Copyright © Kinga Tatkowska, 2024

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja i korekta: Małgorzata Styś (@malgorzata_stys_)

Skład, łamanie, konwersja: Mateusz Cichosz (@magik.od.skladu.ksiazek)

Projekt i wykonanie okładki: Maciej Sysio

ISBN PAPIER 978-83-968191-1-6

ISBN EBOOK 978-83-968191-3-0

Wydanie I

W miejscu, gdzie stoję ginie kształt

Światła zlewają się u stóp

Wtłoczony lekko w obcy nurt

Chciałbym ocalić, co się da.

(…)

Cisza.

Cisza i ogień.

We mnie i w tobie.

I w Tobie.

Coma, Cisza i ogień

Dla fanów Marti i Wilka, którzy z niecierpliwością czekali na ich dalsze losy.

Oraz dla tych, którzy są zdolni do wszystkiego. A zwłaszcza do miłości.

PROLOG

Do piętrowej, okazałej rezydencji na obrzeżach Legionowa przy ulicy Parkowej, strzeżonej przez grupę najbardziej zaufanych ludzi, wszedł mężczyzna, ubrany w idealnie skrojony granatowy garnitur – idealny był tylko z nazwy, bo nie czuł się w nim ani idealnie, ani pewnie, ani nawet komfortowo. Jednak szef cenił sobie ludzi, którzy potrafili się elegancko ubrać, w końcu sam zawsze wyglądał nienagannie.

Krew w jego żyłach zdawała się zagotowywać – działo się tak zawsze wtedy, gdy miał spotkać się oko w oko z bossem. A jak już zdążył się przekonać po tych wielu latach służby, szef był na tyle nieobliczalną osobą, że nie dało się przewidzieć, czy wyjdzie się ze spotkania z nim żywym, czy niekoniecznie.

Dziś – jak zawsze – liczył na ten pierwszy scenariusz. Przecież nie miał zamiaru ginąć.

Skierował się w stronę gabinetu, a potem niepewnie przeszedł kilka kroków w głąb pomieszczenia.

– Jak sytuacja? – zapytała osoba siedząca za olbrzymim, mahoniowym biurkiem.

– Mamy wszystko pod kontrolą – odpowiedział. – Kamil przyjął zlecenie. – Mężczyzna zajął wolne miejsce naprzeciwko szefa. – Nie powinno być żadnych problemów.

– Co z dziewczyną? – padło pytanie, a gość mimowolnie się skrzywił. Łudził się, że ten temat nie zostanie poruszony. Przecież nie miał konkretnych odpowiedzi. – Mów.

– Po tym, jak wysiadła na lotnisku w Berlinie, ślad po niej zaginął. Możliwe, że posługuje się inną tożsamością, ale pracujemy nad tym – dodał, jakby miało to cokolwiek zmienić. – Monitorujemy stare mieszkanie Kamila z czasów, kiedy mieszkał w Niemczech. Może się tam pojawi.

– Możliwe, że nie ma jej już w Europie. Kopcie głębiej. Chcę wiedzieć, gdzie ona jest.

Przez chwilę trwali w niewygodnej ciszy.

– Tak właściwie, to… – zaczął mężczyzna i przełknął głośno ślinę, za co od razu zaserwował sobie mentalnego kopa. – Po co to wszystko? – odważył się zapytać.

Jeśli miał jakąkolwiek nadzieję na odpowiedź, to wzrok rozmówcy skutecznie ją rozwiał. Czasami, gdy patrzył w te oczy, miał wrażenie, jakby patrzył wprost w źrenice diabła.

– Takie jest moje życzenie – usłyszał jedynie.

– Nie moglibyśmy tego zrobić inaczej? Są łatwiejsze sposoby.

Szef zmrużył oczy na tę jawną niesubordynację.

– Łatwiejsze sposoby mnie nie interesują – odezwał się lodowatym tonem. – Kiedy dojdziemy do końca, sam to zrozumiesz. A co najważniejsze, Kamil Wilczyński to zrozumie.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Marta

– Proszę się uspokoić, Marto. – Usłyszałam spokojny głos Niklasa Meyera i otworzyłam oczy, ostatecznie wybudzając się ze snu.

Od wielu dni męczyły mnie koszmary, a on był zawsze blisko, żeby w porę zareagować. Właściwie to był jedyną osobą, z którą miałam w ostatnim czasie styczność. Pilnował mnie dwadzieścia cztery godziny na dobę, trzymając z dala od… No właśnie, od czego?

– Przepraszam – szepnęłam, podnosząc się na łóżku do pozycji siedzącej. Czułam jak moje czoło zrosiły kropelki potu, a ciało niekontrolowanie drżało.

Niklas zapalił lampkę na stoliku nocnym i pokój pojaśniał od delikatnego światła.

– Nie musisz za nic przepraszać, Marto.

Na szczęście mój opiekun mówił do mnie łamaną polszczyzną, za co byłam wdzięczna, bo nie zrozumiałabym ani jednego słowa po niemiecku, może za wyjątkiem danke albo guten Morgen, a moje imię w jego ustach brzmiało bardziej jak „Martha”, z tym charakterystycznym niemieckim akcentem.

– Przeze mnie nie możesz się spokojnie wyspać – powiedziałam. – Jesteś na całodobowym czuwaniu. – Sięgnęłam po butelkę z wodą i zrobiłam kilka sporych łyków.

– Takie jest moje zadanie – odparł, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie.

Niklas Meyer był rodowitym Niemcem – dało się to wyczuć w jego sposobie bycia. Nie chciałam generalizować, ale odkąd się poznaliśmy, a było to dwa tygodnie temu, pokazał, że był aż do bólu zorganizowanym człowiekiem. Skoro mówił, że opieka nade mną była jego zadaniem, to byłam przekonana, że miał zamiar wykonać je najlepiej, jak tylko potrafił. Tak, jak zostało mu to zlecone…

Nie miałam kontaktu z Kamilem od czasu, kiedy poinformował mnie, że musimy uciekać – a raczej nie chciałam go mieć. Non stop dzwonił i rozmawiał z Niklasem, a potem próbował porozmawiać ze mną, jednak ja nigdy nie sięgnęłam po komórkę. Nie byłam gotowa na to, żeby usłyszeć jego głos. Nie byłam gotowa na to, żeby mnie przepraszał albo kolejny raz karmił kłamstwami, których było między nami już zbyt wiele. Jedyne, o co na samym początku poprosiłam Niklasa, to żeby dowiedział się od Kamila, czy moja mama i Staszek byli bezpieczni. Wariowałam ze strachu, samej nie mogąc się niczego dowiedzieć, bo swojego telefonu musiałam się pozbyć tuż po tym, jak wylądowałam na lotnisku w Berlinie. Przekazał mi, że oboje byli bezpieczni i trzymałam się tego, nie chcąc rozmyślać, czy było to kolejnym wykrętem.

– Spróbuj zasnąć – usłyszałam. – Jest dopiero druga w nocy.

Zgasił lampkę i skierował się w stronę drzwi od mojego pokoju.

– Ile masz lat, Niklas? – zapytałam, zatrzymując go w progu.

– Trzydzieści pięć.

Wydawało mi się, że miał czterdziestkę, ale nie powiedziałam tego na głos. Pewnie to, co zdążył już przeżyć, sprawiło, że zdawał się starszy, niż był w rzeczywistości. A domyślałam się, że przeżył niejedno… Widziałam to w jego oczach.

– A co z twoją rodziną?

Nie przeszkadzało im, że już tyle czasu był poza domem? Tak właściwie to wiedzieli, czym się zajmował?

– Mam tylko siostrę – odpowiedział. – Rozumie, że… czasami muszę zniknąć.

Żadnej dziewczyny, żony, dzieci? No tak… oni prawdopodobnie by tego nie zrozumieli.

– Powinieneś rzucić to zadanie w diabły – przyznałam po chwili. – Zająć się swoim życiem, a nie wykonywać chore rozkazy Kamila.

– Za to, co zrobił dla mnie Kamil, wykonałbym każdy jego rozkaz – powiedział poważnie, choć wyczułam w jego głosie nutę rozbawienia.

Nie miałam zamiaru pytać, co takiego wspaniałomyślnego zrobił dla niego Wilku, więc ułożyłam się w łóżku, a Niklas w końcu zamknął za sobą drzwi.

Tylu rzeczy chciałam się dowiedzieć. Tyle pytań kłębiło mi się w głowie. Dlaczego Kamil ze mną nie poleciał? Czy zrobił to specjalnie? Co tak naprawdę mogło mi grozić? Czy istniało jakieś realne niebezpieczeństwo czy to jedynie przewrażliwienie Kamila? Czy załatwił sprawę z Milewiczem? Czy Daniel powiedział komuś o układzie z Robertem?

Co się tak naprawdę działo?

Przez następne godziny cicho płakałam, trzymając się za brzuch i zastanawiając, czy byliśmy jeszcze w stanie stworzyć dla naszego syna normalny dom. Z każdą kolejną chwilą wątpiłam w to coraz bardziej.

*

– Kończy się mleko – powiedziałam rano. Dolałam sobie odrobinę do kubka z kawą i usiadłam naprzeciwko Niklasa przy kwadratowym stoliku w kuchni. – Przydałoby się zrobić jakieś zakupy.

– Możesz zrobić listę. Podjadę później do miasta.

– Nie mogłabym pojechać z tobą? – spytałam z nadzieją, choć wiedziałam, jaka będzie odpowiedź.

To niepotrzebne ryzyko, Marto.

– To niepotrzebne ryzyko, Marto.

– A co niby ma mi się stać na tym wypizdowie? – podniosłam głos. – Kasjerka zamknie mnie w lodówce? Litości, Niklas! Dostaję już tutaj obłędu!

Mieszkaliśmy w niewielkim parterowym domku na kompletnym odludziu. Była to jakaś wioska niedaleko granicy niemiecko-austriackiej, choć dookoła nie widziałam stąd żadnych zabudowań. Byliśmy w tej głuszy zupełnie sami, otoczeni jedynie drzewami. Nie korzystaliśmy z internetu, nie było tu także telewizora, więc nie miałam nawet pojęcia, co działo się na świecie. Równie dobrze mogła wybuchnąć wojna, a ja nie miałabym o tym bladego pojęcia. Cudem techniki był tutaj nikły zasięg, choć domyślałam się, że to był jeden z warunków, bo Kamil musiał się jakoś komunikować z Meyerem – i komunikował się o stałych, określonych porach. Chciałam w końcu zobaczyć jakąś inną żywą osobę, bo jeszcze chwila, a zaczęłabym myśleć, że zostaliśmy na świecie już tylko my.

Żyliśmy w tej norze jak jacyś cholerni pustelnicy i powoli przestawało mi się to podobać.

Nie. Poprawka. Wkurwiało mnie to ponad wszelką miarę!

– Przykro mi – odezwał się. – Na razie tak musi być.

Spojrzałam na niego wściekła i z kubkiem kawy wyszłam przed dom pooddychać świeżym powietrzem. Musiałam korzystać z tego przywileju, bo może niedługo zabroni mi nawet tego. Może wkrótce nie będę mogła nawet wyjść ze swojej cholernej sypialni!

– Skurwiel – warknęłam pod nosem.

W rzeczywistości cały mój gniew był skierowany w stronę Kamila, ale skoro go tutaj nie było, mogłam do woli wyżywać się na Niklasie, choć w całej tej sytuacji nie było żadnej jego winy. Jedynym jego błędem było to, że słuchał się we wszystkim, co mówił mój narzeczony.

Zaczęłam bezwiednie obracać pierścionek na palcu, wpatrując się w las przede mną. Nie zauważyłam, kiedy Niklas pojawił się obok mnie.

– Marta?

Spojrzałam na niego. Trzymał wyciągniętą w moją stronę starą komórkę, którą używało się we wczesnych latach dwutysięcznych.

Boże, co za absurd!

– Chcesz z nim porozmawiać?

Patrzyłam na ten telefon, jakby był tykającą bombą. Mogłam zadać Wilkowi milion pytań, tylko czy na którekolwiek by odpowiedział?

– Powiedz mu, że nie mam ochoty – powiedziałam to na tyle głośno, żeby te słowa do niego doleciały. Chciałam go zranić choć w niewielkim stopniu.

– Powiedziała, że… – zaczął Niklas, przykładając telefon do ucha, ale urwał, słuchając tego, co Kamil miał do powiedzenia. – W porządku – zakończył rozmowę i zaczął na mnie patrzeć, jakby oczekiwał ode mnie jakiejś odpowiedzi.

– No co? – rzuciłam wyzywająco.

– Dlaczego to robisz? Dlaczego z nim nie porozmawiasz?

– Słyszałeś dlaczego. – Wzruszyłam ramionami, jakby to nie było nic takiego. – Nie mam ochoty.

– To wersja dla Kamila – odparł. – A wersja prawdziwa?

Miałam zamiar znów wyładować na nim swoją frustrację, ale w ostatnim momencie się powstrzymałam.

– Daj mi spokój. – Wyminęłam go i wróciłam do domu.

Usiadłam na kanapie w salonie i zaczęłam robić listę zakupów. Po chwili Niklas dołączył do mnie, a ja podałam mu kartkę. Zerknął na nią.

– Co to jest gałka muszkatołowa? – Zmarszczył brwi i spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

Parsknęłam śmiechem, słysząc, jak to wymówił.

Sięgnęłam po słownik polsko-niemiecki, który leżał na stole i wyjątkowo często nam się przydawał.

– To taka przyprawa – rzuciłam, kartkując strony. – O, tutaj jest… Z tego, co tu jest napisane, to… Muskatnuss.

Spojrzałam na Niklasa, a ten kiwnął głową na znak, że rozumie, więc miałam nadzieję, że naprawdę wiedział, o co mi chodziło, bo chciałam dziś zrobić warzywa pod beszamelem i gałka muszkatołowa była tutaj kluczowa.

Chyba jedynym, co trzymało mnie jako tako przy zdrowych zmysłach w trakcie tego szaleństwa, było gotowanie. Wtedy odrobinę się uspokajałam, choć w mojej głowie kłębiły się pytania o mój blog, do którego nie miałam dostępu, o książkę, która powinna się właśnie tworzyć, i o masę innych rzeczy. Na pewno Julita próbowała się ze mną setki razy skontaktować…

– To jadę – odezwał się. – Nie będzie mnie dwadzieścia minut.

Dwadzieścia minut. Wszystko jak w zegarku.

– Nie boisz się, że ucieknę? – spytałam, a on przez moment badawczo mi się przyglądał, jakby oceniając, czy rzeczywiście byłabym w stanie to zrobić. – Nie martw się. – Westchnęłam zrezygnowana. – Nie jestem aż tak głupia. W razie czego wiem, gdzie trzymamy zapasową spluwę, więc jeśli ktoś nieproszony się tutaj zbliży, to z przyjemnością odstrzelę mu łeb.

To ostatnie oczywiście nie było prawdą – nawet nie wiedziałam, czy byłabym zdolna, by w kogokolwiek wymierzyć broń, a co dopiero strzelić.

– W ogóle nie uważam, że jesteś głupia, Marto – odezwał się. – Chciałbym tylko, żebyś była rozsądna.

Nie powiedział już nic więcej, tylko wyszedł z domu, a wkrótce potem odpalił samochód i odjechał.

– Mój rozsądek skończył się w chwili, kiedy dopuściłam Kamila Wilczyńskiego z powrotem do swojego życia – mruknęłam do siebie.

ROZDZIAŁ DRUGI

Kamil

– Robimy to na moich warunkach, tak jak powiedziałem na samym początku. Nikt nie wpierdala się w moje metody. Jeśli będę potrzebował jakiegokolwiek wsparcia, dam znać.

– Problem polega na tym, że twoje metody niekoniecznie podobają się górze – odezwał się Dąbrowski. – Przekroczyłeś swoje uprawnienia więcej razy, niż wszyscy inni razem wzięci.

Właśnie dlatego jestem od nich wszystkich lepszy.

– To wam najbardziej zależy na złapaniu Lupusa, komendancie, a nie mnie – powiedziałem, mimo że była to największa bzdura ze wszystkich. Ale on nie musiał o tym wiedzieć. Nie mógł wiedzieć.

Spotkaliśmy się w Gdańskim Barze Mlecznym, niedaleko jego mieszkania, na jego prośbę. Od ponad dwóch tygodni nie widziano mnie na komendzie, bo oficjalnie odszedłem z tej roboty. Jednak nieoficjalnie, o czym wiedziało zaledwie kilka osób, przyjąłem zlecenie złapania Lupusa. Robiłem to na własną rękę, bez jakiejkolwiek pomocy innych, bez wsparcia, bo właśnie taki był mój plan. Musiałem zdobyć zaufanie jego ludzi, żeby ostatecznie go dorwać. Tyle, że nie robiłem tego dla policji. Robiłem to dla Milewicza.

– Odpowiadam głową za tę akcję, Wilczyński. Wiem, że dasz radę złapać tego skurwysyna, ale ile trupów to będzie kosztować? Możliwe, że nie będziemy w stanie zatuszować wszystkiego.

– Z całym szacunkiem, ale trzeba było myśleć o tym wcześniej, szefie. Jeśli chce się złapać grubą rybę, trzeba poświęcić płotki. Ja mogę się w każdej chwili usunąć, jeśli wam to nie odpowiada, ale sam pan wie, że innego dojścia do niego nie będzie. To nie jest misja, w której wypada grać czysto.

Nie bałem się, że mogliby mnie odsunąć od tego zadania i przekreślić całą akcję. Doskonale wiedziałem, że nie zrezygnują. Mieli ciśnienie i musieli uwierzyć, że byłem ich jedyną nadzieją na powodzenie. Ja z kolei musiałem „na papierze” działać dla nich, żeby ostatecznie Milewicz był kryty.

Miałem bardzo proste zadanie – dorwać Lupusa, przekazać go Milewiczowi i mieć w dupie, co ten skurwiel ma zamiar z nim zrobić. A w międzyczasie trzymać Marti z daleka od tego wszystkiego.

Póki wiedziałem, że była bezpieczna i nikt nie miał pojęcia, gdzie się znajdowała, mogłem bez problemu zająć się sprawą. Mogła być za to na mnie wściekła, ale gdybym musiał, drugi raz postąpiłbym tak samo.

– Daniel nie robiłby takich problemów, jak ty, ale też nie dałby sobie rady z Lupusem. Tego jestem pewien – powiedział Dąbrowski, a mnie w momencie coś ścisnęło w żołądku. – Co mu strzeliło do łba, żeby tak z dnia na dzień odchodzić?

Następnego dnia, po tym, jak dogadałem się z Milewiczem, Daniel oddał odznakę i broń, praktycznie bez słowa wyjaśnienia odchodząc z roboty. Jedyne, co wtedy usłyszał komendant, to że Daniel rzuca wszystko w pizdu i ma zamiar wyjechać za granicę.

Całkiem możliwe, że ktoś się na to nabrał, ale w praktyce jedynie ja wiedziałem, co było na rzeczy. Milewicz nie dotrzymał słowa. Miał pozbyć się samych dowodów, a prawdopodobnie usunął także Daniela. Każdego można było zaszantażować, nie było na tym świecie osoby, która nie miałaby choćby jednego, najmniejszego, słabego punktu. Ludzie Milewicza go znaleźli, ale to nie wystarczyło, żeby Daniel trzymał gębę na kłódkę. Musieli mieć pewność, że nigdy się nie wysypie.

Byłem pewien, że nikt nigdy nie odnajdzie ciała.

Byłem też pewien, że to wyłącznie moja wina, bo przez mój błąd tak musiało się to zakończyć.

To, co wydarzyło się z Danielem, jeszcze bardziej utwierdziło mnie w przekonaniu, że Marti powinna być teraz dokładnie w tym miejscu, w którym obecnie się znajdowała. Nie było to dla nas najlepsze rozwiązanie, ale jedyne słuszne i rozsądne, które miałem.

Nic nie odpowiadałem, więc komendant uznał, że nie interesowało mnie to, że mieli z czymś problem.

– Dobrze – zgodził się w końcu. – Rób, co masz robić, Wilczyński. Tylko nie chojrakuj, jak to masz w zwyczaju, i pamiętaj, że te skurwysyny nie cofną się przed niczym.

– To trafili na równego sobie, komendancie.

Ja też nie mam zamiaru ich oszczędzić.

Nie, jeśli na szali znajdowało się tak wiele.

*

Kiedy wróciłem na Pragę, przed drzwiami mieszkania czekał na mnie Staszek. Zakląłem w duchu i bez słowa weszliśmy do środka.

Skierowałem się od razu w stronę kanapy i usiadłem, ciężko odchylając głowę do tyłu i przymykając powieki. Miałem nadzieję na chwilę spokoju, ale byłem pewien, że ta wizyta do spokojnych należeć nie będzie.

– Gdzie ona jest? – odezwał się.

To pytanie słyszałem co najmniej kilka razy dziennie od niego albo od matki Marti. Za każdym razem nie miałem dla nich wystarczającej odpowiedzi.

– W bezpiecznym miejscu.

– Do kurwy nędzy, Wilku! – krzyknął. – Mam prawo wiedzieć, gdzie jest moja przyjaciółka i z nią porozmawiać! Co to ma być? Jakaś twoja chora gra, w której używasz nas jako swoich pionków?

– Odpuść, Staszek – powiedziałem spokojnie, bo wyczuwałem, że już zaczął się nakręcać. – Jeśli ci mówię, że nie powinieneś wiedzieć nic więcej, to tak właśnie jest.

– Niby dlaczego? Wytłumacz mi to, bo, kurwa, nie rozumiem! Ona jest w ciąży! Jeśli coś im się stanie, to będzie twoja wina!

Nareszcie na niego spojrzałem i mógłbym przysiąc, że nigdy wcześniej nie widziałem takiej niechęci w jego oczach. Niechęci skierowanej prosto we mnie.

– Nic im się nie stanie – szepnąłem. Nie mogłem nawet myśleć o takim scenariuszu, bo od razu łeb mi się gotował.

– Oczywiście – zaśmiał się zupełnie bez humoru. – Bo mówi tak wielki Kamil Wilczyński, który dba tylko i wyłącznie o swoje brudne interesy! Wiesz co? Na samym początku przekonywałem Martę, żeby dała ci szansę, wierzyłem, że jesteście dla siebie stworzeni. Ale teraz? Teraz myślę, że jesteś dla niej przekleństwem. To ty sprowadziłeś na nią całe niebezpieczeństwo, nikt inny! Myślisz, że ją chronisz? Prędzej ją zabijesz, niż uratujesz!

Zacisnąłem dłonie w pięści i znalazłem się przed nim tak szybko, że nawet nie zdążył mrugnąć.

Mimowolnie się cofnął.

– Wyjdź stąd – powiedziałem przez zaciśnięte zęby.

– Bo co? – odezwał się po dłuższej chwili. – Pobijesz mnie? – Pokręcił głową z niedowierzaniem. – Nie spodziewałem się, że kiedykolwiek to powiem, Wilku, ale lepiej dla nas wszystkich, a w szczególności dla Marty, byłoby, gdybyś nie wrócił z tamtej wojny. Gdyby cię tam zabili. Byłoby mniej problemów.

Nie powiedział już nic więcej. Obrócił się i wyszedł z mieszkania, z hukiem zamykając za sobą drzwi.

Chwilę później moja zaciśnięta pięść zderzyła się ze ścianą. I jeszcze raz. I kolejny.

Byłem taki wściekły…

Nie potrafiłem przegonić z mojej głowy tych wszystkich myśli, które wyraźnie krzyczały, że sprowadziłem na swoją rodzinę niebezpieczeństwo, że to wszystko, co miało teraz miejsce, było moją winą.

Miałem ochotę schlać się do nieprzytomności i choć na moment uciszyć poczucie wstydu i tej cholernej obawy, która coraz mocniej zaczynała mnie nawiedzać. Ale nie mogłem się odciąć. Musiałem doprowadzić tę sprawę do końca.

Choć przeczucie mówiło, że to był dopiero początek.

ROZDZIAŁ TRZECI

Marta

– Zapytaj ją, czy wszystko jest w porządku – poprosiłam Niklasa. – Tylko na tym mi zależy – szepnęłam, powstrzymując napływające mi do oczu łzy. – Tylko na tym.

Do naszego domu na odludziu jakiś czas temu przyjechała lekarka, żeby mnie przebadać. Teraz we troje znajdowaliśmy się w mojej sypialni, a ona robiła mi USG za pomocą sprzętu, który wcześniej rozłożyła. Nie potrafiłam się z nią porozumieć, bo nie znała angielskiego, posługiwała się tylko niemieckim, dlatego Niklas był mi tutaj potrzebny. Może i było to niekomfortowe, ale nie zważałam na to. Musiałam się dowiedzieć, czy z dzieckiem jest wszystko dobrze.

Moja sytuacja z pewnością nie grzeszyła normalnością. Powinnam się niczym nie przejmować, nie stresować. Powinnam mieć teraz przy sobie swojego narzeczonego, który trzymałby mnie za rękę i się do mnie uśmiechał, zapewniając, że ze wszystkim sobie poradzimy.

A tymczasem leżałam na łóżku w jakiejś wiejskiej chacie, badała mnie Niemka, której nie rozumiałam, i wszystkiemu przyglądał się facet, którego Wilku wynajął do pilnowania mnie.

Czy coś mogło mnie jeszcze zdziwić? Sama chciałabym to wiedzieć.

Miałam nadzieję, że życie nie szykowało mi więcej takich niespodzianek.

Mój opiekun tłumaczył każde słowo ginekolożki, a ja słuchałam i z każdą mijającą sekundą uspokajałam się – przynajmniej na tyle, na ile mogłam w tej sytuacji.

– Twój syn rozwija się prawidłowo, Marto – usłyszałam na koniec cichy głos Niklasa i spojrzałam na niego. – Nie martw się. Proszę.

W jego oczach nie dostrzegałam obawy. Gdyby coś było nie w porządku, na pewno by mi to przekazał. Musiałam mu zaufać – nie miałam innego wyjścia.

– Dziękuję – szepnęłam.

Kiwnął głową, lekko się do mnie uśmiechając, a potem powiedział, że zaczeka za drzwiami i wkrótce wyszedł z pokoju.

Gdy lekarka także w końcu opuściła moją sypialnię, zabierając ze sobą cały sprzęt do badań, stanęłam przed lustrem i spojrzałam na swoje odbicie. Obróciłam się profilem i przyłożyłam dłonie do brzucha, który był już zaokrąglony.

– W końcu naprawdę widzę, że tam rośniesz – szepnęłam, dostrzegając u siebie wyraźne zmiany. – Szkoda, że tatuś tego nie widzi.

Ostatnimi czasy moim jedynym ubiorem stał się dres. Niklas kupił mi kilka kompletów w supermarkecie, do którego jeździł robić zakupy, bo nie było szans, bym wcisnęła swój tyłek w dżinsy, w których wyjechałam z Warszawy. Na początku krępowałam się prosić go o jakieś najpotrzebniejsze rzeczy, w tym przede wszystkim bieliznę, ale później uświadomiłam sobie, że właśnie tak wyglądała teraz moja „normalność” i w pewnym stopniu musiałam ją zaakceptować.

Mimo że nie chciałam, to… musiałam.

Ale przecież nie tak to miało wyglądać…

W piątym miesiącu ciąży mieliśmy z Kamilem wprowadzić się już do nowego mieszkania… Czy on w ogóle zajmował się tym mieszkaniem, czy zostało to całkowicie zepchnięte na święte nigdy?

Gdy to wszystko nareszcie się zakończy, czy będziemy potrafili normalnie żyć?

– Marto? – usłyszałam tuż za sobą i w momencie przeniosłam wzrok na Niklasa. Musiałam się zamyślić, bo nawet nie zauważyłam, kiedy wszedł do pokoju. – Chcesz? – zapytał, bacznie mnie obserwując i wyciągając ku mnie dłoń, w której trzymał telefon.

Na linii na pewno znajdował się Kamil.

Czy chciałam usłyszeć jego głos? Czy chciałam z nim porozmawiać?

Tak bardzo mi go brakowało. Po co się oszukiwałam? Fakt, byłam na niego niemożliwie wściekła za to, co zrobił, ale to było tak naprawdę niczym w porównaniu z tym, jak za nim tęskniłam. Jeśli tylko go usłyszę, doskonale wiedząc, że nie mogę go zobaczyć i dotknąć, to się rozpadnę…

Ale to silniejsze ode mnie… Potrzebuję go…

Drżącą dłonią chwyciłam za komórkę, a Niklas zostawił mnie samą i zamknął za sobą drzwi. Usiadłam na brzegu łóżka i powoli przyłożyłam słuchawkę do ucha.

Wzięłam urywany oddech.

– Marti? – odezwał się, a ja przymknęłam powieki na sam dźwięk jego głosu.

Niby takie jedno proste słowo. Moje imię. A wypowiedział je, jakby było najważniejsze na świecie. Jakby potrzebował się go chwycić, by móc utrzymać się na powierzchni.

– Tak bardzo za tobą tęsknię, Wilku – wyznałam. – I jestem na ciebie wściekła, jak jasna cholera!

Nawet nie starałam się powstrzymywać napływających do oczu łez. Słone krople zaczęły mi spływać po policzkach i wkrótce moja twarz była już cała mokra. W ostatnim czasie ciężko mi było kontrolować własne emocje. Byłam rozchwiana jak jeszcze nigdy wcześniej. Nie wiedziałam, czy bardziej było to spowodowane ciążowymi hormonami, czy może obawą przed naszą wspólną przyszłością. Ale z całą pewnością ta mieszanka okazywała się dla mnie wręcz wybuchowa. Niekiedy nie rozpoznawałam samej siebie.

– Twoje łzy miażdżą mi serce – usłyszałam i dopiero po chwili zrozumiałam, że wypowiedział jeden z wersów naszej piosenki W deszczu maleńkich żółtych kwiatów, co spowodowało, że w tej chwili nie tylko jego serce było kiereszowane.

– Czasami odnoszę wrażenie, że moje już zostało zmiażdżone – szepnęłam.

– Mam nadzieję, że nie na tyle, bym nie mógł go poskładać. – Ja także mam taką nadzieję. – Też za tobą tęsknię, Marti – powiedział cicho. – Tak bardzo, że to boli.

Położyłam się na łóżku, kładąc głowę na poduszce, i zamknęłam oczy. Chciałam słuchać tylko jego głosu i wyobrażać sobie, że był tuż obok. Przycisnęłam mocniej słuchawkę do ucha, jakbym dzięki temu mogła być bliżej niego.

– Ile to wszystko jeszcze potrwa? Kiedy będę mogła wrócić? – Jego jedyną odpowiedzią było ciężkie westchnienie, które mówiło więcej, niż można by sądzić. Z trudem powstrzymałam się przed próbą zmaterializowania się po drugiej stronie słuchawki i potrząśnięcia nim tak mocno, że wydobyłabym wszystkie tajemnice, które w dalszym ciągu skrywał, myśląc, że tak jest dla mnie lepiej. – Z mamą i Staszkiem wszystko okej? – zapytałam po chwili.

– Chcą mi urwać łeb za to, że nie wiedzą, gdzie jesteś. Poza tym wszystko okej.

– Przekaż im, żeby się nie martwili – rzuciłam, choć doskonale wiedziałam, że takie słowa były nic niewarte. I tak będą się o mnie martwić, dokładnie tak samo, jak ja o nich. – Powiedz mi to, co możesz, Wilku – poprosiłam. Musiałam poznać choć kawałek prawdy. Musiałam wiedzieć, co się tam działo. – Nie oczekuję, że zdradzisz mi wszystko – dodałam. – Powiedz choć część. Albo powiedz, że niedługo to wszystko się skończy i znów będziemy razem. Mieliśmy działać wspólnie, a tymczasem jestem na jakimś pieprzonym odludziu, a ty kolejny raz palisz świat, próbując nas uratować.

Nie chciałam nawet myśleć, ile jesteśmy jeszcze w stanie znieść, nim te płomienie w końcu nas pochłoną.

– Przepraszam – usłyszałam. – Ale na razie tak musi być. Nie mogę pozwolić, by ktokolwiek dowiedział się, gdzie jesteś. Przede wszystkim zależy mi na twoim bezpieczeństwie. Jeśli wiem, że znajdujesz się z dala od tego syfu, to mogę tu działać.

– Ktoś może mnie szukać?

– Jestem pewien, że to robią.

– Kto? – zapytałam.

– Ludzie Milewicza – rzucił, a ja, słysząc to nazwisko, w momencie otworzyłam oczy i rozejrzałam się po pokoju, jakby ten potwór w każdej chwili mógł tutaj wejść i mnie skrzywdzić. – Ugadałem się z nim, ale to nie jest człowiek, który wierzy w ciemno w moje słowa. Musi mieć zapewnienie. I to ty byłabyś tym zapewnieniem – dodał Kamil.

Westchnęłam głęboko i pokręciłam głową.

Jeśli w grę wchodził Wiktor Milewicz, to nie mogło zwiastować niczego dobrego.

– Co mu obiecałeś? – Chciałam wiedzieć, choć właściwie każda odpowiedź na to pytanie mogła być przerażająca. Ten diabeł w ludzkiej skórze z pewnością nie potrzebował jakiejś błahostki. Musiało chodzić o coś poważnego. I na pewno niebezpiecznego.

– Muszę dorwać dla niego Lupusa.

Nie miałam pojęcia, o kogo chodziło.

– To znaczy? – Zmarszczyłam brwi i poprawiłam się na łóżku.

– Gdy przed akcją z Olegiem powiedziałem komendantowi, że odchodzę, poinformował mnie, że szykuje się kolejna przykrywka – zaczął. – Chciał, żebym zajął się właśnie ujęciem Lupusa, gościa, który od lat jest nieuchwytny. Wtedy się nie zgodziłem. Ale kiedy Daniel mnie zaskoczył, odkrywając prawdę o moim układzie z Robertem, nie miałem wyboru i poszedłem z tym do Milewicza. Wszystko miało zostać zamiecione pod dywan w zamian za to, że dorwę dla niego Lupusa. I właśnie teraz to robię.

Przetwarzałam każde jego słowo i starałam się je zrozumieć. Albo mój mózg nie działał zbyt dobrze, albo to wszystko było po prostu popieprzone.

Dokładnie tak jak całe nasze życie od kilku miesięcy…

– Najpierw komendant chciał, żebyś złapał tego całego Lupusa, a potem Milewicz – powiedziałam po chwili. – Kim, do cholery, jest ten typ, że każdy chce go dorwać? I dla kogo ty tak właściwie teraz pracujesz, Wilku?

– Nie wiem, co ma do niego Milewicz, ale szczerze, mało mnie to teraz obchodzi – oznajmił. – Najważniejsze jest to, żebym dostał się do jego grupy i załatwił tę sprawę raz na zawsze. A jeśli pytasz o to, dla kogo pracuję to… policja myśli, że robię to dla nich.

Ale nie robisz – dopowiedziałam sobie w myślach.

Kamil działał na dwa fronty. I jak zwykle stąpał po kruchym lodzie. A teraz na horyzoncie pojawił się jakiś nieznany mi Lupus, który – mogłam się jedynie domyślać – był wyjątkowym skurwielem. Dodatkowo trzeba było się nim zająć, bo – jak zwykle – nie było innego wyjścia z sytuacji.

Kiedy my w końcu zamienimy „nie ma innego wyjścia” na „i żyli długo i szczęśliwie”?

– To wszystko niedługo się skończy, Marti – powiedział, jakby czytając mi w myślach. Może rzeczywiście to robił. – Obiecuję. Znów będziemy razem.

Mówił jeszcze przez jakiś czas, ale w pewnym momencie przestałam go słuchać. Przyłożyłam dłoń do brzucha, na wysokości pępka, bo poczułam, jakby…

Tak jakby…

– O matko! – sapnęłam i z trudem uniosłam się do pozycji siedzącej.

– Marti?! – krzyknął Kamil i aż odsunęłam telefon od ucha. – Co się dzieje? Marti! Jest tam Niklas? Co się dzieje?!

– Przestań się drzeć – ni to poprosiłam, ni rozkazałam.

– Co się, kurwa, stało?

Oczyma wyobraźni już widziałam, jak zerwał się na równe nogi i zaczął chodzić z jednego końca pokoju do drugiego, miażdżąc w dłoni telefon.

– Właśnie… – zaczęłam i głośno przełknęłam ślinę. – Właśnie pierwszy raz poczułam kopnięcie – powiedziałam, w dalszym ciągu trzymając rękę na brzuchu i z zafascynowaniem czekając na kolejny ruch. – Nasze dziecko się ruszyło, Kamil – dodałam szeptem, jakbym przekazywała mu jakiś sekret, a moje usta mimowolnie rozciągnęły się w uśmiechu.

Przez dłuższy czas się nie odzywał, aż spojrzałam na wyświetlacz, czy przypadkiem nie przerwało połączenia, ale nie, wszystko było w porządku.

– Wilku? – ponownie się odezwałam. – Jesteś tam? Słyszałeś, co powiedziałam?

– Tak, Marti, słyszałem. – Usłyszałam jego głębokie westchnienie. – Właśnie koduję w głowie kolejną rzecz, której sobie nie wybaczę.

Zmarszczyłam brwi.

– Co ty opowiadasz?

– Nie ma mnie przy tobie – wyjaśnił. – Nie ma mnie w takiej chwili.

Nie mogłam go zobaczyć, ale po tonie, jakim wypowiedział te słowa, wyraźnie czułam jego rozczarowanie.

To prawda – nie było go tutaj. Nie było go przy mnie od kilku cholernie długich tygodni, których nikt nam już nigdy nie zwróci. Ale przecież ciągle musieliśmy żyć nadzieją, że to się wkrótce zmieni.

– Wiesz co, Kamil? – starałam się przybrać żartobliwy ton. – Właściwie to dobrze, że cię tutaj nie ma – rzuciłam. – Przytyłam kilka kilogramów i całymi dniami chodzę w dresie, bo tylko w to się jeszcze mieszczę. Z naciskiem na jeszcze – dodałam. – W ogóle się nie maluję, bo wiesz, nie mamy tutaj z Niklasem wielkich wyjść. Moje najdłuższe wypady to kilka okrążeń wokół domu. Aha! I dobrze, że nie możesz zobaczyć moich wielkich ud i szerokich bioder! Jezu, mam nadzieję, że po porodzie moje cycki zmaleją, bo serio są ogromne.

Przygryzłam wargę, czekając na jego reakcję, która pojawiła się dość szybko.

– Nie wiem, co miała na celu ta przemowa, ale na pewno nie to, żebym mniej pragnął cię teraz zobaczyć – powiedział i po jego głosie wiedziałam, że się uśmiechnął.

– Pewnie chodzi o te ogromne cycki.

– I opinający dres – rzucił. – Założę się, że jest różowy.

Mimowolnie się roześmiałam. Wyraźnie czułam, jak moje ciało delikatnie się rozluźniło. Odrobina tego stresu, który w sobie produkowałam, na chwilę gdzieś odpłynęła.

– Mam dla ciebie zadanie, Wilku – powiedziałam. – Zamiast kodować sobie w głowie kolejne absurdy, zacznij myśleć nad imieniem dla naszego dziecka. Ostrzegam cię, lepiej to zrób, bo po takim czasie spędzonym z Niklasem mogłabym wymyślić jakieś niemieckie imię, a nie wiem, czy nasz syn byłby z tego w przyszłości zadowolony.

– Chcesz mi powierzyć takie odpowiedzialne zadanie?

– Po prostu przedstaw kilka propozycji, a ja i tak będę miała decydujące zdanie.

Usłyszałam w słuchawce jego śmiech, a zaraz potem poczułam kolejne, tym razem mocniejsze, kopnięcie.

O cholera… Nie chciałam być jakąś nawiedzoną kobietą w ciąży, która analizuje wszystkie dziwne znaki, ale czy to możliwe, by dziecko słyszało głos Kamila i na niego reagowało?

– Pewnie zaraz będziemy musieli się rozłączyć, ale chciałabym coś jeszcze zrobić – odezwałam się. – Nie myśl sobie, że mi odbiło, ale za kilka sekund przyłożę słuchawkę do brzucha, a ty powiesz coś do naszego syna. Niech wie, że o nas myślisz.

– W każdej chwili, Marti – szepnął. – I bardzo was kocham.

– My też cię kochamy – odszepnęłam.

Ustawiłam w telefonie głośność na maksimum i przyłożyłam urządzenie do brzucha. Wygodnie się położyłam i przymknęłam powieki. Słuchałam jego słów. Słów, których potrzebowała cała nasza trójka.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Kamil

Zaparkowałem przed nieznaną mi spelunką przy ulicy Warszawskiej w Legionowie, wysiadłem z samochodu i omiotłem spojrzeniem miejsce, do którego właśnie dotarłem.

Było już ciemno, dochodziła dwudziesta druga, a na zewnątrz, jak i w środku – co widziałem przez dużą przeszkloną witrynę – kłębiło się sporo osób. Byli to głównie faceci, którzy najwyraźniej przyszli tutaj, żeby obejrzeć dzisiejszy mecz Legii, wyświetlany właśnie na podwieszonym telewizorze.

– Jedziesz, kurwa! – usłyszałem donośny krzyk rzucony w stronę ekranu, a chwilę później wrzawę oklasków najwidoczniej po strzelonej bramce.

Skierowałem się do głównego wejścia, poszukując wzrokiem człowieka, z którym się tutaj umówiłem. Wiedziałem, jak wygląda, ponieważ już raz się z nim spotkałem. Znalazłem go, siedzącego samotnie przy małym stoliku nieopodal baru, gdzie jedna z pracownic uwijała się przy nalewaniu piwa do kolejnych kufli.

Zająłem krzesło obok niego, a ten przeniósł na mnie spojrzenie.

Oskar Kuciel – w kręgach, do których powoli wkraczałem, znany jako Kuc. Był w moim wieku i wyglądał dość niepozornie. Szczupły facet, w przybliżeniu metr siedemdziesiąt pięć wzrostu, w okularach w grubych oprawach, ubrany w ciemne dżinsy i bluzę z kapturem z nadrukiem niszowego zespołu. Na pewno nie przypominał jakiegoś oprycha czy koksa z siłki, z którymi w ostatnim czasie miałem do czynienia.

A miałem z takimi do czynienia całkiem sporo…

Na samym początku, kiedy dostałem od komendanta zbiór wszelkich informacji, które zdołali zebrać na temat różnych powiązań Lupusa, próbowałem wejść do ich środowiska, choć nie było to łatwe. Po pierwsze i najważniejsze – nie ufali mi.

Zresztą sam sobie bym nie ufał…

Zacząłem pojawiać się w miejscach, w których spotykały się drobne bandziory – ludzie, którzy byli od dłuższego czasu na oku służb, ale nawet nie warto było ich zawijać, bo czasami mogli okazać się użyteczni. Najpierw tylko rozpoznawałem teren, musiałem dojść do tego, kto był odpowiedni, by zarzucić na niego przynętę. Rozpuściłem wici, że moja historia z policją to już przeszłość, że przechodzę na drugą stronę i szukam zleceń. Oczywiście, że byli sceptyczni. Oczywiście, że spoglądali na mnie podejrzliwie. Niczego innego się nie spodziewałem.

Dlatego musiałem jakoś ich do siebie przekonać.

Powiedzieli mi o drobnym napadzie na jeden z warszawskich kantorów i musiałem się mocno powstrzymać, żeby nie wybuchnąć przy tym śmiechem. Zgodziłem się w tym uczestniczyć bez słowa zawahania, choć doskonale wiedziałem, że to podpucha. Chcieli sprawdzić, czy ich nie zakapuję, a ja w żadnym razie nie miałem takich intencji. Nie mogłem już na samym początku pozwolić sobie na potknięcie. Zbyt wiele miałem do stracenia. Zresztą na wstępie przekazałem komendantowi Dąbrowskiemu, że będziemy działać na moich zasadach. I właśnie tak miało pozostać.

Przerobiłem z nimi jeszcze kilka podobnych akcji, dzięki którym w pewnym stopniu zaczęli mi ufać. Choć właściwie słowo „zaufanie” niespecjalnie mi tutaj pasowało. To wyglądało bardziej jak przechodzenie kolejnych etapów w jakiejś grze. Grze, w której nie było do końca jasne, jaki będzie miała finał.

Tym samym z biegiem czasu poznawałem nowe osobistości w tych pojebanych kręgach Lupusa.

I wracając do Kuca… Ten jego wizerunek nieszkodliwego, potulnego nerda opadał, kiedy tylko otwierał gębę.

– Na kilometr śmierdzi od ciebie psem – rzucił cicho.

– Receptory węchowe musiały ci się spierdolić, bo nie mam psa. – Wzruszyłem ramionami. – Jedynie złote rybki – dodałem. – Chcesz jedną? Chociaż nie wiem, czy spełniają wszystkie życzenia. Zażyczyłem sobie dzisiaj, żebyś przeszedł od razu do rzeczy, a nie pierdolił trzy po trzy. Więc jak będzie?

Obserwowałem, jak zaciskał szczękę i patrzył na mnie, nieznaczenie mrużąc oczy.

– Ktoś tu jest niecierpliwy – odezwał się po chwili. – Na zewnątrz czekają twoi koledzy, żeby zapakować mnie do suki?

Tak, Oskar Kuciel był najwyraźniej tym, który jeszcze się do mnie nie przekonał.

– Nic mi o tym nie wiadomo – odpowiedziałem. – Ale może chcesz to sprawdzić?

Mierzył mnie spojrzeniem, jakby chciał poznać wszystkie moje myśli, jakby chciał przejrzeć mnie na wylot i odkryć, że leciałem sobie z nim w chuja.

Powodzenia.

Kuc sięgnął po kufel i wziął dwa głębsze łyki, potem odstawił szkło na stolik i zaczął już konkretniej.

– Mój szef ci nie ufa – oznajmił, nachylając się w moją stronę. – Chce cię sprawdzić.

A więc kolejny poziom do przejścia.

Z tymi poziomami problem był taki, że nie wiedziałem, ile ich jeszcze pozostało do końca.

– Twój szef? – zapytałem cicho. – Lupus?

Oskar parsknął śmiechem, ale coś za tym pozornym rozbawieniem przykuło moją uwagę.

Strach.

– Zwariowałeś? – rzucił. – Mówię o moim szefie – podkreślił. – Nawet szef mojego szefa nie jest Lupusem. Rozumiesz?

Kiwnąłem głową.

Rozumiałem doskonale.

Lupus stworzył sobie idealną hierarchię, która od lat pozwala mu się utrzymać na powierzchni. A raczej nie na powierzchni, a w cieniu. Mogłem się założyć, że jedynie garstka – naprawdę zaufanych i przetestowanych na milion sposobów – ludzi wiedziała, kim tak naprawdę był. Jego organizacja nie składała się z klocków domina – gdy poruszysz jednym, to całość automatycznie się zawali. Nie. Grupa Lupusa opierała się na wielu filarach – gdy jeden zostanie zburzony, to reszta podtrzyma całą konstrukcję i ta się nie rozpadnie.

W teorii brzmiało to prosto i logicznie, ale w praktyce… Lupus od wielu lat musiał skrupulatnie i zawzięcie pracować, żeby wykształcić sobie właśnie taki stan rzeczy.

I skurwielowi się to udało.

Nie wiedziałem, czy to moja naiwność czy nieopisana determinacja kazały mi sądzić, że zdołam zburzyć każdy z tych jebanych filarów.

Miałem nadzieję, że to drugie.

– Co mam zrobić? – zapytałem Oskara.

Jeszcze przez moment mi się przyglądał, aż w końcu dopił piwo i się podniósł.

– Idziemy – rzucił, kierując się w stronę wyjścia.

Kiedy znaleźliśmy się na zewnątrz, wsiadł do srebrnej beemki, wcześniej oznajmiając, żebym jechał za nim.

A więc jechałem.

Najpierw przemieszczaliśmy się ulicami Legionowa, aż w końcu minęliśmy tabliczkę, oznajmiającą, że opuściliśmy miasto. Tutaj drogi były już praktycznie puste o tej porze. Ujechaliśmy jeszcze kilka kilometrów i Kuc zatrzymał się na skraju lasu, a ja zaparkowałem tuż za jego samochodem. Przez moment czekałem, ale kiedy zobaczyłem, że wysiadł z wozu, zrobiłem to samo. Przy okazji dyskretnie się rozejrzałem, czy nie mamy jakiegoś towarzystwa.

Na dobrą sprawę nie miałem przecież pojęcia, po co mnie tutaj ściągnął. Zabudowania były daleko stąd, w okolicy nie dostrzegałem innych samochodów. Przed sobą mieliśmy jedynie ciemną ścianę lasu, a Oskar właśnie zaczął podążać w jej kierunku, przyświecając sobie latarką z telefonu.

Zrównałem się z nim i wspólnie szliśmy między drzewami.

– Co to konkretnie ma być za test? – rzuciłem. – Polowanie na sarnę? Zaraz podasz mi strzelbę?

W nikłym świetle z jego komórki zobaczyłem, jak się wyszczerzył.

– Jakbyś zgadł, Wilku.

Przez kolejnych kilka minut brnęliśmy dalej w las w kompletnej ciszy. A potem usłyszałem przed nami jakiś dźwięk, a Oskar mruknął pod nosem:

– Zaraz będzie zabawa.

Niedługo później się zatrzymaliśmy, a ja na szybko oceniłem sytuację, w której właśnie się znalazłem.

Przed nami, przywiązany grubym sznurem do drzewa, był nieznany mi facet. Miał wciśniętą szmatę do gęby i dało się usłyszeć jedynie jego słabe pojękiwanie. Najwyraźniej dostał niedawno ostry wpierdol, bo krew sączyła mu się z łuków brwiowych i nosa. W ogóle cały wyglądał na sponiewieranego i takiego, co by wolał być w tym momencie gdziekolwiek indziej, tylko nie tutaj.

Przeniosłem spojrzenie na drugiego gościa, który najwidoczniej pilnował tego przywiązanego. Był młodszy ode mnie, a w oczach nie miał ani krztyny pewności siebie. Chyba ktoś mu nie wyjawił, na czym polegała ta zabawa.

– Kuc, jesteś wreszcie! – wyrzucił z siebie ni to z ulgą, ni z wdzięcznością.

Oskar raczej miał go w dupie, bo w żaden sposób na to nie zareagował.

– Zasięgnąłem opinii ekspertów i wyszło na to, że jesteś wyśmienitym strzelcem, Kamil – powiedział Kuc i wskazał niedbale ręką w stronę faceta. – Oto jeden z naszych ekspertów, starszy sierżant Darek Machoń.

Wspomniany sierżant od razu zaooponował.

– Kuc, obiecałeś, że będzie bez nazwisk i…

– I zamknij mordę – przerwał mu ostro. – Zaraz możesz się zamienić miejscami z tym tu. – Skinął na gościa przywiązanego do drzewa. – Gwarantuję, że wtedy już nikt więcej nie wspomni twojego jebanego nazwiska.

Machoń już się więcej nie odezwał, a ja przez chwilę się mu przyglądałem.

– Robicie rekrutację wśród policjantów? – rzuciłem do Oskara.

Kuc krótko się zaśmiał.

– Nieopodal jest Centrum Szkolenia Policji – powiedział coś, o czym oczywiście wiedziałem. – Mój szef lubi przyglądać się młodym adeptom, a potem nawracać interesujące i przydatne jednostki. Choć tak między nami, to nie wiem, co interesującego dostrzegł w Machoniu, ale może Dareczek jeszcze nas czymś zaskoczy.

Jeśli wcześniej miałem jeszcze w ogóle jakiekolwiek wątpliwości, że polska policja była przesiąknięta korupcją i nielegalnymi wpływami, to Oskar właśnie je rozwiał. Te dwa byty – policja i półświatek – przenikały się i nie było na to rady. Nawet jeśliby wyrwać wszystko doszczętnie z korzeniami i zasiać na nowo, to ten gnój będzie odrastać. Tak to po prostu funkcjonowało.

Jedynym pytaniem było: jak daleko sięgały macki Lupusa?

Bo to, że już nikomu nie mogłem ufać, to doskonale wiedziałem.

Wiedziałem także, jak będzie wyglądał mój kolejny test…

– A więc? – odezwałem się. – Dopłyniemy w końcu do brzegu? Bo trochę mi się nudzi.

Oskar utkwił we mnie wzrok, uśmiechając się lekceważąco pod nosem.

– Zabij go – rzucił.

– Którego? – odparowałem, a Kuc mimowolnie parsknął śmiechem.

– Jak dla mnie możesz obydwóch, ale szefowi zależy na tym ścierwie. – Skinął na pobitego gościa, a potem odezwał się do Machonia: – Daj mu broń.

Obserwowałem, jak sierżancik wyciąga spluwę zza paska, a potem mi ją podaje. W mig odsunął się na bezpieczną odległość, jakbym miał zamiar zaraz go sprzątnąć.

Zerknąłem na pistolet.

Służbowa beretta M9. Kurwa, co za idiota.

Stanąłem naprzeciwko człowieka, którego właśnie kazano mi zabić, i spojrzałem mu prosto w oczy.

– Co zrobił? – spytałem.

– A czy to ważne? – usłyszałem za sobą głos Oskara.

Właściwie miał rację. Nie było ważne, co on zrobił. Ważne było to, co ja miałem teraz zrobić.

To był sprawdzian. Albo go zdam, albo obleję.

Nie brałem pod uwagę tego drugiego scenariusza. Nie mogłem.

Tutaj już nie chodziło tylko o dorwanie Lupusa, choć to było środkiem do celu. Głównym celem była moja przyszłość.

Moja przyszłość z Marti i naszym synem.

Przymknąłem powieki.

Tak bardzo pragnąłem dla nas normalnego życia.

Tak bardzo, że byłem gotów na wszystko, by nam je zapewnić.

Na wszystko.

Otworzyłem oczy i wycelowałem w nieznajomego, który bezgłośnie błagał mnie, bym go nie zabijał.

Czy czymkolwiek im zaszkodził? Czy miał jakąś rodzinę? Czy ktokolwiek będzie go szukać?

Strzeliłem.

Strzeliłem, nie znając odpowiedzi na żadne z tych pytań.

Głowa nieznajomego bezwolnie opadła, a ja podszedłem bliżej i wyszarpnąłem szmatę, którą miał w gębie. Strzepnąłem ją i skrupulatnie wytarłem nią broń, a potem bez słowa oddałem spluwę Machoniowi, który drgnął, gdy tylko do niego podszedłem.

– Jeśli to koniec testów, to umów mnie ze swoim szefem – rzuciłem beznamiętnie do Kuca. – Chętnie go poznam. I przyjmę w końcu jakieś konkretne zlecenie.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Kamil

Usłyszałem pukanie do drzwi mieszkania na Pradze i ciężko wstałem z kanapy, żeby otworzyć.

Kiedy Staszek z mamą Marti weszli do środka, dostrzegłem na ich twarzach radość połączoną ze zniecierpliwieniem – w końcu za chwilę, pierwszy raz od długich tygodni, porozmawiają z moją narzeczoną.

Od samego początku byłem przeciwny takim kontaktom, bo to tylko niepotrzebne ryzyko – ja sam dzwoniłem głównie po to, by sprawdzić, czy wszystko było w porządku i te rozmowy nigdy nie trwały zbyt długo. Jednak zgodziłem się na ich dzisiejszą rozmowę, żeby upewnili się choć w drobnym stopniu, że sytuacja była pod kontrolą i żeby przestali się zamartwiać.

Możliwe, że jeśli ich stres zmaleje, to mój również.

Nie dawałem temu wielkiej wiary, ale może…

Po naszej ostatniej scysji przyjaciel ledwie na mnie patrzył, ale postanowiłem zająć się tym później.

– Proszę, przejdźmy do salonu – powiedziałem, zapraszając ich w głąb mieszkania.

Wkrótce usiedli na kanapie, a ja zająłem fotel.

– Nie pytajcie jej, gdzie się znajduje – zacząłem, wyciągając z kieszeni drugi telefon, którego używałem do kontaktu z Niklasem. – Po prostu trzymajcie się zwyczajnych tematów.

Marti doskonale wiedziała, że dziś będzie mogła z nimi porozmawiać, bo dwa dni temu, kiedy upewniałem się, że wszystko było okej, zaczęła mnie do tego namawiać, a ja w końcu się zgodziłem. Chociaż tyle mogłem dla niej zrobić na odległość…

– Co robisz? – zapytał Staszek, wpatrując się we włączającą się starą komórkę.

– A myślisz, że dzwonię sobie do nich z numeru, który można łatwo namierzyć?

– Kto może to namierzyć? Zainstalowali ci Pegasusa? – Pokręcił głową. – To jakiś obłęd – dodał pod nosem.

– Obłędem jest to, że godzę się na tę rozmowę – mruknąłem.

Pani Ewa odchrząknęła i utkwiła we mnie czujne spojrzenie.

– Czy ten mężczyzna, ten Niklas, to odpowiednia osoba, żeby pilnować Martę? – zapytała. – Czy ona jest z nim bezpieczna?

Nie miałem zamiaru mówić jej, że gdyby zaszła taka potrzeba, to Niklas Meyer oddałby za Marti życie. Wtedy wyobrażałaby sobie nie wiadomo co i jej poziom stresu, zamiast zmaleć, jeszcze by wzrósł. Dlatego powiedziałem jedynie:

– Nie znam osoby, z którą byłaby w tej chwili bardziej bezpieczna. Zaufajcie mi. Przecież nam wszystkim zależy, by nic jej się nie stało. I, proszę, nie wchodźcie w szczegóły, których nie może wam wyjawić.

Wytrzymałem ich przewiercające spojrzenia i w końcu wybrałem odpowiedni numer.

Niklas odebrał niemalże od razu, zaraportował, że wszystko grało i przekazał do telefonu moją kobietę. Mógłbym słuchać jej głosu bez końca i byłem niemożliwie wdzięczny, że ostatnio nareszcie zdecydowała się ze mną rozmawiać. Dziś jednak nie chciałem tracić cennego czasu i po chwili podałem komórkę dalej.

Staszek z panią Ewą od razu zaczęli zasypywać Marti pytaniami, nachylając się nad aparatem. Chcieli wiedzieć, jak się czuła, czy niczego jej nie brakowało, czy ciąża przebiegała prawidłowo i wiele, wiele innych.

Jeszcze przez moment się temu przyglądałem, a potem wstałem z fotela, podszedłem do okna i rozejrzałem się po okolicy.

Ostatnimi czasy miałem wrażenie, że jestem obserwowany i pewnie się nie myliłem. Milewicz pragnął mieć wszystko pod kontrolą i w gruncie rzeczy nie mogłem mu się dziwić. Zgodziłem się dorwać dla niego Lupusa, a on pilnował, czy działałem. Nie kontaktowaliśmy się, nie składałem mu żadnych raportów z postępów. On po prostu wiedział, że nie miałem zamiaru go ograć. Nie miałem w tym już żadnego interesu.

Chciałem wykonać to zadanie i mieć święty spokój.

Tylko tyle i aż tyle.

Westchnąłem i przetarłem twarz dłonią.

Słuchałem, jak Marti przekonywała przez telefon, żeby się nie przejmowali, bo tak musi teraz po prostu być, i używała do tego dokładnie takich samych słów, jakimi ja od dłuższego czasu ją karmiłem. Powtarzała, że wszystko się ułoży i niedługo się zobaczą.

Jak zawsze bardziej martwiła się o innych niż o samą siebie…

Można by wiele o nas powiedzieć, porównywać nas na milion różnych sposobów, ale w jednym byliśmy dokładnie tacy sami – zrobilibyśmy wszystko dla dobra swojej rodziny.

Starałem się ostatnio nie myśleć, co w rzeczywistości było dla mnie tym „wszystkim”, brać to na chłodno i nie analizować, jednak czasami po prostu człowiek nie potrafił się wyłączyć…

– Wilku? – Obróciłem się, słysząc Staszka, i napotkałem jego zmarszczone brwi i utkwione we mnie spojrzenie. – Wszystko okej? – zapytał cicho.

Stał tuż obok mnie, a pani Ewa ciągle prowadziła rozmowę.

Kiwnąłem głową.

– Okej – odezwałem się, choć słowo „okej” niespecjalnie pasowało do mojej obecnej sytuacji.

– Słuchaj… – zaczął i przejechał dłonią po włosach. – Sorry za to, co ostatnio powiedziałem. Trochę mnie poniosło i…

– Daj spokój – przerwałem mu. – Przecież obaj doskonale wiemy, że po części miałeś rację. To wszystko moja wina.

– Nie wszystko, Wilku. Gdyby nie ty, Marta pewnie ciągle byłaby z tym skurwielem Robertem. Przynajmniej to zrobiłeś dobrze.

Miałem wrażenie, jakby Robert Urbaniak był moim problemem w jakimś innym życiu. Od tamtego czasu wszystko się dość konkretnie pojebało.

– Przynajmniej to – mruknąłem i zerknąłem na mamę Marti, a potem na zegarek. – Za chwilę będziemy musieli się rozłączyć – uświadomiłem go.

– Dowiedziałem się tego, co chciałem – powiedział Staszek. – A przynajmniej tych najważniejszych rzeczy. Wiem, że ona robi dobrą minę do złej gry, ale naprawdę mam nadzieję, że to bagno, w którym tkwicie, niedługo zniknie, Kamil. Że jeszcze będzie normalnie – dodał i wyciągnął w moją stronę rękę, a ja ją uścisnąłem.

Mogłem być wdzięczny, że chociaż przyjaciel przestał mnie uważać za gnoja, jak jeszcze do niedawna o mnie sądził.

Już kierował się do wyjścia, ale o czymś sobie przypomniałem.

– Staszek! – zatrzymałem go i podszedłem bliżej. – Wiem, że trochę to trwało, ale na dniach będę się wynosił na Wolę, więc z Arturem możecie się tutaj wprowadzić. Jeśli oczywiście dalej chcecie.

Uśmiechnął się i kiwnął głową.

– Jasne, stary – rzucił. – Będziemy w kontakcie!

Zamknąłem za nim drzwi, a potem wróciłem do salonu i złapałem spojrzenie pani Ewy, żeby bezgłośnie przekazać jej, że już czas kończyć rozmowę.

– Dbaj o siebie, córeczko – powiedziała do telefonu. – Gdyby tylko coś się działo, to… no to coś wymyślimy. Będzie dobrze. Pamiętaj, że cię kocham.

Krótko po tych słowach się rozłączyła i odłożyła komórkę na stolik, a ja obserwowałem, jak jej oczy zrobiły się szkliste i kilka łez popłynęło po jej policzkach. Pośpiesznie je starła.

– Dziękuję ci, Kamil – odezwała się. – Dziękuję, że mogłam ją usłyszeć.

– Było trzy na jednego, pani Ewo, więc nie miałem szans na wygraną – próbowałem przybrać lekki ton, ale nie wiedziałem, czy mi się udało.

Powoli podniosła się z kanapy i po chwili stanęła tuż przede mną.

– Wierzę, że chcesz jak najlepiej dla mojej córki. Nie oczekuję, że wyznasz mi, gdzie ona jest, choć gdybyś to zrobił, to pewnie już byłabym w drodze do niej, ale, Kamil… jest coś, co… – zawahała się przez moment, a potem dokończyła: – …co powinieneś wiedzieć.

Sięgnęła po swoją torebkę i wyjęła z niej spory plik jakichś pożółkłych, starych kopert, przewiązanych jutowym sznurkiem.

Zmarszczyłem brwi, gdy podała mi ten pakunek.

– Co to jest? – zapytałem.

– Listy, które przed śmiercią przekazała mi twoja ciotka – oświadczyła, a ja spojrzałem na nią szczerze zdziwiony. – Lidia poprosiła, żebym ci je dała, kiedy wrócisz. Bardzo jej na tym zależało.

Wpatrywałem się to w nią, to w te nieznane listy, i nie wiedziałem, po jaką cholerę życie rzucało mi pod nogi kolejną niewiadomą do rozwiązania.

– Co w nich jest?

Pani Ewa pokręciła głową.

– Nie mam pojęcia, nie czytałam ich.

– Więc dlaczego daje mi je pani dopiero teraz?

Usłyszałem jej ciche westchnienie, a wkrótce zaczęła mówić:

– Kiedy kilka miesięcy temu wróciłeś, pragnęłam, żebyś odzyskał moją córkę, później wyszła ta cała sprawa z Robertem i tyle się działo, a potem… Potem byliście z Martą tacy szczęśliwi, czekaliście na dziecko i urządzaliście nowe mieszkanie, a ja… Ja podejrzewałam, że w tych listach może być coś, co zburzy cały ten spokój. Gdybyś wtedy widział Lidkę… – Pokręciła głową. – To było dla niej bardzo ważne. Miałam wrażenie, że nie zazna spokoju, jeśli nie obiecam, że otrzymasz te listy. A teraz… – Wzruszyła ramionami. – Kiedy nie mam pojęcia, gdzie jest moja córka, kiedy widzę po twojej minie, że dzieje się coś złego, to czy może być jeszcze gorzej? To jest dla mnie wystarczające zaburzenie spokoju. Więc weź je, proszę – dodała na koniec.

Minęła mnie i skierowała się do wyjścia, a ja stałem jak słup soli i nie wiedziałem za bardzo, co ze sobą zrobić.

– Ach, Kamil? – Usłyszałem jeszcze i się obróciłem.

– Tak?

– Pamiętaj, że ochrona swojej rodziny nigdy nie jest błędem – powiedziała. – Ale rób to z głową. Pękłoby mi serce, gdyby coś wam się stało.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Marta

– Fart nowicjusza – mruknął pod nosem Niklas, a ja parsknęłam śmiechem, bo już nie mogłam się powstrzymać.

– Mówisz tak od kilku dni – rzuciłam. – I pragnę ci przypomnieć, że już nie jestem nowicjuszem. Po prostu musisz wziąć na klatę, że jestem od ciebie lepsza.

Właśnie kolejny raz ograłam go w remika – grę karcianą, której jakiś tydzień temu mnie nauczył.

Nie mieliśmy tutaj za wiele rozrywek. Nie mogliśmy przecież włączyć telewizora, bo go nie było. Tak samo jak nie było dostępu do internetu, więc o obejrzeniu jakiegokolwiek filmu mogłam jedynie pomarzyć. Ani razu także nie opuściłam naszej chaty dalej niż poza werandę, dlatego chwytaliśmy się wszystkich najdrobniejszych możliwości zabicia czasu.

Za każdym razem, kiedy Niklas jechał do sklepu, mówiłam, żeby rozejrzał się za jakąś grą czy czymkolwiek, czym można było się tutaj zająć. Dlatego zdążyliśmy już przerobić bierki, warcaby i, o dziwo, scrabble. Kupował także sporo prasy, którą przeglądałam najwolniej, jak tylko potrafiłam, analizując każdą fotografię celebrytów i gwiazd, a nawet czytając nagłówki po niemiecku, bo Niklas starał się uczyć mnie języka, dzięki czemu znałam już podstawowe słówka i potrafiłam co nieco zrozumieć. Ostatnio także nauczyłam go gry w państwa-miasta, a teraz on odpłacił się tym remikiem.

Co będzie następne?

Starałam się nie zamartwiać przyszłością i choć na kilka krótkich chwil wyrwać się z tych dojmujących myśli, które dobijały mnie praktycznie każdej nocy, gdy nie mogłam zasnąć i kręciłam się z boku na bok. Nie mogłam zmienić swojej sytuacji, więc musiałam żyć przekonaniem, że tu i teraz było w porządku. Że obecne warunki były w pewien sposób moją nową normalnością.

Niklas bardzo pomagał. Przede wszystkim był przy mnie, widział, jak jest ciężko, a ja wiedziałam, że mogłam na niego liczyć. Przecież on także został odcięty od swojego życia, więc trwaliśmy w tym razem.

W pewnym momencie stał się moim przyjacielem, bo kiedy nie masz możliwości robienia tego, czego pragniesz, albo spotykania się z ludźmi, których za wszelką cenę chcesz zobaczyć, to zwracasz się do jedynej osoby, którą masz obok, która jest stałą twojej nowej codzienności.

Tą stałością był teraz dla mnie Niklas. Spędzaliśmy wspólnie dwadzieścia cztery godziny na dobę, więc siłą rzeczy musieliśmy zacząć ze sobą rozmawiać.

I rozmawialiśmy. Całkiem sporo.

Teraz, po tych już prawie dwóch miesiącach, czuliśmy się ze sobą tak swobodnie, jakbyśmy znali się od dobrych kilku lat. Czy po wszystkim utrzymamy kontakt, choćby na odległość?

– To jeszcze partyjka? – zapytałam i już zaczęłam tasować karty.

– Moje ego prosi o regenerację – rzucił, wstając z kanapy i skierował się w stronę kominka, w którym przygasał ogień.

– Faceci. – Wzniosłam oczy do nieba. – Jak chcesz, to możemy zagrać w scrabble w niemieckiej wersji.

Usłyszałam jego ciche parsknięcie.

– Nie dawaj mi forów, Marto.

– Nie daję ci forów – odparłam. – W scrabble też jesteś beznadziejny.

Obserwowałam, jak dorzucał dwa kawałki drewna do ognia i śmiał się pod nosem.

– Będę musiał narąbać trochę drewna, żeby chociaż starczyło do rana, więc zróbmy sobie chwilę przerwy.

Nastał listopad. Temperatura znacznie spadła i musieliśmy non stop utrzymywać ciepło, żeby tutaj nie zamarznąć. Noce naprawdę bywały teraz zimne.

– W takim razie przygotuję herbatę, a potem cię ogram – zaśmiałam się. – Czarną?

– Poproszę. – Uśmiechnął się, a kiedy wygrzebałam się z koca i wstałam z kanapy, podał mi sweter. – Włóż go, nie możesz się teraz przeziębić.

Naciągnęłam więc na siebie sweter i skierowałam się w stronę kuchni. Nagle, jak na zawołanie, zatrzymałam się.

Miałam wrażenie, jakby wszystko działo się w zwolnionym tempie – moje ciało zaczęło się obracać w stronę Niklasa, mój wzrok zaczął szukać jego wzroku, moje serce zaczęło wolniej bić w piersi.

Kiedy nasze spojrzenia się spotkały, wiedziałam, że usłyszał to samo, co ja, że nic mi się nie wydawało, że wyobraźnia nie podsuwała mi dźwiękowych omamów.

To był warkot silnika.

Coraz wyraźniejszy.

Jakiś samochód musiał zbliżać się do naszej posesji.

A potem wszystko już nie było tak przerażająco wolne. Wręcz przeciwnie. Ruszyło z prędkością, nad którą nie miałam żadnej kontroli.

Niklas od razu podszedł do okna i na szybko skontrolował sytuację na zewnątrz. Potem sięgnął po swoją broń, która leżała sobie dotychczas na stoliku nieopodal fotela, wyjął też zapasową spluwę z szafki.

Te czynności trwały może jakieś trzy sekundy, w czasie których nawet nie drgnęłam. Stałam jak przytwierdzona do podłogi.

– Idź do sypialni – rzucił pośpiesznie, wciskając mi w dłoń jeden z pistoletów. Przez krótką chwilę widziałam na jego twarzy dezorientację, która błyskawicznie zamieniła się w stuprocentowe skupienie. Ewidentnie zmienił swój tryb na działanie i ja musiałam zrobić to samo. – Nie wychodź z niej, dopóki ci nie powiem. I nie wyglądaj przez okno. – Stanął tuż przede mną i spojrzał mi głęboko w oczy. – Wszystko będzie dobrze – zapewnił szeptem.

Nie potrafiłam zliczyć, ile razy słyszałam już to stwierdzenie. Po tym, przez co zdążyłam przejść w ostatnich miesiącach, nie powinnam już ufać tym słowom, ale jednak potrzebowałam się czegoś chwycić. Potrzebowałam mieć nadzieję – jak każdy człowiek, który wierzył w szczęśliwe zakończenia. A ja ciągle jakimś cudem wierzyłam.

Kiwnęłam głową i jeszcze przez moment nie odrywałam wzroku od jego twarzy, a potem czym prędzej skierowałam się w stronę sypialni.

Zamknęłam za sobą drzwi, oparłam się plecami o ścianę i nasłuchiwałam. Starałam się brać spokojne oddechy i nie pozwolić, by panika przejęła nade mną władzę.

Fakt, że ktoś przyjechał do naszego schronienia, jeszcze o niczym nie świadczył. To mógł być właściwie każdy – niekoniecznie ktoś, kto próbował zrobić nam krzywdę. Jednak z drugiej strony przez ten cały czas, odkąd tutaj przebywaliśmy, nie widziałam nikogo prócz Niklasa. Zupełnie, jakbyśmy byli ostatnimi osobami na tej planecie.

Co, jeśli ci ludzie, przed którymi chciał mnie chronić Kamil, właśnie nas znaleźli?

Spojrzałam na dłoń, w której trzymałam pistolet i powtarzałam w myślach każdy kolejny krok, którego nauczył mnie Niklas w przypadku jakiegokolwiek zagrożenia. Dzięki temu teoretycznie potrafiłam posłużyć się bronią. Czy jednak w praktyce, jeśli przyjdzie co do czego, będę w stanie strzelić do drugiego człowieka?

Proszę, proszę, proszę, niech to będzie jedynie ktoś, kto pomylił drogę albo kto…

Zadrżałam, kiedy silnik samochodu zgasł. Potem nastąpiło trzaśnięcie jednych drzwi, a kilka sekund później drugich. Z tego wynikało, że mieliśmy do czynienia przynajmniej z dwiema osobami i, nie oszukujmy się, jeśliby oceniać nasze siły, to ja nie byłam jakoś specjalnie wyszkolona w hipotetycznej walce z bandziorami. Miałam nadzieję, że Niklas zdawał sobie z tego sprawę. Na pewno sobie zdawał…

Moje serce zabiło szybciej, kiedy w naszym małym domku rozległo się pukanie do frontowych drzwi. Brałam ciche, równomierne oddechy, które powinny pomóc mi się uspokoić i zniwelować stres. Zamiast tego odliczały jedynie sekundy do następnych niewiadomych wydarzeń.

Za ścianą usłyszałam kroki Niklasa. Otworzył nieznajomym, a ja przyłożyłam ucho do drzwi, żeby lepiej słyszeć, co się tam teraz działo. Rozmawiali, ale nie potrafiłam zrozumieć żadnego ze słów. W pewnym momencie dobiegł do mnie męski, obcy śmiech, zaraz potem zawtórowanie Niklasa. Jednak potrafiłam już ocenić, że nie był to szczery, naturalny śmiech, który kilka razy podczas tych dwóch miesięcy udało mi się usłyszeć. Albo mój towarzysz próbował robić dobrą minę do złej gry i pozbyć się intruzów, albo coś tu było bardzo nie w porządku.

Kiedy już myślałam, że to wszystko za moment się skończy, Niklas pożegna gości i trzaśnie drzwiami… usłyszałam strzał.

Potem drugi.

A później już nie potrafiłam zliczyć, ile ich właściwie padło.

Wszystko działo się tak szybko. Miałam wrażenie, jakby za drzwiami rozgrywała się scena z jakiegoś filmu akcji. Odgłosy walki, strzałów, tłukącego się szkła i demolowanego pomieszczenia mieszały się ze sobą.

A ja stałam przy ścianie jak słup soli i zastanawiałam się, czy Niklasowi nic się nie stało. Zastanawiałam się także, czy za chwilę umrę.

Ścisnęłam mocniej broń, utwierdzając się w decyzji, że jeśli zaraz drzwi się otworzą i stanie w nich nieznajomy, chcący zrobić mi krzywdę… to do niego strzelę. Tak po prostu.

Dopóki nie musiałam do kogoś naprawdę celować, nie zdawałam sobie sprawy z ciężaru pistoletu.

Nagle te wszystkie dźwięki ucichły i jedyne, co byłam w stanie usłyszeć, to bicie własnego serca. Byłam tak przerażona obecną sytuacją, że moje ciało nie potrafiło się poruszyć. Chciałam wziąć głębszy oddech, ale nie mogłam. Chciałam uchylić drzwi, ale się bałam.

W mojej głowie rozbrzmiewały przeróżne pytania, ale teraz najważniejsze było to, czy Niklas przeżył.

Nie brałam nawet pod uwagę tego, że przeze mnie mógłby zginąć. Sama świadomość, że niewinny człowiek straciłby przeze mnie życie, była obezwładniająca.

To był mój przyjaciel.

Starałam wziąć się w garść i już sięgałam powoli w stronę klamki, kiedy drzwi do sypialni nagle się otworzyły. Uniosłam dłoń, w której ściskałam pistolet, jednak po chwili ją opuściłam. W progu ujrzałam Niklasa.

Na pierwszy rzut oka nie dostrzegłam u niego żadnych obrażeń. Jedyne, co się zmieniło, to że miał już na sobie kurtkę. Fala ulgi, która właśnie we mnie uderzyła, była nie do opisania.

– Co się… – zaczęłam, ale od razu mi przerwał.

– Musimy stąd natychmiast wyjechać, Marto – poinformował mnie naprędce, podając mi mój płaszcz i nakazując go włożyć, co od razu zrobiłam. – To miejsce jest już spalone. Za chwilę mogą zjawić się inni.

Patrzyłam, jak pośpiesznie podszedł do szafy i wyjął z niej plecak, który był od samego początku przyszykowany do naszej ewentualnej ewakuacji. Znajdowało się w nim wszystko, czego byśmy potrzebowali. Najwyraźniej teraz nadszedł ten czas, by go stąd zabrać, by się ewakuować.

– Co to za ludzie? – zapytałam, kiedy zarzucił sobie torbę na ramię i wskazał, byśmy wyszli z pokoju. – Gdzie oni teraz… – urwałam w połowie zdania, kiedy znaleźliśmy się w salonie. Obserwowałam właśnie całkowite pobojowisko oraz trupy trzech mężczyzn, leżące w kałużach krwi na podłodze. – Jezu – wyszeptałam.

– Ci już nam nie zagrażają – mruknął Niklas.

Przymknęłam oczy. Starałam się wyrzucić ten obraz ze swojej głowy, choć już wiedziałam, że nie będzie to możliwe.

Wiedziałam to doskonale na przykładzie Olega.

Zaczęłam pośpiesznie wkładać buty. Pragnęłam natychmiast opuścić to miejsce. I najlepiej znaleźć się w jakiejś innej czasoprzestrzeni.

Zauważyłam, jak Niklas rozlewał na podłodze benzynę z kanistra i ruchem ręki popędzał, byśmy szybko stąd wyszli. Nie miałam zamiaru się przed tym wzbraniać.

– Wsiądź do samochodu – polecił, a ja od razu skierowałam się w stronę auta.

Usiadłam na miejscu pasażera i przez szybę patrzyłam, jak mój przyjaciel puszcza z dymem chatę, w której mieszkaliśmy przez blisko dwa miesiące. Zaraz potem wsiadł do samochodu i ruszyliśmy prosto przed siebie, a za nami buchał coraz większy ogień.

*

Tylko na początku Niklas zapytał, czy wszystko ze mną w porządku, a ja kiwnęłam głową na potwierdzenie. Potem przez dobrych dziesięć minut żadne z nas się nie odezwało – ja chyba nie potrafiłam wydusić z siebie słowa, a on w skupieniu prowadził samochód, obserwując w lusterku, czy przypadkiem nikt za nami nie jechał, czy nie byliśmy śledzeni.

Trzymaliśmy się bocznych dróg, jadąc bez jakiejkolwiek nawigacji. Mogło się zdawać, że poruszaliśmy się po omacku, ale w rzeczywistości doskonale wiedziałam, że Niklas znał trasę na pamięć. Codziennie przez te ostatnie tygodnie przeglądał papierową mapę i kodował ją sobie w głowie.

Do tej pory nie miałam pojęcia, w jakich okolicznościach Kamil go poznał, czy było to jeszcze w trakcie misji w Afganistanie, czy już później, gdy zamieszkał w Berlinie, ale nie dało się zaprzeczyć faktom – Niklas Meyer był osobą perfekcyjnie wyszkoloną.

Właśnie sam zabił trzech dorosłych, uzbrojonych mężczyzn.

Właśnie mnie uratował.

Nie chciałam się nawet zastanawiać, co by się wydarzyło, gdyby nie było go przy mnie. Wielce prawdopodobne, że to ja leżałabym teraz w tej kałuży krwi.

Spojrzałam w jego stronę, kiedy kątem oka dojrzałam, że wyjmował z kieszeni komórkę.

Mógł zadzwonić tylko do jednej osoby.

Po dwóch nieudanych próbach skontaktowania się z Wilkiem odłożył telefon i zaklął pod nosem.

– Jaki jest teraz plan? – zapytałam cicho.

Niklas zerknął na mnie, a potem na zegarek samochodowy.

– Kamil powinien być pod telefonem za dziesięć minut – rzucił. – Wtedy zdam mu relację z tego, co się wydarzyło. A teraz kierujemy się w stronę nowej kryjówki.

Kiwnęłam bezwiednie głową.

To wydawał się logiczny plan, jednak miałam do niego jedno kluczowe pytanie.

– Czy będziemy tam bezpieczni? – Przyłożyłam dłoń do brzucha i brałam spokojne oddechy. Na tyle spokojne, na ile w tej sytuacji byłam w stanie.

– Będziecie tam bezpieczni, Marto. – Usłyszałam.

Dopiero po kilku sekundach doszło do mnie to, co powiedział.

„Będziecie”, nie „będziemy”.

Zmarszczyłam brwi i już miałam się odezwać, kiedy ciszę w samochodzie przerwał dźwięk dzwoniącej komórki. Niklas natychmiast ją chwycił.

– Kamil – rzucił, przykładając telefon do ucha i zaczął zdawać mojemu narzeczonemu relację z tego, co się wydarzyło.

Co było zastanawiające, to fakt, ze mówił po niemiecku. Robił to dość szybko, więc ciężko było mi cokolwiek zrozumieć, wyłapywałam jedynie jakieś pojedyncze słówka. Zazwyczaj rozmawiał z Wilkiem po polsku.

Czy to dlatego, że nie chciał, bym słuchała o wszystkich krwawych aspektach tego, co się wydarzyło w chacie, czy chodziło o coś innego?

W pewnym momencie Niklas wyciągnął w moją stronę dłoń, a ja spojrzałam na telefon, który trzymał. Zaczerpnęłam tchu i wzięłam od niego urządzenie.

– Nic nam nie jest, Wilku – powiedziałam jako pierwsze, bo wiedziałam, że to było dla niego najważniejsze. Tylko to się teraz liczyło.

– Marti. – W tym jednym słowie usłyszałam tak wiele.

Strach, przeprosiny, ulgę, przerażenie, miłość.

Ale to chyba niepewność najbardziej przykuła moją uwagę.

Nie chciałam niepewności. Bałam się jej. Pragnęłam tu i teraz dowiedzieć się, na czym stoimy.

Ale byłam też boleśnie świadoma, że on nie potrafił mi tego wyjawić.

– Nie chcę od ciebie żadnych pustych obietnic, Wilku – powiedziałam cicho, wiedząc, że doskonale mnie słyszał. – Nie chcę ucieczek i kryjówek. Nie chcę zastanawiać się, ile czasu to wszystko może jeszcze potrwać. Nie chcę każdej nocy rozmyślać, czy będzie nam dane przeżyć kolejny dzień. Nie chcę myśleć o tym, czy będę zmuszona urodzić naszego syna w jakiejś wiejskiej chacie z dala od ciebie. Nie chcę sobie wyobrażać twoich ramion zaciśniętych wokół mnie, Kamil. Bo chcę mieć cię obok. Naprawdę cię mieć. Chcę wrócić do domu. Proszę – wyszeptałam.

Nie przejmowałam się tym, że łzy lały się z moich oczu strumieniami. Nie przejmowałam się tym, że Niklas był tego świadkiem.

Pragnęłam po prostu wszystko z siebie wyrzucić, choć tego „wszystkiego” było tak wiele, że nie byłabym w stanie się z tego oczyścić przez następnych kilka minut, godzin, a nawet i dni.

Ale musiałam spróbować.

Przez te tygodnie spędzone osobno jakoś przyzwyczaiłam się do naszej sytuacji. Byłam także wdzięczna, że mogłam porozmawiać z mamą oraz Staszkiem i upewnić się, że byli cali i zdrowi. Jednak to było za mało, nie wystarczało. Przez to, co zdarzyło się niespełna godzinę temu, wiele się zmieniło. Uświadomiłam sobie, że zagrożenie było realne, prawdziwe. Ale zdałam sobie sprawę także z tego, że ci ludzie mogli znaleźć nas właściwie wszędzie, skoro wytropili małą, wiejską chatkę na końcu świata, która teraz była już doszczętnie spalona.

Następnym razem może pojawić się więcej osób, chcących zrobić nam krzywdę. I Niklas może już nie dać rady nas obronić.

Dlatego chciałam wrócić do domu, do Kamila. Chciałam go zobaczyć, dotknąć, zaciągnąć się tym znajomym zapachem, za którym tak strasznie tęskniłam.

Nie czekałam na jego odpowiedź. Nie czekałam, aż powie, że mnie kocha i że będzie dobrze. Moim marzeniem było usłyszeć te słowa na żywo, prosto z jego ust, gdy będzie na mnie patrzył. Więc jeśli nie mogłam teraz tego otrzymać, to…

Rozłączyłam się, zanim zdołał cokolwiek powiedzieć.

Oddałam Niklasowi komórkę i głęboko westchnęłam, przymykając na moment powieki.

Po chwili poczułam coś na kolanach i zobaczyłam, że podał mi paczkę chusteczek, którą ochoczo przyjęłam.

– Przepraszam – szepnęłam, mając na myśli mój wybuch płaczu.

– Nie przepraszaj za to, że jest ci ciężko, Marto – przyznał. – Jesteś dzielniejsza, niż ci się wydaje.

Czy rzeczywiście tak było?

Czy w sytuacji, w której się znajdowałam, byłam dzielna?

Z jednej strony nie chciałam tego przyznać, bo uważałam, że nie robię nic innego, tylko wiecznie się nad sobą użalam i roztrząsam to, w jakim bagnie musimy się codziennie taplać. Jednak, z drugiej strony, czy byłam w jakiś sposób przygotowana do takiego życia? Przecież nikt nie stanął przede mną kilka lat temu i mi nie powiedział: „Słuchaj, Marta, za jakiś czas zwiążesz się z przestępcą, który prędzej czy później wyląduje w pierdlu, bo Kamil, który, tak swoją drogą, wróci po latach do domu, mu w tym pomoże. Z Wilkiem będziecie się spodziewać dziecka i szykować nowe mieszkanie, ale nie ciesz się za bardzo, bo potem będziesz musiała pomóc w zleceniu i urabiać rosyjskiego gangstera, którego ostatecznie twój narzeczony zastrzeli na twoich oczach. Później, kiedy będziesz myśleć, że to już koniec armageddonu i nastała sielanka, to zostaniesz zmuszona opuścić kraj i przez długie tygodnie ukrywać się w wiejskiej chacie, w której będzie cię chronił Niklas. I gdy tylko przejdzie ci przez myśl, że może wszystko się jakoś ułoży, to nie rozpędzaj się, bo do waszej chaty wtargną bezimienne bandziory, których Niklas co prawda zabije, ale i tak będziecie musieli znowu uciekać”.

Hej, życie, tutaj jestem! Co jeszcze dla mnie szykujesz? Nie krępuj się, skop mi dupę mocniej niż dotychczas! To była tylko rozgrzewka, a teraz będzie hardcore, co nie?

Nie byłam pewna, czy to, że w swoich myślach potrafiłam jeszcze ironizować, było objawem normalności, czy już może potwierdzeniem, że zwariowałam?

Już miałam coś odpowiedzieć na słowa Niklasa, kiedy mój wzrok przykuło to, że prowadził samochód jedną ręką, a drugą dociskał do swojego lewego boku. Zmarszczyłam brwi i odchyliłam się na siedzeniu, by lepiej widzieć. A gdy dostrzegłam na jego kurtce plamę krwi, moje serce zaczęło nienaturalnie szybko bić, a po plecach przeszedł zimny dreszcz.

– Niklas – wyszeptałam, próbując złapać jego spojrzenie. – Czy to jest krew? Jesteś ranny?

Podświadomie już znałam odpowiedzi na te pytania, ale musiałam usłyszeć to głośno i wyraźnie.

– Nic mi nie jest, Marto – mruknął, chcąc mnie zbyć. – Nie przejmuj się mną.

– Jak mam się nie przejmować? – zagotowałam się. – Jesteś ranny, Niklas! Czy to dlatego rozmawiałeś z Kamilem po niemiecku? Mówiłeś mu o tym, prawda? – zgadłam i nawet nie potrzebowałam potwierdzenia. – Musimy natychmiast pojechać do jakiegoś szpitala, musimy…

– Zawiodłem – przerwał mi. – Dałem się postrzelić. Gdyby kula znalazła się kilka centymetrów wyżej, to możliwe, że już mógłbym nie żyć, a ciebie by zabrali. Nie możemy sobie pozwolić na to, żeby pojechać do szpitala. Kiedy znajdziemy się już w kryjówce, wyjmę kulę i się zszyję. Nie przejmuj się tym.

Słuchałam tego, co mówił, kompletnie oniemiała.

– Czy ty właśnie powiedziałeś, że zawiodłeś? – wydusiłam, patrząc na niego, jakby postradał zmysły. – Chyba zwariowałeś, Niklas! Właśnie uratowałeś mi życie i przez to zostałeś ranny! To ja cię zawiodę, jeśli w tej chwili nie zajmiemy się wyjęciem tej kuli!

W mojej głowie przelatywały urywki z filmów, w których ktoś zostawał postrzelony.

Czy to dobrze, że kula wciąż tkwi w ciele, a nie przeszła na wylot? Nie, zdecydowanie to nie jest dobra informacja. Musimy się jej natychmiast pozbyć!

– Nie mogę cię o to prosić. Do kryjówki będziemy jechać dwie godziny i piętnaście minut. Wtedy będziesz bezpieczna, a ja zajmę się sobą.

– Nie będziesz prowadził w tym stanie przez dwie godziny i pieprzone piętnaście minut! – podniosłam głos.

Nie wiedziałam, która z emocji wybijała się teraz u mnie na prowadzenie. Strach, irytacja, czy całkowite wkurwienie? Najprawdopodobniej była to mieszanka wszystkiego.

Moje cholerne hormony! Moje cholerne, popieprzone życie!

– Nic mi nie będzie – odezwał się i chciał dodać coś jeszcze, ale mu przerwałam.

– Zatrzymaj się, Niklas, natychmiast! Nie chcesz zadzierać z kobietą w ciąży, uwierz mi!

Skoro widział we mnie dzielną kobietę, to musiałam i jemu, i sobie udowodnić, że w rzeczywistości nią byłam. Mimo że wzrok miał cały czas skupiony na drodze, to wiedziałam, że doskonale czuł na sobie moje przewiercające spojrzenie.

A ja wyraźnie dostrzegłam, w którym momencie podjął decyzję.

Tę odpowiednią decyzję.

Zjechał z asfaltowej drogi i wkrótce wjechał w wąską dróżkę, która prowadziła w głąb lasu. Nie było tu żadnych innych samochodów, żadnej żywej duszy i miałam nadzieję, że tak pozostanie.

Po pewnym czasie Niklas się zatrzymał, a ja otworzyłam drzwi, wysiadłam z auta i wyjęłam z bagażnika apteczkę, mając nadzieję, że została odpowiednio zaopatrzona.

Przez adrenalinę, która teraz płynęła w moich żyłach, nie czułam nawet zimna, choć odczuwalna temperatura była niewiele powyżej zera. Ale nie to było teraz ważne.

Niklas wysiadł z samochodu, zdjął kurtkę i rzucił ją na tylne siedzenie. Potem pozbył się bluzy i podwinął T-shirt do góry.

Przełknęłam ślinę, wpatrując się w krwawiącą ranę w górnej części jego biodra. Dłonie zaczęły mi drżeć, ale wzięłam głęboki oddech, nakazując sobie spokój. Kula utkwiła w takim miejscu, że sam, bez dużego lustra, w którym mógłby obserwować swoje działania, nie dałby rady jej wyjąć. Albo może i by dał, ale mieliśmy ograniczony czas działania. Bardzo ograniczony. Dlatego byłam zdeterminowana, żeby zrobić to jak należy.

– Jak się zapewne domyślasz, nigdy tego nie robiłam – powiedziałam, otwierając apteczkę.

Opatrunki, bandaże, gaza, woda utleniona, spirytus salicylowy, jakieś maści i niepokojąco wyglądające narzędzia.

Powinno się udać.

– Wątpię, że cokolwiek może mi jeszcze zaszkodzić. Po prostu to zrób, Marto.

Odłożyłam apteczkę na dach, a on prawym bokiem oparł się o samochód i odrobinę obniżył spodnie na biodrach. Nawet nie zastanawiałam się nad tym, jak bardzo krępująca mogła być ta sytuacja. Do cholery, przecież on był przy moim USG i kupował mi bieliznę w supermarkecie! Chyba z Niklasem już dawno zatarliśmy pewne granice.

Chwyciłam spirytus i już miałam nasączyć nim gazę, żeby odkazić ranę, ale on mnie ubiegł, wziął ode mnie płyn i wylał go bezpośrednio na miejsce, w którym utkwiła kula. Jego twarz wykrzywił grymas bólu i mocno zacisnął szczękę. Gdybym była na jego miejscu, to w tym momencie wydarłabym się w niebogłosy.

– To chyba nie jest twoja pierwsza rana postrzałowa – zauważyłam.

– Na wojnie człowiek się przyzwyczaja.

Przypomniałam sobie każdą bliznę, którą nosił na sobie Wilku i coś ścisnęło mnie w sercu.

– A więc to tam się poznaliście? – zapytałam. – Z Kamilem?

Kiwnął jedynie głową, a potem znów mnie ubiegł i wyjął z apteczki jedno z tych groźnie wyglądających przedmiotów, przypominających skalpel chirurgiczny czy coś w tym stylu.

– Kula nie jest zbyt głęboko – rzucił, podając mi to narzędzie tortur. – Po prostu postaraj się ją wydłubać.

Ach, jasne. Wydłubać kulę z rany. Drobnostka.

Zrobiło mi się słabo, kiedy nachyliłam się nad raną i zbliżałam do niej ostrze. Krew ciągle się sączyła, ale nie było to krwawienie, które widziało się w telewizji, gdy krew tryska na wszystkie strony i nie sposób jej zatamować.

– Poradzisz sobie, Marto – zapewnił mnie szeptem.

Ostatni raz złapałam jego spojrzenie. Jedyne, co w nim widziałam, to pewność. Nie było tam żadnego zawahania. Ani przez sekundę.

Nie chciałam go pociąć ani zrobić jeszcze większej krzywdy, ale doskonale wiedziałam, że nabój trzeba było wyjąć. Dlatego odetchnęłam głęboko i zabrałam się do roboty.

Włożyłam koniec ostrza do rany. Już nawet nie myślałam o swoim zdenerwowaniu, o całej tej sytuacji, w której się znaleźliśmy. Zaczęłam traktować to jak zadanie, które należało wykonać. W pełnym skupieniu zatapiałam ostrze coraz głębiej.

Po pewnym czasie – mogło się zdawać, że trwało to długie minuty, ale w rzeczywistości zajęło może kilkadziesiąt sekund – zlokalizowałam kulę i delikatnie próbowałam ją wydłubać. Pojawiło się więcej krwi, ale nie zważałam na to. Za moment sobie z tym poradzimy.

Niemalże się uśmiechnęłam, kiedy wreszcie złapałam nabój palcami, a od Niklasa usłyszałam: „Dobra robota”.

Znów obficie polał ranę spirytusem, a potem pomachał mi przed oczami igłą i nićmi.

– Tego też nigdy nie robiłam – powiedziałam. – Jeśli zrobię coś źle, będziesz miał okropną bliznę.

Kąciki jego ust zadrżały.

– Zostawię ją sobie na pamiątkę, Marto.

A więc niech tak będzie…

*

Zatrzymanie się w tamtym lesie, żeby zająć się jego raną, zajęło nam w sumie dziewiętnaście minut, jak ustalił Niklas. W sytuacji, gdy byliśmy na celowniku, nie było to ani długo, ani krótko. Na szczęście teraz dojeżdżaliśmy już do naszej nowej kryjówki i nikt nas nie śledził.

Na dworze zapadł zmrok. Zaparkowaliśmy przed kolejnym domkiem pośrodku niczego.

– Sprawdzę, czy wszystko jest w porządku – oznajmił Niklas, kiedy wysiedliśmy z samochodu.

Nie zdążyłam mu odpowiedzieć, bo nagle drzwi frontowe od chaty się otworzyły, a na ganku zapaliło się nikłe światło. Niklas w ciągu sekundy znalazł się przede mną, chroniąc mnie własnym ciałem i celując do mężczyzny, który przeszedł przez próg. Ja również chwyciłam za swoją zapasową broń, którą od ostatnich wydarzeń potrzebowałam mieć pod ręką i nawet nie zamierzałam się nad tą potrzebą dłużej zastanawiać.

– Nie ma sensu strzelać, żołnierzu – odezwał się nonszalancko po polsku nieznajomy, najwyraźniej kierował te słowa do mojego przyjaciela.

Zmarszczyłam brwi, próbując spojrzeć na Niklasa, ale w tych ciemnościach było to niełatwe.

– Kim ty, do cholery, jesteś? – rzuciłam, nim ktokolwiek inny zdołał się ponownie odezwać.

Mężczyzna, jakby nigdy nic, zszedł po schodkach i ruszył w naszym kierunku. Dostrzegłam, że nie miał broni, a przynajmniej w nas nie celował, za to Niklas swojej nie obniżył, ja też swój pistolet chwyciłam mocniej.

– Marek Wierzbicki – przedstawił się, wyciągając przed siebie dłonie, jakby chciał przekazać, że miał same dobre zamiary. – Mój przyjaciel lubi mieć kilka planów B. I najwyraźniej ma w tym rację.

Czujnie przeskakiwał spojrzeniem między moją twarzą a Niklasa.

– A kto jest twoim przyjacielem? – zapytałam.

– Twój narzeczony – odparł ot tak i utkwił we mnie wzrok. – Wracasz do domu.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Marta

Powtarzałam sobie w myślach zdanie: „Wracasz do domu” i trochę w te słowa nie wierzyłam. Czy to naprawdę się działo? Czy naprawdę miałam wrócić do Warszawy?

Marka Wierzbickiego znałam jedynie z opowieści Kamila. Z tego, co wiedziałam, to mogłam mu ufać. Najwidoczniej Niklas też był zaznajomiony z tematem nowoprzybyłego, bo o nic go nie wypytywał. Czyżby mój narzeczony przekazał mu przez telefon, że jego przyjaciel będzie tu na nas czekał?

– Jedziemy do Polski? – upewniłam się. – Teraz?

– Najpierw musimy chwilę porozmawiać na osobności – rzucił Wierzbicki wskazując na siebie i Niklasa. – A ty możesz wejść do chaty i trochę odpocząć przed podróżą.

Znów miałam się odezwać, ale Niklas mnie ubiegł.

– Sporo się dzisiaj działo, Marto, więc powinnaś odpocząć – zgodził się. – Chodź, zaprowadzę cię.

Poszłam z nim w stronę niewielkiego domu, który mój przyjaciel po chwili skrupulatnie sprawdził. Choć skoro Marek pojawił się tu już wcześniej, to miejsce nie powinno być niebezpieczne. Potem bez słowa obydwaj wyszli na zewnątrz, a ja zmrużonymi oczami obserwowałam przez okno, jak udawali się w kierunku jakiegoś magazynu, który stał sto metrów dalej. Dobrze, że na ganku ciągle paliło się światło, inaczej nic bym nie dojrzała. Po chwili przymknęli za sobą drzwi od budynku, a ja czekałam bez celu, wpatrując się w ciemność.

O czym chcieli porozmawiać na osobności? Czy ustalali strategię, jak przedostać się do Polski? Omawiali różne warianty, jeśli coś poszłoby nie po ich myśli?

Czy przypadkiem nie powinnam być przy tej rozmowie?

Pokręciłam głową.

Ufałam Niklasowi i czułam się przy nim bezpiecznie, więc cokolwiek ustalali, musiało być okej.

Zaczęłam krzątać się po mikroskopijnej kuchni i dopiero teraz doszło do mnie, jak bardzo byłam spragniona. Przetrząsnęłam szafki, aż znalazłam opakowanie herbaty i po chwili już zagotowywałam w czajniku wodę.

Usiadłam przy stoliku z parującym kubkiem w dłoni, rozglądając się po pomieszczeniu.

Nie wiedziałam ile dokładnie mogło minąć czasu, bo nie miałam przy sobie zegarka, a w wyposażeniu tej chaty także żadnego nie zauważyłam. Ale gdy kubek już dawno zrobił się pusty, a mnie nie chciało się położyć na kanapie, żeby odpocząć, postanowiłam sprawdzić, ile jeszcze zajmie im „rozmowa na osobności”. Chciałam jak najszybciej stąd ruszyć i nareszcie znaleźć się w domu.

Wyszłam na zewnątrz, szczelnie okrywając się płaszczem. Powoli przemierzałam drogę do magazynu, z którego dochodziło nikłe światło. Drzwi zostały lekko uchylone, dlatego usłyszałam głos Marka, jednak nie potrafiłam zrozumieć, co dokładnie mówił. Gdy już znalazłam się blisko i zamierzałam wejść do środka, stanęłam jak wryta i wstrzymałam oddech.

Przez szparę w drzwiach zobaczyłam Niklasa, który siedział przywiązany do krzesła za nogi i ręce, bez możliwości jakiegokolwiek ruchu. Ale nie to najbardziej mnie przeraziło… Jego twarz była zakrwawiona. Z nosa ciekła mu krew. Właściwie to miałam wrażenie, jakby ta krew była wszędzie. Miał także rozciętą z przodu koszulkę i mogłam się jedynie domyślić, że na klatce piersiowej zostały mu zadane nowe rany.

Wierzbicki stał przed nim. I to on zadawał wszystkie ciosy.

Co się tu, do cholery, wyprawia?

Nachylił się nad Niklasem, coś do niego powiedział, a zaraz potem wymierzył mu kolejny cios prosto w szczękę.

Byłam w takim szoku, że musiało minąć kilka długich sekund, żeby moje serce złapało równiejszy bieg.

– Miałaś zostać w chacie, Marto – odezwał się mój przyjaciel spokojnym głosem, jakby fakt, że właśnie był torturowany, nie robił na nim żadnego wrażenia. Nawet na mnie nie spojrzał, jego wzrok był utkwiony w Wierzbickim.

Skoro już wiedzieli, że tutaj stałam i byłam świadkiem tego, co się działo, to postanowiłam wejść do magazynu.

Obydwaj obrócili głowy w moim kierunku.

Marek odsunął się od Niklasa o krok, a ja spojrzałam na niego z wściekłością, a przynajmniej miałam nadzieję, że na mojej twarzy malowały się wszelkie oznaki furii. Co ten facet sobie wyobrażał?!

– Co ty robisz? – rzuciłam, podchodząc bliżej. – Dlaczego go krzywdzisz?

Nie wiedziałam dlaczego, ale dopiero teraz, w chwili, kiedy zadałam mu to pytanie na głos, dotarło do mnie, że mógłby skrzywdzić nie tylko Niklasa, ale również mnie. Kim właściwie był ten facet? Może Kamil wcale go do nas nie wysłał? Może to była zasadzka? Może on współpracował z ludźmi, przed którymi Wilku pragnął trzymać mnie z daleka?

Może wspólnie z Niklasem weszliśmy z deszczu pod rynnę i zaraz oboje tutaj zginiemy?

Nawet nie zorientowałam się, w którym momencie się zatrzymałam. Coś w moim spojrzeniu musiało dać to Wierzbickiemu do zrozumienia, bo po chwili odezwał się, jakby mógł czytać w moich myślach.

– Nie zrobię ci krzywdy. – Pokręcił głową. – Zapewniam cię, że nie taki jest mój cel.

– On ma rację, Marto – powiedział Niklas. – Nie musisz się martwić o swoje bezpieczeństwo.

Przeniosłam na niego wzrok, jakby był niespełna rozumu. Czyżby te ciosy, które właśnie otrzymał, poprzestawiały mu szare komórki?

– Czy ty się słyszysz, Niklas? – wybuchłam. – Jesteś cały zakrwawiony, bo ten tutaj – wskazałam na Marka – cię torturuje! Nikt przy zdrowych zmysłach nie traktowałby tego jako oznakę bezpieczeństwa! Co tu się, do kurwy, dzieje? Gadaj, jaki jest niby twój cel! – wyrzuciłam do Wierzbickiego. – Jeśli nie chcesz nas pozabijać, to co w takim razie usiłujesz tu zdziałać!

– Usiłuję dowiedzieć się, jakim cudem namierzono waszą poprzednią kryjówkę – odpowiedział. To najwidoczniej wybrał sobie jakąś parszywą metodę, by rozwiązać tę zagadkę.

– W jaki sposób chcesz się tego dowiedzieć? – odparowałam. – Uskuteczniając na Niklasie swoje wojskowe sztuczki? Niby jak ma ci to pomóc?

Przyglądał mi się, przekrzywiając odrobinę głowę w prawo. Mierzyliśmy się spojrzeniami, ale nic nie mówił. A mnie po pewnej chwili olśniło. Jakbym w końcu ułożyła skomplikowany obrazek z puzzli.

– Niewiarygodne – parsknęłam śmiechem, choć nie było w tej sytuacji niczego zabawnego. – Uważasz, że Niklas miał z tym coś wspólnego? Że mnie wystawił? – Pokręciłam głową na ten absurd. – Dla twojej wiadomości, on mnie uratował! Gdyby nie on, prawdopodobnie już byłabym martwa! A ty? – zwróciłam się znów do przyjaciela, uświadamiając sobie jedną rzecz, której od początku nie dostrzegałam. – Dlaczego mu na to pozwalasz? Dlaczego się nie bronisz?

– Bo to nie ma sensu – padła jego odpowiedź.

Wzniosłam oczy do nieba i zaczerpnęłam tchu.

– Przecież nie wydałeś tamtej kryjówki – powiedziałam. – Jesteś po mojej stronie.

Nie mógłby mnie zdradzić. Nie zrobiłby tego. Jestem o tym przekonana.

– On mówi dokładnie to samo – usłyszałam Marka.

– I niby kiedy uznasz, że mówi prawdę?! – krzyknęłam. – Gdy go zabijesz?! Wtedy będziesz wiedzieć, że nie miał z tym nic wspólnego?!

– Takie są procedury. – Wzruszył ramionami, jakby nigdy nic.

– Procedury? – prychnęłam. – Kto je niby wymyślił?

Przymknęłam powieki, kręcąc głową z niedowierzaniem. Przyszło kolejne olśnienie.

– Kamil o tym wie? – zadałam pytanie szeptem, choć brzmiało to bardziej jak twierdzenie.

W końcu popatrzyłam na Marka oraz Niklasa. Miałam pewność.

– Wróć do chaty, Marto – odezwał się ten drugi, samym spojrzeniem przekazując mi o wiele więcej niż słowami.

Za to, co zrobił dla mnie Kamil, wykonałbym każdy jego rozkaz.

Właśnie to kiedyś od niego usłyszałam.

Ale to nie było normalne.

Wiedziałam, że osoby, które przetrwały wojnę, które były na misji, które na każdym kroku widziały tam śmierć, w inny sposób postrzegały teraz rzeczywistość.

Wiedziałam to doskonale na przykładzie Wilka.

Osoba, która wraca, jest zawsze kimś innym od tej, która odeszła.

Będąc z Kamilem, przystałam na tę inność, ale nie zawsze się z nią zgadzałam.

– Popieram to, żebyś wróciła do chaty – powiedział Marek. – Kiedy już go tu zostawimy…

– Słucham? – przerwałam, marszcząc brwi. – Jak to zostawimy Niklasa? Nigdzie się bez niego nie ruszę – zadecydowałam.

Wierzbicki westchnął ciężko.

– Marto…

Znów nie miałam zamiaru dać mu dokończyć.

– Jak sam wspomniałeś, jesteś przyjacielem mojego narzeczonego, a nie moim – rzuciłam. – Dlatego mam prawo zareagować, gdy mojemu przyjacielowi dzieje się krzywda. Skontaktuj się z Kamilem – rozkazałam. – Już.

Gdybym posiadała komórkę, to sama już dawno zbombardowałabym go połączeniami.

Patrzyłam wyczekująco na Marka.

Kąciki jego ust zadrżały, jakby próbował powstrzymać się przed uśmiechem.

– Wystarczająco sprawiedliwe. – Skinął po chwili głową. Sięgnął do kieszeni i wyjął telefon, a wkrótce przyłożył go do ucha i czekał. – Nie wiedziałem, że twoja kobieta jest taka waleczna, Wilku – odezwał się, ale wciąż wzrok miał utkwiony we mnie. – Chyba niepotrzebnie tak bardzo się o nią martwisz.

Przewróciłam oczami i wyciągnęłam w jego kierunku dłoń.

– Mogę? – rzuciłam, unosząc brew.

– Ależ oczywiście – odparł takim tonem, jakby cała ta sytuacja niezmiernie go bawiła, a potem podał mi urządzenie.

Przeszłam na koniec magazynu, by mieć odrobinę prywatności.

– Wilku?

– Co się dzieje, Marti? – usłyszałam jego głos i na moment zamknęłam oczy, a kiedy je otworzyłam, wzięłam głębszy oddech.

– Krótka piłka – powiedziałam. – Chciałeś, żeby Marek zabił Niklasa? Bo przed chwilą weszłam do magazynu, w którym twój przyjaciel przywiązał go do krzesła i torturował. Czy naprawdę sądzisz, że mógłby nas zdradzić? Że mógłby komuś wyjawić, gdzie się ukrywaliśmy? Przecież gdyby to zrobił, to nie rozmawialibyśmy teraz przez telefon. Mogłabym już nie żyć, Kamil. Tymczasem Niklas sam zamordował tamtych mężczyzn i mnie stamtąd wywiózł.

Jeśli mój narzeczony naprawdę wierzył, że Niklas maczał w tym palce, to chyba nie myślał racjonalnie.

– Za bardzo ufasz ludziom, kochanie – powiedział.

– Za to ty w ogóle im nie ufasz, Wilku – zauważyłam.

– Dobrze wiesz, że każdy ma słaby punkt. Niklas także. I ja go znam. Może ktoś inny także go poznał.

Pokręciłam głową, jakby mógł mnie teraz zobaczyć.

– Nie mam pojęcia dlaczego, ale on jest ci lojalny – oznajmiłam. – Od samego początku taki był. I to się nie zmieniło. Jestem pewna, że nie miał z tym nic wspólnego. Proszę, zaufaj mi.

Przez moment na linii nastała cisza, aż myślałam, że połączenie zostało przerwane, ale potem Wilku się odezwał.

– Nie chciałem go zabić. Nie chcę. Pragnę tylko się dowiedzieć, jakim cudem ktoś namierzył tamtą kryjówkę, i ukarać właściwą osobę. Pragnę także mieć cię obok, żeby na własne oczy przekonać się, że nic ci nie jest. Dzisiejszy dzień nie powinien mieć miejsca. Tak bardzo cię przepraszam, Marti.

– Ja też nie pragnę niczego innego, niż znaleźć się przy tobie – szepnęłam, wycierając pojedynczą łzę, która spłynęła mi po policzku. – Więc nie traćmy więcej czasu – poprosiłam. – I chcę jechać z Niklasem – dodałam. – Ufam mu.

Usłyszałam jego ciężkie westchnienie. Mogłam się założyć, że przeczesał właśnie włosy dłonią. Sama miałam ochotę to zrobić. Pragnęłam go poczuć.

Teraz. Już. Natychmiast.

– Niedługo się zobaczymy, kochanie – obiecał, a ja mu uwierzyłam. – A teraz podaj mi Marka do telefonu.

Zrobiłam to, o co prosił. Oddałam Wierzbickiemu komórkę, a potem podeszłam do Niklasa i zaczęłam rozwiązywać mu węzeł na lewym nadgarstku.

– Marto…

– Jestem na ciebie wściekła – przerwałam, nie patrząc mu w oczy. – Idąc do tego magazynu, od samego początku wiedziałeś, co on chce ci zrobić. Zgodziłeś się na to. A gdyby cię tutaj zabił?

Szarpałam się ze sznurem i Niklas wkrótce wyplątał rękę. Już miałam zająć się kolejnymi więzami, ale uwolnioną dłonią chwycił mnie za nadgarstek. Nie był to mocny uścisk, wręcz przeciwnie, bardzo delikatny. Tyle wystarczyło bym w końcu na niego spojrzała.

– Nie zdradziłem kryjówki – powiedział cicho, nie spuszczając ze mnie wzroku.

Patrzyłam z bliska na jego zakrwawioną, obitą twarz i mnie samą bolał ten widok, a on nawet się nie skrzywił z bólu.

– Wiem – szepnęłam. – Właśnie dlatego jestem na ciebie zła. Dobrowolnie poddałeś się karze, choć jesteś niewinny. To zakrawa o absurd, Niklasie.

– Co mogę zrobić, żebyś nie była zła?

– Przestać gadać, dać mi się rozwiązać i pozwolić opatrzyć ci twarz – rzuciłam. – Ciesz się, że ten komandos nie przestrzelił ci nóg.

– Już masz wprawę w zszywaniu rany postrzałowej – zauważył.

Zaraz potem wolną ręką uwolnił drugi nadgarstek, a później nogi. Wszystko trwało może trzy sekundy. Wstał z krzesła, jakby nic się nie stało.

Zmarszczyłam brwi.

– Chcesz mi powiedzieć, że tak łatwo byłeś w stanie uwolnić się z tych lin?

– Kwestia przeszkolenia. – Wzruszył ramionami, miał czelność się uśmiechnąć, a raczej odrobinę unieść kąciki ust.

Już miałam coś odpowiedzieć, ale obok nas pojawił się Marek. Najwyraźniej skończył już rozmawiać z Wilkiem.

– Za dziesięć minut ruszamy – oświadczył. – Widocznie przekonałaś go do swojej racji, bo ruszamy we troje – dodał i utkwił we mnie wzrok. Nie miałam pewności, czy przypatrywał mi się z rozbawieniem, zainteresowaniem czy z niechęcią. Może była to mieszanka wszystkiego. – Jak dobrze, że nie jestem zakochany – rzucił. – Miłość to słabość.

– Wręcz przeciwnie – powiedziałam. – Miłość sprawia, że jesteś silniejszy.

– Właśnie tak mówią osoby zakochane, bo nie widzą pełnego obrazu sytuacji.

– I niby jaki jest ten pełny obraz? – spytałam.

– Taki, że bardzo łatwo można popełnić błąd.

*

Zaraz po tym, jak ogarnęłam poturbowanego Niklasa – choć biorąc pod uwagę, jak mocno sponiewierał go Marek, to wyglądał i czuł się nad wyraz dobrze – wsiedliśmy do samochodu Wierzbickiego, pozostawiając kolejną chatę oraz nasze poprzednie auto za sobą.

Oni zajęli przednie miejsca, a ja miałam dla siebie cały tył. Na początku wpatrywałam się przez szybę w ciemność, wsłuchując się jedynie w odgłosy jazdy, bo nikt się nie odzywał, nawet nie grało radio. Po pewnym czasie jednak poczułam, jak moje powieki stały się coraz cięższe, wszystkie wydarzenia dzisiejszego dnia zaczęły mnie przygniatać i dawać o sobie znać.

Byłam tym wszystkim już taka zmęczona.

Nawet nie zorientowałam się, w którym momencie odpłynęłam.

*

– Marto… Marto… obudź się.

Zamrugałam powiekami, żeby przyzwyczaić się do światła dnia.

Dnia? Już jest widno?

Rozejrzałam się szybko, oceniając sytuację.

Ciągle jechaliśmy samochodem – ja na wpół leżałam na tylnej kanapie, Marek prowadził i popijał kawę na wynos, a Niklas siedział na przednim fotelu i był zwrócony w moją stronę.

– Gdzie jesteśmy? – zapytałam go. – Ile spałam?

– Dojeżdżamy do granicy Polski – odezwał się.

– Już? – Wytrzeszczyłam oczy i poprawiłam się na siedzeniu.

– Odpłynęłaś na prawie osiem godzin.

Osiem godzin?! Nie pamiętam, żebym w ostatnim czasie tyle przespała. Czy po drodze nic się nie działo? Dlaczego nie obudzili mnie wcześniej?

– Nie przejmuj się – rzucił Niklas, jakby doskonale wiedział, o czym myślałam. – Potrzebowałaś tego.

Miał rację. Potrzebowałam regeneracji. Potrzebowałam także skorzystać z toalety i coś zjeść, bo mój syn okrutnie się tego domagał.

Przyłożyłam dłoń do brzucha i bezwiednie zaczęłam go gładzić.

– Będziemy robić jakiś przystanek? – spytałam.

– Za dziesięć minut zatrzymamy się tuż za granicą – poinformował Niklas. – Kamil już tam czeka.

Moje serce zabiło szybciej.

Wilku był tak blisko? Myślałam, że zobaczymy się dopiero w Warszawie i…

– Mam ochotę zatrzymać się za co najmniej pół godziny – wtrącił nasz kierowca. – Twój narzeczony przez całą trasę mnie wkurwiał, domagając się raportów z podróży. Niech jeszcze trochę sobie poczeka.

– Ani mi się waż – warknęłam. – Masz do niego dojechać w maksymalnie pięć minut.

Cały samochód wypełnił śmiech Wierzbickiego.

Na miejsce dojechał w sześć.

Kiedy wjechaliśmy na parking przy trasie, od razu go dostrzegłam, a do oczu napłynęły mi łzy.

Nareszcie.

Marek nie zdążył jeszcze dokładnie zaparkować, a ja już otworzyłam drzwi. Kiedy wreszcie się zatrzymał, wyleciałam z samochodu, jakby się paliło. I rzeczywiście mi się paliło.

Do niego.

W jednej chwili byłam sama, a w drugiej zostałam opleciona jego silnymi ramionami i poczułam ciepło rozchodzące się po całym moim ciele.

Od zawsze wiedziałam, że nikt nie potrafił przytulać mnie tak jak Kamil. Przy nim miałam wrażenie, że byłam kompletna.

Byłam w domu, bo to on trzymał mnie w całości.

Każdy posiadał swoje ulubione miejsce na świecie. Nieważne, co by się działo, moje znajdowało się tuż obok niego.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Marta

Nie mogliśmy oderwać od siebie rąk. Zrobiliśmy to tylko wtedy, gdy poszłam skorzystać z toalety na parkingu, a w tym czasie Kamil rozmawiał z Niklasem i Markiem. Potem się rozdzieliliśmy – ja zajęłam miejsce pasażera w samochodzie Wilka, a oni pojechali sami w kierunku Warszawy. Nawet się nie zastanawiałam, czy to rozsądne, by ta dwójka jechała samotnie w jednym aucie. W tym momencie wszystko inne przestało mieć dla mnie znaczenie.

Ważne było tylko to, że w końcu wróciłam do domu. Jeden z najważniejszych punktów został zrealizowany."

Kamil chwycił mnie za rękę od razu, gdy ruszyliśmy. Obróciłam głowę w jego kierunku i obserwowałam, jak przybliżył dłoń do swoich ust i powoli, wręcz z namaszczeniem, całował moje knykcie. Jego dłuższy niż zazwyczaj zarost przyjemnie drapał mnie po skórze i aż zadrżałam, bo zapragnęłam poczuć go dosłownie na każdym kawałku swojego ciała. Gdy przyłożył sobie nasze splecione dłonie do klatki piersiowej, wyraźnie czułam pod palcami, jak mocno biło mu serce.

W tym samym momencie wzięliśmy głębszy oddech. Oddychaliśmy razem, jakbyśmy chcieli i potrzebowali odmierzać czas tą samą miarą. Nie mogłam oderwać od niego wzroku. Bałam się choćby mrugnąć, by nie przegapić jakiejś cennej sekundy, w której w końcu dane mi było go widzieć.

W samochodzie panowała zupełna cisza, nie było między nami żadnych słów. Na razie ich nie potrzebowaliśmy. Teraz chciałam rozkoszować się tylko tym, że wreszcie, po tylu długich tygodniach, mogłam czuć jego dotyk. Sama mogłam go dotykać.

Co chwila zerkał w moją stronę. Patrząc na niego, miałam wrażenie, jakbym patrzyła w lustro. W jego oczach widziałam taką samą potrzebę, takie samo pragnienie.

– Nie patrz tak na mnie – mruknął nisko, a ten głos poczułam aż w podbrzuszu.

– Bo co? – rzuciłam wyzywająco, a moje usta ułożyły się w lekki uśmiech.

Zdawałam sobie sprawę z tego, że powinniśmy poważnie porozmawiać, wyjaśnić wiele spraw. Musiał mi zdradzić dalszy plan i właściwie podzielić się wszystkim, co się działo, bo na to zasługiwałam.

Jednak teraz, w tym momencie, to się nie liczyło.

– Bo to… – odezwał się, a zaraz potem włączył kierunkowskaz i zjechaliśmy z trasy.

Obserwowałam, jak podjeżdżamy do przydrożnego hotelu, a rytm mojego serca stał się wyraźnie szybszy. Kamil zatrzymał samochód, wysiadł i kilka sekund później otworzył mi drzwi. Chwyciłam go za rękę i poszłam za nim. Poprowadził nas w stronę budynku.

– Poprosimy jeden pokój – powiedział do kobiety w średnim wieku, która przywitała nas zza lady recepcji.

– Dwuosobowy? – zapytała, klikając coś w komputerze.

– Nieistotne, jaki – rzucił, a ja nieomal parsknęłam śmiechem.

– Tak, dwuosobowy – wtrąciłam się.

– Na jak długo państwo zostaną?

– Na jakieś trzy godziny – odpowiedział mój facet.

Musiałam mocno przygryźć wargę, widząc minę, jaką obrzuciła nas recepcjonistka.

– Rozumiem – oświadczyła, podając nam klucz do pokoju numer dziewięć. – I tak muszę policzyć państwa za całą dobę.

Wilku wyjął portfel z kieszeni dżinsów i położył na ladzie gotówkę. Zgarnął klucz i tyle nas widziała.

– Wiesz, co musiała sobie pomyśleć, prawda? – odezwałam się, kierując się z nim na drugie piętro.

– Nie interesuje mnie, co kto sobie pomyśli – rzucił, mocniej ściskając moją dłoń. – W tej chwili interesuje mnie tylko to, co wydarzy się, kiedy zamkniemy za sobą drzwi od pokoju.

– A co tam się wydarzy? – zapytałam, choć doskonale znałam już odpowiedź, bo Kamil wyglądał jak człowiek z misją.

I ta misja niezwykle mi się podobała.

Wręcz jej łaknęłam. Potrzebowałam jej, niczym kolejnego oddechu.

Wsunął klucz do zamka i weszliśmy do środka, a kiedy zamknęły się za nami drzwi, jego dłonie i usta z łatwością mnie odnalazły.

Całowaliśmy się, jakbyśmy byli dla siebie jedynym posiłkiem na całym świecie. Jakby wszystko inne było nieistotne. Liczył się tylko ten moment, ta chwila, w której mogliśmy się sobą nakarmić.

– Prysznic – wyrzuciłam między jednym pocałunkiem a drugim. – Muszę wziąć prysznic.

Potrzebowałam zmyć z siebie ostatnią dobę. Choć w taki sposób chciałam pozbyć się tego, co stało się w chacie, oraz wszelkich następstw tamtego wydarzenia.

– Nie ma takiej możliwości, w najbliższym czasie nie wypuszczę cię z rąk. – Przygryzł moją dolną wargę i delikatnie ją pociągnął, a ja aż jęknęłam.

– Nikt nie powiedział, że pod tym prysznicem chcę być sama.

Objął spojrzeniem moją twarz i błysnął uśmiechem, za którym tak bardzo tęskniłam.

– Słusznie – mruknął i nim się spostrzegłam, wziął mnie na ręce, jakbym nic nie ważyła, choć w rzeczywistości od naszego ostatniego spotkania przybyło mi kilka kilogramów.

Skierował się w stronę łazienki, nawet na moment nie przestając sunąć ustami po mojej szyi. Dosłownie każda komórka w moim ciele krzyczała z pragnienia. Rwała się do tego, by poczuć jego dłonie i usta.

Kamil zapalił światło i postawił mnie przed kabiną. Rozsunął drzwiczki, a po chwili przekręcił kurek i z deszczownicy popłynęła woda. Nie tracąc czasu, zaczęliśmy pozbywać się swoich ubrań. Niemal szczęka mi opadła, kiedy ściągnął przez głowę koszulkę.

– Zamieszkałeś na siłowni? – odezwałam się. – Twój sześciopak chyba zamienił się w ośmiopak, Wilku. Przykro mi, ale ja już nie mam idealnej sylwetki, więc musisz wziąć mnie z całym dobrodziejstwem inwentarza.

Jego spojrzenie wprost mnie spalało, kiedy błądził wzrokiem po moim ciele, na którym miałam już tylko bieliznę.

– Żartujesz sobie? – rzucił po chwili i w końcu jego oczy napotkały moje. – Jesteś piękna, Marti. – Zbliżył się i pocałował mnie w czoło. – A to już nie będzie nam potrzebne – dodał, sięgając do zapięcia stanika, który zaraz potem dołączył do reszty ubrań na podłodze.

Kiedy jego dłonie znalazły się na moim krągłym brzuchu, coś w jego dotyku i spojrzeniu się zmieniło. Złagodniało.

– Jak się czujesz? – zapytał cicho.

– W tej chwili? – szepnęłam. – Nie mogłabym czuć się lepiej.

I mówiłam prawdę. Właśnie teraz, przy nim, wszystko znajdowało się na odpowiednim miejscu. Czułam się bezpiecznie.

– Tęskniłem za tobą – wyszeptał gardłowo i znów złączył nasze wargi w chciwym pocałunku.

Nasze języki tańczyły ze sobą i był to taniec pełen emocji, których nawet nie potrafiłabym nazwać. Smakował jak wszystko, czego od tak dawna mi brakowało. Jak nadzieja, miłość, prawdziwe uwielbienie.

– Kocham cię, Kamil. Kocham cię tak bardzo, że to nie jest normalne. To czyste szaleństwo.

– A więc jesteśmy razem w tym szaleństwie – przyznał.

Pomógł mi wejść pod prysznic i dołączył do mnie sekundę później. Woda przyjemnie obmywała nasze ciała i sprawiała, że na jakiś czas wszelkie troski odchodziły w niepamięć.

Kamil sięgnął po jedną z buteleczek z płynem, wycisnął zawartość na dłoń i rozpoczął błogą wędrówkę po mojej skórze. Całe moje wnętrze zaczęło drżeć.

– Dotykaj mnie – jęknęłam. – Dotykaj mnie dosłownie wszędzie, bo mam wrażenie, że umrę, jeśli tego nie zrobisz.

Więc robił to. Niezwykle skrupulatnie zajmował się piersiami, mrucząc coś o tym, że przez telefon nie żartowałam, mówiąc, że zrobiły się większe. Z całą pewnością nie narzekał. Ja również. Każde zetknięcie się naszych ciał było niczym rażenie prądem. Właśnie to ze mną robił – mogłabym dojść właściwie w każdej sekundzie tych rozkosznych tortur.

Zarzuciłam mu ręce za szyję, gdy znów przywarł do mnie ustami. Nie potrafiliśmy się sobą nasycić. Nie potrafiliśmy przestać się dotykać. Jakby fakt, że zostaliśmy rozdzieleni na tak długi czas, sprawił, że straciliśmy wszystkie pokłady sił i teraz musieliśmy je uzupełnić.

Zatopił palce w moich włosach, odchylił głowę i pogłębił pocałunek. Czułam dosłownie każdy milimetr jego silnego ciała. Zjechałam dłońmi niżej, przez jego wyrzeźbione plecy, aż w końcu dotarłam do jego twardej męskości. Gdy go chwyciłam, poczułam, jak pode mną drżał. Mimo płynącej na nas wody i krwi, która wprost pulsowała mi w uszach, usłyszałam, jak Kamil zawarczał i mocniej mnie do siebie przygarnął.

– Czas na prysznic się skończył, Marti. Zabieram cię do łóżka.

Nie zamierzałam protestować. Byłabym idiotką, gdybym to zrobiła.

Wilku zakręcił wodę, a kiedy wyszliśmy z kabiny, znów wziął mnie na ręce i zaniósł do pokoju. Położył mnie na łóżku i sam od razu do mnie dołączył.

– Czy to bezpieczne? – zapytał, gdy ułożył się między moimi rozłożonymi nogami, a jego wzrok wodził po całym moim ciele, jakbym była dla niego najlepszą nagrodą na świecie. – Możemy?

– Czy możemy uprawiać seks w szóstym miesiącu ciąży? – odezwałam się, nie mogąc się powstrzymać przed śmiechem. – Zapewniam cię, że jeżeli tego nie zrobimy, to ty znajdziesz się w niebezpieczeństwie.

W jego policzkach dostrzegłam te cholerne dołeczki, za którymi tak tęskniłam.

Nie powiedział już nic więcej, tylko uniósł się nade mną, podpierając się na łokciach, i wziął w usta mój sterczący sutek, który aż błagał o jego uwagę. Wsunęłam mu palce we włosy i mocniej ścisnęłam, przymykając oczy.

Zapamiętale całował, lizał i ssał moją skórę. W tej bańce, w tym hotelowym pokoju, odciętym od reszty świata, byliśmy tylko my. Żar przemykał przeze mnie niczym tsunami, nie licząc się z niczym i nikim.

Kamil przejął władanie nad moim ciałem, jakby od tego miało zależeć nasze życie. I może rzeczywiście tak było.

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Marta

Przechodziłam z jednego pomieszczenia do drugiego, podziwiając, co pod moją nieobecność udało się stworzyć Kamilowi w naszym mieszkaniu na Woli. Właściwie wszystko to, co ustalaliśmy kilka miesięcy temu, było gotowe, a on od pewnego czasu już tutaj mieszkał, zostawiając lokum na Pradze Staszkowi i Arturowi. Wszystkie rzeczy, które chciałam stamtąd przenieść, także znajdowały się już na swoim nowym miejscu, łącznie z całą masą mojej kolekcji książek oraz przyborów kuchennych.

– Jest pięknie – przyznałam do Wilka, rozsiadając się na kanapie w salonie z kubkiem herbaty w dłoni. – Naprawdę się spisałeś, kochanie.

Przyjechaliśmy tutaj niecałą godzinę temu, a moją głowę wypełniały informacje, które Kamil przekazał mi w tracie drogi do Warszawy. Nie miałam zamiaru ukrywać – było tego sporo. Z pewnością i tak nie powiedział mi wszystkiego – znałam go na tyle dobrze, by to wiedzieć – ale był to jakiś początek…

Wilku w dalszym ciągu miał misję dorwania Lupusa – w tej kwestii nic się nie zmieniło. Jedyną zmianą było to, że teraz znajdowałam się na miejscu. Mój narzeczony poczynił wszelkie środki, żebym była tutaj bezpieczna, choć sam oznajmił, że nie jest na tyle głupi, by sądzić, że ci ludzie jakimś cudem się o mnie nie dowiedzą. Dlatego pokój gościnny w naszym nowym mieszkaniu należał od teraz do Niklasa.

Znów miałam żyć w zamknięciu, ale wolałam już swój własny kąt, niż przebywanie w wiosce na odludziu.

*

Następnego dnia, kiedy byliśmy w mieszkaniu sami z Niklasem, pojawił się Staszek. Niemalże popłakałam się na widok swojego przyjaciela i dostrzegłam, że jego oczy także się szkliły.

Odstawił jakąś wielką walizkę pod ścianą i wrócił do mnie spojrzeniem.

– No chodź tu, kochana. – Otworzył ramiona i po chwili zamknął mnie w niedźwiedzim uścisku.

Okej, teraz jeszcze bardziej czuję się jak w domu.

Nigdy wcześniej nie mieliśmy ze Staszkiem tak długiej rozłąki. Nasza najdłuższa przerwa była chyba wtedy, gdy w podstawówce zachorowałam na ospę i rodzice nikogo do mnie w tamtym okresie nie dopuszczali – i o czymś to świadczyło. Ten facet był nieodłączną częścią mojego życia. Kochałam go jak brata, którego nigdy nie miałam. Był przy mnie w moich najczarniejszych momentach. Pomagał i pocieszał, gdy Wilku wyjechał na misję, a potem, gdy straciłam z nim kontakt.

Zawdzięczałam mu więcej, niż mogłabym zliczyć.

Przedstawiłam Staszka Niklasowi, który po chwili dał nam nieco prywatności i ulotnił się do swojej sypialni, choć zostawił drzwi delikatnie uchylone.

Kiedy przenieśliśmy się do kuchni, on zajął miejsce przy wyspie, a ja zaczęłam przygotowywać nam kawę.

– Wygląda jak pieprzony Ed Westwick – rzucił, ściszając głos.

Zaśmiałam się na tę uwagę. Staszek i te jego porównania do sławnych ludzi.

– Ten z Plotkary? – upewniłam się. – Daj spokój, Niklas w ogóle nie jest do niego podobny.

– Bo pamiętasz tego aktora sprzed ponad dziesięciu lat. – Przewrócił oczami. – Zobacz sobie jego najnowsze zdjęcia, to będziesz wiedzieć, o czym mówię. Niezły przystojniak.

– Dobra, dobra. Wierzę ci na słowo – przyznałam z rozbawieniem. Z nim wszystko było takie proste i naturalne. Nie widzieliśmy się przecież kilka długich tygodni, a od razu potrafiliśmy wrócić na znane nam tory. I właśnie tego teraz potrzebowałam. – Ty mi lepiej powiedz, jak się układają sprawy z innym przystojniakiem. – Postawiłam na blacie filiżanki z kawą i talerz z babeczkami, które rano upiekłam. – Z Arturem wszystko w porządku? Jak wam się mieszka na Pradze?

– Właściwie to wszystko układa się świetnie i cholernie mnie to przeraża. – Wziął babeczkę i od razu się w nią wgryzł. – Chryste! – Westchnął. – Ależ mi brakowało twojego jedzenia!

Uśmiechnęłam się i upiłam łyk kawy.

– Co cię przeraża? – zapytałam. – To, że sprawy idą po waszej myśli? Rzeczywiście jest to przerażające – zaśmiałam się.

– Oj, wiesz, jak mówią. – Wzruszył ramionami. – Jeśli wszystko jest wspaniale, to najwyższy czas, żeby coś się spierdoliło.

– Brzmi jak story of my life – mruknęłam, odstawiając filiżankę.

Staszek położył otwartą dłoń na blacie, a ja w momencie ją chwyciłam.

– Jak się trzymasz? – spytał poważnie.

– No wiesz… – Starałam się przybrać żartobliwy ton. – Czekam na ten etap, który ma się pojawić po tym osławionym „spierdoleniu”.

Przypatrywał mi się przez pewien czas, a potem kiwnął głową ze zrozumieniem.

– Nawet nie będę udawał, że to wszystko nie jest dla mnie pojebane, Marta.

– Więc na razie to zostawmy – zgodziłam się, zgarniając swoją babeczkę. – Masz mi opowiedzieć, jak jest u was wspaniale, bo potrzebuję naładować się twoim szczęściem. – Wyszczerzyłam się. – Aha! I powiedz mi, co przytaszczyłeś w tej wielkiej torbie. – Wskazałam na walizkę, którą zostawił przy ścianie. – Co to za amunicja?

Jego twarz w momencie się rozpromieniła i poszedł po torbę.

– To, moja droga, jest twój zestaw ratunkowy – rzucił. – Nie spodziewałem się, że tam, gdzie się ukrywałaś, pozwalałaś sobie na przyjemności, a więc… voilà! – Rozsunął zamek i po chwili moim oczom ukazał się arsenał nożyczek fryzjerskich, farb, lakierów do paznokci i wszelkiej maści akcesoriów kosmetycznych. – Czas na metamorfozę mojej przyjaciółki!

*

Po dwóch godzinach w salonie piękności zorganizowanym przez Staszka moje włosy zostały skrócone i teraz wyglądały na o wiele zdrowsze. Miałam zrobiony manicure i pedicure, a moja twarz, dzięki nałożonej wcześniej maseczce, już nie była taka blada i zmęczona.

Mój przyjaciel miał rację – zdecydowanie potrzebowałam tej małej metamorfozy. Przez ostatnie tygodnie żyliśmy z Niklasem jak pustelnicy. Nawet przez myśl mi nie przeszło, by zrobić sobie makijaż albo pomalować paznokcie.

– Czuję się jak nowo narodzona. – Westchnęłam, siadając na kanapie obok Staszka, zaraz po tym, jak przez kilka minut podziwiałam jego pracę w lustrze. – Mówił ci już ktoś, że jesteś skarbem?

– Możesz mi to powtarzać do znudzenia – zaśmiał się.

– Naprawdę, dziękuję – powiedziałam, patrząc mu głęboko w oczy. – Choć na chwilę oderwałam się od tego wszystkiego, a to teraz wiele dla mnie znaczy.

– Wiem, kochana – szepnął i pocałował mnie w czubek głowy. – Chociaż tyle mogłem zrobić.

Objął mnie, a ja wygodnie ułożyłam się w jego ramionach. Zajęliśmy się oglądaniem telewizji, w międzyczasie rozmawiając o wszystkim i o niczym, jak za starych dobrych czasów, gdy teraźniejszość nie była jeszcze takim polem minowym.

Podniosłam wzrok, kiedy usłyszałam wychodzącego ze swojej sypialni Niklasa. Gdy na mnie spojrzał, uniósł nieznacznie brwi i chyba miał zamiar coś powiedzieć, ale ostatecznie zrezygnował i skierował się w stronę kuchni.

– Może do nas dołączysz? – rzuciłam do niego, kiedy odpalał ekspres do kawy.

– Nie chcę wam przeszkadzać, Marto – odpowiedział. Wyjął kubek z szafki i podstawił go pod dyszę. – Niczego nie potrzebujecie?

– Jesteś moim ochroniarzem, Niklas, a nie niańką – zaśmiałam się. – Wszystko mamy, dziękuję.

– Jeśli będziesz czegoś potrzebować, to jestem w pokoju – powiedział i wkrótce udał się z powrotem do sypialni.

– Marta? – odezwał się po chwili Staszek, kiedy znów zostaliśmy sami.

– Hmm?

– Czy ty i Niklas… coś ten? Czy coś między wami…?

Podniosłam na niego wzrok i zmarszczyłam brwi.

– Co? Oczywiście, że nie.

Przygryzł wargę, jakby się nad czymś zastanawiał, a potem powiedział:

– Wiem, że w twojej głowie i sercu znajduje się tylko Wilku, ale… byliście tam sami i… On właściwie teraz nie odrywał od ciebie wzroku.

– Zwariowałeś? – Pokręciłam głową. – To… to nie taki rodzaj relacji. Niklas po prostu… Mam wrażenie, że trzymał mnie przy resztkach zdrowych zmysłów, które mi pozostały. Uziemiał mnie – dodałam i zamyśliłam się nad tym przez chwilę. – Stał się przyjacielem, o którego nie prosiłam, a którego dostałam. I jestem za to wdzięczna.

– A więc wychodzi, że to nie Wilku powinien być zazdrosny, tylko ja. – Udał obrażoną minę.

– Daj spokój, Staszek. – Wtuliłam się w niego. – Dla mnie zawsze będziesz numerem jeden. Przysięgam.

– Słowo harcerza?

– Nigdy nie byliśmy harcerzami, ale tak – zaśmiałam się. – Słowo harcerza – przyrzekłam. Wróciliśmy do oglądania, ale coś, o co od początku chciałam zapytać przyjaciela, wypłynęło na powierzchnię. – Staszek?

– Hmm?

– Co się działo, kiedy mnie nie było? – szepnęłam. – Co z Kamilem? Czy on…?

Czy on co…? O co właściwie chcę zapytać?

Czy sobie radził? Co robił? Jak funkcjonował? Jak przez te tygodnie wyglądało jego życie z perspektywy naszego przyjaciela?

Staszek westchnął ciężko i po chwili zaczął mówić.

– Przez ostatni czas, patrząc na niego, miałem wrażenie, jakby to był człowiek, któremu grunt usuwa się spod stóp. Wyglądał, jakby w zastraszającym tempie wszystko tracił, mała. Pewnego dnia się pokłóciliśmy i przeczuwałem, że mi przywali – wyznał, a ja spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

– O czym ty mówisz?

– Oczywiście tego nie zrobił, ale zasłużyłem sobie na to – dodał. – Też byłem wkurwiony, bo nie wiedziałem, gdzie jesteś, i powiedziałem w emocjach kilka rzeczy za dużo. Kilka razy nawet próbowałem go śledzić, bo myślałem, że przetrzymuje cię gdzieś niedaleko. W końcu pod latarnią najciemniej, ale zawsze gubił mnie w ciągu dwóch minut. Nie mam pojęcia, gdzie jeździł, co robił, ale cokolwiek by to nie było, on cię kocha i walczy. – Pokręcił głową i po chwili dodał: – Gdyby tak nie było, to nie taplałby się w tym bagnie, w którym najwyraźniej ugrzązł.

Z moich oczu bezwiednie popłynęło kilka łez, a Staszek natychmiast je starł i mocno mnie przytulił.

Tak bardzo pragnęłam, żebyśmy wygrali tę walkę. Żebyśmy wydostali się w końcu z tego cholernego bagna i wiedli normalne, wręcz nudne życie.

– To wilczątko tutaj będzie wyjątkowym harcerzem – odezwał się cicho i dotknął mojego brzucha. – Przez to, co jego rodzice mu fundują, będzie niezniszczalny.

– Mam taką nadzieję – szepnęłam.

Pocałował mnie w skroń i trwaliśmy przez moment w komfortowej ciszy, podczas której wyobrażałam sobie życie mojego syna. Zrobiłabym wszystko, by był szczęśliwy.

– Wybrałaś już imię? – zagadnął mnie.

Pokręciłam głową.

– Powiedziałam Kamilowi, żeby przedstawił kilka propozycji.

– Słucham? – oburzył się. – Propozycje to on sobie może mieć! Faceci nie nadają się do takich rzeczy, mała. To ja pomogę ci w wyborze, jako ojciec chrzestny.

Roześmiałam się na te słowa.

– Pragnę przypomnieć, że sam jesteś facetem.

– Ja to ja. – Przewrócił oczami.

– W takim razie dobrze, panie „ja to ja” – rzuciłam. – Słucham twoich propozycji.

*

Kilka dni później odwiedziła mnie mama. Nie byłoby to chyba przesadą, gdybym powiedziała, że tuliła mnie do siebie przez dobre pół godziny, niczym małą córeczkę, zanim w końcu wypuściła mnie z objęć. Przegadałyśmy sporą część popołudnia – nie dotykałyśmy tematu, dlaczego w ogóle musiałam opuścić Polskę, skupiłyśmy się na ciąży i tym, jak się czułam. Mogłam funkcjonować z myślą, że choć część mojego życia wróciła do normy.

Chwilę przed tym, zanim mama wyszła, w mieszkaniu pojawił się Kamil i obserwowałam, jak ta dwójka w korytarzu wymieniła ze sobą ściszonym głosem kilka zdań, co zaczęło mnie zastanawiać.

– Jest jeszcze coś, co powinnam wiedzieć? – zapytałam Wilka, kiedy zostaliśmy sami w mieszkaniu, bo Niklas także się ewakuował i pewnie wróci dopiero za kilka godzin, skoro mój narzeczony przejął wartę.

– To znaczy? – Zmarszczył brwi, siadając obok na kanapie. Wziął sobie moje stopy na kolana i zaczął je powoli masować, a ja prawie jęknęłam z przyjemności.

– Masz jakieś sekrety z moją mamą? – podjęłam. – Co tam ze sobą szeptaliście?

Patrzyłam, jak jego klatka piersiowa unosi się i opada w równym rytmie. Trzymał wzrok skupiony na moich stopach, a nie na mnie. I już wiedziałam, że coś było na rzeczy.

– Zrobiłem wiele rzeczy, z których nie jestem dumny, ale to był zawsze mój wybór. Czasami pod wpływem sytuacji, ale jednak to ja podejmowałem decyzję – odezwał się i w końcu na mnie spojrzał. – Jednak to… to jest poza moją kontrolą. To coś, czego nie przewidziałem i czego cholernie nie rozumiem.

– Wierzę ci, gdy tak mówisz – szepnęłam. Zdjęłam nogi z jego kolan i przysunęłam się bliżej niego. Objęłam dłońmi jego twarz. – Jestem przy tobie, Kamil. Nie chcę, żeby znów były między nami sekrety i tajemnice. Musimy być ze sobą szczerzy.

– Nie chcę, żebyś się martwiła.

Pokręciłam głową.

– Wiesz, co mnie martwi? – rzuciłam. – Niewiedza, Wilku. Niewiedza mnie przeraża.

Wpatrywaliśmy się sobie w oczy, bezgłośnie mówiąc, że byliśmy w tym wszystkim razem. Wspólnie byliśmy silniejsi niż w pojedynkę. On także zaczął przyjmować to do wiadomości.

– Myślę, że Lupus może być moim ojcem – wyznał.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Kamil

Marti wpatrywała się we mnie z niedowierzaniem wypisanym na całej twarzy.

– Słucham? – odezwała się po dłuższej chwili i pokręciła głową. – Skąd taki wniosek? Przecież twój tata…

– Nie żyje – dopowiedziałem. – Tak do tej pory myślałem.

– Więc dlaczego teraz myślisz inaczej?

Podszedłem do komody i z jednej z szuflad wyjąłem plik listów, a potem wróciłem z nimi na kanapę.

– Właśnie dlatego. – Podałem jej listy, które znałem już na pamięć, a ona od razu otworzyła pierwszy z nich i zaczęła czytać. – Dostałem je od twojej mamy, kiedy cię nie było. A teraz pytała, czy je przeczytałem.

Marti uniosła na mnie wzrok.

– Skąd ona to miała?

– Dostała je od Lidii – wyjaśniłem. – To ciotka była adresatką. Wszystkie zostały napisane przez faceta, który podpisywał się jako „Lupus”. A z treści można łatwo wywnioskować, że tym facetem był mój ojciec, a jej brat. Na końcu zawsze dodawał: „Spal to”, ale jak widać tego nie robiła. Zachowała wszystkie listy od niego, a przynajmniej tak mi się wydaje. Każdy z nich jest dość krótki i rzeczowy, jakby nie chciał przekazywać na papierze wielu informacji, ale jej najwyraźniej tyle wystarczało. Albo musiało wystarczyć…

– Jezu – szepnęła i wróciła do czytania kolejnych stron. – Daty wskazują na to, że ten facet pisał to już po tym, jak zamieszkałeś z ciotką, już po wypadku rodziców, więc może…

– Nie, Marti – przerwałem jej, bo wiedziałem, że już chciała zaprzeczyć mojej teorii. Podałem jej więc list, na którym wszystko było czarno na białym. – Spójrz tutaj. – Stuknąłem palcem w kartkę. – Napisał: „Musiałem tak postąpić. Przecież wiesz, że sam nie zajmę się chłopcem. Bez Joanny nie potrafię.”

Nie był w stanie się mną zająć bez mamy. Więc tak po prostu się mnie pozbył, zostawiając z ciotką. I co w tym czasie robił? Gdzie był? Dlaczego nie pojawił się w moim życiu, kiedy podrosłem?

Nigdy nawet nie użył mojego imienia w listach. Zawsze pisał o mnie „chłopiec”, jakbym był jakimś problemem. Ale właściwie czego mogłem oczekiwać od tego nieodpowiedzialnego dupka?

Kurwa, ojciec roku.

– Więc z tym wypadkiem samochodowym, w którym podobno zginęli twoi rodzice, to jedna wielka bujda?

– Nie mam pojęcia. – Wzruszyłem ramionami. – Nie ma tu żadnej wzmianki o wypadku, ale listy dowodzą, że moja mama w trakcie ich pisania naprawdę nie żyła. O ile to wszystko można brać w ogóle na poważnie.

Przyglądałem się Marti, jak czytała każdy z tych kilkunastu listów, a gdy skończyła, wróciła do pierwszego i głęboko westchnęła.

– Nawet nie wiem, co powiedzieć, kochanie – szepnęła. – To… niespodziewane i nielogiczne. Wychodzi na to, że po śmierci twojej mamy twój ojciec powierzył opiekę nad tobą Lidii… i co? Tak po prostu rozpłynął się w powietrzu? Dlaczego kazał twojej cioci milczeć i udawać, że rodzice zginęli w wypadku? Gdzie on się podziewał przez te lata? – Zadawała mi te same pytania, nad którymi ja głowiłem się już od tygodni. A w dalszym ciągu nie otrzymałem żadnych odpowiedzi. – Te listy są sprzed ponad dwudziestu lat, Kamil – dodała. – Twój ojciec może już nie żyć. Dlaczego myślisz, że to Lupus? To może być jakaś zbieżność. Oczywiście, lupus to po łacinie „wilk”, ale przecież… – Pokręciła głową. – Przecież to nie ma sensu.

– Od lat to samo sobie powtarzałem. Gdy tylko usłyszałem pierwszą wzmiankę o Lupusie, pomyślałem sobie, że zajebiście byłoby go dorwać, biorąc pod uwagę właśnie tę zbieżność naszych ksywek. Ale… tego dnia, kiedy wyleciałaś do Berlina, spotkałem się z Milewiczem. Wtedy dał mi do zrozumienia, że znał się z moim ojcem.

– Co? – Spojrzała na mnie ze zdziwieniem, a wzmianka o Wiktorze Milewiczu sprawiła, że w jej oczach pojawiał się strach znacznie większy, niż gdy mówiłem o Lupusie.

– Wmówiłem sobie, że po prostu chciał mnie takim gadaniem wkurwić, jakoś rozstroić, ale teraz, gdy przeczytałem te listy… Skoro naprawdę znał mojego ojca i chce dorwać Lupusa, to… To się jakoś łączy. Tylko za cholerę nie wiem jeszcze, jak. Coś mi tu nie gra i kurewsko mi się to nie podoba.

– Dopiero teraz ci się to nie podoba? – rzuciła i z powrotem wpatrzyła się w listy, a ja zrobiłem to samo, choć doskonale znałem ich treść i mogłem cytować je na wyrywki. – Kamil? Zdajesz sobie sprawę z tego, że jeśli on naprawdę jest twoim ojcem, to… – zawiesiła głos i przełknęła ślinę.

– To jest także jednym z największych skurwieli, jacy chodzą po świecie? – dokończyłem i westchnąłem. – Tak, Marti, mnie też to przeszło przez myśl.

Obserwowałem, jak składała wszystkie koperty w stosik i odkładała je na stolik. Gdy tylko to zrobiła, owinąłem ramiona wokół niej, a ona przyłożyła głowę do mojej klatki piersiowej. Przymknąłem powieki, zaciągając się jej zapachem.

– Trzeba przeszukać mieszkanie Lidii – powiedziała. – Może znajdzie się tam jeszcze coś, co wyjaśni całą sprawę.

Już wiedziała, że zachowałem tamto mieszkanie. Tuż po powrocie z kryjówki zapytała mnie między innymi o to, skąd mieliśmy całą kwotę na nasz dom na Woli, a ja odpowiedziałem, że z moich… „dodatkowych wpływów”. Nie zapytała o nic więcej. Nie musiała. Wiedziała, że nie była to czysta forsa.

– Przetrzepałem każdy kąt tego mieszkania, gdy tylko przeczytałem te listy – odpowiedziałem. – I niczego konkretnego nie znalazłem. Nawet w starych albumach nie ma zdjęć rodziców. Wszystkie są z czasów, gdy już zamieszkałem z ciotką. Nie ma tam żadnej wskazówki.

Przytuliłem ją jeszcze mocniej.

Teraz naprawdę miałem ochotę nas spakować i wyjechać daleko stąd, bo chyba nigdy wcześniej nie czułem się tak niepewnie.

Jak miałem zapewnić nam bezpieczną przyszłość, skoro moja przeszłość naznaczona była tyloma niewiadomymi, których nie potrafiłem rozszyfrować?

– Muszę się dowiedzieć, o co w tym chodzi.

– Wiem – szepnęła.

Jeśli moja ciotka wiedziała coś więcej, niż to, czego byłem w stanie się domyślić z tych krótkich listów, to zabrała tę wiedzę ze sobą do grobu.

Była chyba tylko jedna osoba, która mogła mi udzielić w tej chwili jakichkolwiek informacji. Albo przynajmniej jedna, o której wiedziałem.

*

Marti usnęła jakiś czas temu, gdy tylko przenieśliśmy się do łóżka. Trzymałem ją w ramionach, bezwiednie przeczesując palcami jej włosy i wpatrując się w ciemności w sufit.

Wiedziałem, że najbezpieczniej byłoby, gdyby znajdowała się w jakiejś najodleglejszej kryjówce, w której już nikt by jej nie znalazł, ale nic nie równało się z tym, że w końcu miałem ją przy sobie.

Czy to robiło ze mnie pieprzonego egoistę?

Prawda była taka, że już dawno powinna ze mną skończyć, bo na nią nie zasługiwałem, a mimo to kochała mnie i trwała przy mnie przez cały czas. Ta kobieta była wszystkim, czego pragnąłem, a już nie potrafiłem zliczyć, ile razy postawiłem ją w sytuacji, z której nie było normalnego wyjścia. Normalność. Sam już nie wiedziałem, czy normalność zawita do naszego życia.

Gdy tylko pomyślałem, że już zbliżam się do celu, na drodze pojawiały się kolejne przeszkody.

Od wielu tygodni tkwiłem w organizacji Lupusa, przeskakując kolejne szczeble i nie wiedząc, ile zostało mi jeszcze do końca. Teraz nawet nie wiedziałem, czy tym, którego kazano mi dorwać, był mój własny ojciec, czy jakiś bezimienny skurwiel.

Co zrobię, gdy w końcu stanę z nim oko w oko? Czy jesteśmy do siebie podobni? Czy w naszych żyłach płynie ta sama krew?

Już niedługo sam miałem zostać ojcem.

Czy w ogóle będę potrafił nim być? Przecież nikt mnie tego nie nauczył. Co ja właściwie miałem do zaoferowania temu małemu człowiekowi?

Przetarłem dłonią twarz i sięgnąłem po komórkę, by sprawdzić godzinę. Było kilka minut po pierwszej w nocy.

– Kocham cię – szepnąłem i pocałowałem Marti w czoło, a potem delikatnie się odsunąłem, by jej nie obudzić. Wygramoliłem się z łóżka i wyszedłem z sypialni, cicho zamykając za sobą drzwi.

Przy kuchennej wyspie zastałem Niklasa. Siedział na hokerze i przy zapalonych ledach czyścił swojego Sig Sauera.

Podniósł na mnie wzrok i skinął głową.

Skierowałem się do lodówki i wyjąłem z niej dwa małe piwa, po czym jedno podałem Meyerowi, a z drugim usiadłem po drugiej stronie wyspy.

– Nie możesz spać? – rzuciłem.

Zrobił dwa łyki i wrócił do czyszczenia broni.

– Tutaj i tak śpię znacznie więcej niż pod Klausmühle.

Miał na myśli miejsce, w którym ukrywał się z Marti.

Do tej pory nie ustaliłem również, jakim cudem namierzono tamtą kryjówkę i ta niewiedza była kolejną rzeczą, która gotowała mi krew w żyłach. Gdy tylko rozmyślałem o tym, jak niewiele wtedy brakowało, by mojej kobiecie coś się stało, to… miałem ochotę wyjąć swoją spluwę i palnąć sobie kulkę w łeb.

Czy naprawdę myślałem, że to Niklas mógł sypnąć?

Teraz już nie, ale w tamtej chwili nie myślałem trzeźwo. A on nie miał do mnie żalu o to, co wydarzyło się wtedy z Markiem. Wiedział, jak to funkcjonowało. Na moim miejscu zapewne postąpiłby tak samo.

– O piątej będę musiał wyjść – poinformowałem go. – Wrócę pewnie dopiero późno wieczorem i nie jestem pewien, czy będę dostępny pod telefonem.

– Nie ma sprawy. Mam tu wszystko pod kontrolą.

Kiwnąłem głową i dobiłem prawie do końca butelki.

– Co u Sophii? – zapytałem. – Kontaktowałeś się z nią ostatnio?

– Wszystko w porządku. Gdy to się skończy, pojadę do niej na kilka dni.

Gdy to się skończy…

Wiele bym oddał, by to już się skończyło. Bym nie musiał obawiać się o bezpieczeństwo Marti, gdy tylko wychodzę z mieszkania i ją tu zostawiam.

Samą z Niklasem.

Wywiązała się między nimi więź, której nie mogłem zaprzeczyć. Widziałem to teraz na co dzień, jak i domyśliłem się dzięki opowieściom Marti, kiedy zdradzała, co działo się w tamtej chacie. Nie chciałem, by przemawiała przeze mnie zazdrość, w końcu przerabiałem ją już przy Robercie i Olegu. Jednak wiedziałem, że to, co przeżyli, już na zawsze odcisnęło na mojej narzeczonej trwały ślad.

Mimo wszystko wiedziałem, że Meyer był w stanie ją ochronić. Przecież już to udowodnił. Tylko to się liczyło.

– Kamil?

– Hmm? – Spojrzałem na niego i zorientowałem się, że coś do mnie mówił, a ja musiałem się zamyślić.

– Jeśli chcesz, to mogę ci pomóc przy innych sprawach, nie tylko tutaj, z Martą – dodał. – Możesz mnie wprowadzić w temat.

Przez moment zastanawiałem się nad jego propozycją, ale wiedziałem, że to nie był dobry pomysł. Nie mogłem wprowadzić nikogo innego. Musiałem to wykonać sam.

Pokręciłem przecząco głową.

– Nie ma takiej potrzeby.

Wstałem z hokera, podszedłem do kosza i wywaliłem pustą butelkę po piwie. Gdy skierowałem się do sypialni, odwróciłem się jeszcze do Niklasa.

– Co do Marty… – odezwałem się. – Chroń ją za wszelką cenę.

– Znam swoje zadanie, Kamil. Nie musisz mi o tym przypominać co pięć minut.

– Masz rację, nie muszę – zgodziłem się. – Ale tego potrzebuję.

*

– Może pan wejść. – Asystentka Milewicza sztucznie się uśmiechnęła i wskazała mi drzwi do jego gabinetu, mieszczącego się w wieżowcu w centrum stolicy.

Nie pukając, otworzyłem drzwi i po kilku sekundach je za sobą zamknąłem.

Wiktor Milewicz siedział za swoim olbrzymim biurkiem i przyglądał mi się, kiedy szedłem w jego stronę, aż w końcu usiadłem naprzeciwko.

– Czemu zawdzięczam ten zaszczyt? – odezwał się pierwszy.

– Tak się tylko zastanawiam, czy nie lecisz sobie ze mną w chuja – rzuciłem.

Nie minęła chwila, a w gabinecie rozbrzmiał jego śmiech. Kręcił głową, patrząc na mnie ni to z rozbawieniem, ni z niedowierzaniem.

– Wy, młodzi, lubicie takie „wejście z buta”, prawda? Jesteś pełen niespodzianek, Kamil.

Wstał zza biurka i podszedł do barku, z którego wyjął butelkę szkockiej. Napełnił dwie szklanki i wrócił na swoje miejsce, wcześniej stawiając przede mną alkohol. Nie zamierzałem po niego sięgać.

Upił łyk i znów się odezwał.

– Oświecisz mnie więc, czy mam czytać ci w myślach?

To ja miałem ochotę czytać w tych jego pieprzonych myślach i odkryć, o co w tym wszystkim chodziło.

– Dlaczego chcesz złapać Lupusa? I skąd znasz mojego ojca? – zapytałem, przechodząc do rzeczy.

Zmrużył oczy, nie przestając przewiercać mnie nimi na wskroś. Miałem wrażenie, jakby wzmianka o moim ojcu drastycznie zmieniła atmosferę w tym pomieszczeniu. Chyba że stało się tak na wspomnienie o Lupusie?

A może to jedna i ta sama osoba?

– Zajmij się tym, co do ciebie należy, Kamil, a nie rzeczami, które nie mają na razie znaczenia – rzucił. – Wykonasz zadanie, to może udzielę ci odpowiedzi, których szukasz.

– Nie pogrywaj sobie ze mną, Milewicz.

– Wcale tego nie robię. – Parsknął śmiechem, a potem upił kolejny łyk alkoholu. – Po prostu na coś się umówiliśmy, a ty jeszcze nie wywiązałeś się z tej umowy.

– Pracuję nad tym, doskonale o tym wiesz. W zamian chcę uzyskać odpowiedzi, które mi się należą.

– Jak powiedziałem, najpierw dorwiesz Lupusa, potem będziemy rozmawiać.

A więc mieliśmy impas. Właściwie nie spodziewałem się wiele po tej wizycie, ale byłem rozczarowany, że nie zdradził mi choć ułamka rozwiązania tej pierdolonej zagadki.

Podniosłem się nieśpiesznie z krzesła i spojrzałem na niego z góry.

– Znalazłem listy.

Zmarszczył brwi i przyjrzał mi się uważniej.

– Jakie listy? – spytał.

Wzruszyłem ramionami.

– Gdy złapię Lupusa, to będziemy rozmawiać, tak?

Posłałem mu ostatnie spojrzenie i obróciłem się z zamiarem wyjścia.

– Ach, gdzie się podziały moje maniery? – Usłyszałem za sobą po chwili. – Przecież nawet nie zapytałem… – rzucił za mną. – Jak się czuje Marta? Z maluszkiem wszystko w porządku? To będzie syn, prawda?

W jednej sekundzie spojrzałem na niego i zmroziłem go wzrokiem.

– Nie zbliżaj się do mojej rodziny – wycedziłem.

– Jeśli nie będę musiał, to tego nie zrobię.

Wyszedłem z gabinetu, trzaskając drzwiami. Skurwysyn doskonale wiedział, jak mnie podejść.

Coraz bardziej grzęzłem w bagnie, a na horyzoncie nie dostrzegałem na razie niczego, co pomogłoby mi się z niego wygrzebać.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Marta

Kolejne dni przelatywały mi przez palce. Nic nie było normalne, ale starałam się normalnie funkcjonować. Przynajmniej na tyle, na ile się dało…

Nie mogłam prowadzić na razie swojego bloga, moje social media od dawna były nieaktywne, a o warsztatach kulinarnych mogłam jedynie pomarzyć, bo przecież ostatnie, czego potrzebowaliśmy, to żebym znalazła się w centrum uwagi. Staszek – w moim imieniu – skontaktował się z Julitą i przekazał jej, że nie byłam w stanie na chwilę obecną zaangażować się w sprawę promocji książki, musieliśmy przełożyć datę premiery. Nie chciałam nawet zastanawiać się, jak moja redaktorka to odebrała, bo na tym etapie mojego życia nie byłam w stanie martwić się jeszcze i tym.

Zrezygnowałam z naprawdę wielu rzeczy.

Musiałam mieć jakiś punkt zaczepienia, coś, dzięki czemu nie zacznę wariować i co będzie mnie trzymać w ryzach. A tym czymś od zawsze było dla mnie gotowanie. Co z tego, że teraz jedynie w zaciszu domowym? Lepsze to niż nic.

W mieszkaniu byłam zamknięta i praktycznie z niego nie wychodziłam. Ale wolałam być tutaj niż na jakimś końcu świata, całkowicie odcięta od bliskich. Bardzo rzadko widywałam się z mamą i Staszkiem, jednak miałam poczucie, że znajdowali się blisko i to poczucie musiało mi wystarczyć.

Wyglądając przez okno, widziałam cywilizację, a nie otaczający mnie z każdej strony ciemny las. Ta prozaiczna rzecz też w pewnym stopniu pomagała. Tak samo jak stosy polskich książek, w których mogłam się zaczytywać, a nie gazety, z których rozumiałam co piąte niemieckie słowo.

Nim się obejrzeliśmy, nastał styczeń, a Kamil cały czas „działał” – nie miałam lepszego określenia na to, czym aktualnie się zajmował. Starałam się nie dopytywać, nie drążyć tematu, bo chyba za bardzo obawiałam się odpowiedzi. Jednak jeśli każdej nocy odnajdywał drogę do naszego łóżka i mogliśmy spędzić tych kilka godzin razem, blisko siebie, to na razie mi to odpowiadało.

Tylko do którego momentu taki stan rzeczy będzie mi odpowiadał?

Prawda była taka, że tak naprawdę chyba byłam przerażona, ale starałam się ten strach chować najskrzętniej, jak tylko potrafiłam. Modliłam się, by on któregoś razu, zupełnie nieoczekiwanie, nie wybuchł od środka i nie zniszczył wszystkiego wokół.

A każdy dzień nieubłaganie zbliżał nas do porodu. Z jednej strony nie mogłam się już tego doczekać, pragnęłam przywitać na świecie nasze dziecko, jednak z drugiej… nie wyobrażałam sobie, że to właśnie w takich warunkach mieliśmy wychowywać syna.

*

Dochodziła dwudziesta trzecia, a ja kręciłam się na łóżku, nie potrafiąc sobie znaleźć odpowiedniej pozycji, co od jakiegoś czasu było już normą. Gdybym mogła, to przytuliłabym się do Wilka i prawdopodobnie zasnęła w ciągu kilku minut, ale cóż… nie mogłam, bo jeszcze nie wrócił do domu.

Z westchnieniem wyszłam z łóżka, nałożyłam na siebie szlafrok i opuściłam sypialnię. Myślałam, że poruszałam się bezszelestnie, ale gdy tylko dotarłam do kuchni, Niklas otworzył drzwi od swojego pokoju i do mnie dołączył.

Non stop na straży.

– Nic się nie dzieje – zaczęłam. – Nikt mnie nie morduje, nikt się nie włamał, nikt nie wdrapał się na ostatnie piętro po rynnie i nie wskoczył do nas przez balkon.

– Ale ja przyszedłem tylko napić się wody – rzucił.

– Ależ oczywiście, kłamco – parsknęłam.

Wyjęłam butelkę wody z lodówki i mu ją podałam, a dla siebie włączyłam czajnik, żeby przygotować herbatę.

Na hokerze było mi już niewygodnie siadać, dlatego wkrótce przeszliśmy z Niklasem do salonu i zajęliśmy kanapę.

– Co byś zrobił, gdybym teraz zaczęła rodzić? – zapytałam, włączając telewizor.

– Odebrałbym poród – odpowiedział śmiertelnie poważnym głosem.

W momencie przeniosłam na niego wzrok i wybuchnęłam śmiechem.

– Ja pierdzielę, wtedy w życiu bym już nie mogła na ciebie spojrzeć.

– Daj spokój, Marto, to normalna rzecz.

Przestałam się śmiać i zmrużyłam oczy, uważniej mu się przyglądając.

– Żartujesz sobie, prawda? Błagam, powiedz, że Kamil nie wpadł na taki pomysł i w razie co pojedziemy normalnie do szpitala.

Chyba jasna cholera by mnie trafiła, gdyby mój narzeczony za moimi plecami ustalił sobie scenariusz z porodem w domu.

– Pojedziemy normalnie do szpitala – zaśmiał się pod nosem. – Mimo moich wielu zalet i umiejętności, wybacz, ale raczej nie potrafię przyjąć porodu.

Pokręciłam głową z niedowierzaniem, sięgnęłam po poduszkę i rzuciłam nią w Meyera, a on złapał ją w locie i odrzucił na bok, patrząc na mnie z rozbawieniem.

– Jezu, nie strasz mnie tak, Niklasie, bo zaraz wody mi odejdą i przestanie być zabawnie.

Przeskoczyłam kilka kanałów, aż w końcu znalazłam starą komedię romantyczną z Kate Hudson i Matthew McConaugheyem i postanowiłam ją zostawić, żeby podręczyć mojego przyjaciela.

– Idealny seans dla takich śmieszków jak ty – rzuciłam.

Chwyciłam kubek z herbatą w dłonie, wygodnie się rozłożyłam i zerknęłam na Niklasa, który siedział obok wyluzowany i wpatrywał się w ekran.

– Masz szczęście, bo to mój ulubiony film. Mógłbym go oglądać w nieskończoność.

– Jesteś cholernym wyszkolonym kłamcą. – Roześmiałam się, a on się do mnie wyszczerzył.

– Nie potwierdzam, nie zaprzeczam.

Zajęliśmy się więc oglądaniem, jednak po jakimś kwadransie zwróciłam się do niego:

– Niklas?

– Hmm?

– Jeśli cię o coś zapytam, będziesz ze mną szczery?

Spojrzał na mnie, marszcząc brwi.

– Pytaj, Marto – powiedział poważnie.

Przygryzłam wargę i po chwili w końcu się odezwałam.

– Co takiego zrobił dla ciebie Kamil, że nam pomagasz?

Właściwie od samego początku wiedziałam, że coś takiego było, ale nigdy dotąd – ani jego, ani Wilka – o to nie zapytałam. Chyba podświadomie przeczuwałam, że nie otrzymam odpowiedzi.

Ale może…

– Uratował moją siostrę – wyznał, a ja uniosłam brew, czekając na dalszy ciąg tej historii. – Należeliśmy z Kamilem do innych oddziałów – podjął. – Kiedy dowiedziałem się, że moja siostra, Sophia, została pojmana przez talibów i jest przetrzymywana w jednej z wiosek, którą zdołali przejąć, chciałem zrobić wszystko, by do niej dotrzeć, ale nigdy nie byłbym w stanie być tam na czas. Liczyła się właściwie każda minuta. Mogli ją zabić w każdej chwili.

– Zaraz… – odezwałam się. – Twoja siostra była w Afganistanie?

– Była reporterką wojenną – wyjaśnił. – Gdy zrobiło się niepewnie, a wioska zaczęła padać, powinna stamtąd zwiewać, ale ona zawsze była taka uparta… Mówiła, że nie może pisać o losie Afgańczyków zza biurka, że musi być w samym środku, widzieć to wszystko na własne oczy. W końcu za swoją odwagę, którą czasami nazywam też głupotą, choć sam narażałem się tam niejeden raz, została pojmana. Wiedzieliśmy, gdzie była przetrzymywana, a oddział Kamila był najbliżej. Ale dostali rozkaz się usunąć i pod żadnym pozorem nie wkraczać.

– Kamil nie posłuchał góry? – zgadłam.

Niklas kiwnął głową.

– Pomimo rozkazów zebrał swój oddział i ją stamtąd przejęli. Naraził życie i karierę, żeby to zrobić – dodał. – Wiesz… na wojnie nie tylko się zabija. Przede wszystkim pragnie się ratować. Choć tych ratunków jest nieporównywalnie mniej.

– Ale są o wiele cenniejsze – szepnęłam.

– Fakt, że zabijesz tam setkę talibów nic nie znaczy. To jest inny świat, Marto. Ich śmierć nie ma znaczenia, ale jeśli uratujesz choć jedną osobę, to możesz być z siebie dumny. Jestem wdzięczny, że wtedy trafiło na moją siostrę.

Nie znałam jego siostry, nawet nie wiedziałam, jak wygląda ta kobieta, ale pomimo to ja także byłam wdzięczna, że trafiło na nią. Że została uratowana.

Że Kamil ją uratował.

On i Niklas, przez wszystko, czego tam doświadczyli, co widzieli i do czego musieli się posunąć, zupełnie inaczej odbierali życie i śmierć. To trochę tak, jakby funkcjonowało się w filmie akcji. Oni naprawdę w nim funkcjonowali. Film, który większość z nas oglądała na ekranach telewizorów, dla nich był rzeczywistością. I nie można było tego kwestionować.

Trzeba było to zaakceptować.

Albo odpuścić.

Ja widziałam jedynie ten pierwszy scenariusz, bo nie wyobrażałam sobie swojego życia bez Kamila.

Mimo wszystkiego, czego się dopuścił, pod tą twardą skorupą skrywał się człowiek. Mój Wilku. Kochałam go za całe dobro, które w nim tkwiło, i akceptowałam zło, które niekiedy musiało wyjść na powierzchnię.

W naszym świecie nic nie było czarne albo białe. Musieliśmy nauczyć się żyć w szarości.

– Czy Sophia jest teraz szczęśliwa? – zapytałam.

Niklas uśmiechnął się na wspomnienie o siostrze i kiwnął głową.

– Założyła rodzinę, ma męża i dwójkę dzieci. – Wzruszył ramionami. – Klasyka.

– Dziękuję, że mi o tym powiedziałeś – szepnęłam. – Mam nadzieję, że wkrótce będziesz mógł do nich pojechać. Właściwie to powinieneś już to zrobić, a nie mnie tutaj niańczyć.

Powiedziałam to lekkim tonem, ale tak naprawdę cieszyłam się, że był obok. Przyzwyczaiłam się do jego obecności. Nie potrafiłam sobie wyobrazić kogoś innego na jego miejscu. A przecież gdyby Niklas nie przyjechał ze mną do Warszawy, to Kamil do pilnowania zatrudniłby kogoś innego. Całkiem możliwe, że utknęłabym w tym mieszkaniu z jego przyjacielem Markiem, a to mi się nie uśmiechało.

– Nie ma takiej opcji, Marto – odezwał się Niklas, jakby czytał mi w myślach. – Moje zadanie tutaj się jeszcze nie skończyło.

*

Przebudziłam się, bo czułam, jakbym unosiła się w powietrzu.

W półmroku dostrzegłam, że Kamil niósł mnie w kierunku naszej sypialni. Chyba musiałam usnąć na kanapie.

– Nie wierzę, że potrafisz udźwignąć takiego wieloryba.

Usłyszałam jego cichy śmiech.

– Śpij, wielorybku.

Ułożył mnie na łóżku i przykrył kołdrą. Obserwowałam, jak rozbierał się do bokserek i wkrótce położył się obok mnie. Od razu przysunęłam się bliżej niego.

– Która jest godzina? – spytałam.

– Dochodzi trzecia.

Przyciągnął mnie do swojej klatki piersiowej, a ja wtuliłam się w niego, jakbym chciała połączyć nasze ciała w jedno.

– Urządziliśmy sobie z Niklasem seans komedii romantycznych.

– Nie jestem pewien, czy powinienem to komentować – zauważył, a ja się zaśmiałam.

Uniosłam głowę i spojrzałam na niego. Jego oczy były we mnie wpatrzone, nie widział niczego poza mną. Gładził dłonią moje ramię, a ja jeszcze ciaśniej się do niego przysunęłam.

Kiedy mnie pocałował, cicho westchnęłam. Ostatnimi czasy te chwile, które spędzaliśmy w naszej sypialni – tylko my, odcięci od trudów dnia – były dla mnie czymś najcenniejszym. Miałam ochotę zabutelkować te momenty i otwierać je, gdy nie było go obok.

Nasza więź, to, co nas łączyło – bo to z pewnością było coś znaczenie potężniejszego niż miłość – może i było niedefiniowalne, ale nie dało się temu zaprzeczyć.

Kamil dał mi ten rodzaj uczucia, o którym można było napisać setki powieści, a i tak żaden pisarz nigdy nie zdołałby wyczerpać tematu.

– Jesteś dobrym człowiekiem, kochanie – szepnęłam, muskając ustami jego wargi. Nieznacznie się odsunął i zauważyłam jego zmarszczone brwi. – Niklas powiedział mi o Sophii. O tym, że ją uratowałeś. Jesteś dobrym człowiekiem – powtórzyłam. – I kocham cię najbardziej na świecie.

Wiedziałam, że każdego dnia zmagał się z myślami o swojej przeszłości. Obawiał się, że Lupus naprawdę mógł okazać się jego ojcem. I co najgorsze – porównywał się do niego. Mimo że niewiele o tym rozmawialiśmy, to zdawałam sobie sprawę, że kwestionował każdą swoją decyzję. Zastanawiał się, czy wszystko, co robił, było podyktowane tym, że w jego żyłach płynęła krew tamtego człowieka. Ta niewiedza odnośnie własnej tożsamości go dobijała.

Nie miałam pojęcia, co zrobimy, jeśli przypuszczenia, że Lupus był jego ojcem, okażą się prawdą.

Ale jednego byłam pewna.

Pokochałam dobrego człowieka. Może i na przestrzeni lat się zmienił, jednak jego serce pozostało czyste. I całe należało do mnie.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Marta

Jak na środek stycznia była dziś piękna pogoda. Co prawda było mroźno, ale mocne, oślepiające wręcz słońce wszystko wynagradzało i sprawiało, że robiło się przyjemniej. Dlatego nie mogłam się powstrzymać i siedziałam na tarasie, opatulona grubym kocem. Jadłam przy stoliku późne śniadanie, a Niklas mi towarzyszył.

Czułam się jak ptak uwolniony z klatki, co było odrobinę na wyrost, bo przecież tak naprawdę nie opuściłam mieszkania, ale jednak.

– To będzie dobry dzień, Niklasie – odezwałam się, wystawiając twarz do słońca.

– Ach tak?

– Mhm – mruknęłam, przymykając oczy. – Czuję, że dziś orżnę cię w pokera, na obiad przygotuję pizzę, na którą nie mogliśmy sobie pozwolić na tamtym wypizdowie, a po południu odpalimy pierwszy sezon Sukcesji. Co ty na to?

Usłyszałam jego cichy śmiech i szeroko się uśmiechnęłam. Lubiłam, gdy oboje byliśmy w dobrym humorze.

– A więc to będzie idealny dzień – przyznał. – No, może wyłączając to orżnięcie mnie w pokera. Przykro mi, ale nie masz ze mną szans.

– Stara śpiewka, Niklasie – prychnęłam. – Oboje doskonale wiemy, że w gry karciane jestem od ciebie lepsza. To fakt, udowodniony setkami naszych partyjek.

– Założę się, że przegrasz.

Obróciłam głowę w jego kierunku i uniosłam brew.

– O co chcesz się założyć?

– Jutro zrobisz te kruche cytrynowe ciastka, które zrobiłaś, gdy ostatnio przyszła twoja mama – rzucił niemalże natychmiast i tym razem to ja wybuchnęłam śmiechem, bo pamiętam, że pożarł wtedy praktycznie całą blaszkę.

– Nie ma sprawy – odparłam. – A jeśli ty przegrasz… – zastanawiałam się.

– Bez obaw, nie przegram – wtrącił.

Przewróciłam na to oczami.

– A jeśli ty przegrasz, to wyperswadujesz Staszkowi pomysł na urządzenie tutaj baby shower. Nie mam serca, by storpedować ten jego plan, więc wykorzystam do tego ciebie.

– Okej – zgodził się i sięgnął po kubek z kawą.

Coś za szybko na to przystał. Pewnie skurczybyk myślał, że naprawdę miał szansę ze mną wygrać.

Ale niech mu będzie.

Siedzieliśmy tak przez następną godzinę, trwając w komfortowej ciszy, tylko od czasu do czasu coś do siebie mówiąc. Kiedy słońce schowało się już za budynkiem, zadrżałam, bo od razu zrobiło się zimniej. Zebraliśmy więc brudne naczynia z tarasu i przenieśliśmy się do środka.

– Skoczę pod prysznic i będziemy mogli zaczynać nasz perfekcyjny plan dnia – powiedziałam. – Możesz w tym czasie rozłożyć żetony i przygotować się mentalnie na to, że skopię ci dupsko.

– W tym czasie, czyli w ciągu godziny? Bo na pewno na tyle znikniesz w łazience.

– Ej! – zaśmiałam się. – Ja ci nie wypominam, ile spędzasz tam czasu! Po prostu cieszę się luksusem. No wiesz, na przykład gorącą wodą, która nie zamieni się nieoczekiwanie w zimną, bo ktoś zapomniał narąbać wystarczającą ilość drewna, by utrzymać piec przy życiu.

Był to oczywiście przytyk w jego stronę i on doskonale o tym wiedział.

– Dobra, dobra, idź już pod ten prysznic i ciesz się luksusem.

Posłałam mu szeroki uśmiech, a przyjaciel pokręcił głową i odwzajemnił się tym samym.

Gdy tylko stanęłam pod prysznicem, a z deszczownicy popłynęła gorąca woda, zaczęłam używać wszelkich dostępnych dóbr luksusowych. Peeling, płyn do ciała, szampon, odżywka do włosów. Może Niklas miał rację i spędzałam tu każdego dnia dobrą godzinę, ale to była teraz jedna z moich niewielu rozrywek i rozciągałam całą procedurę do niemożliwych rozmiarów. W końcu byłam kobietą, która potrzebowała takich rzeczy, zwłaszcza w moim stanie. Gdybym nie żyła w zamknięciu, to korzystałabym z innych przyjemności, ale na razie do dyspozycji miałam godzinny prysznic, więc…

Kiedy zakręciłam w końcu wodę, ostrożnie wyszłam z kabiny. Wtarłam we włosy kolejną odżywkę i zaczęłam je rozczesywać, a potem włączyłam suszarkę. Nawet zrobiłam sobie delikatny makijaż, choć doskonale wiedziałam, że jedynym moim wyjściem dzisiaj może być kolejne wyjście na taras.

Parsknęłam pod nosem na to, jak w ogóle brzmiał opis mojego życia w mojej głowie.

Na koniec wskoczyłam w dres, ostatni raz spojrzałam w swoje odbicie w lustrze i wyszłam z łazienki.

– No to ile czasu pokazał twój zegarek? – rzuciłam głośniej, żeby Niklas mnie usłyszał, bo poszłam jeszcze do sypialni po bluzę.

Nałożyłam ją na siebie i skierowałam się do salonu, zwarta i gotowa na naszą partyjkę pokera.

Nie zdołałam zrobić więcej niż kilka kroków, bo nagle stanęłam jak wryta. Dosłownie przytwierdziło mnie do podłogi.

– Niklas… – wyszeptałam. – NIKLAS!!! – Nie miałam pewności, czy mój krzyk było słychać naprawdę, czy rozbrzmiewał jedynie w mojej wyobraźni, niczym upiorne echo.

Napływające do moich oczu łzy zaczęły więzić moje gardło i przyćmiewać mi pole widzenia. Właściwie to pragnęłam oślepnąć. Pragnęłam nie widzieć tego, co znajdowało się teraz w zasięgu mojego wzroku.

Czułam, że cała się trzęsę. Moje ciało drżało. Z szoku, niedowierzania, przerażenia. Z bólu.

To się nie mogło stać. To nie mogła być prawda.

Podchodząc bliżej, zanosiłam się płaczem, choć miałam wrażenie, jakby każdy kolejny krok trwał wieczność i kosztował mnie niezmierzone pokłady sił.

– Niklas! Niklas! – powtarzałam, kiedy padłam na kolana tuż przy jego ciele. – Boże, nie! Nie, nie, nie…

Mój przyjaciel leżał bezwładnie na podłodze na środku salonu. Nie wiedziałam, co było gorsze – patrzenie w jego martwe, pozbawione życia oczy, w których już nigdy nie dostrzegę uśmiechu, czy w ranę postrzałową na środku jego czoła, która okazała się tą śmiertelną i z której sączyła się krew.

Tym razem nie będę potrafiła jej zszyć.

Nie wiedziałam także, jaką kobietą stałam się w ostatnim czasie, skoro przez myśl przeszło mi teraz, że przynajmniej nie cierpiał. Że odszedł szybko i bezboleśnie.

To ci, którzy zostawali, dźwigali ciężar bólu i nieocenionej straty.

Wiedziałam, że ja będę ten ciężar dźwigać do końca swojego życia.

– Niklas – zapłakałam i przyłożyłam dłoń do jego policzka, a potem przymknęłam jego powieki, wiedząc, że to był ostatni raz, gdy mogłam spojrzeć w jego oczy.

Tuż obok usłyszałam jakiś ruch i przeniosłam wzrok w tamtym kierunku.

Przy wyspie kuchennej stało dwóch obcych mi mężczyzn, ubranych w ciemne skóry, obaj trzymali w dłoniach broń. Ani trochę nie zdziwiła mnie ich obecność. W końcu ktoś musiał być odpowiedzialny za śmierć Niklasa i były to właśnie te skurwysyny.

Miałam ochotę się na nich rzucić. Miałam ochotę okładać ich pięściami. Miałam ochotę zranić ich tak mocno, jak tylko potrafiłam, za to, co zrobili.

Zabili mojego przyjaciela.

Człowieka, który chronił mnie za wszelką cenę. Za cenę własnego życia.

– Pójdzie pani z nami i radzę to zrobić po dobroci – odezwał się jeden z nich.

Kątem oka zauważyłam komórkę, leżącą na stoliku kawowym. Nie myśląc za wiele, natychmiast po nią sięgnęłam. Wystarczyło wybrać pierwszy numer, do Kamila, który od razu by wiedział, że coś było nie w porządku.

Jednak nie udało mi się tego numeru wybrać.

Ten pieprzony morderca doskoczył do mnie tak szybko, że nawet nie zdążyłam mrugnąć. Wyrwał mi telefon z dłoni, rzucił na podłogę i przydeptał ciężkim butem, rozwalając urządzenie na drobne kawałeczki.

– Bez żadnych numerów – wycedził. – Ubieraj się i wychodzimy.

Nie zamierzałam z nim dyskutować. Wiedziałam, że przed momentem któryś z nich strzelił do Niklasa. To samo mógł zaraz zrobić ze mną.

Ostatni raz spojrzałam na swojego przyjaciela, a z moich oczu poleciało więcej łez.

Tak bardzo cię przepraszam, Niklasie.

Na drżących nogach przeszłam do korytarza, a oni kroczyli tuż za mną. Narzuciłam na siebie kurtkę, włożyłam buty i wyszliśmy z mieszkania.

Jeden z nich poszedł przodem, a drugi szedł za mną, wbijając mi lufę pistoletu w plecy.

– Tylko spróbuj krzyknąć albo coś kombinować, to kula przedziurawi ci dzieciaka.

Nic na to nie odpowiedziałam, bo najpewniej głos odmówiłby mi posłuszeństwa. Przez całą drogę w dół klatki schodowej modliłam się, żeby ktoś nas zobaczył, żeby ktoś zorientował się, co się właśnie działo i wezwał pomoc. Żeby ktoś to powstrzymał.

Ale nawet nikogo po drodze nie minęliśmy.

Wyszliśmy na zewnątrz i skierowaliśmy się w stronę czarnego SUVa z przyciemnianymi szybami, który stał zaparkowany przed bramą osiedla.

Otworzono przede mną tylne drzwi i kazano wsiąść do środka, co od razu zrobiłam. Ale gdy tylko zajęłam miejsce, dostrzegłam, że ktoś już znajdował się w samochodzie.

Wstrzymałam oddech, kiedy napotkałam wzrok mężczyzny, który siedział z tyłu, obok mnie. Przyglądał mi się z ciekawością, mrużąc oczy, a mnie oblewał zimny pot.

Już wiedziałam, kto to był.

I to ani trochę nie polepszało mojej sytuacji.

Faceci, którzy zabrali mnie z mieszkania, zajęli swoje miejsca z przodu i po chwili ruszyliśmy z parkingu.

– Zapnij pas, Marto – usłyszałam głos mężczyzny i aż ciarki przeszły mnie po plecach. – W końcu musimy dbać o twoje bezpieczeństwo, czyż nie?

– Kamil ci tego nie daruje – odważyłam się odezwać.

Uniósł kąciki ust, co zapewne w jego wydaniu miało być pewną formą uśmiechu, ale w rzeczywistości było upiornym grymasem.

– Cieszę się, że od razu o nim wspominasz – powiedział. – Niedługo na pewno go poinformuję, że mam jego zgubę, i do nas dołączy. Tymczasem może ja się przedstawię? – Spojrzał na mnie znacząco. – Proszę, mów do mnie Lupus. Chyba że wolisz per „teściu”? W końcu mój syn ci się oświadczył, więc kiedy mogę spodziewać się zaproszenia na ślub?

Chwycił mnie za dłoń, a ja próbowałam się wyrwać, przerażona do granic możliwości.

– Spokojnie – uciszył mnie. – Nie bój się. Nie skrzywdzę cię. W końcu nosisz dziecko mojego syna, a ja już nie mogę się doczekać, żeby zostać dziadkiem.

Pierdolony psychopata.

Właśnie tacy byli najgorsi. Eleganccy. Z pozoru wyjątkowo delikatni i grzeczni aż do porzygania. Diabły w owczych skórach.

Przyglądał się mojej dłoni, którą ciągle trzymał w garści, i dopiero po chwili zorientowałam się, że patrzył na pierścionek, który Wilku mi podarował. Pamiątka po jego mamie.

– Dałem go Asi, kiedy się oświadczałem – odezwał się i znów skupił wzrok na mojej twarzy. – Najwidoczniej Kamil również ma dobry gust. Nie tylko w kwestii biżuterii, ale też pięknych kobiet.

Jeśli sądził, że w jakikolwiek sposób zareaguję na tę uwagę, to się mylił.

– Dlaczego go zostawiłeś? – zapytałam, wreszcie wyrywając dłoń z jego uścisku. – Po co to wszystko?

Posłał mi ten swój karykaturalny uśmiech i powiedział:

– Wszystko w swoim czasie, Marto. Daj mi się tym napawać. Obiecuję, że będzie warto.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Kamil

Jechałem w stronę naszego osiedla na Woli, kiedy usłyszałem dźwięk przychodzącej wiadomości. Włączyłem telefon i zobaczyłem pinezkę z lokalizacją, przesłaną z nieznanego numeru. Zmarszczyłem brwi i włączyłem aplikację map. Podane miejsce znajdowało się na obrzeżach Legionowa. Zaraz pojawiła się kolejna wiadomość.

„Masz być sam”.

Nie minęła chwila, a przesłano następną.

„To w ramach motywacji do szybkiego działania”.

Czekałem, aż załaduje się dołączony filmik, a gdy go wreszcie odpaliłem, krew odpłynęła mi z twarzy. Musiałem szybko zjechać na pobocze, bo ledwo udawało mi się panować nad kierownicą. Przy dźwiękach klaksonów zatrzymałem samochód.

Włączyłem jeszcze raz kilkusekundowe nagranie, na którym widziałem moją przerażoną narzeczoną, która siedziała na krześle w jakimś obcym pomieszczeniu i mówiła prosto do kamery:

– Lepiej bądź sam, Kamil. On nie żartuje. Zabił Niklasa.

Filmik urywał się, gdy Marti chciała coś jeszcze powiedzieć.

– Kurwaaa!!! – wrzasnąłem, waląc zaciśniętą pięścią w kierownicę.

Serce biło mi nienaturalnie szybko i całkiem możliwe, że zaraz postanowi wyskoczyć z piersi. Zacząłem dzwonić pod ten nieznany numer, ale od razu włączyła się poczta głosowa. Natychmiast wybrałem więc numer Meyera, ale tak samo przekierowało mnie na pocztę.

To się, kurwa, nie dzieje!!!

Ustawiłem nawigację na przesłaną legionowską lokalizację i ruszyłem z piskiem opon. Ręce mi się trzęsły i aż świerzbiło mnie, by coś rozpierdolić, ale powinienem zacząć myśleć trzeźwo. Miałem czterdzieści dwie minuty do celu, a biorąc pod uwagę, że przejechałem już na drugim czerwonym świetle z rzędu, to trochę mniej, i przez ten czas musiałem wymyślić jakiś plan.

Tylko jak miałem to zrobić, skoro nawet nie wiedziałem, co mnie na miejscu czekało?

Kto posunął się do tego, by ją zabrać, by zabić Niklasa?

Czy Marti przy tym była? Czy to widziała? Czy skrzywdzili ją?

Pokręciłem głową, biorąc drżący oddech, choć nie byłem pewien, czy potrafiłem jeszcze oddychać. Chyba będę mógł to zrobić dopiero wtedy, gdy ją zobaczę. Całą i zdrową. Nie mogłem myśleć o innym scenariuszu.

Ścisnąłem mocniej kierownicę, klnąc pod nosem na pieprzonych kierowców przede mną, którzy jechali jak pierdolone ślamazary.

Trzydzieści cztery minuty…

Wybrałem kolejny numer i ustawiłem tryb głośnomówiący, bo tym razem pojawił się sygnał.

– Tak? – odebrał Wiktor Milewicz, a to krótkie słowo rozbrzmiało niczym echo w moim samochodzie.

– Jeśli to twoja sprawka, to przysięgam, że cię zniszczę – warknąłem. – Wpakuję ci tyle kulek w głowę, że żona nie rozpozna cię na okazaniu ciała. Ale najpierw przez długie godziny będę cię torturować, aż w końcu zapragniesz śmierci. Będziesz mnie o nią błagał.

Usłyszałem jego ciężkie westchnienie. Miałem ochotę zacisnąć dłonie na jego szyi i patrzeć, jak tracił ten pieprzony oddech.

– Musisz wiedzieć, Kamil, że zaczynam obawiać się o twoją poczytalność – odezwał się. – Nie mam pojęcia, o czym mówisz.

– Ktoś porwał Martę i obstawiam, że tym kimś jesteś ty. Wiedziałem, żeby trzymać ją z dala, bo będziesz chciał ją wykorzystać przeciwko mnie! Robię przecież to, na co się umawialiśmy, więc czego ty jeszcze, do kurwy nędzy, chcesz?!

Jedyną jego odpowiedzią było rozłączenie się.

– Skończony skurwysyn!

Dwadzieścia osiem minut…

*

Miejsce docelowe okazało się piętrowym domem, ogrodzonym jebitnym, wysokim płotem. Była to wręcz twierdza, którą chciałem jak najszybciej staranować i znaleźć moją kobietę.

Zatrzymałem samochód przed bramą. Dostrzegłem po rogach dwie kamery, które zapewne już śledziły każdy mój ruch, bo kilka sekund później brama zaczęła się otwierać, a ja podjechałem bliżej, tym samym wkraczając na teren skurwysyna, który w moich oczach już nie żył.

Wyjąłem ze schowka broń i wcisnąłem ją za pasek spodni. Była to druga spluwa, którą miałem teraz przy sobie, ale musiałem zdawać sobie sprawę, że każda ilość była w tym momencie niewystarczająca.

Ilu ludzi będę musiał pokonać? Co mnie tam właściwie czekało?

Wysiadłem z auta i natychmiast udałem się w kierunku głównego wejścia, kątem oka omiatając teren wokół. Dojrzałem trzech ludzi, z czego żaden z nich nie wykonał w moją stronę najmniejszego ruchu.

Jeden z ochroniarzy czekał na mnie przed drzwiami. Byłem pewien, że będzie chciał mnie przeszukać, a wtedy od razu zrobiłoby się nieprzyjemnie, bo nie miałem zamiaru oddawać mu broni, ale ku mojemu zdziwieniu do tego nie doszło. Nikt mnie nie sprawdził.

Typ otworzył drzwi i kazał iść za nim. Wszedłem do domu, w którym panowała grobowa cisza, jakby nikt nie znajdował się w środku, choć wiedziałem, że gdzieś tutaj, nieopodal, była Marti. I skurwiel, który stał za jej porwaniem.

Zacząłem się zastanawiać, czy to nie była przypadkiem cisza przed burzą.

Albo raczej przed pierdolonym huraganem.

Dom był ogromny, ale nie zwracałem uwagi na wystrój, bo była to w tej chwili ostatnia rzecz, która mnie interesowała. Zauważyłem po drodze jedynie martwą biel ścian i podłóg oraz jakieś dzieła sztuki. Poszedłem za ochroniarzem na piętro, a on wkrótce otworzył drzwi od jednego z pomieszczeń i wpuścił mnie do środka. Zostawił mnie, zamykając za mną drzwi.

Nie minęła sekunda, a moje spojrzenie natrafiło na Marti, siedzącą na fotelu po drugiej stronie pokoju. Tuż za nią, całkowicie niewzruszony i patrzący się w przestrzeń przed siebie, stał facet, który najwidoczniej został przydzielony, żeby ją pilnować.

W mgnieniu oka znalazłem się obok i przed nią klęknąłem. Objąłem dłońmi jej twarz, starając się dojrzeć jakichkolwiek oznak tego, że została skrzywdzona. Albo usilnie nie chcąc tych oznak nigdzie zobaczyć.

Z jej oczu poleciały świeże łzy, a ja mentalnie wymierzałem sobie kolejną porcję ciosów za to, przez co musiała przeze mnie przechodzić.

– Nic ci nie jest? – zapytałem, choć domyślałem się, jak głupio to w tej sytuacji brzmiało. – Skrzywdzili cię?

Pokręciła głową.

Starłem kciukami jej łzy, a ona patrzyła na mnie z nadzieją, jakby dawała mi znać, że uda mi się nas z tego wszystkiego wyciągnąć.

O ile było to w ogóle możliwe, kochałem ją za to jeszcze mocniej.

Wycisnąłem na jej ustach szybki pocałunek, przymykając na moment powieki, a potem przyłożyłem czoło do jej czoła.

– Hej, już dobrze – powiedziałem cicho, nie wiedząc, czy te słowa cokolwiek jeszcze znaczyły, ale i tak musiałem je wypowiedzieć. – Już dobrze.

– On kazał zabić Niklasa – wyszeptała.

Dopiero teraz dostrzegłem ból, który malował się na jej twarzy. Ból po stracie przyjaciela, którym Meyer się dla niej stał.

Była to kolejna rzecz, o którą powinna mnie obwiniać.

Sam siebie już za to obwiniałem.

– Milewicz? – zapytałem.

Pokręciła głową.

– Kiedy wyszłam z łazienki, on już nie żył – odezwała się, przywołując wspomnienia, których nie będzie w stanie łatwo się pozbyć. Właściwie to wiedziałem, że nigdy o tym nie zapomni. – Leżał w salonie, w kałuży krwi. Z mieszkania zabrało mnie dwóch mężczyzn. – Delikatnie wskazała ruchem głowy na faceta za nią i domyśliłem się, że on był jednym z tych, którzy ją zabrali. – To… Lupus. To jego dom. On naprawdę jest twoim ojcem, Kamil.

Nie wiedziałem, co uderzyło mnie bardziej – fakt, że to się rzeczywiście działo, że moje przypuszczenia okazały się prawdą i Lupus naprawdę był moim ojcem, czy jednak to, że przez moment poczułem szczerą ulgę, że wreszcie stało się to jasne.

Jednak ta ulga nie trwała zbyt długo.

Nagle zalała mnie lawina pytań, które w dalszym ciągu pozostawały bez odpowiedzi. Czy w ogóle chciałem je poznać? Czy chciałem się w tym babrać?

– Widziałaś go? – spytałem, a Marti od razu potwierdziła.

W jej oczach zobaczyłem czyste przerażenie. Namacalny strach, na samą myśl o człowieku, który był moim ojcem.

I chyba jednak to było czymś, co uderzyło we mnie najbardziej.

Otworzyła usta, by coś powiedzieć, ale nie zdążyła, bo usłyszeliśmy, jak drzwi do pokoju się otwierają. Posłałem jej ostatnie spojrzenie, przekazując bezgłośnie, jak bardzo ją kochałem i że wszystko będzie dobrze. Potem się podniosłem i obróciłem.

W progu pomieszczenia stał mężczyzna dobiegający sześćdziesiątki. Dzieliło nas kilkanaście metrów. Wpatrywaliśmy się w siebie, jakby na chwilę czas się zatrzymał. Jakby ktoś wcisnął guzik z pauzą i dawał nam kilka sekund na przyswojenie tego widoku.

Miał na sobie idealny, ciemnoszary garnitur, który zdawał się być nie tylko jego eleganckim ubraniem, ale także zbroją, a ja zacząłem się zastanawiać, ile broni pod nią skrywał. Krótkie, przystrzyżone włosy były już lekko oprószone siwizną, a twarz naznaczona została zmarszczkami. Jego oczy starały się przewiercać mnie na wskroś. Rozpoznałem je. W końcu codziennie patrzyłem w nie, gdy tylko spoglądałem w lustro.

Ten człowiek był szefem najbardziej tajemniczej organizacji przestępczej w kraju, której od lat nie udawało się dorwać. Był nieuchwytnym gangsterem. Był odpowiedzialny za przemyty, wymuszenia, napady, porwania, obrót narkotykami, zabójstwa na zlecenie. Był przestępcą, któremu – mając dowody – można by przykleić właściwie każdy możliwy paragraf i zasądzić mu dożywocie.

Był również moim ojcem.

Miałem wrażenie, jakbym patrzył na ducha. Ten człowiek był dla mnie martwy przez tyle lat. Dawno temu pogrzebałem pamięć o nim. A teraz wrócił… jak gdyby nigdy nic.

Starałem się nie myśleć, że oto właśnie patrzyłem na siebie z przyszłości.

Nie… Musiałem przestać z analizą naszych podobieństw. Mimo że wyraźnie je widziałem, nigdy nie mógłbym się stać taki, jak on. Dzięki Marti miałem kotwicę. Wierzyła we mnie. Kochała mnie. Ona jedyna dawała mi nadzieję, że nasze życie mogło jeszcze wyglądać normalnie.

Mogłem mu zadać masę pytań. Mogłem dowiedzieć się tylu rzeczy. Mogłem także czuć do niego odrazę i go nienawidzić.

Mogłem chcieć go zabić.

I chciałem.

Właśnie wtedy pauza się skończyła i został wciśnięty guzik play, a ja sięgnąłem po spluwę. Miałem wrażenie, jakbym nie panował nad własnym ciałem, jakbym nawet nie potrafił myśleć. Uniosłem dłoń i wymierzyłem prosto w jego serce, mimo że ciągle nie oderwałem wzroku od jego oczu.

Lupus się nie poruszył. Nawet nie drgnął.

Trzymałem palec na spuście, zastanawiając się, czy byłbym w stanie do niego strzelić.

Nie wiedziałem, czy minęło kilka sekund, minuta, czy może więcej, ale w końcu się odezwał.

– Gdy do kogoś strzelam, zawsze celuję w miejsce, w które inni nie są w stanie mnie zranić. – Nie miałem pojęcia, o czym mówił, ale w żaden sposób nie zareagowałem. – Mówię o sercu, Kamil – dodał mimo wszystko, jakby wiedział, że nie zrozumiałem za pierwszym razem. Poczułem się nieswojo. Poczułem, jakby mnie znał, choć nie mogła to być prawda. Nie znał mnie. Byliśmy dla siebie obcymi ludźmi. – Serce to taki skomplikowany organ, nie sądzisz? – podjął, w dalszym ciągu nie wykonując ani jednego ruchu. – Niby jest potężne, jest przecież pompą, która tłoczy krew do całego organizmu, jednak z drugiej strony jest tak kruche i łatwo je zranić. Jakby się dobrze zastanowić, to właściwie jeden z najgłupszych organów, które posiadamy, ale niestety, bez niego nie przeżyjemy.

Czy właśnie tak to miało wyglądać? Czy nasze pierwsze spotkanie miało się rozpocząć od tego, że będę wysłuchiwał od niego jakichś pierdolonych bredni?

W końcu zrobił w moją stronę jeden krok, a następnie drugi. Idąc powoli, równocześnie odpiął dwa guziki koszuli i odrobinę ją rozchylił.

– Dlatego zawsze noszę kamizelkę kuloodporną – powiedział, a ja zobaczyłem, że nie kłamał. Pod koszulą miał jedną z tych kamizelek typu „podkoszulek”, która przywierała do ciała niczym druga skóra. Zapewne w okolicy serca posiadała dodatkowy wkład, skoro tak się troszczył o ten głupi organ. – W mojej profesji to wręcz podstawowy asortyment. Nawet w niej śpię, wiesz? Nigdy nie wiadomo, jakie głupoty mogą przyjść ludziom do głowy.

Zatrzymał się przede mną dopiero wtedy, gdy lufa pistoletu dotknęła jego klatki piersiowej. Dokładnie w tym miejscu, gdzie znajdowało się jego chronione serce. Patrzyliśmy sobie prosto w oczy. Dopiero teraz, gdy stał tuż przede mną, zauważyłem, że byliśmy tego samego wzrostu. Nawet to musiało zostać dodane do rubryki z napisem „podobieństwa”.

– Ty nie jesteś głupcem, synu – ściszył głos, a ja na wzmiankę „synu” poczułem gotującą się we mnie krew. – Spróbuj wycelować we mnie jeszcze raz, a przestanie być miło – wycedził. Wyraz jego twarzy drastycznie się zmienił. Wcześniej mógł wyglądać na opanowanego i niewzruszonego. Teraz był szczerze wkurwiony. – Wystarczy, że pstryknę, a jeden z moich ludzi przyłoży pannie Dobrzańskiej spluwę do głowy, a drugi do jej brzucha. Uwierz, że na mój rozkaz pociągną za spust. W ciągu zaledwie jednej sekundy stracisz wszystko, o co tak zaciekle walczysz. Więc odpuść. Dla swojego i ich dobra. Długo czekałem na ten dzień, więc nie zepsuj tego.

Właśnie w tym momencie poczułem się słaby – bo wiedziałem, że w jednym miał rację.

Kiedy groził mojej rodzinie, zrozumiałem, że serce rzeczywiście było potężnym organem, ale było także kruche i podatne na zranienia.

Odsunął się o dwa kroki i uniósł brwi, patrząc na mnie znacząco. W końcu opuściłem broń, ale nie zamierzałem jej chować.

Lupus kiwnął do jednego ze swoich ludzi, którzy przyszli za nim do tego pomieszczenia – które ja teraz uznałem za jego gabinet, bo po jednej stronie stało olbrzymie biurko – i rzucił:

– Powiedz Oksanie, że za godzinę obiad ma być gotowy w jadalni. Niech nakryje dla trzech osób. Zjem wspólnie z rodziną. – Ochroniarz się ulotnił, przyjmując rozkaz, a Lupus wrócił do mnie spojrzeniem. – Teraz będziemy mieć czas, żeby wszystko sobie wyjaśnić.

W pokoju zostaliśmy już tylko ja, Marti, Lupus i dwóch facetów, w tym jeden, który nie odstępował kroku od mojej narzeczonej.

– Nie mogę się doczekać – warknąłem pod nosem. Były to pierwsze słowa, które do niego wypowiedziałem. – Chętnie sobie z tobą pogawędzę, ale najpierw zabiorę Martę do domu.

Pokręcił głową.

– To nie będzie konieczne. Daję ci moje słowo, że włos jej tutaj z głowy nie spadnie.

– Twoje słowo nic dla mnie nie znaczy.

– Teraz może nie, ale gdy wszystko sobie w końcu wyjaśnimy, dostrzeżesz, że nie mam żadnego interesu w tym, żeby robić wam krzywdę. Wręcz przeciwnie. Mogę wam zapewnić najlepszą ochronę. Twoja przyszła żona może być najpilniej strzeżoną kobietą w tym kraju.

– Ale za chwilę podasz mi masę roszczeń, które muszę spełnić, by tak się stało, prawda? – Parsknąłem, a on nic na to nie odpowiedział. Nie musiał.

Spojrzałem na Marti, która cały czas siedziała na fotelu i z napięciem przysłuchiwała się tej wymianie zdań. Kiedy złapaliśmy się wzrokiem, kiwnęła mi nieznacznie głową, bezgłośnie mówiąc, że zostanie i że powinienem go wysłuchać.

Bez względu na to, co zostanie tutaj powiedziane, ona i tak powinna o wszystkim wiedzieć. Nie chciałem już niczego przed nią ukrywać.

Znów obróciłem się do Lupusa. Przysiadł na krawędzi biurka i z założonymi rękami na piersi uważnie nas obserwował. Nie zamierzałem dawać mu dodatkowego czasu na to, by mógł analizować każdy nasz najdrobniejszy ruch.

– Wiesz co, przejdźmy od razu do konkretów, nie warto przedłużać – rzuciłem. – Zacznijmy może od tego, dlaczego przez te wszystkie lata myślałem, że nie żyjesz? Moja mama też zmartwychwstała, czy ten przywilej należał się tylko tobie?

– Chcesz wiedzieć, dlaczego kazałem Lidce mówić, że zginęliśmy z Joanną w wypadku samochodowym? Bo ten wypadek naprawdę się wydarzył i twoja mama w nim zginęła. My nie.

– My?

– Byłeś z nami w tym aucie, ja prowadziłem.

Nie to przekazała mi w przeszłości ciotka. Żyłem w przekonaniu, że jechali sami i oboje zginęli. Byłem wtedy niespełna dwuletnim dzieciakiem. Nie pamiętałem, żebym uczestniczył w wypadku.

– I tak po prostu postanowiłeś spierdolić z mojego życia?

– Musiałem – odparł ot tak, jakby ta decyzja nie zaważyła na mojej przyszłości, jakby właściwie nie miała znaczenia i żadnych konsekwencji. – Nie patrz tak na mnie, synu.

– Przestań nazywać mnie synem – rzuciłem przez zaciśnięte zęby. – Jesteś zwykłym kryminalistą.

– To zabawne. – Uniósł kąciki ust. Chyba rzeczywiście cała sytuacja go bawiła. Mnie wprost przeciwnie. – Nie powiesz tego samego o sobie?

Mierzyliśmy się spojrzeniami. Ja wręcz wrzałem, z jednej strony pragnąc dowiedzieć się całej prawdy, a z drugiej wyjść z tej cholernej twierdzy i nie odwracać się za siebie. A on wyglądał niczym pieprzona oaza spokoju i z premedytacją dozował mi informacje.

– Dobrze, Kamil. – Klasnął w dłonie, jakby szykując się do głównego punktu programu. – Zacznijmy od początku, żebyś wszystko dobrze zrozumiał. A gdy to w końcu zrobisz, możesz być pewien, że będziesz mi wdzięczny za to, co dla ciebie zrobiłem.

Ja mogłem być pewien, że nigdy do czegoś podobnego nie dojdzie.

– Zamieniam się w słuch – odparłem, mimo wszystko.

Kiwnął głową i podjął temat.

– Na początku lat dziewięćdziesiątych pracowałem jeszcze dla służb. Kiedy SB zamieniło się w UOP, zostały nam powierzone zadania ochrony bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego naszego kraju. Mogliśmy się w tamtym czasie pochwalić wieloma sukcesami. Przede wszystkim w walce z przestępczością zorganizowaną.

– Chcesz mi powiedzieć, że najpierw walczyłeś z gangsterami, a potem stałeś się najgroźniejszym z nich wszystkich?

– Schlebiasz mi, Kamil. – Posłał mi zuchwały uśmieszek. – Ale tak, w uproszczeniu możemy to tak nazwać.

– Jak to się stało?

Wzruszył ramionami.

– W pewnym momencie pojąłem, że w tym wszystkim nie rozchodzi się o podział na dobrych i złych. Liczy się podział „my” i „oni”. Liczy się władza i to, co jesteś w stanie dzięki niej zbudować. W końcu nie zawsze właściwe jest to, co właściwe, tylko to, co jest właściwe według tego, kto decyduje. Ja zapragnąłem władzy, a służby mi jej nie oferowały.

– Jesteś mocny w gadce, trzeba ci to oddać – rzuciłem. – Może zajmiesz się pisaniem książek? Na pewno znajdą się na liście bestsellerów tuż obok tych wypocin Masy.

– A wiesz… poznałem go przed laty. Bardzo miły człowiek.

Nie zamierzałem brnąć w te bzdury, więc wróciłem do głównego tematu.

– Więc przestałeś łapać bandytów, przeszedłeś na drugą stronę i tym samym stałeś się tym, którego służby obrały sobie za cel.

– Tak – zgodził się. – Chcieli się mnie pozbyć, gdy tylko połapali się, że już nie działam z nimi. Wtedy wydarzył się tamten wypadek samochodowy – wyjaśnił, a mięsień na jego szczęce drgnął. – Nie wiedzieli, że z nami jedziesz, właściwie gdyby wiedzieli, to i tak by niczego nie zmieniło. Do wypadku doprowadziły jakieś płotki ze służb, nikt ważny. Zostawili nas, sądząc, że zginęliśmy, i to było mi wtedy bardzo na rękę. Twoja matka zginęła na miejscu, a ciebie zostawiłem z Lidką. Sam musiałem się ukryć. I zbudować to, czego pragnąłem. Wkrótce zlikwidowałem wszystkich z dawnej jednostki, którzy byliby zdolni mnie namierzyć, którzy znali moją prawdziwą tożsamość, a którzy nie mieli odwagi się do mnie przyłączyć. Dzięki temu mogłem stać się prawdziwym cieniem.

– Zostałeś nieuchwytnym gangsterem – podchwyciłem.

Lupus zaczął rozwijać swoje sieci w latach dziewięćdziesiątych i udało mu się to zrobić na tyle dobrze, że utrzymywał się na powierzchni przez tak długi czas. Z jednej strony było to zaskakujące, a z drugiej wręcz przerażające, bo ten człowiek był zdolny do absolutnie wszystkiego. Był gotów przekroczyć każdą granicę, by przetrwać.

– Jak zwał, tak zwał. – Wzruszył ramionami. – Nie będę teraz rozwodził się nad tym, jak udało mi się stworzyć organizację, której może mi pozazdrościć każda osoba z półświatka. Rozmowy o moich początkach, o przemytach kokainy czy haszyszu pozostawimy sobie na później, możesz być pewien. Na razie musisz wiedzieć jedynie to, że jeśli człowiek czegoś naprawdę bardzo mocno pragnie, to jest w stanie to osiągnąć. Ale co ja ci będę mówić, Kamil. – Błysnął uśmiechem i przelotnie zerknął w stronę mojej narzeczonej, a potem wrócił do mnie pewnym siebie spojrzeniem. – O determinacji wiesz dość sporo. Przecież sam cię jej nauczyłem.

Zmarszczyłem brwi.

– Niczego mnie nie nauczyłeś. Porzuciłeś mnie, gdy miałem dwa lata.

– I tu zaczynamy odkrywać kolejne karty, Kamil… – Westchnął i skupił na mnie swoją pełną uwagę. – Bo widzisz, tak do końca cię nie porzuciłem.

– O czym ty mówisz?

– Jak myślisz, kto podsunął ci pomysł z zaciągnięciem się do wojska? Kto wysłał cię do Afganistanu na misję? Dzięki komu wydział cię zwerbował? Kto ostatecznie zrobił z ciebie przykrywkowca? A teraz? Myślisz, że policja cokolwiek by na mnie znalazła, gdybym sam im czegoś nie podsunął? Przecież doskonale wiedziałem, że wybiorą ciebie, byś mnie złapał. Bo jesteś najlepszy. I chciałem tego. Chciałem, żebyś pokazał, na co cię stać. Żebyś pozbył się wszelkich granic i żebyśmy mogli się w końcu spotkać. Szedłeś krok po kroku po sznurku, który przez lata przed tobą rozciągałem. Ustawiałem kolejne przeszkody, a ty je z powodzeniem pokonywałeś. Przekraczałeś granice. Szkoliłem cię. Przygotowywałem. Czekałem na ten moment, w którym będziemy mogli się nareszcie spotkać.

Słuchałem jego wywodu całkowicie oniemiały.

O czym on, do chuja, gadał?

Co to wszystko oznaczało?

– Co ty pierdolisz? – warknąłem. – Nie szedłem po żadnym pierdolonym sznurku, Lupus. Niczego ci nie zawdzięczam.

– Ależ zawdzięczasz, synu – powiedział z wyższością. – Teraz możesz w to nie dowierzać, ale gdy tylko na spokojnie to przemyślisz, uwierzysz, że mówię prawdę.

– Chcesz mi powiedzieć, że wprowadziłeś mnie w szeregi służb, którymi gardzisz? – parsknąłem śmiechem, choć w tym momencie nie było mi ani trochę do śmiechu. Parowała ze mnie jebana furia. – Serio?

– Och, ja nimi nie gardzę – zaśmiał się. – Posługuję się nimi do własnych celów. Są bardzo przydatni, jeśli działają pod moje dyktando.

– Dąbrowski? – zapytałem z zaciśniętymi zębami.

– Nie. – Lupus pokręcił głową. – Komendant Dąbrowski jest krystalicznie czysty, nad czym ubolewam. Gdybym tylko chciał, mógłbym spróbować go przeciągnąć na swoją stronę, ale wiem, że to honorowy człowiek, który nie splami munduru. Pozwalam mu wykonywać swoją robotę. W końcu nie wszyscy powinni być po mojej stronie, bo co to byłaby wtedy za frajda, nie uważasz?

Starałem się przyswoić te wszystkie informacje, ale… to nie było takie proste.

Właściwie to miałem wrażenie, jakby wszystko, w co do tej pory wierzyłem, okazywało się kłamstwem. Całe moje życie było pieprzonym kłamstwem i zostało stworzone przez Lupusa.

Analizowałem na szybko wszystkie fakty. Fakty, które nie mieściły mi się na razie w głowie.

– A co, gdybym nie przeżył Afganistanu? – rzuciłem. – Albo kolejnych etapów tej twojej chorej gry?

W wielu momentach ryzykowałem własne życie. Własne, a nie jego.

– Zawiódłbyś mnie – odparł ot tak i posłał mi cień uśmiechu, który pewnie w jego mniemaniu uchodził za ojcowski. – Ale na szczęście tak się nie stało. Jestem z ciebie dumny.

On był chory. Facet, na którego patrzyłem, który uważał się za mojego ojca, był szaleńcem.

– Czego ty w ogóle ode mnie oczekujesz? Po co to wszystko? Po co tak skrupulatnie zaplanowałeś moje życie, skoro cię w nim nie ma?

– To bardzo proste, Kamil – powiedział. – Pragnę, żebyś stanął u mojego boku, a w przyszłości to samo zrobi twój syn. Możesz się cieszyć, że to Kamil jest ojcem, Marto – zwrócił się do mojej narzeczonej. – Gdyby jednak to dziecko okazało się Roberta, to zabiłbym cię bez mrugnięcia okiem. Ach tak, nie dziw się… Śledziłem cały ten wasz mały dramat z testem na ojcostwo. Swoją drogą bardzo mi się to przysłużyło. – Znów zwrócił się do mnie. – Dostałeś objawienia, Kamil. Aktywowałeś w sobie bezwzględnego mordercę, a na tym zależało mi najbardziej. Żebyś się nie wahał. Żebyś działał. Roberta też bez sentymentów odpuściłeś. Jak to ładnie ująłeś, mógł się wyhuśtać w celi. I rzeczywiście z pomocą współlokatorów zrobił to kilka miesięcy temu.

Pokręciłem głową z niedowierzaniem.

Co tu było grane? Byłem w jakiejś ukrytej kamerze? Miałem podsłuch, o którym nie wiedziałem? Sądziłem, że byłem ostrożny, ale…

– Skąd ty to wszystko wiesz? – wyplułem. – Skąd znasz takie szczegóły?

– Od przyjaciela – powiedział i uśmiechnął się. Kiwnął na swojego ochroniarza, który stał obok drzwi, a ten je otworzył.

Do pomieszczenia wkroczył Wiktor Milewicz.

– Chyba, kurwa, żartujesz? – szepnąłem.

Wpatrywałem się w nowoprzybyłego, jakbym widział go pierwszy raz w życiu.

Pomijając chaos, który teraz miałem w głowie, to jedna rzecz konkretnie przykuła moją uwagę.

Lupus musiał być wyjątkowym skurwielem, skoro Milewicz wyraźnie trzymał przed nim respekt. Widziałem to w samym jego spojrzeniu. Nie chojrakował, jak to zazwyczaj robił. Trzymał dystans. Zdawał sobie sprawę, kto był tutaj górą i kto rządził.

– Już się znacie, ale może dokonam oficjalnej prezentacji – odezwał się Lupus. – Wiktor od samego początku ze mną działa. Jest moim najbliższym przyjacielem, moją prawą ręką. Monitorował sytuację. Przekazywał mi wszelkie informacje. Kiedy nie przyjąłeś od Dąbrowskiego zlecenia na złapanie mnie i chciałeś odejść z wydziału, musieliśmy działać. Tak naprawdę nie musiałeś dorwać mnie dla Milewicza. To był test. Sprawdzian, który z powodzeniem zaliczyłeś. Wiktor przekazał mi, że ostatnio o mnie wypytywałeś i powiedziałeś mu o jakichś listach. Domyśliłem się, że musiały to być te listy, które pisałem do Lidki, a moja najdroższa siostrzyczka nie posłuchała i ich nie zniszczyła. Jesteś inteligentny, więc zacząłeś łączyć kropki. Dlatego wiedziałem, że to już czas, byś poznał prawdę, że już nie ma sensu dłużej cię zwodzić. I oto jesteś. Staniesz u mojego boku, Kamil.

– Skąd pomysł, że na to pójdę? – odezwałem się. – Dlaczego masz pewność, że się do ciebie przyłączę?

Jeśli sądził, że stanę u jego boku w tej pieprzonej organizacji, to musiał być niespełna rozumu. Byłaby to ostatnia rzecz, którą bym w życiu zrobił. Nigdy nie będę dążył do tego, by zostać kimś takim jak on.

– Bo krew płynąca w naszych żyłach jest taka sama. Bo jesteś moim synem. Bo wiem, że jesteś do mnie podobny, choć może jeszcze teraz tego nie dostrzegasz. Doskonale wiem, że wspólnie możemy stworzyć coś znacznie większego niż teraz. Możemy stać się niepokonani.

– Szefie, chyba mamy problem. – Usłyszałem tuż za sobą faceta, który od samego początku znajdował się w pomieszczeniu i pilnował mojej narzeczonej.

W tym samym czasie usłyszałem także jej stłumiony okrzyk.

Natychmiast obróciłem się w tamtym kierunku i od razu przeniosłem spojrzenie na Marti. Nie minęła sekunda, a już byłem przy niej.

– Skarbie? – szepnąłem. Oddychała głęboko, a dłonie trzymała na brzuchu. W jej oczach zobaczyłem zaskoczenie i przerażenie jednocześnie. – Co się dzieje? – zapytałem z napięciem w głosie.

– Skurcze – jęknęła i przymknęła powieki, a jej twarz wykrzywił cień bólu. – Chyba… chyba to już.

– To już? – powtórzyłem głupio.

Serce zaczęło walić mi jak oszalałe.

Najwyraźniej nasz syn wybrał sobie spektakularny moment na przyjście na świat.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Marta

Nawet nie chciałam analizować teraz tego, co do tej pory usłyszeliśmy od Lupusa. W przeciągu kilku sekund zeszło to na dalszy plan, a numerem jeden stał się nasz syn.

Chwyciłam dłoń Wilka i mocno ją ścisnęłam. Wyraźnie dostrzegłam ten moment, w którym zrozumiał, co się działo i co musieliśmy teraz zrobić. Bez chwili zawahania pomógł mi wstać.

– Mój wnuk się rodzi? – Usłyszałam jakby z oddali, bo teraz wszystkie moje myśli były skupione na tym, by jak najszybciej znaleźć się w szpitalu.

Nie wyobrażałam sobie przecież porodu w tym przeklętym domu.

Kamil coś odpowiedział, ale nie zrozumiałam jego słów, bo pojawił się kolejny skurcz, a ja zgięłam się w pół z bólu. Natychmiast wziął mnie na ręce. Owinęłam sobie dłonie wokół jego szyi i zacisnęłam powieki.

Powtarzałam sobie, że wszystko będzie dobrze. A może to on to powtarzał?

Gdy w końcu posadził mnie na fotelu pasażera w swoim samochodzie, poczułam się znacznie lepiej.

Wilku zajął miejsce kierowcy i ruszyliśmy.

Odrzuciłam ze świadomości fakt, że zaraz za nami, z podjazdu Lupusa, ruszył także inny samochód.

– To trochę za wcześnie – powiedziałam w końcu. – Termin mam dopiero za trzy tygodnie.

Brałam spokojne oddechy, a Kamil jechał na złamanie karku. Nie było sensu mówić mu, żeby zwolnił. I tak by tego nie zrobił.

– To nic – odezwał się, delikatnie ściskając moje kolano i posyłając mi słaby uśmiech. – Pewnie już nie może się doczekać, żeby nas poznać.

Kiwnęłam głową, zgadzając się z nim.

– Masz rację – szepnęłam. – Wszystkie badania były w porządku. Ani razu nie pojawiły się żadne nieprawidłowości. Więc teraz powinno być dobrze, prawda? Nic złego nie powinno się wydarzyć na ostatniej prostej. Nie ma żadnego znaczenia, czy to ustalony termin, czy trzy tygodnie wcześniej. Na pewno…

– Marti – przerwał mi, bo chyba zauważył, że zaczynałam się powoli nakręcać. – Oddychaj, skarbie – powiedział łagodnie, a ja jak na zawołanie wzięłam kolejny uspokajający oddech.

Droga do szpitala zleciała mi w mgnieniu oka. Miałam wrażenie, jakbyśmy się tutaj teleportowali. Byłam zdziwiona i wdzięczna, że nie zatrzymał nas żaden patrol policji.

– Kamil? – odezwałam się, kiedy otworzył mi drzwi i pomógł wysiąść z samochodu.

– Tak?

– Chcę, żebyś cały czas przy mnie był – szepnęłam. Nie wyobrażałam sobie, że mogłoby być inaczej. – Błagam, nie zostawiaj mnie.

– Nigdzie się nie wybieram, Marti. – Pocałował mnie w czubek głowy, a potem spojrzał głęboko w oczy. – Nigdy cię nie zostawię.

*

Poród trwał kilka godzin. Starałam się nie myśleć o niczym innym, tylko o tym, by urodzić. Ból był okropny, ale przekonywałam samą siebie, że to nic, że ten ból się nie liczył. Ważne było tylko to, by nasze dziecko było zdrowe. Ja mogłam znieść o wiele więcej cierpienia, gdyby było to konieczne.

Wilku cały czas był przy mnie. Ani na sekundę mnie nie opuścił.

Doskonale widziałam na jego twarzy, że dla niego to także wielkie przeżycie, ale wszystko, co do mnie mówił i to, jak mnie wspierał, było podyktowane tym, bym to ja się rozluźniła i niczym nie martwiła. Siebie odstawił na dalszy tor.

Gdy w końcu było po wszystkim, a naszych uszu dobiegł dziecięcy płacz… rozpłakałam się. I miałam wrażenie, jakby te łzy się nie kończyły. Byłam całkowicie wykończona i z całą pewnością nigdy wcześniej nie czułam się tak obolała, ale to wszystko było tego warte.

Spojrzeliśmy na siebie z Kamilem, a nasze usta rozciągnęły się w uśmiechu.

Zostaliśmy rodzicami.

Nachylił się ku mnie i odgarnął mi z twarzy mokre włosy.

– Tak bardzo cię kocham, Marti – wyszeptał i delikatnie mnie pocałował. – Jesteś dla mnie wszystkim. Ty i nasz syn jesteście dla mnie wszystkim.

Kiedy pielęgniarka podeszła do nas z drobnym zawiniątkiem, nie potrafiliśmy powstrzymać wzruszenia. To był właśnie jeden z tych momentów w życiu, w którym byłam bezsprzecznie szczęśliwa, w którym wszystko było na swoim miejscu.

– Zuch chłopak – oznajmiła z uśmiechem, podając mi dziecko na ręce. – Dziesięć na dziesięć.

Wpatrywaliśmy się w niego z Kamilem i nie mogliśmy oderwać wzroku. Był idealny, a to uczucie było wręcz nie do opisania. Niby wiedziałam, że to działo się naprawdę, że urodziłam, ale jednak w to nie dowierzałam.

Kiedy przyjdzie rutyna? Kiedy uznam ten fakt za coś oczywistego, normalnego?

– Jest taki… maleńki – odezwał się w końcu Wilku.

Uniosłam na niego spojrzenie i cicho się zaśmiałam.

– Teraz też tak myślę – przyznałam. – Ale uwierz, że jeszcze godzinę temu byłam przekonana, że to największe dziecko na świecie i już nigdy ze mnie nie wyjdzie.

Przyjrzał mi się z rozbawieniem, ale trwało to zaledwie chwilę, bo zaraz potem w jego oczach pojawiła się powaga i coś jeszcze… coś niezwykle łagodnego.

– Dziękuję, Marti.

– Za co?

Uśmiechnął się i mnie pocałował, a potem znów spojrzał na syna i delikatnie dotknął jego wystającej, drobnej rączki.

– Za to wszystko – powiedział cicho. – Za niego. Za to, że jesteś przy mnie.

– A gdzie indziej miałabym być? – szepnęłam.

To pytanie zawisło nad nami bez żadnej odpowiedzi.

Trwaliśmy w komfortowej ciszy, chłonąc ten unikalny moment, którego nie dałoby się drugi raz powtórzyć.

– Wilku? – rzuciłam w pewnej chwili.

– Hmm?

– Co do imienia… – zaczęłam, a on objął spojrzeniem moją twarz. Chyba jeden rzut okiem na mnie dał mu pewność, co chciałam mu przekazać. Przecież znał mnie jak nikt inny na tym świecie. – Mikołaj – szepnęłam. – Chcę go nazwać Mikołaj.

Chciałabym, żeby nasz syn był dobrym człowiekiem, tak jak jego imiennik. Chciałabym, żeby był odważny i dzielny. Żeby miał dobre serce.

Chciałabym, żeby w przyszłości okazał się dla kogoś prawdziwym przyjacielem.

Takim, jakim dla mnie okazał się Niklas Meyer.

Stracił dziś życie, a ja urodziłam syna. Wydawało mi się wręcz konieczne upamiętnienie go. Nie tylko byłam mu to winna, ale także tego potrzebowałam.

W ciągu jednego dnia straciłam i zyskałam tak wiele.

W jakim świecie przyjdzie żyć temu maleństwu? Czy zdołamy go uchronić? Czy my…?

– Mikołaj – powtórzył Kamil szeptem i kiwnął głową. – A więc Mikołaj.

*

Mieliśmy dla siebie prywatną salę. Leżałam w szpitalnym łóżku i odpoczywałam, obserwując, jak Wilku siedział na fotelu nieopodal i trzymał w ramionach śpiącego Mikołaja. Przyglądał mu się jak jakiemuś nadprzyrodzonemu zjawisku, a ja nie potrafiłam pohamować uśmiechu.

Wyglądali razem jak ogień i woda, ale mimo wszystko był to idealny, spójny obrazek. Żałowałam, że nie miałam przy sobie telefonu, bo zrobiłabym im zdjęcie, utrwalając ten moment. Właściwie to pragnęłam teraz uwieczniać każdą wspólną sekundę.

Usłyszałam pukanie do drzwi i już nastawiłam się, że do pomieszczenia wejdzie pielęgniarka albo moja mama i Staszek, których Kamil jakiś czas temu powiadomił. Ale w progu zobaczyłam Lupusa.

Wszystko, dosłownie wszystko w moim wnętrzu zadrżało.

W momencie dotarło do mnie każde słowo, które wypowiedział w swoim domu.

Wkroczył do środka jak do siebie, jakby panował nad tym miejscem. Jakby panował nad nami.

– Słyszałem dobre nowiny – odezwał się, spoglądając najpierw na mnie, potem na Kamila i ostatecznie zatrzymując wzrok na Mikołaju.

Nieznacznie uniósł maskotkę misia, którą trzymał w dłoni, a mnie na ten widok ścisnęło w żołądku. Może i nie powinno, ale… było to wprost przerażające.

Natychmiast spojrzałam na Wilka, który już podnosił się z fotela.

– Daj mi go – poprosiłam, choć zdawało mi się, że było to bardziej żądanie niż prośba.

Ostrożnie położył w moich ramionach syna, a sam skierował się w stronę Lupusa.

– Chciałem zobaczyć swojego wnuka.

– To nie jest twój wnuk, bo ja nie jestem twoim synem – wycedził. – Nie zbliżaj się do nich.

– To teraz także moja rodzina. – Usłyszałam w jego głosie groźne nuty. – Możesz być pewien, że wrócimy do tej rozmowy.

Kamil wyszedł z nim na korytarz i dalsza część ich konwersacji mnie ominęła.

Jak na zawołanie przywołałam w swojej głowie wspomnienia tego, co wydarzyło się w tamtym legionowskim domu. To trochę tak, jakbym wcześniej szczelnie zamknęła pudełko z nimi, a teraz otworzyła wieko i wszystko się na mnie nagle wysypało.

Uniosłam wzrok, gdy ktoś znów wszedł do sali.

– Jak się pani czuje? – zapytała pielęgniarka, podchodząc do mnie bliżej.

– Dobrze – odpowiedziałam automatycznie, choć nie była to do końca prawda.

Tak właściwie to nie było dobrze.

Wyciągnęła ręce, by wziąć ode mnie dziecko, a ja bezwiednie się od niej odsunęłam na tyle, na ile mogłam w tym łóżku.

– Jeszcze… – zaczęłam i przełknęłam ślinę. – Proszę go jeszcze nie zabierać.

– Musi pani odpocząć. Położę go tylko w łóżeczku. – Uśmiechnęła się przyjaźnie, a ja żałowałam, że nie mogłam tego odwzajemnić.

– Tak, wiem, ale… proszę dać mi jeszcze chwilę.

Spojrzałam na syna i poświęciłam mu całą swoją uwagę. Był taki spokojny, niewinny i… kruchy. Spał. Omiatałam wzrokiem jego twarz, dostrzegając każdy pojedynczy szczegół.

Zalała mnie fala emocji, na które chyba nie byłam przygotowana.

Wiedziałam…

Trzymając w ramionach Mikołaja, zdałam sobie sprawę, że teraz naprawdę wszystko się zmieniło.

Wszystko.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Kamil

Miesiąc później

Nic nie jest tak, jak być powinno.

Miałem wrażenie, że powtarzałem sobie w myślach to zdanie średnio co kilka minut od… prawie miesiąca. A dokładnie od dnia, w którym wróciliśmy ze szpitala do domu. Od tamtego czasu wiele rzeczy się posypało.

Opierałem się właśnie o kuchenną wyspę i patrzyłem na rozgrywającą się przed moimi oczami scenę w salonie.

Pani Ewa trzymała na rękach swojego wnuka i wpatrywała się w niego z uwielbieniem, zresztą robiła to właściwie za każdym razem, gdy na niego spoglądała. Staszek robił do niego jakieś dziwne, śmieszne miny, na które mój syn właściwie nie reagował, chyba że reakcją można nazwać stoicki spokój.

A Marti czujnie ich obserwowała ze swojego miejsca na fotelu.

Czujnie.

Wszystko było teraz tak cholernie czujne.

Na moment podchwyciła moje spojrzenie i uśmiechnęła się, choć ten uśmiech nie dosięgnął jej oczu – znałem ją na tyle dobrze, by to wiedzieć. Mimo wszystko od razu również się do niej uśmiechnąłem.

Nie minęło kilka sekund, a wróciła do czujności, a ja westchnąłem w duchu.

Prawda była taka, że moja narzeczona nie rozstawała się z naszym dzieckiem.

I nie chodziło o to, że Mikołaj każdej nocy zasypiał w swoim łóżeczku w naszej sypialni, bo nie chciała go zostawiać w jego pokoju. Nie chodziło o to, że się o niego troszczyła i kochała nad życie.

Chodziło o to, że Marti właściwie nie spała, bo cały czas była w trybie czuwania. Chodziło o to, że ani swojej mamy, ani Staszka, ani przede wszystkim mnie nie zostawiła samych z dzieckiem na dłużej niż kilka pieprzonych minut. Chodziło o to, że pilnowała dosłownie każdego ruchu Mikołaja, jakby w obawie, że któreś z nas mogło wziąć go na ręce i wynieść z tego mieszkania, bez konsultacji z nią.

Chodziło o to, że nie była sobą, a ja kurewsko się o nią martwiłem.

W pewnej chwili wstała z fotela i oznajmiła, że idzie do łazienki. Obawiałem się, że weźmie Mikołaja ze sobą, zabierając go z rąk matki – bo ostatnio i taką sytuację już przerabialiśmy – ale jednak tym razem tego nie zrobiła. Zamknęła drzwi toalety, a pani Ewa skrzyżowała ze mną spojrzenia. Przekazała wnuka na ręce Staszka i podeszła do mnie.

– Macie pięknego syna, Kamil – powiedziała. – Dziękuję ci za to.

Kiwnąłem jedynie głową, w końcu te słowa słyszałem od niej już kilka razy w przeciągu ostatnich tygodni.

– Ona potrzebuje pomocy – dodała szeptem. – Moja przyjaciółka jest psychologiem, może poproszę, żeby porozmawiała z Martą. To… to nie jest normalne. Wiem, że sama po porodzie nie byłam sobą, ale to już jest przesada, Kamil. Trzeba coś z tym zrobić.

Nie wiedziałem, czy powinienem się cieszyć, że nie tylko ja dostrzegłem zachowanie Marti, że niczego sobie nie ubzdurałem, czy wręcz przeciwnie.

Mimo wszystko…

– Nie wiem, czy psycholog to dobry pomysł – zacząłem i w tym momencie urwałem, bo usłyszałem otwierające się drzwi od łazienki.

Moja narzeczona weszła do salonu, skontrolowała sytuację i podeszła do Staszka, wyciągając przed siebie ręce z szerokim uśmiechem na ustach.

– Daj mi go – rzuciła.

Przyjaciel nie wzbraniał się i od razu oddał jej Mikołaja.

– Będziemy się już zbierać, córeczko – odezwała się pani Ewa. – Jest już późno. Chyba że mamy zostać, żeby w czymś pomóc? – zapytała, a ja wychwyciłem w jej głosie odrobinę nadziei.

Marti pokręciła głową.

– Nie trzeba, mamo. Z Kamilem ze wszystkim sobie poradzimy.

O ile pozwolisz mi sobie pomóc, skarbie…

Kiedy w końcu zamknąłem za gośćmi drzwi, wróciłem do salonu. Mikołaj spał w przenośnym łóżeczku na kółkach, które Marti kazała kupić, by mogła nim jeździć po całym mieszkaniu i mieć przez cały czas oko na dziecko. Sama sprzątała teraz w kuchni, gdzie na blacie piętrzyły się brudne kubki po kawie i herbacie oraz naczynia po cieście, które jeszcze zdążyła dziś rano upiec.

Podszedłem bliżej i objąłem ją od tyłu w talii. Przymknąłem powieki, przykładając twarz do jej szyi i zaciągając się jej zapachem.

Brakowało mi jej na tak wielu poziomach… Nie chodziło tylko o seks, z którym musieliśmy się wstrzymać jeszcze przez jakiś czas, ale o… właściwie o wszystko. Miałem wrażenie, jakbyśmy przez poprzednie tygodnie odgrywali jakieś role, jakby to było iluzją. Ostatnim prawdziwym momentem, który pamiętałem, był chyba ten w szpitalu, tuż po porodzie. Wtedy widziałem w jej oczach czyste szczęście i radość. A potem to zniknęło i pojawiła się jakaś maska, tarcza, przez którą nie potrafiłem się przebić.

– Musisz odpocząć, Marti – szepnąłem, składając na jej szyi drobne pocałunki. – Bierzesz na siebie zbyt wiele. Może połóż się spać, a ja to wszystko ogarnę? Zajmę się Mikołajem, gdy tylko się przebudzi – zaproponowałem, choć brzmiało to bardziej jak zapewnienie, w które pragnąłem, by uwierzyła.

– Robicie ze mnie wariatkę – powiedziała z wyrzutem.

Obróciła się w moich ramionach, a ja zmarszczyłem brwi, próbując złapać jej spojrzenie.

– Słucham?

Popatrzyła na mnie, jakby mówiła: „Nawet nie próbuj udawać”.

– Nie jestem ślepa, Wilku. Myślisz, że nie widzę tych waszych porozumiewawczych spojrzeń i szeptania za plecami? Nie jestem stuknięta.

Z łatwością wyplątała się z objęć, bo jej na to pozwoliłem. Chwyciła brudne szklanki i skierowała się z nimi do zlewu.

– Nikt nie powiedział, że jesteś – odezwałem się, ostrożnie dobierając kolejne słowa. – Po prostu… może… – zawahałem się. – Twoja mama zna jakąś psycholożkę, z którą mogłabyś porozmawiać, jeśli zechcesz.

Wypowiadając to zdanie, wiedziałem już, że popełniam błąd. Ale byłem tym wszystkim tak cholernie zmęczony, dlatego nie myślałem jasno.

Naczynia wypadły jej z rąk. Albo raczej sama wrzuciła je do zlewu. Tak, prędzej to drugie…

Obróciła się i spojrzała na mnie z niedowierzaniem.

– Żartujesz sobie? – rzuciła do mnie. – Mam do niej pójść i co jej powiedzieć? Z czego się zwierzyć? Że boję się, że gdy tylko wyjdę z domu z dzieckiem, to ktoś przyłoży naszemu synowi spluwę do głowy?!

– Marti… – szepnąłem.

Pokręciła głową i mnie wyminęła, a zaraz potem chwyciła za łóżeczko i zaczęła powoli nim jechać w kierunku sypialni. Poszedłem za nią i obserwowałem z progu, jak ustawiła je przy naszym łóżku i w ciemności patrzyła na śpiącego Mikołaja. Już byłem pewien, że zaraz sama położy się obok i tak skończy się ten dzień, ale ona nachyliła się, by pocałować tę jego małą główkę, a potem wycofała się z pokoju i cicho zamknęła za sobą drzwi.

Kiedy wróciliśmy do kuchni, oparła się plecami o wyspę i skrzyżowała ramiona na piersi.

– Co robisz, kiedy wychodzisz z domu? – zapytała. – Spotykasz się z nim? Zacieśniacie więzi?

Nie musiała precyzować, o kim mówi. Doskonale wiedziałem, kogo miała na myśli.

Lupusa.

Wydawało mi się, jakbym to wczoraj dowiedział się prawdy, a przecież minął już miesiąc.

I byłem w dupie.

Lupus mnie potrzebował. W swojej chorej, pojebanej głowie coś sobie uroił i mnie potrzebował. Widział mnie u swojego boku w jego pieprzonej organizacji. A ja musiałem jakoś to wykorzystać. Tylko że kolejne dni przelatywały mi przez palce i nie byłem w stanie skupić się na odpowiednim działaniu.

Właśnie zostaliśmy z Marti rodzicami – to powinien być dla mnie priorytet. I był.

Jednak odkąd dowiedziałem się, kto był moim ojcem, czego ode mnie oczekiwał oraz jaki udział w tym wszystkim od początku miał Milewicz, to wiele się zmieniło.

Nie musiałem łapać Lupusa dla Wiktora… ale ciągle pozostawała kwestia policji.

Przecież Dąbrowski ciągle liczył na to, że uda mi się dorwać nieuchwytnego dotąd przestępcę. A ja go od tego do tej pory nie odwiodłem i grałem na zwłokę. Kiedy ostatnio skontaktowałem się z komendantem, przekazałem mu, że jeszcze nie dotarłem do Lupusa, że w dalszym ciągu działam.

Tylko ile czasu mogłem jeszcze tak pociągnąć?

Nie miałem pojęcia, jak te wszystkie sprawy rozegrać, żeby w ostatecznym rozrachunku wygrać.

Żeby moja rodzina wygrała.

– Próbuję go poznać – powiedziałem, odpowiadając na jej pytania.

Próbowałem go poznać, równocześnie trzymając go z dala od Marti i Mikołaja. Ostatni raz widziała go wtedy w szpitalu. Tak powinno pozostać. Liczyłem, że tak właśnie będzie.

– Po co? – rzuciła od razu, kręcąc głową. – Po co chcesz poznawać mordercę? Dlaczego po prostu nie przekażesz go policji? Dlaczego nie skontaktujesz się z Dąbrowskim i tego wszystkiego nie zakończysz?

– To nie jest takie proste, Marti.

– To wpakuj mu kulkę między oczy! – krzyknęła. – To akurat jest dla ciebie takie proste!

Westchnąłem głęboko, przymykając na moment oczy.

Tak, to rzeczywiście było kurewsko proste. Tylko akurat nie teraz.

– Całe moje życie okazuje się kpiną – powiedziałem. – Właśnie dowiedziałem się, że moim ojcem jest jeden z największych skurwieli, jacy chodzą po ziemi. Że napisał sobie cały scenariusz mojego życia i kazał mi w nim grać.

– Ale w tym momencie nie jesteś, kurwa, pępkiem świata! Nie wszystko ma się kręcić wokół ciebie. Teraz priorytetem jest nasze dziecko i albo przyjmiesz to do wiadomości, albo… – Urwała i popatrzyła na mnie zrozpaczonym wzrokiem, a wkrótce z jej oczu popłynęły łzy. – Ja tak dłużej nie mogę, Wilku – wyszeptała. – Myliłam się. Nie jestem z tego świata. Nie potrafię balansować na krawędzi, bo już nie chodzę po niej sama. Teraz mam na rękach naszego syna. Mam go trzymać w pojedynkę, czy mi pomożesz?

Właśnie teraz zrozumiałem, że nie tylko ona się bała.

Ja także się bałem.

Cholernie się bałem, że nadszedł dzień, w którym Marti uzna, że nie byłem tego wszystkiego wart.

I odpuści.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Marta

Kamil patrzył na mnie tak, jakby przez jego głowę przelatywało milion myśli na minutę, ale nie wiedział, którą z nich miał się ze mną podzielić.

I właśnie w tym po części leżało źródło problemu. Pragnęłam wszystkiego, a on wybierał sobie, co było dla mnie odpowiednie, a co nie.

Teraz dzieliło nas od siebie zaledwie kilka kroków, a ja miałam wrażenie, jakby to były setki kilometrów.

I nienawidziłam tego. Z całego serca tego nienawidziłam.

– Codziennie pragnę ci pomóc, ale mi na to nie pozwalasz – powiedział w końcu. – Nie mogę zająć się własnym synem, bo wszystko robisz sama i nikogo do siebie nie dopuszczasz.

A co innego mogłam robić, by zająć swoją głowę? Jeśli nie miałam zajęcia, to puchłam od nadmiaru czarnych myśli!

– Bo nie chcę zwariować! – odparłam. Choć i tak przeczuwałam, że zwariowałam, ale nie w taki sposób, w jaki on o tym myślał. – Ja i Mikołaj żyjemy tylko i wyłącznie dlatego, że jesteś potrzebny Lupusowi. Więc nie, Kamil, nie mam żadnej depresji, o której szepczecie sobie z matką i Staszkiem! To strach! Ogarnia mnie obezwładniający strach!

Nigdy dotąd tak się nie bałam. Nie znałam wcześniej takiego strachu. Czułam, jakbym stała nad przepaścią i tylko kilka centymetrów dzieliło mnie od upadku. Nie miałam żadnego podparcia, żadnej asekuracji, której mogłabym się chwycić. Wystarczył jeden nieostrożny ruch, a po prostu poleciałabym w nicość.

– Pozbędę się tego strachu, Marti. Zakończę to.

– Kiedy? – domagałam się odpowiedzi. – Kiedy to zakończysz?

– Potrzebuję czasu. To nie jest takie proste.

To nigdy nie jest proste, Wilku.

– Więc mi wyjaśnij.

Podszedł bliżej i oparł się zaciśniętymi pięściami o kuchenną wyspę. Zwiesił na moment głowę, a kiedy był gotów, spojrzał na mnie i zaczął:

– Wszystko, co zrobiłem, by dorwać Lupusa, każdy mój czyn w jego cholernej organizacji, którą od miesięcy infiltrowałem… – Pokręcił głową. – Ma na mnie haki, Marti. W chuj rzeczy, których, gdyby przyszło co do czego, policja nie będzie w stanie zatuszować. Jeśli ot tak go wystawię, a to wszystko wypłynie, poświęcą mnie dla większego dobra i już nigdy nie będziemy razem. Utknę w pierdolonym pudle. Dlatego muszę go poznać. Muszę wiedzieć, jakie ma słabe punkty. Muszę przejrzeć go na wylot. A to nie trwa dzień czy dwa.

Na samą myśl, że mógłby wylądować w więzieniu i właśnie tak miałoby się to wszystko zakończyć, uginały się pode mną nogi.

Żyliśmy w pieprzonym koszmarze, z którego nie potrafiliśmy się zbudzić.

– To się nie skończy, Kamil. – Bezradność w moim głosie była wręcz powalająca. – To się, kurwa, nigdy nie skończy. Zawsze będzie kolejne zadanie, kolejna misja. Zawsze coś będzie stało nam na drodze. A ja nie mam już na to siły.

Nie minęła sekunda, a pojawił się obok i zamknął moje ciało w swoich silnych ramionach. Pragnęłam, by już nigdy w życiu mnie nie puszczał, by się nie oddalał. Miałam wrażenie, że tylko jego uścisk trzymał mnie jeszcze na powierzchni.

Czułam się taka krucha i słaba. Taka bezużyteczna.

Nie byłam pewna, ile jeszcze mogłam znieść. Ile zdołałabym wytrzymać? Kiedy nastąpi ten moment, z którego nie będzie już odwrotu?

Gdy tylko zaczynałam myśleć, ile już straciliśmy, rozrywało mi się serce.

A ile strat było jeszcze przed nami?

– Gdzie jest ciało Niklasa? – wyszeptałam, mocząc łzami jego koszulkę. – Gdzie jest nasz przyjaciel? Skończył zakopany w lesie?

Każdego dnia o nim myślałam. Każdego dnia obwiniałam się o jego śmierć. Każdego dnia przepraszałam go za to, jaką cenę musiał zapłacić, bo nam pomógł.

Cisza ze strony Kamila była druzgocąca. Była niczym zapalnik, który się we mnie niepostrzeżenie odpalił.

Odsunęłam się od niego i zaczęłam okładać go pięściami po klatce piersiowej. A on mi na to pozwolił. Był jak cholerna skała, przez którą nic się nie przedostawało.

– Nigdy nic mi nie mówisz! – Płakałam, a łzy przysłaniały mi pole widzenia. – Układasz sobie plan w głowie, a ja o wszystkim dowiaduję się po fakcie!

Opadłam z sił, a on złapał mnie za ręce, próbując znów zmiażdżyć moje ciało w uścisku. Próbując trzymać mnie w całości. Ale czułam, że tych kawałków było już za dużo. Teraz były poza kontrolą.

Odsunęłam się, patrząc na niego ze wściekłością i załamaniem równocześnie.

– Po co to wszystko?! – krzyknęłam. – Kurwa, po co nam to wszystko?!

– Robię to dla ciebie! – podniósł głos. – Wszystko, co robię, robię z myślą o tobie! O twoim bezpieczeństwie!

– Nie prosiłam cię o to.

Kamil się zaśmiał, ale ten śmiech był zupełnie pozbawiony humoru.

Był to śmiech z kompletnej bezsilności.

– Oczywiście, że nie prosiłaś! – rzucił. – Nie prosiłaś mnie także o to, żebym cię kochał, prawda? Ale oto jestem! Kocham cię i to mnie przeraża. Kurewsko mnie przeraża, co byłbym w stanie dla ciebie zrobić. Nagiąłbym każdą pierdoloną zasadę! Przekroczył każdą granicę! Bo właśnie tym dla mnie jesteś, Marti! Wszystkim! I kiedy grunt usuwa mi się spod stóp, kiedy istnieje ryzyko, że mógłbym to wszystko stracić, to jestem gotów rozpierdolić cały świat, by tobie nic nie groziło! Zabiłbym gołymi rękami każdego, kto tylko pomyślałby, żeby cię skrzywdzić. A więc ukarz mnie za to! Ukarz mnie za to, że nie wyobrażam sobie bez ciebie życia!

– Lupus chce zrobić z ciebie maszynę do zabijania! – odparowałam. – Swojego najwierniejszego sługę! To prawdziwy psychopata! Ile czasu chcesz poświęcić na poznawanie go, nim w końcu on złamie cię pierwszy i staniesz się dokładnie taki, jak on?! Ile to zajmie? Miesiąc? Rok? Dekadę? Może w swoje osiemnaste urodziny nasz syn otrzyma oficjalny przydział do organizacji i będzie się szkolił na płatnego zabójcę?! A może okażesz się tchórzem? Może kolejny twój plan zakłada, że niedługo znikniesz z naszego życia, jak twój pojebany tatuś, i zostawisz nas samych? Może będzie ci się łatwiej żyło, gdy pozbędziesz się swoich słabych punktów, co?!

Nie potrafiłam złapać tchu. Nie potrafiłam złapać cholernego oddechu.

Nie odrywaliśmy od siebie wzroku.

Byłam taka wściekła. Taka słaba. Taka przerażona.

Grunt pod naszymi stopami naprawdę się usuwał, a ja nie wiedziałam, co zrobić, by to powstrzymać.

– Po co komu broń, skoro słowa potrafią zranić równie mocno, prawda? – odezwał się cicho.

– Ty śmiesz mi mówić o zranieniu? – Zapłakałam. – To ty za każdym razem ranisz! Twoje niedopowiedzenia, tajemnice, podwójne życie! Mam już tego dość! Mam tego, kurwa, dość! Nie chcę tak żyć, Kamil. Nie chcę wychowywać naszego syna w takich warunkach. To wszystko jest toksyczne. Życie, jakie teraz prowadzimy, jest toksyczne. I doskonale o tym wiesz. Brakuje mi już sił na ciągłe zastanawianie się, czy następny dzień nie okaże się tym ostatnim. Może powinniśmy to zakończyć, Kamil – wyszeptałam, rycząc już na całego. Łzy kompletnie przysłaniały mi obraz, a głowa pękała z bólu. Całe moje ciało rwało się z bólu. – Zakończyć to wszystko.

Wpatrywał się we mnie, nie odwrócił wzroku. Przełknął ślinę i podszedł bliżej.

– Co masz na myśli? – zapytał.

Co miałam na myśli? Nawet nie chciałam analizować tego, co siedziało w mojej głowie. Nie chciałam się nad tym zastanawiać, bo było to wręcz obezwładniające.

– Nie wiem – szepnęłam. – Nie wiem, co mam na myśli. Nie potrafię już logicznie myśleć. Ale to wszystko nie może tak wyglądać. To już nie zda egzaminu, rozumiesz?

Ból w jego oczach mieszał się z przerażeniem. I był to widok, który dosłownie miażdżył moją duszę.

Kiedy stanął tuż przede mną, wyciągnął dłonie, by móc mnie dotknąć. Odsunęłam się, obijając plecami ścianę.

Pokręciłam głową.

– Jeśli teraz – zaczęłam cicho – dokładnie w tej chwili, nie masz zamiaru mi przyrzec, że sprawa z Lupusem natychmiast się skończy, że razem z naszym synem możemy nareszcie wziąć prawdziwy oddech i żyć bez strachu przed jutrem, to nie waż się mnie dotknąć.

Nie ufałam samej sobie, gdy myślałam o tym, że jego dłonie znalazłyby się teraz na moim ciele. Pragnęłam jego pocałunków, pragnęłam jego dotyku, pragnęłam wszystkiego, co mógłby mi dać.

Ale w tej chwili nie mogłam tego mieć.

Wiedziałam, że mimo tego, jak bardzo byliśmy teraz rozdarci i zranieni, w jakiś sposób nam to pomoże.

A przynajmniej chciałam w to wierzyć.

Stał nade mną i szukał czegoś w moich oczach. Czekał na coś więcej. Liczył, że cofnę każde słowo i wszystko wróci do normy.

Ale ta norma już nie obowiązywała. I on doskonale zdawał sobie z tego sprawę.

Tak bardzo cię kocham, Kamil. Tak bardzo, że nigdy nie przestanę w nas wierzyć. Nigdy.

Nie byłam w stanie wypowiedzieć na głos tych słów, bo ich ciężar mógłby mnie teraz zmiażdżyć, a nie uleczyć.

Miałam nadzieję, że potrafił czytać w moich oczach. Że znał moje serce na wskroś.

Nawet gdy walnął zaciśniętą pięścią o ścianę, aż posypał się z niej tynk, nawet gdy na jego twarzy malowało się rozgoryczenie i ból, nawet gdy wyszedł z mieszkania, trzaskając drzwiami… nawet wtedy w nas wierzyłam.

Może byłam naiwna i głupia. Może pragnęłam niemożliwego. Może chciałam życia, które nie było nam pisane.

Ale wierzę w nas, Wilku. Bo ta wiara to jedyne, czego mogę się teraz chwycić, by nie upaść.

*

Przed momentem Mikołaj się obudził i właśnie karmiłam go w ciemności w sypialni. Zegarek wskazywał prawie drugą w nocy. Minęło kilka godzin, odkąd Kamil wyszedł, a ja od tamtego czasu zmrużyłam powieki może na niespełna kwadrans. Zastanawiałam się, gdzie był i czy w ogóle miał zamiar wrócić dziś do domu.

Było tu tak pusto i cicho.

Gdy w końcu przełożyłam dziecko do łóżeczka, sama położyłam się w łóżku i nasłuchiwałam jego oddechu. To mnie uspokajało.

Kilka minut po trzeciej moja komórka się zaświeciła, powiadamiając o nowej wiadomości.

Natychmiast po nią sięgnęłam.

„Śpisz?”

Była to wiadomość od Staszka.

Nie zwlekając, wybrałam jego numer i wyszłam z łóżka.

– Nie śpię – odezwałam się kiedy odebrał i cicho zamknęłam za sobą drzwi sypialni. – Co się stało?

– Stoję przed bramą i nie chciałem obudzić ciebie albo małego domofonem, a twoja zguba… Cóż, nie ma kluczy.

W moment załapałam, o co mu chodziło.

– Czy tej zgubie nic nie jest? – zapytałam.

– To sprawa dyskusyjna.

Słowo „dyskusyjna” wymówił tak, że dyskusyjnym był fakt, czy mój przyjaciel był teraz trzeźwy.

– Już otwieram – powiedziałam.

Wdusiłam guzik domofonu, a kiedy usłyszałam, że wszedł przez bramę, a potem do klatki, rozłączyłam się i odłożyłam telefon na komodę w przedpokoju.

Czekałam przy drzwiach wejściowych, patrząc przez wizjer.

Kilka minut później otworzyłam.

Pierwsze, co zobaczyłam, to Kamil. A raczej bezwładne ciało Kamila, podtrzymywane przez Staszka. Potem doszedł do mnie odór alkoholu.

Mój narzeczony był nawalony w sztok i nie utrzymywał się w pionie o własnych siłach. Właściwie to w ogóle nie kontaktował. Wiedziałam, że nie łatwo było go tak poskładać, więc nawet nie chciałam się zastanawiać, ile wypił, by doprowadzić się do takiego stanu.

– Dasz radę przenieść go na kanapę? – zapytałam przyjaciela.

– Przytachałem go aż tutaj, więc salon to już pestka. – Westchnął. – Kurwa, jego mięśnie ważą chyba z tonę.

Gdy w końcu Kamil wylądował na kanapie, przykryłam go kocem i westchnęłam, obracając się do Staszka. On na szczęście nie wyglądał na mocno podpitego, dlatego mogłam się czegoś od niego dowiedzieć.

– Przyjechał na Pragę – wyjaśnił od razu. – Trochę pogadaliśmy. I wypiliśmy – dodał. – Powinien zostać u nas na noc, ale w pewnym momencie powiedział, że musi wracać do ciebie i Mikołaja, więc… no, nie było szans wybić mu tego pomysłu z głowy. Dlatego zamówiłem taksówkę i przyjechaliśmy.

Kiwnęłam głową.

– Dziękuję, że to zrobiłeś.

Gdyby go tu nie przywlekł, całą noc bym się zamartwiała, a tak chociaż trochę mi ulżyło.

– Nie ma sprawy.

– Dasz sobie radę? – zapytałam, kiedy skierował się już w stronę przedpokoju.

– Jasne, taksa czeka na mnie przed bramą osiedla. – Zatrzymał się przed drzwiami i spojrzał na mnie uważnie. – Wszystko okej, mała?

Wiedziałam, że za tym krótkim pytaniem kryło się znacznie więcej.

Wiedziałam, że Staszkowi zależało. Że także się martwił. Że zrobiłby wszystko, by pomóc.

– Powinno być – odpowiedziałam. – Ale nie będę oszukiwać, że mam wszystko pod kontrolą. Bo nie mam.

Wyciągnął przed siebie ramiona, a ja się w nie wtuliłam.

Świadomość, że posiadało się przyjaciela na dobre i na złe, zawsze w pewnym stopniu pomagała. Dodawała skrzydeł, kiedy wydawało się, że już nie potrafi się latać.

– Musisz dać sobie pomóc, Marta, i pamiętać, że nie jesteś sama. – Usłyszałam, gdy pocałował mnie w czubek głowy. – A on cię kocha.

– Wiem – szepnęłam.

Akurat temu, że Kamil mnie kochał, nigdy nie mogłabym zaprzeczyć.

*

Uniosłam powieki i oślepiło mnie światło poranka.

Był już dzień? Która mogła być godzina?

Od razu zaczęłam się zastanawiać, ile spałam i dlaczego nie obudziłam się wcześniej, na karmienie małego.

Dlaczego nie obudził mnie jego płacz?

Już miałam się podnieść i oczyma wyobraźni zobaczyłam nadchodzące zawroty głowy, bo zapewne wyskoczyłabym z łóżka tak gwałtownie, jakby się paliło. Ale jednak coś mnie powstrzymało…

Na fotelu, w kącie sypialni siedział Kamil. Miał na sobie ubranie z poprzedniego dnia i po wczorajszej nocy wyglądał na trochę sponiewieranego, ale trzymał w ramionach naszego syna i karmił go mlekiem z butelki, wpatrując się z uwagą w jego twarzyczkę.

Na ten widok ścisnęło mnie w samym środku serca.

Jeszcze nigdy wcześniej nie widziałam, jak go karmił.

Bo mu na to nie pozwalałam…

Kolejny ucisk, tym razem bólu.

Nie potrafiłam oderwać od nich wzroku. Byli tacy idealni. Byli wszystkim, czego potrzebowałam.

Wilku radził sobie z taką wprawą, jakby robił to nieustannie, a doskonale wiedziałam, że tak nie było.

Przeze mnie…

Kiedy podniósł na mnie wzrok, znalazłam w jego oczach masę emocji, które mnie wręcz pochłonęły.

Przeprosiny. Miłość. Smutek. Uwielbienie.

I znacznie więcej…

– Hej – wyszeptał.

– Hej – odszepnęłam.

Nie mogąc się powstrzymać, odchyliłam kołdrę i wyszłam z łóżka. Podeszłam bliżej i w końcu stanęłam tuż obok nich.

Również nie mogąc się powstrzymać, schyliłam się i objęłam Kamila za szyję, wtulając się w niego. Musiałam go dotknąć. Musiałam poczuć, że naprawdę tutaj był. Po ubiegłym wieczorze nie było to przecież takie oczywiste.

Nienawidziłam tego, że spaliśmy dziś osobno.

Nienawidziłam wczorajszych słów.

Nienawidziłam w tej chwili wielu rzeczy.

Spojrzałam na Mikołaja, którego ciągle trzymał w ramionach, i delikatnie się uśmiechnęłam.

– Jest do ciebie taki podobny – powiedziałam cicho.

I naprawdę tak było. Patrząc na naszego syna, na jego oczy, na jego rysy, widziałam Wilka.

– Mam nadzieję, że większość cech odziedziczył jednak po tobie. – W jego głosie wyczułam smutek. Jakby nie chciał, by nasz syn był jego kopią.

– Proszę, nie mów tak – szepnęłam i przełknęłam ślinę, szykując się na to, co zamierzałam powiedzieć. – Potrzebowaliśmy tego, Kamil – odezwałam się. – Nie mam zamiaru przepraszać za to, co się wczoraj wydarzyło.

– Masz rację – zgodził się. – To ja jestem tym, który powinien przeprosić.

– Nie – zaprzeczyłam. – Potrzebowaliśmy tego – powtórzyłam. – Oboje potrzebowaliśmy to wszystko z siebie wyrzucić.

Kiedy położył syna do łóżeczka, jeszcze przez chwilę się w niego wpatrywał, a potem całą uwagę skupił na mnie.

– Oddałem ciało Niklasa jego siostrze – powiedział. Były to tak nieoczekiwane, ale potrzebne słowa. – Został pochowany w Monachium, w ich rodzinnym grobowcu.

Kiwnęłam głową i starłam łzę, która popłynęła po moim policzku.

– Dziękuję – szepnęłam. – Dziękuję ci za to.

Kamil wyglądał tak, jakby się zawahał, lecz potem przygarnął mnie do siebie tak mocno, jakby to była jedyna rzecz, której teraz potrzebował. Tak ściśle oplatał moje ciało, że już nie wiedziałam, gdzie zaczynał się on, a kończyłam ja.

Jakbyśmy byli jednością.

Jakbyśmy byli nierozerwalni.

Jakbyśmy byli siłą, która zdołałaby przezwyciężyć wszelkie zło.

– Zaufasz mi, Marti? – wyszeptał w moje włosy. – Ten jeden, ostatni raz. Błagam, kochanie, zaufaj mi.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Kamil

Jeździłem po mieście dopóty, dopóki uznałem, że nie mam już żadnego ogona. A w ostatnim czasie zdarzało się to notorycznie. Było ciemno, a zegarek wskazywał dwudziestą trzydzieści. Zaparkowałem na pierwszym wolnym miejscu w uliczce przy Złotej, a następnie na piechotę, nisko naciągając kaptur na głowę, skierowałem się do apartamentowca, do którego miałem jakieś dziesięć minut drogi.

Nie zamierzałem podjeżdżać bezpośrednio pod budynek. Teraz ostrożności nie było za wiele. Musiałem rozegrać to jak należy i nie popełnić żadnego błędu.

Najmniejsze potknięcie mogłoby mnie w tym momencie kosztować wszystko.

Naprawdę wszystko.

Wkrótce wcisnąłem odpowiedni guzik na domofonie i zostałem wpuszczony do środka. Pojechałem windą na ostatnie piętro. Kiedy zapukałem do drzwi mieszkania, otworzyła mi niska blondynka z różowymi pasemkami. Mogła mieć nie więcej niż dwadzieścia pięć lat, a jej odsłonięte ręce całe były pokryte kolorowymi tatuażami. Przywitałem się z nią, a ona wpuściła mnie do środka.

Zaraz potem w moim polu widzenia pojawił się facet, z którym byłem umówiony.

Nie mogłem ryzykować pójściem do kancelarii w godzinach jej urzędowania albo spotkać się z mecenasem gdzieś na mieście. Musiałem uważać na każdy swój krok. Absolutnie każdy. Dlatego umówiłem się z nim w jego własnym mieszkaniu, co dla niego z pewnością nie było na porządku dziennym.

Ale chyba zdawał sobie sprawę, że obydwoje nie mieliśmy innego wyjścia.

Uścisnęliśmy sobie dłonie.

– Nie będę wam przeszkadzać – rzuciła blondynka i udała się w głąb mieszkania, zostawiając nas samych.

Mecenas wskazał mi drogę do jednego z pomieszczeń, które okazało się domowym gabinetem. Zajął miejsce za biurkiem, na którym każdy przedmiot został ułożony wręcz w pedantyczny, idealny sposób. Ja usiadłem naprzeciwko.

Z tego, co w dość ograniczonym czasie udało mi się dowiedzieć, mecenas Przemysław Sobczak nie obawiał się wpaść w prawdziwe prawnicze bagno. Zinfiltrowałem go na tyle, na ile zdołałem, i wiedziałem, że właściwie każda z jego dotychczasowych spraw nie była łatwa ani przyjemna.

Moja z pewnością nadawała się do tych z kategorii „pierdolone piekło”.

– Wszystko, co powiem, zostanie między nami? – upewniłem się.

Skinął krótko głową.

Sięgnął po teczkę, leżącą na blacie i przesunął ją w moją stronę.

– Podpisz tylko pełnomocnictwa – powiedział.

Musiałem wiedzieć, jak odpowiednio zabezpieczyć moją kobietę i naszego syna, dlatego potrzebowałem do tego jego pomocy. Równało się to z wyznaniem mu tajemnic, które nie powinny zostać ujawniane.

A jednak… Nie zawahałem się ani przez sekundę i podpisałem dokumenty.

Znów kiwnął głową.

– A teraz mów.

Rozsiadł się wygodnie w swoim fotelu, a ja… zacząłem mówić.

*

Siedziałem w jednym z pomieszczeń w legionowskiej twierdzy Lupusa, sącząc whiskey. Dwóch ochroniarzy stało bez ruchu przy drzwiach, niczym wytresowane maszyny, a mój ojciec rozgrywał sobie właśnie partyjkę bilarda z Wiktorem Milewiczem.

Mieli na sobie pieprzone garnitury i, jak już zdołałem zauważyć, każdy, kto pojawił się na spotkaniu z Lupusem – a byłem już uczestnikiem kilku takich spędów – wciskał się w garniak, jakby to była jebana audiencja u króla.

Ja jeszcze się do tej zasady nie dostosowałem.

Obserwowałem ich poczynania przy stole bilardowym i przysłuchiwałem się, jak omawiali możliwości na kolejną wielką akcję.

Patrzyłem na to wszystko, nie wychodząc z podziwu, że właśnie tak wyglądało planowanie następnego kroku i rozdzielanie zadań w wykonaniu Lupusa.

Choć słowo „podziw” chyba nie było tu na miejscu.

Milewicz rzeczywiście był jego prawą ręką. Wiedział o wszystkim, co się działo. Może i nie miał władzy absolutnej, ale z pewnością był ważnym ogniwem w organizacji.

Skurwysyn przez tyle czasu mnie zwodził i ogrywał.

Dopiłem whiskey na raz, żeby przypadkiem nie wybuchnąć. Ostatnimi czasy byłem w takim stanie, że zbyt łatwo mógłbym dać się ponieść emocjom, a nie mogłem do tego dopuścić.

– Co u Marty? – odezwał się w pewnym momencie Lupus, jak gdyby nigdy nic.

Nie patrzył na mnie, tylko okrążał stół, analizując, którą bilę jako następną trafić do łuzy.

– Myślałem, że wiesz o wszystkim, co się u nas dzieje – powiedziałem.

Kąciki jego ust podjechały lekko do góry.

– Trzymam rękę na pulsie, ale nie kontroluję każdego waszego kroku, Kamil.

Bo, na nasze szczęście, nie możesz tego zrobić…

– Cały czas zajmuje się dzieckiem – odpowiedziałem na jego wcześniejsze pytanie.

– Bardzo dobrze. – Pokiwał głową. Nachylił się nad stołem, wycelował i… oczywiście nie spudłował. – Jednak wkrótce będzie musiała przestać się przede mną ukrywać – dodał nieznoszącym sprzeciwu tonem. – Chcę odwiedzać swojego wnuka, gdy tylko najdzie mnie na to ochota. – Wtedy obrócił się w moją stronę i przeciął mnie spojrzeniem na wskroś. – Załatwisz to.

Nie była to prośba ani nawet propozycja, którą można by przedyskutować. To był rozkaz.

Kiwnąłem jedynie głową, bo nie ufałem teraz swojemu głosowi.

– Wiem, że ci na niej zależy – podjął. – Jest to słabość, którą jestem w stanie zaakceptować, jeśli tylko wiem, że stoisz po mojej stronie. To normalne, że potrzebujesz kobiety. – Wzruszył ramionami. – Chociażby po to, żeby zajęła się wychowaniem twojego syna. Mówiłem poważnie o ochronie. Mogę jej ją zapewnić. Może obrastać w piórka i jeździć z dzieciakiem po świecie, a my w tym czasie zajmiemy się interesami. Możesz mi wierzyć, że luksus jej się spodoba. Zresztą jak każdej kobiecie. Teraz jesteś zakochany i wydaje ci się, że to ta jedyna, ale wkrótce zrozumiesz, że Marta nie jest wyjątkowa. To po prostu matka twojego dziecka, które w przyszłości zajmie twoje miejsce w organizacji i przedłuży nasz ród.

– Tę wypowiedź mam uznać za jakąś wiedzę tajemną? Jako coś, co nas ominęło, gdy byłem nastolatkiem?

Lupus zaśmiał się pod nosem, a Milewicz poszedł w jego ślady.

– Miałeś rację, Wiktorze – zwrócił się do niego. – Mój syn to zupełnie inne pokolenie niż my. Ale takie są prawa natury.

Wkurwiało mnie to nieludzko, że przez tyle czasu wodzili mnie wspólnie za nos. Że rozgrywali mnie, jak im się żywnie podobało. Pewnie nie zliczyłbym, ile razy byłem głównym tematem ich rozmów.

Dolałem sobie jeszcze jedną szklankę alkoholu.

W przeciągu kolejnej godziny w pomieszczeniu pojawiło się jeszcze dwóch mężczyzn w pieprzonych garniturach, których wcześniej nie poznałem. Lupus przedstawił mnie jako swojego syna. Na oko byli po czterdziestce. Gdy tylko spoglądali na swojego szefa, srali po gaciach. A jemu to się podobało. Dostrzegałem w jego oczach, że pałał poczuciem władzy, którą niewątpliwie posiadał.

Gdy w pewnym momencie jeden z ochroniarzy podszedł do niego i powiedział mu coś na ucho, ten bez słowa opuścił pomieszczenie, a ja zmarszczyłem brwi.

– Partyjka? – usłyszałem.

Spojrzałem na Milewicza, który stał przy bilardowym stole i czujnie mnie obserwował. Chwyciłem za kij i wkrótce rozbiłem bile, które rozpierzchły się po kątach.

Graliśmy bez słowa, choć wyglądało to bardziej jak agresywne studiowanie przeciwnika. Odkąd dowiedziałem się prawdy, nie miałem jeszcze okazji porozmawiać z nim sam na sam.

– Czy to było konieczne? – odezwałem się w końcu. – Ta cała szopka? Nie nudziło cię to?

– Na początku świetnie się bawiłem. Później przyszło znużenie. Ale taki był rozkaz twojego ojca, więc co mogłem zrobić?

– Wszystko było jego rozkazem?

– Co masz na myśli?

– Na przykład ta cała sprawa z Urbaniakiem – zacząłem. – On wiedział kim jestem?

Milewicz pokręcił głową i przymierzył się do uderzenia bili.

– Urbaniak był nikim – rzucił. – Nigdy nie poznał Lupusa. Znajdował się na jednym z najniższych szczebli i go poświęciliśmy. Nawet gdyby zbratał się z prokuraturą, tak jak chciał to zrobić na początku, to na mnie nic by nie sypnął.

Zacisnąłem szczękę tak mocno, że obawiałem się, że zmiażdżę sobie zęby.

– A więc to całe grożenie Marcie…

Do tej pory pamiętałem, jak się wtedy bała. Jak odliczała dni do procesu Roberta, nie wiedząc, czy ten wystawi Milewicza, czy jednak nie.

– Blef – odezwał się. – Blef, który przysłużył się twojemu ojcu. Nie spodziewaliśmy się, że pójdziesz z Robertem na układ. Spodobało mu się to. Co prawda odjebałeś wtedy kilku naszych, ale nie była to jakaś wielka strata.

– Też byłeś na liście – przypomniałem mu.

– No właśnie. – Kiwnął głową. – Ale w porę zorientowałeś się, że jednak możesz się ze mną dogadać.

– Nie miałem innego wyjścia. Daniel o wszystkim się dowiedział i chciał donieść komendantowi. Musiałem działać dość szybko.

– Ach… Daniel. – Posłał mi nieodgadniony uśmiech i zaczął okrążać stół, zbliżając się w moją stronę. – Kamil? – ściszył głos, kiedy stanął tuż obok mnie. Najwyraźniej chciał, żebym tylko ja go usłyszał, a nie byliśmy w pokoju sami. Dwójka garniturków rozmawiała w jednym kącie, a ochroniarz czaił się przy drzwiach. – Wiem, że nie jesteś taki jak Lupus. Miałem z tobą styczność więcej razy niż on, lepiej cię znam.

– Co ty znowu pierdolisz? – wycedziłem.

– Wiem, jak się go pozbyć – powiedział cicho. Jego usta właściwie się nie poruszały, ale wyraźnie go słyszałem. – Jestem jego prawą ręką od lat i znam go na wylot. Doskonale widzę, że nie chcesz w tym tkwić. Pomogę ci, jeśli ty pomożesz mnie. Jeszcze dziś możesz zdobyć pewność, że twoja rodzina będzie bezpieczna. A przecież to jest dla ciebie najważniejsze, prawda?

Wpatrywałem się w niego zmrużonymi oczami.

Co tu się odpierdalało?

Czyżby Lupus nie panował nad swoją organizacją tak, jak myślał? Czy jego najbliższy współpracownik chciał go wykiwać? Po tym wszystkim, co dla niego przez te lata zrobił?

Już miałem coś odpowiedzieć, ale drzwi do pomieszczenia się otworzyły i w progu stanął mój ojciec.

– Zaprosiłem do nas twojego starego kompana, Kamil – rzucił, a nikły uśmiech na jego ustach zadrżał.

Wszedł do środka, a tuż za nim w pokoju pojawił się człowiek, o którym myślałem, że nie żyje.

Daniel.

We własnej, żywej osobie.

W pierdolonym garniturze.

W momencie spojrzałem na Milewicza, który już zdążył się ode mnie odsunąć. Jego twarz nie zdradzała, że właśnie przed chwilą wyznał mi, że chciałby się pozbyć Lupusa i liczył na moją pomoc.

– Nie zabiłeś go? – zapytałem.

Wiktor się zaśmiał.

– To nasz człowiek. – Wzruszył ramionami. – Po co miałbym go zabijać?

Ich człowiek?!

Dokąd jeszcze sięgały te pierdolone macki Lupusa?

Przeniosłem spojrzenie na Daniela.

Faceta, o którego śmierć się obwiniałem. Faceta, którego może nie miałem za przyjaciela, ale jednak w pewnym stopniu uważałem za sojusznika.

Razem z moim ojcem podeszli bliżej.

– Wy się doskonale znacie, prawda? – rzucił Lupus. – Daniel jest jedną z moich najlepszych policyjnych wtyk. Miałem nosa, żeby cię z nim poznać, synu.

Najwidoczniej cała ta sytuacja go bawiła, czego nie mogłem powiedzieć o moim zmartwychwstałym kompanie, który wyraźnie czuł się nieswojo. Jeśli miałbym zgadywać, to niecodziennie dostępował zaszczytu spotkania się z szefem i srał przy nim w gacie, jakby w obawie, że Lupus za sekundę wyjmie spluwę i strzeli mu bez ostrzeżenia prosto w serce.

– Cześć, Kamil – odezwał się, patrząc mi prosto w oczy.

A ja zawrzałem. Kurwa, wrzałem i w końcu znalazłem w tym pomieszczeniu coś, na czym mogłem się choć odrobinę wyżyć.

Jego mordę.

Zacisnąłem dłoń w pięść i przyłożyłem mu prosto w szczękę. A potem jeszcze raz. I na dokładkę kolejny.

Z jego nosa trysnęła krew i zachwiał się, ostatecznie lądując na podłodze. Kiedy się podniósł, nie próbował oddać mi ciosu. Wielka, kurwa, szkoda.

Rozmasowałem nadgarstek i spojrzałem na niego z wściekłością.

– Wystarczy, synu – usłyszałem spokojny głos Lupusa. Poklepał mnie po ramieniu. – Domyślam się, że czujesz się oszukany, ale Daniel wiele razy nam pomógł. Teraz wiesz, że jest po naszej stronie. Nalejcie sobie whiskey, usiądźcie przy stoliku i pogadajcie jak dżentelmeni.

Co za pierdolenie…

Sięgnąłem po szklankę z alkoholem i wychyliłem całą jej zawartość.

Lupus z Milewiczem, jak gdyby nigdy nic, zajęli się bilardem, a pozostała dwójka garniaków do nich dołączyła. Zostaliśmy z Danielem sami.

Opadłem na fotel przy małym stoliku w kącie.

On po chwili usiadł naprzeciwko.

– Kiedy? – warknąłem. – Kiedy zacząłeś dla niego pracować?

Miał na tyle zdrowego rozsądku, by mnie nie wkurwiać bardziej i przejść od razu do konkretów.

– Mój ojciec dla niego pracował – powiedział, rękawem marynarki ścierając krew i klnąc przy tym pod nosem. – Można powiedzieć, że był na równi z Milewiczem. Ale zaczął się układać z policją. Zdradził go, a Lupus się o tym dowiedział. Doskonale pamiętam dzień, w którym przyszedł do naszego domu i na moich oczach zabił najpierw moją mamę, a potem ojca. Kiedy przyszła kolej na mnie, dał mi wybór. Śmierć albo całkowita lojalność wobec niego. Wybrałem lojalność, a on wprowadził mnie w szeregi policji, mówiąc, że skoro mojemu ojcu tak się tam spodobało, to mnie też będzie dobrze, z tym że ja będę dla niego przydatny.

Trzeba było wybrać śmierć, pieprzony tchórzu…

– Urbaniak cię nie znał?

To była pierwsza sprawa, przy której wspólnie pracowaliśmy po moim powrocie do Polski. To wtedy tak naprawdę się poznaliśmy.

Daniel pokręcił głową.

– Z tego, co wiedziałem, był zwykłą płotką.

– A inne sprawy, w których brałeś udział?

– Nie wszystkie sprawy miały jakąś styczność z Lupusem – wyjaśnił. – Będąc w szeregach policji, brałem wszystkie akcje, do których mnie przydzielano, po prostu dodatkowo monitorowałem, czy nie mają żadnych tropów do twojego ojca, a gdyby mieli, to…

– Miałeś to zaraportować – dokończyłem. Jak jebany piesek… – A Oleg?

Pokręcił głową.

– Brak powiązań. To była czysta akcja.

– Wtedy, gdy do mnie zadzwoniłeś i powiedziałeś, że odkryłeś prawdę i masz dowody – przypomniałem sobie. – Dałeś mi czas…

– Milewicz kazał mi tak zrobić. Chcieli wiedzieć, jaki wtedy będzie twój następny ruch. Ja podejrzewałem, że w pierwszej kolejności zajmiesz się Martą…

Skurwysyny… Na każdym cholernym kroku mnie testowali. O czym jeszcze nie wiedziałem?

– Mam nadzieję, że nie chowasz urazy za to, że ją znalazłem – usłyszałem po chwili.

– Co? – Spojrzałem na niego i nieznacznie zmarszczyłem brwi.

– Myślałem, że wiesz – powiedział z wahaniem.

– Co niby wiem?

– Wiedzieliśmy, że Marta poleciała do Berlina, ale na miejscu ludzie Lupusa ją zgubili. Podobno zgarnął ją twój człowiek. A wtedy Lupus dostał wrzenia – dodał tak cicho, że ledwo go usłyszałem. – Od tygodni jej szukaliśmy, a afektów ciągle nie było. Wtedy uświadomiłem sobie, że przecież była w ciąży, a ty nie pozostawiłbyś jej bez opieki.

Mówił jeszcze przez moment, jak udało mu się namierzyć kryjówkę, jak dotarł do lekarki, która kilkukrotnie badała Marti w tamtej chacie… Ale już go nie słuchałem. Krew pulsowała mi w uszach. Wręcz dyszałem ze wściekłości, choć starałem się tego jawnie nie pokazywać.

– Zabiłby mnie, Wilku – rzucił, nachylając się w moją stronę. – Gdybym jej nie znalazł, zabiłby mnie. Jest zdolny do wszystkiego. Osoby, które mu się sprzeciwiają albo nie wykonują poleceń, zwyczajnie giną. A gdy tylko wyczuje zdrajcę, nawet nie prosi o wyjaśnienia. Byłem świadkiem już niejednej egzekucji. Rozumiesz to?

Wbijał we mnie spojrzenie, w którym ukrywał się strach.

Sztywno kiwnąłem głową.

– Rozumiem – odparłem. Niczego nie rozumiałem. Ale on tego nie wychwycił i lekko odetchnął z ulgą.

– No i Marcie nic się nie stało, więc wszystko skończyło się dobrze – dodał. – Słyszałem, że urodziła. Gratuluję.

Znów miałem ochotę mu przyjebać i tym razem ta potrzeba była o wiele większa niż poprzednio.

Przypomniałem sobie te wszystkie momenty, w których wspólnie pracowaliśmy. Sprawa Roberta, która od początku była grą. Teatrem, w którym scenariusz został napisany przez Lupusa. Sprawa Olega. To, jak Daniel przyszedł do mojej kobiety bez konsultacji ze mną i nakłonił ją, by pomogła przy inwigilacji tamtego pieprzonego ruska. W jakim postawił ją wtedy położeniu. Jak ją naraził. To, jak w dzień obławy odwołał jej ochronę.

Ale to wszystko było niczym w porównaniu z tym, co czułem, wiedząc, że to on namierzył kryjówkę Marti i Niklasa.

Fakt, że był za to odpowiedzialny, przelał czarę i sprawił, że Daniel nie pozostawiał mi wyboru.

Udałem się do łazienki i zamknąłem za sobą drzwi. Brałem głębokie oddechy, żeby się uspokoić. Obawiałem się, że jeszcze sekunda, jeszcze jedna ujawniona tajemnica, a stracę nad sobą panowanie i wystrzelam ich wszystkich co do jednego.

Walnąłem zaciśniętą pięścią w ścianę i bezgłośnie wrzasnąłem.

Spojrzałem na siebie w lustrze.

– Myśl, kurwa, myśl – warknąłem do swojego odbicia.

Gdy wróciłem do pomieszczenia z garniturkami, na mojej twarzy malowała się maska, poza którą żadna słabość nie powinna się przedostać.

Przez następną godzinę Daniel jeszcze dwa razy upewniał się, czy nie miałem mu za złe tamtej kryjówki. Odpowiedziałem, że nie, bo przecież nie miał innego wyjścia, prawda?

Potem podszedłem do Lupusa i odszedłem z nim na bok, by nikt nas nie podsłuchał.

– Mam dwie sprawy – zacząłem.

– Zamieniam się w słuch.

Jeśli dobrze analizowałem, za moment może rozpętać się tutaj piekło.

– Milewicz cię ogrywa – powiedziałem z kamiennym wyrazem twarzy. – Sam najlepiej wiesz, czy byłby do tego zdolny, czy nie, ja tylko stwierdzam fakt. Ale chciał, żebym mu pomógł cię usunąć. Więc przekazuję ci to, żebyś wiedział.

Wpatrywał się we mnie bez wyrazu, a ja czekałem na jakąś reakcję z jego strony. Jakąkolwiek. Minęło kilka długich sekund, aż w końcu ją dostałem.

Lupus się uśmiechnął.

Nie był to uśmiech, który zwiastował pieprzone tornado.

Był to uśmiech, który łączył w sobie zadowolenie, ulgę i… dumę.

– To był test, Kamil – odezwał się po chwili. – I go zaliczyłeś. Wiktor jest ze mną od samego początku i nie jest głupcem. Nie zdradziłby mnie. Ale musiałem mieć pewność, czy ty byłbyś do tego zdolny. Cieszę się, że wybrałeś odpowiednią stronę.

Uniosłem brwi, a na mojej twarzy namalowało się zaskoczenie.

Nie. Poprawka. Na mojej masce.

Przynajmniej co do tego się nie pomyliłem i dobrze rozegrałem karty.

Jeśli Milewicz rzeczywiście chciałby wykiwać Lupusa, to nigdy nie odważyłby się powiedzieć mi o tym tuż pod jego czujnym wzrokiem, w jego pieprzonej twierdzy, wśród wyszkolonych ochroniarzy.

To byłoby samobójstwo, a Wiktor nie należał do osób, które chciałyby teraz zejść z tego świata. On pragnął być panem swojego losu, mimo że pozostawał w delikatnym cieniu Lupusa.

– Rozumiem. – Kiwnąłem po chwili głową. – Dużo tych testów masz jeszcze w zanadrzu?

Nie odpowiedział mi na to pytanie, ale odezwał się:

– Mówiłeś, że masz dwie sprawy. Jaka jest druga?

Nie zamierzałem się wahać.

– Daniel – rzuciłem. – Nie ufam mu.

– To naturalne, że mu nie ufasz. Dopiero co dowiedziałeś się, że nie był wobec ciebie szczery.

– Nie chodzi o mnie. On nie jest szczery wobec ciebie – wyjaśniłem.

Mięsień na jego szczęce drgnął. Nieznacznie zmrużył oczy.

– Wyjaśnij – rozkazał.

– Porozmawiałem z nim, gdy tu przyszedł i… to po prostu przeczucie. – Wzruszyłem ramionami. – Wiem, że nie był wobec mnie fair, ale jednak przez długi czas z nim pracowałem i na pewnym poziomie go poznałem. Chciałem, żebyś wiedział. Może twoi ludzie powinni lepiej mu się przyjrzeć. To wszystko.

– Coś proponujesz?

Pokręciłem głową.

Nie miałem zamiaru mu niczego podsuwać.

– To ty tu rządzisz – powiedziałem. – Muszę się jeszcze nauczyć, jakie są twoje metody.

– Moje metody są takie, że działam szybko, synu.

I rzeczywiście, nie czekałem długo na rozwój wydarzeń.

Lupus kiwnął do jednego z ochroniarzy, który w momencie do niego podszedł. Powiedział mu coś na ucho, a po chwili goryl skierował się w stronę Daniela, który rozmawiał właśnie z Milewiczem. Wziął go za fraki i pociągnął na środek pokoju.

– Szefie? – odezwał się Daniel, patrząc na Lupusa i nie wiedząc, co tu było grane. – Co się dzieje?

– Rutynowa kontrola – rzucił Lupus beznamiętnym głosem. – Przeszukać go – rozkazał swojemu człowiekowi.

– Ale szefie…

– Milcz – warknął.

Daniel od razu się przymknął, a ja dostrzegłem kropelki potu pojawiające się na jego czole, kiedy ochroniarz zaczął go przeszukiwać. Rozerwał mu koszulę, szukając gdzieś przylepionego podsłuchu, ale takiego nie znalazł. Przetrzepał wszystkie kieszenie, z których wkrótce wyjął portfel, klucze, smartfona i starą komórkę.

– Po co ci dwa telefony? – zapytał Lupus i machnął ręką, żeby podano mu urządzenia.

– Nie wiem, skąd się wziął ten stary – rzucił pośpiesznie. – Mój jest tylko smartfon.

Lupus z uwagą przyjrzał się komórce, a następnie z łatwością ją odblokował. Doskonale wiedziałem, że nie posiadała żadnego hasła dostępu, bo należała do mnie.

Jak mówiłem… Nie pozostawił mi wyboru…

W ciągu ostatniej godziny podłożyłem ją niepostrzeżenie Danielowi do kieszeni marynarki. Czuł się w tym pieprzonym garniturze tak niepewnie i niekomfortowo, że nie było to trudnym zadaniem. Wystarczyło się tylko postarać i być odpowiednio zdeterminowanym. A ja taki byłem.

– W kontaktach jest zapisany jeden numer – odezwał się Lupus, a jego głos na razie niczego jeszcze nie zdradzał. Na razie. – Numer, który wybrałeś pięć godzin temu.

W historii było zapisane tylko i wyłącznie to jedno połączenie. Całą resztę wyczyściłem, kiedy byłem w łazience i na szybko próbowałem wymyślić plan. Musiałem grać kartami, które posiadałem.

– Szefie, nie mam pojęcia, skąd się wzięła ta komórka… – Daniel zaczął się tłumaczyć, ale zamilkł, kiedy Lupus wybrał ten jeden jedyny numer.

Pogłośnił dźwięk do maksimum. W całym pomieszczeniu było tak cicho, że wszyscy doskonale musieli słyszeć kolejne sygnały nadciągającego połączenia.

Starałem się oddychać równo, choć serce dudniło mi właśnie w piersi.

Jeżeli rozegrałem to źle, zaraz sam zginę…

Nawiązało się połączenie, a głos po drugiej stronie się odezwał:

– Daniel? Masz coś jeszcze do zaraportowania?

Nic by to jeszcze nie znaczyło, gdyby ten głos należał do jakiejś bezimiennej osoby. Ale należał do komendanta Dąbrowskiego. I chyba wszyscy tu obecni go rozpoznali.

Lupus wcisnął przycisk, który zakończył rozmowę, rzucił telefon na podłogę i z całej siły przydeptał go butem.

Kiedy zadzwoniłem w łazience do komendanta, przekazałem mu, żeby następnym razem, gdy ode mnie odbierze, powiedział dokładnie te słowa. A potem wyczyściłem z rejestru tamto połączenie.

Posłuchał mnie.

Kiedy spojrzałem teraz na Daniela, zobaczyłem, że był przerażony. Zobaczyłem w nim pierwotny strach. Strach przed śmiercią. Doskonale wiedział, że swoje życie mógł odmierzać w minutach, jeśli nie w sekundach.

A gdy tylko wyczuje zdrajcę, nawet nie prosi o wyjaśnienia.

Lupus rzeczywiście nie prosił.

– Są dwie rzeczy, których naprawdę bardzo, ale to bardzo nie lubię – powiedział wolno i wyraźnie, tak, byśmy wszyscy go usłyszeli. – Pierwsza, gdy ktoś mnie robi w chuja. A druga, gdy ten ktoś myśli, że tego nie zauważam. – Zbliżył się do Daniela i wysyczał mu prostu w twarz: – A więc jednak jesteś podobny do swojego ojca. W twoich żyłach płynie krew zdrajcy. A mnie zdradzić można tylko raz.

Nikt więcej się nie odezwał. Nikt się nie poruszył. Nikt nie miał zamiaru zaooponować.

Nawet Daniel się nie bronił.

Lupus obrócił się w moją stronę i rzucił krótko:

– Jest twój, synu.

Maska… Pieprzona maska musi pozostać na miejscu.

Wszyscy odsunęli się na bezpieczną odległość, jakby w obawie, że krople tej pożogi mogłyby ich dosięgnąć. Wyjąłem broń i podszedłem do Daniela.

Nachyliłem się ku niemu i zniżyłem głos, by tylko on mógł mnie teraz usłyszeć.

– Jesteś dobrym aktorem, wręcz wybitnym – wycedziłem przez zaciśnięte zęby. – Ale wiesz co? Ja jestem lepszym. Trzeba było wiedzieć, że nie tylko zdrada wobec Lupusa jest karana. Ale także wobec mnie i mojej rodziny.

– Jesteś taki sam, jak on – wymamrotał, a ja puściłem jego uwagę mimo uszu.

– Ciesz się, że ta śmierć będzie szybka, bo gdybym miał wybór, to zdychałbyś przez kilka godzin.

Dąbrowski powiedział mi kiedyś, że nie wie, ile trupów ta akcja będzie kosztować. Ja też nie wiedziałem. Ale miałem ochotę wybić ich wszystkich. Pragnąłem wyrżnąć tę pierdoloną organizację wraz z korzeniami. Podpalić ją i podziwiać, jak płonie.

I zrobię to.

Kurwa, zrobię to.

Strzeliłem, a jego ciało bezwładnie opadło na podłogę.

– Sprzątnijcie tu – rozkazał Lupus swoim ochroniarzom, a potem spokojnym krokiem przeszedł w stronę barku. – Komu jeszcze whiskey?

Kiedy skrzyżowaliśmy ze sobą spojrzenia, zobaczyłem, że na jego twarzy pojawił się nikły uśmiech. To była ta forma ojcowskiego uśmiechu w jego wykonaniu.

I już wiedziałem.

Ufał mi.

Tym samym popełnił olbrzymi błąd.

Możliwe, że największy w całym swoim życiu.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Marta

Jutro miało być tym dniem, w którym wszystko się zakończy.

Nasze życie w strachu, nasza obawa przed przyszłością – to wszystko powinno jutro zniknąć.

Powinno.

Wiedziałam, jaki Wilku miał plan, bo tym razem już niczego przede mną nie ukrywał. Ale wiedziałam także, ile tym planem ryzykował. Jednak oboje podświadomie zdawaliśmy sobie sprawę, że nie było innego wyjścia. Po prostu nie było.

A dziś odważyłam się po raz pierwszy zostawić naszego syna na całą noc pod opieką babci, bo pragnęliśmy spędzić z Kamilem ten czas razem. Sami. Tylko ja i on.

Może w rzeczywistości nie była to jakaś wielka odwaga z mojej strony, bo znajdowaliśmy się w mieszkaniu jego ciotki Lidki, a Mikołaj był nieopodal z moją mamą, w jej mieszkaniu na tym samym osiedlu. Dzwoniłam do niej już dwukrotnie w przeciągu ostatniej godziny, aby skontrolować sytuację, ale jednak… był to jakiś postęp.

– Hej! – rzuciłam, kiedy Kamil zabrał mi telefon z ręki, bo bezwiednie chyba znów chciałam zadzwonić do matki.

Szlag by to…

Uśmiechnął się pod nosem i bez trudu schował moją komórkę na najwyższą półkę w kuchni, do której nie potrafiłabym sięgnąć bez cholernej drabinki.

– Rekwiruję ją – oświadczył jak gdyby nigdy nic. – Jeśli coś się będzie działo, Ewa ma do mnie dzwonić. Ale nic się nie wydarzy, Marti – dodał uspokajająco.

Objął mnie w talii i przyciągnął do siebie tak, że przywarłam do jego twardego ciała. Uniosłam głowę, by spojrzeć mu w oczy, a on nie odrywał ode mnie wzroku. Patrzył na mnie z nieskrywaną miłością. Nie było w nim teraz żadnego strachu, obawy, niepewności. Była nieskończona miłość.

– Jeśli nie przestaniesz tak na mnie patrzeć…

Nie zdążyłam dokończyć, bo zamknął mi usta pocałunkiem.

Czułym, delikatnym, spokojnym.

Im wolniej nasze wargi się ze sobą stykały, tym szybciej biło mi serce.

– Muszę dokończyć kolację – przypomniałam, szepcząc w jego usta. – Inaczej wszystko spłonie.

– Niech płonie – rzucił.

W naszym życiu to określenie ma tyle znaczeń…

Ostatni raz mnie pocałował i delikatnie się odsunął, posyłając mi ten swój zawadiacki uśmiech z dołeczkami w policzkach, który tak uwielbiałam.

– Mamy cały wieczór i noc…

Z tymi słowami zostawił mnie samą w kuchni, więc westchnęłam i zabrałam się za gotowanie, które przed chwilą porzuciłam, bo sięgnęłam po komórkę.

Spojrzałam na górną półkę, gdzie Kamil schował mój telefon i pokręciłam głową.

– Wszystko jest w porządku – powtórzyłam do siebie pewnym głosem i już więcej w tamtym kierunku nie popatrzyłam.

Przez następne pół godziny byłam w swoim twórczym żywiole i nawet fakt, że nigdy wcześniej nie gotowałam w tej kuchni – która swoją drogą była stara jak świat, bo pamiętałam ją jeszcze z czasów dzieciństwa – mi nie przeszkadzał.

Wykonałam ostatnie szlify na dwóch talerzach, dodając do potrawy jeszcze jadalne kwiaty, i stwierdziłam, że wszystko prezentowało się idealnie. Już dłonią szukałam telefonu, chcąc zrobić zdjęcie, lecz w momencie przewróciłam oczami. Dziś obędzie się bez fotek.

Wzięłam naczynia i skierowałam się z nimi w stronę starego pokoju Kamila.

– Szefowa kuchni serwuje dziś… – urwałam, zatrzymując się w progu.

Całe pomieszczenie rozświetlone zostało mnóstwem maleńkich świec i jedynie one były teraz źródłem światła. Znajdowały się dosłownie w każdym możliwym kącie, również na stoliku, który był nakryty i czekał, żeby przy nim zasiąść. W tle cicho leciała muzyka, a ja w tej melodii od razu rozpoznałam Bon Joviego i jego Bed of roses.

Najwyraźniej mój facet chciał stworzyć intymną i nastrojową aurę. I w pełni mu się to udało.

– O, wow… – Westchnęłam, patrząc na Kamila, stojącego przy stoliku i czekającego na mnie z butelką wina, które właśnie zaczął nalewać do dwóch lampek. – Wjechał romantyczny Wilku – szepnęłam. – To jakaś specjalna okazja?

Przygryzłam wargę, starając się ukryć uśmiech.

Spojrzał na mnie spod półzamkniętych powiek, a blask ognia ze świec sprawił, że jego oczy wprost błyszczały.

– Jesteś moja, więc każda okazja z tobą jest specjalna.

Okej… już się nie starałam niczego ukryć. Uśmiechnęłam się, słysząc te słowa.

A więc dzisiejsza noc była prawdziwą randką, której od dawna nie mieliśmy.

Kamil podszedł bliżej i wziął ode mnie talerze, które po chwili położył na stole. Odsunął jedno z krzeseł i bezgłośnie poprosił, żebym usiadła, a ja w końcu się ruszyłam i zajęłam swoje miejsce.

– Uwielbiam to twoje wcielenie – przyznałam, kiedy usiadł naprzeciwko. Sięgnęłam po czerwone wino i upiłam łyk, nie spuszczając z niego wzroku. – Wiem, że pod tą delikatnością i idealnymi manierami czai się prawdziwy wilk, który wkrótce będzie pragnął pożreć mnie kawałek po kawałku.

– Ach tak? – rzucił, przypatrując mi się z rozbawieniem i również sięgając po wino. – A ja wiem, że mi na to pozwolisz.

– Bo tego właśnie pragnę – szepnęłam.

I byłam całkowicie szczera.

Każdym swoim spojrzeniem mówił mi, jak bardzo mnie pożądał, jak mnie chciał, a ja odwdzięczałam się tym samym. Moglibyśmy w tej sekundzie rzucić się na siebie i pokazać, jak mocno pragnęliśmy siebie nawzajem, ale jeszcze tego nie zrobimy… Będziemy uskuteczniać na sobie słodkie tortury.

W końcu sam powiedział, że mieliśmy całą tę noc tylko dla siebie…

*

– Chyba żartujesz! Nie wierzę, że to zrobiliście i że do tej pory o tym nie wiedziałam!

Śmiałam się tak mocno, że z kącików oczu poleciały mi łzy.

Kolację już dawno zjedliśmy, butelka z winem powoli się kończyła, a Kamil był właśnie w trakcie opowieści, jak to w podstawówce wspólnie ze Staszkiem sfałszowali wyniki głosowania w szkolnym konkursie „Idol”, dzięki czemu zajęłam w nim pierwsze miejsce. Byłam wtedy w porównywalnym szoku, co nasza ówczesna dyrektorka, która ogłaszała werdykt, bo, cóż… talentu wokalnego to ja nigdy nie miałam, ale wtedy nie brakowało mi śmiałości w występowaniu na scenie.

– Nie było łatwo zakraść się do jej gabinetu i podmienić głosy, ale jakoś nam się udało – zaśmiał się. – Choć przez następne tygodnie trochę ze Staszkiem żałowaliśmy, bo po wygranej uderzyła ci sodówka i katowałaś nas swoimi występami non stop. Musieliśmy słuchać, jak zawodzisz Imię deszczu. A brzmiało to mniej więcej tak: „Booo taaa noooc!”.

– O nie! Przestań! – Wybuchnęłam śmiechem, słysząc, jak to interpretował. – Pamiętam to. Miałam wtedy mocną fazę na Piaska.

– I na Stachurskiego – dodał, nie mogąc się powstrzymać.

– To prawda – przyznałam ze śmiechem.

Kamil sięgnął po butelkę i dolał nam wina, a ja starłam słone krople spod oczu. Upiłam łyk i rzuciłam:

– Ja też muszę ci się do czegoś przyznać – powiedziałam, próbując przybrać poważny ton, ale na pewno był w stanie przejrzeć mnie na wylot. – Do czegoś brutalnego – dodałam.

– Dawaj. – Utkwił we mnie wzrok, obserwując mnie znad krawędzi swojej lampki.

– Podstawiłam nogę Szymkowi z szóstej be – wyznałam. – W efekcie się potknął, doznał kontuzji i nie wystartował w zawodach lekkoatletycznych, w których to ty ostatecznie wygrałeś.

Szymek z szóstej be był prawdziwym palantem i ani trochę nie żałuję swojego czynu.

Wilku parsknął pod nosem i pokręcił głową.

– Moja niegrzeczna dziewczynka – wymruczał.

Wzruszyłam ramionami.

– Od zawsze jesteśmy partnerami w zbrodni – szepnęłam.

Na playliście, która cały czas leciała nam w tle, pojawił się właśnie Kortez z piosenką Naucz mnie tańczyć, którą ostatnio często słuchałam. Za każdym razem, gdy pojawiał się saksofon, miałam ciarki.

Spojrzałam na Kamila, szeroko się uśmiechając.

– Jeśli to ma być prawdziwa randka, to musimy zatańczyć.

Kiwnął głową, jakby przyjmował ten fakt do wiadomości.

– Wziąłem to pod uwagę.

Odsunął krzesło i wstał, a potem bardzo powoli do mnie podszedł i wyciągnął dłoń, której nie wahałam się ująć.

Objął mnie w talii, ciasno przyciągając do swojego ciała, a ja uniosłam ramiona i owinęłam je wokół jego szyi. Przyłożyłam policzek do twardej klatki piersiowej, czując i słysząc bicie jego serca.

Właśnie tutaj, właśnie przy nim, w jego silny ramionach – byłam w domu.

Ściśle splątani, kołysaliśmy się do muzyki. Jedna piosenka przeszła w następną, a ta w kolejną, a my ciągle tańczyliśmy.

Mogę trwać z nim tak już na zawsze…

Nie wiedziałam, czy to stwierdzenie, czy bardziej błaganie, by tak się stało.

– Marti?

– Hmm?

– Jeśli jutro coś pójdzie nie tak… – zaczął.

Gwałtownie pokręciłam głową.

– Nie chcę tego słuchać.

– Ale zrób to, proszę… – Przytulił mnie do siebie jeszcze bardziej, o ile było to w ogóle możliwe. – Jeśli coś pójdzie nie tak… to wiem, że dasz sobie ze wszystkim radę. Jesteś najdzielniejszą kobietą, jaką znam. I wychowasz naszego syna na wspaniałego człowieka. Jestem o tym przekonany.

Zacisnęłam powieki tak mocno, a mimo to moje oczy już były pełne łez.

– Wilku, przestań…

– Daj mi jeszcze coś powiedzieć – poprosił. Pocałował mnie w czubek głowy, a jego usta pozostały tam na kilka długich sekund. – Każda chwila z tobą była dla mnie… jest dla mnie – podkreślił – czymś najcenniejszym. Nigdy o tym nie zapominaj.

Nie potrafiłabym zapomnieć.

Przyłożyłam usta do tego miejsca, gdzie jego serce ciągle wybijało równy i silny rytm. Chciałam zapętlić ten dźwięk. Chciałam wsłuchiwać się w niego przez wieczność.

Wtuliłam twarz w jego klatkę piersiową i zaciągnęłam się tym znajomym zapachem.

– Nie mogę cię stracić, Kamil – wyszeptałam. – Nie mogę znów tego przeżywać. Bo jeśli rzeczywiście tak się stanie, to stracę moją drugą połówkę, mojego partnera, mojego przyjaciela. Jeśli cię stracę, to stracę wszystko.

To nie było tak, że bez Kamila moje serce nagle przestanie bić i umrę. Przynajmniej nie dosłownie. Ale żyłam bez niego przez osiem lat, gdy wyjechał na misję, i… to nie wyglądało jak prawdziwe życie. To była jakaś forma wegetacji. Balansowanie na granicy między istnieniem a bezkresnym niebytem. Nie chciałam nigdy więcej trwać w takim stanie. Nie chciałam doświadczać takiej tortury.

Gdy już raz zaznałam życia z nim i poczułam, z jaką łatwością nasze dusze potrafiły się połączyć, niemożliwością byłoby to utracić.

– Nie myślmy o tym, co się wydarzy – powiedział. Ujął moją głowę i lekko ją odchylił, by móc na mnie spojrzeć. – Jesteśmy tu i teraz. Mamy ten moment. I tylko to się liczy.

Przesunęłam dłońmi po jego szyi i objęłam jego twarz. Nawet w nikłym świetle rozpalonych świec potrafiłam dostrzec to ciemniejące spojrzenie. Ten żar, który w nim wzrastał.

Pocałował mnie chciwie, nawet się nie zastanawiając. Brał to, co od zawsze do niego należało.

Miał mnie na własność.

Złapał mnie w talii i podniósł, a ja instynktownie owinęłam nogi wokół jego bioder. Całowaliśmy się łapczywie, jakbyśmy robili to pierwszy raz, jakbyśmy mieli się zaraz zachłysnąć wolnością, jaką dawał ten pocałunek.

Kamil posadził mnie na komodzie nieopodal i chyba coś z niej zrzuciliśmy, ale kto by się tym teraz przejmował.

Na pewno nie my.

– Jak za starych czasów – szepnęłam. – Pamiętasz, co kiedyś robiliśmy na tej komodzie?

– Pamiętam, czego na niej jeszcze nie robiliśmy. – Błysnął uśmiechem i podwinął mi sukienkę aż do talii, a ja chwyciłam się krawędzi blatu. – Mam nadzieję, że nie jesteś przywiązana do tej bielizny – rzucił.

W tej chwili nie byłam przywiązana do niczego, co nie nazywało się Kamil Wilczyński.

Zerwał moje majtki, a moim ciałem wstrząsnął dreszcz. Serce zaczęło bić coraz szybciej.

– Ktoś tu pokazuje swoje prawdziwe wilcze oblicze – odezwałam się.

– Oj, zaraz ci pokażę prawdziwe oblicze, Marti – wymruczał w moje usta.

Rozchylił mi nogi i stanął między nimi. Czułam, jak sunie dłońmi po wewnętrznej stronie ud i kieruje się dokładnie tam, gdzie go potrzebowałam, gdzie wprost łaknęłam jego dotyku.

Włożył we mnie od razu dwa palce, a ja jęknęłam z rozkoszy.

– Już jesteś taka mokra… Idealna.

Przestałam trzymać się krawędzi komody i złapałam go za szyję, by zaraz potem zachłannie go pocałować. Nasze języki tańczyły, a on działał swoimi palcami, doprowadzając mnie do wrzenia.

Oderwał się ode mnie i padł na kolana. Obiema dłońmi mocno ścisnął mi biodra i zanurzył twarz między moimi udami.

– O Jezu – wyjęczałam, przymykając powieki.

Szorstki zarost drapał mnie po wrażliwej skórze, a z każdym kolejnym liźnięciem byłam coraz bliżej szczytu. Dokładnie wiedział, co robić. Dokładnie wiedział, jak sprawiać mi przyjemność.

Znał moje ciało lepiej niż ja sama.

Wyłączyłam się. Zapomniałam o wszystkim. Ponieważ ta chwila właśnie taki miała cel. Liczyliśmy się tylko my.

Pragnęłam go.

Teraz. Jutro. Na zawsze.

Orgazm był szybki i gwałtowny. Zupełnie jakby przez całe moje ciało, od stóp do czubka głowy, przeszedł prąd.

Oddychałam głęboko, opierając się plecami o ścianę.

– Jeszcze nie skończyliśmy. – Usłyszałam.

Spojrzałam na Kamila, który wstał z podłogi i teraz górował nade mną, patrząc na mnie z czystą satysfakcją wymalowaną na twarzy.

– No ja myślę – rzuciłam, szczerząc się do niego.

Chwyciłam za brzeg jego koszulki i pociągnęłam w górę, żeby jak najprędzej się jej pozbyć, a Wilku od razu mi w tym pomógł. Zdjął ze mnie sukienkę i rzucił ją w kąt pokoju, by po chwili rozpiąć mój stanik i nagą wziąć na ręce.

Zaniósł mnie do łóżka i położył na plecach, a ja obserwowałam każdy jego ruch, kiedy odpinał guzik dżinsów i ściągał z siebie spodnie wraz z bokserkami.

Patrzył na mnie z pragnieniem w oczach, które odzwierciedlało moje własne.

Dołączył do mnie, usadawiając się między moimi udami. Dłońmi od razu powędrowałam w kierunku jego ciała. Dotykałam i całowałam każdy fragment skóry, który tylko zdołałam. Czułam, jak każdy jego mięsień napinał się pod moim dotykiem.

Wsunął palce w moje włosy i odnalazł moje usta. Całowaliśmy się z całą pasją, na jaką było nas stać. Brał ode mnie dosłownie wszystko i oddawał z nawiązką.

Gdy wreszcie we mnie wszedł, zaatakował każdy mój zmysł. Każda cząsteczka mojego ciała wiedziała, że do niego należy.

– Żałuję, że mam tylko dwie ręce, bo chciałbym dotykać naraz całego twojego ciała.

On nie tylko dotykał mojego ciała. On je posiadał. Całkowicie i nieodwracalnie.

Nie odrywał ode mnie wzroku. Wędrował spojrzeniem od moich oczu, przez rysy twarzy, aż po piersi, które przy każdym kolejnym pchnięciu obijały się o jego klatkę piersiową. Pożerał mnie spojrzeniem, jakby pragnął zapamiętać każdy szczegół. Jakby pragnął nauczyć się każdego detalu na pamięć. Jakby pragnął wyryć mój obraz w swojej głowie.

Jakby to miała być nasza ostatnia wspólna noc.

Kamil złapał mnie za biodra i obrócił na drugą stronę. Przygwoździł swoim ciężarem do materaca. Przyjemność zalewała mnie z każdym następnym posunięciem. Oboje byliśmy już tak blisko, ale przeciągaliśmy moment spełnienia, jakbyśmy chcieli zatrzymać to uczucie na zawsze.

Kiedy odsunął się, już miałam zaprotestować, ale on jedynie zmienił pozycję i usiadł na klęczkach, przysuwając mnie do siebie. Siedziałam na nim tyłem, a on wbijał się we mnie raz za razem. Moje plecy ściśle stykały się z jego klatką piersiową. Wyraźnie czułam, jak biło mu serce. Jak szybko i pewnie pompowało krew. Odwróciłam głowę i odnalazłam jego usta. Całowaliśmy się bez tchu. Pocałunek stawał się dziki i niecierpliwy. Smakował prawdziwym szaleństwem.

– Pragnę cię, Marti – wydyszał w moją szyję, dłońmi pieszcząc każdy milimetr mojego ciała. – Potrzebuję cię na każdy możliwy sposób. Jesteś w samym centrum mojego chaosu. Jesteś wszystkim, co sprawia, że żyję.

– Masz mnie – zapewniłam. – Masz mnie w każdej sekundzie.

Intensywność tego momentu była dla mnie wręcz paraliżująca.

To wszystko nie miało żadnej kontroli, żadnych ograniczeń.

Poddałam mu się całkowicie.

Delektowałam się naszą bliskością. Tym, co razem tworzyliśmy. Nasze ciała współgrały ze sobą, jakbyśmy byli dla siebie stworzeni. I właśnie w to wierzyłam. Byliśmy jak te dwa kawałki całości. Nie potrafiliśmy bez siebie funkcjonować. Nie chcieliśmy.

Nie byłam w stanie wyobrazić sobie mojego życia, w którym on by nie istniał. A jeśli kiedykolwiek przyszłoby mi się zmierzyć z taką stratą, to nie wiedziałabym, czy dałabym radę. Przecież to nie byłoby życie, to byłoby cholerne piekło.

– Nie godzę się na świat, w którym cię nie ma, Wilku.

– Teraz tu jestem, skarbie – szepnął. – I zawsze będę. Bez względu na wszystko, zawsze będę tutaj. – Przyłożył swoją dłoń do miejsca, w którym moje serce mocno biło, a ja odgoniłam łzy, które zaczęły nieproszone pojawiać się w moich oczach. – Będę cię kochał rozważnie, romantycznie, szaleńczo, i jak tylko jeszcze będziesz chciała.

– Chcę wszystkiego. Z każdą chwilą chcę więcej i więcej. Chcę całego ciebie.

– Masz mnie – przyrzekł tak samo, jak ja przed paroma chwilami. – Masz całego mnie, Marti.

Kochaliśmy się długie godziny. Scałowywał każdą moją łzę, którą uroniłam, bo już żadnej nie potrafiłam powstrzymać. Nie chciałam. Nasze emocje, wszystko, co w nas tkwiło, wypłynęło na powierzchnię. Dzieliliśmy ze sobą każdy skrawek naszych dusz. Byłam z nim złączona, jak z żadnym innym człowiekiem. Nie wyobrażałam sobie, że w tym albo w jakimś innym życiu mogłabym znaleźć osobę równie mocno dopasowaną do mnie. Moje serce było tak go pełne, że już nie powinnam nazywać je własnym, bo nie byłaby to prawda.

Kochanie go mogłabym odmierzać w falach.

I dzisiaj, właśnie teraz, tonęłam. Całkowicie tonęłam w tej miłości.

– Kocham cię. Tak bardzo cię kocham, Marti.

Miałam wrażenie, jakby jego słowa wybrzmiewały raz za razem. Jakbym słyszała je przez całą noc.

Nigdy wcześniej nie byłam tak obecna ciałem i duchem. Właśnie w tej chwili, rozkoszując się jego dotykiem na mojej skórze, czułam, że nigdy wcześniej nie byłam tak żywa. Bałam się myśli, że to dlatego, że doskonale znałam ryzyko, doskonale wiedziałam, że to może być ten ostatni raz… Dlatego o tym nie myślałam. Nie mogłam. Właśnie teraz, właśnie tutaj, w tym naszym małym świecie, byliśmy tylko my. I byliśmy najbardziej żywi, bardziej świadomi niż kiedykolwiek.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Kamil

Dwoma SUVami podjechaliśmy przed opuszczony magazyn, który znajdował się nieopodal Macierzysza pod Warszawą. To miejsce musiało być z jednej strony na widoku, a z drugiej odpowiednio ukryte. Musiało być idealne. I takie właśnie było, bo się o to postarałem.

W jednym samochodzie siedzieliśmy ja i Lupus z tyłu, a dwóch ochroniarzy z przodu. W drugim znajdowała się kolejna dwójka jego goryli.

Wszyscy wysiedliśmy.

Ludzie mojego ojca zaczęli czujnie monitorować teren wokół. Właściwie to doskonale widziałem, że monitorowali wszystko przez całą drogę tutaj.

I dobrze. Niczego innego się przecież nie spodziewałem. Przemyślałem ten cały dzień bardzo drobiazgowo

– Cieszę się, że wykazujesz inicjatywę – rzucił do mnie Lupus, kiedy kierowaliśmy się do bramy magazynu. – O to właśnie chodzi, Kamil. Jeśli będziemy grać do jednej bramki, będziemy nie do pokonania.

Wyjąłem klucz, otworzyłem kłódkę, odrzuciłem pordzewiały łańcuch i pchnąłem metalowe drzwi.

Ojciec kiwnął na swoich ludzi. Nawet nie musiał im niczego komunikować. Wystarczyło zaledwie kiwnięcie głową, a oni bez słowa robili to, czego chciał, jak dobrze wytresowane pieski.

Dwóch ochroniarzy weszło przodem, ja z Lupusem za nimi. Pozostała dwójka czatowała przed magazynem.

Goryle od razu zaczęli omiatać zagraconą halę, ale nie przejmowałem się nimi. Podszedłem do trzech palet, ustawionych obok siebie, na których znajdowały się równo poukładane, ofoliowane kilogramowe paczki.

Lupus rzucił na nie okiem i wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki scyzoryk. Wsunął ostrze w jedną paczkę, z której wysypało się trochę białego proszku. Zbliżył końcówkę noża z koką do ust i spróbował.

Zmrużył oczy, a po chwili wbił ostrze jeszcze w kilka najbliższych pakunków.

– Tylko kokaina? – odezwał się, składając scyzoryk i na powrót chowając go do kieszeni.

– Jeszcze amfa i MDMA.

Skrzyżował ramiona na piersi i zaczął mnie uważnie obserwować, a ja zachowywałem zimną krew, starając się nie zwracać uwagi na to, że próbował mnie właśnie prześwietlić na wylot.

Zdawałem sobie sprawę, że nigdy wcześniej tak się nie narażałem. Oczywiście na misjach w Afganistanie albo w pracy pod przykrywką przekraczałem granice nie raz i nie dwa. Grałem ryzykownie. Ale nigdy aż tak… Wcześniej mogłem nie wiedzieć, co mnie czekało, gdybym popełnił błąd. Teraz wiedziałem. Jeśli za chwilę coś pójdzie nie tak, to zginę. To już będzie ostateczność.

– Ile tego jest? – zapytał.

– Tutaj niecałe sto kilogramów, co daje jakieś pięć milionów.

– Dostawy co jaki czas?

– A co jaki chcesz? – rzuciłem, a on parsknął pod nosem i uniósł brwi, czekając na odpowiedź. Wzruszyłem ramionami. – Pracują od rana do nocy, żeby wyrobić to gówno, więc pytanie o częstotliwość dostaw to nic. Ważne, jak szybko idzie to sprzedać.

W jego oczach już widziałem obliczenia. Kalkulował, ile mógłby na tym zyskać. I ten wynik najwyraźniej mu się podobał.

Rozluźnił ramiona i nonszalancko włożył dłonie do kieszeni.

– Ten młody Ivanienko nie ma do ciebie żalu, że odstrzeliłeś mu brata?

Jakiś czas temu Lupus dowiedział się, że miałem kontakt z bratem Olega, który po jego śmierci próbował przejąć i rozbudować biznes. Zajął się produkcją narkotyków, a ja wiedziałem, jak ten syf tutaj sprowadzić, bo przecież w moich żyłach płynęła krew mojego ojca. Byłem zdolny do wszystkiego.

– Ważniejsza jest dla niego kasa, którą może zarobić, niż żal – przyznałem. – I mnie to pasuje.

Ale tak naprawdę nie było żadnego młodego Ivanienki. To znaczy… był, gdzieś tam sobie żył na rosyjskiej ziemi bez swojego pieprzonego starszego braciszka, ale nie o to chodziło.

Każde kłamstwo, wypowiedziane z pełnym przekonaniem i bez zawahania, brzmiało jak prawda objawiona. Dodatkowo mój ojciec miał teraz tę swoją cholerną prawdę przed oczami w postaci paczek z koką i innym syfem.

Przy Lupusie nauczyłem się tej sztuki naginania faktów niemalże do perfekcji, by móc ją na nim wykorzystać.

W rzeczywistości musiałem się ostro natrudzić, żeby zdobyć ten towar z policyjnego magazynu, dodatkowo tak, żeby moi starzy koledzy jeszcze się nie zorientowali, że czegoś im brakowało. Jednak kiedy na szali zostaje postawione całe twoje życie, to człowiek odnajduje w sobie wszelkie pokłady determinacji.

Chciałbym zobaczyć ich miny, kiedy dowiedzą się, że to wszystko poszło z dymem…

Lupus uniósł kąciki ust i poklepał mnie po ramieniu.

– Dobra robota, synu – powiedział. – Przekaż temu ruskowi, że możemy rozpocząć współpracę. Jeśli wszystko będzie szło tak, jak powinno, to niedługo postawisz swojej pannie prawdziwy dom, a nie będziecie się gnieździć na tej pieprzonej Woli.

Zobaczyłem w jego oczach błysk i to był ten moment, który musiałem wykorzystać.

To była moja jedyna szansa.

– Chciałbym z tobą pogadać – ściszyłem nieznaczenie głos, dając mu do zrozumienia, że chciałem to zrobić na osobności.

Doskonale zauważyłem, że nigdy wcześniej nie zostaliśmy sam na sam. Zawsze ktoś się przy nas znajdował. Czy to w jego domu, czy gdziekolwiek indziej. Nigdy nie zostaliśmy sami w jednym pomieszczeniu.

Lupus nieznacznie zmarszczył brwi i przyjrzał mi się uważnie. Już myślałem, że to nie zadziała, ale on w końcu kiwnął głową na goryli, którzy czaili się nieopodal nas.

– Idźcie rozgrzać samochody – rzucił. – Zaraz ruszamy.

Czekałem na tę chwilę. Czekałem, aż zostaniemy sami.

Mimo że byłem jego synem, a on chciał, bym stanął u jego boku, to wiedziałem, że nigdy nie byłby zdolny do tego, żeby w pełni mi zaufać. Ale ja nie potrzebowałem jego całkowitego zaufania. Potrzebowałem choć części, by mój plan miał szansę się udać.

I tę część otrzymałem.

Kiedy zostaliśmy w magazynie sami, nie zamierzałem tracić czasu. Włożyłem rękę do kieszeni dżinsów i namierzyłem w niej niewielki nadajnik. Wcisnąłem guzik, a wtedy ładunki, znajdujące się w beczkach z prochem, przy trzech wyjściach z tej hali, się odpaliły.

Wspólnie z Lupusem osłoniliśmy głowy ramionami, kiedy z kilku stron równocześnie wybuchnął ogień.

– Co jest, kurwa?! – usłyszałem jego warknięcie.

Skierował na mnie spojrzenie, a ja już celowałem do niego z broni.

Dzieliło nas jakieś kilka metrów i otaczały nas buchające płomienie.

Byliśmy tutaj odcięci od świata.

– Właśnie teraz, właśnie tutaj, to wszystko się zakończy – powiedziałem.

Moje żyły napędzała adrenalina. Każda cząstka mojego ciała, każdy organ, każdy cholerny nerw – to wszystko drżało w napięciu, kiedy mierzyliśmy się wzrokiem.

Kiedyś myślałem, że zajebiście będzie się wykazać w takiej akcji, że misja dorwania Lupusa będzie największym sprawdzeniem moich umiejętności.

Chciałem się z nim zmierzyć, jak wilk z wilkiem.

Chciałem, byśmy stanęli naprzeciw siebie, oko w oko.

I nareszcie tak się stało.

Poznałem Lupusa. Przez te ostatnie tygodnie naprawdę go poznałem. A on w pewnym stopniu mnie do siebie dopuścił i mi zaufał. Nie całkowicie, ale na tyle, na ile tego potrzebowałem.

Dzięki temu mogłem tu dzisiaj być i to zakończyć. Mogłem to wszystko przygotować.

Mój ojciec miał haki nie tylko na mnie. Miał haki na każdego członka ze swojej organizacji.

Był także świetnie przygotowany na kilka kroków do przodu.

Ale nie idealnie…

Starsi ludzie mieli swoje przyzwyczajenia. I Lupus do nich należał. Niby szczycił się tym, że nie był sentymentalnym skurwielem, a kodem do jego głównego sejfu była data urodzin jego zmarłej żony, a mojej matki. Niby był taki przebiegły, a działał według wypracowanego schematu, który zawsze się sprawdzał… dopóki któregoś dnia jednak się nie sprawdzi.

Trzymał przy sobie tych samych, sprawdzonych ochroniarzy. Ci sami zawsze zostawali w jego legionowskiej twierdzy. Ci sami zawsze jeździli z nim w teren.

Nauczyłem się wszystkiego. Nauczyłem się jego rutyny. Poznałem, jak działał. Rzeczywiście jego organizacja została wybudowana na solidnych fundamentach i trzymała się o grube, stabilne filary. A on był głową. Był mózgiem operacji. Ale jeśli pozbędę się jego, pozbędę się wszystkich innych. Każda część zacznie się sypać jak kostki domina.

Pobieżnie spojrzałem na zegarek. Właśnie teraz Marek powinien opuszczać dom Lupusa, pozostawiając za sobą krwawą masakrę i mając we władaniu wszystko, co było potrzebne, by go pogrążyć, by raz na zawsze to zakończyć.

I wierzyłem, że tak właśnie było.

Tylko Wierzbickiemu mogłem zaufać w tym planie. Bo jeśli nie jemu, to już nikomu. Na własnej skórze przekonałem się, że ten, kto jawił się jako mój sojusznik, prędzej czy później zamieniał się we wroga.

Dzięki, Lupus. To ty mi to uświadomiłeś.

Utkwiłem w nim spojrzenie.

W jego oczach zobaczyłem teraz wszystko, czego się spodziewałem.

Zdradę. Wściekłość. Niedowierzanie.

Ogień był coraz bliżej nas. Z każdą mijającą sekundą kierował się w naszą stronę.

Wiedziałem, że nie mieliśmy za dużo czasu na rozmowę, na to ostateczne rozdanie kart.

– Psiarnia jest na zewnątrz? – warknął. – Myślisz, że mnie wystawisz? Pociągnę cię za sobą na dno i doskonale o tym wiesz.

Pokręciłem głową.

– To, byś znalazł się w pierdlu, jest dla mnie niewystarczające. Żeby raz na zawsze to zakończyć, potrzebuję większej pewności.

Nie mogłem sobie pozwolić na sprowadzenie tutaj ani jednego oddziału. Dąbrowski nie miał pojęcia o moim planie. O tej akcji dowie się już po fakcie. Teren musiał być całkowicie czysty. Gdyby tylko któryś z ludzi Lupusa, kiedy tutaj jechaliśmy, zorientował się, że to miejsce było pod obserwacją, wszystko poszłoby w diabły.

A ja nie mogłem do tego dopuścić.

– Na zewnątrz są tylko twoi ludzie, którzy nie mają żadnych szans, by tu teraz wkroczyć – odezwałem się. – Jesteśmy tylko my dwaj.

– Nie wyjdziesz stąd żywy, Kamil.

Tak… To jest jedyny element tego planu, który rzeczywiście może nie wyjść. Dlatego Marti wie o tym szczególe dość oględnie, bo nie pozwoliłem, by poznała prawdziwe ryzyko… Nie mogłem jej tego zrobić…

– Biorę pod uwagę taki scenariusz – przyznałem.

– Tak po prostu? – Jego twarz wykrzywiał grymas wściekłości i zdrady. – Tak po prostu porzucisz rodzinę, o którą tak zawzięcie walczyłeś?

Cały czas trzymałem go na muszce.

Wziąłem głęboki oddech.

– Zrozumiałem, że moja rodzina nie potrzebuje kogoś, kto będzie jedynie wracał. Potrzebuje kogoś, kto nigdy nie odejdzie. A przyjmując twoją ofertę i zostając chłopcem na posyłki w tej twojej chorej misji, nie jestem w stanie im tego zapewnić. Więc owszem, Lupus. Tak po prostu. Poświęcam siebie, żeby oni mogli żyć w spokoju. Robię coś, do czego ty nigdy nie byłbyś zdolny.

Zacisnął szczękę tak mocno, że chyba usłyszałem trzask zębów. A może to był trzask ognia, który nieubłaganie się do nas zbliżał.

Lupus też musiał zdawać sobie sprawę, co za moment może nas czekać…

W mgnieniu oka wyjął swoją spluwę i we mnie wymierzył.

Trzeba mu to oddać, szybki jest…

– Wiesz… coś ci powiem – odezwał się. – Myliłem się co do ciebie, Kamil. Myślałem, że mimo wszystko jesteś taki jak ja. Że jesteś godzien mnie zastąpić. Że odpowiednio cię wyszkoliłem. Jednak ty okazałeś się słaby. Jesteś pełen tych sentymentalnych bzdur, które nic nie znaczą.

Gdybym nie zdawał sobie sprawy, że od ostatecznego końca dzieliły nas właściwie sekundy, to bym się zaśmiał.

– Sentymentalnych bzdur, mówisz? – rzuciłem. – No chyba jednak tak bardzo się nie pomyliłeś, Lupus. Nie jestem sentymentalny. A już na pewno nie w stosunku do ojca, który dla mnie umarł już wiele lat temu. A dla całej reszty umrze właśnie teraz.

I właśnie teraz miało się okazać, czy rzeczywiście obydwaj byliśmy doskonałymi strzelcami.

Ja wymierzyłem w sam środek jego czoła, a on prosto w moje serce.

Tak… obydwaj idealnie trafiliśmy.

Siła odrzutu była tak silna, że od razu się zachwiałem. To mogło trwać całe minuty albo godziny, ale w rzeczywistości minęła sekunda. Jedna, krótka, niezauważalna chwila. Ale wystarczająca, by wziąć jeszcze jeden głęboki oddech.

Poleciałem na plecy z głuchym łoskotem.

Zamknąłem oczy i w mojej głowie pojawił się obraz Marti.

Patrzyłem na kobietę, którą przez całą ubiegłą noc zapewniałem, że przetrwamy, że będzie dobrze. Kobietę, która bezgranicznie mi ufała. Kobietę, która widziała we mnie to, czego sam nie potrafiłem w sobie dostrzec.

Niemożliwością byłoby jej nie kochać. Niemożliwością byłoby nie zrobić dla niej wszystkiego.

Miałem nadzieję, że każdy mój wybór, każdy krok sprowadził nas do tej jednej najważniejszej rzeczy.

Wykonałem ostatnie zadanie.

Teraz będziecie bezpieczni.

Kocham was.

A potem zaczęły mnie pożerać płomienie.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Marta

Nie potrafiłam uspokoić Mikołaja. Chodziłam z nim po całym mieszkaniu i kołysałam, błagając, by przestał płakać.

Ale nie przestawał.

Próbowałam już wszystkiego, a on nie przestawał łkać.

Miałam wrażenie, jakby wyczuwał moje emocje. Jakbym karmiła go moim własnym strachem.

A w tym momencie byłam wręcz przerażona.

– Ciii… cichutko, kochanie – prosiłam, przytulając go do piersi. – Wszystko będzie dobrze. Wszystko musi być dobrze.

Przeżywałam cholerne uczucie déjà vu sprzed wielu miesięcy, kiedy czekałam, aż Wilku wróci po obławie na Olega. Chociaż nie… to nie było to samo uczucie. Teraz było znacznie gorzej.

Teraz na szali znajdowało się o wiele więcej.

Usłyszałam dźwięk domofonu i z dzieckiem na rękach podbiegłam do drzwi.

– Tak? – rzuciłam, przykładając słuchawkę do ucha.

– To ja – usłyszałam.

Wcisnęłam guzik na urządzeniu i czekałam. Miałam wrażenie, jakby to czekanie trwało całą wieczność.

Gdy otworzyłam drzwi, w progu pojawił się Marek Wierzbicki. Był sam. Wiedziałam, co oznaczał fakt, że był sam… Ale może plan się zmienił, a ja znów nie miałam o tym pojęcia.

Popatrzył na mnie, na dziecko w moich ramionach, i znów na mnie.

– Mów – rozkazałam, kiedy wszedł do środka. – Powiedz mi wszystko.

Przeszłam do salonu i włożyłam wrzeszczącego syna do łóżeczka. Jego niekończący się płacz sprawiał, że każda cząsteczka mojego ciała wyła z bólu.

Obróciłam się do Marka, a on posłał mi spojrzenie, które mówiło właściwie wszystko, co chciałam.

Chwyciłam za komórkę i wybrałam numer Kamila.

Kiedy pojawił się pierwszy sygnał, wzięłam drżący oddech, lecz kiedy włączyła się poczta głosowa, oddychanie zaczęło mnie kosztować znacznie więcej, niż powinno.

Więc przestałam oddychać.

Spróbowałam zadzwonić kolejny raz.

– To nie ma sensu – powiedział. – On nie odbierze…

– Ale…

– On nie odbierze, Marto – powtórzył, a w jego głosie było tyle cholernej pewności, że w tym momencie go nienawidziłam.

On nie odbierze.

Wilku już nigdy nie odbierze tego telefonu.

– Obiecałem mu, że się wami zajmę, że ci pomogę. – Jego słowa słyszałam jakby przez gęstą mgłę. Jakby mówił do mnie z oddali, a nie z odległości pół metra. – Powiedz mi, czego potrzebujesz. Co mogę zrobić?

Co mógł zrobić?

Wiedziałam, czego z pewnością nie mógł.

Nie mógł sprawić, że otrzymam to, czego w tej chwili pragnęłam.

Bo pragnę Kamila…

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Marta

Ostatnie dni upłynęły niczym w transie. I były prawdziwym piekłem, przez które próbowałam jak najszybciej przebrnąć.

Wybieranie trumny i wszystkie inne sprawy związane z pogrzebem sprawiały, że pragnęłam zwinąć się w kłębek na łóżku i po prostu się odciąć. Nie myśleć, nie musieć niczego załatwiać. Po prostu przespać te dni, żeby nie musieć ich przeżywać.

Właśnie trwało nabożeństwo w kościele, a ksiądz rozwodził się nad kruchością życia i nad tym, jacy byliśmy bezbronni w obliczu śmierci.

Patrzyłam niewidzącym wzrokiem na tabliczkę ustawioną na dębowej trumnie, na której napis głosił: „Kamil Wilczyński. Żył 30 lat”.

Zacisnęłam mocno powieki, nie mogąc na to wszystko patrzeć.

Nie dam rady, Wilku… Dlaczego skazałeś mnie na takie tortury…

Wiedziałam, że siedziałam w pierwszej ławce między mamą i Staszkiem. Wiedziałam, że oboje trzymali mnie za ręce. Ale ja nawet nie czułam tego dotyku. Byłam całkowicie odcięta.

Próbowałam sobie przypomnieć dotyk Kamila. Próbowałam wyobrazić sobie jego dłonie, które błądziły po całym moim ciele zaledwie kilka dni wcześniej. Odtwarzałam w głowie tamtą noc i nawet nie zastanawiałam się, że byłam teraz w kościele i mogło to być niewłaściwe. Nic mnie to teraz nie obchodziło.

Chciałam go przy sobie. Tak bardzo go potrzebowałam.

Masz mnie. Masz całego mnie, Marti.

Drogi na cmentarz nawet nie zarejestrowałam.

Kiedy staliśmy przed wykopanym grobem, wszystko rozmazywało mi się przed oczami. Dobrze, że miałam na sobie ciemne okulary, bo chociaż to dawało mi jakąkolwiek barierę przed całym tym szaleństwem.

Ludzie w służbowych mundurach mieszali się z tymi ubranymi w każdy możliwy odcień czerni.

Nie wiedziałam, jakim cudem udawało mi się to wszystko przetrwać.

To, co wydarzyło się tych kilka dni temu, odcisnęło swoje piętno nie tylko na mnie, ale na całym pieprzonym kraju.

Rozbrojenie największej organizacji przestępczej w Polsce było sprawą, którą żyły wszystkie możliwe media. Prasa nie nadążała za wymyślaniem kolejnych mocnych nagłówków i artykułów, a telewizyjne kanały informacyjne zapraszały do swoich programów każdego eksperta, który mógłby dodać do tej historii swoje trzy grosze.

Jedynym, co za każdym razem się w tej opowieści powtarzało, był fragment o sukcesie polskiej policji oraz o tym, że oficer działający pod przykrywką zdołał z powodzeniem zinfiltrować i rozbroić grupę mafijną, a ostatecznie… sam stracił przy tym życie.

Nic tak nie dawało ludziom pożywki jak mieszanka sukcesu i śmierci w jednym zdaniu – ostatnie dni mi to uświadomiły.

Kamil w jednej sprawie miał stuprocentową rację – nie mylił się, kiedy mówił, że jeśli zniszczy się Lupusa, to jego organizacja, bez głównego dowodzącego, rozsypie się niczym domek z kart.

Rzeczywiście się rozsypała.

Na pierwszy strzał poszedł Wiktor Milewicz, który, gdy tylko dowiedział się o śmierci swojego szefa, próbował porzucić wszystko i zwiać z kraju. Nie zdążył. Zgarnęli go, a teraz będzie czekał w areszcie na proces. Z tego, co wiedziałam, od razu chciał wywalczyć sobie status świadka koronnego i sypnąć każdego z osobna.

Ale to się nie wydarzy.

Żaden z nich nie dostanie korony – dzięki Kamilowi otrzymali tyle materiału, że prokuratura nie potrzebowała układać się z bandytami. Skakali z radości, bo mieli roboty na kilka lat do przodu i mogli sypać rewelacjami jak z rękawa.

Tak… naprawdę mogli wszem i wobec ogłaszać swój wielki sukces…

Kiedy moich uszu dobiegł dźwięk przygrywania na trąbce marszu żałobnego, ścisnęło mnie w żołądku i obawiałam się, że zwrócę niewielkie śniadanie, które udało mi się rano przełknąć.

Gdy myślałam, że pewien etap tego koszmaru zaraz się skończy i wreszcie będę mogła wrócić do domu, żeby wziąć w ramiona Mikołaja, to zaczęli do mnie podchodzić ludzie, których widziałam pierwszy raz w życiu, żeby złożyć mi kondolencje.

Dlaczego, do cholery, nie przyszło mi do głowy, by nie dopuścić do tej części pogrzebu? Dlaczego skazałam siebie na słuchanie słów pocieszenia od tych obcych ludzi?

Wszystko, co do mnie mówili, wpuszczałam jednym uchem i wypuszczałam drugim. Nie chciałam zatrzymywać się na treści tych wyświechtanych zdań. Nie chciałam słyszeć tych pustych, nic nieznaczących frazesów. Nie chciałam czuć ich poklepywania po plecach i zapewnień, że wszystko będzie dobrze.

Ci ludzie nie mieli o niczym pojęcia…

W oddali dostrzegłam Marka Wierzbickiego. Stał sztywno, w pewnej odległości od całej reszty. Mimo że miałam okulary i nie mógł dostrzec moich oczu, to wiedziałam, że wyczuł na sobie moje spojrzenie.

Kiwnął mi głową i obrócił się, kierując się w stronę wyjścia z cmentarza.

Nie podejdzie, żeby złożyć mi kondolencje. Dziś najpewniej też nie zjawi się w moim mieszkaniu. Ale za dzień lub dwa zadzwoni domofonem, a ja go wpuszczę.

Kamil był jego przyjacielem i powierzył mu misję. Miał zaopiekować się mną i Mikołajem, a tacy ludzie jak on biorą sobie takie zlecenia do serca.

Nie zamierzałam być tą, która doprowadziłaby do zerwania tej obietnicy.

– Proszę przyjąć moje najszczersze wyrazy współczucia – powiedział mężczyzna w mundurze. Już chyba setny raz kiwnęłam sztywno głową. Myślałam, że facet sobie pójdzie, a na jego miejscu pojawi się zaraz kolejna osoba, ale on nie ruszał się z miejsca. Spojrzałam na naszywkę na jego piersi i odczytałam na niej nazwisko: Dąbrowski. Uniosłam wzrok. Dopiero teraz rozpoznałam komendanta, którego w ostatnich dniach kilka razy widziałam w telewizji. Za każdym razem odmawiał dłuższych wypowiedzi, rzucając jedynie: „Dajcie nam pracować.” – Kamil był moim najlepszym człowiekiem – dodał.

Przełknęłam ślinę i odezwałam się pierwszy raz od kilku godzin.

– Mówi pan tak o wszystkich swoich poległych ludziach?

– Nie – przyznał, a jego usta ułożyły się w niewielki, smutny uśmiech. – Nie bawię się w kurtuazję, pani Marto. Wilczyński był jedyny w swoim rodzaju. Był dobry w swojej robocie, choć chojrakował jak mało kto i nieraz podniósł mi ciśnienie.

Cały Wilku…

– Potrafię to sobie wyobrazić – szepnęłam.

– Wiem, że niedawno urodziło wam się dziecko – dodał, a ja już chciałam kończyć tę rozmowę, by nie musieć tego słuchać. – Jeśli czegokolwiek by pani potrzebowała, to proszę dać znać.

W jego spojrzeniu nie wychwyciłam fałszu. Wiedziałam, że akurat on, jako jeden z nielicznych, był tym dobrym.

– Doceniam to – powiedziałam szczerze. Już miał się oddalić, ale go zatrzymałam. – Panie komendancie?

– Tak?

– Proszę uważniej sprawdzać swoich ludzi. Oboje doskonale wiemy, że nie wszyscy są tymi, za kogo się podają. A nie można dopuścić, żeby na horyzoncie pojawił się naśladowca Lupusa.

– Mam wrażenie, jakbym słyszał Wilka.

Posłałam mu słaby uśmiech.

– On ująłby to znacznie dosadniej.

Dąbrowski uniósł kąciki ust, ostatni raz kiwnął mi głową i się oddalił.

Kiedy wróciłam z mamą i Staszkiem do mojego mieszkania, ledwie trzymałam się na nogach.

– Bardzo ci dziękuję, że z nim zostałeś – powiedziałam do Artura, który na czas pogrzebu zajął się Mikołajem.

– To naprawdę nic takiego, Marto – zapewnił. – Cieszę się, że mogłem zrobić choć tyle.

Podeszłam do przenośnego łóżeczka w salonie, w którym mój syn słodko spał i zupełnie niczym się nie przejmował.

– Był grzeczny? – spytałam cicho.

– Praktycznie cały czas śpi. Tylko raz się przebudził i dałem mu butelkę, którą przygotowałaś.

– Super – szepnęłam. – Naprawdę bardzo ci dziękuję.

Nie wyobrażałam sobie, by Mikołaj miał uczestniczyć w pogrzebie swojego ojca, a prócz Artura nie miałam już nikogo, kto mógłby go dziś przypilnować.

– Nie ma sprawy.

Posłałam mu coś, co było pewną formą nikłego uśmiechu, i skierowałam wzrok do łóżeczka.

Spojrzałam na tę niewinną twarzyczkę. Na ciemne włoski na jego głowie. Na drobną klatkę piersiową, która unosiła się i opadała przy każdym spokojnym oddechu.

Ostatkiem sił powstrzymywałam się, żeby go nie obudzić, by móc spojrzeć w jego oczy. Te same oczy, które należały również do Kamila.

Mogłabym się w nie wpatrywać bez końca…

Teraz zostaliśmy sami, skarbie. Ale damy radę, bo tatuś nas uratował. Obiecałam mu, że się tobą zaopiekuję i dotrzymam słowa. Wszystko będzie dobrze, przysięgam.

– Powiedz, czego potrzebujesz, córeczko – usłyszałam mamę. – Na pewno jesteś zmęczona. Weź kąpiel i połóż się do łóżka, a my wszystkim się zajmiemy. Posprzątamy, ja coś ugotuję i…

– Chciałabym zostać sama, mamo – przerwałam jej.

Obróciłam się w stronę całej trójki, która spoglądała na mnie niepewnie. Z całą pewnością zastanawiali się, czy wkrótce mi nie odbije… Nie potrafiłam patrzeć im prosto w oczy, bo widziałam w nich cierpienie i przez to czułam się jeszcze gorzej.

Wiedziałam, że chcieli zostać i mi pomóc. Przez ostatnie dni mama i Staszek na zmianę tutaj nocowali, aż do dziś. Ale właśnie dziś to się musiało skończyć.

– Doceniam waszą pomoc, naprawdę – dodałam. – Ale, proszę, pozwólcie mi zostać samej z dzieckiem. Gdy będę czegoś potrzebować, dam wam znać. Obiecuję.

– Ale…

– Mamo, proszę… – Popatrzyłam na nią błagalnie.

– Pani Ewo – włączył się Staszek. – Marta ma rację. Będziemy przecież niedaleko i w każdej chwili możemy tu przyjechać.

Widziałam w jej spojrzeniu, że chciała zaoponować. Właściwie to wiedziałam, że gdybym powiedziała tylko słowo, to wprowadziłaby się tutaj jeszcze dziś.

– Zadzwonię wieczorem – zadecydowała w końcu, a ja kiwnęłam głową, czując chwilową ulgę.

Kiedy wyszli i za nimi zamknęłam, oparłam się plecami o drzwi i przymknęłam oczy. Byłam tak słaba, że jeszcze moment, a osunęłabym się na podłogę.

Wzięłam drżący oddech i udałam się do sypialni.

Zdjęłam czarne ciuchy i odrzuciłam je w kąt pokoju, nie chcąc więcej na nie patrzeć. Otworzyłam szafę i przesunęłam wzrokiem po półkach. Wyjęłam spodnie dresowe Kamila i jego koszulkę. Topiłam się w tych ubraniach, ale musiałam otoczyć się jego znajomym zapachem. Musiałam to zrobić, żeby nie zwariować.

Skierowałam się do kuchni i sięgnęłam po butelkę czerwonego wina. Odkorkowałam ją i nalałam sobie pół lampki.

Włączyłam w zapętleniu W deszczu maleńkich żółtych kwiatów. Piosenkę ledwie było słychać, bo nie chciałam, żeby Mikołaj się obudził, ale przecież i tak znałam każdy wers na pamięć.

Wraz z lampką wina i starym pudełkiem z pamiątkami usiadłam na kanapie i okryłam się kocem.

Podniosłam wieko i sięgnęłam po zdjęcia.

Czas zdawał się nie płynąć, możliwe nawet, że w pewien sposób go oszukałam, bo bez końca przeglądałam fotografie, na których byliśmy razem. Na tych kawałkach papieru nie tylko uwieczniona została nasza historia – my przede wszystkim byliśmy na nich żywi.

Rojek bez przerwy śpiewał: „Pójdziemy ze sobą powoli obok, do końca wszystkiego, żeby zacząć na nowo”. Ta piosenka była z nami od pierwszego razu, kiedy połączyliśmy ze sobą nasze serca i dusze, ale chyba dopiero teraz nabrała największego sensu…

Moje spojrzenie natrafiło na jedyny tatuaż, który miałam, na prawym przedramieniu. Potarłam palcem kontury tuszu, który po tylu latach nie zdołał nawet delikatnie wyblaknąć.

Nigdy nie wyblaknie…

– To jest właśnie to, co nas ze sobą łączy, Wilku – szepnęłam. – Nieskończoność.

EPILOG

Marta

Rok później

Na wielu blogach parentingowych – a byłam tą matką, która namiętnie je śledziła, znałam wszelkie nowinki, które pomogłyby mi w wychowywaniu dziecka – przeczytałam, że podróż samolotem z niespełna półtorarocznym dzieckiem może być prawdziwą masakrą. Miałam to szczęście, że rzeczywistość nie okazała się taka zła, pomimo tego że leciałam z Mikołajem sama – ten maluch był już prawdziwym żywym srebrem – a cały lot z Warszawy do Puerto Plata na Dominikanie trwał ponad jedenaście godzin.

Mój syn wyjątkowo dobrze to zniósł i byłam z niego niezwykle dumna.

Choć sama byłam cholernie zmęczona.

Kiedy wreszcie zapakowaliśmy się z dwiema wielkimi walizami do taksówki, mogłam w końcu trochę odsapnąć.

Mikołaj siedział w foteliku na tylnym siedzeniu tuż obok mnie i przeglądał książeczkę, którą mu przed momentem podałam. Nie potrwa to długo, nim się nią znudzi i będzie szukał innych zajęć, ale zawsze to kilka chwil spokoju. Takie chwile były teraz na wagę złota.

Wyjęłam komórkę i wysłałam taką samą wiadomość do mamy, Staszka i Marka.

„Wylądowaliśmy bezpiecznie”.

Ze względu na pięciogodzinną różnicę czasową, domyślałam się, że mama i Staszek mogą szybko nie odpisać. Ale jeśli chodzi o Marka, wiedziałam, że odpowiedź nadejdzie prędzej niż później.

I nie pomyliłam się.

Odpisał niemalże od razu.

„Cieszę się. Dolecę za trzy dni. W hotelu będzie czekać na was niespodzianka”.

Na moje usta wypłynął szeroki uśmiech.

„Skoro wiem, co to jest, to już nie nazywa się niespodzianka”.

Kolejna odpowiedź przyszła błyskawicznie.

„Nie łap mnie za słówka. Jak zwał, tak zwał”.

Parsknęłam pod nosem.

– Wujek mówi, że w hotelu będzie na nas czekać niespodzianka – powiedziałam do Mikołaja. Do tej pory dziwnie było mi tak określać Marka, ale niby kim innym był dla mojego syna? – Cieszysz się, skarbie?

Oczywiście nie rozumiał jeszcze wszystkiego, ale miałam nadzieję, że wyczuwał w moim głosie podekscytowanie.

Wyjrzałam przez szybę samochodu i wystawiłam twarz do oślepiającego słońca. Pogoda była cudowna, a ten dzień miał być jeszcze lepszy. Wodząc wzrokiem po ulicach tego rajskiego miasta, pomyślałam, że trudne drogi rzeczywiście prowadzą do pięknych miejsc. Trzeba tylko uwierzyć, że te trudy jesteśmy w stanie przezwyciężyć.

Nieważne, ile czasu miałoby nam to zająć.

Kiedy ulokowaliśmy się w pokoju, myślałam, że oboje odpłyniemy, ale to chyba jeszcze prędko dziś nie nastąpi.

Odświeżyliśmy się po podróży, założyłam krótką sukienkę na ramiączkach, przebrałam Mikołaja w krótkie spodenki i lekką koszulkę – bo pogoda na zewnątrz to były istne tropiki – i podałam synkowi dłoń, żeby drobnymi krokami przejść do hotelowej restauracji.

Odkąd zaczął chodzić, musiałam mieć oczy dookoła głowy, a nawet i to czasami okazywało się niewystarczające. Wszędzie go było pełno i wszystko pragnął zobaczyć.

Chyba po kimś to miał…

Kelner podprowadził nas do stolika i po chwili przyniósł dziecięce krzesełko, do którego od razu włożyłam Mikołaja, a sama zajęłam krzesło obok niego. Złożyłam zamówienie i wyjęłam z dużej, plażowej torby garść zabawek, którymi ich właściciel od razu się zajął.

Wodziłam spojrzeniem po gościach restauracji, zastanawiając się, czy…

– To miejsce obok pani jest wolne? – usłyszałam tuż za sobą męski, niski głos. Na moment znieruchomiałam.

Zaraz potem moim sercem szarpnęło, jakby przebudziło się do prawdziwego życia, po długim stanie funkcjonowania w śpiączce.

Obróciłam głowę i właśnie wtedy to się stało…

Ujrzałam mojego mężczyznę.

Czekałam cały rok, by w końcu móc go znów zobaczyć.

Kiedy natrafiłam na jego utkwione we mnie spojrzenie, to przysięgam, że na kilka sekund przestałam oddychać. A potem… Potem przyszła upragniona ulga. Zachłysnęłam się powietrzem.

– Kamil… – wyszeptałam.

Nie panowałam nad własnym ciałem, które natychmiast się do niego wyrwało. Podniosłam się, a on w tej samej sekundzie złapał mnie w talii i do siebie przygarnął.

Boże… Jak ja za nim tęskniłam…!

Miałam ochotę dotykać każdego fragmentu jego ciała, by przekonać się, że naprawdę tutaj był. Pragnęłam zacisnąć dłoń na jego sercu, żeby poczuć, że rzeczywiście ciągle biło.

Odnalazł moje usta i nie przejmowaliśmy się tym, że znajdowaliśmy się na środku restauracji, wśród nieznajomych, którzy mogli nas teraz oglądać.

Musieliśmy poczuć siebie nawzajem. Po prostu musieliśmy.

To było silniejsze od nas.

W tym pocałunku staraliśmy się zawrzeć wszystko, co tylko zdołaliśmy.

Miłość. Oddanie. Tęsknotę.

Obezwładniającą ulgę, że ta rozłąka nareszcie dobiegła końca. Że już mogliśmy być razem bez żadnych przeszkód.

– Marti… – wymruczał w moje usta. – Tak bardzo…

– Wiem – szepnęłam, starając się nie odrywać swoich warg od niego. – Ja też… Tak cholernie mocno.

Ujął moją twarz w dłonie i nieznacznie się odsunął, by móc mi się przyjrzeć.

– Chryste. – Westchnął i pokręcił głową. – Jaka ty jesteś piękna.

Roześmiałam się przez łzy, które leciały mi już ciurkiem po policzkach, ale na nie nie zważałam.

To były łzy szczęścia.

Naszych uszu dobiegł cichy, dziecięcy głosik i oboje obróciliśmy się w kierunku naszego syna.

– Czy on właśnie…? – zaczął Wilku.

– Powiedział słowo „mama”? – dokończyłam i się zaśmiałam. – Tak, to już jest stały element w jego repertuarze. Teraz trzeba uważać przy nim na słownictwo, bo łapie wszystko wyjątkowo szybko.

Kamil pocałował mnie w czoło i wyplątał mnie ze swoich objęć. Powoli podszedł do Mikołaja, a ja obserwowałam tę scenę z bijącym głośno sercem.

Uklęknął przed jego krzesełkiem i obaj nie odrywali od siebie wzroku.

– Podrosłeś, maluchu – powiedział, delikatnie przeczesując jego ciemne włoski, które były już dość długie. – Mam nadzieję, że dzielnie opiekowałeś się naszą kobietą, co?

Przyłożyłam dłoń do ust, żeby się tu zaraz nie rozbeczeć.

Spoglądając na nich teraz, widziałam dokładnie, jak bardzo byli do siebie podobni.

Duży wilk i małe wilczątko.

Podeszłam do nich i pocałowałam syna w czubek głowy.

– Oto nasza niespodzianka, skarbie.

*

Wilku musiał zniknąć.

Kiedy wiele miesięcy temu wtajemniczał mnie w pomysł na ostateczne dorwanie Lupusa, powiedział, że to ja nieświadomie mu go podsunęłam. Gdy podczas kłótni rzuciłam do niego, że może okaże się tchórzem i nas zostawi, w jego głowie zaczął rodzić się plan.

Długo przygotowywał się do tamtego dnia, a ja mu wtedy ten czas dałam.

Cała akcja z narkotykami, z magazynem, z ładunkami, które miały wybuchnąć… doskonale o tym wszystkim wiedziałam.

Kamil chciał znaleźć się z Lupusem sam na sam, żeby móc to wszystko zakończyć i tak się właśnie wydarzyło.

Kiedy koniec końców przesłuchano ochroniarzy, którzy znajdowali się wtedy przed tamtym magazynem, zeznali, że z płonącego budynku nie wyszedł ani ich szef, ani Wilku. Właśnie to było kluczowe – ich zeznania. Dla całej organizacji, jak i dla policji, było jasne, że obydwoje wtedy spłonęli. Obie strony były przekonane, że ich ciała pochłonął ogień. Dlatego nawet nie szukano szczątków do potwierdzenia tego oczywistego faktu. Kamil i jego ojciec zostali uznani za zmarłych.

I rzeczywiście ciało Lupusa tam spłonęło. Bo było martwe.

Jednak nikt nie wiedział, że z magazynu prowadziło jeszcze jedno wyjście. Podziemny, wąski tunel, którym Kamil wtedy uciekł.

Lupus zawsze celował do przeciwnika prosto w serce. Tyle, że tym razem pokonała go jego własna broń – trafił dokładnie w kamizelkę, identyczną, jaką sam nosił, by ochronić swój cenny, głupi organ.

Kilka dni później pochowano dwie puste trumny.

Ale tylko jeden pogrzeb był prawdziwy.

Ja uczestniczyłam w tym fałszywym – mimo wszystko nienawidziłam każdej jego sekundy i starałam się zapomnieć o tamtym koszmarnym dniu.

Kamil sfingował własną śmierć, a ja wiedziałam o jego zamiarze od samego początku. Ja i oczywiście Marek, który wtedy znalazł się w moim mieszkaniu i przekazał, że plan się powiódł, a mój facet był już w drodze na Dominikanę.

To było jego ostatnie wielkie kłamstwo. Ostatni blef, którym się ze mną podzielił.

Wiedzieliśmy, że nasza rozłąka mogła potrwać długie miesiące. Finalnie trwała przeszło rok, który dłużył się niemiłosiernie. Jednak wiedziałam, że muszę jakoś to przetrwać. Wiedziałam, że los wkrótce nam się odpłaci.

Musieliśmy zachowywać pozory i się nie wychylać, dopóki wszystko nie wróci do normy. Musieliśmy odczekać, aż rozpoczną się procesy, ludzie zaczną lądować w więzieniu i nikt, absolutnie nikt, nie będzie podważał, czy Kamil żyje, czy nie. Musieliśmy wiedzieć, czy nikt mnie nie obserwował, czy nikt niczego nie podejrzewał – i właśnie tym zajmował się Marek. Chodziło o zapewnienie mi i Mikołajowi bezpieczeństwa – jeśli ktokolwiek z organizacji Lupusa mógłby chcieć się mścić, to po „śmierci” Kamila nie byłoby już w tym żadnego sensu.

Udając swoją śmierć – zapewnił nam bezpieczeństwo.

A teraz, siedząc na kocu na plaży, między jego nogami, w jego objęciach, mając plecy przysunięte do jego twardej jak skała klatki piersiowej, czując to równe i mocne bicie jego serca – miałam pewność, że był cały, zdrowy i żywy.

Nasza rodzina była nareszcie pełna.

Mikołaj siedział tuż obok nas i był tak pochłonięty i zafascynowany plażą (na której jeszcze nigdy dotąd nie był), że zagarniał do siebie cały piasek, jakby w obawie, że mogłoby go zabraknąć, a wokół niego było porozrzucanych mnóstwo zabawek.

– Chyba podoba mu się ta duża piaskownica – zauważył Kamil z rozbawieniem.

– Mam nadzieję, że ta fascynacja potrwa dłużej niż godzinę – zaśmiałam się.

Poczułam delikatne muśnięcia jego ust na nagim ramieniu i westchnęłam, przymykając powieki.

– Musisz mi wszystko opowiedzieć, Marti – szepnął w moje włosy. Poczułam, jak zaciągnął się moim zapachem. – Tak strasznie za wami tęskniłem.

Miałam ochotę podłączyć swoje serce do jego i w ciągu jednej chwili naładować go wspomnieniami z tego roku, kiedy się nie widzieliśmy, kiedy nie mogliśmy się ze sobą w żaden sposób skontaktować.

Ale skoro nie mogłam tego zrobić, to pozostała mi inna opcja.

Sięgnęłam po swoją komórkę, kliknęłam w ikonę galerii i zaczęłam mu pokazywać całą dokumentację ze zdjęciami i filmikami z ubiegłego roku.

Wiedziałam, że musiałam utrwalać te wspomnienia, by później móc się nimi z nim podzielić. Dlatego uwieczniałam każdą, nawet z pozoru nieistotną rzecz. Tego wszystkiego było ponad tysiąc plików, jak nie więcej, a Wilku z uśmiechem to wszystko teraz oglądał.

Wpatrywaliśmy się w zdjęcia naszego syna, który na przestrzeni miesięcy wyraźnie się zmieniał. Oglądaliśmy nagrania, na których mówił pojedyncze słowa albo uczył się chodzić.

Z samej imprezy urodzinowej było ze sto zdjęć.

Oprócz naszych najbliższych pojawił się na niej także Marek, który akurat był widoczny na ujęciach.

Na początku moja relacja z Wierzbickim była dość chłodna. Nie pałałam do niego wielką sympatią, ale z upływem kolejnych tygodni przyzwyczaiłam się do niego i teraz pozostawaliśmy na stopie koleżeńskiej. On jako jedyny raz na kilka miesięcy miał kontakt z Wilkiem i dawał mi o wszystkim znać. Pomógł naszej rodzinie w najczarniejszej godzinie, więc byłam mu za to dozgonnie wdzięczna. A za kilka dni dołączy do nas i zostanie tu przez jakiś tydzień.

– Kiedy na roczek Mikołaja przyszedł z plastikowym, zabawkowym pistoletem, wyrzuciłam go za drzwi – powiedziałam.

Kamil się roześmiał, ale wkrótce zamilkł, a ja obróciłam głowę, by na niego spojrzeć.

– Ominąłem roczek swojego syna… – odezwał się, a na jego twarzy dojrzałam cień smutku.

Właśnie dlatego chciałam to wszystko udokumentować. Żeby nie miał aż takiego wielkiego poczucia, że coś przegapił i już na zawsze utracił. A teraz nastał czas, by tworzyć nowe wspomnienia.

Przyłożyłam dłoń do jego policzka i pocałowałam w usta. Mogłabym dotykać go i całować przez wiele następnych godzin, a i tak bym się nim do końca nie nasyciła.

– Nigdy nie będę w stanie ci się za to wszystko odwdzięczyć – powiedział. – Za to, że musiałaś sama zajmować się naszym synem, że musiałaś przez to przejść. Nigdy ci się nie odpłacę, ale do końca życia będę próbował, Marti.

– Już to zrobiłeś – szepnęłam. – Teraz mam wszystko, czego potrzebuję.

To fakt… było ciężko. Czasami naprawdę było ciężko i pewnie jeszcze nie raz będziemy do tego wracać, ale mimo to… To już było za nami, już znajdowało się w przeszłości.

– Opowiedz mi więcej – powiedział. – Mów do mnie, proszę. Cokolwiek tylko ci przyjdzie na myśl. Po prostu mów.

A więc mówiłam… Mówiłam o wszystkim i o niczym.

Powiedziałam o tym, że mamie i Staszkowi wyznałam prawdę tydzień po pogrzebie. I byli na mnie wtedy tacy wściekli, że myślałam, że mnie zamordują. A kiedy złość się skończyła, przyszła ulga oraz radość i wszyscy wspólnie płakaliśmy.

Powiedziałam o tym, że kilka miesięcy temu poleciałam do Monachium, żeby odwiedzić grób Niklasa i porozmawiać z jego siostrą. Było to bolesne i pełne emocji spotkanie. Sporo mnie to kosztowało, ale wiedziałam, że powinnam to zrobić. Sophia nie miała do mnie żalu, nie obwiniała mnie. Wiedziała, że jej brat się narażał i doskonale znał ryzyko. Tamta rozmowa choć trochę zmniejszyła ból w moim sercu, który ciągle czułam po stracie przyjaciela.

Powiedziałam o tym, że nie było dnia, bym o nim nie myślała, i że odliczałam każdy mijający dzień do naszego spotkania.

– Nie przeszkadza ci, że na razie tu zamieszkamy? – spytał.

Czy miało mi przeszkadzać, że zamieszkamy w kraju, z którym Polska nie miała podpisanej umowy o ekstradycję?

Mało mnie to w tym momencie obchodziło.

Z czasem może wrócimy do Polski, a może nie wrócimy już nigdy i pozostaniemy tutaj. To nie było dla mnie istotne.

– Nie interesuje mnie to, gdzie będziemy mieszkać, Wilku. Może to być nawet pewna wioska na granicy Niemiec z Austrią, pod warunkiem że będzie dostęp do internetu – zaśmiałam się. – Ważne, że będziesz obok. Nic więcej się nie liczy.

Przytulił mnie do siebie tak bardzo, jakby pragnął już na zawsze przytwierdzić moje ciało do swojego.

W końcu oddychaliśmy pełną piersią.

Wpatrywaliśmy się w naszego syna, w ocean, w malującą się przed nami przyszłość.

– Wiesz, że nawet do Puerto Plata można zamówić twoją książkę?

Uśmiechnęłam się szeroko.

– Ach tak? Próbowałeś coś z niej ugotować?

Zaśmiał się, słysząc to pytanie.

– Ja nie, ale tutejszy kucharz był zachwycony przepisami – przyznał. Skubnął zębami moją szyję. – Myślisz, że mogę liczyć na autograf?

W ciągu ubiegłego roku znów zaczęłam się spełniać kulinarnie i była to dla mnie jeszcze większa pasja niż kiedykolwiek. Odezwałam się do Judyty i niedawno wydałam swoją pierwszą książkę. Wróciłam także do bloga, którego mogłam prowadzić właściwie z każdego zakątka świata, więc teraz było mi to na rękę.

– Myślę, że jak się postarasz, to gdzieś ci się podpiszę – rzuciłam. – A ty sądzisz, że ten tutejszy kucharz mógłby przygotować jakąś ciekawą propozycję menu weselnego?

Obróciłam głowę w jego stronę i złapałam go na tym, że się na mnie gapił.

– Nie patrz tak na mnie – zaśmiałam się. – Masz wziąć ze mną ślub. I to nie jest prośba, Wilku.

Błysnął tym swoim uśmiechem z dołeczkami w policzkach i wolno mnie pocałował, na koniec przygryzając moją dolną wargę.

– Ale ty już jesteś moją żoną, Marti – szepnął.

I się nie mylił – naprawdę byliśmy małżeństwem. Choć w obliczu jego sfingowanej śmierci to prawnie byłam chyba wdową…

Ale nieważne…

Przed dorwaniem Lupusa Kamil chciał mieć stuprocentową pewność, że odpowiednio zabezpieczy mnie i naszego syna. Właśnie wtedy odezwał się do mecenasa Sobczaka. Wilku za grosz nie ufał prokuraturze, ale zaufał swojemu prawnikowi. Pewnego dnia powiedział mu wszystko, jak na spowiedzi. Wkrótce potem udało nam się załatwić po cichu wszelkie formalności i zostaliśmy małżeństwem. Przysięgliśmy sobie wtedy, że to nie był żaden prawdziwy ślub, ale środek do większego celu. Przecież nawet bliscy nie wiedzieli wtedy o podpisanych dokumentach. Ale dzięki temu byłam kryta. Na papierze byliśmy małżeństwem i gdyby coś poszło nie tak, gdyby tamtego dnia albo jeszcze wcześniej Lupus go przejrzał i wystawił własnego syna, to ten papierek był dość sporo wart. Znałam przecież masę szczegółów, ale nie mogłabym zeznawać przeciwko własnemu mężowi.

Więc nie mieliśmy ślubu z prawdziwego zdarzenia. I to musiało się zmienić.

– Jeśli nie zorganizujemy ceremonii na tej pieprzonej plaży, to zgotuję ci piekło w tej rajskiej krainie. Obiecałeś mi ślub jak z bajki, więc daję ci na to tydzień, Wilku.

Kamil się we mnie wpatrywał i wpatrywał, aż… w końcu wybuchnął śmiechem.

– To wcale nie jest śmieszne! – zaooponowałam, ale sama zaczęłam się śmiać.

– Wiem, że nie jest – przyznał. – Ale byłaś w tym swoim uporze tak cholernie urocza, że nie mogłem się powstrzymać. – Chciwie mnie pocałował i kiedy ten pocałunek się skończył, ledwie starczyło mi oddechu. – Gdybyś okazała tylko odrobinę cierpliwości i zaczekała kilka dni, to wiedziałabyś, że nasz ślub jak z bajki niedługo się odbędzie. Myślisz, że Marek przylatuje tutaj sam? Zabiera ze sobą jeszcze twoją mamę, Staszka i Artura.

Patrzyłam na niego w osłupieniu.

– Och… – Tylko na tyle było mnie teraz stać.

Kiwnął głową i się uśmiechnął.

– Więcej nic nie zdradzę – powiedział. – Cierpliwości, Marti.

– Na odrobinę cierpliwości mogę się zgodzić – przystałam.

– Cieszę się. A wracając jeszcze do twojej książki… – zaczął. – Mam tu na oku pewien lokal, który nadałby się na restaurację. Myślę, że ci się spodoba.

Uniosłam brew.

– Ach tak? Właśnie tak to sobie zaplanowałeś? – Uśmiechnęłam się do niego. – Otworzymy małą, lokalną knajpkę? Ja będę gotować, a ty przyrządzać drinki z palemką? Może jeszcze będziemy organizować jakieś pokazy tańca? Taniec brzucha?

– Prywatny taniec możesz mi zaserwować dziś w nocy, kochanie.

To była bardzo kusząca perspektywa. Pragnęłam go tak cholernie mocno, a w jego oczach potrafiłam wyczytać teraz taki sam głód. Gdybyśmy byli tutaj zupełnie sami, to nie ręczyłabym za żadne z nas.

– Zastanowię się – szepnęłam.

Oboje wiedzieliśmy, że nie musiałam się nad niczym zastanawiać.

Miałam nadzieję, że Mikołaj prześpi dziś całą noc, bez ani jednej pobudki…

– A tak serio – odezwał się – jeśli pragniesz czegoś więcej, jeśli chcesz robić coś innego, to mogę to załatwić. Tylko powiedz, czego oczekujesz, a to dostaniesz, Marti.

– Niczego więcej nie potrzebuję – zapewniłam. – Mam teraz wszystko, czego pragnęłam.

– Już nigdy was nie zostawię – obiecał, przyciągając mnie do siebie jeszcze mocniej i zatapiając twarz w mojej szyi.

– Wiem – szepnęłam.

I naprawdę wiedziałam.

W końcu całą sobą czułam, że nie była to z jego strony pusta deklaracja. Że to nie był żaden wykręt ani blef.

Wreszcie mogłam odhaczyć właściwie najważniejszy punkt z mojej listy rzeczy do zrobienia.

Dwudziestka.

Już nie bałam się przyszłości.

Już nie bałam się o nas.

Oparłam głowę o jego ramię i wzięłam głęboki, pełen życia oddech.

To właśnie taka chwila, w której wszystko wydawało się zbyt piękne, by było prawdziwe. Ale jednak takie było. Prawdziwe. To właśnie taka chwila, w której wszystkie kawałki puzzli wskoczyły na swoje miejsce, tworząc idealną układankę. To taka chwila, w której przepełniało nas szczęście, że w końcu nam się udało. Że przetrwaliśmy. Że mogliśmy oddychać tym samym powietrzem. To właśnie taka chwila, w której byliśmy wdzięczni za każdą mroczną lekcję, którą dostaliśmy od losu, bo wiedzieliśmy, że ostatecznie zwyciężymy.

To właśnie taka chwila.

– Teraz wszystko będzie dobrze – szepnęłam.

I w pełni w to wierzyłam.

Nareszcie zaznaliśmy spokoju.

POSŁOWIE

Niby się do tego przygotowywałam, bo przecież doskonale wiedziałam, że ten dzień nadejdzie, ale jednak… nie mogę w to uwierzyć – to właśnie tutaj kończy się moja przygoda z historią Marti i Wilka.

Trzy części spektakularnych zwrotów akcji (które nawet mnie samą zadziwiały i myślałam sobie: „Nie no… aż tak to chyba nie…”), czającego się na każdym kroku niebezpieczeństwa (ileż ci bohaterowie przeżyli…), skrywanych tajemnic (a było ich całkiem sporo) i ogromu ponadczasowej, nieskończonej miłości.

Podczas spisywania kolejnych zdań tego tomu, które wkrótce układały się w całe rozdziały, miałam niekiedy poczucie, jakbym była przerażona niczym Marta, jakbym była wściekła niczym Kamil, jakbym była bezbronna niczym Mikołaj. Te emocje, jak jeszcze wiele innych, okazały się mieszanką wybuchową, z której na sam koniec jestem w pełni zadowolona. Niczego bym nie zmieniła. Niczego bym nie dodała. Niczego bym nie odjęła. Jest właśnie tak, jak powinno być.

Seria Oszukany czas już na zawsze będzie miała w moim sercu szczególne miejsce. Przede wszystkim z jednego konkretnego powodu – wydanie pierwszego tomu uświadomiło mi, że pisanie książek to ścieżka, którą chciałabym kroczyć. Nie przez moment, nie przez chwilę. Ale przez cały czas.

Między wydaniem mojej debiutanckiej książki Szukając tego a Oszukanym czasem minęło aż pięć lat, w trakcie których oczywiście coś tam pisałam do szuflady, ale nie poświęcałam się temu w pełni. Historia Marti i Wilka wszystko zmieniła. Sprawiła, że pisanie stało się moją prawdziwą pasją i sposobem na życie. Teraz już nie wyobrażam sobie nie tworzyć kolejnych bohaterów, nie spisywać kolejnych powieści. Pomysły na nowe fabuły często przychodzą do mnie przypadkiem, witam je z uśmiechem na ustach i podekscytowaniem, a potem wkraczam w ten piękny świat i nie potrafię z niego wyjść, póki nie postawię ostatniej kropki.

I teraz taką kropkę muszę postawić…

Żegnam się z moimi cudownymi bohaterami i jestem szczęśliwa, bo wiem, że… oni także w końcu zaznali szczęścia. Nareszcie! :)

Marti, Wilku – to był prawdziwy rollercoaster emocji. Naprawdę ostra jazda bez trzymanki! Dziękuję, że to właśnie mnie wybraliście do opowiedzenia Waszej historii – trochę pokręconej, niecodziennej, zaskakującej, ale także dającej poczucie, że nawet w najczarniejszej godzinie warto wierzyć w happy end. Jeszcze nieraz będę wracać do tych trzech części i wspominać, co takiego wspólnie stworzyliśmy.

A Wam – Czytelniczki i Czytelnicy – niezmiennie dziękuję, że sięgacie po moje powieści. To naprawdę fantastyczna nagroda po miesiącach pracy. Pracy, która wygląda niczym sinusoida – raz wszystko układa się po mojej myśli i jestem z siebie dumna, a raz mam ochotę zaznaczyć cały tekst i jednym kliknięciem go usunąć. Pracy, która wymaga zamknięcia się w świecie własnej wyobraźni i odcięcia się od rzeczywistości, bo tylko wtedy ma to prawdziwy sens... Pracy, która uzależnia.

A ja nie chcę uwalniać się od tego uzależnienia, dlatego obiecuję, że widzimy się już niebawem przy następnej historii…

Jeśli chcecie „obgadać” ze mną fabułę, przekazać swoje wrażenia albo po prostu macie ochotę powiedzieć, ile razy w ciągu czytania naszła Was ochota, by rzucić książką o ścianę przez te wszystkie emocje, które dostarczyła Wam ta opowieść, to tutaj mnie znajdziecie:

INSTAGRAM: @kinga_tatkowska

FACEBOOK: @KingaTatkowskaStronaAutorska

Piosenki, które najczęściej towarzyszyły mi podczas pisania:

Within Temptation, Utopia

Coma, Cisza i ogień

Kortez, Naucz mnie tańczyć

Janek. x Gibbs, Ostatni

Dido, Here With Me

Suki Waterhouse, Melrose Meltdown

The War On Drugs, Occasional Rain

Gibbs, Znikam

Ross Copperman, Holding On And Letting Go

Coma, Spadam

Coma, Leszek Żukowski

Julia Pietrucha, We Care So Much

Gibbs, Nigdy albo zawsze

Myslovitz, W deszczu maleńkich żółtych kwiatów

Josiah and the Bonnevilles, Stolen Love

Kaśka Sochacka, Madison

Inee x Kiełas, Zamiast serca mam granat

Spis treści

OKŁADKA

STRONA PRZEDTYTUŁOWA

STRONA TYTUŁOWA

STRONA REDAKCYJNA

CYTAT

DEDYKACJA

PROLOG

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

ROZDZIAŁ SZESNASTY

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

EPILOG

POSŁOWIE

PLAYLISTA

INNE KSIĄŻKI AUTORKI