Mariusz Parlicki

Osądy ostateczne i niecierpiące zwłoki

Satyry, bajki, moskaliki, fraszki i epitafia

© Mariusz Parlicki, 2019

Szósty tomik w literackim dorobku krakowskiego poety i satyryka Mariusza Parlickiego „Osądy ostateczne i niecierpiące zwłoki” to zbiór pełnych humoru, nie tylko czarnego, choć przede wszystkim, wierszy. Satyry i bajki, moskaliki, fraszki i epitafia, czyli poezja lekka, łatwa i przyjemna na dzień dobry i na dobranoc.

ISBN 978-83-8189-487-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Osądy ostateczne i niecierpiące zwłoki

2. Satyry i bajki

1. O pewnej poetce

2. Hipokrates i kasa chorych

3. Historia prawie romantyczna

4. Palma

5. Smok Okołowawelski

6. Walentynki po polsku

7. Kot poety

8. Mityczna impreza

9. Puszczyk — bajka dla dorosłych

10. Bajka o pewnym chamie i dziarskiej staruszce

11. Marsz czyli draka w Grodzie Kraka

3. Moskaliki europejskie

1. „Gdy ktoś powie, że w Albanii…”

2. „A ktoś powie, że Andorczyk…”

3. „Gdy ktoś uzna, że Angole…”

4. „Gdy o Austrii ktoś bezczelnie…”

5. „Gdy ktoś stwierdzi: — Belg z Antwerpii…”

6. „A kto powie — w Białorusi…”

7. „— Bośnia leży na Bałkanach …”

8. „Gdy ktoś powie, że w Bułgarii…”

9. „A kto powie, że Chorwaci…”

10. „Kto powie, że w Czarnogórze…”

11. „Gdy ktoś zechce zaś o Czechu…”

12. „Gdy ktoś powie: — Cypryjczycy…”

13. „A kto powie, że Duńczycy…”

14. „Kto stwierdzi, widząc Estonię…”

15. „Kto mi powie, że Finowie…”

16. „Kto zaświadczy, ze Francuzi…”

17. „Kto o Grekach sąd wyrazi…”

18. „Kto śmie twierdzić, że Gruzini…”

19. „A kto stwierdzi, że Hiszpanie…”

20. „O Holandii kto bezmyślnie…”

21. „Kto powie o Irlandczyku…”

22. „— Islandczycy — gdy ktoś skłamie…”

23. „Kto powie, że Kazachowie…”

24. „Gdy ktoś powie, że Kosowo…”

25. „Kto powie, że w Liechtensteinie…”

26. „Kto mi powie, że Litwini…”

27. „Gdy ktoś na Luksemburczyka…”

28. „A kto powie, że na Łotwę…”

29. „Jeśli powie ktoś, że Skopie…”

30. „Kto powie, że Maltańczycy…”

31. „Gdy ktoś powie że w Mołdawii…”

32. „Gdy ktoś powie, że Monako…”

33. „Kto uważa, że dziś w Niemczech…”

34. „Gdy ktoś powie o Norwegu…”

35. „Gdy ktoś powie, że Polacy…”

36. „Gdy ktoś powie, w Portugalii…”

37. „Zaś kto krzyknie, że Rosjanie…”

38. „O Rumunii, gdy ktoś palnie…”

39. „Kto powie, że San Marino…”

40. „A gdy powie ktoś o Serbie…”

41. „Gdy ktoś powie: — na Słowacji…”

42. „Gdy ktoś powie, że Słowenia…”

43. „— Szkot pod kiltem nie ma gaci! …”

44. „Gdy ktoś powie o Szwajcarze…”

45. „Kto o Szwedach się wyrazi…”

46. „Gdy ktoś powie mi, że Turek…”

47. „Gdy ktoś powie — Ukraińca…”

48. „Jeśli powie ktoś, że Walia…”

49. „Kto powie, że w Watykanie…”

50. „Gdy ktoś powie, że z Węgierek…”

51. „Kto zaś z Włochów będzie szydził…”

4. Fraszki

1. Twardziel

2. Gwiazda

3. Nie w porę

4. O porzuconej łyżwiarce

5. Kto poetom przyprawia rogi?

6. Refleksja

7. Bezdzietny copywriter

8. Fun

9. Garnuszek

10. Na Pawła Kukiza

11. Na Krzysztofa Ibisza

12. Wpływowa

13. O pewnym uczniu i pewnym napisie

14. Wniosek formalny

15. O IPN i Magdalence

16. Balet

17. Psychiatra

18. Nieudacznik

19. Historia pewnego poczęcia

20. Żony inwestorów giełdowych

21. Pisarz

22. Absolwent

23. O piłach i drwalach

24. Całuśny

25. Proboszcz z Pruszkowa

26. Marynarz

27. Stewardesa — narkomanka

28. Żona lotnika

29. O bardzo ciepłej dziewczynie

30. O sztukach pięknych

31. Wzięty kawaler

32. Paranoiczka

33. Poradnictwo małżeńskie

34. Otwarty związek

35. Filon

36. Egoista rekonwalescent

37. Dyrygent — onanista

38. Ekshibicjonista

39. Puszczalska

40. Celebrytka

41. Słoń i słonica

42. Kanibal

43. Wyrzut himalaistki

44. Bezpłodny

45. Wpadka

46. Skok w bok z szulerem

47. Pobożny wyborca

48. Śmierć flegmatyka

49. Galerianka

50. Labilna

51. Wampir

52. O niedoszłym rozwodniku

53. O rogaczu

54. O alkoholiku spirytualiście

55. O Ikarze

56. O pewnym chłopie i Jagnie

57. Nie samym chlebem

58. Chleba naszego…

59. Piekarz i Zochna

5. Epitafia

1. Epitafium początkującego golfisty

2. Epitafium wyrodnej matki

3. Epitafium zgrywusa

4. Epitafium zakały rodu

5. Epitafium urzędnika

6. Epitafium otyłej

7. Epitafium ulicznicy

8. Epitafium króliczka Playboya

9. Epitafium donatora

10. Epitafium górnika

11. Epitafium uczestników pogrzebu

12. Epitafium Don Juana

13. Epitafium idealnej modelki

14. Epitafium geologa

15. Epitafium zawianego

16. Epitafium dziecioroba

17. Epitafium wróżbity

18. Epitafium bacy pijaka

19. Epitafium narkomana

20. Epitafium seksbomby

21. Epitafium fryzjerki

22. Epitafium zmiażdżonego

23. Epitafium totalitarnych przywódców

24. Epitafium głowy rodziny

25. Epitafium pogrzebanego żywcem

26. Epitafium szulera

27. Epitafium obłożnie chorej

28. Epitafium twórcy epitafiów

29. Epitafium koguta

30. Epitafium garbusa

31. Epitafium podróżnika

32. Epitafium ekologa

33. Epitafium tłustej baby

34. Epitafium trędowatej

35. Epitafium więziennego klawisza

36. Epitafium niemiłych braci

37. Epitafium tapicera

38. Epitafium tancerki erotycznej

39. Epitafium uniewinnionego

40. Epitafium kredytobiorcy

41. Epitafium sapera

42. Epitafium politycznego wroga

43. Epitafium ogrodnika

44. Epitafium kręta

45. Epitafium UB-eka

46. Epitafium bliskiego sąsiada

47. Epitafium polityka

48. Epitafium świętej

49. Epitafium pewnej panienki

50. Epitafium gruźlika

51. Epitafium teściowej i zięcia

52. Epitafium depresyjnego

53. Epitafium skremowanego kominiarza

54. Epitafium grabarza

55. Epitafium mieszkańców osiedla

56. Epitafium chojraka

57. Epitafium kierowcy rajdowego

58. Epitafium maratończyka

59. Epitafium małżeństwa

60. Epitafium sklerotyczki

61. Epitafium i epitalamium w jednym

62. Epitafium ekonomisty

63. Epitafium obżarciucha

64. Epitafium zgniłego faraona

65. Epitafium psa

66. Epitafium siostry Antka — Rozalki

67. Epitafium Kim Ir Sena

68. Epitafium archeologa

69. Epitafium niedolnej naśladowczyni Cezara

70. Epitafium oszczercy

71. Epitafium krawcowej

72. Epitafium niedorozwiniętego

73. Epitafium kochanka

74. Epitafium treserki dzikich zwierząt

75. Epitafium sławnej niesławnej

76. Epitafium niepowstałe

77. Epitafium sobka

78. Epitafium Hinduski

79. Epitafium ogrodniczki

6. Nota o autorze

Satyry i bajki

O pewnej poetce

Z pewną poetką nie chce nikt

zostać za żadną cenę,

bo nie dość, że wciąż wenę ma,

to wciąż ma też migrenę.

Poetka bardzo płodna jest,

Jej wierszy nikt nie zliczy.

Raz, gdy czytała je, to pies

powiesił się na smyczy.

Słysząc te wiersze kaktus zwiądł,

pół litra się wypiło,

tak wzruszył się, że wysiadł prąd

i ciemno się zrobiło.

Przyszedł elektryk — chłop jak dąb,

na imię miał Eugeniusz

i go poraził, lecz nie prąd,

a tej poetki geniusz.

Elektryk skonał, ale wpierw

dopuścił się herezji,

bo błagał, by go chował ksiądz,

lecz prozą, bez poezji.

Choć trup się wkoło gęsto słał,

a łeb poetce pękał,

ona tworzyła wierząc, że

ma głębszy sens ta męka.

Gdybym mógł, Nobla bym jej dał,

dorzucił cztery Nike,

byleby była z nami już

nie ciałem, lecz pomnikiem.

Dobrych poetek wiele znam,

więc was przestrzegam jeno,

przed tą, u której miesza się

migrena razem z weną.

Hipokrates i kasa chorych

Przychodzi baba do lekarki,

a ściślej do ginekologa

i mówi: — droga Pani doktor…

(faktycznie doktor była droga)

wiem, że jest Pani specjalistką,

która ma wśród pacjentek wzięcie,

więc może Pani mi pomoże

urodzić przez cesarskie cięcie.

Lekarka strasznie się wzburzyła:

— Prosi mnie Pani o zbyt wiele,

tu nie ma podstaw do cesarki,

a przecież „primum non nocere”.

Lecz baba strasznie nalegała…

Lekarka miała problem spory,

bo choć jej płacił Fundusz Zdrowia,

lubiła także „kasę chorych”,

a więc odrzekła do pacjentki:

— Kochana nie wiesz, co ja czuję,

chciałabym pomóc Ci lecz zrozum,

to bardzo wiele mnie kosztuje,

ja mam zasady, ty masz problem,

lecz nie opuszczę Cię w potrzebie

i tyle, co mnie to kosztuje,

tyle kosztować będzie Ciebie.

Tu padła kwota warta tego,

by rozstać się z etycznym mitem.

Tak w naszym kraju się przemienia

Hipokratesa w hipokrytę.

Historia prawie romantyczna

Pamiętam było popołudnie,

plaża kipiała ludzi tłumem.

wpatrzony w morze na leżaku

siedziałem, z wolna żując gumę.

Nagle tuż obok przeszła ona,

trzymała w ręku coli puszkę.

Patrzyłem, gdy się przechylała

i drżałem, kiedy piła duszkiem.

Po brodzie ściekła jej kropelka

coli i wpadła w piach, jak jantar,

wzrastała we mnie żądza wielka,

czułem się, jak mityczny Tantal

Na kocu siadła nieopodal,

wiatr czule gładził ją po włosach

i drażnił ją, nie pozwalając,

by zapaliła papierosa.

Zerwałem się, podbiegłem do niej,

chciałem powiedzieć jej tak wiele,

lecz ona zamiast moich wyznań,

chciała… sto złoty za numerek.

Palma

W Ogrodzie Botanicznym

pani niezwykle miła

każdego uprzedzała,

że palma im odbiła.

Aż jeden pan psychiatrę

przywołał tu z karetką.

Psychiatra wszystkich zbadał

i odrzekł bardzo ciepło:

— Proszę mnie częściej wzywać,

będę szczęśliwy cały,

jeżeli nadal będą

palmy wam odbijały.

Lecz teraz muszę jechać,

bo pewnej grupie chłopców

na lekcji geografii

globus się całkiem popsuł”.

Smok Okołowawelski

Przy Smoczej Jamie u stóp Wawelu

rzecz stała się niezwyczajna…,

smok się pojawił, lecz nie Wawelski,

bo z metką — Made in China.

Z autokarów wybiegły dzieci,

nauczycielki i mamy,

na Wawel pójdą, jak starczy czasu,

bo najpierw pójdą pod kramy.

— O rany smoki — zawołał Józio

i w portfeliku już szpera,

a mnie by chciało siarką się zionąć,

bierze mnie jasna cholera.

Bo tego smoka to już widziałem

przy Loch Ness i w Kapadocji,

nad morzem, w górach i na Mazurach

aż i tu się napatoczył.

Gdyby wyrzeźbił go z lipy góral

lub krakus wypalił go z gliny,

twórca ludowy spod Częstochowy,

czy krawiec uszył z Kasiny.

Ale niestety, wszelkie pamiątki,

Jak Polska długa, szeroka,

chociaż są z Polski, to tak naprawdę

są z Kraju Wielkiego Smoka.

Jak z tym zalewem dziadostwa walczyć?

Daremna tu połajanka,

więc może sypnąć niczym Dratewka

siarkę do brzuszka baranka?

Pomysł ten sprawdził się przed wiekami,

lecz dzisiaj czasy są inne,

więc pozostaje mi tylko wierzyć,

że zmienią się gusta dziecinne.

Walentynki po polsku

Jeszcze człowiek na dobre nie rozebrał choinki

i kredytu nie spłacił za święta,

A tu co? W kalendarzu napis jest „Walentynki”,

więc mnie miłość dziś musi opętać.

W telewizji pan premier mówi mi że mnie kocha,

a ja wierzę mu, chociaż to lipa,

czytam jakiś romansik, by od serca poszlochać.

miłość szerzy się dzisiaj, jak grypa.

Już w markecie kupiłem serce krwisto-czerwone —

tak tandetne i drogie, aż boli,

ale przecież czymś muszę obdarować mą żonę

bym mógł z nią pofiglować do woli.

Z radia sączy się Villas, świece stoją na stole,

w mikrofali już pizza się grzeje…

Muszę radio pogłośnić, bo za ścianą mój sąsiad

już na dobre z sąsiadką szaleje.

— Po co Dzień Zakochanych ktoś wymyślił? —

rozmyślam i już wiem — żeby lepiej się żyło.

Gdy się chorzy źle czują, a lekarze strajkują,

może tylko uleczyć ich miłość.

Kot poety

Kota poety poznasz po tym,

że ma awersję do roboty

i po tym, że niezłomnie wierzy,

że jest piękniejszy od poezji.

Z osobliwości tych wynika,

że kot poety, prozaika,

sprzątaczki, operowej divy…

to leniuch wielce urodziwy,

Wręcz powiem, by mnie nie podrapał,

to leniuch — ósme cudo świata.

Kota poety zwykle spotkasz,

jak śpi na biurku swego pana,

na kartkach, książkach, bibelotkach

lub tak po prostu — na kolanach.

Gdy pod nim leży Twój długopis,

a tak niestety często bywa,

wena wpierw czeka, potem jak tusz

spod brzucha kota gdzieś odpływa.

Kiedy poety kota głaszczesz,

gdy słodki powiesz mu komplement,

kot ziewa, rozdziawiając paszczę

i mrukiem daje znać, że drzemie.

Kota poety gdy posłuchasz,

smyrając przy tym go pod brodę,

odkryjesz jak kot poetycki,

współżyje z poetyckim kodem.

Kota poety gdy rozdrażnisz,

poetę złość, szlag jasny trafia

i wtedy miast epitalamiów

zaczyna tworzyć epitafia.

Kota poety trzeba kochać,

jak wszystkie koty. Bądźmy szczerzy.

To dzięki kotom gdzieś powstaje

taki z pazurem tom poezji.

Mityczna impreza

Tantal to tatuś chłopca Pelopsa.

W formie gulaszu, a może klopsa

przyrządził syna.

Wieść poszła w eter.

Doszła do wszystkich

oprócz Demeter —

całej w żałobie po stracie Kory,

toteż Pelopsa kawałek spory

zjadła Demeter, a potem spać,

nie mogła przez to ta Kory mać.

Morał — niech smutny człowiek uważa,

by nie zjadł syna gospodarza.

I morał drugi — pomyśl, czy zdrowe

jest to mielone i gulaszowe

w knajpie, czy w sklepie…

lub nie myśl,

lepiej.

Puszczyk — bajka dla dorosłych

Od plotek tłuszczy huczała puszcza,

bo puszczyk z pliszką w puszczy się puszczał.

Puścił się wtedy, mówiła sroka,

kiedy go żona spuściła z oka.

Wrócił od pliszki. Dostał po paszczy,

czyli po dziobie. Próżno się płaszczy,

Próżno wątpliwe racje wyłuszcza,

bo Puszczykowa mu nie odpuszcza.

A wręcz mu grozi, że w puszczę puści

wieść, że do siebie go nie dopuści.

By przed skandalem ustrzec się puszczyk

na dłuższą chwilę wybył do Ustrzyk.

Wrócił po roku w dziobie z prowiantem,

lecz już go żona puściła kantem.

Na próżno puszczyk w drzwi domu puka.

Dziś w jego dziupli już dzięcioł stuka.

Morał — gdy kiedyś zechcesz się puścić,

odpuść…, czasami warto odpuścić.

Bajka o pewnym chamie i dziarskiej staruszce

Przy stuletniej mogile prostak pewien i cham

dla zmarłego zaśpiewał: — Sto lat nie żyje nam.

Słysząc to, starowinka laską swą w łeb go trzasła,

teraz śpiewa pod nosem, że mu gwiazda już zgasła.

Tłum fetował staruszkę, bo jej czyn był wspaniały,

poszedł za nią do domu i jej przepił dom cały.

Potem była żałoba i w parafii, i w szkole,

bo ten domek przepili do cna, lecz metanolem.

Babcia siedzi za bimber i za chama pieśniarza,

reszta ziemię dziś gryzie, tak czasami się zdarza.

Morał z całej tej bajki Jest już jasny dla Ciebie?

Na cmentarzu nie śpiewaj, chyba że na pogrzebie.

Chociaż zmarli umarli, wiele miej ostrożności,

bo się dziwne zdarzają zbiegi okoliczności.

Marsz czyli draka w Grodzie Kraka

Różne miewał Kraków wiece,

marsze i pochody.

Jedne są w pamięci żywe,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.