M.J. Zaleska

© Copyright for this edition by miastoksiazek.com

Tytuł: Opowiastki dla dzieci

Autor: M.J. Zaleska

Wydane przez Miasto Książek

www.miastoksiazek.com

Ilustracja na okładce:

© Brux - Fotolia.com

Projekt graficzny okładki:

miastoksiazek.com

Ilustracje:

© Anna Velichkovsky - Fotolia.com

Wydanie 1

ISBN: 978-83-7954-016-7

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości bez zgody wydawcy zabronione

Spis treści

WĘDRÓWKA CELINKI DO ZACZAROWANYCH KRAJÓW

WIESZCZKA OKRUSZYN

BAJECZKI BABUNI

I.

II.

WĘDRÓWKA CELINKI DO ZACZAROWANYCH KRAJÓW

Dzień był mroźny, ale pogoda prześliczna. Słońce świeciło jasno, śnieg przykrył ziemię i drzewa szronem ubielił.

Mama pozwoliła Celince pójść na przechadzkę. Dziewczynka włożyła pelerynkę i ciepłe buciki, włóczkowy kapturek na głowę, a rączki schowała w mufkę.

Bardzo przyjemnie było chodzić po śniegu, bo tak głośno chrupał pod nóżkami. Celinka szła ciągle do przodu, nie oglądając się za siebie. Przeszła ogródek, potem łączkę za ogródkiem i zbliżyła się do lasku, gdzie latem mnóstwo ptasząt świergotało na gałęziach, a w trawie było mnóstwo kwiatów. Ale teraz wszystkie ptaszki odleciały do cieplejszych krajów, a ziółka spały pod śniegiem.

Celinka szła śmiało dalej przez lasek, nucąc piosenkę. Wtem usłyszała za sobą głosik jakiś cieniutki:

— Ku-ku! Ku-ku!

Celinka wiedziała, że zimą nie ma kukułek w lesie, ciekawa więc była bardzo, kto tak do niej woła. Patrzyła w górę, obracała się na wszystkie strony, ale nic dojrzeć nie mogła. A głosik odzywał się raz po raz, to dalej, to bliżej, choć nie mogła rozpoznać, skąd wychodził. W końcu nasza dziewczynka spostrzegła małą główkę, wychylającą się z za grubego pnia, a zabawny mały człowieczek wyskoczył ze swej kryjówki i stanął przed nią.

Celinka poznała od razu, że nie był to mały chłopiec, tylko karzełek, bo dzieci mają odmienny wyraz twarzy; o karłach zaś słyszała nieraz, chociaż nigdy jeszcze żadnego na własne oczy nie widziała. Inna dziewczynka na jej miejscu pewnie by się przestraszyła, ale ona nie była wcale bojaźliwa i ucieszyła się nawet, że będzie miała z kim porozmawiać, więc odezwała się zaraz:

— Jak się masz karzełku, co tu porabiasz? Może pójdziesz ze mną na przechadzkę?

— I owszem — odpowiedział grzecznie karzełek — ja także wyszedłem na przechadzkę, możemy więc iść razem. Ale jak się panienka nazywa?

— Nazywam się Celinka. A ty?

— Ja nazywam się Chochlik.

— A gdzie ty mieszkasz, Chochliku?

Mówiąc to, Celinka przypomniała sobie, że słyszała nieraz od swojej piastunki o karłach, co mieszkają w krajach zaczarowanych, w podziemnych jaskiniach, i strzegą zaklętych skarbów. Dodała też zaraz, nie czekając odpowiedzi karzełka:

— A może ty mieszkasz w prześlicznym zaczarowanym pałacu pod ziemią i pilnujesz drogich kamieni? O, gdybyś mi takie cudne rzeczy pokazał!

— Więc nie chciałabyś mieć na własność tych skarbów, tylko na nie popatrzeć? — zapytał karzełek z uśmiechem figlarnym.

— Ale czy ty naprawdę masz jakieś skarby, mój Chochliku? — zawołała Celinka, składając rączki, bo z wielkiego zdziwienia i radości wyjęła je obie z mufki. Dobrze, że mufka była uwiązana na wstążce u szyi, bo inaczej upadłaby w śnieg.

— Jestem zwierzchnikiem nad różnymi skarbami na ziemi i pod ziemią — mówił karzełek, prostując się z dumą bardzo zabawną i podpierając się w boki obiema rękami. — Mogę tymi skarbami obdarzać grzeczne dzieci, a słyszeliśmy już o tym i w zaczarowanych krajach, że panna Celinka jest bardzo dobra.

— O mój Chochliku! — wolała Celinka uszczęśliwiona — chodźmy prędziutko do zaczarowanych krajów po te śliczne skarby. A czy one są bardzo ciężkie, czy ja będę mogła je podnieść? Bo chciałabym zaraz zabrać swój skarb do domu, pokazać mamie, tatce i braciszkom.

— Oho! Ohoho! — mówił karzełek, kręcąc pociesznie główką.

Celinka nie zważała na to, bo nie wiedziała, co to miało znaczyć. Karzełek poszedł naprzód, a ona podążała za nim. Dziewczynka otwierała oczy i uważnie rozglądała się na wszystkie strony, pytając co chwilę, czy daleko jeszcze do zaczarowanych krajów.

A wtem słoneczko zabłysło jasno pomiędzy drzewami i Celinka aż wykrzyknęła z podziwu i zachwycenia. Na gałązkach drzew niskich i krzaków, nawet i na ziemi, na śniegu, wszędzie błyszczało i migotało. Wszystkie barwy tęczowe mieniły się w oczach dziewczynki, jak gdyby ktoś rozsypał niezmierne mnóstwo brylantów, szmaragdów, rubinów, topazów, ametystów i różnych drogich kamieni.

Celinka widziała właśnie niedawno u jednej pani prześliczne klejnoty: naszyjnik, kolczyki, brosze, bransoletki i pierścionki z takimi pięknymi, kosztownymi kamykami; zaraz też sobie przypomniała, co jej ta pani opowiadała, że rubin jest purpurowy, szmaragd zielony, ametyst fiołkowy, topaz żółty, a brylant biały, przezroczysty jak szkło, ale przy świetle błyska iskrami i różnymi barwami migoce prześlicznie.

— Chochliku — zawołała dziewczynka i znowu wydobyła obie rączki z mufki i klasnęła nimi radośnie — Chochliku, może to już zaczarowane kraje, a to te skarby, które mi obiecałeś? O! Powiedz, czy mogę zbierać te cudne rubiny, szmaragdy i brylanty?

— Jeśli te skarby ci się podobają panienko, możesz ich sobie nazbierać, ile tylko chcesz — odpowiedział grzeczny karzełek.

A Celince tego tylko było potrzeba. Poskoczyła szybko jak sarenka i zaczęła chwytać na wszystkie strony, gdzie tylko spostrzegła coś błyszczącego i kolorowego. Na szczęście miała na rękach ciepłe rękawiczki, więc nie bardzo zmarzła.

Celinka chciała te śliczne rzeczy pakować zaraz do kieszonek, ale co chwyciła błyszczący rubin, szmaragd albo brylant i spojrzała na niego z bliska, w paluszkach była tylko bryłka lodu lub odrobina śniegu, i wszystko w tej samej chwili w wodę się rozpływało.

— Co ja tu zrobię z tymi skarbami, mój Chochliku — rzekła w końcu Celinka zakłopotana i zasmucona — tak to wszystko prześlicznie wygląda z daleka, a z bliska rozpływa się i nic nie ma.

— A to kłopot prawdziwy — rzekł Chochlik z miną zafrasowaną — ale cóż robić. Ty jesteś jeszcze mała, moja panieneczko, i nie wiesz o tym, że nie tylko w zaczarowanych krajach, ale i w świecie zwyczajnym zdarza się to samo. Wiele jest rzeczy, które z daleka wyglądają cudnie, a gdy się zbliżymy, nie możemy w nich nic pięknego dopatrzyć i dziwimy się, że nam się tak bardzo podobały. To się nazywa złudzenie. Czy słyszałaś już przedtem kiedyś ten wyraz, panieneczko?

— Słyszałam — odpowiedziała Celinka — ale go nie rozumiałam. Nie chcę ja, Chochliku, takich skarbów, co są tylko złudzeniem. Chodźmy dalej, może coś ładniejszego zobaczymy.

I dziewczynka strzepnęła z rączek resztki wilgoci i włożyła je do mufki.

* * *