mi żyły. Impuls przeskoczył między palcami, zaledwie muskając skórę mężczyzny.

– Ty wariatko! – sapnął, odskakując.

Odczołgałam się do tyłu, wpatrując się czujnie to w niego, to w stojącego tuż obok księdza. Wtulona w zagłówek łóżka patrzyłam, jak Samuel podchodzi do drzwi. Rzucił karcące spojrzenie wilkołakowi i nacisnął klamkę, wskazując dłonią korytarz.

– Pogarszasz naszą sytuację – odparł zmęczonym głosem.

Wilk pokręcił głową i najeżył się lekko, przechodząc obok silnej postaci Samuela. Nie posłuchawszy rozkazu księdza, oparł się o framugę i przyglądał się nam czujnie.

Prędko rozejrzałam się po pokoju. Był prosty, ale o wiele bardziej elegancki niż moje ostatnie standardy mieszkaniowe. Grube grafitowe zasłony tłumiły światło zza okna. Na wyposażenie składały się łóżko, krzesło, dębowa komoda i szafa.

– A teraz – Samuel zwrócił się do mnie – jeśli jesteś na siłach, to przejdziemy do biblioteki, Wszyscy tam już na nas czekają. Potrzebujesz czegoś do picia?

Potrząsnęłam głową z niedowierzaniem. Głos księdza brzmiał jak niskie mruczenie luksusowego auta, kojarzył mi się z czymś bogatym i niedostępnym.

– Daruję sobie spacer na własną egzekucję – burknęłam, nie ruszając się ani o cal.

Drżące palce zacisnęłam w pięści, wbijając je mocno w materac. Mężczyzna zmarszczył nieznacznie brwi, pochylając głowę do przodu.

– Możliwe, że zaczęliśmy od złej strony…

– A kiedy porwanie i przetrzymywanie wbrew czyjejś woli było dobrą stroną dla kogokolwiek? – zapytałam ochryple.

– Jesteś wolną osobą, Dalillah – zauważył, gestem wskazując na moje nieskrępowane niczym kończyny. Jakby to było głównym argumentem optującym za zaufaniem. – Nalegam jednak, byś została, dobrze? Proszę, wysłuchaj tego, co mamy do powiedzenia.

Był ostrożny, łagodny i starał się nie unosić głosu.

– Mogłeś nalegać słownie. Postrzał w tyłek nie sprawia, że zapałałam do ciebie sympatią – wzruszyłam ramionami – ani zaufaniem.

Założył ramiona na szerokiej piersi, a materiał sutanny napiął się na barkach. Szwy chyba trzymały ostatkiem sił. Mimo to nie wyglądał pokracznie, Samuel był po prostu onieśmielająco potężnym mężczyzną.

– Nie dałaś mi, nam, szansy – wytknął.

– Przepraszam bardzo, że uciekam na widok broni! – fuknęłam gniewnie, a on roześmiał się głośno.

Pokręcił głową, na chwilę odwracając ode mnie spojrzenie.

– Thomas non stop jest w gotowości. Nam też grozi niebezpieczeństwo – stwierdził, a wilk poparł jego słowa pomrukiem. – W kościele nie miał zamiaru na ciebie zapolować, czarownico – odparł.

– Semantyka. Później przecież strzelił – wytknęłam gniewnie.

Ujrzawszy jednak mroczny błysk w oku mężczyzny, nie wiedziałam, czy chcę aż tak bardzo testować granice jego wytrzymałości.

Samuel zacisnął powieki, masując nasadę nosa. Mięśnie zadrgały na jego szczęce, gdy przeszył mnie ciemnym, odrobinę gniewnym spojrzeniem.

– Nie pracujemy z watahą Jadeitu, tylko działamy przeciwko niej – wycedził. – Rozumiemy twoją sytuację i chcemy ci pomóc. Żadna krzywda cię tutaj nie spotka, obiecuję.

Niepewnie poruszyłam ustami, ale nic się z nich nie wydobyło. Z piersi Thomasa wyrwało się warknięcie.

– Wiem, że strzelenie do ciebie nie było dobre, ale zrobiłem to dla twojego bezpieczeństwa – wtrącił sztywnym głosem. – Przepraszam, musiałem.

– A więc tak brzmią roboty – zdziwiłam się, słysząc jego wymuszone przeprosiny.

Miękkie westchnienie Samuela zwróciło moją uwagę. Przyglądał się uważnie moim nagim przedramionom, a wyraz jego kanciastej twarzy odrobinę złagodniał.

– Gdy tylko dowiedzieliśmy się, że żyjesz, staraliśmy się do ciebie dotrzeć. Nie czytałaś wiadomości? Przekazywaliśmy je w różnych miejscach – zapytał zdziwiony. Zmarszczyłam brwi, ledwo zauważalnie kręcąc głową. – Musisz w końcu się dowiedzieć, co się dzieje w rodach.

Jedynymi poszukującymi mnie ludźmi byli ci, którzy przyczynili się do śmierci mojego sabatu. Wcześniej nie natknęłam się na żadnych zbawców w lśniących koloratkach. A tym bardziej na wiadomości od nich.

– A co się ma dziać? – sarknęłam. Samuel musi dać mi więcej informacji, inaczej przy pierwszej nadarzającej się okazji ucieknę. – Odstrzelono cały sabat Krwi, pewnie wszędzie wrze jak w ulu.

Kąciki ust ojca Samuela opadły, gdy oparł dłonie na wąskich biodrach.

– Zaklęcie fluorescencji. Ulotka schroniska, którą wcisnęli ci w Detroit, gdy powróciłaś w okolice ośrodka sabatu. Wiemy, że przyglądałaś się jej, zanim odciągnęliśmy od ciebie Jadeit.

Wzdrygnęłam się, gdy to usłyszałam. Pamiętam, że jakiś miły chłopak zaprosił mnie na jedzenie do przytułku i wręczył mi świstek. Moja magia zaczęła jednocześnie świrować, bo wyczułam wilkołaki. Nigdy nie dotarłam do tamtego miejsca i nie pamiętam, co zrobiłam z ulotką. Łatwo umknęłam pogoni, za łatwo, jak na moje początkowe potyczki ze zmiennokształtnymi.

– Za dużo zamieszania, żebym przejmowała się jakąś kartką od człowieka – wykrztusiłam.

– A zaklęcie ukryte w ulotce, którą dostałaś od babci? – powiedział, lecz zaraz przymknął powieki. – Oczywiście, że tego nie prześwietliłaś.

Co niby miałam mu powiedzieć? W pierwszym odruchu rzadko myślałam jak czarownica, więc odczarowanie ulotki nigdy nie nastąpiło. Nie opanowałam fluorescencji w pełni. Ba, nie udało mi się to z większością podstawowych czarów, które mógł wykonać każdy sabat. Wraz z moją magią byłyśmy dzikie, robiłyśmy, co chciałyśmy, i trudno było nam kogokolwiek słuchać.

Wszystkie wskazówki, jakie niby mieli mi przekazywać, przeoczyłam. Zaczynałam być ciekawa, ile ich było.

– Po prostu chciałam przetrwać, nie myślałam racjonalnie – przyznałam w końcu z trudem.

Pokręcił głową jakoś tak smutno.

– Och, czarna nocy, dziewczyno – wymamrotał. – Jesteśmy w stanie wojny.

Przez chwilę patrzyliśmy sobie w oczy. Po tym, jak potrząsnęłam głową, uparcie próbując zaprzeczyć jego słowom, mężczyzna westchnął i wyszedł z pokoju.

Gdy zniknął za zakrętem, moja magia odprężyła się, a resztka tii-vijon opuściła jego ciało. Wiedziałam, że nie zbadałam jego krwi w najbardziej subtelny sposób, lecz nie oponował przeciwko tej ingerencji.

Dzikie oczy klechy i wilczka były charakterystycznym znakiem rozpoznawczym watahy Onyksu. Mówiono, że są okrutni, zacięci, wybitnie terytorialni i niestabilni. Jednak jeśli Samuel mówił prawdę, to pomogli mi podczas ucieczki i wciąż chcieli pomóc.

Przełknęłam ciężko ślinę i zsunęłam się na podłogę. Najpierw szłam trochę chwiejnie, ale gdy odzyskałam pełną władzę w nogach, pospiesznie ruszyłam w ślad za wilkiem. Prawie się roześmiałam – wilkołak w sutannie. Nie wiedziałam, że przywódca Onyksu był duchownym, i w sumie mi to do niego nie pasowało. Oczywiście, każda istota w rodach mogła iść własną ścieżką, nie broniono nam bratać się ze światem ludzi, musieliśmy tylko zachować dyskrecję.

Obserwowałam, z jaką gracją poruszał się Samuel. Jego sutanna miękko szeleściła, za to kroków w ogóle nie było słychać. Gdy zbliżyłam się do jego boku, uśmiechnął się półgębkiem, lecz nic nie powiedział.

Minęliśmy z tuzin drzwi, zanim w końcu znaleźliśmy się w przestronnym pokoju. Salon łączył się z otwartą kuchnią. Choć pomieszczenie było słusznych rozmiarów, przez brak okien czułam się klaustrofobicznie. Moje palce nerwowo drgały, gdy przyglądałam się osobom zebranym w środku.

Najeżyłam się, ujrzawszy starą kobietę, która złapała mnie w parku. Wesoło rozmawiała z Thomasem, nieustannie dziergając coś na drutach. Moją uwagę zwrócił wampir przy kuchennej wyspie. Oszczędnymi ruchami z hermetycznie zamkniętego woreczka przelał krew do kieliszka. Patrząc na niego, łatwo było stwierdzić, że jest stary, mimo że jego twarz pozostawała młoda. Biła od niego potężna aura. Wampiry przechodziły przemianę w najgorszy możliwy sposób. Starzały się. Ich ciała musiały przejść przez ludzki rozkład aż do samego kresu, żeby odrodzić się na nowo i na wieczność.

Ten tutaj wyglądał całkowicie normalnie, jego skóra miała zdrowy jasnobrązowy kolor, a włosy zaczesane do tyłu lśniły jak polerowany mahoń. Lekko mrużył powieki, wpatrując się w nalaną krew. Gdy uniósł spojrzenie, zauważyłam, że tęczówki mają barwę ciemnego błękitu, co świadczyło o przynależności do rodziny Kosmosu. Choć prezentował się szykownie, to w jego spojrzeniu widniały zmęczenie i troska.

Potarłam kciukiem o palec wskazujący, próbując ukierunkować swoją magię ku krwi zebranych. Nie musiałam skupiać się na wilkach i wampirze. Babulinka zaskoczyła mnie swoim rodowodem. Pochodziła od olbrzymów, uzyskała od nich wyłącznie siłę fizyczną, ponieważ wyglądała bardziej mizernie niż gargantuicznie. Rozplotłam swoją magię, wysyłając impulsy poza pokój, lecz dotyk na ramieniu mnie rozproszył.

– Nie trudź się, czarownico – szepnął mi do ucha Samuel. Jego sutanna zaszeleściła cicho, kiedy nachylał się nade mną. – Na cały dom zostały nałożone silne zaklęcia ochronne i nie wyjdziesz magią poza ten pokój. Oprócz nas są tu jeszcze tylko cztery osoby, ale nie chcę ich chwilowo w to wszystko wciągać.

Zmarszczyłam brwi, patrząc na niego podejrzliwie.

– Trzymasz na smyczy wilki gotowe na żer? – spytałam, cofając się o krok.

Spojrzał na mnie na poły z politowaniem, na poły z irytacją.

– Trzymam ich z dala, ponieważ to jeszcze dzieci – prychnął rozdrażniony. – Pozwól mi to wszystko wyjaśnić, Dalillah. Wiem, że zaufanie komukolwiek nie wydaje ci się dobrym pomysłem, ale proszę, spróbuj.

Thomas zbliżył się do nas wraz z wampirem, który wyciągał ku mnie dłoń.

– Gueronimo de Medrano – przedstawił się i kurtuazyjnie ucałował moją rękę. – Możesz mi mówić Jinn, brujita.

Zmarszczyłam lekko brwi, lecz bezwiednie odpowiedziałam nieśmiałym uśmiechem. „Mała czarownico”, też mi coś.

– Dalia, miło mi – odparłam oszołomiona.

Wolałam, gdy zwracano się do mnie tym zdrobnieniem. Nie czułam się wtedy tak poważnie ani nie miałam wrażenia, jakby ktoś non stop strofował mnie za przypadkowe rozwalenie ściany budynku.

– Niech będzie – mruknął Samuel niskim głosem. – Unicestwienie twojego sabatu było zalążkiem wojny. Teraz staramy się przebrnąć przez to z jak najmniejszą liczbą ofiar. Wraz z moim Omegą – skinął głową na Thomasa – i kilkoma innymi stworzyliśmy miejsce mogące nam wszystkim pomóc.

Och, najwyraźniej to człowiek walę-prosto-z-mostu. Omega uśmiechnął się krzywo, widząc, jak usilnie staram się poukładać to sobie w głowie. Prawa ręka Alfy, jego kat i powiernik, wyszkolony kłamca. Wojna. Azyl.

– Brzmi to… wiarygodnie. I wygodnie. – Odchrząknęłam. – Mów dalej.

– Nikt już nie jest bezpieczny. Przez to zawiesiłem służbę i zwerbowaliśmy garstkę odpowiednich ludzi tworzących Protektorat Ras.

Znaleźli się bojownicy w obronie ciemiężonych. Gdzie był ten rycerzyk, gdy metodycznie zabijano cały mój sabat? Dlaczego takie rzeczy zawsze robi się po fakcie? Samo szykanowanie Krwi i Onyksu przez długie lata nie dało mu powodów do namysłu?

– Reasumując – wycedziłam sucho – rzuciłeś posługę pańską i zebrałeś grupę bohaterów pomocników, żeby chronić wszystkie rasy?

– Nie jestem księdzem, a detektywem w Patrolu – sprostował, a ja mimowolnie zmierzyłam go spojrzeniem. – To długa historia i nie czas teraz na nią.

Poczułam, jak usta mimowolnie wykrzywia mi uśmiech.

– Duzi chłopcy i ich fetysze. Możemy odwiesić ten temat na czas nieokreślony – wymamrotałam, a Thomas prychnął.

Próbowałam nie patrzeć na niego zbyt często. Za bardzo przypominał mi Caina, a myśli o nim tylko pogarszały mój humor. Siłą więc zmusiłam się do spojrzenia na Samuela.

– Proszę, ktoś tu ma charakterek – westchnął jakby zadowolony.

Chyba stwierdził, że skoro potrafię zażartować, to i zaufać.

Wzruszyłam ramionami.

– Tak mi się trafiło od losu – powiedziałam. – W porządku, zarżnęli moich ludzi, rodzinę i… i co z tego? Po co?

– Staramy się znaleźć na to odpowiedzi – wtrącił Thomas, przewiercając mnie spojrzeniem na wylot. – Jest ciężko, dziewczyno. Wyrżnęli w pień watahę Księżyca, prawie pozbyli się sabatu Krwi, a rodzina Kosmosu została rozproszona po całej Ziemi i trwa teraz nagonka na resztki ocalałych.

Wzdrygnęłam się na jego słowa. Wojna domowa była ostatnim, o czym myślałam. A tym bardziej nie podejrzewałam, że rody się w nią uwikłają. Przez tyle stuleci naszej koegzystencji nikt się do tego nie posunął. Teraz powinniśmy się jednoczyć, a nie… rozrywać na strzępy.

Złowiłam ostrożne spojrzenie babuni Fenny. Zmrużonymi oczyma przez chwilę przyglądała mi się znad robótki, po czym na powrót pogrążyła się w rozmowie z kobietą, którą wcześniej ominęłam wzrokiem.

– Wciąż nie rozumiem – szepnęłam bez tchu, przymykając powieki. – Krew zawsze była cierniem w boku sabatów, ponieważ uważano nas za brudasów parających się plugawym rodzajem magii. Ale pozostali…

Urwałam, bojąc się to powiedzieć. To, że ofiar było tak wiele, wiele więcej, niż mogłam sobie wyobrażać.

– Tak, to pieprzona wojna. – Samuel zabrał się do rozpinania sutanny, która najwyraźniej zaczęła go drażnić. – Do diabła z tym cholerstwem. Spójrz, gdyby to były zwykłe potyczki, zginęłoby może parę osób z waszych sabatów, a nie prawie wszyscy. Zaraz po Krwi poleciał Księżyc, a Kosmos został zapędzony w kozi róg.

Dotychczas cichy wampir powściągliwie skinął głową, pedantycznie składając w kostkę odrzuconą niedbale na bok sutannę.

– Jestem Kosmosem, brujita – powiedział. – Patrzyłem, jak moją rodzinę zmuszono do opuszczenia Ameryki. Podczas przesilenia wiosennego prawie spalono nas żywcem w jednej z rezydencji. Pozostałe cztery domy w Europie zostały ostrzeżone i się ukryły. W zeszłym tygodniu grupa locos odnalazła jedną z kryjówek i zabiła wszystkich, którzy tam przebywali.

Samuel przytaknął, siadając na skraju kanapy. Ułożył łokcie na kolanach, a jego czarne oczy lśniły smutno.

– Przecież poczułaś ten przypływ mocy, Dalio – westchnął Alfa, przeczesując dłonią włosy. – Atak nie był wymierzony tylko w Detroit, nie tylko w Krew. Podskórnie wiesz, że nie kłamiemy.

Głos ugrzązł mi w gardle i spojrzałam na twarz mężczyzny. Chwilami ledwie nad sobą panowałam, zwłaszcza po lipcowych wydarzeniach. Moc rozkładała się równomiernie w tym świecie, skumulowana we wszystkich istotach. Po śmierci zaś musiała znaleźć gdzieś ujście, więc zagnieżdżała się w nowych gospodarzach. Zatem jeśli zginąłby cały sabat, wzrost potęgi odczuliby inni magiczni. W tym wypadku byłam to ja, zrzeszająca w sobie wszystkich czarowników Krwi. Ale skoro pragnęli mojej śmierci, pragnęli tego, co trzymało się mnie z dziką wściekłością.

Przełknęłam ślinę.

– Moc… Myślicie, że członkowie Jadeitu zrobili to, żeby być silniejsi? – powiedziałam słabo, ale nawet dla mnie ta teoria nie miała sensu.

Thomas jednak mruknął potakująco.

– Pragnienie władzy i mocy jest głęboko zakorzenione we wszystkich istotach tego świata. Wydaje ci się jednak, że to tylko Jadeit? – zapytał ostro, a ja mimowolnie się wzdrygnęłam.

– Tylko… – wymamrotałam, próbując złapać oddech i nie oszaleć. – Tylko wybrani z rodów mieli dostęp do tej najświętszej wiedzy. Nad paktami Girena sprawowali pieczę wataha Jadeitu, rodzina Zmierzchu i…

– Sabat Światła – podsunął miękko Samuel.

Spojrzałam na nich dogłębnie zraniona, jak ludzkie dziecko, które odkryło, że Mikołaj jest tylko chwytem komercyjnym.

– Giren wierzył, że byli najbardziej prawi z nas wszystkich, że ochronią tę wiedzę…

Przymknęłam powieki i mocno zacisnęłam pięści. Tacy byli w chwili ustanawiania paktów. Ale czasy się zmieniają, tak jak i ludzie.

Moc zaszumiała mi w żyłach, rozświetlając je fioletowym blaskiem, gdy przypomniałam sobie wszystkie obelgi rzucane przez świętoszków Światła.

– Och, brujita – westchnął ciężko Jinn – nie ma już nic świętego na tym świecie. Czystość pozostała wyłącznie pustym słowem.

Spojrzałam na niego ponuro, choć trudno było patrzeć w jego znękane oczy. Czułam się, jakbym tonęła w tej dzikiej, ponurej rezygnacji, jaka go spowijała. Gueronimo żył świadomością, że kwestią czasu jest zarżnięcie także i jego pobratymców.

W moich myślach powstało błędne koło. Zabij lub zostań zabitym. Na co nam Protektorat Ras, jeśli myślałam tylko o tym, jak zabić tych wszystkich kolaborujących skurwieli?

Pomasowałam dłonią zesztywniały kark. Już otwierałam usta, by zapytać o coś Alfę, lecz przerwał mi bolesny jęk dochodzący z ust Thomasa. Złote włosy opadały mu na twarz, przysłaniając rozbiegane spojrzenie.

– Tommy? – spytała kobieta, która właśnie przystanęła w progu salonu. Dostojna, czarnoskóra wilczyca patrzyła na niego z niepokojem. – Thomas?

Coś pojawiło się w jej spojrzeniu, kiedy przyłożyła dłoń do serca.

– Trish… Dzwoniła Sybil – wydusił, miażdżąc telefon w ręce. – Nie ma już ogierów z watahy Onyksu.

Nie mogłam oddychać, gdy kobieta padła z wrzaskiem na podłogę.

Rozdział 3

Magia szamotała się we mnie tak niecierpliwie, że aż musiałam wetknąć dłonie pod pachy, by spróbować się uspokoić. Zamarłam zszokowana, obserwując grupę ludzi przede mną.

Rzucili się ku Trish, a mocne dłonie Thomasa i Samuela przytrzymały ją w miejscu. Przyczłapała też babunia Fenny, aby przytulić wilczycę mocno do piersi. Trish jęczała, jakby sama była w agonii, a jej krwiste usta przypominały teraz otwartą ranę. Cała elegancja i opanowanie, którymi emanowała jeszcze przed chwilą, zniknęły. Była tylko załamaną krzywizną rozpaczy, skuloną tuż przy Alfie.

Próbowała zaprzeczać słowom Thomasa, była na rozdrożu: gdzieś pomiędzy wyparciem i akceptacją przepełnioną rozpaczą. Biały tatuaż kruka migotał na jej przedramieniu, gdy puściła trzymające ją ramiona babuni. Chwyciła twarz Thomasa w obie dłonie, patrząc w nią z nadzieją.

– Skąd ona to wie? – zażądała odpowiedzi mocnym głosem. Błysk szaleństwa rozświetlił jej ciemne oczy. – Skąd Sybil to wie? Może ogiery się rozpierzchły, przecież powinny być w swoich pierwotnych formach. Oni…

Nawet w Omedze jakby coś się złamało, kiedy bardzo powoli pokręcił głową. Na jego twarzy odbijała się pewna łagodność, gdy patrzył na Trish. Przyłożył czoło do czoła kobiety. Krótki szloch wydostał się z jej piersi.

– Noc zawyje – szepnął cicho Omega – gdy wyjdziemy na łowy.

– Noc zawyje – wyjęczała, próbując odpowiedzieć na zawołanie gończego. Moja magia zaiskrzyła, niemal mogłam zobaczyć, jak czający się za Thomasem wilk przebiera łapami z niecierpliwości. Był gotowy ruszyć w pogoń za swoimi wrogami. – Zawyje, zawyje, zawyje… – mamrotała w kółko, desperacko łkając.

Kołysała się w ich troskliwych objęciach, a jej ciałem wstrząsały mocne dreszcze. Nawet nie zauważyłam, kiedy podeszłam blisko nich. Gueronimo syknął coś pod nosem, lecz nie mogłam teraz tego słuchać. Byłam w transie podobnym do matni Trish. Widziałam każdą zmarszczkę bólu wyrytą na jej pięknej twarzy. Kogokolwiek straciła, byłam pewna, że nasz ból jest jednakowo dojmujący.

Przyklęknęłam tuż przed nią, wcisnąwszy się między wilki. Uniosła na mnie spojrzenie pustych oczu. Jej usta się poruszały, jednak nie wydostał się z nich żaden dźwięk. Postać Samuela wibrowała od intensywnej mocy, niemej wściekłości, która go rozpierała. Z mojej prawej strony usłyszałam miękkie, ostrzegawcze warczenie Thomasa. Wcinałam się pomiędzy watahę, wiedziałam o tym.

Uniosłam dłonie i jedną objęłam policzek Trish, a drugą założyłam za ucho kosmyki jej włosów, które wydostały się z wcześniej pedantycznie upiętego ciasnego koczka.

Delikatne pulsowanie pod opuszkami palców skierowałam w głąb ciała wilczycy. Zatrzepotała rzęsami i uśmiechnęła się do mnie słodko, powoli rozluźniając wszystkie mięśnie.

– Noc będzie płakać nad naszymi wrogami – wymamrotała jeszcze, zanim opadła w troskliwe ramiona babuni.

Fenny delikatnie wyniosła ją do innego pokoju.

Odetchnęłam cicho i obejrzałam się na Thomasa, który patrzył na mnie ze zmarszczonymi brwiami. Samuel wydawał się tym rozsądnym, więc najgorszej reakcji mogłam oczekiwać tylko ze strony Omegi.

– Nie powinnaś się wtrącać w sprawy watahy, ale dzięki – burknął sztywno.

– Ależ proszę – odparłam obojętnie.

Wstałam ciężko i tylko dzięki mocnemu uściskowi Samuela nie upadłam na podłogę. Starłam stróżkę krwi, która spłynęła mi z nosa, i szczerze podziękowałam Alfie.

– Usiądź. Tylko powoli. – Delikatnie opuścił mnie na najbliższy fotel.

– Ilu ich było? – zapytałam z wahaniem. Nie byłam pewna, czy jest to kwestia, którą Alfa może się podzielić. – Ogierów z waszej watahy?

Samuel westchnął i klapnął ciężko na krzesło nieopodal mnie. Zobaczyłam, że Gueronimo darował sobie konwenanse i wychylił połowę butelki wódki za jednym zamachem. Zaoferował flaszkę Thomasowi, który przyjął ją z wdzięcznym pomrukiem. Dziwna ulga rozświetliła twarz wilka, gdy pił łapczywie.

– Niewielu – odpowiedział Alfa z rozgoryczeniem. Skoro ich grupa była nieliczna, zmiennokształtny musiał znać wszystkich. Samuel z roztargnieniem przesuwał dłonią po brodzie. – Było ich dwadzieścioro czworo, dwie grupy. Jedna znajdowała się tutaj w Kanadzie, druga w Iraku.

Potrząsnęłam głową, nie mogąc pojąć jednego. Moje myśli zgadzały się ze słowami Trish. W swoich pierwotnych formach powinni być nie do złapania.

– Ogiery są… były – poprawiłam się niechętnie – najbardziej nieuchwytne. Jakim cudem – urwałam i spojrzałam w mroczne oczy Samuela. Czas przestał mieć dla mnie znaczenie podczas ucieczki, rzadko patrzyłam w kalendarz, ponieważ nie było mi to potrzebne do życia. Widziałam tylko, że otoczenie się zmienia, a noce robią się coraz zimniejsze. – Jaki dziś jest dzień?

– Osiemnasty września, czarownico – odpowiedział miękko.

Ach, dlatego. Przymknęłam powieki, opuszczając głowę.

– Złapali ich podczas jedynego pieprzonego święta, jakie celebrują w roku?

Od pokoleń wśród wszystkich ogierów z szacunkiem podchodzono do Fase Yolai, wigilii stworzycieli. Nie było żadnego zmiennokształtnego, który opuściłby tak ważne, ukochane przez nich święto. A teraz doszczętnie splugawiono ten czas radości i rodziny…

Samuel rzucił mi ponury uśmiech, choć przypominało to bardziej groźne szczerzenie zębów.

– Zabijają, aby zyskać jak największą moc – odparł, rozkładając szeroko ręce. – Myślisz, że bydlaki odpuszczą, bo ktoś świętuje narodzenie ich rasy?

Próbowałam nie płakać, choć łzy piekły pod powiekami jak kwas. Czułam się teraz jak miękka klucha kopana po podłodze. Bezwiednie przesunęłam dłonią po gardle, zastanawiając się, czy próbuję podjąć odpowiednią decyzję. Nie znałam nikogo w tym pomieszczeniu, nie miałam żadnej pewności, czy ich zamiary są tak dobre, jak to przedstawiali. Tylko komu mogłam ufać, gdy nie miałam nikogo? Spojrzałam spod rzęs na Samuela, który nie odrywał ode mnie spojrzenia. Pozwoliłam rozluźnić się mojej magii, uciec spoza ciała. Musnęła delikatnie twarz mężczyzny, lecz ten nie wzdrygnął się na ten kontakt. Ba, wręcz wychylił się do przodu, wtulając się w nią.

Mojis rozpłynęło się w jego krwi. Jedyne zaklęcie, które opanowałam do perfekcji, przychodzące mi naturalnie jak oddech. Przeszył mnie łagodny dreszcz ulgi, gdy moja moc rozpoznała w nim tylko prawdę, szczerość i zapał.

Wilkołak, o ironio, złożył dłonie jak do modlitwy, opierając się wygodniej na siedzisku. Jego oblicze stwardniało, gdy wycofałam zaklęcie wraz z moją mocą. Pod naporem wzroku Samuela wzdrygnęłam się. Bardzo powoli przyzwyczajałam się do jego wilczej aury. W porównaniu do sprytnie maskującego się Thomasa nie krył się ze swoją potęgą.

– Jeżeli chcesz, naprawdę chcesz, z nami współpracować, musisz wiedzieć, że wrzucimy cię na głęboką wodę. – Jego głos był nieprzejednany.

Samuel podrapał się po szerokiej szczęce, na której pojawił się już niewielki zarost.

– Może następnym razem uśpimy kogoś bardziej walecznego? – zapytałam na poły ze śmiechem, na poły poważnie.

Umiałam uciekać, zabijałam w okrutny sposób, lecz tylko jeśli zostałam do tego zmuszona. Moja magia działała, jak chciała, i Alfa pewnie wkrótce się o tym przekona.

Oderwałam wzrok od twarzy Samuela, gdy Omega niespodziewanie się roześmiał. Zerknęłam w jego stronę, jednak szybko odwróciłam spojrzenie. Nie wiem, czym sobie zasłużyłam na jego złośliwość, ale raczej nie był rozbawiony naszą wymianą zdań.

– Zawsze możesz mieć inne wyjście – rzucił od niechcenia Thomas, podchodząc do nas i uśmiechając się przy tym czarcio. – Jeśli szczysz po gaciach, możemy zostawić cię w twierdzy z innymi dziećmi, gdzie będziesz bezpieczna.

– Pamiętaj, że zawsze masz możliwość wycofania się – poprawił go Samuel. – Zakwaterujemy cię w bezpiecznym miejscu i będziemy chronić wraz z naszymi ludźmi. Nie jestem pewny, czy sam ci ufam, czarownico, zatem i ty nie musisz od razu wierzyć mi na słowo. Wspólnie to rozpracujemy.

Niewypowiedziane „tylko jeśli zostaniesz” zawisło między nami. Cholera jasna, w całych Stanach nie było drugiej czarownicy Krwi, na której trop umiałabym natrafić. Kiedy mnie zabierali, nie miałam pojęcia, co ze sobą zrobić. Byłam bezradna, a teraz Samuel dawał mi wybór, a to było więcej, niż mogłam oczekiwać. Niespodziewanie mocno zacisnęłam palce na kolanach, wpatrując się w niewyraźne fioletowe pulsowanie żył pod moją skórą.

– Nie pamiętam już nawet, jak wygląda bezpieczne miejsce. Ba, nie wiem, czy umiałabym się w takim odnaleźć. Chodzi mi o to, że nie wycofuję się z niczego, co macie mi do zaoferowania. Nie mogę się wycofać, nie, gdy… to wszystko powoli do mnie dociera.

Omega mruknął coś niewyraźne pod nosem.

– Sprawdzę, jak radzi sobie Sybil – wtrącił się Gueronimo, dotychczas cicho warujący w kuchni.

Samuel przytaknął i się skrzywił.

– Kurwa, nie mogę w to uwierzyć. – Przesunął gwałtownie dłońmi po twarzy. – Nocy słodka, Thomas?

Omega mruknął potakująco.

– Idę podzwonić, żeby zajęli się… ciałami. Przeliczą i… – urwał i pokręcił głową.

Choć Omega w tym duecie zawsze miał mieć głowę na karku, rozumiałam jego rozdarcie.

– Dziękuję, Tommy – wymruczał Alfa.

Patrzyliśmy, jak wilk z wampirem prędko wychodzą.

Siedzieliśmy przez chwilę w ciszy. Samuel przymknął powieki, palce mocno wpijał w podłokietniki fotela. Szponami rozorał materiał.

– Zjesz coś? – Nagle poderwał się na równe nogi i wyciągnął ku mnie dłoń. – Szczerze mówiąc, wyglądasz jak siedem nieszczęść.

Poprowadził mnie do wyspy kuchennej, na której oparłam łokcie, gdy tylko usadowiłam się na stołku. Patrzenie na krzątającego się po kuchni Alfę było zadziwiająco kojące. Śmiech mężczyzny może w tym pomagał. Był taki naturalny, że aż trochę rozbolała mnie od niego głowa.

– Umiesz podnieść na duchu, Samuelu – mruknęłam, przez co zasłużyłam sobie na jego szczery uśmiech.

– Możesz mi mówić Sam, jeśli chcesz.

Podziękowałam mu cicho i za tę chwilę spoufalenia, i za podsunięty w moim kierunku kubek.

– Jak im się udało tak gładko przejść od morderstwa Krwi do Księżyca? – odważyłam się zapytać, lecz musiałam odchrząknąć, gdy słowa nie chciały mi przejść przez gardło.

– Słucham? – mruknął zamyślony.

Zastukałam paznokciami o blat kontuaru, patrząc na nieruchomą powierzchnię kawy.

– Dobrali się do nas, do mojego sabatu, jako pierwszych, tak? I niezauważenie zajęli się innymi? – zapytałam nieco głośniej, niż zamierzałam.

Mój głos był ochrypły, jakbym nie używała go od stuleci.

Samuel po chwili podszedł do blatu i położył przede mną talerz pełen jedzenia. Może powinnam zostawić takie tematy na później. Na samą myśl o wojnie przestałam być pewna, czy cokolwiek przełknę. Mężczyzna oparł się biodrami o blat, a dłonie ułożył po moich obu stronach, jakby chciał mnie uwięzić.

– Oni… Najpierw zaczęli eksperymentować na sobie. Zniknęło kilku Innych z watahy, odszczepieńców przecież nikt nie szukał, a Jadeit miał ich pod dostatkiem. Zaraz zapodziała się garstka pariasów ze Światła i nawet ktoś z elity Zmierzchu.

– Pozbyli się tych, którzy mogliby im przeszkodzić? – zapytałam powątpiewająco.

W gruncie rzeczy oczyszczanie ścieżek z osób, które miałyby coś przeciw planom, jakie snuli, było rozsądnym posunięciem. Jeśli oczywiście można połączyć rozsądek z masowymi mordercami.

Potrząsnął głową, przez co spojrzałam na niego zdziwiona.

– Nie interesowało ich, kto zginie, dopóki potwierdzało to ich przypuszczenia, że moc wraca – mruknął, podkradając trochę bekonu z mojego talerza. – Dotychczas pracowałem jako jeden z detektywów w Patrolu, przydzielano mnie więc czasem do zaginięć. Niezbyt interesująca fucha, na początku nie dopatrzyłem się niczego podejrzanego.

Roześmiałam się, wypijając resztkę kawy.

– A kto, krwi litościwa, by to powiązał? – odparłam, a gorycz wykrzywiła moje wargi. Zaczęłam jednak jeść, bo pełny żołądek działał uspokajająco na moją magię. – Czy ty w ogóle wiedziałeś, co zawierają ukryte pakty?

Obdarzył mnie kolejnym uśmiechem, a w kącikach jego oczu pojawiły się zmarszczki.

– Egzekwuję prawo, sporadycznie je łamiąc, Dalio – powiedział, lecz szybko spoważniał. – Nie, nie wiedziałem. Chyba zawsze pokładałem sporo wiary w sabat Światła.

Wykrzywiłam z pogardą wargi.

– Wszyscy pokładają – odparłam gorzko.

– Zdziwiłabyś się, jak wiele jest zgrzytów i dysonansów w rodach – powiedział, opierając się na łokciach. – I to nawet przed tym całym gównem. Ale powracając do tematu, najpierw zadbali o króliki doświadczalne. Podejrzewamy, że triumwirat Światła wraz z elitami watahy i rodziny zgodnie stwierdzili, że trzeba was jako pierwszych… – urwał, ostrożnie wpatrując się w moją twarz.

– Wyrżnąć. Nie bój się tego powiedzieć. Wiem, jak straszną nienawiścią darzyło nas Światło i jakim zagrożeniem dla nich byliśmy. – Zsunęłam się ze stołka, zabierając ze sobą brudne naczynia. – Dlaczego założyłeś, że spiskowali wszyscy? Ze Zmierzchem nie miałam do czynienia. Nie żebym podważała twoje umiejętności detektywistyczne. – Wzruszyłam ramionami, rzucając mu na wpół przepraszające spojrzenie.

– Tak się składa, że los rzucił mi pod nogi umierające rozwiązanie – przyznał. Zamyślony wpatrywał się w ścianę. – Dziewczyna próbowała się doczołgać do najbliższej siedziby Rady, prawie martwa. Wracałem po skończonej zmianie do auta i ją znalazłem. Nim wyciągnąłem telefon, wtłoczyła we mnie jakieś zaklęcie, całkiem podobne do tego twojego. Przeprosiła, że nie dała rady łagodniej, ale musiała się upewnić, że jestem… dobry. Próbowałem ją przekonać, by najpierw zawołać na pomoc medyków, ale się nie zgodziła. Chyba wiedziała, że nie dadzą rady uleczyć takich obrażeń. Szybko opowiedziała mi o wszystkim, co wiedziała i odkryła. O najważniejszych fragmentach paktów Girena, o tym, że Światło sprzymierzyło się z Jadeitem i Zmierzchem. O planowanym ataku na Krew… – Samuel wzruszył ramionami, pocierając policzek dłonią, jakby budził się z tamtych wspomnień. – Umarła wkrótce potem, ale widać było, że odczuła ulgę. Jeszcze w tej samej godzinie starałem się skontaktować z triumwiratem twojego sabatu, ale było już za późno. Atak został przeprowadzony i…

Samuel ciężko zaczerpnął powietrza, odwracając ode mnie twarz. Pewnie zanim ktokolwiek tam dotarł, na miejscu zastali wyłącznie stosy trupów.

– Była Światłem? – szepnęłam ochryple. – Ta dziewczyna?

– Tak – mruknął, przesuwając dłonią po karku. – Była młodsza od ciebie, jej matka zajmuje miejsce w triumwiracie.

Moim ciałem wstrząsnął dreszcz. Błagałam samą siebie, żeby kwas, który wyżerał teraz drogę przez moje kanaliki łzowe, nie wypłynął na powierzchnię.

– Barbarie Fijon? – upewniłam się.

– Znałaś ją? – spytał zaskoczony, a ja poczułam się urażona.

Nie byliśmy aż tak odizolowani od innych. Członkowie triumwiratu sabatów byli powszechnie znani wśród czarowników i czarownic.

– Oczywiście – mruknęłam.

Zamyślona wędrowałam spojrzeniem po pustym salonie. Barb miała czternaście lat, do cholery, i reprezentowała sobą to, co powinno reprezentować Światło.

Zaproponowałam Samuelowi dolewkę kawy.

– Zatem… Kogo niby ma chronić Protektorat Ras? – Brzmiałam jak ktoś skrajnie rozgoryczony, jakbym nie wierzyła, że to ma sens.

Samuel nie wyglądał jednak na urażonego.

– Teraz chronię ciebie – westchnął, rozkładając szeroko ręce, jakby cały ten dom był przygotowany specjalnie dla mnie. – Chronię dzieciaki, które śpią w pokojach obok. Staram się robić, co mogę, ale przyznaję, że bez pomocy daleko bym nie zaszedł. Jinn nie był zbyt przekonany do mojej „teorii”, ale kiedy zniknęła wataha Księżyca i przeprowadzono atak na jego rodzinę… Cóż, zmienił zdanie i poparł mnie całym sercem. Reszta sama potoczyła się do przodu, i to szybko.

Spojrzałam na niego z ukosa.

– Sytuacja i tak wymyka wam się spod kontroli – rzuciłam cicho.

– Jak cholera – odparł z bólem. – Ale to nie znaczy, że mamy przestać próbować ich zatrzymać. Czarownicy ze Światła… Myślisz, że wszyscy chcą pozyskać całą moc dla siebie? Są degeneraci i są ludzie z mocnym kręgosłupem moralnym.

Odwróciłam od niego spojrzenie. Ile jeszcze zajmie Samuelowi, zanim wybuchnie? Podtrzymywał na siłach Trish, która szalała z cierpienia. Nie udało mu się zapobiec atakom na Krew oraz Kosmos i choć go nie znałam, wiedziałam, że obarcza winą siebie. Wciąż jednak stał tutaj przede mną, dzielnie przekonując mnie do swoich racji.

– Mocny kręgosłup i dupa ze stali nie zawsze potrafią ocalić przed śmiercią – wycedziłam z goryczą.

Wilkołak postąpił krok w moim kierunku, otwierając usta do odpowiedzi. Może potrzebował kłótni, celu, by odciąć się od żałoby.

– Sam? – Usłyszeliśmy jednak. – Jesteś tu jeszcze?

Mężczyzna obrócił się ku swojemu Omedze, który machał jakimiś papierami. Thomas pospiesznie przytruchtał do nas, z włosami sterczącymi w każdą stronę świata. Patrzył na swojego Alfę z triumfalnym uśmieszkiem.

– Co z… I co to? Masz już lokalizację Lodowej Cytadeli? – spytał Samuel, a ja spojrzałam na niego jak na wariata.

– Kryjówka Zmierzchu? – sapnęłam. Zaczynało robić się ciekawie, po słowach Sama w życiu nie pomyślałabym, że skusi się na taki krok. – Czyście powariowali? Chcecie ją szturmować?

Thomas westchnął ciężko i potrząsnął głową. Włosy opadły mu na oczy, odsunął je niecierpliwym gestem, rozkładając mapy na blacie.

– Nie, czarownico, zanim to zrobimy, musimy sprawdzić punkt przesiadkowy – powiedział, wskazując na miejsce jakieś trzydzieści, czterdzieści mil od Toronto. – Prześledzimy ruchy samolotów, zbadamy całą powierzchnię hangarów. A ogiery… zajęto się nimi.

Samuel przymknął na sekundę powieki.

– Dziękuję – mruknął. Zaraz jednak otworzył oczy i wyglądał na gotowego do działania. – Na razie udaj się na rekonesans. Spróbuj przeczesać teren, jeśli będziesz miał możliwość, to ukradnij coś przydatnego. Kurwa, nie chcę już błądzić po omacku.

Przez chwilę oddychał bardzo głęboko, przesuwając dłonią po twarzy. Nieznacznie posiwiałe na skroniach włosy nagle zaczęły mi się bardziej rzucać w oczy.

– Nie byliście przygotowani na to, że zaatakują konie Onyksu? – spytałam, choć dobrze znałam odpowiedź.

Ogiery bywają szalenie uparte, więc jeśli nie chciały postawić żadnej straży na granicach świątyni, Alfa nie mógł nic zrobić.

Samuel syknął cicho.

– To moja wina – odparł głucho. – Zająłem się rozlokowywaniem wampirów z Kosmosu, które nie mogły udać się do swoich kryjówek, bo te zostały spalone. Gdybym tylko bardziej skupił się na własnej watasze…

Z wahaniem położyłam dłoń na jego ramieniu.

– Nie twoja wina, że próbujesz ocalić wszystkich – wychrypiałam. – Czasem kogoś porywasz, czasem szanujesz czyjąś wolę, tak bywa.

Chociaż tymi słowami o porywaczu chciałam rozładować jego napięcie, to udręczone spojrzenie nie zmiękło.

– Jakim staję się przez to przywódcą – warknął, opuszczając nieznacznie głowę. – Jakim jestem Alfa, jeśli nie dbam o swoich?

Thomas chrząknął, zwracając na siebie uwagę. Był odrobinę skrępowany przez moją obecność, ale dla przyjaciela potrafił mnie ignorować.

– Teraz wychodzi z ciebie popierdółka – rzucił sucho. – Ale moja droga popierdółko, masz w diabły roboty. Zajmij się ekipą, która ma przetransportować ciała koni, i zrób wszystko to, co robisz, a o czym nigdy nie pamiętam. Działaj, póki możesz, na żałobę przyjdzie czas. Ja pójdę na zwiad do hangarów.

Samuel zmrużył powieki, wykrzywiając usta w łagodnym uśmieszku. Zanim którykolwiek z nich zdołał coś jeszcze powiedzieć, stanęłam tuż u boku Thomasa. Moim ciałem wstrząsnął dreszcz, gdy zmierzył mnie zdziwionym, dość chłodnym spojrzeniem.

– Idę z tobą. – Postanowiłam udawać, że jestem asertywna i przekonana do tego pomysłu.

Choć był to impuls, to w jakiś sposób uznałam go za coś dobrego. Chciałam jakoś pomóc i… mieć szansę na ucieczkę. Nie wiedziałam jeszcze, czego potrzebuję bardziej. Towarzystwo Thomasa nie było czymś wymarzonym, ale postanowiłam przymknąć na to oko.

– Nie – warknął zirytowany, lecz to do jego Alfy należało ostatnie słowo.

– Ależ oczywiście – zagrzmiał Samuel, zagłuszając sprzeciw Thomasa. Przez chwilę mierzyli się ostrymi spojrzeniami, po czym Sam przekrzywił głowę na bok, przewiercając swojego zastępcę czujnymi oczyma. – Pójdzie z tobą, Thomasie. Nie będziesz jej niańczył, będziecie działać wspólnie. Chcesz czy nie, musimy zapracować na wzajemne zaufanie.

Widać było, że Omega rzuciłby się w najgorsze piekło dla Samuela. Choć wahał się przez sekundę, skinął krótko głową, przez co Sam odrobinę się rozluźnił.

Thomas zmierzył mnie zimnym spojrzeniem i jedyne, co usłyszałam, to:

– Staraj się za mną nadążać.

Po tych słowach pospiesznie wyszedł z pomieszczenia.

Zostałam zmuszona, by za nim biec.

Cholera, dosłownie.

***

Przez całą drogę do hangaru sukcesywnie udawaliśmy, że jedno nie siedzi koło drugiego. Gdy patrzyłam na Thomasa, widziałam niechciane twarze, które powinny zostać zakopane głęboko w moich wspomnieniach. Pomiędzy kośćmi, bólem i wieczną wonią krwi. Chciałam się od tego oddzielić, zwłaszcza teraz.

Skradaliśmy się cicho przez noc. Krew w moich uszach szumiała miarowo, gdy myślami przeszukiwałam teren. Dziwiłam się napotkaną pustką, ponieważ nikt nie stał na straży. Żadnej żywej duszy wokół hangarów. Potrząsnęłam głową, patrząc zdezorientowana na Omegę, lecz on ignorował mnie, ze zmarszczonymi brwiami wpatrując się w ciemność.

Minęły boleśnie długie sekundy, zanim skinął dłonią i lekko przebiegł ku jedynemu budynkowi, z którego biła jasna łuna. Hangar, do którego się zbliżyliśmy, był trochę bardziej zatopiony w ziemi niż pozostałe. Wał porośnięty trawą kończył się parę centymetrów pod wąskim oknem. Choć było zabrudzone, to dawało nam jakikolwiek wgląd w sytuację w środku. Moja magia zaiskrzyła ze sprzeciwem, gdy zetknęła się z krwią Jadeitów. Pociągnęłam Thomasa za rękaw, by zwrócić na siebie jego uwagę.

– Jadeit – szepnęłam mu do ucha, by nikt poza nim mnie nie usłyszał. – Sprowadzili kilka wilkołaków do pomocy i ktoś postawił barierę tłumiącą wokół budynku, dlatego nikogo wcześniej nie wyczułam.

– Mój nos zawodzi – przyznał równie cicho. – Ktokolwiek rzucał zaklęcie, zna się na robocie.

Przytaknęłam, starając się jakoś rozbić ten magiczny tłumik, ale bałam się, że uszkodzę przy okazji ściany hangaru. A chcieliśmy przecież wejść niezauważeni. Próbowałam znaleźć wampiry, ale nie dałam rady. Poczułam, że na moim czole pojawił się lepki pot. Potrząsnęłam głową zrezygnowana.

– Nie mogę wyczuć Zmierzchu, cały czas mi umyka.

Oboje wiedzieliśmy, że tam byli, lecz ustalenie ich liczby graniczyło z cudem. Omega skinął głową, zbliżając twarz ku mojej.

– Rozmywa się – wymruczał tak cicho, że ledwo go usłyszałam. – Sięga ku granicy między dniem a nocą, czerpiąc z tego siłę. Każda z ras potrafi różne cuda, a to jest ich sztandarowym przedstawieniem.

Niepewnie skinęłam głową, odwracając twarz w kierunku okienka. I musiałam zasłonić usta, by nie sapnąć jak pociąg towarowy.

– Thomas… – szepnęłam, przykładając rękaw bluzy do zapaskudzonej szyby.

Przetarłam kurz.

– Popierdoleńcy – wysyczał Omega, gdy zobaczyliśmy grupę wampirów Kosmosu związanych stalowymi łańcuchami i usadowionych pod stertą skrzyń.

– Dlaczego ich jeszcze nie zabili? – Zbliżyłam się do wilkołaka, nie chcąc, żeby mi zwiał w karkołomnym przedstawieniu samczej mocy. To, że wampiry jeszcze żyją, nie pasowało mi do modus operandi naszych wrogów.

– Ponieważ będą na nich ucztować – wymamrotał ściśniętym głosem.

– Kanibale? – syknęłam. Musiał sobie stroić żarty. – Serio?

Rzucił mi pospieszne, pełne politowania spojrzenie.

– Ech, czarownico – westchnął zrezygnowany. – Rodziny mają ceremonię giz aret. Podwiesza się zbrodniarzy głową w dół, podcina tętnicę szyjną i pozwala, żeby wykrwawiali się do rytualnych kielichów. Co teraz ma więcej sensu. Robili to w ramach egzekucji, która miała umocnić rodziny i zapobiec rodzeniu się dewiacji czy deprawacji. Wzmacniało ich. Rodziny po prostu nieświadomie wchłaniały podzieloną moc.

– Kto był nieświadomy, ten był nieświadomy – wymamrotałam, przyglądając się ciasno stłoczonym wampirom. Zachłysnęłam się powietrzem i chwyciłam ramię Omegi dla równowagi. Zanim wydukałam, o co mi chodzi, przycisnęłam dłoń do szyby. – Krwi słodka, Thomas, spójrz, to… dziecko.

Wilk zmełł przekleństwo w ustach. Tak, siedziała tam maleńka dziewczynka, przytulona do kobiety. Obejmowała ją tak mocno, że na początku trudno było dostrzec zarys jej postaci.

– To ich dziecko, prawda? Boże, czuję to maleńkie serduszko, jej krew szumi tak mocno.

Omega szorstko skinął głową, przerażony patrzył na moje lśniące fioletem dłonie i twarz. Nie umiałabym się teraz opanować, choćby krzyczał na mnie godzinami, błagając, bym nie zdradzała naszej pozycji.

– Gueronimo mówił mi o nich – odparł cicho, z trudem odwracając spojrzenie. – Bliźnięta Cecile i David są pierwszymi dziećmi od dwustu lat. Kuracje twojego sabatu w końcu podziałały na Kosmos, choć był bardzo odporny na waszą krew. Niektóre z wampirów uważały potomków ciała za mit i rojenia szaleńca.

– Po tylu latach? Nie dziwię się – szepnęłam, słuchając cudownej muzyki, jaką była ta dziewczynka. – Nie ma tu jej brata, jest tylko ona.

Twarz mężczyzny zamieniła się w surową maskę obramowaną złotymi włosami.

– I tak nie jest bezpieczna – rzucił beznamiętnie. – Nie oczekuj, że Zmierzch będzie dla niej pobłażliwy. Znam jednego chorego skurwysyna, który zajmuje zbyt prominentne miejsce w rodzinie, żeby zignorowali jego prośby i potrzeby. Jeśli nie oddadzą jej na giz aret, oddadzą ją jemu. Albo nawet sam ją sobie weźmie, gdy zobaczy…

Syknęłam, unosząc dłoń.

– Nie muszę wiedzieć więcej – wycharczałam z trudem. – Musimy zadzwonić po Samuela, po jakiekolwiek wsparcie. Nie uda nam się bez pomocy. Jeśli to punkt przesiadkowy, to wkrótce ktoś po nich przyleci i nasze szanse na uratowanie ich znikną.

Thomas jednak zacisnął wargi w wąską kreskę i powoli podniósł się na nogi. Spojrzałam w górę ku niemu, wciąż klęcząc przy okienku. Oczy wilka lśniły złowrogo, a mięśnie przedramion pracowały, gdy zaciskał i rozluźniał pięści.

– Dalio, zostań tutaj – warknął. – Czekanie na wsparcie zostawię tobie.

– Zwariowałeś – syknęłam, łapiąc go za ramię. – Chcesz iść tam sam? Ich jest siedmiu! Co najmniej! Siedmiu Jadeitów i jeden Zmierzch, może więcej. Tego nie wiem, bo wciąż wszystko się rozmywa. Nie ma szans, żebyś wyszedł z tego żywy.

Uśmiechnął się zawadiacko i cicho zakradł w stronę drzwi.

– Czarownico, miejże trochę wiary we mnie – mruknął. – Zawsze mogę zmienić się w Furitha. Poza tym przecież taszczę cię ze sobą, a nie robię tego bez powodu.

„Furith, oczywiście”, roześmiałam się ponuro w myślach. Żywych Furii nie było na ziemi od dziesięcioleci. Przyglądałam się jego smukłej sylwetce. Ten niesforny skurczybyk obejrzał się na mnie przez ramię i mrugnął porozumiewawczo, jakby to, że w każdej chwili może się zmienić w chodzący chaos i zniszczenie, nie było niczym nadzwyczajnym.

Ale najwyraźniej Omega kłamał lub się pomylił, bo… nic nam nie wyszło. Zaczynając od wkradnięcia się niezauważenie do wnętrza hangaru, a kończąc na tym, że nie zadawano pytań, tylko uniesiono spluwy.

– No i co, chwalipięto?! – wrzasnęłam, gdy pierwsza kula uderzyła w moje ramię.

Siryn czy nie, bolało.

Warknął głucho, przykucnął i… zasłonił się mną, sukinkot. Kule znów świsnęły i kolejnych pięć, może sześć, wbiło się w moje ciało. Magia wyła panicznie w moim wnętrzu, żyły świeciły, niemal odbierając mi wzrok przez ten szalony blask. Żelazo rozpuszczało się, wchłaniane przez organizm, lecz nie umniejszało to ogólnego osłabienia, które zaczęło mnie ogarniać. Omega sapał dziko pode mną.

Dureń. To była sytuacja patowa i nikt nie oczekiwał, że oboje staniemy na wysokości zadania. Ja nie oczekiwałam, że którekolwiek z nas to zrobi.

– To, że jestem siryn, nie znaczy, że możesz użyć mnie jako kamizelki kuloodpornej! Kurwa! – wrzasnęłam, gdy kolejna kula rozorała mi plecy.

Boże, jeśli wyjdziemy z tego żywi, pobiję tego przeklętego wilkołaka na śmierć.

Strzelców musiało być trzech, nie spieszyli się zbytnio. Powiedziałabym, że wręcz bawili się moim kosztem. Zmierzch wciąż znikał i pojawiał się jak kometa, nie mogłam go dokładnie wyśledzić. Pozostałe wilkołaki powoli zaczęły nas okrążać. Ciężko dyszałam w kark Thomasa, który szepnął do mnie cicho, bym dała mu sekundę.

Chciałam warknąć, że nie mamy cholernej sekundy. Łzy wraz z krwią spływały po mojej twarzy. Nie miałam siły, lecz mocno objęłam Omegę, bo wiedziałam, że jestem jedyną szansą na to, by przeżył. Może coś planował, może miał asa w rękawie, dzięki któremu uda mu się uratować grupę niewinnych wampirów. W ogólnym rozrachunku wilczek mógł zdziałać więcej, niż sama byłam warta. Tym bardziej teraz. W końcu Jadeit zaprzestał ostrzału, a zmiennokształtni nonszalancko zbliżyli się w naszym kierunku.

– Dalio? – zapytał Omega niepewnie, jakby ze wstydem, gdy nastała cisza. – Wytrzymasz jeszcze coś?

Roześmiałam się i tylko lekko go uścisnęłam, bo nie miałam siły na nic więcej. Napięcie w jego ciele lekko zelżało, gdy przeprosił mnie nad wyraz łagodnym głosem. Myślałam, że czeka mnie jeszcze jedna czy dwie kulki w tyłek.

A on rzucił pieprzonym granatem odłamkowym w kierunku grupy wilkołaków.

Gdybym miała powietrze w płucach, nawet bym się zaśmiała, bo Onyks nigdy nie lubił grać czysto.

Wciąż dzwoniło mi w uszach, gdy zemdlałam.