Rick Riordan

Ostatni Olimpijczyk

Przełożyła

Agnieszka Fulińska

Tytuł oryginału:

PERCY JACKSON & THE OLYMPIANS

BOOK FIVE

THE LAST OLYMPIAN

Copyright © 2009 by Rick Riordan. All rights reserved

Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Fulińska, 2010

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Galeria Książki, 2010

Cover art © John Rocco

Opracowanie redakcyjne i DTP:

Pracownia Edytorska „Od A do Z” (oda-doz.com.pl)

Opracowanie graficzne okładki, typografia i DTP:

Stefan Łaskawiec

Wydanie I

ISBN: 978-83-62170-88-3

Wydawca: Wydawnictwo Galeria Książki

www.galeriaksiazki.pl

biuro@galeriaksiazki.pl

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Dla pani Pabst,

mojej nauczycielki angielskiego w ósmej klasie,

która wskazała mi drogę ku pisarstwu

ROZDZIAŁ I

MATERIAŁY WYBUCHOWE NA POKŁADZIE

Koniec świata zaczął się od lądowania pegaza na masce mojego samochodu.

Do tego momentu świetnie się bawiłem. Właściwie nie powinienem prowadzić, ponieważ dopiero za tydzień miałem skończyć szesnaście lat, ale mama i ojczym, czyli Paul, zabrali mnie z moją kumpelą Rachel na prywatną plażę na południowym wybrzeżu Long Island, a Paul pozwolił nam pojeździć przez chwilę jego toyotą priusem.

Pewnie teraz myślicie: „Ależ to było nieodpowiedzialne z jego strony, bla, bla, bla”. Ale Paul dobrze mnie zna. Widział, jak rozwalam demony i wyskakuję z eksplodujących budynków szkolnych, więc pewnie uznał, że poprowadzenie samochodu przez kilkaset metrów nie będzie najniebezpieczniejszym wydarzeniem w moim życiu.

W każdym razie jechaliśmy sobie z Rachel. Był gorący sierpniowy dzień. Spięła swoje rude włosy w koński ogon, a na kostium kąpielowy założyła białą bluzkę. Zawsze dotąd widywałem ją w obszarpanych podkoszulkach i poplamionych farbą dżinsach, a tym razem wyglądała jak milion złotych drachm.

– Zatrzymaj się tu! – poprosiła.

Zaparkowaliśmy na klifie z widokiem na Atlantyk. Ocean to niezmiennie moje ulubione miejsce, ale dziś był szczególnie piękny: gładki niczym szkło lśnił zielenią, jakby mój tato utrzymywał go w spokoju specjalnie dla nas. Moim tatą jest, nawiasem mówiąc, Posejdon. Umie robić takie rzeczy.

– No. – Rachel uśmiechnęła się do mnie. – To w sprawie tego zaproszenia.

– Och... No tak. – Usiłowałem wykrzesać z siebie choćby odrobinę entuzjazmu.

Chodziło o to, że Rachel zaprosiła mnie na trzy dni do domku letniego swoich rodziców na Karaibach. Nieczęsto zdarzają mi się takie propozycje. Fajne wakacje według standardów mojej rodziny to weekend w zaniedbanym domku na Long Island, oglądanie wypożyczonych filmów i jedzenie pizzy z mrożonki – a tu starzy Rachel chcieli wziąć mnie z sobą na Karaiby.

Poza tym zdecydowanie przydałyby mi się wakacje. To było najcięższe lato w moim życiu. Perspektywa choćby kilkudniowego odpoczynku była naprawdę kusząca.

Tyle że teraz lada dzień mogło się wydarzyć coś wielkiego. Byłem „dyżurnym” od misji. Co gorsza, za tydzień wypadały moje urodziny – a była przecież ta przepowiednia, że kiedy skończę szesnaście lat, stanie się coś niedobrego.

– Percy – powiedziała Rachel. – Wiem, że to nie najlepszy moment. Ale dla ciebie nie ma najlepszych, prawda?

Coś było na rzeczy.

– Naprawdę chciałbym pojechać – zapewniłem ją. – Chodzi tylko o to, że...

– Wojna.

Pokiwałem głową. Nie miałem ochoty o tym rozmawiać, ale ona wiedziała. W przeciwieństwie do większości śmiertelników widziała przez Mgłę – magiczną zasłonę, która wykrzywia ludzkie postrzeganie. I widziała potwory. Poznała kilku innych herosów walczących z tytanami i ich sprzymierzeńców. Widziała nawet, jak w zeszłym roku pocięty na kawałki Kronos powstał z trumny w straszliwej nowej formie, i zyskała mój dozgonny szacunek za rzucenie mu w twarz niebieskiej plastikowej szczotki do włosów.

Położyła dłoń na moim ramieniu.

– Pomyśl o tym, dobrze? Wyjeżdżamy dopiero za kilka dni. Mój tato... – głos jej się załamał.

– Daje ci w kość? – zapytałem.

Rachel potrząsnęła z niesmakiem głową.

– Stara się być dla mnie miły, a to jest chyba jeszcze gorsze. Chce, żebym od jesieni poszła do Akademii Młodych Dam w Clarion.

– Do tej szkoły, którą skończyła twoja mama?

– To jest idiotyczna szkółka dla dziewczyn z wyższych sfer, na dodatek daleko w New Hampshire. Wyobrażasz sobie mnie w szkole dla panienek z dobrego domu?

Musiałem przyznać, że brzmiało to bezsensownie. Rachel zajmowała się miejskimi projektami artystycznymi, karmiła bezdomnych, chodziła na demonstracje w obronie zagrożonych gatunków, takich jak dzięcioł oskomik. Nigdy w życiu nie widziałem jej w sukience. Ciężko mi było ją sobie wyobrazić na lekcjach savoir-vivre’u.

Westchnęła.

– Jemu się wydaje, że jak będzie dla mnie miły, to poczuję wyrzuty sumienia i się poddam.

– Dlatego pozwolił, żebym pojechał z wami na wakacje?

– Tak... ale, Percy, oddałbyś mi wielką przysługę. Byłoby tak cudownie, gdybyś był z nami. A poza tym chciałabym o czymś porozmawiać... – urwała nagle.

– Chciałabyś porozmawiać? – zapytałem. – I to jest coś tak poważnego, że trzeba lecieć na Karaiby, żeby odbyć tę rozmowę?

Zacisnęła usta.

– Dobra, zapomnijmy na razie o tym. Udawajmy, że jesteśmy dwojgiem zwykłych ludzi. Pojechaliśmy na wycieczkę, patrzymy na ocean, jest nam z sobą dobrze.

Wiedziałem, że coś ją niepokoiło, ale robiła dobrą minę do złej gry. W promieniach słońca jej włosy wyglądały jak płomienie.

Tego lata spędziliśmy razem mnóstwo czasu. Niezupełnie tak to planowałem, ale im bardziej komplikowały się sprawy na obozie, tym bardziej chciałem zadzwonić do Rachel i urwać się, choćby dla zmiany otoczenia. Musiałem wciąż sobie przypominać, że świat śmiertelników nadal istnieje, mimo że potwory robią sobie ze mnie prywatny worek treningowy.

– Okej – przytaknąłem. – Zwyczajne popołudnie dwojga zwykłych ludzi.

Kiwnęła głową.

– I wiesz... Teoretycznie gdyby tych dwoje ludzi lubiło się nawzajem, co trzeba by zrobić, żeby ten głuptas pocałował dziewczynę, hę?

– Och... – poczułem się jak jedna ze świętych krów Apollina: powolny, głupi i jaskrawoczerwony. – Yyy...

Nie będę udawać, że nie myślałem o Rachel. W jej towarzystwie czułem się znacznie swobodniej niż... no, innych znajomych dziewczyn. Nie musiałem się starać, uważać na słowa albo wysilać mózgu, żeby zrozumieć, co miała na myśli. Rachel nie była skryta. Okazywała uczucia.

Nie jestem pewny, co zrobiłbym chwilę później... W każdym razie byłem tak rozkojarzony, że nie zauważyłem wielkiego czarnego kształtu nurkującego z nieba, dopóki cztery kopyta nie wylądowały na masce priusa z głośnym BUMP-BUMP-TRZASK!

Hej, szefie – odezwał się głos w mojej głowie. – Niezła bryka!

Pegaz imieniem Mroczny był starym kumplem, toteż usiłowałem nie okazać irytacji z powodu wgnieceń, które właśnie zrobił w masce. Nie sądziłem jednak, żeby mogły szczególnie zachwycić mojego ojczyma.

– Mroczny – westchnąłem. – Co ty tu...

W tej samej chwili zobaczyłem, kto przyleciał na jego grzebiecie, i wiedziałem, że dzień właśnie zaczynał się komplikować.

– Hejka, Percy.

Charles Beckendorf, grupowy domku Hefajstosa, sprawiał, że potwory miały ochotę uciekać do mamusi. Był potężnie zbudowany, z muskułami wyrobionymi od corocznej pracy w kuźni, dwa lata starszy ode mnie, no i był jednym z najlepszych zbrojmistrzów na obozie. Poza tym potrafił konstruować całkiem skomplikowane mechanizmy. Miesiąc temu zamontował bombę z greckim ogniem w toalecie autobusu wycieczkowego, który woził po kraju stado potworów. Wybuch zlikwidował całą grupę potwornych popleczników Kronosa, kiedy tylko pierwsza z harpii spuściła wodę.

Beckendorf był ubrany do walki. Miał na sobie spiżowy napierśnik i wojenny hełm, a do tego spodnie moro i miecz przy pasie. Torbę z materiałami wybuchowymi nosił przewieszoną przez ramię.

– Już czas? – zapytałem.

Skinął ponuro głową.

Poczułem ucisk w gardle. Wiedziałem, że ta chwila nadejdzie. Planowaliśmy to od kilku tygodni, ale miałem jakąś taką nadzieję, że to nigdy nie nastąpi.

Rachel podniosła wzrok na Beckendorfa.

– Cześć.

– Och, cześć. Jestem Beckendorf. A ty musisz być Rachel. Percy mówił mi... yyy, to znaczy wspominał o tobie.

Uniosła jedną brew.

– Naprawdę? To świetnie. – Spojrzała na Mrocznego, który stukał kopytami w maskę priusa. – Rozumiem, chłopcy, że ruszacie teraz ratować świat?

– Mniej więcej – przytaknął.

Spojrzałem bezradnie na Rachel.

– Czy możesz przekazać mojej mamie...

– Powiem jej. Na pewno już się przyzwyczaiła. I wyjaśnię Paulowi, co się stało z maską.

Skinąłem głową w podziękowaniu. Domyślałem się, że ojczym pożyczył mi samochód po raz ostatni.

– Powodzenia. – Rachel pocałowała mnie, zanim zdążyłem zaprotestować. – Idźcie już, herosi. Zabijcie dla mnie kilka potworów.

Zapamiętałem ją, jak siedziała na fotelu pasażera w priusie z założonymi rękami i patrzyła, jak Mroczny krąży coraz wyżej i wyżej, unosząc mnie z Beckendorfem w niebo. Zastanawiałem się, o czym chciała ze mną porozmawiać i czy przeżyję dość długo, żeby się tego dowiedzieć.

– A więc – odezwał się Charles – przypuszczam, że mam nie opowiadać Annabeth o tym, co widziałem.

– Och, bogowie – mruknąłem. – Nawet o tym nie myśl.

Beckendorf zachichotał i razem poszybowaliśmy nad Atlantykiem.

Było już prawie ciemno, kiedy dostrzegliśmy cel. „Księżniczka Andromeda” jaśniała na horyzoncie – ogromny liniowiec oświetlony na biało i żółto. Patrząc z oddali, można by pomyśleć, że jest to po prostu statek wycieczkowy, a nie kwatera główna pana tytanów. Ale z bliska było widać olbrzymią rzeźbę dziobową – ciemnowłosą dziewczynę w greckim chitonie, spętaną łańcuchami i z wyrazem przerażenia na twarzy, jakby wyczuwała smród wszystkich potworów, które musiała dźwigać.

Na widok tego statku zrobiło mi się słabo. Dwa razy omal nie zginąłem na pokładzie „Księżniczki Andromedy”. A teraz zmierzała prosto do Nowego Jorku.

– Wiesz, co robić? – Beckendorf usiłował przekrzyczeć wiatr.

Kiwnąłem głową. Robiliśmy próby w dokach w New Jersey, jako celów używając wraków statków. Wiedziałem, jak mało czasu będziemy mieli. Wiedziałem jednak również, że jest to najlepsza okazja, aby zakończyć inwazję Kronosa, zanim się zacznie na dobre.

– Mroczny – powiedziałem – wysadź nas na najniższym pokładzie rufowym.

Spoko, szefie – odpowiedział. – Ludzie, ależ ja nienawidzę tego statku.

Trzy lata temu Mroczny był uwięziony na „Księżniczce Andromedzie”, dopóki nie uciekł z niewielką pomocą moich przyjaciół i moją. Uznałem, że pewnie wolałby mieć zaplecioną grzywę jak bohater serialu Mój mały kucyk, niż wracać w to miejsce.

– Nie czekaj na nas – powiedziałem.

Ale, szefie...

– Uwierz mi – odparłem. – Wydostaniemy się sami.

Pegaz złożył skrzydła i zapikował ku statkowi niczym czarna kometa. Wiatr wył w moich uszach. Widziałem potwory patrolujące wyższe pokłady – wężowe kobiety drakainy, piekielne ogary, gigantów i człekokształtne morskie demony zwane telchinami – ale przemknęliśmy obok nich tak szybko, że żaden nas nie zauważył. Dotarliśmy do rufy i Mroczny rozpostarł skrzydła, lądując miękko na najniższym pokładzie. Zsunąłem się z jego grzbietu, czując lekkie zawroty głowy.

Powodzenia, szefie – powiedział. – Nie daj się przerobić na mączkę kostną!

Z tymi słowy mój stary druh odleciał w noc. Wyjąłem długopis z kieszeni i odetkałem go: Orkan rozwinął się w swoją pełną długość: metr zabójczego niebiańskiego spiżu lśniącego w półmroku.

Beckendorf wyciągnął z kieszeni kawałek papieru. Myślałem, że to jakaś mapa albo coś w tym rodzaju. Potem uświadomiłem sobie, że było to zdjęcie. Wpatrywał się w nie w przyćmionym świetle – w uśmiechniętą twarz Sileny Beauregard, córki Afrodyty. Zaczęli z sobą chodzić ostatniego lata, choć my wszyscy już od dawna mówiliśmy: „Zakochana para!”. Pomimo wszystkich tych niebezpiecznych misji Beckendorf wyglądał tego lata na szczęśliwszego niż kiedykolwiek.

– Wrócimy do obozu – obiecałem.

Przez ułamek sekundy dostrzegłem niepokój w jego oczach. Następnie pojawił się dobrze mi znany, pewny siebie uśmiech.

– Pewnie – powiedział. – Chodźmy rozwalić Kronosa na milion kawałków.

Beckendorf poprowadził. Poszliśmy wąskim korytarzem do klatki schodowej, tak jak ćwiczyliśmy, ale zamarliśmy, kiedy dobiegły nas głosy z góry.

– Nie obchodzi mnie, co mówi twój nos! – warknął pół ludzki, pół psi głos, należący do telchina. – Kiedy ostatnio wyczułeś herosa, okazało się, że to kanapka z szynką!

– Kanapki z szynką są dobre! – odwarknął inny głos. – Ale to jest zapach herosa, przysięgam. Są na pokładzie!

– Ha, za to twojego mózgu nie ma na pokładzie!

Kłócili się dalej, tymczasem Charles wskazał na schody wiodące w dół. Zeszliśmy tak cicho, jak tylko się dało. Dwa piętra niżej głosy telchinów przycichły.

W końcu dotarliśmy do metalowej klapy. Beckendorf wyszeptał: „maszynownia”.

Była zamknięta, ale syn Hefajstosa wyjął kilka par obcęgów ze swojej torby i przeciął rygiel tak łatwo, jakby był z masła.

W środku znaleźliśmy szereg żółtych turbin wielkości silosów; wszystkie szumiały i warkotały. Ścianę naprzeciwko pokrywały ciśnieniomierze i ekrany komputerowe. Nad konsolą pochylał się telchin, ale był tak pochłonięty swoją pracą, że nas nie zauważył. Miał około półtora metra wzrostu, gładkie czarne focze futro i serdelkowate stopy. Głowa wyglądała jak łeb dobermana, ale jego zakończone pazurami dłonie były prawie ludzkie. Powarkiwał i mruczał, stukając w klawiaturę. Może pisał wiadomość do kumpla w serwisie brzydale.com.

Zrobiłem krok do przodu, a on zesztywniał, zapewne wyczuwając, że coś jest nie w porządku. Skoczył w bok ku wielkiemu przyciskowi alarmowemu – wtedy zablokowałem mu drogę. Syknął i rzucił się na mnie, ale wystarczyło jedno cięcie Orkanem, by rozpadł się w pył.

– Jeden zestrzelony – powiedział Beckendorf. – Około pięciu tysięcy do załatwienia.

Rzucił mi słoik gęstego zielonego płynu – greckiego ognia, jednej z najniebezpieczniejszych substancji magicznych na świecie. Następnie podał mi inne narzędzie z niezbędnika herosa – taśmę izolacyjną.

– Przyklej to do konsoli – powiedział. – Ja zajmę się turbinami.

Zabraliśmy się do roboty. W pomieszczeniu było gorąco i wilgotno, więc w jednej chwili byliśmy mokrzy od potu.

Statek posuwał się do przodu, pomrukując. Jako syn Posejdona doskonale orientuję się w pozycji na morzu. Nie pytajcie, skąd to wiedziałem, ale czułem, że znajdujemy się na 40°19’ szerokości północnej i 71°90’ długości zachodniej, poruszając się z prędkością osiemnastu węzłów, co oznaczało, że statek dopłynie do portu w Nowym Jorku o świcie. Mieliśmy teraz jedyną szansę, żeby go zatrzymać.

Przyczepiłem właśnie drugi słoik greckiego ognia do panelu kontrolnego, kiedy usłyszałem dudniące kroki na metalowych schodach – po stopniach schodziło tyle stworzeń, że słyszałem je pomimo huku maszyn. Zły znak.

Poszukałem wzrokiem Beckendorfa.

– Ile jeszcze?

– Za długo. – Postukał w swój zegarek, w którym znajdował się pilot detonatora. – Muszę jeszcze podpiąć odbiornik i uzbroić ładunki. Potrzebujemy co najmniej dziesięciu minut.

Sądząc jednak z odgłosów kroków, mieliśmy może dziesięć sekund.

– Odciągnę ich – powiedziałem. – Spotykamy się w umówionym miejscu.

– Percy...

– Życz mi szczęścia.

Wyglądał, jakby nie chciał się zgodzić. Wcześniej planowaliśmy dostać się do środka niezauważeni. Musieliśmy jednak improwizować.

– Powodzenia – powiedział.

Wyskoczyłem przez drzwi.

Po schodach zbiegało pół tuzina telchinów. Ciąłem Orkanem przez cały tłum szybciej, niż zdążyli krzyknąć. Nie przestawałem się wspinać – minąłem kolejnego telchina, który był tak zaskoczony, że upuścił pudełko na kanapki firmy McDemon’s. Pozostawiłem go przy życiu – po części dlatego, że miał fajne pudełko, ale też po to, żeby mógł uruchomić alarm i ściągnąć swoich kumpli w moją stronę, a nie do maszynowni.

Wypadłem przez drzwi prowadzące na szósty pokład i biegłem dalej. Jestem przekonany, że wykładany dywanem korytarz był niegdyś bardzo elegancki, ale przez trzy lata okupowania go przez potwory tapety, dywan i szerokie drzwi zostały upstrzone śladami pazurów i śluzu do tego stopnia, że wyglądały jak wnętrze gardzieli smoka (i niestety wiem, co mówię).

Podczas mojej pierwszej wizyty na „Księżniczce Andromedzie” mój stary wróg Luke dla zachowania pozorów trzymał na pokładzie grupę oszołomionych turystów, otoczonych Mgłą, tak iż nie zdawali sobie sprawy z tego, że znaleźli się na zapotworzonym statku. Teraz nie dostrzegałem ani śladu turystów. Wolałem nie myśleć, co się z nimi stało, ale jakoś wątpiłem, żeby pozwolono im wrócić do domów z wygranymi w bingo.

Dotarłem do promenady ze sklepami, która zajmowała cały środek statku, i zamarłem. Na środku stała fontanna. A w fontannie przysiadł olbrzymi krab.

Nie mówię tu o „olbrzymim” krabie królewskim z Alaski, którego można kupić za parę dolarów i zjeść. Mówię o krabie olbrzymim, czyli większym od fontanny. Potwór wynurzał się na trzy metry z wody. Skorupę miał w niebieskozielone plamy, a szczypce dłuższe od mojego ciała.

Jeśli kiedykolwiek widzieliście paszczę kraba pełną piany, paskudnie obrośniętą szczeciną i przeżuwającą resztki, to możecie sobie wyobrazić, że ten tutaj nie wyglądał szczególnie pięknie – rozrośnięty do rozmiarów billboardu. Jego czarne jak wielkie onyksy oczy wpatrywały się we mnie, a ja widziałem w nich inteligencję... i nienawiść. Fakt, że byłem synem pana mórz, nie dawał mi żadnych punktów u Pana Kraba.

– FFFFfff – zafuczał krab, a piana pociekła mu z gęby. Odór, jaki się stamtąd uniósł, przypominał śmietnik pełen paluszków rybnych, które przez tydzień smażyły się na słońcu.

Rozległy się syreny alarmowe. Za chwilę miałem mieć więcej towarzystwa, więc musiałem się ruszać.

– Hej, krabiku. – Przesunąłem się ku krawędzi promenady. – Przejdę sobie tylko bokiem, więc...

Potwór zareagował niewiarygodnie prędko. Wyskoczył z fontanny i ruszył prosto na mnie, klekocząc szczypcami. Dałem nura do sklepu z pamiątkami, przedzierając się przez stosy podkoszulków. Szczypce kraba rozbiły szklaną ścianę i zaczęły przeszukiwać pomieszczenie. Wyskoczyłem z powrotem na zewnątrz, dysząc ciężko, ale Pan Krab odwrócił się za mną.

– Tam! – rozległ się jakiś głos na galeryjce nade mną. – Intruz!

Z odciąganiem uwagi niewątpliwie mi się udało, ale nie tu chciałem walczyć. Jeśli przyszpilą mnie w samym środku statku, to zostanie ze mnie krabowa mielonka.

Demoniczny skorupiak skoczył ku mnie. Ciąłem Orkanem, krusząc czubek jego szczypiec. Krab syknął i pluł pianą, ale chyba nic mu się nie stało.

Usiłowałem przypomnieć sobie z dawnych opowieści cokolwiek, co mogłoby mi pomóc w rozprawie z tym potworem. Annabeth opowiadała mi o potwornym krabie – czy to było coś o Heraklesie rozgniatającym go stopą? Taka metoda nie miała szans zadziałać tutaj. Ten krab był nieco większy od moich butów.

W tej samej chwili przyszło mi do głowy coś dziwnego. W ostatnie święta mama i ja zabraliśmy Paula Blofisa do tego starego domku w Montauk, do którego jeździliśmy od lat. Paul zabrał mnie na łowienie krabów, a kiedy wyciągnęliśmy pełną sieć, pokazał mi, że kraby mają szczelinę w pancerzach, dokładnie pośrodku swoich brzydkich brzuchów.

Problem polegał na tym, jak się teraz dostać w okolice brzydkiego brzucha.

Zerknąłem na fontannę, następnie na marmurową posadzkę, śliską już od licznych krabich śladów. Wyciągnąłem rękę, skupiając się na wodzie, i fontanna eksplodowała. Woda rozprysła się na wszystkie strony, wystrzelając na wysokość trzech pięter oraz zalewając balkoniki, windy i witryny sklepów. Krab nie przejął się tym. Kochał wodę. Zaszedł mnie z boku, kłapiąc i sycząc, a ja rzuciłem się prosto na niego, wrzeszcząc: „AAACH!”.

Zanim się zderzyliśmy, potoczyłem się na ziemię w bejsbolowym stylu i wślizgnąłem się po mokrym marmurze dokładnie pod potwora. Było to jak wślizg pod siedmiotonowy transporter opancerzony. Krabowi wystarczyłoby usiąść, żeby mnie zmiażdżyć, ale zanim sobie uświadomił, co się dzieje, wbiłem Orkan w szczelinę w jego pancerzu, puściłem głowicę i wysunąłem się od tyłu.

Potwór zatrząsł się i syknął. Jego oczy się rozpłynęły. Pancerz zrobił się jaskrawoczerwony, kiedy wnętrzności wyparowały. Pusty upadł na ziemię, tworząc potężne wzgórze.

Nie miałem czasu na zachwyty nad moją robotą. Popędziłem ku najbliższym schodom, a wokół mnie potwory i herosi wykrzykiwali rozkazy i szykowali broń. Ja biegłem z pustymi rękami. Orkan, jako magiczny miecz, miał pojawić się w mojej kieszeni prędzej czy później, ale na razie tkwił gdzieś pod wrakiem kraba, a ja nie zdążyłem go odzyskać.

W pomieszczeniu z windami na pokładzie ósmym drogę zastąpiła mi grupa drakain. Od pasa w górę były to kobiety o zielonej, łuskowatej skórze, żółtych oczach i rozdwojonych językach. Od pasa w dół miały podwójne wężowe kadłuby zamiast nóg. W rękach dzierżyły włócznie i obciążone sieci, a ja wiedziałem z doświadczenia, że potrafią się tym wszystkim posługiwać.

– Co to jessst? – zapytała jedna z nich. – Nagroda dla Kronosssa!

Nie byłem w nastroju do „weselnego węża”. Przede mną stał na postumencie model statku, jakaś makieta z oznaczeniem JESTEŚ TUTAJ. Wyrwałem model z podpórki i cisnąłem nim w pierwszą z drakain. Statek uderzył ją w twarz i zatonęła razem z nim. Przeskoczyłem nad nią, chwyciłem włócznię jej przyjaciółki i obróciłem nią w powietrzu. Uderzyła w windę, a ja rzuciłem się ku dziobowi „Księżniczki Andromedy”.

– Łapać go! – wrzasnęła drakaina.

Piekielne ogary zawyły. Wystrzelona nie wiadomo skąd strzała świsnęła mi koło twarzy i wbiła się w wykładaną mahoniem ścianę klatki schodowej.

Nie przejąłem się tym – liczyło się to, że odciągałem potwory od maszynowni, dając Beckendorfowi więcej czasu.

Kiedy gnałem w górę schodów, z wyższego pokładu zaatakował mnie jakiś dzieciak. Wyglądał jak właśnie obudzony z drzemki. Zbroję miał narzuconą byle jak. Dobył miecza z okrzykiem: „Kronos!”, ale było w tym więcej strachu niż gniewu. Nie mógł mieć więcej niż dwanaście lat – w tym właśnie wieku po raz pierwszy przyjechałem na Obóz Herosów.

Ta myśl przygnębiła mnie. Temu chłopakowi wyprano mózg – tak wytrenowano, żeby nienawidził bogów i samego siebie za to, że urodził się w połowie Olimpijczykiem. Kronos wykorzystywał go, a mimo to dzieciak uważał mnie za wroga.

Za nic w świecie nie zamierzałem robić mu krzywdy. Nie potrzebowałem broni. Wskoczyłem w zasięg jego ciosów, chwyciłem go za nadgarstek i uderzyłem nim o ścianę. Miecz z brzękiem wypadł z ręki chłopaka.

Następnie zrobiłem coś, czego nie planowałem. Zapewne było to głupie. Z pewnością narażało naszą misję, ale nie mogłem nic na to poradzić.

– Jeśli chcesz przeżyć – powiedziałem chłopcu – to natychmiast zmykaj z tego statku. Powiedz to pozostałym półbogom. – Po czym popchnąłem go w dół schodów, aż potoczył się na niższe piętro.

Ja natomiast wspinałem się dalej.

Złe wspomnienia: korytarz biegnący wzdłuż jadalni. Annabeth, mój przyrodni brat Tyson i ja zakradliśmy się tędy trzy lata temu podczas pierwszej wizyty na okręcie.

Wypadłem na główny pokład. Po lewej stronie niebo zmieniało barwę z purpurowej na czarną. Między dwiema szklanymi wieżami z kolejnymi balkonikami i restauracjami lśnił basen. Cała górna część statku zdawała się dziwnie opuszczona.

Musiałem tylko przedostać się na drugą stronę. Stamtąd mogłem zejść po schodach na lądowisko dla helikopterów – umówione miejsce awaryjnego spotkania. Przy odrobinie szczęścia Beckendorf będzie tam na mnie czekał. Skoczymy do morza. Moja moc związana z wodą ochroni nas obu i zdetonujemy ładunki z odległości pół kilometra.

Byłem w połowie pokładu, kiedy zmroził mnie ten głos.

– Spóźniłeś się, Percy.

Na galeryjce nade mną stał Luke z uśmiechem na pobliźnionej twarzy. Miał na sobie dżinsy, biały podkoszulek i klapki jak zwykły nastolatek, ale jego oczy zdradzały prawdę. Były szczerozłote.

– Czekaliśmy na ciebie od wielu dni. – Z początku jego głos brzmiał zwyczajnie, jak Luke’a. Ale potem jego twarz się wykrzywiła, a ciałem wstrząsnął dreszcz, jakby napił się czegoś wyjątkowo obrzydliwego. Głos stał się cięższy, starożytny i potężny – był to głos pana tytanów, Kronosa. Usłyszane słowa przebiegły mi po plecach niczym cięcie nożem. – Podejdź, uklęknij przede mną.

– Jasne, już biegnę – wymamrotałem.

Po obu stronach basenu ustawili się olbrzymi lajstrygonowie, jakby czekali na rozkaz. Każdy z nich miał prawie trzy metry wysokości, tatuowane ramiona, skórzaną zbroję i nabijaną ćwiekami maczugę. Herosi-łucznicy pojawili się na dachu nad Lukiem. Z przeciwległej galeryjki zeskoczyły dwa piekielne ogary, warcząc na mnie. Wystarczyło kilka sekund, żebym był otoczony. To była pułapka: nie ma mowy, aby zdołali tak szybko zająć pozycje, gdyby nie wiedzieli, że się pojawię.

Spojrzałem na Luke’a, czując, że gotuję się z gniewu. Nie miałem pojęcia, czy jego świadomość w ogóle jest jeszcze żywa w tym ciele. Może to, jak zmieniał się jego głos... A może to tylko Kronos przyzwyczajał się do nowego kształtu. Powtarzałem sobie, że to nie ma znaczenia. Luke był zły, a jego umysł wypaczony, na długo zanim jego ciało opanował Kronos.

Jakiś głos w mojej głowie podpowiadał: I tak muszę kiedyś stanąć z nim do walki. Czemu nie teraz?

Wedle Wielkiej Przepowiedni, kiedy skończę szesnaście lat, mam podjąć tę jedną decyzję, która uratuje świat albo sprowadzi na niego zagładę. Został zaledwie tydzień od dziś. Czemu nie teraz? Jeśli naprawdę mam tę moc, to co za różnica? Mogłem zakończyć to niebezpieczeństwo już tutaj, zwyciężając Kronosa. Ej, walczyłem już przecież z potworami i bogami.

Luke uśmiechnął się, jakby czytał mi w myślach. Nie, to był Kronos. Muszę o tym pamiętać.

– Podejdź – powiedział. – Jeśli się ośmielisz.

Tłum potworów rozstąpił się. Wchodziłem po stopniach z bijącym mocno sercem. Byłem przekonany, że ktoś wbije mi sztylet w plecy, ale przepuścili mnie. Pomacałem w kieszeni i znalazłem tam mój długopis. Odetkałem go i Orkan wyrósł w miecz.

Broń Kronosa pojawiła się w jego ręce: dwumetrowy sierp, w połowie z niebiańskiego spiżu, w połowie ze stali śmiertelników. Sam widok tego ostrza sprawił, że ugięły się pode mną nogi. Ale zanim zdołałem zmienić zdanie, zaatakowałem.

Czas zwolnił. Dosłownie zwolnił, ponieważ Kronos posiada taką moc. Czułem się tak, jakbym brnął przez syrop. Ramiona ciążyły mi do tego stopnia, że ledwie byłem w stanie unieść miecz. Tytan uśmiechnął się, obracając sierpem w zwykłym tempie i czekając, aż podpełznę ku własnej zgubie.

Usiłowałem walczyć z jego magią. Skupiłem uwagę na otaczającym mnie morzu – źródle mojej mocy. Przez ostatnie lata nauczyłem się nieźle nią kierować, ale tym razem najwyraźniej nic się nie działo.

Zrobiłem kolejny krok do przodu. Giganci wiwatowali. Drakainy syczały, chichocząc.

Hej, oceanie, błagałem w myślach. Zrób coś.

Nagle poczułem piekący ból w żołądku. Cały statek się zachwiał, co zwaliło potwory z nóg. Dwieście hektolitrów słonej wody uniosło się z basenu, zalewając mnie, Kronosa i wszystkich, którzy znajdowali się na pokładzie. Woda dodała mi sił, łamiąc zaklęcie czasu, rzuciłem się więc do przodu.

Uderzyłem w ciało Kronosa, ale wciąż byłem zbyt powolny. Popełniłem też błąd, spoglądając mu w twarz – w twarz Luke’a – chłopaka, który niegdyś był moim przyjacielem. Mimo że go nienawidziłem, nie potrafiłem go zabić.

Pan tytanów nie miał podobnych oporów. Uderzył w dół sierpem. Odskoczyłem i straszliwe ostrze chybiło o kilka centymetrów, rozdzierając poszycie pokładu dokładnie między moimi stopami.

Kopnąłem go w klatkę piersiową. Zatoczył się do tyłu, ale był cięższy, niż powinien być Luke. Czułem się tak, jakbym kopał lodówkę.

Kronos ponownie zamachnął się sierpem. Odbiłem uderzenie Orkanem, ale cios był tak potężny, że moje ostrze mogło go jedynie zablokować. Krawędź sierpa przecięła mój rękaw i zadrasnęła rękę. To nie powinna być poważna rana, ale cały bok ciała eksplodował bólem. Przypomniałem sobie, co morski demon powiedział kiedyś o sierpie Kronosa: „Ostrożnie, głupcze. Wystarczy, że tego dotkniesz, a ostrze oddzieli twoją duszę od ciała”. Zrozumiałem teraz, co miał na myśli. Nie tylko traciłem krew. Czułem, że uchodzą ze mnie siła, wola, tożsamość.

Zatoczyłem się, przełożyłem miecz do lewej ręki i rozpaczliwie zaatakowałem. Moje ostrze miało go przebić, ale odbiło się od brzucha, jakbym uderzał w twardy marmur. Nie powinien tego przeżyć.

Kronos roześmiał się.

– Marnie ci idzie, Percy Jacksonie. Luke mówił mi, że nigdy nie dorównywałeś mu w szermierce.

Zrobiło mi się ciemno przed oczami. Wiedziałem, że nie mam dużo czasu.

– Luke miał przewrócone we łbie – powiedziałem – ale przynajmniej był to jego własny łeb.

– Szkoda byłoby zabijać cię teraz – zadumał się Kronos – zanim zrealizuję swój plan. Będę się rozkoszował przerażeniem w twoich oczach, kiedy uświadomisz sobie, w jaki sposób zniszczę Olimp.

– Nigdy nie dostaniesz się tym statkiem na Manhattan. – Ramię mi cierpło, a czarne plamy latały przed oczami.

– A niby dlaczego? – Złote oczy Kronosa rozbłysły. Jego twarz – twarz Luke’a – sprawiała wrażenie maski, nienaturalnej, oświetlonej od wnętrza jakąś straszliwą mocą. – Czyżbyś liczył na swojego przyjaciela i jego materiały wybuchowe? – Spojrzał w dół, ku basenowi, i zawołał: – Nakamura!

Z tłumu wystąpił nastoletni chłopak w pełnej greckiej zbroi. Jego lewe oko zakrywała czarna przepaska. Oczywiście znałem go: był to Ethan Nakamura, syn Nemezis. Zeszłego lata uratowałem mu życie w Labiryncie, ale ten szczeniak w podzięce pomógł Kronosowi powrócić do życia.

– Odnieśliśmy sukces, panie – zawołał Ethan. – Znaleźliśmy go tam, gdzie nam powiedziano.

Klasnął w dłonie i do przodu wystąpiło dwóch gigantów, wlekąc między sobą Charlesa Beckendorfa. Serce mi zamarło. Beckendorf miał zapuchnięte oko, poharataną całą twarz i pocięte ramiona. Stracił zbroję, a podkoszulek miał w strzępach.

– Nie! – krzyknąłem.

Charles napotkał mój wzrok. Zerknął na swoją rękę, jakby usiłował mi coś powiedzieć. Jego zegarek. Nie zabrali go jeszcze, a w nim był detonator. Czy to możliwe, że ładunki są już uzbrojone? Potwory z pewnością już je rozebrały.

– Znaleźliśmy go na śródokręciu – oznajmił jeden z gigantów – kiedy próbował przemknąć się do maszynowni. Możemy go już zjeść?

– Wkrótce. – Kronos spojrzał spode łba na Ethana. – Jesteś pewny, że nie umieścił ładunków?

– Szedł do maszynowni, panie.

– Skąd to wiesz?

– No... – Ethan przestąpił niepewnie z nogi na nogę. – Szedł w tamtym kierunku. No i powiedział nam. Jego torba jest pełna ładunków wybuchowych.

Powoli zaczęło do mnie docierać. Beckendorf ich oszukał. Kiedy zdał sobie sprawę, że zostanie schwytany, zawrócił, aby wyglądało na to, że zmierzał w innym kierunku. Przekonał ich, że nie dotarł jeszcze do maszynowni. Być może grecki ogień jest nadal uzbrojony! Ale nic nam to nie pomoże, jeśli nie zdołamy uciec ze statku i zdetonować ładunków.

Kronos się zawahał.

Uwierz, modliłem się. Ból w ramieniu stawał się tak nieznośny, że ledwie trzymałem się na nogach.

– Otwórz jego torbę! – rozkazał pan tytanów.

Jeden z gigantów zerwał worek z ładunkami z ramion Beckendorfa. Zajrzał do środka, jęknął i odwrócił worek. Przerażone potwory cofnęły się. Gdyby torba istotnie była pełna słoików z greckim ogniem, wszyscy wylecielibyśmy w powietrze. Ale ze środka wypadło dwanaście puszek z brzoskwiniami.

Słyszałem dyszenie Kronosa usiłującego powściągnąć gniew.

– Czy ty być może – odezwał się – złapałeś tego herosa w pobliżu kambuza?

Ethan pobladł.

– Yyy...

– A czy aby wysłałeś kogoś, żeby SPRAWDZIĆ W MASZYNOWNI?

Nakamura cofnął się, przerażony, po czym obrócił na pięcie i popędził przed siebie.

Zakląłem pod nosem. Teraz dzieliło nas zaledwie kilka minut od rozbrojenia ładunków. Złapałem znów wzrok Beckendorfa, zadając milczące pytanie, w nadziei że zrozumie: Ile czasu?

Złączył kciuk i palce, tworząc okrąg. Zero. Detonator nie miał opóźnienia. Jeśli uda mu się nacisnąć guzik, statek natychmiast wyleci w powietrze. Nie zdołamy się oddalić, zanim to zrobimy. Potwory albo najpierw nas zabiją, albo rozbroją ładunki, albo jedno i drugie.

Kronos zwrócił się do mnie, uśmiechając się krzywo.

– Wybacz brak kompetencji moich pomocników, Percy Jacksonie. Ale to nieistotne. Teraz mamy ciebie. Wiedzieliśmy o twoim przybyciu od wielu tygodni.

Wyciągnął rękę i potrząsnął niewielką srebrną bransoletką z miniaturowym sierpem – znakiem pana tytanów.

Zraniona ręka odbierała mi zdolność myślenia, ale wymamrotałem: – Urządzenie do komunikacji... Szpieg w obozie.

Kronos zarechotał.

– Nie możesz liczyć na kumpli. Zawsze cię zawiodą. Luke przekonał się o tym w wyjątkowo paskudny sposób. A teraz odłóż miecz i poddaj mi się albo twój przyjaciel umrze.

Przełknąłem ślinę. Jeden z gigantów zaciskał ramię na szyi Beckendorfa. Nie miałem sił, żeby go ratować, a nawet gdybym spróbował, zabiliby go, zanim bym do niego doskoczył. Zabiliby nas obu.

Charles wyszeptał jedno słowo: Już.

Pokręciłem głową. Nie mogłem po prostu go tam zostawić.

Drugi z gigantów wciąż grzebał wśród puszek z brzoskwiniami, co oznaczało, że lewa ręka Beckendorfa była wolna. Uniósł ją powoli – ku zegarkowi na prawym nadgarstku.

Chciałem wrzeszczeć: NIE!

W tej samej chwili znad basenu dobiegł syk jednej z drakain:

– Co to? Co on tam majssstruje przy nadgarssstku?

Beckendorf zacisnął powieki i dotknął zegarka.

Nie miałem wyboru. Rzuciłem mieczem w Kronosa niczym oszczepem. Odbił się od jego piersi, nie robiąc mu krzywdy, ale przynajmniej go zaskoczył. Przedarłem się przez tłum potworów i skoczyłem przez burtę statku w dół, do znajdującej się trzydzieści metrów niżej powierzchni wody.

Usłyszałem grzmot głęboko we wnętrznościach „Księżniczki Andromedy”. Potwory wrzeszczały na mnie z góry. Obok ucha przemknęła mi włócznia. Strzała wbiła mi się w udo, ale nie miałem nawet czasu, żeby zarejestrować ból. Wpadłem do morza i kazałem prądom nieść mnie daleko, jak najdalej... sto metrów, dwieście metrów.

Nawet z takiej odległości poczułem, że eksplozja wstrząsa światem. W tyle głowy poczułem falę gorąca. „Księżniczka Andromeda” wybuchła z obu stron: potężna kula zielonego płomienia wznoszącego się ku ciemnemu niebu, pożerająca wszystko.

Beckendorf, pomyślałem.

Potem straciłem przytomność i opadłem niczym kotwica na dno morza.

ROZDZIAŁ II

POZNAJĘ GRUBE RYBY Z RODZINY

Sny herosów są dosłownie koszmarne.

Chodzi o to, że to nigdy nie są po prostu sny. To muszą być wizje, omeny i cały ten mistyczny bełkot, od którego boli mnie głowa.

Śniło mi się, że jestem w mrocznym pałacu na szczycie góry. Niestety, rozpoznałem to miejsce: pałac tytanów na szczycie góry Othrys, znanej również jako Tamalpais w Kalifornii. Główny budynek był otwarty na nocne niebo, otoczony czarnymi greckimi kolumnami i posągami tytanów. Pochodnie odbijały się w posadzce z czarnego marmuru. W środku pomieszczenia odziany w zbroję olbrzym uginał się pod ciężarem wirującej lejowatej chmury – to Atlas podtrzymywał niebo.

Dwaj inni olbrzymi stali w pobliżu przy spiżowym koksowniku, przyglądając się obrazom pojawiającym się w ogniu.

– Niezły wybuch – powiedział jeden z nich. Miał na sobie czarną zbroję nabijaną srebrnymi ćwiekami, tak że wyglądała jak rozgwieżdżone niebo. Jego twarz zakrywał wojenny hełm ozdobiony po obu stronach zwiniętymi baranimi rogami.

– To nieistotne – odparł drugi. Ten był ubrany w złotą szatę i miał złote oczy, podobnie jak Kronos. Całe jego ciało świeciło. Przypominał mi Apollina, boga Słońca, tyle że światło tytana było bardziej jaskrawe, a wyraz jego twarzy – okrutny. – Bogowie odpowiedzieli na wyzwanie. Wkrótce zostaną zniszczeni.

Obrazy w ogniu były pomieszane: burze, walące się budynki, śmiertelnicy krzyczący ze strachu.

– Pójdę na wschód, żeby zebrać nasze siły – powiedział złoty tytan. – Ty, Kriosie, zostań tutaj i strzeż góry Othrys.

Koleś z baranimi rogami mruknął.

– Zawsze dostaję głupie zadania. Pan Południa. Pan Gwiazdozbiorów. A teraz mam pilnować Atlasa, podczas gdy ty będziesz się bawił.

Spod wiru chmur rozległ się udręczony ryk Atlasa:

– Wypuśćcie mnie, przeklęci! Jestem waszym największym wojownikiem. Zabierzcie ten ciężar, żebym mógł walczyć!

– Cisza! – ryknął złoty tytan. – Miałeś swoją szansę, Atlasie. Poniosłeś klęskę. Kronos chce, żebyś był tu, gdzie jesteś. A ty, Kriosie, pilnuj swoich zadań.

– A jeśli będziesz potrzebował więcej wojowników? – zapytał Krios. – Nasz zdradziecki bratanek w smokingu nie na wiele się przyda w walce.

Złoty tytan zaśmiał się.

– Nie przejmuj się nim. Poza tym bogowie z trudem poradzą sobie z naszym pierwszym małym wyzwaniem. A nie mają pojęcia, co jeszcze trzymamy w zanadrzu. Pomnij moje słowa, za kilka dni Olimp legnie w gruzach, a my spotkamy się tu ponownie, żeby świętować świt Szóstej Ery!

Złoty tytan wybuchnął ogniem i znikł.

– No pewnie – burknął Krios. – On sobie wybucha ogniem. A ja muszę nosić te głupie baranie rogi.

Sceneria się zmieniła. Teraz byłem na zewnątrz budynku, ukryty w cieniu kolumny. Obok mnie stał chłopak, podsłuchując tytanów. Miał ciemne, gładkie włosy, bladą karnację i ciemne ubranie – był to mój kumpel Nico di Angelo, syn Hadesa.

Spojrzał prosto na mnie posępnym wzrokiem.

– Widzisz, Percy? – szepnął. – Masz mało czasu. Naprawdę uważasz, że da się ich pokonać bez mojego planu?

Jego słowa spłynęły na mnie niczym lodowata woda z dna oceanu i czerń spowiła sen.

– Percy? – odezwał się głęboki głos.

Czułem się tak, jakby moja głowa tkwiła w kuchence mikrofalowej owinięta w aluminiową folię. Otwarłem oczy i zobaczyłem nad sobą wielką, mroczną postać.

– Beckendorf? – zapytałem z nadzieją.

– Nie, braciszku.

Ponownie skupiłem wzrok. Przed sobą miałem cyklopa – nieforemną twarz, brązowe włosy w nieładzie i jedno wielkie brązowe oko pełne niepokoju.

– Tyson?

Mój brat wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Aha! Mózg już pracuje!

Nie byłem tego taki pewien. Miałem wrażenie, że moje ciało jest pozbawione ciężaru i zimne. Głos brzmiał nienaturalnie. Słyszałem Tysona, ale było to raczej tak, jakbym słyszał wibracje wewnątrz czaszki, a nie zwykłe dźwięki.

Usiadłem i zobaczyłem odpływające koronkowe prześcieradło. Siedziałem na łóżku utkanym z jedwabistych wodorostów, w pokoju wykładanym masą perłową. Pod sufitem unosiły się błyszczące perły wielkości piłek do koszykówki. Znajdowałem się pod wodą.

W sumie jako syn Posejdona nie miałem z tym problemów. Mogę oddychać pod wodą, a moje ciuchy nie robią się mokre, jeśli tego nie chcę. Jednak rekin młot, który wpłynął do pokoju przez jedno okno, przyjrzał mi się, a następnie wypłynął spokojnie przez drugą stronę, stanowił pewne zaskoczenie.

– Gdzie...

– W pałacu taty – odparł Tyson.

W innych okolicznościach byłbym podekscytowany. Nigdy nie byłem w królestwie Posejdona, a marzyłem o tym od lat. Ale bolała mnie głowa. Koszulkę miałem wciąż ubrudzoną spalenizną po wybuchu. Rany na ręce i nodze wyleczyły się – do tego wystarczy mi odpowiednio długa chwila w oceanie – ale wciąż czułem się, jakbym został rozdeptany przez lajstrygońską drużynę piłki nożnej w butach z kolcami.

– Jak długo...

– Znaleźliśmy cię zeszłej nocy – odpowiedział. – Opadałeś na dno.

– A co z „Księżniczką Andromedą”?

– Zatonęła – potwierdził Tyson.

– Na pokładzie był Beckendorf. Znaleźliście...

Tyson spochmurniał.

– Ani śladu po nim. Przykro mi, braciszku.

Wpatrywałem się przez okno w ciemnoniebieską wodę. Beckendorf wybierał się jesienią na studia. Miał dziewczynę, mnóstwo przyjaciół i całe życie przed sobą. Nie mógł po prostu zginąć. Może udało mu się wyskoczyć ze statku tak jak mnie. Może wyskoczył za burtę... i co? Nie mógł tak jak ja przeżyć upadku do wody z trzydziestu metrów. Nie zdołał oddalić się wystarczająco od wybuchu.

W głębi serca wiedziałem, że on nie żyje. Poświęcił się, żeby zatopić „Księżniczkę Andromedę”, a ja zostawiłem go na pastwę losu.

Przypomniał mi się sen: tytani rozmawiający o wybuchu, jakby nie miał on znaczenia, Nico di Angelo ostrzegający mnie, że nie zdołamy pokonać Kronosa, nie stosując jego planu – niebezpiecznego pomysłu, o którym od ponad roku wolałem nie myśleć.

Pokojem wstrząsnął daleki wybuch. Na zewnątrz eksplodowało zielone światło, aż w całym morzu zrobiło się jasno jak w południe.

– Co to było? – zapytałem.

Tyson wyglądał na zaniepokojonego.

– Tato ci wyjaśni. Chodź, on wybucha potwory.

Pałac mógłby być najwspanialszym miejscem, jakie widziałem w życiu, gdyby nie to, że właśnie był niszczony. Popłynęliśmy do końca długiego korytarza i wystrzeliliśmy wysoko na gejzerze. Kiedy wznieśliśmy się nad dachy, wstrzymałem oddech – o ile da się to zrobić pod wodą.

Pałac był tak wielki jak miasto na górze Olimp, miał przestronne dziedzińce, ogrody i pawilony wsparte na kolumnach. Ogrody były zdobione koralowcami i błyszczącymi morskimi roślinami. Dwadzieścia lub trzydzieści budynków wzniesiono z muszli – białych, ale mieniących się barwami tęczy. Ryby i ośmiornice wpadały i wypadały przez okna. Ścieżki były wytyczone perłami lśniącymi jak lampki choinkowe.

Na głównym placu tłoczyli się wojownicy – syrenowie o rybich ogonach od pasa w dół i ciałach od pasa w górę ludzkich, ale z niebieską skórą, jakiej nigdy nie widziałem. Niektórzy opatrywali rannych. Inni ostrzyli włócznie i miecze. Jeden minął nas, płynąc pospiesznie. Jego oczy lśniły jaskrawą zielenią jak to coś, z czego robi się świecące pałeczki, a zęby miał ostre jak rekin. Tacy goście nie występują w Małej Syrence.

Za placem wznosiły się potężne fortyfikacje: wieże, mury i machiny obronne – ale większość z nich była roztrzaskana. Pozostałe świeciły dziwacznym zielonym światłem, dobrze mi już znanym: greckim ogniem, który płonie również pod wodą.

Poza tym wszystkim dno morskie ciągnęło się w mrok. Widziałem toczoną tam bitwę: rozbłyski energii, wybuchy, poświatę ścierających się armii. Dla zwykłego człowieka byłoby tu za ciemno, żeby cokolwiek widzieć. Co tam, zwykły człowiek zostałby zmiażdżony ciśnieniem i zmrożony zimnem. Nawet moje wyczulone na podczerwień oczy nie widziały wiele z tego, co się tam działo.

Na skraju zabudowań pałacowych wybuchła świątynia o dachu z czerwonego koralu, a ogień i gruz popłynęły powoli ku najdalszym ogrodom. Z ciemności nad nami wynurzył się ogromny kształt: mątwa większa od wszystkich wieżowców. Była otoczona połyskującą chmurą pyłu – a w każdym razie wydawało mi się, że to pył, dopóki nie uświadomiłem sobie, że była to ławica syrenów usiłujących atakować potwora. Mątwa zniżała się nad pałac, wymachując mackami i kładąc za jednym zamachem całą kolumnę wojowników. W tej samej chwili z dachu jednego z najwyższych budynków wystrzelił łuk błękitnego światła. Uderzył w ogromną mątwę i potwór rozpłynął się niczym farba w wodzie.

– Tato – oznajmił Tyson, wskazując na miejsce, skąd wystrzeliło światło.

– On to zrobił? – Poczułem nagły przypływ nadziei. Tato ma niewiarygodną moc. Jest bogiem morza. Poradzi sobie z takim atakiem, prawda? Może nawet pozwoli mi pomóc.

– Walczyłeś już? – spytałem, spoglądając na niego z respektem. – Mam na myśli walenie głową z twoją niezwykłą cyklopią siłą i tym podobne?

Tyson wydął usta i wiedziałem od razu, że zadałem niewłaściwe pytanie.

– Ja tylko... naprawiałem broń – wymamrotał. – Chodź. Musimy znaleźć tatę.

Wiem, że to może zabrzmieć dziwnie dla ludzi, którzy mają, no, zwyczajnych rodziców, ale widziałem mojego tatę tylko cztery czy pięć razy w życiu, a spotkanie nigdy nie trwało dłużej niż kilka minut. Greccy bogowie raczej nie przychodzą na mecze koszykówki swoich pociech. Mimo to wydawało mi się, że rozpoznam Posejdona, kiedy go zobaczę.

Myliłem się.

Dach świątyni był wielkim otwartym pokładem, na którym urządzono centrum dowodzenia. Mozaika na podłodze ukazywała dokładną mapę terenów pałacowych i otaczającego je oceanu, ale była ona ruchoma. Kolorowe kamyki przedstawiające poszczególne armie i potwory morskie poruszały się, w miarę jak siły zmieniały pozycje. Zburzone w rzeczywistości budynki upadały również na obrazku.

Wokół mozaiki, obserwując z posępnymi minami bitwę, stała dziwaczna grupa wojowników, z których żaden nie wyglądał jak mój tato. Szukałem potężnie zbudowanego mężczyzny z piękną opalenizną i czarną brodą, ubranego w bermudy i hawajską koszulę.

Nikogo takiego nie zobaczyłem. Jeden z facetów był syrenem z dwoma rybimi ogonami zamiast jednego. Miał zieloną skórę i zbroję wysadzaną perłami. Czarne włosy nosił związane w koński ogon i wyglądał młodo – aczkolwiek to bywa mylące w przypadku nieludzi. Taki ktoś równie dobrze może mieć tysiąc lat, jak i trzy tysiące. Tuż obok niego stał starzec o krzaczastej białej brodzie i siwych włosach. Zbroja zdawała się przygniatać go do ziemi. Miał zielone oczy i pogodne zmarszczki wokół nich, ale teraz się nie uśmiechał. Wpatrywał się w mapę, wsparty na długiej metalowej lasce. Po jego prawej stronie stała piękna kobieta w zielonej zbroi, z długimi czarnymi włosami i dziwacznymi różkami przypominającymi szczypce kraba. No i jeszcze był tam delfin – po prostu delfin, który jednak również przyglądał się uważnie mapie.

– Delfisie – odezwał się starzec. – Wyślij Palajmona i jego legion rekinów na zachodni front. Musimy zneutralizować te lewiatany.

Delfin odpowiedział coś świergotliwie, ale zrozumiałem to w myślach: Tak, panie! I odpłynął szybko.

Spojrzałem z konsternacją na Tysona, a następnie przeniosłem z powrotem wzrok na starca.

Nie wydawało mi się to możliwe, ale...

– Tato? – spytałem.

Starzec spojrzał na mnie. Rozpoznałem błysk w oczach, ale jego twarz... Wyglądał, jakby przybyło mu czterdzieści lat.

– Cześć, Percy.

– Co... Co ci się stało?

Brat trącił mnie w ramię. Kręcił głową tak mocno, że omal mu nie odpadła, ale Posejdon nie wyglądał na urażonego.

– W porządku, Tysonie – odpowiedział. – Wybacz mój wygląd, Percy. Wojna mnie nie oszczędza.

– Przecież jesteś nieśmiertelny – powiedziałem cicho. – Możesz wyglądać... jak tylko chcesz.

– Mój wygląd odbija stan mojego królestwa – odparł. – A teraz jest on dość opłakany. Percy, powinienem cię przedstawić... Obawiam się, że właśnie się minąłeś z moim porucznikiem, Delfisem, bogiem delfinów. A to jest moja... żona, Amfitryta. Kochanie...

Dama w zielonej zbroi rzuciła mi chłodne spojrzenie, po czym założyła ręce, mówiąc:

– Wybacz mi, mój panie. Muszę wracać do walki.

I odpłynęła.

Czułem się niezręcznie, choć chyba nie miałem do niej żalu. Nigdy o tym specjalnie nie myślałem, ale przecież tato miał nieśmiertelną żonę. Wszystkie jego romanse ze śmiertelniczkami, włącznie z moją mamą... Cóż, Amfitrycie zapewne nieszczególnie się to podobało.

Posejdon odchrząknął.

– No cóż... A to jest mój syn, Tryton. Znaczy się, mój kolejny syn.

– Twój syn i dziedzic – poprawił go zielony koleś. Jego podwójny rybi ogon kołysał się tam i z powrotem. Uśmiechnął się do mnie, ale w jego oczach nie było przyjaźni. – Cześć, Perseuszu Jacksonie. Przybyłeś w końcu, żeby pomóc?

Traktował mnie jak spóźnialskiego albo lenia. Jeśli pod wodą można się zarumienić, to pewnie mi się udało.

– Powiedz, co mam robić – powiedziałem.

Tryton uśmiechnął się, jakby to była milusia sugestia – jakbym był zabawnym psiakiem, który szczeknął na niego albo coś w tym rodzaju. Odwrócił się do Posejdona.

– Zajrzę na front, ojcze. Nie martw się. Ja nie zawiodę.

Skinął uprzejmie głową Tysonowi. Dlaczego ja nie zasłużyłem nawet na taki przejaw szacunku? Następnie pomknął przez wodę.

Posejdon westchnął. Uniósł laskę, która zmieniła się w jego zwyczajną broń: olbrzymi trójząb. Jego groty lśniły błękitnym światłem, a woda wokół nich wrzała energią.

– Przepraszam za to wszystko – powiedział do mnie.

Wielki wąż morski pojawił się nad nami, wijąc się w dół ku dachowi. Był jaskrawopomarańczowy i miał uzębioną paszczę zdolną połknąć budynek szkolny.

Ledwie zerkając w górę, Posejdon wycelował w niego trójząb i poraził bestię błękitną energią. Buuum! Potwór rozpadł się na milion złotych rybek, które szybko odpłynęły, przerażone.

– Moja rodzina się niepokoi – ciągnął mój tata, jak gdyby nigdy nic. – Wojna z Okeanosem nie idzie zbyt dobrze.

Wskazał na krawędź mozaiki. Czubkiem trójzębu dotknął obrazu syrena większego od pozostałych, noszącego na głowie bycze rogi. Przedstawiony był na rydwanie ciągniętym przez raki, a zamiast miecza miał w ręce żywego węża.

– Okeanos – powiedziałem, usiłując sobie przypomnieć. – Morski tytan?

Posejdon przytaknął.

– W pierwszej wojnie bogów z tytanami zachował neutralność. Ale Kronos przeciągnął go na swoją stronę. To... Cóż, to nie jest dobry znak. Okeanos nie angażuje się, dopóki nie jest przekonany, że wybiera stronę zwyciężającą.

– Wygląda głupio – powiedziałem, starając się nie dawać po sobie poznać przygnębienia. – To znaczy, kto walczy za pomocą węża?

– Tatuś zawiąże go na supełek – oznajmił Tyson z pewnością w głosie.

Posejdon uśmiechnął się, ale wyglądał na zmęczonego.

– Cieszy mnie twoja wiara. Toczymy tę wojnę już niemal od roku. Moja moc słabnie. A on wciąż znajduje nowe oddziały, żeby rzucić je przeciwko mnie... Morskie potwory tak stare, że zdążyłem o nich zapomnieć.

Z oddali dobiegł nas wybuch. Około pół kilometra stąd rafa koralowa rozpadła się pod ciężarem dwóch olbrzymich stworzeń. Z trudem dostrzegałem ich kształty. Jedno było homarem. Drugie ogromną istotą człekokształtną, podobną do cyklopa, tyle że otoczoną mgławicą macek. Z początku myślałem, że ma na sobie stado wielkich ośmiornic. A potem uświadomiłem sobie, że są to ręce tego stwora – sto machających, walczących ramion.

– Briareus! – zawołałem.

Ucieszyłem się na jego widok, ale on wyglądał, jakby walczył o życie. Był ostatnim ze swojego rodzaju – sturękim, kuzynem cyklopów. Uwolniliśmy go z więzienia Kronosa zeszłego lata i wiedziałem, że zamierzał ruszyć na pomoc Posejdonowi, ale od tego czasu nie miałem od niego wieści.

– Walczy dobrze – powiedział Posejdon. – Szkoda, że nie mam całej armii takich jak on, ale on jest jedyny.

Patrzyłem, jak Sturęki ryknął wściekle i uniósł homara, który zamachnął się i kłapnął szczypcami. Zrzucił go z rafy koralowej, gdzie znikł w mroku. Briareus popłynął za nią, wymachując setką rąk przypominających łopatki silnika motorówki.

– Chyba nie mamy dużo czasu, Percy – powiedział mój tato. – Opowiedz mi o swojej misji. Widziałeś Kronosa?

Opowiedziałem mu o wszystkim, choć głos mi się załamał, kiedy wspomniałem o Beckendorfie. Spojrzałem na dziedziniec pod nami i dostrzegłem setki rannych syrenów leżących na zaimprowizowanych kojach. Widziałem rzędy koralowych kopców, które musiały być szybko wykonanymi grobami. Uświadomiłem sobie, że Beckendorf nie poległ jako pierwszy. Był jednym z wielu setek, może tysięcy. Nigdy nie czułem takiego gniewu i bezsilności.

Posejdon pogładził się po brodzie.

– Beckendorf wybrał heroiczną śmierć, Percy. Nie powinieneś się o to obwiniać. Armia Kronosa będzie w nieładzie. Wielu zostało zniszczonych.

– Ale nie zabiliśmy go, prawda?

Mówiąc to, wiedziałem, że taka nadzieja jest naiwna. Mogliśmy zniszczyć jego statek i rozwiać jego potwory, ale pana tytanów nie da się zgładzić tak łatwo.

– Nie – potwierdził Posejdon. – Ale zyskaliśmy nieco czasu.

– Na tym statku byli herosi – powiedziałem, myśląc o tym dzieciaku, którego spotkałem na schodach. Jakoś udało mi się skupić na potworach i Kronosie. Przekonałem samego siebie, że zniszczenie tego statku było w porządku, ponieważ oni byli źli, płynęli, aby zaatakować moje miasto, a poza tym nie dało się ich zabić na dobre. Potwory po prostu rozpływają się i w końcu odtwarzają się na nowo. Ale herosi...

Tata położył mi rękę na ramieniu.

– Percy, na pokładzie było zaledwie kilku półboskich wojowników, a wszyscy oni wybrali walkę po stronie Kronosa. Może niektórzy posłuchali twojego ostrzeżenia i uciekli. A jeśli nie... To oni wybrali tę ścieżkę.

– Ich mózgi zostały wyprane! – krzyknąłem. – A teraz oni zginęli, a Kronos żyje nadal. To ma sprawić, że poczuję się lepiej?

Wbiłem wściekły wzrok w mozaikę – maleńkie kamyczki wybuchów niszczące kamyczki potworów. Bitwa wydawała się taka łatwa na obrazku.

Tyson objął mnie ramieniem. Gdyby ktokolwiek inny to zrobił, odepchnąłbym go od siebie, ale Tyson był zbyt duży i zbyt uparty. Ściskał mnie, czy tego chciałem, czy nie.

– To nie twoja wina, bracie. Kronos nie daje się łatwo wybuchnąć. Następnym razem użyjemy większego ładunku.

– Percy – powiedział mój ojciec. – Ofiara Beckendorfa nie poszła na marne. Rozbiliście armię najeźdźczą. Nowy Jork jeszcze przez chwilę będzie bezpieczny, co pozwoli innym Olimpijczykom zająć się poważniejszym zagrożeniem.

– Poważniejszym zagrożeniem? – Pomyślałem o tym, co powiedział złoty tytan w moim śnie: „Bogowie odpowiedzieli na wyzwanie. Wkrótce zostaną zniszczeni”.

Przez twarz mojego ojca przemknął cień.

– Wystarczy ci zmartwień na jeden dzień. Zapytaj Chejrona, kiedy już wrócisz do obozu.

– Wrócę do obozu? Przecież ty masz tu kłopoty. Chcę pomóc!

– Nie możesz, Percy. Twoje zadanie prowadzi cię gdzie indziej.

Nie wierzyłem, że słyszę te słowa. Spojrzałem na Tysona w poszukiwaniu wsparcia.

Mój brat zagryzł wargę.

– Tato... Percy umie posługiwać się mieczem. Jest dobry.

– Wiem – odparł łagodnie Posejdon.

– Tato, mogę pomóc – powiedziałem. – Wiem, że mogę. Nie wytrzymasz tu dłużej.

W niebo spoza linii nieprzyjaciela wystrzeliła kula ognia. Myślałem, że Posejdon odbije ją lub coś w tym rodzaju, ale ona wylądowała po drugiej stronie dziedzińca i eksplodowała, odrzucając bezwładnych syrenów. Mój ojciec skrzywił się, jakby ktoś go dźgnął.

– Wracaj do obozu – powtórzył. – I powiedz Chejronowi, że już czas.

– Na co?

– Musisz poznać przepowiednię. Całą przepowiednię.

Nie musiałem pytać, o jakiej przepowiedni mówi. Słyszałem o „Wielkiej Przepowiedni” od lat, ale nikt nigdy nie powiedział mi wszystkiego. Wiedziałem tylko, że mam podjąć decyzję, która zaważy na losach świata, ale nie ma się czym przejmować.

– A co jeśli to jest ta decyzja? – zapytałem. – Pozostać tu i walczyć albo odejść? Co jeśli cię opuszczę, a ty...

Nie byłem w stanie powiedzieć: umrzesz. Bogowie zasadniczo nie umierają, ale ja już coś takiego widziałem. Nawet jeśli nie umierają, to mogą zmarnieć prawie w nicość, zostać wygnani lub uwięzieni w głębiach Tartaru niczym Kronos.

– Musisz iść, Percy – powtórzył Posejdon. – Nie wiem, jaka będzie twoja ostateczna decyzja, ale twoja walka wiąże się z ziemią. Poza tym musisz ostrzec przyjaciół na obozie. Kronos znał wasze plany. Macie szpiega. My tu wytrzymamy. Nie mamy wyboru.

Tyson chwycił mnie za rękę desperackim gestem.

– Będę za tobą tęsknił, braciszku!

Patrząc na nas, nasz ojciec jakby się postarzał o kolejne dziesięć lat.

– Tyson, synu, ty też masz robotę do wykonania. Potrzebuję cię w zbrojowni.

Cyklop lekko wydął usta.

– Idę już, idę – pociągnął nosem. Uścisnął mnie tak mocno, że omal nie połamał mi żeber. – Uważaj na siebie, Percy! Nie pozwól potworom zabić cię na śmierć!

Starałem się kiwnąć głową z przekonaniem, ale to było za dużo dla wielkoluda. Zaszlochał i odpłynął w stronę zbrojowni, gdzie jego kuzyni naprawiali włócznie i miecze.

– Powinieneś pozwolić mu walczyć – powiedziałem do ojca. – On nienawidzi być uwiązanym w zbrojowni. Nie widzisz tego?

Posejdon pokręcił głową.

– Wystarczy, że muszę ciebie wystawiać na niebezpieczeństwo. Tyson jest zbyt młody. Muszę go chronić.

– Powinieneś mu zaufać – powiedziałem – a nie chronić go.

Oczy boga rozbłysły gniewem. Myślałem, że pozwoliłem sobie na zbyt dużo, ale on popatrzył na mozaikę i opuścił ramiona. Na obrazku syreni facet w rydwanie zaprzężonym w raki zbliżał się do pałacu.

– Okeanos się zbliża – powiedział mój ojciec. – Muszę stanąć z nim do walki.

Nigdy wcześniej nie bałem się o boga, ale nie wiedziałem, jak niby mój ojciec miałby stawić czoło temu tytanowi i wygrać.

– Dam sobie radę – obiecał Posejdon. – Nie oddam mojego królestwa. Powiedz mi tylko, Percy, czy masz jeszcze ten prezent urodzinowy, który dałem ci zeszłego lata?

Przytaknąłem i wyjąłem obozowy naszyjnik. Były na nim zawieszone paciorki za każde lato, które spędziłem na Obozie Herosów, ale od zeszłego roku na rzemyku wisiał również dolar piaskowy. Ojciec dał mi tego jeżowca na piętnaste urodziny. Mówił, że będę wiedział, kiedy go „wydać”, ale dotychczas nie miałem pojęcia, co przez to rozumiał. Wiedziałem tylko, że nie pasował do automatów z napojami w szkolnej stołówce.

– Czas nadchodzi – zapowiedział. – Przy odrobinie szczęścia zobaczymy się w twoje urodziny w przyszłym tygodniu i wtedy odpowiednio je uczcimy.

Uśmiechnął się i przez moment dostrzegłem dawny błysk w jego oczach.

Potem całe morze przed nami pociemniało, jakby nadciągał atramentowy sztorm. Piorun ryknął, co pod wodą powinno być niemożliwe. Zbliżało się coś olbrzymiego i lodowatego. Poczułem, że przez zgromadzone poniżej nas armie przetacza się fala strachu.

– Muszę przyjąć prawdziwą boską formę – powiedział Posejdon. – Idź... i powodzenia, synu.

Chciałem dodać mu odwagi, uścisnąć go albo coś takiego, ale nie zamierzałem dłużej tam zostawać. Kiedy bóg przyjmuje swoją prawdziwą formę, jego moc jest tak wielka, że patrzący na niego śmiertelnik rozpadnie się w pył.

– Do widzenia, ojcze – wydusiłem z siebie.

Odwróciłem się i zmusiłem prąd morski, żeby mi pomógł. Woda zawirowała wokół mnie i wystrzeliłem w stronę powierzchni z prędkością, która rozerwałaby każdego zwykłego człowieka na strzępy.

Kiedy się obejrzałem, zobaczyłem jedynie zielone i niebieskie rozbłyski: to mój ojciec walczył z tytanem, a dwie armie rozdzierały morze.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Mapa

Rozdział I Materiały wybuchowe na pokładzie

Rozdział II Poznaję grube ryby z rodziny