Nicholasowi

SPIS TREŚCI

- PROLOG

- Rozdział 1: ORŁY

- Rozdział 2: MGLISTA FORTECA

- Rozdział 3: POŻEGNANIE Z CHATĄ VIDARA

- Rozdział 4: ROZBIJANIE

- Rozdział 5: WÓDZ ROSOMAKÓW

- Rozdział 6: PRZEZ GÓRĘ

- Rozdział 7: W IZBIE GILDII

- Rozdział 8: NOCNE ZAJŚCIA

- Rozdział 9: TAJEMNICE

- Rozdział 10: SPADKOBIERCA

- Rozdział 11: ZDRAJCA Z LASU

- Rozdział 12: MIASTO POD WZGÓRZEM

- Rozdział 13: SZCZERA ROZMOWA

- Rozdział 14: JAŁMUŻNA

- Rozdział 15: W KORONIE DĘBU CZERWONEGO

- Rozdział 16: PRZEPRAWA DO DUCHA BAGIEN

- Rozdział 17: POD OTWARTYM NIEBEM

- Rozdział 18: MĘŻCZYZNA O CZARNYCH OCZACH

- Rozdział 19: WYSTĘPEK

- Rozdział 20: WOJOWNICZE PLEMIĘ

- Rozdział 21: ZABŁĄKANA STRZAŁA

- Rozdział 22: ZGROMADZENIE

- Rozdział 23: AUDIENCJA

- Rozdział 24: WIARA

- Rozdział 25: PREZENT NA ZGODĘ

- Rozdział 26: W GÓRĘ

- Rozdział 27: ŚWIT

PROLOG

Zrobił, co było trzeba. Tę jedną drogę widział wyraźnie w krainie bez wytyczonych ścieżek. Stało się, teraz biegnie.

Dudnienie krwi pompowanej przez serce miesza się z szumem rzeki i zagłusza wszystko inne. Zatrzymuje się i dociska dłoń do boku. Nad Lasem zapada zmierzch. Trzeba znaleźć schronienie.

Ciemne kamienie wystają ze spienionej wody. To bród. Dla równowagi w wyprostowanej ręce trzyma łuk. Kamienie są śliskie, a woda zimna. Gdy dociera na drugi brzeg, buty ma całkiem przemoczone, ale się nie zatrzymuje. Zarzuca łuk na ramię i biegnie dalej. Co jakiś czas zerka między koronami drzew na pierwsze gwiazdy. Po zmroku to one wskazują drogę. Ścieżek w Lesie nie ma.

Nie szkodzi. On i bez nich wie, dokąd zmierza.

Gdy wbiega na polanę, noc robi się popielata, świt jest już bliski. Przystaje, rozgląda się. Jest sam.

Podchodzi do drzewa na środku polany. Dotyka kory, obchodzi je, raz jeszcze próbuje to sobie wyobrazić. Zza pazuchy wyjmuje skórzane zawiniątko. Delikatnie rozpakowuje z niego srebrzysty przedmiot. Przez chwilę widzi ich przerażone twarze, odbijają się w metalu jak duchy, które nie przestaną go nękać. Odpycha od siebie ten obraz. Zrobił, co było trzeba.

Po wszystkim siada pod drzewem i już nie walczy ze zmęczeniem. Słońce wzeszło, jest bezpieczny. Ale sen nie przychodzi.

Nie, nie będzie o tym myślał.

Zamiast tego po raz kolejny przywołuje w pamięci obraz dwojga zakochanych nad rzeką. Wspomina słowa, które wiatr poniósł między drzewa, do jego kryjówki.

Dość. Znów czuje gniew i żelazną determinację.

Zrobił, co było trzeba.

Rozdział 1

ORŁY

Sigurd stoi w rozkroku i rąbie drewno na opał. Siekiera jest ciężka, ale chłopak ma w tym wprawę. Pracuje szybko, kawałki drewna odskakują na boki. Jego siostra Svanhild zbiera je i układa pod ścianą chaty, cały czas uważając, żeby nie podchodzić za blisko pniaka. Zwykle pomaga mu Eskild, ale ich wielki jak dąb parobek pojechał do Grodu Rosomaków. Skończyły im się sól, żelazo i wełniana odzież – rzeczy, które w Lesie są nie do zdobycia. Dlatego dziś to ona mu pomaga.

Niebo jest błękitne, na polanie panuje przyjemne ciepło. Nad beczką z wodą brzęczy ważka. Poza tym jest zupełnie cicho.

Mimo to Sigurd czuje się dziwnie. Jakby ktoś go obserwował. Odkłada siekierę na ziemię i ogląda się za siebie. Myślał, że może to Svanhild. Ale nie, jest odwrócona plecami i próbuje ułożyć szczapę na samej górze stosu. Sigurd patrzy na dom, może Aud się im przygląda? Nie, w małym oknie nikogo nie ma.

Podchodzi do Svanhild i pomaga jej położyć równo szczapę. Dziewczynka uśmiecha się do niego, zerkając spod jasnej grzywki. Policzki ma czerwone z wysiłku.

– Ostry! – woła chłopak, kiedy skończył poprawiać drewno.

Duży, przypominający szakala pies, który drzemał pod rosnącym obok chaty dębem, podnosi łeb. Sigurd w powietrzu kreśli ręką kółko. To komenda „zrób obchód”. Ostry natychmiast wstaje. Jego żółte oczy przez chwilę intensywnie wwiercają się w Sigurda. Potem pies przeciąga się, pochyla kufę do ziemi i się oddala. Kiedy tylko znika między drzewami, Svanhild patrzy pytająco na brata.

– Przyda mu się trochę ruchu – wyjaśnia Sigurd.

Nie chce jej niepotrzebnie niepokoić. Bierze kubek i idzie się napić. Po raz drugi tego dnia ze zdziwieniem ogląda gałąź, która leży na ziemi obok beczki z wodą. Wygląda na zdrową, drewno w miejscu złamania jest świeże i rdzawe. Chłopak patrzy w górę na dąb czerwony – jego gruby pień stanowi jedną ze ścian ich chaty. Nie potrafi znaleźć miejsca, w którym odłamała się gałąź. Nie wie nawet, czy to z tego drzewa. Drzew wokół chaty rośnie więcej.

Sigurd wychował się w Lesie. Przywykł stale być czujnym, obserwować wszystko, co nietypowe. Dąb czerwony ma wyjątkowo twarde drewno, a tak duża gałąź raczej sama się nie odłamała. Zwłaszcza że prawie nie ma wiatru i od kilku tygodni lato otula ich jak ciepła kołdra.

Wzrusza ramionami, widząc, że Svanhild znów patrzy na niego pytająco. Być może niedźwiedź odłamał gałąź. Mimo że duże zwierzęta nie zbliżają się już do chaty. Jakby nadal pamiętały siłę i precyzję strzału z łuku ojca Sigurda.

Ale przecież kiedyś to wspomnienie się zatrze. Ta myśl zakłuła go nieprzyjemnie. Szybko ją odpycha i obiecuje sobie, że później razem z Ostrym poszukają tropów.

Cichy głosik z tyłu głowy pyta, dlaczego pies nie zareagował na obecność niedźwiedzia w obejściu. Sigurd postanawia ten głos zignorować, podnosi pokrywę beczki i zanurza kubek w wodzie.

Kiedy pije, gałąź ponownie przyciąga jego wzrok. W najgrubszym miejscu, tam gdzie została odłamana, widocznych jest kilka zagłębień. Okrągłe, równe ślady pokryte korą, musiały tam być od dłuższego czasu. Sigurd odstawia kubek i podnosi gałąź, żeby uważniej ją obejrzeć. Wtedy woła go Svanhild.

Stoi na drugim końcu polany i pokazuje w górę.

Wysoko nad nimi unoszą się dwa ogromne orły. Krążą, jakby wypatrywały czegoś na ziemi.

Sigurd się ich nie boi. Nigdy nie słyszał, żeby którykolwiek zrobił krzywdę człowiekowi. Tym razem jednak ptaki zniżają lot bardziej, niż mają w zwyczaju. Rzadko można oglądać te wielkie drapieżniki z tak bliska. Dlatego chłopak staje nieruchomo, wolną ręką osłania oczy przed słońcem i obserwuje. Svanhild na przeciwległym krańcu polany robi to samo.

Orły zbliżają się jeszcze bardziej. Bezgłośnie krążą nad ich głowami coraz niżej i niżej, pod światło wyglądają, jakby były czarne. Są tak nisko, że Sigurd widzi pojedyncze pióra ich ogromnych rozłożonych skrzydeł.

I wtedy nagle, jakby na czyjś znak, z przerażającą prędkością pikują. Sigurd się rozgląda, ale w zasięgu wzroku nie ma żadnej zdobyczy, na którą mogłyby polować. Poza nim i Svanhild polana jest pusta.

Ta myśl krótko wiruje mu w głowie, aż chłopak zastyga.

– Biegnij! – woła do Svanhild i sam rzuca się pędem w jej stronę.

Za późno. Orły są tuż nad nimi i wyciągają łuskowate szpony. Gdy Sigurd próbuje je odgonić gałęzią, którą – jak się okazuje – wciąż trzyma, jeden z ptaków z niebywałą siłą uderza w nią skrzydłem i wybija mu ją z ręki. Ból jak błyskawica przeszywa nadgarstek. Sigurd upada, turla się chwilę i zatrzymuje obok pniaka. Wyje z bólu, gdy spuchniętą ręką podnosi siekierę. Mimo to udaje mu się wstać i zamachnąć. Ostrze wbija się w coś miękkiego, co szamocze się i próbuje uwolnić. Gwałtowna szarpanina wywołuje tak silny ból, że Sigurd ma wrażenie, że omdlewa. Jeden z orłów wydaje z siebie przeszywający skrzek. Chłopak powstrzymuje się przed odruchowym wypuszczeniem siekiery i zasłonięciem uszu. Cały czas trzyma ją mocno i pewnie.

Orzeł na końcu trzonka nie przestaje wrzeszczeć i wściekle tłuc skrzydłami. Uderzenia są jak smagnięcia batem. W końcu ptak uwalania się i wzbija w górę. Zakrwawiona noga zwisa bezwładnie, ale ptak nie odfruwa. Wciąż krąży nad nim tak nisko, że Sigurd czuje ruch powietrza.

Ostry warczy za jego plecami i w mgnieniu oka rzuca się na drugi koniec polany. Sigurd dopiero teraz widzi to, co już dawno zobaczył jego pies. Sztywnieje. Nie potrafi się ruszyć. Może tylko stać i patrzeć.

Svanhild leży twarzą do ziemi. Na niej siedzi jeden z orłów, szponami przytrzymuje plecy dziewczynki. Na ułamek sekundy odwraca głowę i patrzy na Sigurda jednym świecącym na czerwono okiem. Sigurd odnosi wrażenie, że ptak wygląda nienaturalnie, jakby płonął z gniewu. Po chwili Ostry się na niego rzuca.

Za późno. Zrywając się do lotu, orzeł uderza w tułów Svanhild. Z jej piersi dobywa się jednocześnie jęk i szloch. Sigurd na ten dźwięk przytomnieje i biegnie do siostry. Orzeł jest już w górze, unosi ze sobą Svanhild. Ostry ujada wściekle. Dziewczynka szarpie się, próbuje się wyswobodzić, ale cały czas coraz bardziej oddala się od ziemi, od Sigurda.

W końcu chyba uświadamia sobie, że to na nic, że nie ma szans się uwolnić. Przestaje walczyć i tylko wwierca w Sigurda wzrok, który odtąd będzie go prześladował w snach. Jest w tym wzroku strach w najczystszej postaci. Oraz błaganie o pomoc.

Pomoc, której on nie umie jej udzielić.

– Svanhild – mówi i wyciąga ręce, chociaż wie, że jej nie dosięgnie.

Orzeł nabiera prędkości, drugi ptak do niego dołącza. Wkrótce są już tak daleko, że Sigurd ledwie widzi swoją siostrę.

Ale ją słyszy, bo znów zaczęła krzyczeć. Jej krzyk łączy się ze szczekaniem Ostrego i jego własnym szlochem.

Wreszcie również krzyk Svanhild cichnie w oddali. Ujadanie psa przechodzi w skowyt, za to płacz Sigurda ustaje. Chłopak kładzie rękę na psim karku, próbuje uspokoić zwierzę. Ostry wydaje z siebie ostatni cichy lament, siada i już tylko patrzy w ten skrawek nieba, w którym zniknęła Svanhild.

Na polanie wszystko nieruchomieje, panuje absolutna cisza. Po jakimś czasie Sigurd odwraca się w stronę chaty. Dopiero teraz dociera do niego, że nie są już z Ostrym sami.

W drzwiach stoi Aud. Staruszka również nie jest w stanie się poruszyć, i tylko patrzy na chłopca i psa. Jej oczy są zarazem pytające i wszystkowiedzące. I nieskończenie smutne.

Sigurd też już wie.

Uświadamia sobie, że stało się to, czego Aud od zawsze się obawiała, i przed czym wiedziała, że nie było ratunku.

Rozdział 2

MGLISTA FORTECA

Głuszec w skupieniu rozgrzebuje leśną ściółkę. Nagle podrywa głowę, jakby coś usłyszał. Czarne oczy przeszukują okolicę. Podnosi skrzydła do lotu, kiedy niewielka strzałka wbija się w jego szyję, tuż nad lśniącą czarnozieloną piersią. Ptak pada na ziemię z głuchym łoskotem. Podrywa się jeszcze, ale za każdym razem ciężko spada, a w końcu nieruchomieje.

Mirra uśmiecha się z satysfakcją. Bez słowa, wciąż trzymając w ręce dmuchawkę, rusza w stronę głuszca. Wygląda jak człowiek, tylko jest mniejsza niemal o połowę. Do tego jest chuda, ma czarne włosy i ciemną skórę, zielone skośne oczy i wysoko osadzone kości policzkowe. Ma na sobie wygodne spodnie z miękkiej skóry i koszulę z niebarwionych roślinnych włókien. Butów nie nosi. Jej długie, wąskie stopy są bose.

Wygląda, jakby to sam Las ją uformował, doskonale się z nim stapia i jest prawie niewidoczna. Choć dopiero co zabiła zwierzę, porusza się, jakby sama była zwierzyną. Jej wzrok ani razu nie pada na zdobycz. Zamiast tego nieustannie rozgląda się, bacznie obserwuje prześwity między drzewami. Jej stopy dopasowują się do podłoża i poruszają niemal bezgłośnie, a długie spiczaste uszy bez przerwy odwracają się w przód i w tył. Jest łowczynią, ale również zdobyczą.

Gdy dociera do ptaka, odkłada dmuchawkę i patrzy na niego ze współczuciem. Zwierzę śledzi wzrokiem jej szybkie ruchy, w jego oczach Mirra widzi strach. Trucizna już poraziła mięśnie i wkrótce go zabije. Mirra tego nie zmieni. Dlatego obejmuje dłońmi szyję głuszca i zaciska, aż słyszy chrupnięcie. Gdy rozluźnia palce, głowa ptaka bezwładnie upada na ziemię. Mirra kładzie stopę na jego pierzastej piersi, chwyta strzałkę dwoma palcami i ciągnie. Skórzaną szmatką wyciera strzałkę z krwi. Przesuwa palcami po delikatnych piórkach na jej końcu i ostrym końcem do dołu wkłada ją z powrotem do małej skórzanej torebki, którą nosi przewiązaną w pasie. I ogarnia ją zwątpienie, bo nie bardzo wie, jak zanieść do domu tak dużą zdobycz.

– Ja to wezmę – szepcze głos za jej plecami.

Mirra odwraca się przestraszona i zaraz się uśmiecha. Chmiel za nią przyszedł. Podnosi jej dmuchawkę, przerzuca sobie rzemień przez głowę i jedno ramię i przesuwa na plecy. Z drugiego ramienia zwisa jego własna, w poziomie, gotowa do strzału. Mirra przytakuje z ulgą i lekkim niepokojem. Z długą rurką na plecach trudno byłoby jej iść, a przecież nie będzie mogła jej nieść, bo obiema rękami musi dźwigać głuszca. Z pomocą Chmiela da radę dotaszczyć ptaka do domu. Ale teraz jest bezbronna. Jeśli nie liczyć małego nożyka przy pasku. A Mirra nie lubi chodzić po Lesie nieuzbrojona.

Chwyta głuszca i z trudem zarzuca sobie na ramiona. Jest cięższy, niż sądziła, tłusty i opasły po długim lecie. Łowczyni chwilę zastanawia się, czy od razu go nie wypatroszyć, żeby był lżejszy. Ostatecznie rezygnuje. Gdyby to zrobiła tutaj, musiałaby zakopać wnętrzności. Zacieranie śladów zajmie sporo czasu, a oni już nazbyt długo są poza domem. Poza tym Mirra nie lubi, kiedy podroby się marnują. Poprawia więc sobie ptaka na plecach, żeby równomiernie rozłożyć ciężar. Potem zerka w górę i skinieniem daje znak Chmielowi, że mogą ruszać. Powinni dotrzeć do domu przed zmierzchem.

Para myśliwych porusza się szybko i cicho. Ich oczy nigdy nie odpoczywają, wciąż ślizgają się po ściółce i pniach drzew. Regularnie sygnalizują sobie coś na migi, bez słów.

Mirra sapie pod ciężarem głuszca. Ale nie prosi Chmiela o pomoc. Zdobycz trzeba samemu donieść do domu.

Słońce prawie zachodzi, zanim docierają do Kręgu Zewnętrznego. Łowcy przyśpieszają. Mirze pot płynie z czoła i osadza się na brwiach. Głuszec bardzo jej ciąży, a jego pióra przyduszają. Łowczyni z każdym krokiem boleśnie czuje w udach wagę ptaka. Na szczęście są już blisko. Mirra zna Las, jego olbrzymie drzewa, stare i dzikie. Ściany z kory, drewna i liści. Ścieżek tu nie ma, a polan jest niewiele. Lecz ona potrafi rozpoznać kształt drzewa, zapach spróchniałego pniaka, fakturę ściółki pod stopami. Mglista Forteca jest niedaleko. Nagle jej stopa wygina się na starej, suchej gałęzi. Mirra już wie, co się stanie, ale jest tak zmęczona, że nie kontroluje w pełni swoich ruchów i nie zdąża odskoczyć. Gałąź pęka z trzaskiem. Chmiel odwraca się i błyskawicznie przywiera plecami do pleców Mirry, z dmuchawką w ustach. Skośne oczy wwiercają się w ciemność między drzewami. Mirra stoi nieruchomo i czuje, jak drżą jej nogi. Powoli odzyskuje nad nimi panowanie i zaczyna świdrować wzrokiem otoczenie.

Las oddycha spokojnie.

Chmiel opuszcza rurkę i odwraca się do niej. Możemy ruszać dalej?, pyta wzrokiem. Mirra potwierdza skinieniem głowy i wciąga głęboko powietrze. Teraz będzie z górki.

Stoją niczym straż. Potężne drzewa tworzące Krąg Zewnętrzny. Topole olbrzymie są dwukrotnie wyższe od pozostałych drzew w Lesie i Mirra nie widziała, żeby rosły gdziekolwiek indziej. Ziemia pod nimi jest ciemna i naga, bo gęsty czarny dach ich koron nie przepuszcza światła. Między pniami unosi się mgła, prawie niewidoczna, czuć jednak jej wilgotny chłód.

Postacie łowców wydają się maleńkie na tle masywnych pni. Mirra nie podnosi głowy, wie, że nawet gdyby nie taszczyła głuszca i mogła to zrobić, i tak nie dostrzegłaby potężnych irydowych dzwonów wiszących pod koronami. Wystarczy sama świadomość, że tam są. Wie, że Chmiel czuje podobnie. Jego kroki stają się lżejsze, z twarzy ustępuje napięcie.

Wciąż jednak mają do przejścia spory kawałek i gdy docierają do Kręgu Środkowego, oboje są zmęczeni. Mirra musi się teraz skupiać na każdym kroku, pot rytmicznie skapuje jej z czoła. Nad nimi, ukryte między drzewami, wiszą dzwony brązowe. Milczące tak jak ich siostry z irydu. I tak samo bliskie sercu każdego łowcy. Również tu, w poszyciu nie ma roślinności, przez którą trzeba by się przedzierać. Wokół drzew wiją się za to wyraźne długie palce mgły, a w niektórych miejscach zwijają się w kłęby. Wchodzi się w nie i nagle jest się spowitym białą wilgocią. To ostrzeżenie przed tym, co czyha na zewnątrz. Spomiędzy drzew wyłania się wał ziemny wyznaczający granicę Kręgu Środkowego. Ma kształt półksiężyca i niczym mur pierścieniowy otacza miejsce, które nazywają domem. Naturalna forteca utworzona przez masy lodowe w odległej przeszłości. Łowcy trochę wchodzą, a trochę wspinają się na wał. Chmiel idzie za Mirrą, gotów w każdej chwili jej pomóc. Ale ona znów panuje nad swoim ciałem, stąpa pewnie, choć powoli, i wytrwale idzie naprzód. Na szczycie Mglistej Fortecy przystaje i ogląda się za siebie.

Mgła rozciąga się u jej stóp jak morze. Mleczną taflę przebijają tylko ciemne pnie topól olbrzymich, które wyciągają się ku niebu. Mgła sięga dziś samej krawędzi wału i przelewa się przez niego. Jej strużki spływają po zboczu. Mgliste palce muskają nogi Mirry, wiją się wokół nich przymilnie i suną wyżej, w stronę twarzy, gdzie niedostrzegalnie się rozpływają. Dobrze jest poczuć chłodną wilgoć na skórze. To dotyk bezpieczeństwa, schronienia, domu.

Zaczynają schodzić.

Mgła szybko zamyka się wokół niej i wkrótce Mirra dostrzega tylko biel. Ale przywykła do tego, zna drogę i nie musi widzieć, gdzie stawia stopy. Schodzenie z ciężkim głuszcem okazuje się trudniejsze, niż się spodziewała. Co rusz się ślizga i musi włożyć sporo wysiłku, żeby podwijać palce stóp i mocniej trzymać się podłoża. Kiedy dociera na dół, znowu drżą jej nogi.

Zatrzymuje się pod drzewem. Chmiela nie widzi, ale wyczuwa jego bliskość w bieli za sobą. Jego twarz wyłania się z mgły niespodziewanie, kilka centymetrów od jej twarzy. Jego czarne włosy są posklejane od wilgoci i mają nietypowy czerwony odcień. Mirra zrzuca ptaka, który po raz drugi tego dnia uderza ciężko o ziemię.

Łowczyni zadziera głowę i patrzy w górę, tam gdzie korony drzew znikają w kłębach mgły. Gwiżdże. Jeden raz i dwa razy. Poproszę linę.

Lina niemal od razu spada obok nich. Mirra obwiązuje nią nogi głuszca i szarpie. Wciągany ptak znika w białej chmurze. Chmiel oddaje jej dmuchawkę, którą Mirra zwinnie zarzuca sobie na plecy. Potem na tyle, na ile daje radę, obejmuje pień ramionami, zamyka oczy i mocno dociska do niego policzek. Stoi tak chwilę, jakby słuchała bicia serca drzewa. Jej długie smukłe palce z czułością przesuwają się po korze.

Wreszcie znajdują to, czego szukały, i teraz wszystko toczy się już błyskawicznie. Mirra precyzyjnymi ruchami wspina się po drzewie. Palcami u rąk i stóp wyczuwa zagłębienia i wypustki w korze, wspina się pewnie, jakby wchodziła po drabinie. Pod sobą czuje Chmiela. Poruszają się bezdźwięcznie, zanurzają we mgle.

Wreszcie Mirra przebija górną granicę mlecznej powłoki. Gdyby się teraz odwróciła, miałaby widok na całe morze bieli, mogłaby popatrzeć z góry na Fortecę. Ale się nie zatrzymuje. Powietrze staje się przejrzyste i chłodne, mgłę szybko zostawia poniżej. Pod koniec Mirra jest już tak wysoko, że opary wyglądają jak śnieg zalegający na leśnym poszyciu.

A ona jest na szczycie. Wreszcie, myśli z ulgą i rozmasowuje napięte uda. Wreszcie w domu.

Chmiel staje w przestronnej jamie w topoli chwilę po niej. A zaraz potem powietrze wokół nich wypełnia dźwięk dzwonu. Jasny, zimny, srebrny. Dzwon Konwentu.

Zdążyliśmy, cieszy się Mirra. Zanim ruszy w stronę drugiego otworu jamy i wiszącego mostu, który się za nim zaczyna, uśmiecha się do przyjaciela. Uśmiech, który posyła jej w odpowiedzi, jest niepewny.

Czuje podobnie jak ja, myśli Mirra. A przecież powinniśmy się cieszyć.

Lecz ucisk w jej żołądku na dźwięk dzwonu wcale nie jest radosny.

Rozdział 3

POŻEGNANIE Z CHATĄ VIDARA

– Nie – mówi stanowczo Aud. Drobna, żylasta kobieta bierze gruby wełniany koc i zaczyna go zwijać. Ręce ma pomarszczone ze starości, ale silne i zwinne. – Nie, i więcej o tym nie wspominaj.

– Aud – powtarza Sigurd, coraz bardziej zdesperowany. Chociaż jest jego babcią, zawsze zwracał się do niej po imieniu. Jest matroną rodu, żoną jednego z pięciu wodzów Krainy Ognisk. Do takiej kobiety nie wypada mówić inaczej niż po imieniu. – Aud, muszę za nimi pójść. Wiem, że to niebezpieczne, naprawdę wiem… – Zawiesza głos. Jak zwykle brakuje mu słów, gdy najbardziej są mu potrzebne. Aud wzdycha, lecz zanim zdąży cokolwiek powiedzieć, Sigurdowi udaje się dokończyć: – Ona żyła, rozumiesz? Te orły ją porwały i nie wiemy, co z nią robią.

Co już z nią zrobiły, poprawia głos w jego głowie, ale Sigurd go ucisza.

– Nie pomożesz jej, idąc za orłami w Las – zauważa trzeźwo Aud. I z poważną miną dodaje: – Ani sam, ani z taką starowiną jak ja. Zastanów się. Nie ma wyjścia, musisz poprosić o pomoc.

Sigurdowi zaciska się żołądek. Prosić o pomoc. Przecież jej tak naprawdę chodzi o to, że mam jego prosić o pomoc.

– Poradzę sobie. – Chłopak wysuwa brodę. – Poza tym lepiej ruszać od razu. Orły odleciały na północny zachód. Pójście do Grodu Rosomaków oznacza spore nadłożenie drogi.

– A co z tym? – Aud wskazuje głową jego rękę.

Sigurd patrzy ze złością na nadgarstek. Nawet ciasno owinięty rzemieniem nadal boli.

– Nie dasz rady napiąć łuku, a mieczem nie umiesz walczyć.

– Wezmę siekierę. Mam jeszcze drugą rękę. – Sigurd nie daje za wygraną, ale sam słyszy wahanie w swoim głosie.

– Sigurdzie… – Jej głos z kolei jest spokojny, ale nieustępliwy. – Nie wątpię, że zrobisz wszystko, aby uratować Svanhild. Ale jak zamierzasz ją znaleźć? Orły latają, nie zostawiają tropu, za którym możesz podążyć. A Las jest ogromny, większy, niż ci się wydaje, i znacznie groźniejszy, niż możesz sobie wyobrazić. Samemu trudno ci będzie tam przeżyć. A cóż dopiero mówić o odnalezieniu Svanhild.

Sigurd przestraszył się jej słów, choć i tak już się bał. Mimo to postanawia:

– Nie mam wyjścia. Ona… Ona patrzyła na mnie, a ja nie mogłem… – Głos mu się łamie, ale zmusza się, żeby dokończyć: – Ona ma tylko mnie, a ja mam tylko… Aud, ona jest wszystkim, co mi zostało. Wszystkim.

Staruszka smutnieje.

– Wiem, Sigurdzie. I rozumiem, że czasem możesz się tak czuć. Ale to nieprawda. Nie jesteście sami. Macie rodzinę. Sverting to mężczyzna surowy i nieprzejednany, lecz jest człowiekiem honoru. Pomoże ci. Pomoże Svanhild.

– I on będzie umiał ją znaleźć? Przecież też nie może pójść po śladach orłów. A im dłużej nic nie robimy, tym mniejsze… – Nie kończy. Lepiej nie mówić głośno, że tym mniejsze są szanse, że znajdą ją żywą.

Aud milczy i Sigurd dopiero po chwili uświadamia sobie dlaczego. Jego babcia płacze. Usiadła na łóżku i ukryła twarz w dłoniach, ale jej plecy się trzęsą i to ją zdradza. Sigurd patrzy na nią zdruzgotany. Tylko raz widział, jak Aud płacze, tamtego dnia przed wieloma laty, na śniegu pod starym wiązem. Ona, która zawsze jest taka silna i zawsze wie, co zrobić. Nagle dociera do niego, że nie tylko on stracił Svanhild. Że nie tylko on czuje strach, żal i zwątpienie. Ogarnia go wstyd. Nawet nie pomyślał, co musi czuć Aud, myślał wyłącznie o sobie i swojej siostrze.

Klęka przed babcią i delikatnie zdrową ręką odsuwa jej dłonie od twarzy. Są pomarszczone i suche, dużo mniejsze od jego dłoni. Kiedy ona się tak postarzała?

Aud podnosi głowę i patrzy na wnuka. Jej oczy nie są stare. Są jasne i pełne życia, gdy mówi:

– Dwójkę dzieci złożyłam do ziemi. Mój starszy syn był w twoim wieku, kiedy umarł. Miał całe życie przed sobą, tyle nadziei w nim pokładaliśmy… Ale umarł. A twoja matka… Choć zdążyła dorosnąć, jej strata nie jest przez to mniej bolesna. To ja, ja miałam umrzeć przed nimi, ale Duch Bagien chciał inaczej. Pochowałam dwójkę dzieci, straciłam zięcia i teraz Svanhild. Żadnego z was nie potrafiłam ochronić. – Łzy spływają głębokimi bruzdami po jej zapadniętych policzkach.

– Aud, to nie twoja wina – zapewnia ją Sigurd. – Jak miałabyś ochronić Svanhild czy moich rodziców? Sama powiedziałaś, że Duch Bagien miał inne plany. Nie wiem, dlaczego tak surowo nas karze, jaka klątwa ciąży na naszej rodzinie, ale cokolwiek to jest, nie ma w tym twojej winy.

– Tak uważasz? – Podnosi głowę i chwilę patrzy mu w oczy. Ale zaraz z powrotem spuszcza wzrok. – Tyle rzeczy można było zrobić inaczej. Podjąć tyle decyzji, które mogły wszystko zmienić…

Wreszcie wyciera łzy. A gdy znów się odzywa, brzmi bardziej jak dawna Aud i Sigurd wie, że więcej płakać nie będzie.

– Może już czas, żebyśmy porozmawiali. Ale nie teraz. Teraz musimy się spakować i ruszać w drogę. Muszę pomówić ze Svertingiem i Hromundem. – Wzdycha ciężko. – Jaka szkoda, że nie ma Eskilda.

– Gdyby Eskild tu był, to może nic by się nie stało. – Sigurd potakuje. Rudy Eskild pomagał im w obejściu i był wysoki i silny. – Pewnie by nie pozwolił orłom porwać Svanhild. Bo ja nie zdołałem ich powstrzymać, z goryczą dopowiada w myślach.

– Sądzę, że to by niczego nie zmieniło – uważa Aud. – Mogę się mylić, ale odkąd żyję, nie słyszałam, żeby orły porywały ludzi, dzieci też nie. To się zdarza tylko w legendach. Orły, które zabrały Svanhild, nie były zwykłymi ptakami. Ktoś kazał im to zrobić. I jeśli mam rację, to za tym atakiem kryje się coś… coś zupełnie innego. Coś, wobec czego Eskild byłby równie bezradny jak ty czy ja.

Słowa Aud wywołują mrowienie w brzuchu Sigurda. Czuje niemal ulgę na myśl, że być może to nie całkiem jego wina, że nie udało się uratować Svanhild.

Poza tym Aud ma rację.

Oczy, oczy tych orłów. Przecież to prawda, z tymi ptakami było coś nie tak.

Patrzy na Aud i pyta:

– Co masz na myśli, mówiąc, że za tym stoi coś innego?

– Coś albo ktoś… – precyzuje Aud. I zamyśla się. – Ale jak? To niemożliwe, żeby… Chyba że… – Stara kobieta nagle się ożywia i znów jest gotowa do działania. Podnosi z podłogi koc, który rozwinął się, gdy wypadł jej z rąk, i zwija go ponownie. Jednocześnie tłumaczy Sigurdowi: – W każdym razie nie jest to coś, z czym sami możemy sobie poradzić. Potrzebujemy pomocy. I dlatego najpierw pójdziemy do Grodu Rosomaków. Sverting będzie wiedział, co robić. Podaj mi tamten sznurek.

Sigurd robi to w milczeniu.

Sverting. Ostatnia osoba, którą chciałby prosić o cokolwiek.

Pośpiesznie pakują prowiant. Chleb, ser, suszone mięso. Dwa zające, które dwa dni temu złapały się w sidła Eskilda. Sigurd początkowo nie chciał ich zabierać. Uważał, że lepiej wziąć tylko takie jedzenie, którego nie trzeba przygotowywać. Lecz Aud uważała, że szkoda, żeby się zmarnowały.

– I tak po zmroku będziemy musieli rozpalić ognisko – zauważa. – Jeśli oczywiście chcemy przeżyć. Więc równie dobrze możemy przypilnować dwóch pieczonych zajęcy. – Gwiżdże na Andrusa, który pasie się za chatą.

Kucyk spłoszył się, gdy nadleciały orły, i musieli za nim wysłać Ostrego, żeby go odnalazł. Po szalonym galopie przez las jego grzywa zmieniła się w mokre od potu strąki. Sigurd cieszył się tylko, że Andrus nie złamał nogi.

– Zresztą… – Aud nadal obstaje przy zabraniu zajęcy. – Droga zajmie ledwie kilka dni. Nie popsują się, zanim dotrzemy na miejsce. – Wręcza mu martwe zwierzęta, a sama wraca do chaty. Po drodze przystaje i podnosi coś z ziemi. Uważnie przygląda się gałęzi, którą Sigurd próbował odgonić orła. – Sigurdzie! – woła. – Kiedy spadła ta gałąź? – Mówi to jakby od niechcenia, ale cały czas dokładnie bada gałąź.

– Nie wiem – przyznaje chłopak. – Zauważyłem ją dziś rano. A co?

– Nic. – Aud podnosi wzrok na koronę dębu. Ma zaciętą twarz. – Teraz to i tak bez znaczenia. – Odrzuca gałąź i wchodzi do chaty.

Z powodu spuchniętej ręki Sigurd dłuższą chwilę szamocze się z sakwami, zanim przytracza je do siodła. Na koniec przywiązuje zające. Andrus odwraca głowę, patrzy na martwe zwierzęta i rozszerza miękkie czarne chrapy. Potem rzuca Sigurdowi pełne wyrzutu spojrzenie, jakby pytał: „Mówisz poważnie?”. Ale ten koń nie raz już przynosił do domu upolowaną zdobycz i nauczył się tolerować zapach śmierci. Sigurd drapie go pod pyskiem. Imię Andrus zupełnie do niego nie pasuje, bo to dobry koń, posłuszny. I stary. Urodzony tego samego dnia co ojciec, przypomina sobie Sigurd. Dotyka czołem szyi kucyka. Ojciec, mężczyzna silny, postawny i spokojny. Pachnący ogniskiem. Młodsza wersja Andrusa, z trochę bardziej miękkim ciałem. Ojciec, który wyprzęga sanie i zdejmuje z nich martwego jelenia. Woń surowego mięsa i wnętrzności, kiedy rozpruwa brzuch zwierzęcia. Czarna krew, niebieskie jelita, piękne czerwone kawałki mięsa nadziane na rożen, trochę wędzone, a trochę suszone nad ogniskiem. Smak pieczonej wątróbki z żurawiną. I ojciec, który po jedzeniu obejmuje Sigurda ramieniem i opowiada o dniu, w którym Andrus pojawił się w jego życiu. Kucyk, urodzony tej samej nieludzko mroźnej zimowej nocy co on sam, został mu podarowany następnego ranka, bo dwie istoty, które postanawiają przyjść na świat w najzimniejszą noc stulecia, muszą do siebie należeć. I Vidara rzeczywiście łączyła z Andrusem wyjątkowa więź. Każdy to widział. Bliskość między nimi była tak naturalna, jakby stanowili jedną istotę.

Aud woła go z chaty. Szamocze się na antresoli ze stertą futer.

– Myślisz, że będą nam potrzebne? – dziwi się Sigurd.

– Tobie niemal na pewno się przydadzą – sapie Aud. – Pogoda może się zmienić w okamgnieniu. Lepiej być przygotowanym.

Sigurd w milczeniu kiwa głową. Jej słowa uświadomiły mu coś, co powinno być oczywiste. Aud nie zamierzała jechać dalej niż do Grodu Rosomaków. Ma swoje lata i zawsze unikała zapuszczania się w głąb Lasu. Najchętniej nigdy by się nie oddalała od ich chaty i polany. Sigurd słyszał co prawda o kobietach, które polują albo jeżdżą na wojny, ale sam nigdy takiej nie spotkał, a Aud zdecydowanie nie była jedną z nich. O ile mu wiadomo, nigdy nie wzięła broni do ręki.

Mimo to na myśl, że w dalszą podróż będzie musiał wyruszyć sam, robi mu się smutno. Od śmierci matki zawsze mógł na nią liczyć. Zdawał sobie sprawę z jej wieku i tego, że była kobietą, ale nigdy nie wątpił, że go kocha i pragnie chronić. A teraz być może przyjdzie mu wyruszyć w długą i niebezpieczną podróż z obcymi dla niego ludźmi.

O ile w ogóle pozwolą mi wyruszyć.

Na koniec Aud pakuje szkatułkę ze srebrem. Kiedy Andrus czeka objuczony, a bukłaki są napełnione deszczówką z beczki, Sigurd ostatni raz wchodzi do chaty. Ucisk w piersi jeszcze się nasila, gdy wodzi wzrokiem po wnętrzu, które jest jedynym domem, jaki zna. Jedną ścianę tworzy potężny rdzawy pień dębu czerwonego. Pośrodku wydrążono otwór, a w nim jeszcze jedno mniejsze zagłębienie, w którym dwaj dorośli mężczyźni mogliby swobodnie stanąć. Svanhild często w nim przesiadywała ze swoją lalką. Zapalała świeczkę i wtulała się w objęcia drzewa.

Poza tym chata była jedną dużą izbą z antresolą, na którą prowadziła drabinka. Tam spali Sigurd, Svanhild i Eskild. Łóżko Aud znajdowało się na dole.

– Za stara już jestem, żeby się wspinać po drabinach – oznajmiła, gdy się tu wprowadzała, więc ojciec Sigurda zrobił łóżko specjalnie dla niej i ustawił pod antresolą.

Na środku stoi żelazny piec, który im służy i do gotowania, i do ogrzewania chaty. Komin to jedyny element ich domu wykonany z kamienia. Płaskie łupki ułożone jeden na drugim, starannie dopasowane i uszczelnione mniejszymi kamieniami i gliną. Poza tym Chata Vidara cała jest z drewna. Półki wycięte wprost w grubych poziomach belkach ścian. Fryz biegnący wzdłuż krawędzi antresoli zdobią wyrzeźbione wizerunki leśnych zwierząt: jeleni, borsuków, dzików, zajęcy, łosi, niedźwiedzi i bobrów. Na obramowaniach niskiego stołu i taboretów, na których siadają do jedzenia albo pracy, widnieją dęby i dębowe liście. Cały dom jest wyrazem miłości Vidara do Lasu, ale również do matki Sigurda. Widać było, jak bardzo starał się umilić samotną chatkę w środku Lasu kobiecie, która była córką wodza i wychowała się w potężnym grodzie. Sigurd przez chwilę zastanawiał się, jak się żyło jego matce na tym odludziu. Czy była szczęśliwa? Czy nie tęskniła za rodziną i miastem? Szybko odsunął od siebie te myśli. Przeszłość minęła. Jego rodzice nie żyją. Za to żyje Svanhild.

Być może.

Wychodzi z chaty, zamyka za sobą drzwi i rygluje belką. Belka nie powstrzyma przed wejściem ludzi, ale jest szansa, że nie pozwoli wtargnąć do środka dzikim zwierzętom. Podchodzi do Aud, która czeka obok Andrusa.

Ruszają w dół do Szemrzącego Potoku i odtąd trzymają się wąskiej wartkiej rzeczki, która wije się i biegnie na południowy zachód. Aud idzie przodem, a za nią biegnie Ostry z wywieszonym językiem. Nie przepada za ciepłem. Ma w sobie krew szakala srebrzystego, dużego drapieżnika stworzonego do krystalicznie czystych zimowych nocy i mroźnych słonecznych dni.

Ich skromny pochód zamyka Sigurd – prowadzi Andrusa i przygląda się Aud. Kasztanowe włosy przetykane siwizną jak zawsze spięła w kok. Kroczy dziarsko, choć Sigurd wie, że wieczorem będzie cierpieć. Nie raz widział, jak po całym dniu pracy masowała obolałe kolana, jak ostrożnie podnosiła nogi, kiedy się kładła spać. Aud jest twarda, ale stara. Podejmuje ten wysiłek ze względu na Sigurda. I Svanhild.

Powinien czuć ulgę, że wyruszyli. Że nie siedzą bezczynnie, ale robią coś, żeby pomóc jego siostrze. Tymczasem każdy mięsień w jego ciele krzyczy w proteście, że idą w złym kierunku, że oni – albo on sam powinien zawrócić. One poleciały w głąb Lasu, myśli nieustannie. Orły zabrały Svanhild daleko w głąb Lasu. A ja co?

Idę na południe.

Wychodzę z Lasu.

Rozdział 4

ROZBIJANIE

Odlewnik z dwoma pomocnikami taszczą twardą glinianą formę na środek placu Zbornego. Widać, że się denerwuje. Ma zaciśnięte wargi i kropelki potu na czole.

A przecież Rydal jest doświadczonym odlewnikiem. Odkąd Mirra pamięta, był głównym odlewnikiem ludwisarzy, więc gdy widzi go tak niepewnym, ściska ją w żołądku. Ale twarz Rydala jest zaledwie odbiciem jej własnych obaw. I obaw wszystkich ludwisarzy.

Atmosfera na placu Zbornym, owalnej drewnianej platformie zawieszonej między dwiema topolami, jest napięta, nie ma śladu radosnego wyczekiwania, które zwykle towarzyszy rozbijaniu. Wielu ludwisarzy zerka w stronę małego dzwonka, który milcząco kołysze się pod koronami drzew. Mirra ma ochotę zrobić to samo. Widok Opiekuna działa kojąco na serca członków jej plemienia. Przypomina im, że są u siebie. W jedynym miejscu na świecie, gdzie mogą się czuć bezpiecznie, uwolnić od strachu przed obławą.

Lecz Mirra tłumi ten odruch. Woli udawać, że nie potrzebuje takiego pokrzepienia. Rozbijanie to przecież wesoła uroczystość.

Odlewnik bierze dłuto do jednej ręki, a młotek do drugiej. Jego oczy, ciemnozielone jak korony topoli nad nimi, przesuwają się po glinianej formie, aż znajdują odpowiednie miejsce. Rydal sprawdza jeszcze palcem i wreszcie umieszcza tam dłuto, zamyka oczy i wciąga głęboko powietrze. Potem bierze zamach młotkiem.

Rozlega się klaaang i z prędkością, za którą oczy Mirry przestają nadążać, dłuto się przesuwa i następują kolejne klaaang, klaaang, klaaang. Glina pęka i odpada w równych skorupach.

Lecz zanim jeszcze oczom Mirry ukazuje się schowany pod gliną dzwon, ona już wie, że się nie udał. Nie brzmi tak, jak powinien. Odlewnik też to wie. Dłuższą chwilę stoi z zamkniętymi oczami, ręce z dłutem i młotkiem zwisają bezradnie. W końcu otwiera oczy. Nie chce nawet patrzeć na dzwon, lecz od razu podnosi wzrok na Pierwszą i powoli kręci głową. Werbena odpowiada pojedynczym skinieniem. Jej twarz nie zdradza żadnych emocji. Wśród zebranych ludwisarzy podnosi się zalękniony szmer, ale ktoś zaraz go ucisza. Rydal ogląda dzwon. Doświadczonymi dłońmi przesuwa po gładkiej powierzchni, odłamuje resztki gliny, szuka skazy w strukturze, jakiegoś wyjaśnienia. Na koniec odwraca dzwon, żeby zajrzeć do środka, i natychmiast z odrazą wypuszcza go z rąk. Przerażony tłum wstrzymuje oddech, gdy się okazuje dlaczego.

Mirra czuje, jak jej niepokój przeradza się w mdłości, ale patrzy dzielnie na świeżo odlany dzwon, który leży na boku i kołysze się lekko. Wewnątrz powinien znajdować się suchy piasek odlewniczy. Należy go wysypać i wymieść szczotką. Ale w środku nie ma ani ziarenka piasku.

W środku kłębi się mnóstwo białych larw.

– Nie rozumiem tego. – Chmiel kręci głową. Siedzi ze skrzyżowanymi nogami na legowisku Mirry i załamuje ręce. – Nie rozumiem, o co tu chodzi. Dlaczego dzwony zaczęły się psuć? To przez Rydala?

– Oczywiście, że nie przez Rydala – protestuje Mirra i pociera oczy. Jest zmęczona i rozdrażniona.

– Ale to piąty raz z rzędu, kiedy dzwon się nie udał – przypomina jej przyjaciel. – Skoro to nie jego wina, to czyja?

Dobre pytanie, myśli Mirra i odpowiada:

– Posłuchaj, Chmielu. Pierwszy dzwon nie brzmiał tak, jak powinien, choć nie miał żadnych widocznych wad. Tak się czasem zdarza, to mógł być przypadek, Rydal mógł czegoś nie dopilnować. Ale drugi i trzeci dzwon miał pęknięcia od góry do dołu, a coś takiego nigdy wcześniej mu się nie zdarzyło. Czwarty pękł. Pękł! Pamiętasz? Rozpadł się na tysiąc kawałków, kiedy dzwonnik po raz pierwszy w niego zabił. Słyszałeś kiedyś o czymś takim?

– Nie – przyznaje Chmiel. – Ale o robakach w dzwonie też nie słyszałem. Jak to w ogóle możliwe? Są tak wytrzymałe, że przeżyły wypalanie?

– Nie są – stwierdza i dodaje ponuro: – Dlatego nie mam wątpliwości, że to nie jest wina Rydala.

– Więc to sprawka cieni. Pękające dzwony i larwy, które nie giną w ogniu, przecież to z daleka cuchnie czarną magią.

Mirra jest skłonna się z nim zgodzić, ale nic nie mówi. Bo niby jakim sposobem czary ludu mroku miałyby działać w ich krainie? Las to groźne miejsce, ale w Mglistej Fortecy jest bezpiecznie.

Forteca jest chroniona.

– Mirra? – Kosmatka, ludwisarka o pomarszczonej twarzy i tak samo jak u Chmiela czerwono połyskujących włosach, wsuwa głowę do jamy. – Pierwsza chce z tobą pomówić. Z tobą też, Chmielu. Czeka na was w Sali Obrad.

Chmiel i Mirra zerkają na siebie.

– Chodzi o rozbijanie? – pyta Mirra. – Dowiedzieliście się, dlaczego dzwony się nie udają?

Kosmatka potrząsa głową. Jest ciotką Chmiela i członkinią Rady, ale nie chce zdradzić nic więcej, tylko ich ponagla. Nim dotrą na miejsce, muszą przejść przez wszystkie wiszące mosty i kilka dziupli. Po drodze inni ludwisarze: Jarząb, Kalikarp i Stokłos otrzymują takie samo wezwanie, i się do nich przyłączają.

Sala Obrad mieści się w jamie największej topoli. Zanim wejdą, Mirra odwraca się, żeby spojrzeć na Chmiela. Przez koronę drzewa przebija się pojedynczy promień słońca i przydaje jego oczom jasnej złotożółtej barwy. Włosy mu sterczą na wszystkie strony i uśmiecha się do niej półgębkiem. Ten uśmiech ma ją pocieszyć, Mirra dobrze go zna. Ale zna również Chmiela, to jej najlepszy przyjaciel, dlatego nie daje się nabrać. Wie, że boi się tak samo jak ona. Rada zbiera się ostatnio nader często. A dokładnie od czasu, gdy zaczęły się dziać dziwne rzeczy z odlewami. Ale o tym, co uradzono, do tej pory wszyscy milczeli. Coś wisi w powietrzu.

Kiedy wchodzą do środka, członkowie Rady już siedzą na niskich pieńkach w kręgu otwartym na stronę nowo przybyłych. Ich twarze są poważne. Jeden pieniek jest pusty. Poza tym Rada zebrała się w komplecie.

Miejsce najdalej od wejścia zajmuje Pierwsza. Jak wszyscy ludwisarze Werbena ma czarne włosy, chociaż kosmyki przy jej skroniach już posiwiały. Wszystkie włosy zaczesała gładko do tyłu i splotła w długi warkocz. Kości policzkowe ma wysokie, nawet jak na ludwisarkę, a oczy wąskie i zawsze czujne.

Zawsze podejrzliwe, dopowiada w myślach Mirra i już szykuje oręż na rozmowę, która ją czeka. Werbena to twarda przywódczyni. Swoich rozkazów nie ma w zwyczaju owijać w uprzejmości.

A Mirra źle znosi rozkazy. Zwłaszcza gdy pochodzą od Werbeny.

Po prawej siedzi młodsza siostra Pierwszej, Arnika. Podobieństwo między nimi jest uderzające. Ta sama szeroka twarz, te same wysokie kości policzkowe i wąskie oczy w kolorze przytłumionej zieleni. Lecz o ile Werbena jest chłodna i poważna, o tyle Arnika niemal zionie mrocznym gniewem. Choć jest młodsza od Werbeny, wygląda na dużo starszą. Może przez stalowoszare włosy, w których nie widać nawet pojedynczych czarnych pasm. Wśród młodszych ludwisarzy krąży plotka, że Arnika urodziła się siwa. Mirra wie jednak, że to nieprawda. Arnika posiwiała w jedną, szczególną noc przed wieloma laty, gdy była jeszcze dzieckiem. Co się wtedy stało i czy również jej nieprzejednany charakter został wykuty tamtej nocy – tego Mirra nie wie. Ale zawsze bała się Arniki.

Po lewej stronie Werbeny zasiada najmłodsza z sióstr, Gladiola. W ręce trzyma Laskę Mówcy, z której czubka zwisa trzynaście kruczych piór, po jednym dla każdego członka Rady. Sama laska ma charakterystyczny rdzawoszary kolor dębu czerwonego.

W przeciwieństwie do swoich sióstr, które są niskie i mocno zbudowane, Gladiola jest wysoka i wiotka jak kwiat, po którym otrzymała imię. Długie czarne włosy nosi rozpuszczone, a zieleń jej oczu przypomina młode liście buku na wiosnę. Mirra jak zawsze nie może oderwać od niej oczu. Gladiola ma niezwykłą aurę, emanuje harmonią, która pozwala czuć się bezpiecznie. Również teraz, gdy pozostali członkowie Rady mają poważne miny, z niej bije spokój i Mirra automatycznie rozluźnia barki.

Kosmatka skinieniem daje znać Gladioli, że można zaczynać, i siada na pustym pieńku.

– Witajcie. – Piękna ludwisarka patrzy kolejno na nowo przybyłych. Mirra widzi, jak Chmiel czerwieni się pod jej wzrokiem. – My, Rada, rozpatrywaliśmy wydarzenia związane z ostatnimi odlewami. Jak wszyscy wiemy, jest sprawą kluczową, abyśmy mogli nadal odlewać dzwony. Pierwsza wspólnie z Radą opracowała pewien plan. Każdemu z was wyznaczono w nim szczególną rolę do odegrania, zależną od waszych umiejętności, wiedzy lub odwagi. Wezwaliśmy was zatem, aby najpierw wam go przedstawić, zanim zabijemy w Dzwon Konwentu i ogłosimy wszystkim, co zostało postanowione.

Dobra jest, myśli z uznaniem Mirra. Chce, żebyśmy się poczuli wyjątkowi, nabrali przekonania, że cokolwiek tutaj od nas zależy, chociaż wiadomo, że o wszystkim decyduje Werbena. Pewnie Gladiola wpadła na pomysł, żeby powiedzieć nam przed pozostałymi.

Pojedynczym stuknięciem laską w podłogę Gladiola daje znać, że skończyła przemawiać, i przekazuje laskę Werbenie. W sali zapada absolutna cisza.

– Zabraniam ludwisarzom pić wodę z Lustrzanego Potoku – oznajmia Pierwsza. Zawsze tak mówi, bez ogródek i bez wstępu. – Obawiamy się, że skażona woda może być przyczyną nieudanych odlewów.

Chmiel i Mirra zerkają na siebie. Mirra czuje, że serce jej przyśpiesza. Jarząb i Kalikarp wyglądają na przerażonych.

Ten zakaz oznacza, że odtąd będą mieli problem ze zdobywaniem wody pitnej. Rzeka o gładkiej jak lustro tafli to jedyny ciek, jaki znajduje się w obrębie Kręgów. Teraz wodę będą musieli przynosić aż z Rybiego Potoku, a to spory kawałek od Fortecy.

Lecz trwoga, jaka w tym momencie ogarnia ludwisarzy, ma inne źródło. Lustrzany Potok to nie jest zwyczajna rzeka. Wiele tysięcy lat temu, kiedy ludwisarze zbuntowali się przeciwko cieniom i od nich oddzielili, zabrali ze sobą umiejętność odlewania dzwonów. Opuścili Rudy Jar i Jezioro Snów i stali się leśnymi nomadami. Kiedy po raz pierwszy do odlewu dzwonu użyli wody z Lustrzanego Potoku, powstały dzwony wyjątkowe. Lżejsze, a zarazem mocniejsze, brzmiały piękniej i miały większą moc. Ludwisarze nie przetrwaliby tak długo w lesie pełnym wrogów, gdyby nie odkryli mocy, jaką ich dzwonom daje woda z tej rzeki.

– Wysyłam w teren trzy ekspedycje. – Werbena zdaje się nie zauważać wyrazu twarzy swoich słuchaczy. Mówi jednostajnym głosem i patrzy martwym wzrokiem w jakiś punkt za lewym barkiem Mirry. – Arnika wyruszy na północ wzdłuż Lustrzanego Potoku i spróbuje odnaleźć źródło zanieczyszczenia. Kosmatka i Jarząb, wy pojedziecie z nią.

Arnika potwierdza pojedynczym skinieniem, ma zawziętą minę, jak zawsze. Kosmatka uśmiecha się do Jarzęba, który jako jedyny z tej trójki nie jest członkiem Wielkiej Rady, więc nie wiedział, co się święci. Wygląda na zaskoczonego, ale nie protestuje.

A Werbena mówi dalej:

– Kalikarpie, ty pojedziesz na południe, do Grodu Norlingów i… zorientujesz się, czy ludzie mają jakieś informacje, które mogą nam pomóc. Mirra, ty wyruszysz z Kalikarpem. Będziesz jego oczami. Ale podlegasz jego rozkazom. Bez względu na wszystko.

Pierwsza patrzy na Mirrę wymownie. Mirra ignoruje to spojrzenie. Już czuje przyjemne podniecenie. Południe… To nie będzie jej pierwsza wizyta w Grodzie Norlingów, ale każda jest niesłychanie ekscytująca. To ludzkie miasto jest wielkie i nieskończenie różne od Fortecy. Mirra już się cieszy na tę przygodę. Mniej natomiast zachwyca ją fakt, że to Kalikarp ma im przewodzić. Na wpół ślepy starzec z głową pełną uprzedzeń. Gdyby chociaż Chmiel mógł im towarzyszyć.

– I wreszcie Gladiola… – Tu Werbena zawiesza głos, a przez jej twarz po raz pierwszy przemyka cień emocji. Trwa to chwilę, ale nie uchodzi uwadze Mirry.

Nie jest pewna, stwierdza zdumiona. I ogarnia ją lęk. Werbena nigdy się nie waha. Słucha argumentów, rozmawia z Wielką Radą, ale gdy już podejmie decyzję, nic nie jest w stanie nią zachwiać.

– …Gladiola uda się na wschód – kończy, jakby żadnej przerwy nie było. – Spróbuje skłonić Moretusa do negocjacji.

Mirra wyczuwa osłupienie stojących za sobą ludwisarzy, choć żaden nie wydaje najmniejszego dźwięku. Również ją słowa Werbeny przyprawiają o ciarki, które powoli pełzną w górę kręgosłupa. Ta ekspedycja może się dla Gladioli skończyć śmiercią albo czymś jeszcze gorszym. Wszyscy zebrani to wiedzą. Wie to również Werbena.

– Gladioli towarzyszyć będą Chmiel i Stokłos – dodaje na koniec. I trzykrotnie stuka laską. – Przemówiłam.

Mirra czuje, jakby ktoś ją kopnął w brzuch, kiedy sobie uświadamia wagę tego, co zostało powiedziane. Próbuje pochwycić wzrok Werbeny, lecz ta starannie go unika. Z niedowierzaniem patrzy więc na Gladiolę. Jej piękna twarz wyraża całkowity spokój. Nie widać po niej, że właśnie wyznaczono ją do śmiertelnie niebezpiecznej misji. Mirra przenosi spojrzenie na przyjaciela. Jest blady jak ściana.

To sprawia, że jej własny strach przeradza się w gniew. Nie namyśla się, nie prosi Werbeny o Laskę Mówcy, po prostu wyrzuca z siebie:

– Nie wolno ci! To szaleństwo wysyłać ludwisarzy do Kraju Cieni. Moretusowi nie można ufać, wiesz o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Wielokrotnie to udowodnił. Równie dobrze mogłabyś ich zabić!

Zapada dudniąca cisza. Wszyscy wstrzymują oddech i wbijają wzrok w Werbenę. Żaden z ludwisarzy nie odważyłby się odezwać w ten sposób do Pierwszej. Tylko Mirra.

Werbena najpierw długo na nią patrzy. Twarz ma surową, a oczy jak szparki. Kiedy otwiera usta, jej głos jest zimny.

– Na tym polega odpowiedzialność Pierwszej, żeby podejmować decyzje, które mogą sprowadzić śmierć na niektórych z nas, Mirro. I taką decyzję podjęłam. Nie wysyłałabym ich, gdybym nie uważała, że to konieczne.

– Ale przecież ty wiesz, że to nic nie da, ta misja nie ma najmniejszej szansy. I nie ma wątpliwości, że za wszystkim stoi Moretus. Kto inny jak nie Król Cieni byłby w stanie zniszczyć dzwony w taki sposób?

– Nie sądzę, aby cienie wiedziały, jak ważny jest dla nas Lustrzany Potok. A nawet jeśli, to dlaczego miałyby cokolwiek z tym robić? Przecież nie wiedzą, że dzwony ostrzegają nas przed nimi.

– Może już się dowiedziały. Sporo czasu minęło od ostatniego razu, ale przecież dawniej zdarzało się, że ludwisarze nie wracali z Lasu. Mogli zostać pojmani, zmuszeni do wyjawienia…

– Tak czy inaczej, Moretus nie ma powodu zakłócać odlewania. Podtrzymanie tego rzemiosła leży w interesie wszystkich. Zniknięcie dzwonów będzie miało tak samo groźne konsekwencje dla cieni jak dla nas. Dlatego niewykluczone, że jeśli nie uda nam się rozwiązać problemu z odlewaniem, będziemy wręcz potrzebowali ich pomocy. – Werbena mówi tonem opanowanym i rzeczowym, lecz Mirry to nie uspokaja.

– No właśnie! Moretus dobrze o tym wie. Wie, że jeśli zniszczy dzwony, będziesz musiała zawrzeć z nim pokój. I wtedy będzie mógł zaatakować.

– Nawet on nie podjąłby takiego ryzyka. Jeśli cokolwiek się stanie z Dzwonem Ananke…

– A ja myślę, że Moretus nie będzie się wahał ani chwili. Jeśli uzna, że wreszcie przyparł nas do muru, nie cofnie się przed niczym. I uważam, że na siłę szukasz usprawiedliwienia. Ryzykujesz ich życie, ryzykujesz życie Chmiela dla sprawy, która jest z góry przegrana. – Mirra z trudem panuje nad głosem.

– I twoim zdaniem jaka to sprawa? – Werbena unosi brew.

– Pokój z Moretusem za wszelką cenę. Żebyś mogła przejść do historii jako ta, która uwolniła ludwisarzy od strachu i zakończyła Wielką Ucieczkę. Już raz próbowałaś i teraz chcesz spróbować ponownie. Kiedy w końcu odpuścisz?

– To oczywiste, że pokój z Królem Cieni jest dla mnie ważnym celem. – Werbena mówi cicho, lecz każde słowo wymawia z wielką starannością. – Ludwisarze płacą wysoką cenę za ten ciągnący się od tysiącleci konflikt. Ale nadal tu jesteśmy. Nie pragnę pokoju z Moretusem za wszelką cenę. W Lesie dzieją się inne, większe dramaty niż stara jak świat waśń ludwisarzy z cieniami. Mówisz o sprawach, których nie rozumiesz, Mirro. – Swoim tonem Werbena sygnalizuje, że rozmowa skończona. Podnosi Laskę, żeby stuknięciem zakończyć audiencję.

– Możliwe. – Mirra nie daje za wygraną, choć słychać, że jest wzburzona. – Ale rozumiem tyle, że dla ciebie nikt się nie liczy. Bez trudu podejmujesz takie decyzje, bo ryzykujesz wyłącznie cudze życie, a nie własne. Tylko dlatego to robisz, choć wiesz, że szanse na powodzenie są minimalne.

Laska w dłoni Werbeny zawisa kilka centymetrów nad podłogą. Pierwsza zwraca ku Mirze twarz nieruchomą jak maska.

– Spójrz mi w oczy i powiedz, że naprawdę uważasz mnie za tak cyniczną – mówi spokojnie.

Mirra patrzy w surowe oczy Werbeny. Ogromna siła Pierwszej, jej ciało i niezłomne spojrzenie zdają się wypełniać całą izbę. Ta potęga przytłacza Mirrę i sprawia, że na chwilę ogarnia ją strach. W końcu przełyka ślinę i mówi głosem, który ku zaskoczeniu jej samej jest jasny i spokojny:

– Nie, matko. – Słowa jak nóż kroją gęstą ciszę. – Nie uważam, że taka jesteś. Ja to wiem.

Rozdział 5

WÓDZ ROSOMAKÓW

Drzewa zaczynają się przerzedzać. Potężne pnie coraz częściej rozstępują się, robiąc miejsce polanom pełnym letnich kwiatów i krzaków jeżyn. Sigurd zrywa po drodze czarne owoce i je w marszu. Co jakiś czas dostrzega pniaki świeżo ściętych drzew i wyraźne ślady kopyt koni, którymi zwożono drewno do rzeki. To musieli być ludzie z Grodu Rosomaków, bo któż inny? Sigurd zastanawia się tylko, na co im tyle drewna. Trochę za późno na stawianie nowych domów. Zwykle buduje się od wiosny do letniego przesilenia, żeby konstrukcja mogła osiąść przed nadejściem mokrej i zimnej jesieni.

Las kończy się znienacka. Przez chwilę stoją z Aud na jego skraju i patrzą na krajobraz, jaki się przed nimi otwiera. Kraina Ognisk. Porośnięte trawą pagórki i doliny, łagodnie pofalowane, bujne i opiekuńcze.

I odsłonięte. Okolica jest piękna, lecz Sigurd, który całe życie mieszka pod koronami drzew, w tej otwartej przestrzeni czuje się niepewnie.

Po kolejnych dniach wędrówki przystają na szczycie jednego ze wzgórz, aby się zorientować w terenie. Patrzą, jak Szemrzący Potok, który przyprowadził ich tu aż z Chaty Vidara, wije się po horyzont. W porannym słońcu rzeka przypomina połyskującego węża, który odpoczywa wśród zielonych pagórków. Sigurd śledzi wzrokiem jej bieg, aż natrafia na to, czego szuka. Na najwyższym wzgórzu można już dostrzec zarys stosu sygnalizacyjnego. To Wzgórze Rosomaków. Pierwsze z Pięciu.

– Nigdzie nie widzę Eskilda – stwierdza Aud i wytęża wzrok.

Od kilku dni go wypatrują. Powinien już załatwić sprawunki w mieście i od dawna być w drodze powrotnej na swoim gniadym wałachu.

– Może się zasiedział w szynku u Nidbjørg – domyśla się Sigurd. Sam był tam tylko raz, ale wiedział, że Eskild zawsze, gdy miał coś do załatwienia w mieście, zatrzymywał się u Nidbjørg na dzień albo dwa, pijąc mocne piwo, słuchając plotek i śpiewając pijackie przyśpiewki.

– Może. – Aud kiwa głową. Lecz marszczy przy tym czoło, a gdy ponownie ruszają wzdłuż rzeki, cały czas zerka w stronę Wzgórza.

Słońce przypieka coraz mocniej, zatrzymują się, żeby odpocząć i się posilić. Sigurd jest mokry od potu i swędzi go skóra pod rzemieniem, którym owinął nadgarstek. Idzie do rzeki, rozwija go i zanurza dłoń w zimnej wodzie. Potem ochlapuje nią twarz.

To go orzeźwia. Ostrożnie próbuje poruszać nadgarstkiem i postanawia nie wiązać już rzemienia. Ręka już prawie nie boli. Patrzy na wartko płynącą wodę. Myśl, że ta sama woda towarzyszy im od samego początku, dodaje mu otuchy. Chociaż w pobliżu ich domu rzeka bardziej pasuje do swojego imienia. Tam jest wąskim, przejrzystym strumieniem, można ją przeskoczyć – albo do niej wejść. Tu, w Krainie Ognisk Szemrzący Potok zmienia się w średniej wielkości rzekę, zbyt szeroką i głęboką, żeby dało się ją tak po prostu przekroczyć.

Aud podchodzi do niego z kawałkiem chleba i zimnym zajęczym udkiem, które zostało z kolacji poprzedniego dnia. Chleb jest czerstwy, Sigurd musi popić ogromną ilością wody. Odrywa zębami ostatnie skrawki mięsa i rzuca kość Ostremu, który łapie ją w locie i gryzie. Chłopak przez chwilę przygląda się psu. Duże trójkątne uszy i wąska kufa nadają mu lisi wygląd, ale Ostry jest od lisa dużo większy. Przerasta nawet większość psów. Jego ojciec był szakalem srebrzystym, jednym z największych i najbardziej drapieżnych myśliwych żyjących w Lesie.

Sigurd obraca w palcach resztkę chleba. Dziwnie się czuje na wspomnienie, że to Svanhild go upiekła. Chociaż jest jeszcze dzieckiem, potrafi wyczarować niesamowite rzeczy. Ma wyjątkową intuicję, zawsze wie, jak długo trzeba wyrabiać ciasto i czy zakwas ma odpowiednią moc. Każdy jej chleb jest inny, bo Svanhild wynajduje w Lesie dzikie nasiona i zioła, które dodaje do ciasta. Chleb, który Sigurd trzyma w ręce, jest kwaskowaty i ma piękną zieloną skórkę dzięki liściom szczawiu, które zerwała i posiekała nożykiem do ziół. Sigurd uśmiecha się, gdy sobie wyobraża, co by powiedziała Svanhild, widząc, że jedzą czerstwy chleb. Dla niej chleb zawsze musiał być świeży, na drogę upiekłaby im nowy, a z tego ugotowała zupę chlebową albo podała go z potrawką, żeby nim zgarniać sos. Albo po prostu usmażyłaby go z mięsem i smalcem lub wykorzystała do nowego ciasta.

Sigurd przełamuje chleb i jeden kawałek wkłada do ust, a drugim idzie poczęstować Andrusa. Kucyk delikatnie bierze skibę z jego dłoni i żuje zadowolony, a chłopak drapie go po grzywie.

Ruszają dalej długą, wąską doliną. Jej zbocza zmuszają ich do meandrowania razem z rzeką i na jakiś czas tracą z oczu Wzgórze Rosomaków. Tu i ówdzie pasą się stada owiec albo małe trzódki kóz. Słońce wolno przesuwa się po bezchmurnym niebie. Wieczorne powietrze wypełniają chmary owadów ścigane przez stada jaskółek. Te małe ptaszki z rozdwojonymi ogonami raz po raz pikują, z gracją wymijając się w polowaniu. Sigurd zerka na niebo. Hen wysoko widać czarny kontur drapieżnika, może krogulca albo sokoła. Sigurdowi stają przed oczami tamte orły, ich czerwone oczy i Svanhild, Svanhild, która odgania je rękami… Chłopak potrząsa głową i odsuwa od siebie te wspomnienia.

– Sigurdzie. – Aud wskazuje jakiś punkt przed nimi.

Podąża za jej wzrokiem, a krzyk Svanhild w jego głowie powoli cichnie.

Wyszli zza zakola rzeki i mają teraz niezakłócony widok na Wzgórze Rosomaków i soczystozieloną dolinę, która rozciąga się u jego stóp. Stos sygnalizacyjny znajduje się na samym szczycie. Jest ogromny, ułożony z suchego drewna i gałęzi, i jak znicz stale gotowy, by swoim płomieniem ostrzec przed niebezpieczeństwem. Sigurd wie jednak, że nikt z żyjących ludzi nie pamięta, kiedy ostatni raz płonął. To pozostałość z czasów wodza Halbjørna, gdy najazdu cieni obawiano się bardziej niż czegokolwiek innego. Dziś cienie trzymają się najgłębszych i najciemniejszych zakamarków Lasu. Nawet Sigurd, choć w Lesie mieszka od urodzenia, nigdy żadnego nie spotkał. Nie jest nawet pewien, czy w ogóle jeszcze istnieją.

Chociaż mieszkańcy Grodu Rosomaków nie boją się już cieni, w głąb Lasu zapuszczają się niechętnie. Czerpią z niego drewno, zbierają w nim bukiew, żołędzie i orzechy laskowe, a najwięksi śmiałkowie nawet w nim polują. Trzymają się jednak skraju, tak by w ciągu kilku godzin móc się z niego wydostać. I żaden człowiek przy zdrowych zmysłach nie wchodził do Lasu po zmierzchu.

Żaden, poza ojcem Sigurda. Vidar kochał Las. Tam postanowił zamieszkać i tam sprowadził swoją żonę. Chciał, żeby jego dzieci dorastały pod dachem z listowia. Zdarzało się nawet, że chodził do Lasu nocą, choć dzieciom tego zabraniał. One zostawały w chacie zamkniętej na cztery spusty i przy zapalonej świeczce, a obok ich matka niespokojnie przewracała się z boku na bok. Zasypiała dopiero wtedy, gdy Vidar cały i zdrowy wracał do domu. Bo zawsze wracał.

Poza tym ostatnim razem. Ale wtedy mama już nie żyła.

Zamek Rosomaków leży w połowie wzgórza. Jest to potężny dwupoziomowy długi dom otoczony murem z kamienia. Wydaje się, że wokół muru krząta się sporo ludzi, ale są za daleko, a wieczorne słońce świeci Sigurdowi prosto w oczy, więc nie widzi, co to za zamieszanie. Ma wrażenie, że w nieruchomym powietrzu niesie się echo uderzeń młotów.

Gród Rosomaków leży natomiast u stóp wzgórza. Miasto również jest ogrodzone, lecz tylko w połowie i nie mocnym kamiennym murem jak zamek, lecz prostym drewnianym płotem. Od zachodu miasta strzeże Wzgórze, a południową granicę stanowi Szemrzący Potok, którego wody chronią przed atakiem z zaskoczenia.

Aud i Sigurd idą dalej ścieżką, która teraz zamieniła się w gościniec. Tu i ówdzie utwardzono ją płaskimi kamieniami i kawałkami desek. Większość okolicznych ziem to pola uprawne. Z wielu zebrano już plon, chociaż pojedyncze łany mienią się jeszcze złocistym owsem i pszenicą przetykaną niebieskimi chabrami, czerwonymi makami i fioletowym kąkolem, pięknym i trującym. Mijają gospodarstwa i przylegające do nich zagrody, w których pasie się bydło. W wielu miejscach z otworów w dachach unosi się dym, ale żadnych ludzi nie widać, nikt też nie wychodzi przywitać wędrowców.

Kiedy ostatnie promienie słońca znikają za linią horyzontu i nad doliną zapada zmrok, rozlega się wieczorny dzwon. Dudniący dźwięk brązu niesie się po dolinie z miejskiej dzwonnicy. Dzwon Halbjørna. Od czasów bitwy pod Mrówkowym Pagórem co dzień wita i żegna słońce.

Sigurd liczy. Pięć uderzeń, po jednym dla każdego z Pięciu Wzgórz. Po nich pauza i kolejne pięć uderzeń, dla pięciu wodzów Krainy Ognisk. Znów pauza i jedno uderzenie ku czci Halbjørna, który jednym cięciem Surtra, swojego miecza, zabił Króla Cieni Vendelinusa i wypędził istoty podziemia z Krainy Ognisk. Pięć – pięć – jedno. Pięć Wzgórz, pięciu wodzów, jeden bohater. Sigurd wie, że w dawnych czasach wieczorny dzwon był sygnałem i dla wieśniaków, i dla ludzi żyjących w dolinie, że nadchodzi zmrok i pora wracać do domów. Noc bowiem należy do ludu mroku.

Dziś ostrzeżeń dzwonu nie traktuje się już z taką powagą. Bramy miasta są zamykane, ale ludzie pozostają na ulicach. Istoty podziemi to dawne dzieje, a wieczorny dzwon już tylko na pamiątkę każdego ranka i wieczora wybija rytm: pięć, pięć, raz.

– Zaraz zamkną Wielką Bramę – zauważa Aud. – Przyśpieszmy trochę.

Sigurd przytakuje i gwiżdże na Ostrego.

W miarę jak się zbliżają, w świetle zmierzchu mury miasta malują się coraz wyraźniej. Sigurd i Aud wymieniają spojrzenia. Już rozumieją, do czego mieszkańcom Grodu Rosomaków jest potrzebne drewno z Lasu.

Widzą rzędy długich zaostrzonych pali wbitych w ziemię pod ostrym kątem. Wokół leży mnóstwo gotowych pali, jakby zasieków jeszcze nie ukończono. Dookoła miejskiego ogrodzenia wykopano suchą fosę i żeby dostać się do Wielkiej Bramy, muszą przejść nowym mostem zwodzonym. Dno fosy wypełnia gąszcz drewnianych kolców.

Miasto szykuje się do wojny.

Co, jeśli on nie będzie mógł nam pomóc?

Myśl pojawia się znikąd. Sigurd stara się ją zignorować. Stoi w komnacie w zachodniej części zamku. Ostry leży w rogu zwinięty w kłębek, a Andrusa zostawili w zamkowej stajni pod opieką koniuszego. Sigurd obmywa twarz i zakłada czystą tunikę. Po podróży powinien być zmęczony i głodny, ale zamiast tego jego ciało drży z napięcia, jakby czekające go spotkanie ze Svertingiem było czymś w rodzaju próby.

Wchodzi Aud w towarzystwie wysokiego, potężnie zbudowanego mężczyzny z kilkudniowym zarostem i brudnymi włosami zbitymi w strąki. Mężczyzna ma zawieszony u pasa miecz, a przód jego pomarańczowej tuniki zdobią bogate złote i niebieskie hafty.

To członek hirdu, myśli Sigurd. Tylko wodzowska straż przyboczna nosi broń w obrębie zamkowych murów. Sigurd swój łuk i siekierę musiał złożyć w zbrojowni.

Na widok mężczyzny Ostry podnosi się i staje przy nodze Sigurda. Odsłania kły i patrzy nieruchomo na obcego. Mężczyzna uśmiecha się kpiąco, choć nie spuszcza psa z oczu.

– Ostry, leżeć! – rozkazuje Sigurd. – Czekaj tutaj. Niedługo wrócę.

Idą za strażnikiem wąskimi korytarzami. Tutejsze domy składają się przeważnie z jednej izby, czasem dwóch. Większe gospodarstwa mają ich więcej, ale zawsze przechodzi się z jednej izby do drugiej. W Zamku Rosomaków jest inaczej. Tu do kolejnych pojedynczych izb wchodzi się bezpośrednio z ciągnących się w nieskończoność korytarzy. Każdy odwiedzający dostaje własną komnatę tak jak Sigurd. Aud oczywiście ma tutaj swoje stałe prywatne komnaty. Choć przed wieloma lat wyprowadziła się do Chaty Vidara, nadal jest żoną wodza.

I mimo że żona wodza jest na zamku z wizytą, nie pozwolono im się z nim spotkać. Sigurd uważa, że to dziwne. Minęło wiele lat, odkąd był tu z Aud po raz ostatni, i sporo się zmieniło. Nie rozpoznał żadnego ze strażników, którzy ich wpuścili. Oni też patrzyli na niego i Aud podejrzliwie i początkowo w ogóle nie chcieli im otworzyć. Kiedy Aud nie dawała za wygraną, jeden z nich zniknął w głębi zamku. Wrócił z informacją, że mogą wejść, ale wódz jest zajęty i nie przyjmie ich od razu. Słysząc to, Aud wydęła wargi, ale nic nie powiedziała.

Strażnik z włosami w strąkach prowadzi ich teraz na środek zamku do Izby Gildii. Pchnięciem otwiera podwójne dębowe drzwi i zaraz w twarze uderza ich ciepło, zapach jedzenia i głośny szum rozmów. Na ich widok wszyscy milkną. Sigurd czuje, jak płoną mu policzki. Może z gorąca, bo przez niemal całą długość sali biegnie podłużne palenisko. A może dlatego, że wzrok wszystkich zebranych w jednej chwili wbija się w niego i Aud.

Aud chrząka. Nim jednak zdąży się odezwać, jakiś mężczyzna odrywa się od tłumu i idzie ku niej z wyciągniętymi ramionami. Ma gęstą kasztanową czuprynę, brązowe oczy otoczone siatką zmarszczek i sympatyczną twarz.

– Matko! – woła i obejmuje Aud. – Jak dobrze, że tu jesteś.

– Saxe – odpowiada Aud zaskoczona i odwzajemnia synowski uścisk.

– Jest i Sigurd! – dodaje mężczyzna i chwyta chłopaka za ramiona. – Aleś wyrósł, odkąd cię ostatnio widziałem. Już prawie mężczyzna z ciebie.

Sigurd się czerwieni.

– Bądź pozdrowiony, wuju – duka.

– Co masz na myśli, mówiąc, że dobrze, że tu jestem? – pyta zaniepokojona Aud. – I gdzie Sverting? Ci nowi strażnicy nie chcieli mi nic powiedzieć.

Twarz Saxego tężeje.

– Czyli o niczym nie wiesz?

Obok Saxego przystaje kobieta z czarnym warkoczem wokół głowy. Ma pełne wargi i duże brązowe oczy otoczone długimi rzęsami. Jest ubrana w cyjanową suknię ze śnieżnobiałą tuniką pod spodem. Szelki sukni są przypięte złotymi broszami, a pasek jest inkrustowany lapisem. Barwy i jakość jej stroju wskazują na majętność i dbałość o wygląd, choć w rzeczywistości mogłaby mieć na sobie łachmany, a i tak byłaby najpiękniejszą kobietą na zamku. Dwa kroki za nią zatrzymuje się chłopiec w wieku Sigurda. Ma obojętną minę i oczy identyczne jak ona.

– Witaj, teściowo. – Kobieta ściska ręce Aud. – Obawiam się, że mamy smutne wieści. – Na jej twarzy maluje się ciepło i żal zarazem. Lecz oczy pozostają chłodne.

– Bądź pozdrowiona, Helgo. – Aud odpowiada na powitanie, szybko uwalnia dłonie z uścisku i ponownie zwraca się do Saxego.

Twarz Helgi przecina cień irytacji, ale szybko znika.

– O czym nie wiem? – pyta Aud. – Saxe, mów natychmiast, co się dzieje. Czy Sverting umarł?

– Nie, żyje – zapewnia ją szybko syn. Jego ciepły, rzeczowy sposób bycia silnie kontrastuje z chłodną urodą małżonki. – Ale jest ciężko chory. Przed miesiącem zaniemógł i wciąż nie doszedł do siebie. Ma niewładną jedną stronę ciała, jest przykuty do łóżka i ma trudności z mówieniem.

Aud blednie.

– Należało mnie o tym powiadomić – zauważa.

– On śpi – wtrąca Helga szorstko. I łagodniejszym tonem dodaje: – Kapłan zalecił, żeby Sverting jak najwięcej wypoczywał. Powiedziano nam, że nie wolno go budzić.

Aud odwraca się i świdruje Helgę wzrokiem. Jej oczy błyszczą gniewnie. Lecz ku zaskoczeniu Sigurda głos ma spokojny, niemal uprzejmy, kiedy oznajmia:

– Oczywiście. Nie będę przeszkadzać memu małżonkowi.

Podkreśla przy tym ostatnie słowo. Sigurd zastanawia się, czy Helga to wychwyciła. Aud, pozostając uprzejmą, zwracała Heldze uwagę na fakt, że ona jako małżonka wodza zajmuje wyższe od niej miejsce w hierarchii i ma na zamku znacznie więcej do powiedzenia. Z wyrazu twarzy ciemnowłosej piękności Sigurd orientuje się jednak, że ten subtelny komunikat nie został przez nią odczytany. Nim jednak Helga zdąży otworzyć usta, zamiast niej odzywa się Saxe:

– Matko, nie ma o czym mówić. Wiadomo, że musisz go zobaczyć, i to niezwłocznie. Ale zaraz potem z Sigurdem przełamiecie się z nami chlebem. Pewnie konacie z głodu po takiej podróży. – Ręką wskazuje palenisko i świnię, która skwierczy na rożnie i pachnie smakowicie.

Sigurdowi burczy w brzuchu.

Aud kiwa krótko głową i dodaje:

– My również przynosimy złe wieści. Svanhild zniknęła.

Saxe wygląda na wstrząśniętego. Miny Helgi Sigurd nie potrafi rozszyfrować.

– Jak to „zniknęła”? – dopytuje Saxe. – Jak… Jak to się stało?

– Później ci wyjaśnię. Teraz muszę zobaczyć Svertinga.

Po tych słowach Aud wychodzi z izby.

Komnaty wodza znajdują się we wschodnim krańcu pierwszego piętra zamku i prowadzą do nich wąskie schody. Po raz kolejny ich przewodnikiem jest strażnik o brudnych włosach. Lecz o ile wcześniej był szorstki i arogancki, teraz wyraźnie spokorniał. Przedstawił się jako Rollaug, w istocie członek hirdu.

Nie wiedział, kim jesteśmy, myśli Sigurd. Nie uwierzył, że Aud jest żoną Svertinga. To niepokojące. Na Zamku Rosomaków zawsze czuł się obco, ale zarówno on, jak i Svanhild czy Aud zawsze byli tu przyjmowani z szacunkiem i czcią należną najbliższej rodzinie wodza. Najwyraźniej coś się zmieniło i trudno tej zmiany nie powiązać z faktem, że wódz jest przykuty do łóżka.

Wchodzą do przedsionka oświetlanego dwoma pochodniami. Dwaj strażnicy w pomarańczowych tunikach i z długimi włóczniami pilnują wejścia. Jeden z nich na widok Aud robi zaskoczoną minę, ale zaraz serdecznie się z nią wita. Sigurd odnosi wrażenie, że pamięta tego człowieka z ostatniej wizyty na zamku. Drugi z mężczyzn nic nie mówi, patrzy nieruchomo przed siebie.

W alkowie wodza znajduje się kamienny kominek. Ogień, który w nim trzaska, stanowi jedyne źródło światła w skąpanej w półmroku komnacie. Ściany są obite futrami rosomaków i choć pomieszczenie jest ogromne, panuje tu przyjemne ciepło. Nad łóżkiem wisi wypchana głowa rosomaka. Przypominający niedźwiedzia drapieżnik patrzy na nich szaroczarnymi oczami z hematytu i groźnie szczerzy kły.

Łoże jest ogromne i pięknie rzeźbione. Jego cztery słupki są wyższe od Sigurda i każdy wieńczy rzeźbiona głowa rosomaka. Drewno jest ciemne i wypolerowane tak, że widać słoje. Orzech, myśli Sigurd. Jedną z rzeczy, których nauczył go ojciec, zanim zniknął w mroku Lasu i własnej duszy, było rozpoznawanie gatunków drzew, nawet gdy zostały ścięte i przerobione.

Jest to alkowa iście królewska. Futra rosomaków są kosztowne, ponieważ są wytrzymałe i nie przepuszczają wody. Pokryć nimi całą komnatę było luksusem zarezerwowanym dla wodza. A konkretnie: dla wodza drużyny rosomaków.

Oto i on, wódz.

Sverting, wielki Wódz Chorągwi Rosomaka i Obrońca Pierwszego Wzgórza, zwany Svertingiem Rosomakiem, leży wątły i kruchy. Widok jego wychudzonej szarej postaci poraża. Potężny wojownik zdaje się niknąć pod kocami naciągniętymi po brodę.

Aud wstrzymuje oddech. Ostrożnie podchodzi do łóżka. Sigurd zostaje przy drzwiach. Czuje się niezręcznie w prywatnej komnacie wodza.

Choć Sverting jest jego dziadkiem i mężem Aud, Sigurd nie potrafi myśleć o nim inaczej niż jak o wodzu. Zawsze był człowiekiem chłodnym, surowym i bezwzględnym, a Sigurd widział go tylko cztery razy w życiu. Podczas swoich nielicznych wizyt na zamku oraz tamtego zimowego dnia dawno temu w Chacie Vidara. Pamięta go jako wysokiego, silnego mężczyznę o ogorzałej twarzy, stalowoszarych włosach i władczym tonie. Chudej bezbarwnej postaci w łóżku nie poznaje.

Aud delikatnie ujmuje bezwładną dłoń męża.

– Svertingu – mówi zachrypniętym głosem. – Mężu mój, co ci się stało…?

– To rodzaj uroku – odpowiada jej czyjś niski głos.

Sigurdowi serce podchodzi do gardła i rozgląda się w popłochu. Z mroku komnaty wyłania się mężczyzna. Jest wysoki i chudy, ubrany w ciemną pelerynę. Niezliczone sznury bursztynowych paciorków owijają jego szyję aż pod samą brodę i sprawiają, że szyja wydaje się nienaturalnie długa. Głowa jest ogolona do skóry i podobnie jak twarz pokryta niebieskimi i czarnymi tatuażami.

To kapłan, myśli Sigurd z trwogą. Zawsze się go bał. To potężny człowiek. Swoimi rytuałami, zaklęciami i ofiarami obłaskawia Ducha Bagien, uzdrawia chorych i nie pozwala podziemnym zbliżać się do ludzi.

Aud wzdryga się, słysząc głos kapłana, ale szybko się opanowuje i wyciąga do niego obie ręce.

– Bądź pozdrowiony, Hromundzie – mówi.

– I ty bądź pozdrowiona, Aud. – Kapłan układa twarz w coś na kształt uśmiechu.

Sigurd pierwszy raz widzi go z tak bliska. Ma nadzwyczajnie duże usta, a mięsiste wargi odsłaniają zęby w uśmiechu. One też wydają się dziwne, ale w tym słabym świetle Sigurd nie potrafi określić dlaczego.

– Wyzdrowieje? – pyta Aud.

Sigurd jest pełen podziwu dla swojej babci, że potrafi zachować zimną krew i od razu przechodzi do rzeczy. Mimo że jej mąż leży przed nią słaby i wymizerowany.

Kapłan najpierw intensywnie się jej przygląda. On ma czarne oczy, stwierdza ze zdumieniem Sigurd. Jeszcze nigdy nie widział człowieka o czarnych oczach.

– Raczej nie – odpowiada kapłan. – Zamiary Ducha Bagien zna oczywiście tylko on sam. Nigdy jednak nie widziałem, aby człowiek tak spustoszony chorobą jak Sverting w pełni wyzdrowiał. Być może umrze, a być może mu się poprawi. Ale tylko cud mógłby go całkowicie uzdrowić. Chodzić na pewno już nie będzie.

Postać w łóżku porusza się na dźwięk słów kapłana i Aud natychmiast odwraca się do męża. Brwi Svertinga drgają i Sigurd przez chwilę jest przekonany, że jego oczy zaraz się otworzą. Ale on tylko kilka razy głęboko wzdycha i śpi dalej.

Aud patrzy ponuro na kapłana i postanawia:

– Musimy o tym porozmawiać gdzie indziej.

– Tak, mamy sporo do omówienia – zgadza się i przenosi wzrok na Sigurda.

– Będziesz na wieczerzy? – pyta Aud.

Hromund potrząsa głową.

– Żona twego syna… yyy… nie życzy sobie mojej obecności – odpowiada wreszcie.

Gdy Aud patrzy na niego zaskoczona, dodaje:

– Podobno mój wygląd odbiera jej apetyt. – Znów rozsuwa tłuste wargi w makabrycznej parodii uśmiechu. I Sigurd nagle widzi, co jest z nimi nie tak. Każdy jest spiłowany w szpic. To sprawia, że zęby Hromunda są ostre i drapieżne.

– Musimy zatem zaczekać do jutra – oznajmia Aud.

Kapłan przytakuje, po czym opuszcza komnatę.

Kiedy wracają do Izby Gildii, Sigurd przyznaje, że chyba potrafi zrozumieć, dlaczego Helga nie ma ochoty jeść w towarzystwie kapłana. Jego wygląd naprawdę może odebrać apetyt.

Ale że ma odwagę powiedzieć mu to wprost? I narażać się na jego gniew. A co gorsza, na gniew Ducha Bagien?!

Rozdział 6

PRZEZ GÓRĘ

– Mirra! Mirra, zaczekaj!

Mirra czuje czyjąś rękę na ramieniu. Odwraca się i patrzy wprost w jasnozielone oczy Gladioli. Najchętniej wyrwałaby się i poszła dalej, ale Gladiola ma w sobie coś rozbrajającego. Jak zawsze bardzo trudno jej odmówić.

– Czego chcesz? – pyta więc zirytowana.

Gladiola odciąga Mirrę na bok, żeby opuszczający Salę Obrad nie mogli ich słyszeć.

– Nie bądź taka surowa dla swojej matki – mówi. – To nie była dla niej łatwa decyzja.

– Zapewne. – Głos Mirry jest nieprzejednany. Nie ma ochoty słuchać, jak Gladiola broni Werbeny.

– Poza tym uważam, że ona ma rację – ciągnie Gladiola. Wpatruje się w nią tak intensywnie, jakby chciała jej przekazać coś więcej niż te słowa. – Pora przejąć inicjatywę, zaryzykować. Są sprawy, o których Werbena nie może mówić głośno, lecz sytuacja się zmieniła. Cienie się zbroją, a Mglista Forteca nie jest już tak bezpieczna jak dawniej. Sama zresztą powiedziałaś, że nie jest tak jak dawniej. Dlatego musimy zmienić taktykę. I uważam, że decyzja Werbeny jest słuszna, choć niewątpliwie… odważna.

– Ach, zatem wszystko w porządku! – warczy Mirra. – Jeśli tylko ty i Werbena, dwie nieomylne siostry, jesteście zgodne, to musicie mieć rację… – Odwraca się i chce odejść.

– Mirra… – W głosie Gladioli pobrzmiewa ton, który sprawia, że harda ludwisarka się zatrzymuje. Nie odwraca się jednak. – Mirra, proszę cię. Nie zostawiaj matki w taki sposób. Ona ryzykuje wszystko. Żegna się ze swymi bliskimi być może na zawsze. Nie wiesz, czy jeszcze ją kiedyś zobaczysz. Proszę, pożegnaj się z nią jak należy, powiedz, że nie myślisz tego, co wtedy powiedziałaś.

Słysząc to, Mirra ma ochotę jednocześnie krzyczeć ze złości i płakać. Całym sercem czuje, że Werbena popełnia błąd, a jego konsekwencje będą straszliwe. Jednocześnie nie może temu w żaden sposób zapobiec. Przez chwilę nie jest pewna, czy zdoła powstrzymać łzy. W końcu potrząsa głową i odchodzi bez słowa.

Jak mam powiedzieć, że tak nie myślę, skoro chyba nigdy nie byłam wobec matki równie szczera?

O świcie opuszczają Mglistą Fortecę. Topole są czarnymi kształtami w porannym świetle i nawet w prześwitach między ich koronami, wysoko nad mglistym sklepieniem powietrze wydaje się mleczne, a niebo zamazane. To uroczysta chwila. Choć nikt nie mówi tego na głos, zarówno żegnający, jak i żegnani mają świadomość, że ta wyprawa jest przełomowa. Że nadchodzi wielka zmiana.

Wyruszają razem z Gladiolą, Chmielem i Stokłosem. Przystają na wale. Mirra mocno i długo tuli przyjaciela. W końcu wypuszcza go z objęć i Chmiel zaczyna schodzić. Gladiola całuje Werbenę w oba policzki, a Werbena głaszcze siostrę po twarzy. Rzadko pozwala sobie na taką czułość. Potem Gladiola bierze Mirrę w ramiona i patrzy jej w oczy. Jej wzrok wyraża zarówno smutek, jak i tak niezachwianą pewność, że Mirra ma wrażenie, jakby determinacja ciotki przenikała wprost do jej duszy. Ale gdy Mirra kręci nieznacznie głową, Gladiola wzdycha, spuszcza wzrok i rusza za Chmielem i Stokłosem.

Kiedy wszyscy troje są już na dole i stoją wśród drzew obwieszonych brązowymi dzwonami, Gladiola przejmuje dowodzenie. Chmiel odwraca się jeszcze i patrzy na ludwisarzy, którzy zebrali się na wale. Podnosi rękę na pożegnanie. Mirra uważa, że tam w dole, między potężnymi topolami Chmiel wydaje się kruchy i bezbronny.

Arnika, Kosmatka i Jarząb zostają zepchnięci na wodę w jednej z podłużnych łodzi ludwisarzy. Arnika jak zawsze z zawziętą miną. Lustrzany Potok jest głęboki, a jego nurt wartki, pomimo pozornie gładkiej tafli. Chwilę trwa, nim troje wioślarzy odnajduje wspólny rytm. Wreszcie zaczynają się oddalać w górę rzeki. Wiosłują w skupieniu i wkrótce znikają za jednym z licznych zakoli.

Mirra nie zazdrości im środka transportu. Owszem, unikną największych zagrożeń, jakie czają się w Lesie, a nocowanie na rzece może im uratować życie. Ale wiosłowanie pod prąd to morderczy wysiłek, a świadomość, że woda wokół nich jest skażona jakąś tajemniczą substancją, tylko pogarsza sprawę.

Chociaż wkrótce i my będziemy mieli podobny problem. Bo jeśli Lustrzany Potok jest zatruty, to Kamienna Rzeka też.

Pożegnanie Mirry z Werbeną jest sztywne i nieporadne. W przeciwieństwie do swojej najmłodszej siostry okazywanie miłości nie przychodzi Pierwszej naturalnie. Mirze musi wystarczyć krótki uścisk matczynej ręki na ramieniu. Sama nie próbuje ułatwić jej zadania. Stoi sztywno i czeka, aż będzie po wszystkim. Potem za Kalikarpem podchodzi do Krawędzi.

Południową granicę Mglistej Fortecy stanowi urwisko nazywane po prostu Krawędzią. Dawno temu ziemia w tym miejscu się osunęła i zostawiła niemal pionową skalną ścianę wysoką na sto metrów i ciągnącą się kilometrami. Lustrzany Potok przepływa tędy i tworzy potężny wodospad, który ludwisarze również nazwali po prostu Wodospadem.

Kalikarp zwinnie przenosi ciężar ciała na ścianę i rozpoczyna schodzenie. Mirra porusza się niepewnie. Nie ma doświadczenia w schodzeniu z Krawędzi i kiedy leżąc na brzuchu, opuszcza się na ścianę, czuje lekki niepokój. Ten niepokój szybko przenosi się na jej ręce – te same, które trzymają linę i dbają, żeby nie runęła w przepaść.

Starszy ludwisarz wkrótce dociera na półkę skalną. Tu przystaje, patrzy w górę i coś woła. Lecz choć są już spory kawałek od Wodospadu, dudniące masy wody zagłuszają jego słowa. Mirra skupia się więc na szukaniu odpowiedniego oparcia dla stóp, opuszcza się na linie i uderza w skalną ścianę kilka metrów niżej. Znów się odbija i znów ląduje. Lina wżyna się jej w udo i ramię, ale przez to daje poczucie bezpieczeństwa.

Tuż przed półką skalną ściana nagle się urywa, tworząc nawis. Stopy Mirry tracą z nią kontakt i dyndają w powietrzu. Chwilę trwa, nim udaje jej się uciszyć panikę. Kilka razy tędy schodziła, ale chyba nigdy się nie nauczy ze spokojem przyjmować faktu, że jest zdana na kawałek liny i siłę własnych rąk. Powoli, metr po metrze zaczyna się opuszczać coraz bliżej skalnej półki.

Kiedy czuje grunt pod nogami, wypuszcza wstrzymywane dotąd powietrze. Jeszcze trzeba uważać, półka jest wąska i śliska od wilgoci. Ma się wrażenie, że tutejsze powietrze składa się głównie z wody, tak gęsto spowija ich para z Wodospadu. Kalikarp kilkukrotnie szarpie obie liny. Ktoś na górze je odwiązuje i spadają wzdłuż ściany, lądując u ich stóp. Każde z nich zwija swoją i zarzuca sobie na ramię.

Mirra zadziera głowę, ale nie może zobaczyć szczytu, zasłania go nawis skalny. Robi jej się smutno na myśl, że tam, na górze ludwisarze rozeszli się już do swoich spraw i domów na drzewach.

Ostrożnie, żeby się nie poślizgnąć, przyciśnięci do ściany, idą bokiem w stronę Wodospadu. Włosy Mirry są mokre i kleją się do czoła. Ogromne masy spadającej wody dudnią jej w uszach, a pod palcami czuje, jak skała drży. Ani ona, ani Kalikarp nie próbują nawet przekrzyczeć tego huku. Słowa są zbędne, oboje wiedzą, dokąd zmierzają.

Półka niebezpiecznie się zwęża i Mirrę na moment ogarnia lęk, że przeoczyli wejście. Ale nie, docierają do niego, zanim półka całkowicie wtapia się w skałę. Kalikarp siada, wsuwa w otwór swoją dmuchawkę i tobołek, a potem wpełza do środka nogami do przodu.

Mirra, zanim zrobi to samo, daje sobie chwilę na podziwianie widoku ze skalnej półki. Powietrze jest zamglone parą wodną, ale widać wszystko aż po horyzont. Po lewej słońce wzniosło się już nad korony drzew i tworzy nad Wodospadem rozedrgane tęcze. Poniżej rozciąga się Tafla, wielkie jezioro, w którym Wodospad topi swe nieprzebrane masy wody. Dalej na południe, tam gdzie drzewa gęstnieją, da się zauważyć, że z południowych krańców jeziora wypływa Kamienna Rzeka. Samego ujścia Mirra nie widzi, ale to tam muszą dotrzeć. Do morza. Jako ludwisarkę, nawykłą do życia wśród mgieł i koron drzew, ta bezkresna tafla słonej wody fascynuje ją i przeraża.

Mirra w końcu odrywa wzrok od rozciągającej się przed nią panoramy i ostrożnie wsuwa się w głąb otworu. Czuje się niepewnie, zanurzając stopy w ciemnym wnętrzu. Wejście jest tak wąskie, że Mirra musi się przez nie przepychać, ale jednak dostatecznie duże, żeby gdzieś poniżej mógł się przyczaić drapieżnik zdolny ją zabić.

Drapieżnik albo coś jeszcze gorszego.

Przełamuje wewnętrzny opór i wsuwa dmuchawkę i tobołek do dziury, gdzie odbiera je od niej Kalikarp. Potem sama wchodzi.

Kiedy dociera na dno pieczary, jej kompan już zapala pochodnię. Światło wydobywa z mroku jego gęste czarne brwi i podkrążone oczy.

– Mnie to nie robi różnicy – stwierdza cierpko. – Ale zapach i światło odpędzają szumowiny. Miejmy nadzieję.

Mirra kiwa głową i od jego pochodni odpala własną. Z tobołkiem i dmuchawką na plecach, liną zawieszoną na ramieniu i z pochodnią w ręce nie ma wielkiej swobody ruchu.

Kalikarp idzie przodem i oświetla drogę. Przemierzają powoli górski masyw, miejscami przeciskając się przez wąskie korytarze, to znów krocząc dużymi otwartymi jaskiniami, do których sklepienia nie dociera blask pochodni. Droga prowadzi cały czas w dół. Czasem niezauważalnie, a czasem tak stromo, że nie dają rady poruszać się bez lin. W jednym miejscu przejście zwęża się tak bardzo, że muszą iść na czworakach. Mirra kładzie na ziemi przed sobą zapaloną pochodnię i dmuchawkę, przesuwa je kawałek do przodu i sama się przeciska, znów przesuwa je w przód i znów się przeciska. Oczy jej łzawią od dymu i ma wrażenie, że trwa to wieczność, ale korytarz raptownie się rozszerza i znów może wstać. Przepychanie się ciasnymi tunelami budzi grozę, jednak najgorsze są podmuchy wiatru, które raz po raz ich omiatają i zdradzają istnienie bocznych korytarzy i jaskiń. Mirra woli nie myśleć, co może się w nich kryć, i bynajmniej nie uspokaja jej zapewnienie Kalikarpa, że zapach ognia wystarczy, aby to coś odstraszyć.

On sam co jakiś czas przystaje i przesuwa rękami po skale, żeby się upewnić, czy nie zabłądzili. Mirra cieszy się, że nie jest tu sama. Pokonywała już wcześniej ten szlak i potrafi odczytywać drogowskazy, jakie ludwisarze zostawili na ścianach. Mimo to nie ma wątpliwości, że sama już dawno by się zgubiła. Za to jej towarzysz zdaje się kroczyć całkiem pewnie.

Wreszcie docierają do ostatniej jaskini. Mirra bardzo czekała na tę chwilę, nie tylko dlatego, że ma już dość tej wędrówki we wnętrzu góry. Jaskinia sama w sobie zapiera dech w piersiach. Jest przestronna, znacznie większa od tych, które Mirra kiedykolwiek widziała. Ale prawdziwym cudem są niekończące się rzędy białych stalaktytów i stalagmitów zwisających ze sklepienia i wyrastających z dna jaskini. Choć zna już ten widok, przystaje, wciąga powietrze przez zęby i wstrzymuje oddech w zachwycie. Ostatnie promienie słońca przenikają do jaskini i sprawiają, że wilgotna wapienna skała połyskuje pięknem nie z tego świata. Nawet stary Kalikarp przystaje i mruży oczy.

Aby wyjść, muszą lawirować między kolumnami. Podłoże jest nierówne i śliskie i w pewnym momencie Mirra musi się przytrzymać jednego z nacieków, żeby nie upaść. Kalikarp posyła jej ostrzegawcze spojrzenie.

– Na twoim miejscu bym tego nie robił – mówi. – Są bardziej kruche, niż się wydają.

Mirra kiwa głową i stara się ostrożniej stawiać stopy.

W końcu dochodzą do wyjścia z jaskini i stają w promieniach wieczornego słońca. Przed nimi rozciąga się Tafla, jezioro, w którym mieszają się wody Rybiego i Lustrzanego Potoku, i z którego wypływa spienionym nurtem Kamienna Rzeka. Mirra odruchowo szuka wzrokiem ich najbliższego celu, niewielkiej ustronnej zatoczki, przy której skalistym brzegu cumuje kilka łodzi. Teraz to oni muszą spławić się zatrutą rzeką. Niestety, innej drogi nie ma. Spływ Kamienną Rzeką jest w najlepszym razie burzliwy, a w najgorszym – śmiertelnie niebezpieczny. Mirra woli nie myśleć, co się stanie, jeśli łódź się przewróci i wpadną do wody. Próbuje odpędzić od siebie obraz skłębionych larw w świeżo odlanym dzwonie.

Nagle słyszy syk. To Kalikarp zgasił swoją pochodnię w jeziorze i odrzucił na brzeg. Mruży oczy w wieczornym słońcu i rusza w stronę łodzi.

Mirra też gasi swoją. Chwilę się waha, ale ostatecznie podnosi z ziemi pochodnię Kalikarpa i zabiera ze sobą. Ma głęboko zakorzeniony odruch zacierania za sobą śladów, kiedy znajduje się poza Mglistą Fortecą. Tym bardziej dziwi ją niefrasobliwość staruszka.

Kiedy do niego dołącza, ten odcumowuje właśnie jedną z łodzi. Stawy dłoni ma powykręcane i szamocze się z węzłami. Ale odrzuca jej propozycję pomocy. Sam długo i z mozołem walczy z liną, a Mirra stoi obok i tylko się przygląda. Jest stary, myśli. Stary, i prawie ślepy. Po co, u licha, Werbena wysłała go z tą misją?

Wreszcie udaje mu się rozwiązać linę. Drżącymi rękami zwija ją i wrzuca do łodzi, którą mocno spycha na środek jeziora.

– Co ty robisz? – Mirze przemyka przez myśl, że Kalikarp oszalał. Że jest nie tylko stary i półślepy, ale również niespełna rozumu.

– Zmyłkę, heh. Wyrzuć je na brzeg. Jeśli ktoś nas śledzi, zobaczy, że tu byliśmy.

Mirra zerka na pochodnie w swojej dłoni.

– Kalikarpie, o czym ty mówisz? Przecież nie chcemy, żeby ktoś wiedział, że tu byliśmy.

Staruszek wzdycha. Potem patrzy na nią i Mirra po raz pierwszy dostrzega, że jego zamglone, niemal ślepe oczy mają ten sam jasnozielony kolor co jej własne.

– Mirra, my nie idziemy do Grodu Norlingów. Idziemy na południowy wschód. Do Rosomaków. Po drodze wszystko ci wyjaśnię. Ale teraz musimy jak najszybciej znaleźć bezpieczną kryjówkę w Lesie.

Z tymi słowami odwraca się i znika między olchami porastającymi północnowschodni brzeg Tafli.

Mirra zamiera. Na jej twarzy maluje się osłupienie. Wreszcie ze złością rzuca pochodnie i w ślad za starcem wchodzi do Lasu.

Rozdział 7

W IZBIE GILDII

Z kawałka mięsa, które podano Sigurdowi przy długim stole w Izbie Gildii, kapie tłuszcz. Na sam widok cieknie mu ślinka. W Lesie wieprzowina to rzadki rarytas. Czasem Eskild przyniesie z miasta trochę suszonego albo solonego mięsa. Żyjące w Lesie dziki są niebezpieczne i trudne do upolowania. W Chacie Vidara często za to jada się zające, dzikie króliki, gołębie i inne drobne zwierzęta. Ich mięso jest chude i twarde, dlatego długo trzeba je gotować. Na polowaniu nie pyta się zwierzyny o wiek, zanim się strzeli.

Prawdziwa świnia to co innego. Utuczona w zagrodzie i zaszlachtowana w młodości. Jej mięso ocieka tłuszczem i samo oddziela się od kości, kiedy Sigurd podnosi je do ust. Do tego podano mus jabłkowy z dzięgielem, grube pajdy ciemnego chleba z masłem oraz sałatkę z dzięgielu i jarmużu, doprawioną ziołami. Sigurd je zachłannie.

Tymczasem po jego lewej stronie Aud rozmawia z Saxem. Opowiada mu o Svanhild i orłach. Saxe dopytuje o każdy szczegół, ale kiedy ona próbuje mu wyjaśnić, że orły zachowywały się nietypowo, jakby władała nimi jakaś zła moc, to sama słyszy, jak niewiarygodnie brzmi ta historia. Urywa w połowie zdania i odwraca się do Sigurda, jedynej osoby przy tym stole, która wie, że to wszystko prawda.

– Może ty potrafisz lepiej to wytłumaczyć – mówi i patrzy na niego wymownie.

Sigurd kończy przeżuwać i przełyka kęs, który miał w ustach. Saxe i Helga patrzą na niego. Saxe wyczekująco, Helga z powagą, choć wokół jej ust skrada się uśmiech. Sigurd czuje, że tłuszcz ścieka mu po brodzie. Podnosi ramię, żeby go zetrzeć rękawem, ale nagle sobie uświadamia, że to pewnie nie przystoi w Izbie Gildii wielkiego wodza. Opuszcza więc rękę, choć czuje wyraźnie, że z czubka brody zwisa mu kropla tłuszczu. Kąciki ust Helgi zaczynają drżeć.

– Yyy… – Sigurd nie wie, jak zacząć. – No więc… W oczach tych orłów widać było, że coś jest z nimi nie tak. Było w nich… coś jakby gniew.

Sam uważa, że to brzmi niedorzecznie. Helga nie stara się już ukrywać uśmiechu, ale Saxe zachowuje powagę. Marszczy czoło i pochyla się nad Sigurdem, jakby niedosłyszał.

– Jak to: „gniew”? – pyta. – Mówicie, że zaatakowały, więc może chodzi ci o to, że były agresywne?

Przy ich końcu stołu zapada cisza. Nawet Sverre, syn Saxego i Helgi, który do tej pory głośno rozprawiał o swoich niesamowitych umiejętnościach łuczniczych i szermierczych, milknie i wbija wzrok w Sigurda. Ten zaś czuje, że płoną mu policzki. Jest boleśnie świadom, jak idiotycznie musi teraz wyglądać z tą zatłuszczoną twarzą.

Musisz im to wytłumaczyć. A oni muszą ci uwierzyć. Zrób to dla Svanhild.

Odchrząkuje i próbuje raz jeszcze:

– To nie były zwyczajne orły. Były całkiem inne. Bardziej… zdecydowane. Zaatakowały Svanhild i wyglądało to tak, jakby były… wściekłe. Na nią. Na mnie. I były również bardzo, ale to bardzo… no, duże, po prostu – kończy bez przekonania.

– A twoim zdaniem jakie są „zwyczajne” orły?

Sigurd odwraca się do Helgi. Jej piękne oczy przytrzymują jego wzrok, którym teraz nie może uciec.

– Yyy… – znów zaczyna się plątać – no, takie bardziej jak… zwykłe zwierzęta.

– I dużo takich zwyczajnych orłów widziałeś z bliska? – Ton Helgi jest słodki jak miód.

Siedzący obok niej Sverre tłumi prychnięcie.

– Żadnego – przyznaje Sigurd. Słyszy niepewność w swoim głosie i ma ochotę wybiec stąd i nie wracać. Ale jednocześnie narasta w nim złość. Mobilizuje się więc i dodaje zdecydowanie: – Ale wiem, jak wyglądają drapieżne ptaki. Te orły były inne.

– Tak, już to mówiłeś. – Helga sprawia wrażenie zniecierpliwionej, jakby uznała ich rozmowę za skończoną.

I wtedy zwraca się do niej Aud:

– A ty, Helgo, wiele razy słyszałaś o tym, żeby orzeł porwał dziecko? I to tak duże jak Svanhild?

Helga nie raczy nawet spojrzeć na Aud, kiedy odpowiada:

– Nigdy, Aud. I myślę, że to wystarczy, abyśmy już więcej o tym nie rozmawiali.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – Aud mówi spokojnie, jak zawsze, ale Sigurd słyszy, że się w niej gotuje. Na miejscu Helgi uważałby na słowa. Lecz ona chyba nie uchwyciła ukrytej złości w głosie żony wodza. Albo uchwyciła, lecz się nią nie przejęła.

– Chcę powiedzieć, że Svanhild najwyraźniej stała się jakaś krzywda, którą nasz młody przyjaciel usilnie chce zatuszować. Może wpadła do jeziora, a jemu zabrakło odwagi albo umiejętności, żeby ją uratować? Kto wie. Myślę natomiast, że możemy się zgodzić, że raczej nie została uprowadzona przez olbrzymie orły o niecnych zamiarach. Szczerze mówiąc, Aud, dziwię się, że dałaś temu wiarę.

Aud przez chwilę patrzy na nią oniemiała. Jakby Helga powiedziała coś zupełnie niedorzecznego. Szybko jednak zdumienie na jej twarzy przechodzi w gniew. Zrywa się ze stołka, przewracając go. W sali robi się całkiem cicho. Milkną rozmowy i wszyscy patrzą na Aud i Helgę. Aud ma czerwone plamy na szyi, a jej głos jest lodowaty:

– Mówisz, że Sigurd próbuje was oszukać. Mylisz się. Ten chłopiec nie jest zdolny do kłamstwa i wiedziałabyś to, gdybyś tylko na niego spojrzała. Nie musisz jednak mu wierzyć. Sama widziałam, jak orły odlatywały, unosząc ze sobą Svanhild. Widziałam to na własne oczy. Czy zatem i mnie oskarżasz… – Urywa, gdy Saxe pojednawczo unosi dłonie.

– Ależ matko, oczywiście, że Helga nie zamierza tego robić. Staramy się jedynie dociec, co tam się stało. – Dyskretnie daje znać strażnikowi, żeby podniósł stołek Aud i jej go podsunął. – Usiądź, matko.

Sigurd dopiero teraz zauważa, że Saxe mówi do Aud „matko”. Zwykle, dopóki kobieta pozostaje żoną wodza, jej dzieci zwracają się do niej po imieniu.

– Przecież to oczywiste – oznajmia Aud głosem drżącym od emocji. – Jak możesz być tak ślepy, żeby tego nie widzieć? On wrócił! Wrócił, żeby się zemścić, i kolejną ofiarą może być tylko Sigurd!

Saxe blednie.

– Matko… Matko, uważam, że nie pora zaczynać z takimi…

– Możliwe, że tak uważasz, ale taka jest prawda. Innego wytłumaczenia nie ma. – Aud siada z powrotem. Już nie wygląda na wściekłą, po prostu wzywa swojego syna do stawienia czoła faktom. O nieprzyjemnej scysji już zapomniano, pozostali biesiadnicy wracają do przerwanych rozmów. – Trzeba pomóc Sigurdowi sprowadzić Svanhild do domu. Dwudziestu najlepszych wojowników Svertinga powinno wystarczyć.

Helga prycha. Aud ją ignoruje. Saxe patrzy na matkę osłupiały.

– Dwudziestu ludzi? Ale jak…? Co…?

– Dwudziestu najlepszych ludzi – powtarza Aud. – Żeby wyruszyli z Sigurdem na północ poszukać Svanhild.

Sigurd po minie Saxego widzi, że ten właśnie coś sobie uświadamia. Jakby dopiero teraz zrozumiał, po co zjawili się u niego z Aud. Choć teraz nawet Sigurd nie do końca to rozumie. Kto powrócił? Jaka zemsta? O czym mówi Aud?

– Wykluczone. – Saxe odzyskuje mowę. Jego ton jest zdecydowany i zarazem pełen rezygnacji. – Nie mogę sobie pozwolić na odprawienie z zamku dwudziestu ludzi. A już na pewno nie moich… Svertinga najlepszych wojowników.

Oczy Aud płoną gniewem.

– Saxe. Svanhild to rodzina. Nasz ród. Jedna z nas. Nie zostawimy jej w potrzebie. Jeśli Sverting…

– Sverting nie jest w stanie niczego przedsięwziąć – przerywa matce Saxe. – Teraz decyduję ja. I nie wyślę dwudziestu ludzi w bezsensowną misję. Zwłaszcza w obecnej sytuacji.

– To znaczy? – pyta ostro Aud.

– O wielu rzeczach, jakie się dzieją w Krainie Ognisk, nie macie pojęcia – wtrąca Helga głosem podszytym triumfem. – Są na tym świecie większe problemy niż to, że jakaś dziewczynka… zaginęła.

Aud nie odrywa oczu od Saxego. Nie sposób się zorientować, czy w ogóle zauważyła, że jej synowa zabrała głos. Saxe natomiast wzdycha ciężko.

– Toczą się jeszcze, co prawda… pewne negocjacje. Z norlingami. Ale wszystko wskazuje na to, że musimy być przygotowani na najgorsze.

– Czyli na co?

– Na to, że nie osiągniemy porozumienia.

– To dlatego wycięliście połowę Lasu? I dlatego budujecie nowe umocnienia?

– Musimy się zabezpieczyć.

– Szykujesz się do wojny – stwierdza Aud i w jej słowach daje się usłyszeć coś nowego, coś, czego Sigurd nie potrafi rozpoznać. Rozczarowanie?

– Saxe robi to, co zrobiłby każdy wódz – znowu wtrąca się Helga i wyciąga dumnie białą szyję.

Tym razem Aud reaguje. Odwraca się i patrzy Heldze prosto w oczy:

– Saxe nie jest wodzem – przypomina jej. – Wódz leży w łóżku. Jest chory, ale nie martwy. I nie będzie zachwycony, gdy się obudzi w kraju będącym w stanie wojny. Od czasów Halbjørna między pięcioma wodzami panował pokój.

– Jeśli się obudzi – poprawia ją Helga.

Na to wtrąca się Saxe:

– Oczywiście robię, co w mojej mocy, żeby uniknąć wojny. – Głos ma uspokajający, ale słychać w nim ciche skrzenie.

– Mam taką nadzieję. – Aud bynajmniej nie wygląda na uspokojoną tym zapewnieniem.

– Nie można się godzić na wszystko – ponownie wtrąca się Helga. – Żaden wódz nie może pozostawać bezczynny wobec obelg, jakimi nas obrzucają norlingowie.

– Więc to o to chodzi? O urażoną dumę? – Aud kręci głową z niedowierzaniem. – To przecież za mało, żeby wkraczać na wojenną ścieżkę. – Cały czas zwraca się do Saxego, na Helgę nawet nie spojrzy.

– Wybacz, droga teściowo, ale co ty właściwie wiesz o wielkiej polityce? Na dziesięć lat zaszyłaś się w leśnej chacie. A tu sprawy nieco się pozmieniały.

– Tak, właśnie widzę. – Aud przenosi wzrok na strażnika, który przed chwilą podniósł jej stołek. – Niesłychane, że ty i Saxe potrzebujecie tak licznej straży osobistej.

Aud mocno zaakcentowała słowo „osobista” i Sigurd nagle coś sobie uświadamia. Helga jest z południa. Nie ma już akcentu, mówi jak rodowita mieszkanka Grodu Rosomaków, ale urodziła się w Grodzie na Wyspie. I czy strażnik, który ich zaprowadził do Svertinga, nie mówił południowym dialektem? Bo co do tego, że tamci dwaj, którzy nie chcieli ich wpuścić, pochodzili z południa, Sigurd nie miał wątpliwości. Natychmiast rozpoznał ich spłaszczone „a” i rolujące „r”.

Helga już ma jej coś odpowiedzieć, ale wyręcza ją Saxe:

– Matko, nie ma nic złego w otaczaniu się sojusznikami – zauważa cicho.

– Oczywiście, że nie – przyznaje Aud. – Tyle że w sojuszu od zawsze uczestniczyli wszyscy Obrońcy Wzgórz. Nie dwaj ani trzej, ale wszyscy, cała piątka.

– Sojusze bywają chwiejne.

Aud długo patrzy synowi w oczy.

– Mam nadzieję, że nie zapomniałeś, kto jest wrogiem – ostrzega po chwili.

W komnacie znowu zapada martwa cisza. Przerywa ją perlisty śmiech Helgi.

– Droga teściowo, mam nadzieję, że nie chodzi ci o Króla Cieni?

Aud nie odpowiada. Jej oczy nieprzerwanie wwiercają się w Saxego. On wzdycha i odkłada nóż.

– Matko, wiem, że wychowano cię w przekonaniu, że istnieje tylko jeden prawdziwy wróg, a wodzowie trzymają się razem bez względu na wszystko. Lecz świat się zmienia. Cienie już dawno przestały się liczyć. Od wieków nie zagrażają Krainie Ognisk. Kto wie, czy w ogóle jeszcze są. Wrogiem jest ten, kto działa na naszą szkodę. I obawiam się, że obecnie tym kimś jest Oluf Nor. Wyspiarze uważają tak samo. Nie tracę jednak nadziei, że jeszcze uda nam się to zmienić.

– Skąd wiesz, jak silne albo słabe są cienie? Tego nie wie żaden z ludzi. – Aud wciąga głęboko powietrze. – I tak, oczywiście, że wrogiem jest ten, kto chce nam zaszkodzić. Ale z ludźmi, w tym z norlingami, można negocjować, rozmawiać, można do nich apelować o rozwagę. Z Królem Cieni to niemożliwe. Ludzkie sympatie i antypatie się zmieniają, lecz pewne rzeczy na tym świecie są stałe. To, że słońce wschodzi na wschodzie, a zachodzi na zachodzie, że każdego z nas czeka śmierć oraz że cienie gardzą wszystkimi innymi rasami. Nie można z nimi negocjować, bo one nie czują się zobowiązane dotrzymywać umów zawartych z istotami w ich mniemaniu podrzędnymi.

– To jednak nie przeszkodziło Svertingowi spróbować – przypomina Helga z kpiącym uśmieszkiem.

Sigurd nastawia uszu. Pierwszy raz o tym słyszy.

– Helgo – rzuca jej ostrzegawczo Saxe.

Aud znów ma błyskawice w oczach.

– Nie powinnaś mówić o rzeczach, o których nie masz pojęcia – syczy.

– W porządku. Zatem prawdziwym wrogiem jest Król Cieni, Saxe powinien zawrzeć pokój z Olufem Norem i wszyscy będą zadowoleni, tak?

Tę uwagę Aud zupełnie ignoruje. Saxe tylko wzdycha.

– Matko, nie powinnaś się tak martwić – mówi i klepie ją po dłoni. – Rozumiem cię i obiecuję, że się zastanowię.

Aud krótko kiwa głową i Sigurd odnosi wrażenie, że to koniec dyskusji. Nie pojmuje, że Aud tak łatwo się poddała. A Svanhild? Przebyli taki szmat drogi tylko po to, żeby własna rodzina zbyła ich jak natrętną muchę, którą trzeba odgonić od talerza? Chłopak zbiera się na odwagę, już odchrząkuje, ale wtedy Aud mówi:

– Kolacja była wyśmienita, Helgo. – Głos ma neutralny, ale posyła Sigurdowi ostrzegawcze spojrzenie, które on rozumie w lot. Wie, że ma się nie odzywać.

– Dziękuję, Aud. – Helga brzmi równie obojętnie.

Sigurd patrzy zdumiony na jedną i drugą. I co, tak po prostu się pogodziły?

Helga pstryka palcami.

– Zaczekaj, aż skosztujesz deseru, Aud. Musimy przecież posmakować ostatnich tego lata jagód, prawda?

Służący na zamku thral, który czekał pod ścianą, wybiega z komnaty i daje znać thralkom, by ruszyły za nim. Wkrótce wracają, niosąc drewniane półmiski, w których chlupie żółtawobiała śmietana.

Sigurd zagląda do półmiska, jaki przed nim postawiono. W śmietanie pływają kawałki ciasta miodowego oraz mnóstwo czarnych i czerwonych owoców leśnych. Taki deser to rzadki rarytas. Tłumi beknięcie i żałuje, że tak się objadł wieprzowiną. Aud uśmiecha się do niego ze smutkiem. I zanurza łyżkę w apetycznej masie.

Rozdział 8

NOCNE ZAJŚCIA

Svanhild, odwrócona plecami do Sigurda, wyrabia ciasto. Znajdują się w Chacie Vidara. Jej złote włosy lśnią w promieniach słońca wpadających przez okno. Nuci kołysankę z ich dzieciństwa, a Sigurd słyszy w niej głos matki, który przebija się spod jasnych brzmień Svanhild. Czuje się szczęśliwy – dlatego, że są w domu i dlatego, że Svanhild wróciła.

Po pewnym czasie zwraca uwagę na plecy siostry. Są wygięte, jakby wyrósł jej garb. Sigurd ma niejasne wrażenie, że coś jest z nimi nie tak, ale nie wie co. Wstaje i podchodzi bliżej. Wyjątkowo długo przemierza ich małą chatkę i wciąż nie dostrzega, co Svanhild ma na plecach. Dziewczynka bez przerwy się odwraca, jakby nie chciała, żeby się im przyglądał. Teraz Sigurd robi się niespokojny. Woła ją, ale ona nie reaguje.

Wreszcie staje tuż obok. Widzi dziurę w jej plecach i niepokój przeradza się w panikę, która płoszy resztki niedawnego szczęścia. Dziura jest duża, prawie jak nora lisa albo borsuka. Z jej głębi dochodzi głuche stukanie, a gdzieś daleko wściekłe ujada Ostry. Svanhild!, woła chłopak, ale z jego gardła nie dobywa się żaden dźwięk. A ona nadal ugniata ciasto i nadal z jej środka dochodzi stukanie.

Sigurd truchleje z przerażenia, kiedy z otworu zaczyna wypełzać jakieś zwierzę. Nie jest to lis ani borsuk, nie jest to żadne ze zwierząt, jakie kiedykolwiek widział. Wysuwa na zewnątrz po jednej nodze, ma ich sześć. Są czarne i podzielone na segmenty jak u pająka albo żyjących na dnie morza skorupiaków. Powoli prostuje kończyny, wyciąga je do przodu. Lada chwila wyłoni się korpus, ale Sigurd nie chce tego widzieć. Nie chce widzieć, jaki potwór mieszka w plecach jego siostry. Svanhild!, woła i tym razem udaje mu się przekrzyczeć stukot i ujadanie psa. Svanhild się odwraca. Ma twarz elfki, taką samą jak zawsze mleczną karnację i ciemne poważne oczy. Uśmiecha się do niego zmieszana i wygląda jak dawniej. Lecz kiedy rozchyla usta, ukazuje mu spiłowane w szpic zęby i przemawia do niego niskim męskim głosem: Sigurdzie! Sigurdzie!, grzmi. Sigurdzie, zbudź się! Zbudź się!

Z walącym sercem siada na łóżku. Jest zlany potem. Uświadamia sobie, że stukanie dobiega od drzwi. Na polecenie Aud zaryglował je, zanim się położył. Ostry stoi przy łóżku, między nim a drzwiami, i warczy.

– Spokój, Ostry – mówi Sigurd.

Pies posłusznie siada. Wzdycha jeszcze z jękiem, bo choć cieszy się, że zdołał obudzić pana, to wciąż nie ma pewności, czy niebezpieczeństwo minęło. Sigurd pociera twarz, żeby pozbyć się resztek snu, i odchrząkuje, zanim woła:

– Kto tam? – Obraz długich owadzich nóg sterczących z pleców Svanhild nie chce go opuścić.

– Styrbjørn z hirdu – odpowiada mu ten sam niski męski głos, którym we śnie mówiła do niego Svanhild. – Aud zaniemogła. Prosi, żebyś zaraz do niej przyszedł.

Sigurd błyskawicznie przytomnieje. Senne obrazy rozpadają się i znikają. Aud jest chora. Tak bardzo, że wzywa mnie do siebie w środku nocy.

– Już idę – rzuca w stronę drzwi.

Pośpiesznie naciąga spodnie, wsuwa tunikę i otwiera drzwi. Na zewnątrz czeka strażnik, który poprzedniego dnia przed komnatą Svertinga przywitał się z Aud. Jego twarz jest poważna.

– Bardzo z nią źle – oznajmia. – Poprosiła, żebym jak najszybciej cię sprowadził. – Po chwili wahania dodaje: – Helga próbowała mnie powstrzymać, ale jej powiedziałem, że gdy żona wodza wydaje mi rozkaz, to go wypełniam. – Uśmiecha się gorzko: – To pewnie znaczy, że jutro wyrzucą mnie ze służby.

Sigurd dziękuje mu skinieniem. W głowie ma mętlik. Truchtem przemierza długie, wąskie korytarze. Ostry tuż za nim. Styrbjørn biegnie na końcu, zachowując od psa bezpieczny odstęp.

Sigurd wbiega po dwa stopnie naraz. Cały czas tłucze mu się w głowie rozmowa, którą odbył tu z Aud poprzedniego wieczoru. Był na nią zły. Uważał, że nie dość mocno naciskała na Saxego, żeby im pomógł.

– Wiem, co robię – rzuciła ostro.

– Naprawdę? – spytał. – Bo wcale na to nie wygląda. – Normalnie nie odzywał się do nikogo takim tonem, a już na pewno nie do Aud. Ale bardzo się bał. Bał się, że nigdy nie uda mu się uzyskać pomocy w odnalezieniu Svanhild. I że już jest za późno.

– Tak, Sigurdzie. Jestem tego pewna.

– Nie powinniśmy byli tu przychodzić. Trzeba było zrobić tak, jak mówiłem. Ruszyć na północ i spróbować jej poszukać na własną rękę.

Na te słowa Aud odwróciła się i spojrzała mu w oczy.

– Wówczas najpewniej już byś nie żył. I nie zostałby nikt, kto byłby w stanie pomóc Svanhild. Jedyną osobą, która w ogóle by o niej pamiętała, byłaby samotna, wykręcona chorobą staruszka.

Sigurd wytrzymał jej wzrok, ale nic już nie powiedział. Może miała rację. Potrafił ze swoim łukiem wytropić i upolować zwierzę. W tym był nawet całkiem dobry. Ale nie był jak Sverre, który się wychował wśród wojowników i urodził z mieczem w jednej i tarczą w drugiej ręce. Sigurd w ogóle nie umiał się bić. W starciu z wojownikami mroku byłby bezbronny.

– Wiem, co robię – powtórzyła Aud. – Znam swojego syna. Przekonam go, że musi ci pomóc. Saxe to dobry chłopak. Tylko trochę za bardzo… ulega wpływom. Wiem, że nam pomoże. A jeśli nie zdołam go przekonać, to go zmuszę.

– Niby jak?

– Na wodzowskiej audiencji – powiedziała.

Audiencje odbywały się na koniec każdej z pięciu pór roku. Wtedy wszyscy – i wysoko, i nisko urodzeni mogli przedstawiać wodzowi swoje życzenia i wnioski. Sigurd jednak nie bardzo wiedział, w jaki sposób to miałoby pomóc ich sprawie.

– Skoro teraz nie chce nam pomóc, to dlaczego miałby to zrobić podczas audiencji?

– Dlatego że póki co Saxe nie jest wodzem. Dlatego że za kilka dni, gdy księżyc będzie w nowiu, musi zwołać audiencję, bo ludzie przed zimą muszą się wyzbyć letnich trosk i bolączek. Dlatego że swą decyzję będzie musiał ogłosić na forum, a tłum oceni ją i porówna z tym, co zrobiłby Sverting. I wreszcie dlatego że odrzucenie oficjalnej prośby o pomoc dla członka rodu będzie niehonorowe. – W szorstkim głosie Aud pobrzmiewał smutek.

Zawiodła się na Saxem, zdążył pomyśleć Sigurd, zanim Aud dodała:

– Poza tym na audiencji będą dostojnicy, straże, wojownicy i inni poważani mężowie. Jeśli więc Saxe mimo wszystko się nie zgodzi, zwrócę się wprost do nich.

– I sądzisz, że któryś zechce pomóc? – spytał Sigurd bez przekonania. – Oni nawet nie znają Svanhild. Myślisz, że obchodzi ich, co się z nią stanie?

– Myślę, że ani trochę ich to nie obchodzi – przyznała. – Ale jeśli ja, żona Svertinga, poproszę o pomoc, to nie odmówią. Honor im na to nie pozwoli. Wielu z nich bowiem ma u Svertinga dług. – Patrząc na wnuka, dodała posępnie: – Ale zrobię to tylko wtedy, jeśli nie będę miała wyjścia. To upokorzy Saxego i osłabi jego pozycję, gdy zostanie wodzem.

– Czyli… nie spodziewasz się, że Sverting przeżyje? – spytał ostrożnie.

– Nawet jeśli przeżyje, rosomakom potrzebny będzie nowy wódz – odparła. – Dla armii dowódca, który nie może chodzić, jest bezużyteczny. A Saxe jest najbardziej oczywistym kandydatem, to jego dostojnicy wskażą na następcę Svertinga. Nawet jeśli istnieją inne możliwości. – Na chwilę zawiesza wzrok na Sigurdzie, zanim ciągnie dalej: – Jutro rano mam się spotkać z Hromundem. To mądry człowiek i muszę się go poradzić w… pewnej sprawie. Potem będziemy musieli porozmawiać, ty i ja. Są rzeczy, które powinieneś wiedzieć. Takie, które dotyczą twoich rodziców.

Na koniec zamyśliła się i pogłaskała go po policzku, uśmiechając się smutno. Potem zamknęła drzwi swojej alkowy i zostawiła go w ciemnym korytarzu z głową pełną pytań.

Teraz Sigurd ponownie stoi przed tymi drzwiami i wciąga głęboko powietrze.

W środku panuje ścisk. Jest tu wielu strażników Saxego, łatwo ich rozpoznać po pomarańczowych strojach. Tworzą zwarty mur przy drzwiach. Saxe stoi przy łóżku, wygląda na zrozpaczonego. Obok niego Helga. Ma na sobie pelerynę obszytą futrem, a olśniewające czarne włosy spływają jej swobodnie na plecy. Jej blada twarz świeci w półmroku.

Jest i Hromund. Pochyla się nad Aud, której Sigurd nie widzi, zasłania ją czarna peleryna kapłana. Jest jeszcze mnóstwo innych osób, których Sigurd nie zna. Głównie mężczyzn i parę kobiet. Wszyscy mówią ściszonymi głosami.

Sigurd przepycha się przez tłum i dociera do łóżka. Ostry kroczy za nim jak cień. Helga, zajęta rozmową z tęgim mężczyzną w kosztownej tunice, raptownie milknie, kiedy dostrzega Sigurda. Nie wita się z nim, tylko śledzi go wzrokiem. Grubas z kolei z niepokojem zerka na psa.

Rozmowy milkną, zupełnie jakby wszyscy instynktownie naśladowali Helgę. Kapłan się odwraca.

– Sigurdzie – zaczyna, lecz Sigurd odpycha go, przyklęka obok łóżka Aud i bierze ją za rękę.

– Sigurdzie… – Jej głos brzmi jak słabe echo basu Hromunda. Uśmiecha się. Sigurd odwzajemnia uśmiech, ale jest przerażony. Wie, że ona umiera. Ostry wącha jej dłoń i popiskuje.

Aud z trudem podnosi rękę.

– Idźcie – chrypi. – Wszyscy. Zostawcie nas.

Sigurd nie odrywa od niej wzroku, nie widzi więc, jak na jej słowa reagują pozostali. W komnacie jest zupełnie cicho. W końcu odzywa się Saxe:

– Słyszeliście, co powiedziała Aud. Wyjdźcie stąd.

Rozlega się szmer, kiedy ludzie tłoczą się do wyjścia. Na koniec przy łóżku chorej zostają Sigurd, Ostry, Saxe, Helga i kapłan.

– Wy też – mówi Aud z wysiłkiem. – Chcę pomówić z wnukiem na osobności.

Saxe przez chwilę wygląda na urażonego. Szybko się jednak opamiętuje.

– Oczywiście, matko. – Robi dwa kroki w stronę drzwi i patrzy wyczekująco na swoją żonę, która stoi bez ruchu i nie spuszcza oczu z chorej. Sigurd nie jest w stanie rozszyfrować jej wyrazu twarzy.

Kapłan łagodnie kładzie dłoń na ramieniu Helgi.

– Chodźmy – mówi. Jego dotyk sprawia, że w końcu i ona się reflektuje.

Helga bez słowa odwraca się na pięcie i wychodzi z komnaty. Mijając Sigurda, łypie na niego wrogo.

– Nie muszę ci chyba mówić, że nie wolno jej ufać – szepcze Aud i próbuje się uśmiechnąć, gdy głową wskazuje plecy Helgi.

Sigurd też się uśmiecha i potakuje. Tego już się domyślił.

– Aud, co ci jest? – pyta. Stara się tego nie okazywać, ale jest mocno poruszony jej wyglądem. Na jej cienkiej jak pergamin skórze pojawiły się czerwone plamy, a źrenice powiększyły się tak, że jej oczy wyglądają jak czarne. Obok łóżka stoi naczynie pełne wymiocin. I krwi.

– Hromund uważa, że coś mi zaszkodziło – odpowiada.

– Ale… przecież jedliśmy to samo. Czy ktoś jeszcze zachorował? – Sigurd zna odpowiedź, zanim Aud zdąży otworzyć usta. Ma wrażenie, jakby wciąż tkwił w swoim koszmarze. W tym, co tu zaszło, jest coś nieodwracalnego.

– Nie, ale… jego zdaniem musimy póki co trzymać się tego wyjaśnienia. Że jestem stara i mam słabszy organizm. I dlatego nikt z was nie zachorował. Hromund to mądry człowiek. Ufam mu bezwzględnie.

A ja nie, odpowiada jej w myślach Sigurd. Jemu kapłan się nie podoba. Przed oczami znów staje mu twarz Svanhild ze spiłowanymi zębami.

– Śniło mi się… – zaczyna niepewnie – że Svanhild miała takie zęby jak on. I działo się z nią coś niedobrego… coś w środku, w niej.

– Nie powinieneś się tym zbytnio przejmować – prosi cicho Aud. – Moim zdaniem ludzie zbyt wiele wagi przywiązują do swoich snów i trwonią ciężko zarobione srebrniki na szarlatanów, którzy im je tłumaczą. Według mnie większość snów to brednie.

Sigurd przytakuje bez przekonania. To był wyjątkowo rzeczywisty sen. I zdawał się nieść jakiś przekaz.

– Ufam Hromundowi – powtarza Aud. Jej głos słabnie. – Uznaliśmy, że zatrułam się jedzeniem i że w tym momencie najrozsądniej będzie się trzymać tej wersji. – Po chwili dodaje: – Chociaż nie wierzę, że to przypadek.

Sigurd chwilę rozważa jej słowa.

– Myślisz więc, że ktoś cię otruł – stwierdza wprost.

– Nie wiem tego z całą pewnością. Ale tak, tak sądzę.

– Helga. – Sigurd czuje, jak w brzuchu rośnie mu kamień gniewu.

– Tego nie powiedziałam – szepcze Aud.

Nagle zwija się z bólu. Sigurd patrzy bezradnie, jak jej ciałem wstrząsają skurcze, a naznaczoną plamami skórę zrasza pot. Staruszka ciężko dyszy i jęczy rozdzierająco. Jak potworny musi to być ból, skoro wyciska dźwięk skargi z tej silnej dumnej kobiety? Sigurd nie chce nawet o tym myśleć. Próbuje ją objąć, ale ona go odtrąca.

Gdy skurcze mijają, Aud leży przez chwilę z zamkniętymi oczami. Sigurd ze stolika przy łóżku bierze szmatkę i ociera nią pot z jej czoła. Plamy na policzkach się zaogniły, ale reszta skóry ma nienaturalny, żółtawobiały odcień. Z jednego kącika ust sączy się jakiś ciemny płyn.

Wreszcie otwiera oczy. Są czarne, a nie jak dawniej, orzechowobrązowe. To przydaje jej spojrzeniu intensywności.

– Muszę ci o czymś powiedzieć – szepcze z wysiłkiem i kładzie dłoń na jego ramieniu. – Twój ojciec… Vidar… Uważał, że istnieje jedno konkretne źródło nieszczęść, jakie spotkały naszą rodzinę. Był przekonany, że odpowiada za nie Wargentin.

– Jaki Wargentin? – Imię nic mu nie mówi. Nawet brzmi obco, inaczej niż imiona, jakich używali w Krainie Ognisk. – Kto to jest?

Aud wpatruje się w Sigurda, jakby szukała najwłaściwszych słów.

– Wargentin był… przyjacielem twojego ojca. Ale się poróżnili. Pewne wydarzenia pokazały… że nienawiść Wargentina jest równie żarliwa, jak żarliwa była jego przyjaźń.

– Dlaczego? Co się stało?

Aud zamyka oczy i wzdycha. Otwiera je ponownie i odpowiada głosem jeszcze słabszym:

– Sigurdzie, zostało mi niewiele sił. To długa historia i chcę ci ją opowiedzieć jak należy. Żebyś wszystko dobrze zrozumiał. Tylko najpierw muszę chwilę odpocząć.

– Oczywiście, Aud. Wybacz. Jutro o tym porozmawiamy – pociesza ją i głaszcze po pomarszczonym czole. Jest lepkie w dotyku, prawie jak glina. Aud, ty nie dożyjesz jutra. Lecz za tą myślą nie idą żadne uczucia. Jakby jej strata była tragedią tak wielką, że wymykała się emocjom. Dlatego Sigurd umysł ma spokojny i jasny.

– Wiem, że jesteś wyczerpana – mówi. – Ale przyślę do ciebie Saxego. Musisz spróbować jeszcze raz przekonać go, żeby pomógł Svanhild. – Zanim będzie za późno, dodaje w duchu.

Aud nie podnosi powiek, ale potakuje na zgodę. Sigurd nie wątpi, że zrobi, co będzie w jej mocy. Zawsze robiła to, co należało.

Wreszcie znów otwiera oczy.

– Sigurdzie – mówi. – Myślę, że twój ojciec miał rację. Że to Wargentin porwał Svanhild. Tylko on byłby w stanie to zrobić. A jeśli tak, to on się spodziewa, że będziesz jej szukał. Czeka na ciebie. Dlatego tak mi zależy na tym, abyś otrzymał wsparcie.

Jego mózg nieruchomieje. O czym ona mówi? Otwiera usta, ale zamyka je ponownie. Nie wie, co powiedzieć.

– Jeśli nie zdołam przekonać Saxego, musisz zadbać, aby ktoś ci pomógł. Sam nie masz szans – ciągnie Aud. Jej palce zaciskają się na jego ramieniu. Podnosi głowę z poduszki, z trudem dobywa słowa: – Pod żadnym pozorem nie wolno ci mierzyć się z Wargentinem w pojedynkę. Myślę, że możesz liczyć na Styrbjørna, strażnika, którego po ciebie posłałam. Starkad również by ci pomógł, ale niestety jest już stary i jego umysł trochę szwankuje. Jostein i Harald to ludzie honoru i mają dość pieniędzy, aby wysłać z tobą większy oddział. Za Skeggego nie mogę ręczyć, a Skule i Ljot nie kiwną palcem w cudzej sprawie, jeśli nie muszą. Co do pozostałych, nie mam pojęcia. Dawno już przestałam śledzić tutejsze sprawy. W tym czasie w wielu rodach zmienili się patriarchowie. To ludzie, których nie znam dość dobrze. Ale jeśli… – Przerywa jej kolejny atak skurczy, jakby tak długa wypowiedź była ponad jej siły. Tym razem zwija się z bólu dłużej niż poprzednio, a kiedy atak mija, nie otwiera oczu. – Idź już, Sigurdzie – szepcze. – Ale przyślij do mnie Saxego. Zrobię, co będę mogła.

Sigurd wie, że Aud resztki sił poświęci na przekonywanie syna, żeby mu pomógł. Kiwa głową. Przez zaciśnięte gardło nie może wydusić słowa. Ręką daje znak Ostremu, żeby został i pilnował Aud. Pies posłusznie kładzie się obok łóżka. Sigurd pochyla się nad Aud i całuje ją w czoło. Potem głaszcze ją po policzku, tak jak ona poprzedniego wieczoru pogłaskała jego.

– Żegnaj, Aud – mówi przed wyjściem.

Aud nie odpowiada.

Rozdział 9

TAJEMNICE

– Kalikarpie! – Mirra syczy na niego spomiędzy ciemnych drzew. – Kalikarpie, zatrzymaj się!

– Lepiej przejdźmy jeszcze kawałek, heh – odpowiada zdyszany.

– Nie pójdę dalej, zanim mi nie powiesz, o co tu chodzi. – Zatrzymuje się i mocno wbija stopy w podłoże.

Kalikarp ją ignoruje.

– Mówię poważnie – ostrzega Mirra.

Dopiero teraz staruszek staje i odwraca się do niej. Mirra patrzy na niego wyczekująco.

Stary wzdycha i macha ręką.

– Werbena chce, żebyśmy poprosili o pomoc ludzi z Grodu Rosomaków. To część jej planu ocalenia Mglistej Fortecy.

Mirra marszczy czoło.

– Jak to? Myślałam, że idziemy do norlingów? Skoro jest, jak mówisz, to dlaczego od razu tego nie powiedziała?

– Bo nie chciała, żeby ktokolwiek się dowiedział, heh. To za duże ryzyko. Zważ, że ludwisarze muszą się teraz zapuszczać poza Kręgi, żeby zdobyć wodę pitną. Ryzyko, że ktoś z naszych zostanie porwany przez cienie, jest większe niż kiedykolwiek. A gdy już do nich trafisz… Jak wiesz, Władca Góry zna wiele… metod perswazji. Werbena bała się, że cienie poznałyby nasze plany, gdyby je komukolwiek zdradziła.

Mirra słyszała, jak cienie traktują swoich jeńców. Mimo wszystko te wyjaśnienia jej nie przekonują.

– Nadal nie rozumiem, dlaczego mnie tego nie powiedziała. Ty przecież wiedziałeś od początku. – W środku aż się w niej gotuje na tę niesprawiedliwość. Dlaczego trzymała mnie w nieświadomości? Bardziej ufa Kalikarpowi niż mnie? Własnej córce?

Stary znów wzdycha.

– Mirra, ona się bała ci o tym powiedzieć, bo, heh, zna twój temperament. Obawiała się, że jeśli nie spodoba ci się ten pomysł, rozpowiesz o nim innym ludwisarzom. Postanowiła, że dowiesz się, gdy już wyruszymy. I że dowiesz się ode mnie – dodaje bez entuzjazmu.

– Nie ufa mi. – Mirra czuje się jak idiotka.

– Ufa ci – protestuje Kalikarp. – W przeciwnym razie nie wysłałaby cię z tą misją. Ale nie mogła ryzykować, że, heh, w chwili złości się wygadasz.

– Kto jeszcze wie, że nie idziemy do Grodu Norlingów?

– Poza mną tylko Gladiola i Werbena. Nikt więcej.

– Czyli Gladiolę, która wie wszystko, czego cienie za nic w świecie nie mogą się dowiedzieć, Werbena wysłała wprost w objęcia Moretusa, ale mnie postanowiła nie mówić nic?

– Gladiola nigdy by się nie wygadała, heh. Jest na to za mądra. – Widząc minę Mirry, dodaje szybko: – Poza tym zanimby pozwoliła cieniom cokolwiek z niej wyciągnąć, znalazłaby inne wyjście. Nie daj się zwieść delikatnej urodzie Gladioli. Nie jest może tak surowa jak jej siostry, ale jest silna na swój własny sposób.

Mirra przez chwilę zastanawia się, czy jednak nie skomentować stwierdzenia, że Gladiola jest „zbyt mądra”, żeby się wygadać. Bo jaka wobec tego jest Mirra? Skoro własna matka uważa, że nie potrafi trzymać języka za zębami. Lecz jest coś jeszcze. Jeszcze jedna rzecz, którą chciałaby wiedzieć.

– Co mamy zrobić, gdy dotrzemy do rosomaków?

Odpowiedź pada trochę za szybko.

– Poprosić ich o wsparcie przeciwko cieniom, heheh.

Mirra mruży oczy. Zna Kalikarpa dostatecznie długo, aby wiedzieć, że to jego chrząkanie przybiera na mocy, gdy czuje się niepewnie.

– Ale naszymi przyjaciółmi od zawsze byli norlingowie. Czy nie bardziej oczywiste byłoby prosić o pomoc ich? – pyta starego.

– Werbena uważa, że lepiej poprosić rosomaków, heh. – Kalikarp zaczyna się nerwowo rozglądać. Nad Lasem powoli zapada zmrok. – Halbjørn swego czasu złożył przysięgę ludwisarzom. A on był rosomakiem.

– Swoją przysięgę złożył w imieniu wszystkich ludzi, nie tylko rosomaków. Tak samo może ją wypełnić Oluf Nor jak i Sverting Rosomak – zauważa.

– Rosomacy będą się czuli bardziej zobowiązani, bo są z tego samego rodu. Więzy krwi i honor wiele znaczą dla ludzi.

– A poza tym… – Mirra nie komentuje jego odpowiedzi, lecz ciągnie swój wywód – czy norlingowie nie powinni się dowiedzieć, że Kamienna Rzeka jest skażona? Chyba jesteśmy im to winni, prawda? Czy Werbena w ogóle o nich pomyślała? – mówi coraz głośniej, w miarę jak narasta w niej gniew.

– Ciii – upomina ją starzec i przesuwa wzrokiem po ciemnych drzewach, które ich otaczają. – Norlingowie nie czerpią wody pitnej z Kamiennej Rzeki. Poradzą sobie. A my powinniśmy już rozbić obóz, heh. Tu nie możemy zostać, to wykluczone.

Mirra wciąż ma mnóstwo pytań, ale stary ma rację. Muszą znaleźć odpowiednie miejsce przed zachodem słońca.

– W porządku. – Kiwa głową. – Ale masz mi jeszcze sporo do wyjaśnienia.

– Tak przypuszczałem – prycha Kalikarp, zanim rusza dalej w głąb Lasu.

Gdy stają pod tym najwłaściwszym drzewem, oboje wiedzą, że tu powinni spędzić noc. Najniższe gałęzie rozłożystej olchy znajdują się wysoko nad ich głowami. Mirra zostawia Kalikarpowi swoją dmuchawkę i tobołek, żeby wspiąć się na drzewo tylko z liną na ramieniu. Z ekwipunkiem też by sobie poradziła, ale tak jest łatwiej. Swoim zwyczajem najpierw obejmuje pień i przyciska policzek do kory. Potem zaczyna wspinaczkę.

Mija pierwsze gałęzie i idzie wyżej. Kiedy znajduje właściwe miejsce, zrzuca koniec liny. Chwilę później wciąga na górę swoją dmuchawkę i tobołek, a po nich – rzeczy Kalikarpa. Wzrok staruszka już dawno nie pozwala mu polować z dmuchawką, ale on i tak nigdzie się bez niej nie rusza. Mirra dobrze go rozumie. Jedyna inna broń, jaką stale noszą ludwisarze, to mały nożyk. Dmuchawka daje poczucie bezpieczeństwa. W najgorszym razie może jej użyć jako kija w walce wręcz, myśli Mirra.

W milczeniu przywiązują do drzewa swoje tobołki. Stary dyszy z wysiłku. Potem wyjmują bukłak i kawałek zimnego pieczonego głuszca. Każde z nich siedzi na swojej gałęzi i w skupieniu żuje mięso. Mirra przygląda się starcowi, którego ledwie widzi w świetle księżyca. Wciąż nie pojmuje, dlaczego Werbena wysłała go na tę wyprawę.

Po kolacji Kalikarp beka i oblizuje palce. Potem sięga za pazuchę i wyjmuje niewielki skórzany pakunek. Ostrożnie wysupłuje z niego mały dzwoneczek i wiesza na gałęzi. Następnie bierze linę i mnóstwo razy owija nią siebie i gałąź, na której siedzi. Od pasa do kostek jest teraz przymocowany do drzewa i może się odchylić do pozycji leżącej. Jego oddech natychmiast się uspokaja.

Mirra wzdycha. Liczyła, że wrócą do tamtej rozmowy. Teraz jednak, kiedy wokół słychać tylko dźwięki nocy i ciche pochrapywanie Kalikarpa, robi jej się go żal. Jest za stary, żeby spać w środku Lasu przywiązany do gałęzi i znosić trudy wędrówki. Jest również za stary, aby w czymkolwiek jej pomóc. Powinien się grzać przy ognisku i dogadzać sobie najlepszymi i najtłustszymi kąskami mięsa. Werbena nie powinna była go wyznaczać do tego zadania, myśli z goryczą. Po raz kolejny pokazała swój charakter.

Zanim sama się przywiąże, zawiesza swój dzwonek. Nie ma co prawda zamiaru spać, ale lepiej dmuchać na zimne.

Budzi ją dźwięk rozkołysanych dzwonków. Spała tak głęboko, że potrzebuje chwili, żeby się zorientować, gdzie jest i co się dzieje. Wszystko jednak szybko do niej wraca. Las. Drzewo. Dzwonki. Dzwonki, które dzwonią natarczywie, jakby próbowały jej coś powiedzieć. Najpierw to czuje.

To.

Siedzi na jej piersi. Wwierca w nią małe czerwone oczka. Mirra leży jak porażona. Nie jest w stanie się ruszyć ani odezwać. Serce jej wali, a przez głowę przelatuje myśl, żeby się rzucić z gałęzi. Że lepiej się zabić, upadając, niż… Nie zdąża dokończyć. Uświadamia sobie, że jest przywiązana.

Przez cienki materiał koszuli czuje pazury szczura ostrozębnego. Wbijają się w jej skórę, jakby zwierzę szykowało się do ataku.

Mirra krzyczy. I zaraz się reflektuje.

Zaciska wargi, krzyk zamiera jej na ustach. Zamiast tego w panice macha rękami. Boi się go dotknąć, ale jeszcze bardziej się boi, że monstrum zbliży się do jej twarzy. Szczur wije się, zmienia pozycję, wydłuża ciało, aż kształtem niemal przypomina węża. I skutecznie unika jej ciosów. Budzi się Kalikarp i oszołomiony woła jej imię. Mirra nie odpowiada, cały czas próbuje zrzucić z siebie szczura. Dociera do niej odgłos krzesiwa. To na nic, myśli, on nie zdąży.

Wreszcie udaje jej się uderzyć szczura. Nie jest miękki i elastyczny jak zwykłe zwierzę, ale twardy, jakby nawet skórę miał zrobioną z kości. Zwierzę piszczy i długimi pazurami drapie ją po ramionach. Mirra w panice uderza go ponownie.

I wygląda na to, że po tym drugim ciosie szczur ma dość. Biegnie wzdłuż jej związanych nóg i dalej, w dół po pniu olchy. Błyskawicznie pochłania go mrok.

Mirra stara się uspokoić oddech, żeby móc się wsłuchać w nocne dźwięki, upewnić się, że szczur naprawdę uciekł. Ale to na nic. Słyszy tylko bicie własnego serca.

– Mirra. – Głos Kalikarpa przedziera się przez odgłosy jej ciała. – Mirra, spokojnie. Odwiążę cię. Nie denerwuj się.

– Poszedł? – pyta histerycznie. – Poszedł?

– Tak, już go nie ma. Możesz być spokojna. Nie ruszaj się, poluzuję linę.

Sprawnie rozwiązuje linę i uwalnia Mirrę, która z płaczem pada mu w ramiona. Staruszek nic już nie mówi, tylko głaszcze ją po włosach. I Mirra w końcu się uspokaja.

– Szczur ostrozębny – domyśla się Kalikarp.

Mirra przytakuje. Czyli one istnieją. Nie są zmyślonym straszakiem, żeby dzieci nie wchodziły nocą do Lasu.

– Ale to jednak ciekawe, heh – stwierdza stary.

Patrzy na niego zaskoczona. Sama raczej nie użyłaby słowa „ciekawe” dla określenia tego, co się stało. Widząc jej minę, Kalikarp szybko dodaje:

– Chodzi mi o to, że to nietypowe stać się ofiarą ataku szczura ostrozębnego tuż przed świtem. – Głową wskazuje wschód i Mirrę przechodzą ciarki, gdy sobie uświadamia, że on ma rację.

Świat jest bardziej szary niż czarny. Wstaje słońce.

– I w ogóle od lat żadnego nie widziałem – dodaje starzec.

– A ja tylko o nich słyszałam – przyznaje Mirra. – Kalikarpie, on mi siedział na piersi. Gotów… gotów…

Starzec kiwa głową. Oboje wiedzą, co zrobiłby ten szczur, gdyby się nie obudziła.

Przez jakiś czas milczą.

– Kalikarpie – Mirra przerywa ciszę – myślisz, że to ma związek z dzwonami? Że to oznacza, że Dzwon Ananke… Myślisz, że coś nam grozi?

– Nie wiem. Ale na pewno nie jest to dobry znak.

Słońce sprawia, że mgła między drzewami się podnosi i poczucie grozy powoli opuszcza Mirrę. Szczury ostrozębne należą do świata ciemności. W świetle dnia jest bezpiecznie.

Groza powraca natychmiast, gdy Mirra widzi swoje ręce. Chociaż je oczyściła, rany zadane szczurzymi pazurami są mocno spuchnięte i sączy się z nich zielonożółty płyn. Szybko woła swego towarzysza.

– Tu jestem, heh – odzywa się z dołu.

Mirra czuje zapach dymu. Czyli rozpalił ognisko. Mirra na chwilę zapomina o swoich ranach, ostrożnie zwiesza głowę i pyta:

– Myślałam, że mamy nie palić ognisk. Że nie chcemy zostawiać śladów.

– Tak, heh. Ale coś trzeba zaradzić na te twoje ręce. Jedno małe ognisko damy radę ukryć.

– Więc co będziesz robił? – nie rozumie. Czuje szarpiący ból, skóra wokół ran jest ciepła i napięta.

– Maść. Im szybciej to zaleczymy, tym lepiej. Pazury tych szczurów są… heh… no wiesz. Brudne. A nieleczone zakażenie może cię nawet zabić.

Mirra patrzy na swoje spuchnięte ręce. Nietrudno uwierzyć w to, co mówi staruszek. Ciarki ją przechodzą, gdy pomyśli, do czego ten szczur używa pazurów, i niemal czuje, jak zło promieniuje z zadrapań na resztę ciała niczym gorączka. Prędko rozwiązuje linę i schodzi do Kalikarpa.

– Myślałam, że taką ranę można uleczyć tylko jakimś specjalnym ziołem.

– Bo to prawda. Konkretnie: gnidoszem.

Staruszek wbił w ziemię dwa patyki po obu stronach ogniska i zawiesił między nimi kawałek skóry. W jej zagłębieniu bulgocze czerwonawa ciecz.

– Ale… skąd wziąłeś gnidosza? – Mirra wie, że to rzadka roślina, która na dodatek rośnie tylko w odległych Górach Brzozowych.

– Rozmawiałem z Szeptunem, heh. Na rozkaz Werbeny. Więc kiedy wrócimy, będziesz mogła podziękować swojej matce za to, że przeżyłaś spotkanie z tą bestią.

Mirra nie odpowiada, przygląda się tylko, jak jej doświadczony towarzysz przelewa ciecz do miseczki. Czekając, aż ta wystygnie i stężeje, szykują sobie śniadanie nad ogniskiem. Miska ciepłej kaszy od razu dodaje im sił.

Potem stary ludwisarz starannie wsmarowuje maść w rany i owija ręce Mirry pasami miękkiej skóry. Ból ustaje niemal natychmiast. Zanim ruszą dalej, wspólnie zakopują popiół i zacierają ślady. Mirra chciałaby jeszcze spryskać twarz zimną wodą, ale bukłak jest prawie pusty. A są jeszcze za blisko Tafli, żeby pić wodę z napotkanych źródeł.

Słońce jest już wysoko nad nimi, kiedy Mirra postanawia wrócić do przerwanej wczoraj rozmowy.

– Więc dlaczego Werbena uważa, że powinniśmy prosić o pomoc rosomaków zamiast norlingów? – pyta. Jej głos jest spokojniejszy niż poprzedniego wieczoru.

Nocna przygoda pomogła jej nabrać dystansu. Nadal jest wściekła na Kalikarpa za to, że ją okłamał, ale dziś rozumie, dlaczego czuł się do tego zobowiązany. Otrzymał rozkaz od Pierwszej i go wykonał. Każdy ludwisarz by tak zrobił. Każdy, tylko nie Mirra.

Jego odpowiedź pada po chwili. Słychać, że waży słowa:

– Rosomacy mają… coś. – Robi długą przerwę. – Widzisz, trzeba pamiętać, że w owym czasie to rosomacy pokonali Vendelinusa. Na przestrzeni dziejów oni jedni sprzeciwili się ludom cienia, i zwyciężyli. Poza tym są… inni od norlingów.

– Myślałam, że to Oluf Nor jest najpotężniejszym z pięciu wodzów.

– Na pewno najbogatszym, heh. Gdyby doszło do wojny, z pewnością mógłby też wystawić najliczniejszą armię. Ale… norlingowie to ród kupiecki. Są z natury spokojni, lubią dobrze zjeść i wypić, lubią też złoto, srebro i piękne stroje. I dzwony. To dlatego zawsze mieliśmy z nimi dobre relacje. Rosomacy przeciwnie. To naród wojowniczy. Nie tak cywilizowany jak norlingowie i zdecydowanie trudniejszy we współpracy, heh. Ale nienawidzą cieni. I umieją się bić.

– Wciąż nie rozumiem, dlaczego Werbena chce ich prosić o pomoc. Może i są dobrzy w wojowaniu i nienawidzą cieni, ale za ludwisarzami też jakoś dotąd nie przepadali. Z tego, co wiem, mają w swoim mieście tylko jeden dzwon. Dla nich wszystko, co pochodzi z Lasu, jest złe. Norlingowie za to są naszymi przyjaciółmi, partnerami w interesach. U nich zawsze jesteśmy mile widziani.

– Przyjaciele w czasach pokoju nie zawsze sprawdzają się w czasie wojny, heh. – Głos Kalikarpa staje się ponury. – Oluf Nor nie będzie ryzykował więcej niż absolutnie musi. To nie jego wojna.

– Nadal uważam, że to bez sensu. – Mirra nie odpuszcza. Jego wyjaśnienia są mętne i nielogiczne. – Po co w ogóle Werbena szuka sojuszników w wojnie, której nie ma? Od stuleci nie stoczyliśmy żadnej bitwy z ludami cienia. Czyżby zamierzała sama wszcząć wojnę? Bo chyba wie, że z Moretusem nie mamy szans.

– Werbena nie zamierza wszczynać żadnej wojny, heh. – Ucina i patrzy jej w oczy. – Ta wojna trwa cały czas, a my cały czas jesteśmy w nią uwikłani. To się nie zmieniło od ponad tysiąca lat. To prawda, że od czasów Halbjørna i Vendelinusa walki ustały, ale to tylko zawieszenie broni.

Nie, Mirra nie zamierza się poddać.

– Ale to zawieszenie broni działa. Dopóki pozostajemy w ukryciu, przetrwamy. Po co ryzykować całkowite unicestwienie świata, jaki znamy? – nakręca się w miarę mówienia i znów czuje gniew. Nie wobec Kalikarpa, lecz Werbeny, która najwyraźniej postanowiła zburzyć kruchy, lecz trwający kilkaset lat pokój.

– Ponieważ nie możemy dalej się ukrywać. – W głosie staruszka słychać głęboki smutek.

– Dlaczego nie? Robimy to od czasów Halbjørna. Odkąd osiedliśmy w Mglistej Fortecy i odkąd Wrzosiec odlał Opiekuna. Jeśli tylko zachowamy ostrożność, wychodząc poza Krąg Zewnętrzny, i dopóki nad Mglistą Fortecą wisi Opiekun, podziemni nas nie znajdą.

– I właśnie z tym jest problem… – odpowiada tajemniczo.

– Z czym? – Mirra wciąż nic z tego nie rozumie, ale lodowate ciarki biegną jej po kręgosłupie.

– Z Opiekunem. – W głosie starca słychać już tylko rezygnację. – To prawda, co mówisz. Dopóki wisi nad Fortecą, żaden z podziemnych nas nie znajdzie. Tylko, heh, Opiekun nie wisi nad Fortecą od… no tak, będzie już z dziesięć lat.

Mirra nieruchomieje w pół kroku.

– Co ty mówisz? Widziałam go wczoraj rano, zanim wyruszyliśmy. Wisi jak zawsze nad placem Zbornym.

– Dzwon, który tam wisi, jest kopią, heh. Sam go tam wieszałem późną nocą bardzo dawno temu. I sam zdjąłem oryginał. Prawdziwy Opiekun od lat nie jest już w posiadaniu ludwisarzy.

Starzec podnosi zamglony wzrok i wbija go w Mirrę, a potem dodaje:

– To kwestia czasu, zanim cienie odnajdą Mglistą Fortecę.

Rozdział 10

SPADKOBIERCA

Grad ciosów zagłusza stęki i pomruki walczących. Miecz raz po raz uderza w tarczę, szczęk żelaza odbija się echem od ścian dziedzińca. Wreszcie rozlega się bolesny ryk jednego z mężczyzn i euforyczne okrzyki publiczności licznie zgromadzonej wokół placu. Zwycięzca podnosi miecz i przyjmuje zasłużone owacje. Te stopniowo przechodzą w rytmiczne uderzanie mieczami o tarcze, które ustaje dopiero, gdy pokonany z szacunkiem kiwa głową w stronę triumfatora i opuszcza dziedziniec.

Sigurd stoi wśród widzów. Wyszedł poszukać Saxego, ale toczący się turniej przykuł jego uwagę i przyciągnął go w to miejsce. Sam nie ma miecza ani tarczy, żeby nagrodzić aplauzem zwycięzcę, więc zamiast tego z całych sił tupie. Jak dziecko albo kobieta, złości się w myślach i przez chwilę żałuje, że nie wychował się tutaj, wśród wojowników. Zaraz jednak przypomina sobie Las, ciszę, spokój i samotność; oraz drzewa. I już nie żałuje.

Ale miecz i tak wolałbym mieć.

Triumfator dumnie obchodzi plac i ręką daje znać, że jest gotów zmierzyć się z następnym śmiałkiem. Z tłumu wychodzi postawny mężczyzna i odwraca się do publiczności z chytrym uśmiechem. Tłum dopinguje go i jeszcze mocniej uderza w tarcze. W końcu mężczyzna opuszcza przyłbicę i dobywa miecza.

Zwycięzca poprzedniej walki jest od niego co najmniej o głowę niższy i raczej drobny. Sigurd zastanawia się, czy nie wolałby się wycofać. Lecz nawet jeśli, to zupełnie tego po nim nie widać. Jego twarz cały czas skrywa misternie zdobiona przyłbica, ale mowa ciała wyraża niezachwianą pewność siebie.

Rywale powoli zbliżają się do siebie, poruszając się po okręgu z wyciągniętymi przed siebie mieczami. I zaczyna się i – znowu brzęk, chrzęst, miecze i tarcze błyskawicznie zderzają się ze sobą i odrywają w niekończącej się sekwencji pchnięć i gard. Nie jest to eleganckie widowisko, mężczyźni napierają na siebie jak dzicy. Sigurd z zapartym tchem obserwuje ich zwierzęcą siłę. Ten, który przyjął wyzwanie, jest bez wątpienia silniejszy i widać, że ten pierwszy powoli słabnie. Coraz później i wolniej podnosi tarczę, jego pchnięcia tracą moc, a on coraz częściej się cofa zamiast przesuwać w bok.

Nagle jest po wszystkim. Sigurd nawet się nie zorientował, jak do tego doszło. Oto olbrzym unosi miecz, żeby zadać ostatni, rozstrzygający cios. Bierze zamach tak potężny, że siła uderzenia może rozłupać hełm. I to jest jego błąd. Ten mniejszy wykorzystuje trwającą okamgnienie pauzę, wbija miecz w pachę przeciwnika i zwinnie odskakuje, unikając ciosu, który tamten zadaje mu od góry.

Tłum buczy i gwiżdże, gdy olbrzym pada na kolana i przyciska dłoń do miejsca, gdzie został trafiony. Dopiero po chwili z trudem wstaje i skinieniem uznaje zwycięstwo rywala. Miecze do ćwiczeń są tępe, więc pchnięcie, które w prawdziwej walce byłoby śmiertelne, tu nie powoduje nawet zranienia.

I znów rozlega się owacja na cześć zwycięzcy, który tym razem najwyraźniej ma dość i pozwala stanąć w szranki innym. Na Sigurda też już pora. Musi pilnie odnaleźć Saxego. Wciąż nie wie, czy Aud udało się go przekonać, że jego powinnością jest pomóc w odnalezieniu Svanhild.

Idzie w stronę zamkowej stajni, kiedy słyszy za sobą kroki. Szybkie, jakby ktoś próbował go dogonić.

Gdy się odwraca, przed sobą ma zwycięzcę obu pojedynków. Z bliska widzi, że mężczyzna ma nie tylko kosztowny hełm, ale również kolczugę, luksus dostępny nielicznym, a sprzączki pasków wyglądają na złote. Nawet miecz ma ozdobioną rękojeść, choć to przecież tylko atrapa.

Ciekawe, jak wobec tego wygląda jego prawdziwy miecz, zastanawia się Sigurd z zazdrością, gdy tamten zdejmuje hełm.

To Sverre, syn Helgi i Saxego.

– Widziałeś walkę? – pyta i wwierca w Sigurda ciemne oczy o długich rzęsach.

To oczy Helgi osadzone w chłopięcej twarzy. Podobieństwo do matki jest uderzające. Ta sama gładka jasna karnacja, ładnie wykrojone pełne wargi. Gdyby Sigurd przed chwilą nie widział go walczącego jak mężczyzna, pomyślałby, że Sverre jest dziewczyną.

– Yyy, tak, widziałem – odpowiada i czuje się głupio. On jest w moim wieku. W moim wieku i potrafi w pojedynku na miecze pokonać mężczyzn większych i starszych od siebie.

– Obie? – Tamten przechyla lekko głowę.

– Tak. – Sigurd czuje, że Sverre oczekuje, że powie coś więcej. – Dobrze walczyłeś – dodaje więc.

– Oni też – zastrzega od razu tamten. – To silni wojownicy, obaj. Ja po prostu jestem lepszy.

– Tak. – Sigurd nie bardzo rozumie, dlaczego Sverre musi koniecznie powiedzieć coś, co jest oczywiste.

– Wkrótce będę najlepszym szermierzem w Grodzie Rosomaków – ciągnie Sverre i unosi brodę. – Bycie wnukiem Svertinga zobowiązuje.

– Tak – powtarza Sigurd, boleśnie świadom, że i on jest wnukiem wielkiego wodza. – Pewnie masz rację.

– A ty jak sobie radzisz z mieczem? – zaciekawia się Sverre. W jego głosie pojawia się nutka niepewności.

– Ja… – Sigurd przełyka głośno ślinę. – Ja… yyy… nigdy nie walczyłem mieczem.

Słysząc to, Sverre jakby się rozluźnia. Rozmowa w jednej chwili staje się bardziej swobodna.

– Aha – mówi i dodaje z uśmiechem: – W każdym razie raczej nie rób sobie nadziei, że kiedykolwiek zostaniesz wodzem. To wykluczone.

Sigurd uśmiecha się skonsternowany. Co on wygaduje? Dlaczego miałbym być wodzem?

– Ja na pewno zostanę kiedyś wodzem – oznajmia Sverre. – Wszyscy tego oczekują, więc tak będzie – mówiąc to, znowu unosi brodę i patrzy Sigurdowi w oczy.

– Zapewne. – Sigurdowi ta rozmowa wydaje się dziwna, ale ponieważ to Sverre go zagadnął, byłoby z jego strony nieuprzejmością ją zakończyć.

– Czyli w ogóle nie masz miecza? – drąży Sverre.

– Nie, mam tylko…

Sverre nie daje mu dokończyć:

– Każdy wódz musi mieć dobry miecz. Mój nazywa się Tarn. Wykuł go Jødur. Wszystkie dobre miecze wychodzą z jego kuźni – dodaje tonem oczywistości.

– Tak – mówi Sigurd po raz setny.

Owszem, słyszał o Jødurze, kowalu z Grodu na Cyplu, którego miecze są znane z tego, że nigdy nie pękają w walce. Innym mieczom przytrafia się to ponoć nader często i właściciela może kosztować życie.

– No, to bywaj. – Sverre najwyraźniej nagle stracił zainteresowanie Sigurdem. Odwraca się i odchodzi.

– Bywaj – odpowiada Sigurd, choć tamten już go nie słyszy.

Chłopak stoi jeszcze chwilę i patrzy na oddalającego się Sverrego. Wreszcie odwraca się i idzie do stajni.

W środku czuć końmi, sianem, skórą i obornikiem. Od progu parsknięciem wita go Andrus, który stoi w pierwszym boksie od wejścia. Sigurd podchodzi do konia, daje mu do powąchania jedną dłoń, a drugą drapie go po grzywie. W tym czasie jego oczy oswajają się z ciemnością.

– Witaj, Sigurdzie Vidarssønie – odzywa się głos z głębi stajni i w świetle wpadającym przez otwarte drzwi pojawia się koniuszy.

– Witaj, panie. – Sigurd zawsze dziwnie się czuje, gdy ktoś zwraca się do niego pełnym imieniem i nazwiskiem, ale ten człowiek jest przyjacielem rodziny, znał jego ojca i do Sigurda zawsze odnosił się właśnie tak, z szacunkiem.

– Chcesz się przejechać? – pyta mężczyzna.

– Nie… Szukam Saxego. Widziałeś go?

– Tak. Jest na polowaniu. Ale wyruszył wczesnym rankiem, więc pewnie niedługo wróci.

Sigurd kiwa głową i postanawia zaczekać w stajni. Od wczoraj bezskutecznie próbuje pomówić z Saxem, żeby się dowiedzieć, czy mu pomoże. Powoli zaczyna podejrzewać, że wuj go unika.

W końcu jednak będzie musiał wrócić i odprowadzić konia. Sigurdowi nie pozostaje nic innego jak zaczekać.

Saxe rzeczywiście wkrótce się pojawia. Prowadzi za sobą konia, a na ramieniu niesie łuk. W ślad za nim do stajni wchodzą pozostali myśliwi, na czele z Rollaugiem, strażnikiem o tłustych włosach. Mężczyźni śmieją się i głośno rozmawiają.

Na widok Sigurda uśmiech zastyga na twarzy Saxego. Mężczyzna wita go lekkim skinieniem i idzie dalej w głąb stajni. Ale Sigurd podąża za nim.

– Saxe – mówi – możemy porozmawiać?

Przez moment Sigurd boi się, że tamten powie: „nie”, ale mina wuja wyraża jedynie rezygnację.

– O co chodzi, Sigurdzie? – pyta Saxe.

– Aud obiecała, że z tobą porozmawia. O Svanhild. O tym, że powinieneś nam pomóc. To znaczy mnie. – Sigurd przygotował sobie, co ma powiedzieć, ale teraz, kiedy stoi przed udręczonym Saxem, wszystko zapomina.

Saxe podnosi dłoń i sam wyjaśnia:

– Sigurdzie, rozmawiałem z Aud. Lecz to, o co prosisz, jest niewykonalne. Niestety. – Odwraca się i zaczyna rozsiodływać konia.

– Nie mówisz poważnie. – Sigurd nie jest pewien, czy to roztropne odzywać się do niego takim tonem, ale nie może pozwolić Saxemu uciąć tej rozmowy w ten sposób. – Svanhild jest twoją rodziną. Wiesz, że sam nie mam szans jej pomóc. I że do nikogo poza tobą nie mogę się zwrócić.

– Niestety, Sigurdzie. Bardzo mi przykro. – Saxe nadal jest odwrócony tyłem.

– Twoja matka prosi cię o to na łożu śmierci – mówi Sigurd ściszonym głosem. – Czy to nic dla ciebie nie znaczy? – Ma ochotę dodać: „czy nie masz honoru?”. Zostało mu jednak dość rozumu, żeby tego nie robić.

Saxe wreszcie się do niego odwraca. Widać, że te słowa go zabolały.

– Oczywiście, że tak. Ale ani ty, ani Aud nie rozumiecie, jak napięta jest sytuacja tu, w mieście. Jesteśmy o krok od wojny. Nie mogę sobie pozwolić na wysyłanie ludzi na północ z misją, która jest skazana na porażkę. Przykro mi, że muszę cię rozczarować, ale tak się sprawy mają.

Sigurd milczy. Czyli Saxe uważa, że nie ma szans na odnalezienie Svanhild. I choć od początku wiedział, że jego wuj tak właśnie myśli, to mimo wszystko robi mu się przykro.

Czy naprawdę nikt poza mną i Aud nie wierzy, że Svanhild może nadal żyć? Czy naprawdę dla wszystkich to są płonne nadzieje?

Saxe wzdycha i klepie Sigurda po ramieniu.

– Sigurdzie, rozumiem twoje rozczarowanie – mówi. – Wyobrażam sobie, jakie to dla ciebie trudne. Ale chyba powinieneś się pogodzić z faktem, że Svanhild już nie ma. Zostań z nami. Naucz się walczyć. Staniesz się wojownikiem, wesprzesz nas przeciwko norlingom. Jak prawdziwy mężczyzna.

Sigurd przez chwilę patrzy mu w oczy.

– Prawdziwy mężczyzna – odpowiada lodowatym tonem – pomógłby swojej siostrze.

Natychmiast widzi, że posunął się za daleko. Łagodne oczy Saxego nagle płoną gniewnie.

– Wynoś się! – grzmi. – Wynoś się, pętaku przebrzydły!

Lecz Sigurd i tak już wychodził. Kiedy staje w pełnym słońcu, oślepiają go łzy wściekłości. Ale przynajmniej już wie, co ma robić.

Rozdział 11

ZDRAJCA Z LASU

– Zaczęło się od przyjaźni – mówi Kalikarp i widać, że każde słowo sprawia mu ból.

Idą przez Las ramię w ramię. Wokół brzozy świecą białymi plamistymi korami. Złote światło i ciepło słońca docierają spomiędzy koron drzew na sam dół. Lecz Mirra nie dostrzega otaczającego ich piękna. Czuje się jak ryba wyciągnięta z wody. Usilnie próbuje zrozumieć, co się stało, a jednocześnie duszące uczucie w piersi nie pozostawia wątpliwości: zaczęła się walka o życie.

Przez stulecia Opiekun zapewniał ludwisarzom bezpieczną przystań w środku Lasu. Miejsce, w którym cienie nie mogły ich znaleźć. Dom. A teraz Kalikarp twierdzi, że dzwon zniknął. Przytłaczająca jest świadomość, co to oznacza dla jej ludu. W najlepszym razie ucieczkę, ciągłą i stale z gorącym oddechem pogoni na karku. Żyli w ten sposób, zanim Wrzosiec nie odlał Opiekuna i nie osiedli w Mglistej Fortecy.

A w najgorszym razie brak dzwonu sprowadzi na nich zagładę.

Jest tak wstrząśnięta, że nie potrafi nawet zadać Kalikarpowi choćby części z tysiąca pytań, które się kłębią w jej głowie. Zresztą nie musi pytać. Stary ludwisarz rozumie, że taka rewelacja domaga się wyjaśnienia.

– Był raz pewien młody człowiek z rodu rosomaków, który lubił chodzić po Lesie. Mimo że ludzie wolą się tu nie zapuszczać, i mają rację, heh. On jednak był… inny. Znał Las. Był szalenie zdolnym myśliwym, poruszał się cicho jak na człowieka i potrafił przewidywać, w jakim kierunku przemieści się zwierzyna. Znał zresztą nie tylko zwierzynę. Znał w Lesie wszystko: drzewa, rośliny, grzyby… jeziora i rzeki, pory roku… Nie przepadał za towarzystwem ludzi i większość czasu spędzał tu, wśród drzew. Był jedynym człowiekiem, jakiego w życiu poznałem, który zdawał się naprawdę rozumieć Las. I miał… jak by to rzec… otwarty umysł. Nie był taki jak inni ludzie, którzy boją się wszystkiego, co jest im obce. Zaprzyjaźniłem się z nim. I przyprowadziłem go do Mglistej Fortecy.

– Pokazałeś Fortecę człowiekowi? – Mirra nie kryje zdumienia. Nigdy wcześniej nie słyszała o takim przypadku. – Jak to możliwe, że ci pozwolono?

– Jak mówię, on był inny. Wyjątkowy, heh. Budził zaufanie. I był zafascynowany ludwisarzami. Nie z powodu naszego rzemiosła, które jest jedynym powodem, dla którego norlingowie utrzymują z nami kontakty, ale z powodu tego, kim jesteśmy. Uczył się naszej historii, podziwiał naszą znajomość Lasu, sposób, w jaki żyjemy… Myślę nawet, że chciał być jednym z nas. Marzył o tym, aby stać się częścią Lasu, który tak ukochał.

Starzec urywa, żeby odsunąć gałęzie leszczyny. Poszycie stopniowo zmienia się w zwarty gąszcz i coraz trudniej im się przemieszczać.

– Werbena nigdy by się nie zgodziła, żeby jakiś człowiek wszedł na teren Fortecy – prycha Mirra z niedowierzaniem i sama przeciska się przez chaszcze.

– To prawda, ona by się nie zgodziła. Ale wtedy Pierwszą była jej matka. Bermudiana była ulepiona z zupełnie innej gliny.

Mirra myśli intensywnie, jednocześnie z trudem przedzierając się przez krzaki. Przypomina sobie, co tak naprawdę wie o swojej babce. Wszyscy mówią, że z wyglądu najbardziej przypomina ją Gladiola, jej najmłodsza córka. Była wysoka, szczupła, urzekająco piękna. I miała łagodny charakter, zupełnie inny od Werbeny, która jako najstarsza z jej córek przejęła po Bermudianie przywództwo. Choć Mirra jej nie znała, bo Bermudiana zmarła przed jej narodzinami, zawsze sądziła, że jej babka musiała być lepszą przywódczynią niż jej własna matka.

– Bermudiana zgodziła się na wizytę mojego przyjaciela w Mglistej Fortecy – ciągnie Kalikarp. Teraz jest za nią, krzaki są zbyt gęste, aby mogli iść jak dotąd obok siebie, a on już ma zadyszkę. – Był zachwycony. Wszystko go interesowało, we wszystkim chciał uczestniczyć. Spytał nawet, heh, czy może się nauczyć odlewać dzwony. Tu jednak Bermudiana postawiła granicę. Ja z kolei… cóż, nie ukrywam, byłem nim oczarowany. To była ciekawa postać. Poza tym przede mną żaden ludwisarz nie zaprzyjaźnił się z człowiekiem, więc, przyznaję ze wstydem, czułem się wyróżniony.

– I jaki w tym problem? – Mirra łapie gałąź, zanim ta uderza ją w twarz.

– Początkowo żaden. Nasza przyjaźń trwała wiele lat. On jeszcze kilka razy odwiedził mnie w Fortecy. Ale przeważnie razem polowaliśmy. Polowanie z ludźmi uważał za nużące. Twierdził, że tupią, sapią i boją się własnego cienia. – Stary robi krótką pauzę, po czym kontynuuje: – A on naprawdę był doskonałym myśliwym. Nauczył się nawet używać dmuchawki, chociaż to w łuku był mistrzem. Potrafił strzelać daleko i precyzyjnie, no i miał tę zdolność wczuwania się w zwierzynę i przewidywania jej ruchów. Ponoć mieczem też potrafił wywijać, ale nie interesowały go ludzkie wojny. On był przede wszystkim myśliwym.

Potem przez jakiś czas w ciszy przedzierają się przez leszczynę. Mirra czuje, że musi mu pozwolić opowiedzieć swoją historię we własnym tempie. Wygląda tak smutno, mówi do siebie w myślach. To dla niego niełatwe opowiadać mi o tym.

Wreszcie leszczyny nieco się przerzedzają i wokół znowu dominują brzozy. Stary ludwisarz podejmuje przerwany wątek:

– Sporo się od niego dowiedziałem o ludziach. I dobrego, i złego, heh. Choć tak naprawdę chyba nie do końca traktowałem go jak człowieka. On był dla mnie… kimś odrębnym. Dzieckiem Lasu, jak my. Ale ostatecznie okazał się jednak człowiekiem.

– Jak to?

– Chodzi mi o to, że skończyło się tak, jak można się było spodziewać, heh. Wybrał swoich. I poświęcił dla nich przyjaźń z ludwisarzami. A ja… cóż, stałem się dla naszego ludu niesłychanie kosztowny. – Uśmiecha się gorzko. – Miałem swoją chwilę sławy, najpierw dlatego, że się zaprzyjaźniłem z człowiekiem, a potem z powodu ceny, jaką ludwisarze musieli za tę przyjaźń zapłacić.

– Ale co się stało? – Mirra się niecierpliwi. Wbrew sobie czuje, że porwała ją ta opowieść. Dlaczego o żadnym z tych zdarzeń nigdy dotąd nie słyszałam?

– Za bardzo mu ufałem. Zbyt wiele mu powiedziałem. Bo słuchał mnie tak łapczywie. A mnie, heh, chyba to schlebiało. Któregoś wieczoru siedzieliśmy przy ognisku i on zaczął opowiadać o cieniach. Mówił, że chciałby je spotkać, że go fascynują. I wtedy, chcąc go ostrzec, opowiedziałem mu, co o nich wiem. O ich bezwzględności, o potwornościach, jakich się dopuściły wobec naszego plemienia. Opowiedziałem o Wielkiej Ucieczce ludwisarzy, o tym, jak cienie prześladowały nas przez całe stulecia. Widziałem, że to, co mówię, głęboko go porusza i zanim się zorientowałem, opowiedziałem mu o Mglistej Fortecy i Milczącej Trójce. – Kalikarp gwałtownie urywa opowieść i ze świstem wciąga powietrze.

– Nie zrobiłeś tego. Powiedz, że nie powiedziałeś mu o Opiekunie.

Starzec powoli kiwa głową.

– Powiedziałem.

– I wtedy… – Mirra już ma spytać, czy to wtedy jego przyjaciel ukradł Opiekuna, ale zaraz sobie przypomina, jak Kalikarp mówił, że sam zdjął dzwon i zawiesił kopię. – I co było dalej?

Staruszek siada ciężko na przewróconym pniu brzozy. Sapie chwilę, zanim odpowiada:

– Nic, heh. Przez wiele lat wszystko było jak dawniej. On naprawdę był moim przyjacielem. Ale, jak mówiłem, był wyjątkowy. Jego otwartość i ciekawość świata przysparzała mu nie tylko przyjaciół, ale i… problemów.

– Jakiego rodzaju problemów? – Mirra siada obok Kalikarpa. Wędrują od rana, dobrze jest dać odpocząć obolałym nogom.

– Szczegółów nie znam. Ważne, że narobił sobie wrogów wśród… istot, jakie napotkał w Lesie. A to z kolei doprowadziło do tego, że zdradził mnie i wszystkich ludwisarzy.

– Wciąż nie rozumiem, jaki to ma związek z Opiekunem. Co cię zmusiło, żeby go podmienić?

– Tylko jedna rzecz mogłaby zmusić jakiegokolwiek ludwisarza do czegoś takiego – odpowiada z żalem Kalikarp.

Mirra kręci głową. Wciąż nie wie, o czym on mówi. Starzec patrzy na nią i uśmiecha się gorzko.

– No, może z wyjątkiem ciebie, heh. Ale wszystkich innych. Zrobiłem to na rozkaz Pierwszej.

– Bermudiana kazała ci to zrobić? – Mirra nie potrafi ukryć zaskoczenia. Jaka przywódczyni poświęciłaby własne plemię?

– Tak. Bermudiana.

– Dlaczego, u licha, tak postanowiła?

– Bo on ją o to poprosił.

Mirze trudno jest w to uwierzyć.

– Więc to Bermudiana zdradziła nasze plemię, a nie twój ludzki przyjaciel?

– No tak… – Staruszek długo patrzy przed siebie, jakby widział coś w oddali. – Ona w każdym razie tak uważała. Ale miała swoje powody. Zrobiła to, co uznała za słuszne.

– Ale dlaczego?

– Wiele lat wcześniej Bermudiana wybrała się na polowanie ze mną i… moim przyjacielem. On się uparł, żeby ustrzelić rosomaka, choć nie wiem do końca, co zamierzał zrobić z taką zdobyczą, heh. Wolę myśleć, że chciał ją ofiarować swojemu wodzowi. Rosomaka nie tak łatwo znaleźć, więc przez wiele dni wędrowaliśmy po Lesie, zanim trafiliśmy na jego trop. Prowadził wzdłuż Rybiego Potoku. W pewnym momencie dotarliśmy nad niewielki wodospad. Powyżej niego był bród i w tym miejscu ślad się urywał. Zgodnie uznaliśmy, że rosomak musiał przejść przez rzekę. Mój przyjaciel chciał iść za nim. Ja uważałem, że powinniśmy wracać. Bermudiana była brzemienna, wkrótce miała rodzić i choć za nic by się do tego nie przyznała, widziałem, że jest zmęczona. On jednak zdołał nas przekonać i pierwszy ruszył na drugi brzeg. Bermudiana poszła za nim. Ja nie zdążyłem wejść do wody, kiedy zaatakowały.

– Kto? – Mirra przeczuwa, że już zna odpowiedź.

– Cienie. Może wypatrzyły nas przypadkiem, a może od dawna za nami szły, heh. Zaatakowały w chwili, gdy byliśmy bezbronni. Pierwsza strzała trafiła Bermudianę w ramię. Nie była śmiertelna, ale wystarczyła, żeby przywódczyni straciła równowagę i runęła w dół wodospadu. Spadając, obijała się o skały, a potem dryfowała z twarzą w wodzie. – Stary wzdycha i potrząsa głową na to wspomnienie. – Mojemu przyjacielowi udało się zachować zimną krew, w jednej chwili założył strzałę na cięciwę i strzelił. Gdy trafił jednego z nich, cienie zdecydowały się na odwrót. I wtedy mój dzielny przyjaciel dokonał wyczynu, którego konsekwencje okazały się dla ludwisarzy zgubne.

– Co takiego?

– Uratował życie Bermudiany. Była nieprzytomna. Utonęłaby, zanimbyśmy do niej zeszli. Ona i dziecko, które nosiła… – Głos mu się łamie. Ale bierze się w garść. – Oczywiście, heh, to ja powinienem był to zrobić. Ale byłem jak sparaliżowany. Ze strachu nie mogłem się ruszyć, nie miałem pojęcia, co robić. A on po prostu skoczył.

– Z wodospadu?

– Tak. Dużo ryzykował, heh. Mógł uderzyć w skały. Ale uderzył w wodę, podpłynął do niej i wyciągnął ją na brzeg. Wspólnymi siłami zanieśliśmy ją do domu. Tamta wyprawa… była jak koszmar w malignie. Ale udało się, dotarliśmy do Fortecy, a Bermudiana przeżyła.

– Twój przyjaciel jest bohaterem – zauważa Mirra i patrzy na Kalikarpa, który wzdycha ciężko.

– To prawda, heh. A kiedy krótko po tym Bermudiana urodziła silną i zdrową dziewczynkę, była tak wzruszona i tak nieskończenie wdzięczna, że złożyła mu obietnicę. Powiedziała, że za uratowanie życia jej i dziecka mój przyjaciel może poprosić o cokolwiek. A ona zrobi wszystko, co w jej mocy, żeby to życzenie spełnić, cokolwiek by to było.

– I czego sobie zażyczył? – Mirra czuje mrowienie wzdłuż kręgosłupa. Opowieść jest porywająca i pełna zaskakujących zwrotów, ale mimo to ludwisarka już się domyśla, jaki będzie finał.

– Niczego. W tamtej chwili.

– Ale później tak?

– Później, wiele lat później wrócił. I przedstawił swoje życzenie.

– Chciał Opiekuna? – Mirra czuje, jak narasta w niej gniew. Jaki „przyjaciel” poprosiłby o coś takiego?

Kalikarp znowu powoli kiwa głową.

– Chciał Opiekuna.

– Jak Bermudiana mogła spełnić takie życzenie?! – Głos Mirry jest ciężki z oburzenia. – Przecież to kpina. W porządku, uratował życie jej i dziecka, ale to mu nie dawało prawa żądać czegoś, co może oznaczać zagładę całego plemienia?! – W obliczu zdarzeń, których nie może już zmienić, czuje już tylko rozpacz. Jak mogło do tego dojść? Jak oni mogli zachować się tak nieodpowiedzialnie?

– Bermudiana uważała dokładnie tak jak ty. Próbowała go przekonywać. Cierpliwie tłumaczyła, co to dla nas oznacza, zaproponowała nawet, heh, że nauczy go samodzielnie odlewać dzwony. Ale nic nie wskórała. Był nieugięty. Chciał Opiekuna. Ja też starałem się przemówić mu do rozumu. Wszystko na nic. Jeśli mam być szczery, ledwie go poznawałem. Wydawał się obcy i zimny. Jakby coś się z nim stało. Nie był już taki jak kiedyś. I Bermudiana w końcu uległa.

– Dlaczego?! Dlaczego po prostu nie odmówiła?

– Ona była… Miała swoje przekonania, heh. Trwała na stanowisku, że raz daną obietnicę należy spełnić. Że jeśli tego nie zrobi, sprowadzi klątwę na własne plemię. Uważała, że trzeba być przyzwoitym. Uczciwym. Lojalnym. I zawsze dotrzymywać słowa. Była… Była bardzo honorowa.

– A ja uważam, że zostawiając na pastwę wroga całe swoje plemię, nie postąpiła zbyt honorowo.

Mirra czuje przemożną potrzebę skierowania swojego gniewu przeciwko komuś. Komukolwiek, bo wciąż do końca nie rozstrzygnęła, kto tu jest winny, kto w opowieści Kalikarpa jest zdrajcą.

– Ona również tak uważała. I nigdy sobie tego nie wybaczyła – przyznał staruszek z niezmierzonym smutkiem.

Dłuższy czas milczeli.

– I co było potem? – Mirra przerywa ciszę.

– Bermudiana kazała mi obiecać, że nigdy nikomu tego nie powiem. Uważała, że dla naszego bezpieczeństwa wszyscy powinni zachowywać się tak, jakby nic się nie zmieniło. Dlatego długo poza nią i mną nikt z ludwisarzy nie wiedział, że dzwon został podmieniony. Po jej śmierci powiedziałem o tym Werbenie. Ona zaś dopiero niedawno powiedziała Arnice i Gladioli. Żeby im wyjaśnić, dlaczego, heh, robi to, co robi.

– A twój… przyjaciel?

– Zabrał dzwon i więcej go nie widziałem. Myślę, że czuł się okropnie z tym, co zrobił. Ale po prawdzie nie jestem tego pewien. Jak mówię, on nie był taki jak dawniej. Możliwe więc, że zupełnie go to nie obeszło. Kto wie.

– I nie byłeś na niego zły?

– Zły, heh… To słowo jest za małe, żeby objąć uczucia, które się we mnie gotowały. Wściekłość. Rozpacz. Rozczarowanie. I wstyd, palący, bezgraniczny wstyd.

– Dlaczego? Dlatego, że mu powiedziałeś o Opiekunie? – W jakimś sensie to Kalikarp jest wszystkiemu winien, myśli mimowolnie.

– Ponieważ opowiedziałem mu o Opiekunie. Bo się z nim przyjaźniłem. Bo sam nie skoczyłem, żeby uratować Bermudianę. Gdybym w tamtej chwili był gotów skoczyć za nią w śmierć, żadna z tych rzeczy by się nie wydarzyła, nie stracilibyśmy Opiekuna.

– To dlaczego nie skoczyłeś? Bo nie byłeś gotów za nią zginąć?

– Wielokrotnie zadawałem sobie to pytanie, heh. I wciąż nie wiem. Jeśli mam być szczery, to chyba zwyczajnie nie wiedziałem, co mam zrobić, w jaki sposób ją uratować. Miałem pustkę w głowie, byłem… przerażony. Obezwładniony strachem. I dlatego ją zawiodłem.

– A Pierwsza była na ciebie zła? Już potem?

Starzec mruga, jakby nie zrozumiał pytania.

– Pierwsza? – I zaraz stanowczo zaprzecza. – Nie, Pierwsza nie miała do mnie pretensji. Ale ona… zresztą, nie wiem. Potem już zawsze dręczyła mnie niepewność, czy mimo wszystko nie czuła, że ją zawiodłem. Nasze relacje w każdym razie nigdy już nie były takie jak wcześniej. Może chodziło tylko o to, że ja sam czułem, że zawiodłem, heh. – Spuszcza wzrok i chowa twarz w dłoniach.

Mirra czuje, że starzec czegoś jej nie mówi. Że z jego opowieści sączy się coś niewypowiedzianego. Ale czeka w milczeniu. Po jakimś czasie Kalikarp otrząsa się i wbija w swą towarzyszkę zamglone, na wpół ślepe oczy. Drżącą ręką odsuwa ciemny kosmyk z jej twarzy.

– Jesteś do niej podobna, wiesz? Bardzo. Ty i Gladiola, heh. Obie nosicie w sobie sporą cześć jej ducha, to jasne. – Staruszek wzdycha. – Bermudiana była nie tylko Pierwszą i nie tylko moją przyjaciółką. Była… moim życiem. Moją miłością. – Znów kręci głową. – Dlatego powinienem był skoczyć. Nie dlatego, że była Pierwszą, ale dlatego, że ją kochałem. To z mojej nieudolności, z tego, że nie potrafiłem jasno myśleć i szybko działać, żeby uratować tę, którą kochałem… Z tego wynikają wszystkie problemy, przed jakimi stoją dziś ludwisarze.

Jej potrzeba znalezienia winnego znika momentalnie. Mirra po prostu przytula starego, złamanego ludwisarza i patrzy w jego szkliste oczy. W jej własnych również stają łzy, choć nie jest pewna, czy to dlatego, że odbijają się w nich jego łzy, czy dlatego, że jego rozpacz tak bardzo ją boli.

– Uważam, że to nie była twoja wina – szepcze. – Uważam, że to nie była niczyja wina. Czasem po prostu nie ma wyjaśnienia.

Staruszek potakuje, a łzy płyną mu po policzkach. Mirra nie wie, czy jej uwierzył. Nie wie, czy sama sobie wierzy. Wie tylko, że ciężaru takiej odpowiedzialności nikt nie powinien dźwigać sam. A on robił to przez te wszystkie lata.

W końcu łzy wysychają. Oboje siedzą w milczeniu i wsłuchują się w Las. Mirra czuje ssanie w brzuchu. Wstaje i z tobołka wyjmuje prowiant. Jest to zbita kulka małych kawałków wędzonego mięsa, smalcu, miodu i suszonych jagód. Przełamuje ją i dzieli się z Kalikarpem. Jedzą słodki i sycący posiłek. Nim ruszą dalej, wypijają resztkę wody z bukłaka.

O zmierzchu rozbijają obóz, taki jak zawsze. Tym razem schronienie daje im wiąz. Mirra pierwsza trzyma wartę. Długo nasłuchuje nieregularnego oddechu kompana, a jego opowieść oplata jej świadomość niczym palce upiora. Niebo nad nimi powoli robi się czarne. Między liśćmi wiązu migoczą gwiazdy. Kiedy słyszy, że staruszek nadal nie śpi, zagaduje niepewnie:

– Kalikarpie?

– Mmm – odpowiada od razu, jakby czekał, aż coś powie.

– Które ze swoich dzieci nosiła pod sercem Bermudiana? Chodzi mi o to, które się urodziło krótko po tym, jak twój przyjaciel ją uratował?

– Tego chyba sama możesz się domyślić. Jej imię to również nazwa ludzkiej broni.

Mirra się zamyśla.

– Gladiola, czyli mieczyk.

– Właśnie. Bermudiana wybrała dla niej to imię, ponieważ uważała, że ten kwiat do niej pasował, ale również dlatego, żeby oddać hołd człowiekowi, który uratował je obie.

– Myślałam, że twój przyjaciel był wybornym łucznikiem?

– Tak, ale łukiem posługuje się wiele plemion, heh. Ulubioną bronią cieni jest łuk. A miecz to broń ludzi, nikt poza nimi jej nie używa. Imię najmłodszej córki Bermudiany to ukłon w ich stronę.

Mirra kiwa głową. I nagle zaczyna drążyć.

– Bermudiana zmarła, gdy Gladiola była dzieckiem, prawda? Czyli musiało upłynąć stosunkowo niewiele czasu.

– To prawda. Gladiola miała cztery lata, kiedy zmarła jej matka.

– Jak to się stało? Werbena powiedziała mi kiedyś, że to był wypadek. Że Bermudiana spadła z topoli olbrzymiej, kiedy robiła inspekcję jednego z dzwonów irydowych w Kręgu Zewnętrznym.

– Rzeczywiście spadła. Ale to nie był wypadek.

– Jak to? Byłeś tam?

– Nie. Była sama, kiedy to się stało. – Jego głos staje się mroczny.

– Więc skąd wiesz?

– Stąd, że nikt przypadkiem nie spada z drzewa z pętlą na szyi.

Cisza jest długa i gęsta. Mirra nie wie, co powiedzieć. W końcu odzywa się Kalikarp:

– Nie potrafiła się z tym pogodzić. Z decyzją, jaką podjęła, z tym, co zrobiła. Mimo że… – urywa i dalej mówi z zaciśniętym gardłem: – Mimo że próbowałem jej tłumaczyć, że to nie była jej, lecz moja wina. Nigdy sobie tego nie wybaczyła. To ją wyniszczało. Aż się poddała. Zostawiła mnie. Nas. Swoje dzieci, swoje plemię. Zostawiła nas z tym wszystkim.

– Nie jesteś na nią zły z tego powodu? – A w myślach dodaje: „ja bym była”.

– Nie – wzdycha. – Już dawno jej wybaczyłem. Mirra, ona była bardzo nieszczęśliwa. Naprawdę uważała, że dla ludwisarzy lepiej będzie, jeśli Pierwszą zostanie Werbena. Była z twojej matki niesłychanie dumna. Powtarzała, że Werbena ma to wszystko, czego jej samej brakuje. – Starzec milknie, potem wzdycha i dodaje głosem jasnym i zdecydowanym: – Nie, nie umiem się na nią gniewać za to, że odebrała sobie życie. Ale nie potrafię jej wybaczyć tego, co zrobiła Arnice.

– A co jej zrobiła? – I znów Mirra zna odpowiedź, zanim ją słyszy. Przypominają jej się słowa matki: „Co za bzdury, oczywiście, że Arnika nie urodziła się siwa. Widziałaś kiedyś niemowlę z siwymi włosami?”.

Staruszek odpowiada po chwili milczenia:

– To Arnika ją znalazła.

Rozdział 12

MIASTO POD WZGÓRZEM

Sigurd na zmianę idzie ścieżką i wspina się na Wzgórze Rosomaków. Łzy strumieniami płyną mu po policzkach, sapie z wysiłku. Zimne poranne powietrze rozrywa mu płuca, a jednocześnie mięśnie ud parzą. To jednak tylko pomaga mu poruszać się jeszcze szybciej. Ból w mięśniach jest dobry. Zagłusza ten, który wypełnia go od środka.

Gdy dociera na szczyt, gdzie przed laty ustawiono stos sygnalizacyjny, patrzy na krajobraz, jaki roztacza się poniżej. Nad doliną Krainy Ognisk, z jej polami i rozproszonymi domostwami, unosi się poranna mgła. Słońce właśnie wstaje i wysyła pierwsze promienie nad pagórkowatą krainę. W której Sigurd czuje się jak obcy.

Zaciska pięści i wyje z wściekłości. Echo niesie jego głos między wzgórzami. A potem chłopak zanosi się szlochem, siada na ziemi, podciąga kolana pod brodę i obejmuje je ramionami. Kołysze się w przód i w tył, a płacz wstrząsa jego ciałem.

W końcu nie ma już więcej łez i już tylko siedzi, z pustką w głowie i sercu. Z odrętwienia wyrywają go zziębnięte pośladki i pilna potrzeba rozprostowania nóg. Pociera twarz, bo ma wrażenie, że wciąż czuje na niej zaschnięte łzy, i wstaje. Mgła już się podniosła, niebo jest błękitne, a słońce oderwało się od horyzontu. Zapowiada się kolejny ciepły letni dzień.

Kieruje wzrok na północ. Stąd Las wygląda na nieprzebrany. Sigurd próbuje sobie wyobrazić, jak groźny i obcy musi się wydawać ludziom z Grodu Rosomaków, nawykłym do pagórków, zabudowań, widoku nieba i obsianych pól. Dla Sigurda to Las jest domem. Chłopak nagle czuje przemożne pragnienie, aby tam wrócić. Nigdy jeszcze nie czuł się tak samotny jak tutaj, wśród ludzi. Matka odeszła już dawno, ojciec też. Svanhild zniknęła. Eskild, parobek, który był z nimi, odkąd Sigurd pamięta, wciąż się nie pojawił i wygląda na to, że nikt na zamku go nie widział. A Aud, jego kochana, mądra, silna babcia, która się nim opiekowała od śmierci matki, ach, Aud… teraz i ona jest umierająca. Do nikogo nie odezwała się słowem od czasu rozmowy z Saxem tamtej nocy, po tym, jak Sigurd od niej wyszedł. Leży półprzytomna, z nieświadomości wyrywają ją tylko bolesne skurcze. Choć teraz ataki są rzadsze, nie wydaje się, aby jej stan się poprawił.

Ostry wiernie przy niej czuwa tak, jak Sigurd go o to poprosił. Chłopak jest przekonany, że tylko dzięki temu Aud jeszcze żyje. Dopóki Ostry jej strzeże, ten, kto ją otruł, nie może jej podać ostatniej, śmiertelnej dawki.

Ta świadomość nie zmienia faktu, że Sigurd za nim tęskni. Bez swojego psa czuje się na zamku jeszcze bardziej samotny. Saxe, dotąd mu życzliwy, nie zamienił z nim ani słowa od ich spotkania w stajni. Helga natomiast nie próbuje już ukrywać swojej pogardy. Na szczęście Sigurd widuje ją rzadko, bo ona raczej nie opuszcza zamku, za to on ucieka stamtąd, gdy tylko ma okazję. Nie znosi ciasnych korytarzy i obcych tłumów, jakie się przez nie przetaczają. Alkowa Aud to jedyne miejsce, do którego zagląda. Helga z kolei akurat tego miejsca raczej unika. Jedynie podczas wieczerzy w Izbie Gildii są skazani na swoje towarzystwo. Ona z reguły go ignoruje, co on przyjmuje z ulgą. Zaczął szczerze nienawidzić jej ciemnych świdrujących oczu i wyniosłego tonu.

Sigurd w nagłym przypływie sił odrywa wzrok od krajobrazu i otrząsa się z ponurych myśli. Już za kilka dni odbędzie się audiencja. Do tego czasu trzeba załatwić kilka spraw. Może i jest sam, ale to oznacza tylko tyle, że albo sobie poradzi w pojedynkę, albo znajdzie pomoc. Na początek musi się dowiedzieć, gdzie się podziewa Eskild. Sigurd jest przekonany, że on mu pomoże, gdy się dowie o Svanhild.

Schodząc ze szczytu, znów mija stary stos. Teraz, gdy emocje ucichły i potrafi jasno myśleć, widzi wyraźnie, że drewna nie wymieniano od bardzo dawna. Pewnie od lat. Część wyschła na wiór, część obrosła mchem, a część na wpół zgniła i porosły ją pnącza. Gdzieniegdzie starannie ułożone drewno się osunęło, więc stos jest przechylony. Kiedy przechodzi obok, słyszy szuranie i domyśla się, że jakieś zwierzę zamieszkało w dawnym stosie sygnalizacyjnym Halbjørna. Może borsuk albo lis. Jeśli tak, to mam nadzieję, że w najbliższym czasie nie będzie trzeba rozpalać ognia.

Zejście zajmuje znacznie więcej czasu niż wejście. Wzniesienie jest strome, a trawa śliska. Kiedy Sigurd dociera do zamku, jest porządnie zdyszany. Nie zatrzymuje się jednak w otoczonym kamiennym murem długim domu, który góruje nad doliną i miastem. Idzie dalej, aż do Drogi Zamkowej, kamienistego gościńca prowadzącego z zamku do miasta.

Kiedy dochodzi do pierwszych zabudowań, słońce już przypieka. Jest mokry od potu, a w udach mocno czuje przebyty dystans. Z ulgą stawia stopy na płaskim terenie. Skręca w pierwszą główną przecznicę, nazwaną po prostu ulicą Skośną, i szybko dociera do miejsca, którego szuka.

Ciemna miejska stajnia jest przesiąknięta zapachem końskiego obornika. Po lewej od wejścia stoją w szeregu kucyki. Za legowisko musi im wystarczyć nędzna garść brudnej słomy. Po prawej ciągnie się rząd boksów, w większości pustych, choć z niektórych patrzą na niego końskie oczy. Jedna klacz rozszerza chrapy i prycha rozdrażniona na źrebaki w sąsiednim boksie.

– Bądź pozdrowiony. – Z mroku wyłania się mężczyzna o nikłej posturze i ze źdźbłem słomy sterczącym z kącika ust. Podnosi na powitanie brudną rękę.

– Bądź pozdrowiony. – Sigurd odwzajemnia gest mężczyzny.

– W czym mogę pomóc paniczowi? – Wąskie oczka świdrują go z uwagą. – Potrzebny kuc, może na polowanie?

– Nie. Ja… Nie potrzebuję konia. Dziś – dodaje w przebłysku sprytu. Być może ten człowiek będzie bardziej skłonny do pomocy, jeśli będzie myślał, że innym razem zbije na tym interes…

– Szukasz roboty? Bo stajennych mi nie brakuje. – W głosie mężczyzny nagle pojawia się zniechęcenie.

– Nie, to nie to. Ja tylko… chciałem o coś spytać.

– To i dobrze. Bo nie wyglądasz mi na takiego, co by chciał robić przy koniach. – Mężczyzna sprawnym ruchem języka obraca w ustach źdźbło i przygląda się chłopcu podejrzliwie.

Sigurd dopiero teraz boleśnie sobie uświadamia, że ma na sobie zdobną tunikę i nowe skórzane buty. Czyli wygląda na tego, kim jest: syna bogacza.

– No dobra – ciągnie mężczyzna. – Mów.

– Zastanawiam się, czy nie zachodził tu nasz parobek Eskild. Wybrał się do was kilka tygodni temu i dotąd nie wrócił. Nigdzie nie możemy go znaleźć. Pomyślałem, że może zostawił tu swojego konia.

– Hmm – namyśla się mężczyzna. – Imię nic mi nie mówi. A jak on wygląda?

– Wysoki. Rudy. Potężnie zbudowany.

– Nie. Przykro mi, chłopcze. Nikogo takiego sobie nie przypominam – oznajmia i wzrusza ramionami. – Klientów mam wielu. Zostawiają u mnie konie na jedną, dwie albo trzy noce i ruszają dalej. Nie sposób wszystkich spamiętać.

– Ale on musiał tu być. – Sigurd jest coraz bardziej zdesperowany. – Na zamku konia nie zostawił, więc tylko tu mógł go przechować. Niechże się pan jeszcze raz zastanowi.

– Słuchaj, nic nie poradzę. Może i był tu twój parobek, ale za to nie ręczę. Oni wszyscy wyglądają jednakowo, jeśli wiesz, co mam na myśli. – Mężczyzna już chce się oddalić, ale ta ostatnia uwaga podsunęła Sigurdowi pewien pomysł.

– A jego koń? Wyróżnia się, może on zapadł panu w pamięć?

– Hę? – Mężczyzna odwraca się niechętnie.

– To wałach. Duży, prawie taki jak ta klacz tutaj. Gniady z białą plamą w kształcie sierpa na łopatce.

Po twarzy mężczyzny od razu widać, że wie, o jakim koniu mowa. Mimo to potrząsa głową.

– Niestety, chłopcze. – Ale nadal nie odchodzi, tylko szura butem po klepisku.

Sigurd wreszcie się domyśla. Zza pazuchy wyjmuje srebrnik. Masztalerz patrzy łapczywie na monetę, ale gdy po nią sięga, Sigurd cofa dłoń.

– Był tu? Eskild.

Mężczyzna nie odrywa wzroku od srebra.

– Tak. Parę tygodni temu zostawił u mnie konia na jedną noc.

– Tylko jedną? Dokąd wyruszył potem?

– Nie wiem. Przyprowadził konia po południu, zapłacił za przechowanie, a następnego dnia rano go odebrał.

– Powiedział, dlaczego tak szybko?

– Nic nie mówił. Ale tamtego ranka wyglądał, jakby miał mocno w czubie, jeśli wiesz, co mam na myśli.

Sigurd wiedział. To żadne zaskoczenie, że Eskild wypił kufel albo dwa. Sigurd nie rozumiał tylko, dlaczego zostawił Łatę tutaj, skoro mógł go przechować na zamku, w o wiele lepszych warunkach i w dodatku za darmo. Nie rozumiał też, dlaczego odebrał konia zaraz następnego dnia. Wszystkich sprawunków nie mógł załatwić w jedno popołudnie.

– Hm. – Mężczyzna chrząka niecierpliwie.

Sigurd wręcza mu monetę i wychodzi. Skręca w boczną ulicę i próbuje sobie przypomnieć drogę, którą szedł tylko raz. To obskurna okolica, domy są krzywe i pozapadane, a jedyną roślinność stanowią rachityczne chwasty.

Zamkowa i Skośna są szerokie na dwa wozy, utwardzone płaskimi kamieniami i kawałkami drewna, a po obu stronach mają krawężniki. Za to boczne uliczki w tej części miasta to ledwie ścieżki. Przeważnie brodzi się tu w błocie powstałym z deszczu i nieczystości z wiader, które ludzie opróżniają wprost na ulicę. Teraz, u schyłku ciepłego lata większość dróg jest wyschnięta. Ale i tak trzeba uważać, gdzie się stawia stopy, bo pełno w nich muld i dziur. I potwornie cuchnie, bo ludzie pomimo upałów nadal wyrzucają nieczystości przez próg. Odchody przyciągają chmary tłustych much, a niemożliwy fetor zmusza Sigurda do oddychania ustami.

Kluczy po tych uliczkach od jakiegoś czasu, aż zrezygnowany stwierdza, że się zgubił. Pyta o drogę napotkaną starowinkę, ale ta tylko patrzy na niego z przyganą i idzie dalej, ciągnąc na powrozie chudą, oporną kozę. Sigurd wzdycha ciężko i się rozgląda. Po chwili dostrzega dziewczynkę, która kuca przed rozwalającą się chałupą. Macha do niej, żeby podeszła, i ta wstaje niepewnie. Sądząc po wzroście, może mieć dziesięć, góra jedenaście lat. Ma duże chmurne oczy osadzone w wychudłej twarzy, a szare matowe włosy świadczą o tym, że wie, co to głód.

– Znasz „Szynk u Nidbjørg”? – pyta ją grzecznie. – Taką gospodę?

Dziewczynka potwierdza skinieniem. Jej zalęknione oczy mają ten sam szary odcień co jej włosy.

– Powiesz mi, gdzie to jest? Bo chyba zabłądziłem. – Sigurd uśmiecha się niepewnie, próbując ją uspokoić.

Mała nie odpowiada, ale delikatnie szarpie go za rękaw. Sigurd rozumie, że chce mu pokazać drogę.

Przebiera szybko chudymi nogami i po paru zakrętach wchodzą w znany Sigurdowi zaułek. Nosi nazwę Rosomaczego Ogona i na jego końcu stoi dom większy i nieco bardziej zadbany od pozostałych. Z otworu w dachu unosi się dym, a nad drzwiami wisi brudny szyld w kształcie rogu do picia: „Szynk u Nidbjørg”.

Sigurd dziękuje dziewczynce i wręcza jej srebrnik. Na widok nagrody oczy dziecka robią się duże. Mała rozgląda się, jakby się bała, że ktoś zauważy jej nagłe bogactwo. Potem uśmiecha się do niego przelotnie i już jej nie ma.

Sigurd oddycha głęboko i pchnięciem otwiera ciężkie drzwi. Nie przywykł do życia w mieście i niechętnie wchodzi tu sam. Wcześniej był tu tylko raz z Eskildem i pamięta ten przybytek jako ponury i nieprzyjemny, pełen pijanych, porykujących mężczyzn. Dlatego na moment przystaje zaskoczony, bo lokal jest niemal pusty. Na środku, nad paleniskiem wisi żeliwny garniec. Zapach tłustego mięsa i przypraw uświadamia mu, że nie jadł śniadania. Nie było tu również tak ciemno, jak zapamiętał, a puste długie ławy i stoły są teraz wyszorowane do czysta.

– W czymże mogę pomóc młodemu panu? – odzywa się kobiecy głos.

Sigurd odwraca się w jego kierunku.

Nidbjørg to kobieta wielka pod każdym względem. Wyższa niż przeciętny mężczyzna, o dużym biuście, szerokich biodrach, silnych ramionach i masywnych udach. Ale talię ma wąską, co Sigurd uważa za fascynujące. Włosy nosi splecione w gruby warkocz, w uśmiechu ukazuje zdrowe białe zęby i wwierca się w niego oczami o głębokim ciemnoniebieskim kolorze.

– Ja… yyy… – Sigurd jąka się i czerwieni. – Chciałbym poprosić o kufel piwa.

– Się robi. – Szynkarka odwraca się i kołyszącym krokiem podchodzi do baru oraz beczki z piwem. Wraca z dużym drewnianym kuflem, który stawia przed chłopakiem, i przygląda mu się z życzliwym zainteresowaniem.

Piwo jest lekkie w smaku, ale przyjemnie korzenne i orzeźwiające. Sigurd daje sobie chwilę na rozkoszowanie się napojem. W Lesie nie pili ani piwa, ani miodu. Aud nie pozwalała Eskildowi przynosić z miasta takich rzeczy, choć on od czasu do czasu o to pytał.

Sigurd czuje się niezręcznie. Gdy tu szedł, wyobrażał sobie, że będzie mnóstwo ludzi i uda mu się niby przypadkiem podpytać Nidbjørg o Eskilda. Teraz wydaje mu się to całkiem nienaturalne. Trochę się w duchu przeklina, że był tak głupi, aby przychodzić tu w ciągu dnia. Powinien był się domyślić, że rankiem w szynku nie będzie wielkich tłumów. Cóż, nie ma rady, musi się dowiedzieć, gdzie się podziewa Eskild. Jego zniknięcie wydaje się Sigurdowi coraz bardziej tajemnicze. Zbiera się więc na odwagę, chrząka raz jeszcze i pyta wprost:

– Tak właściwie to chciałem zapytać, czy był tu może pewien mój znajomy parobek. Eskild ma na imię.

– Aha. No tak, całkiem możliwe. O którym Eskildzie mowa?

– Wysoki, rudy. Z Lasu.

– Ach, Eskild. Pewnie, że znam. Duży, silny chłop, co lubi mocne piwo i grę w kości. O niego pytasz?

– Tak, to może być on. Był tu niedawno?

Nidbjørg zastanawia się dłuższą chwilę. Potem wzrusza ramionami. Sigurd sięga do kieszeni i pobrzękuje srebrnikami. To pomaga szynkarce odświeżyć pamięć.

– Taa, rzeczywiście był tu jakiś czas temu. Jak dawno, to nie powiem, ale będzie ładnych parę dni. Został na noc. Spał w pokoju na strychu, a rano ruszył w drogę.

– I pewna jesteś, że to był on?

– Całkiem pewna. Bo tamtego wieczora wyglądało na to, że miał wypchaną kiesę. Stawiał piwo tym, co z nim pili, i chwalił się, jak to niedługo będzie się żenił.

– Mówił, że będzie się żenił? – Sigurda ogarniają wątpliwości. To chyba jednak nie o ich Eskildzie mówi Nidbjørg. On nigdy nie wspominał o planach małżeńskich.

– Tak. Mówił, że jedzie do Norby, żeby się ożenić z córką jednego sklepikarza. Thuri Eyvindsdatter nazywa się wybranka. Pozostali trochę z niego drwili, bo jak niby taki parobek jak Eskild miałby dostać za żonę taką dziewczynę. To im jednak nie przeszkadzało pić piwa, które im kupował. – Szynkarka nieznacznie kręci głową.

– Dziękuję – rzuca Sigurd.

Siedzi nad kuflem mocno zafrapowany. To, czego się dowiedział, zdaje się nie mieć sensu. Eskild, który do bogatych nie należał, miałby kupować piwo przypadkowym kompanom od wypitki? I jeszcze miałoby go być stać na ożenek z córką sklepikarza? Poza tym, skoro zamierzał zrezygnować z pracy w Chacie Vidara, to chyba powiedziałby o tym Aud? Przecież ona nigdy nie próbowałaby go powstrzymywać przed szukaniem szczęścia u boku jakiejś dziewczyny, jeśli tego właśnie pragnął. Dziwne, że miałby tak po prostu uciec, zostawiając po sobie niesmak, nawet jeśli uciekał do córki sklepikarza.

– A w ogóle – dodaje Nidbjørg – nie wiem, czy to ci w czymkolwiek pomoże, ale pod koniec wieczoru, kiedy miał już porządnie w czubie, ni z tego, ni z owego mocno się zasępił. Spytałam niby żartem, czy to myśl o przyszłej małżonce zepsuła mu humor, a on najpierw tylko na mnie popatrzył, a potem odparł z takim dziwnym uśmiechem, że to nie panna młoda jest problemem, ale cena, którą zapłacił, żeby ją zdobyć. Zapytałam więc, czy jej ojciec postawił niedorzeczne żądania, lecz on nic już nie powiedział. A zaraz potem poszedł spać. Następnego ranka zapłacił i odjechał. Od tamtej pory go nie widziałam. Domyślam się jednak, że jest w drodze do Norby, o ile już tam nie dotarł.

Sigurd przytakuje zamyślony i dopija piwo. Potem płaci Nidbjørg, a jej białe zęby aż błyszczą z zadowolenia na widok srebrników.

Jest prawie przy drzwiach, kiedy pod wpływem impulsu odwraca się i wypala:

– A znasz może człowieka o imieniu Wargentin?

Kobieta patrzy na niego pustym wzrokiem.

– Wargentin? Dziwne imię. Nie, nigdy o takim nie słyszałam.

Sigurd przygląda jej się badawczo, ale nie wydaje się, żeby coś przed nim ukrywała. Wzdycha więc i wychodzi.

Na zewnątrz powietrze drga od gorąca. Sigurd pośpiesznie przemierza wąskie uliczki, a jego myśli wciąż krążą wokół tego, czego się dowiedział o Eskildzie. I tylko co jakiś czas przerywa je wspomnienie rozkołysanych bioder Nidbjørg.

Gdy dociera do alejki Garbarzy, wchodzi w tę ruchliwą i zatłoczoną ulicę. Wie, że można nią dojść do Skośnej, a stamtąd do Zamkowej. Zewsząd otaczają go ludzie i ostry zapach skór zwierzęcych w różnych stadiach rozkładu i garbowania. Co rusz skóry i skórki wiszą rozpięte na specjalnych ramach, susząc się i jednocześnie przykuwając uwagę klientów.

Nagle Sigurd widzi coś, co każe mu się raptownie zatrzymać.

– Hej, chłopcze, weźże się posuń – mruczy męski głos, a kobieta z dzieckiem na biodrze przeciska się obok niego rozdrażniona.

Sigurd nawet ich nie zauważa. Serce mu wali i włosy na karku stają dęba. Przez chwilę ma wrażenie, jakby ziemia się pod nim rozstąpiła.

Na wprost niego garbarz wyprawia właśnie końską skórę. Skóra jest naciągnięta na drewnianą ramę, sierścią do ulicy. Od drugiej strony mężczyzna regularnymi ruchami przesuwa po niej drewnianym narzędziem, żeby ją rozciągnąć i zmiękczyć. Sigurd patrzy, jak skóra wybrzusza się i znów ściąga.

Lecz tym, co nie pozwala mu się ruszyć, jest nietypowe umaszczenie. Gniade. A na wysokości łopatki – duża biała łata w kształcie sierpa.

Rozdział 13

SZCZERA ROZMOWA

Od kilku dni Mirra nie jest w stanie myśleć o niczym innym.

Kiedy była dzieckiem, Werbena narysowała jej mapę znanego świata patykiem w mokrym piasku na brzegu Lustrzanego Potoku. A raz pokazała jej również starą mapę Lasu Sybaldiana – od Gór Brzozowych po Puszczę Zachodnią. Rysunki w niej niemal całkiem się starły, a skóra, na której ją sporządzono, była wyślizgana i cienka. Mglistej Fortecy oczywiście na niej nie było, żaden ludwisarz nie odważyłby się zaznaczyć swojego domu na mapie.

Ale obie – i mapę Werbeny, i Sybaldiana Mirra potrafi odtworzyć w myślach. Wie, gdzie leży Wzgórze Rosomaków i ich gród. Coś jest nie tak.

– Zbaczamy za bardzo na wschód – oznajmia wreszcie i patrzy na słońce.

– Racja – przytakuje Kalikarp i idzie dalej.

Mirra nic z tego nie rozumie.

– Nie powinniśmy więc zmienić kursu?

– Heh – chrząka. – Musimy nadłożyć kawałek drogi. Mam pewną… sprawę.

– Masz sprawę?

Właściwie nie ma już siły się złościć, że jej towarzysz podróży ma kolejny plan, o którym jej nie mówi.

– Tak, heh, sprawę.

Dalej idą w ciszy. Jest to cisza ciężka i krępująca, jakby Kalikarp czekał, aż ona coś powie. A ona milczy.

Uszli spory kawałek na południe. Wokół rosną buki, lipy, jesiony i klony, drzewa soczyście zielone o bujnych koronach. Ziemia jest spulchniona, wystarczyłaby odrobina deszczu, a ich stopy by się w nią zapadały. Ale wygląda na to, że tu również ostatnimi czasy było sucho. Mirra cieszy się, że mogą iść w cieniu drzew, mimo że promienie słońca i tak przedzierają się między liśćmi. U nich jest inaczej. Topole tworzą gęstą ciemnozieloną osłonę zapewniającą chłód i bezpieczeństwo.

Mijają buk czerwony i zaraz kolejny. To daje jej do myślenia. Drzewo jest rzadko spotykane, a mimo to w tej części Lasu widziała ich już sporo. Kalikarp również je dostrzega i z zadowoleniem kiwa głową.

Zatrzymują się przy cieku wodnym. Mirra zwija liść w rożek, nabiera do niego wody i pije. Liść wyrzuca do strumienia i siada na kamieniu, żeby zanurzyć zmęczone stopy w zimnej wodzie. To przyjemne po całym dniu wędrówki w upale.

Chwilę nic nie mówią. Mirra przygryza wargę, a potem zagaja:

– Mam nadzieję, że nie wątpisz w moją lojalność.

Kalikarp unosi krzaczaste brwi. Ludwisarka wzdycha więc i wyjaśnia:

– Pomogę ci… we wszystkim, o co cię prosiła Werbena, cokolwiek to jest. – Patrząc mu w oczy, dodaje: – Możliwe, że jestem… że mam temperament. I zdecydowanie nie zawsze się zgadzam z Werbeną. Ale nie jestem zdrajczynią. I raczej nie jestem tchórzem. Zrobię, co będzie trzeba, aby pomóc naszemu plemieniu.

Starzec powoli przytakuje i patrzy w ziemię. Mirra mówi dalej:

– Nie wiedziałam, że Opiekun zniknął. I tak, jestem zła, że go straciliście. Ale co się stało, to się nie odstanie. Teraz musimy zrobić, co w naszej mocy, aby ochronić Mglistą Fortecę. – Milknie, a gdy znów się odzywa, jej głos jest cichszy. – Wiesz coś, o czym ja nie wiem. To widać. Zwodzisz mnie i karmisz półprawdami o naszej misji. Wygląda na to, że tak już zostanie. Dotąd byłam o to tak wściekła, że rzeczywiście miałam ochotę zawrócić i zostawić cię samego. Ale nie potrafię. Chociaż nie wiem, co jeszcze przede mną ukrywasz, nieudane odlewy wystarczą, abym uwierzyła, że w Mglistej Fortecy dzieje się coś złego. Muszę spróbować pomóc. Dlatego zostaję. Ale wiedz, że nie ma potrzeby traktować mnie w taki sposób. Skoro uznano, że zasługuję, aby mnie wysłać w tę misję, to uważam, że zasługuję również na to, aby poznać prawdę.

Długo jedynym dźwiękiem jest szemranie wody. W końcu Mirze robi się zimno w nogi. Wyjmuje je ze strumyka i opiera na rozgrzanym kamieniu. Gdy są suche, wstaje i daje znać swojemu kompanowi, że powinni ruszać.

Idą już jakiś czas, gdy stary chrząka i oznajmia:

– Idziemy do Chaty Vidara.

Mirra zerka na niego z boku, ale nic nie mówi. Stary chrząka więc ponownie, tym razem głośniej, i wyjaśnia:

– Tak miał na imię mój przyjaciel, heh. Ten, który uratował życie Bermudianie. Ta chata to jego dom, który zbudował w Lesie. O tym, gdzie się znajduje, wiem tylko ja i Werbena.

– On nadal tam mieszka? – Mirra stara się mówić obojętnym głosem, ale cieszy ją, że Kalikarp w końcu postanowił wtajemniczyć ją w swoje plany.

– Vidar zaginął przed wieloma laty. Niektórzy uważają, że postradał zmysły po śmierci żony. Do nas z kolei dotarły pogłoski, że poszedł na polowanie i nie wrócił. Z tego, co wiem, od tamtej pory nie daje znaku życia. Uznaje się go za zmarłego.

– Kto więc mieszka teraz w Chacie Vidara?

– Jego teściowa i dwójka dzieci. Oraz mężczyzna, który pomaga im w obejściu.

– Starsza kobieta i dwójka dzieci mieszkają sami w Lesie? – Mirra jest pod wrażeniem. – Dlaczego nie wrócili do Grodu Rosomaków? Bo rozumiem, że stamtąd pochodzą.

– Jest tylko jedno możliwe wyjaśnienie. Vidar musiał powiedzieć staruszce o Opiekunie. Dlatego ona wie, że dzieciom w Chacie Vidara nic nie grozi.

Znów jakiś czas idą w milczeniu.

– Nadal czegoś nie rozumiem – mówi Mirra zamyślona. – Moc Opiekuna tkwi w tym, że potrafi ukryć dane miejsce przed Królem Cieni. Ponieważ król nie wie, gdzie się znajduje Mglista Forteca, nie znajdzie jej, bo ona pozostaje dla niego niewidzialna, dopóki wisi nad nią Opiekun. – Milknie, po czym dodaje, nie bez goryczy w głosie: – Dopóki wisiał.

Staruszek przytakuje, a Mirra nie przestaje drążyć:

– Po co Vidarowi była potrzebna taka ochrona przed Moretusem? Dlaczego po prostu nie zamieszkał w mieście razem ze swoim plemieniem? Król Cieni od czasów Halbjørna nie odważył się zaatakować Krainy Ognisk.

– Nie wiem, co dokładnie się stało – przyznaje starzec. – Ale jestem niemal pewien, że to nie Moretusa obawiał się Vidar.

– Zatem kogo?

– Jak może wiesz, przed Moretusem królem był jego brat, Wargentin. Jako władca cieni bardzo się wyróżniał. Nie był na przykład tak wojowniczy jak Moretus. Bermudiana prowadziła z nim nawet rozmowy pokojowe. Wargentin i Vidar… Jak mówię, nie wiem, co dokładnie się stało, ale wiem, że się przyjaźnili. A potem nastąpił między nimi gwałtowny rozłam. I mniej więcej wtedy Vidar wrócił do Mglistej Fortecy i zażądał od Bermudiany Opiekuna. Musiał się poważnie obawiać o bezpieczeństwo swojej rodziny, nie umiem sobie tego inaczej wytłumaczyć. Bał się Wargentina. I to bardzo.

Mirra namyśla się chwilę.

– To wyjaśnia, dlaczego wyprowadził się do Lasu. Musiał znaleźć miejsce, którego Król Cieni nie znał.

– Mhm… – Kalikarp kiwa głową. – I rzeczywiście żyli tu w miarę bezpiecznie przez kilka lat, aż jego żonie przytrafił się wypadek i zginęła. Teraz w gospodarstwie została tylko staruszka i dzieci, no i ten parobek.

– A Wargentin?

– Mówi się, że skoczył w Bramę Otchłani i pochłonęła go Ciemność. Nie wiem, czy to prawda. Możliwe też, że Moretus go zamordował. Wargentin nie byłby pierwszym królem zamordowanym przez chorego z ambicji krewniaka. Tak czy inaczej, przepadł bez wieści, a Władcą Góry został, jak wiemy, Moretus. To był cios dla ludwisarzy. Przejęcie władzy przez Moretusa oznaczało koniec marzeń o pokoju.

Znów idą w milczeniu.

– Skąd wiesz, że oni nadal tam mieszkają? Ta staruszka i dzieci – pyta po chwili Mirra.

– Werbena i ja… zaglądamy czasem do Chaty Vidara. Niezbyt często. Dawno już nas tam nie było. Ale chodzimy w to miejsce sprawdzać, czy coś się zmieniło.

– I zmieniło się?

– Póki co, nie, heh.

– A teraz po co tam idziemy? Żeby sprawdzić znowu?

– O nieee… Myślę raczej, że Werbena chce, abyśmy spróbowali odzyskać Opiekuna, heh. – Zerka ukradkiem, niepewny jej reakcji.

– Odzyskać Opiekuna… – Mirra nie rozumie, co Kalikarp chce przez to powiedzieć. – Ale jak mielibyśmy go odzyskać? Jeśli dzwon chroni ich przed Królem Cieni, obecnym albo poprzednim, to przecież staruszka nigdy się nie zgodzi, żeby wrócił do Mglistej Fortecy.

– No, nie… Myślę, że Werbena niezupełnie to miała na myśli.

Mirra staje pod bukiem i patrzy w osłupieniu na towarzysza.

– Werbena chce, żebyśmy ukradli Opiekuna, prawda? Chce, żebyśmy pozbawili dzieci i starą kobietę jedynej ochrony. Jak ona może? Jak ty możesz?

Ludwisarz odpowiada ze smutkiem:

– Myślę, że naprawimy błąd, który popełniłem przed laty. Ocalimy nasz lud od zagłady.

– A co będzie z tymi dziećmi? Ukradniesz dzwon i pozwolisz im żyć dalej w nieświadomości? W niewiedzy, że żyją w środku Lasu bez żadnej ochrony?

– Ludwisarze żyją tak od lat – zauważa cicho starzec.

– Tak – odpowiada szybko Mirra. – Nie jesteśmy chronieni, ponieważ nasza przywódczyni tak postanowiła. Uważam zresztą, że to błąd trzymać ludwisarzy w nieświadomości. Tu jednak mowa o dzieciach, które nie mają nic wspólnego z tym… z tym bagnem. – Milknie. A gdy znów się odzywa, jej głos jest jasny niczym zimowy poranek: – To wykluczone.

W oczach Kalikarpa Mirra dostrzega coś na kształt podziwu.

– Spodziewałem się, że tak powiesz.

– Możemy zapytać tę staruszkę, zaproponować im, aby zamieszkali z nami w Mglistej Fortecy, możemy paść na kolana i błagać, aby oddała nam Opiekuna, ale w żadnym razie nie zgodzę się, żebyśmy go im ukradli – wyjaśnia Mirra.

– A co z twoją deklaracją, że „zrobisz wszystko, aby pomóc naszemu plemieniu”? – W jego głosie nie słychać wyrzutu ani irytacji. Bardziej smutek. Nie patrzy już na nią, wzrok wbija w ziemię.

Mirra najpierw milczy, a potem odpowiada już zdecydowanie mniej pewnie:

– Chodziło mi o to, że byłabym w stanie zaryzykować własne życie. Nie cudze… Nie powiedziałam, że mogłabym kogoś oszukać… narazić na niebezpieczeństwo dzieci, nie mówiąc im o tym.

– Oni narażają na niebezpieczeństwo całe plemię ludwisarzy. Czy dwójka ludzkich dzieci więcej dla ciebie znaczy niż twoje własne plemię?

– Nie… – Mirra przez chwilę nie wie, co powiedzieć. Bo czy on nie ma racji? Czy przetrwanie całego plemienia nie jest warte więcej niż życie dwójki ludzi? – Czuję po prostu… Czuję, że tak nie można – kończy cicho.

– Ale rozumiesz, że… heh… – Kalikarp kręci się niespokojnie wokół Mirry. Wciąż patrzy w ziemię, jakby unikał jej wzroku. – Rozumiesz, że na tym właśnie polega rola przywódczyni. Żeby podejmować trudne decyzje, heh. Myślisz, że Werbenie przyszło to z łatwością? Albo że w owym czasie Bermudianie łatwo przyszło zrzec się Opiekuna? Każda decyzja jest obarczona pewnymi kosztami. Wszyscy przywódcy muszą czasem dokonywać wyborów niemożliwych. Też kiedyś będziesz przywódczynią, heh. Więc lepiej się na to przygotuj.

– Ale tym sposobem nie dajemy im żadnej szansy. Spróbujmy najpierw z nimi pomówić. – Mirra rozdrażniona odwraca się, żeby spojrzeć na starego, który nadal niespokojnie krąży i nie chce na nią spojrzeć.

– A co zrobisz, jeśli odmówią, heh? Bo przecież tak właśnie zrobią. Ta kobieta nigdy nie poświęci swoich wnuków. Co wtedy?

Mirra nie odpowiada. On ma rację. Jeśli najpierw ostrzegą tych ludzi, to w razie odmowy tym trudniej będzie im ukraść dzwon. Albo w ogóle nie będzie takiej możliwości. I wówczas ludwisarzom pozostanie Wielka Ucieczka. Z całą udręką, jaka się z nią wiąże. Czy naprawdę jest gotowa zapłacić taką cenę za uczciwość wobec ludzi, których nawet nie zna? Vidar nie miał takich skrupułów, gdy zabierał nam Opiekuna.

– Uważam… – Głos Mirry drży, ale udaje jej się go opanować. Staje pewnie, ciężar ciała rozkładając równomiernie na obie stopy, jakby chciała postawą podkreślić wagę swoich słów. – Uważam, że powinniśmy najpierw porozmawiać ze staruszką. To jedyne honorowe wyjście z sytu…

Świat eksploduje wokół niej. Przez ułamek sekundy dziwi się, dlaczego ziemia pędzi ku jej twarzy. I nastaje ciemność.

Rozdział 14

JAŁMUŻNA

Garbarz chętnie podaje Sigurdowi nazwisko rzeźnika, od którego kupił końską skórę. Ta informacja kosztuje Sigurda dwa srebrniki. To zresztą i tak bez znaczenia, bo srebro prawie mu się skończyło. W mieście nic nie jest za darmo. Nikt nic nie zrobi dla bliźniego, jeśli nie dostanie zapłaty w brzęczących monetach. Dlatego Sigurd szybko się nauczył potrząsać sakiewką, żeby ludziom otwierały się usta i odświeżała pamięć. Teraz jest wdzięczny Aud, że zabrała z domu szkatułkę ze srebrem. Bez niego niczego by się tu nie dowiedział. Smuci go jednak, że ludzie pomagają sobie nawzajem tylko za opłatą. W Lesie srebro nie było im potrzebne i zupełnie o nim nie myśleli. Również na zamku za nic nie musiał płacić. Więzy krwi coś jednak znaczą. Krewnym należało pomagać i nawet wzmiankę o zapłacie uznano by za afront. Ale tu, w mieście pełnym obcych ludzi wszystko ma cenę.

*

Ulica Rzeźników odchodzi od alejki Garbarzy. I choć zapach wydaje się tu mniej intensywny, to i tak powietrze jest gęste od oparów świeżej krwi i mięsa oraz zapachu przerażonych zwierząt. Ubita, pełna wybojów ziemia pociemniała od krwi, która w nią wsiąka. Rzeźnicy to szanowany cech. Rozmawiają ze sobą donośnym głosem i rechoczą z żartów, które tylko oni rozumieją. Co jakiś czas ich czeladnicy wykrzykują ceny mięsa nad przetaczającym się ulicą tłumem.

Sigurd zbiera się na odwagę i ostrożnie pyta o rzemieślnika, którego szuka.

– Ingvar, mówisz? – Czeladnik, którego zagadnął, ma czerwone, błyszczące dłonie i silne, umięśnione ramiona. – To ostatnia buda na ulicy. Ale jeśli szukasz koniny, to możesz kupić u nas. Dam ci dobrą cenę za klacz, którą wczoraj dostaliśmy. Ładne zwierzę, nie całkiem młode, ale zdrowe. U nas nie znajdziesz padliny, jeśli wiesz, co mam na myśli. – Chłopak puszcza oko do Sigurda.

– Yyy, dzięki. Chcę z nim tylko porozmawiać.

Czeladnik wzrusza ramionami i krzyczy dalej:

– Głowa owcy, sześć miedziaków. Chrapy, język, dwa miedziaki za funt. Przyjdź i kup, owcza głowa, chrapy, język, dwa miedziaki za funt!

Sigurd przeciska się w głąb ulicy. Wszędzie na straganach wiszą martwe zwierzęta, a przy nich mrowią się ludzie – kupują, targują się i odpędzają muchy, aby towar nie tracił na wartości. W końcu chłopak dociera do właściwego straganu.

Ingvar, jak wszyscy rzeźnicy, jest wysoki i umięśniony. Zmarszczki wokół oczu i lekko obwisła skóra na piersi zdradzają, że nie jest już pierwszej młodości.

– W czym mogę jaśniepanu pomóc? – pyta, nie przerywając porcjowania tuszy. – Mamy chętkę na koninę, jak mniemam?

Sigurd kręci głową.

– Tak naprawdę chciałem tylko o coś spytać – odpowiada i teraz Ingvar przerywa pracę, żeby uważniej na niego spojrzeć.

– No dobrze. To pytaj.

– Zastanawiam się… Bo byłem właśnie w alejce Garbarzy i tam widziałem… skórę konia, którego znam. Gniada z białą plamą w kształcie sierpa na łopatce. Garbarz powiedział, że kupił ją od pana. Może przypadkiem pamięta pan, kto panu sprzedał tego konia?

– Hm. To był wałach, prawda? Duży?

– Tak, to ten sam. – Sigurd nie zapomina wsunąć ręki za pazuchę i dyskretnie zasygnalizować Ingvarowi, że jego informacja jest dla niego cenna. Rzeźnik z namysłem potakuje.

– Pamiętam doskonale, bo trochę mnie to zaskoczyło. Koń był pierwszej klasy, niczego mu nie brakowało. Wart znacznie więcej jako koń pod siodło niż na mięso. Ale tamten się upierał, żebym zaszlachtował zwierzę na jego oczach, więc tak zrobiłem. Choć jeśli chcesz znać moje zdanie, to wstyd i hańba.

– Jaki: tamten? – dopytuje Sigurd.

– No, człowiek, który go przyprowadził. Nie znam go.

– A pamięta pan, jak wyglądał?

– Trochę nieokrzesany. Nie umiem go dokładnie opisać. To było jakiś czas temu. I widziałem go tylko tamten jeden raz. Ale to chyba nie był twój koń, co? Tamten ci go ukradł?

– Nie, to nie był mój koń. – Sigurd zastanawia się, ile mu powiedzieć. – Nie wiem, czy został ukradziony. Czy to był taki wysoki rudy parobek? Potężnie zbudowany?

– Nie pamiętam już. Wysoki na pewno, ale rudy chyba nie. Teraz, jak o nim mówisz, to pamiętam, że miał wyjątkowo paskudne włosy. Takie długie tłuste strąki. Ale nie rude, na pewno.

Sigurda zaczyna nieprzyjemnie ściskać w brzuchu. Powtarza sobie, że ludzi o tłustych włosach musi być w mieście mnóstwo. Mimo to uczucie nie słabnie.

– Tak czy inaczej, pięknie dziękuję za pomoc. – Wręcza Ingvarowi dwa miedziaki, ale tamten, ku zaskoczeniu Sigurda, się wzbrania.

– Powiem ci, że od początku mi się człek nie spodobał. Było w nim coś szemranego. Na twoim miejscu, chłopcze, byłbym ostrożny.

Sigurd kiwa głową.

– Będę – obiecuje i nadal zaskoczony chowa z powrotem monety.

– Żałuję, żem tego konia wziął. – Mężczyzna nie przestaje się żalić. – Długo nie dawało mi to spokoju. Jeśli się okaże, że koń był kradziony, to wracaj tutaj. Zaświadczę, jeśli będzie trzeba. Nigdy kradzionych zwierząt nie biorę. To żelazna zasada.

– Bardzo dziękuję – mówi raz jeszcze Sigurd i po chwili dodaje: – Jeśli się dowiem, co się stało, to na pewno wrócę powiedzieć.

Czuje się kompletnie skołowany, kiedy idzie z powrotem do zamku. Jest niemal pewien, że to nie Eskild sprzedał Łatę rzeźnikowi. Nawet gdyby popadł w długi, na przykład przez grę w kości, to coś takiego nie miało sensu. Tak jak powiedział Ingvar, wartość Łaty jako wierzchowca znacznie przewyższała cenę mięsa. Poza tym z tego, co mówiła Nidbjørg, Eskildowi pieniędzy nie brakowało. Przeciwnie, stawiał piwo innym gościom. Sigurd nie potrafi sobie wyobrazić, że Eskild miałby dać zaszlachtować konia, z którego był taki dumny, po to, żeby pieniądze roztrwonić ku uciesze przypadkowych pijaków. Te pieniądze musiał zdobyć inaczej.

Ktoś jednak Łatę ukradł. Jest to przestępstwo dość powszechne, choć surowo karane. To właśnie musiało się stać. Eskildowi skradziono konia i teraz zmierza do Norby pieszo – albo znalazł innego wierzchowca.

Tyle że Sigurd nie bardzo wierzy w taką wersję. Zbyt wiele rzeczy nie daje mu spokoju. Dlaczego na przykład złodziej nalegał, aby być obecnym przy zabijaniu zwierzęcia, skoro za zwierzę żywe mógł dostać więcej? Skąd Eskild miał pieniądze? I dlaczego nie powiedział Aud, że chce się ożenić?

Uszedł spory kawałek Skośną, kiedy nagle uświadamia sobie, że ktoś za nim idzie. Odwraca się i widzi tamtą dziewczynkę, która zaprowadziła go do szynku. Ona też przystaje i podnosi na niego przerażone oczy.

– Czego chcesz jeszcze? – pyta zniecierpliwiony. Wszystkie jego myśli krążą teraz wokół rozczarowania, że nie znalazł Eskilda, i nie bardzo ma ochotę, żeby się za nim wlokła natrętna żebraczka.

Dziewczynka nie odpowiada, wybałusza tylko swoje wielkie oczy. Sigurd rozdrażniony rusza dalej. Po chwili znów słyszy za sobą bose kroki. Wzdycha i znów się odwraca.

– Słuchaj, nie mam więcej srebra. Wszystko wydałem, więc zmykaj do domu.

Mała patrzy na niego i wciąż milczy.

– Nie słyszysz, co mówię?! Nic dla ciebie nie mam! – Znowu zaczyna iść, ale ona nie rezygnuje.

Sigurd zatrzymuje się po raz trzeci i tym razem długo jej się przygląda. Szare włosy wiszą po bokach wąskiej twarzy. Dziewczynka wygląda na zagubioną i schorowaną. Robi mu się jej żal.

– Wiesz co – postanawia nagle – odprowadzę cię do domu.

Kiedy bierze ją za rękę, dziewczynka początkowo się opiera, ale w końcu się poddaje i pozwala mu ze sobą iść. Sigurd sam jest zaskoczony, jak szybko docierają do wąskiej uliczki, w której ją znalazł przed kilkoma godzinami.

– To tutaj mieszkasz? – pyta i stara się przybrać chłodny ton. Lepiej, żeby sobie nie robiła nadziei, że cokolwiek od niego dostanie, bo inaczej znów za nim pójdzie.

Dziewczynka potakuje. I nie wypuszcza jego ręki.

– Gdzieś ty była? – W progu chałupy staje mężczyzna. Jest wysoki, żylasty i tak samo wychudzony jak dziewczynka. Sigurd domyśla się, że to jej ojciec.

Mała nie odpowiada, ale jeszcze mocniej chwyta rękę Sigurda. Ten bez powodzenia próbuje uwolnić dłoń z jej uścisku.

– Kogoś ty przywlekła, łajzo? – Głos mężczyzny jest nieprzyjemnie zachrypnięty. – Ty mała zdziro… Gdzie się szlajałaś całe rano? – Mężczyzna zaciska pięści i idzie w stronę Sigurda i dziewczynki. Jest od nich sporo wyższy. – Puszczaj ją, dzieciaku.

– Ona mi tylko pokazała drogę – wyjaśnia szybko Sigurd. – Nie znam za dobrze miasta i się zgubiłem. Chciałem ją odprowadzić do domu, żeby nic jej się nie stało.

– Aha. Chciałeś ją odprowadzić. – Mężczyzna staje tuż przed Sigurdem. – I może uznałeś jeszcze, że trzeba ją trzymać za rękę, „żeby nic jej się nie stało”? – ostatnie słowa niemal wypluwa.

– Przysięgam, że pańska córka była ze mną bezpieczna i żadna krzywda jej się nie stała – zapewnia go Sigurd i dodaje z naciskiem: – Żadna. – Wolną ręką sięga do kieszeni i wyjmuje ostatniego srebrnika. – W podzięce za pomoc – mówi i uśmiecha się, licząc, że wygląda dzięki temu na bardziej pewnego siebie.

Mężczyzna patrzy na monetę. Sigurdowi się wydaje, że zaraz wybuchnie złością. Ale on zamiast tego ukazuje zęby w chytrym uśmieszku.

– Najmocniej przepraszam jaśnie pana. Bałem się, że wpadła w śliskie łapska jakiegoś niegodziwca. Widzę jednak, jak bardzo się myliłem. Zapraszam znowu, jeśli jeszcze kiedyś będzie potrzebna, ekhm… pomoc mojej córki.

Sigurd wciąż się uśmiecha i wreszcie udaje mu się uwolnić rękę. Mężczyzna budzi w nim odrazę.

Sigurd widzi, jak ojciec chwyta dziewczynkę za ramię i wpycha do środka, posyłając mu kolejny uśmiech.

Potem Sigurd nie będzie umiał wyjaśnić, co właściwie kazało mu to zrobić. Może sposób, w jaki mężczyzna dotykał ramienia dziewczynki, a może pustka w jej oczach, kiedy posłusznie szła za nim w głąb chaty. Ta scena po prostu nagle stała się nie do zniesienia.

– Właściwie… – zaczyna Sigurd – właściwie to już teraz przydałaby mi się jej pomoc.

Mężczyzna przystaje w pół kroku. Już się nie uśmiecha, tylko łypie podejrzliwie na Sigurda. Wzrok dziewczynki za to nieznacznie się ożywia.

– A cóż takiego chodzi paniczowi po głowie? – pyta powoli ojciec.

– Chciałbym… yyy… Przydałaby mi się jako przewodniczka. Tylko na parę dni – dodaje Sigurd. – Świetnie zna miasto, a ja mam tu jeszcze kilka spraw.

– Niech będzie. – Mężczyzna taksuje chłopaka wzrokiem. – A ile byłbyś gotów zapłacić za taką przysługę?

Sigurd aż nazbyt dobitnie uświadamia sobie, że tych parę miedziaków w jego kieszeni na pewno nie przekona mężczyzny, żeby wypuścił małą. Pozostaje mu blef.

– Pięć srebrników – oznajmia.

– Dziesięć – mówi natychmiast mężczyzna.

– Siedem – rzuca Sigurd z kamienną twarzą. Obserwował, jak Eskild targował się z tutejszymi kupcami. Znał zasadę.

– Osiem – mówi tamten i spluwa. – Połowa teraz, połowa, jak młoda wróci do domu.

– Osiem – zgadza się Sigurd. – Ale pieniądze będą dopiero, jak ją odstawię.

– Mam napisane na czole, żem idiota? Połowa teraz albo z umowy nici.

– Nie mam przy sobie czterech srebrników – przyznaje Sigurd.

– To przyjdź jutro. – Mężczyzna odwraca się od niego.

Dziewczynka wygląda na jeszcze bardziej przygaszoną niż wcześniej.

– Dziesięć srebrników, jeśli zaczekasz na pieniądze do jej powrotu – proponuje Sigurd w desperacji.

Mężczyzna go ignoruje.

– Piętnaście! – krzyczy Sigurd. I to sprawia, że żylasta postać zatrzymuje się w pół kroku. Szyderczy śmiech uzmysławia Sigurdowi, że przegrał.

– A już myślałem, że mówisz poważnie. – Mężczyzna uśmiecha się złośliwie. – Ale z ciebie jest tylko żałosny łgarz. Nikt przy zdrowych zmysłach nie zapłaciłby piętnastu srebrników za takie chuchro. Za tyle można mieć najdroższą dziewkę w mieście. – Mężczyzna ponownie spluwa i czarny glut ląduje tuż przed butem Sigurda. – Spadaj, gówniarzu. Dziewczyna jest moja.

I wtedy z Sigurdem dzieje się coś dziwnego, jakby wszystkie katastrofy z ostatnich tygodni zacisnęły się w nim w twardy rozżarzony węzeł. Orły, Svanhild, Aud, Helga, bezowocne poszukiwania Eskilda i mężczyzna, który przed nim stoi, spluwający mu pod nogi i szczerzący się pogardliwie. Sigurd rzuca się na niego ze zwierzęcym rykiem. Uderza z całej siły i mężczyzna oszołomiony pada głucho na klepisko tuż za drzwiami swojej chałupy. Sigurd wskakuje na niego, niemal równie zszokowany jak przeciwnik. Ten jednak prędzej dochodzi do siebie. Jego uścisk jest porażający, kiedy chwyta Sigurda za ramiona, przewraca na ziemię i pięścią uderza w głowę. Sigurdowi wali serce, rozpaczliwie próbuje wstać, ale mężczyzna, chudy, lecz żylasty okazuje się mieć w sobie jakąś straszliwą, dziką siłę. Siedzi na chłopcu okrakiem i nie przestając okładać go pięściami, rzuca bluzgami, aż ślina z jego zgniłych zębów skapuje Sigurdowi na twarz.

Mimo to Sigurdowi ostatecznie udaje się go z siebie zrzucić. Kopie go w krocze, aż potok przekleństw się urywa i mężczyzna zwija się z bólu. Sigurd zaś niczym przerażony zając wyrywa się mu, chwyta dziewczynkę za rękę i wybiegają z chaty.

Biegną najszybciej, jak potrafią przez zatłoczone ulice. Muszą się przepychać i wymijać przechodniów, nikt się nie odsuwa na widok wyrostka i dziecka w łachmanach. Wreszcie otwiera się przed nimi plac targowy, czarny od ludzi kupujących warzywa, owoce, ziarna, skórę, wełniane stroje, przyprawy. Sigurd ogląda się za siebie. Truchleje, gdy widzi, że mężczyzna, utykając, goni ich z twarzą pociemniałą z gniewu. Ale panika przydaje Sigurdowi dodatkowych sił. Wdziera się w tłum, ciągnąc dziewczynkę. Jej ojciec przepycha się za nimi. Jest coraz bliżej, jakby tłum rozstępował się przed wysokim mężczyzną, za to przed nim i dziewczynką zamykał jak mur.

Z trudem udaje im się przebrnąć przez rynek i wbiegają w boczną uliczkę. Serce wali Sigurdowi jak oszalałe.

Wtedy dziewczynka szarpie go za rękę. Prawie zapomniał, że ją ze sobą zabrał. Mała próbuje mu coś powiedzieć dużymi matowymi oczami i nie przestaje go szarpać.

– Dokąd? – pyta.

Nie odpowiada, tylko prowadzi go do zaułka i stojącego w nim domu z wyblakłymi czerwonymi drzwiami. Otwiera je pośpiesznie i wciąga go za sobą w ciemność. Sigurd waha się tylko chwilę, dopóki nie słyszy za sobą nierównych kroków. Wchodzi do środka i zamyka drzwi.

Stoją nieruchomo, wciąż trzymając się za ręce. Dyszą ciężko. Kilka sekund później słyszą, że mężczyzna skręcił w zaułek. Sigurd wstrzymuje oddech, kiedy ich prześladowca kuśtyka obok drzwi. Naraz słyszy, jak tamten klnie. Chłopak domyśla się, że mężczyzna dotarł do następnej uliczki i zdał sobie sprawę, że stracił ich z oczu. Wszystko w Sigurdzie zastyga w bezruchu. Nie wiadomo, czy mężczyzna postanowi zawrócić, czy kontynuować pościg.

Nie zawraca.

Sigurd i dziewczynka ostrożnie wymykają się z opuszczonego domu. Oboje strzelają oczami na boki, ale mężczyzny nigdzie nie ma. Sigurdowi dudni w głowie. Dopiero teraz, kiedy zagrożenie minęło, zaczyna czuć ból.

Dziewczynka cały czas trzyma go za rękę, ale on już nie próbuje się uwolnić z jej uścisku. Zabrał ją ze sobą, a teraz nie wie, co ma z nią począć. Na pewno nie może się wycofać. Ta mała nie może wrócić do tamtej rudery.

Są już prawie przy kamiennym murze zamkowym, kiedy rozbrzmiewa Dzwon Halbjørna. Sigurd zaskoczony patrzy w niebo. Czy to możliwe, że jest już tak późno? Ale słońce nadal stoi wysoko nad niskimi pagórkami na horyzoncie. Więc to nie jest sygnał wieczorny.

Idą dalej przy dźwiękach starego dzwonu. Raz po raz rozlega się dudniący lament brązowego serca i niesie ponad miastem. Jego dźwięk przytłacza, aż ściska Sigurda w piersi. Widzi, że dziewczynka też jest zalękniona. Ale może po prostu nigdy wcześniej nie słyszała go z tak bliska.

Odźwierny patrzy na nią zaciekawiony, ale nie pyta o nic i pozwala im przejść przez bramę. Idą dalej w stronę okazałego długiego domu. Dziewczynka robi wielkie oczy na widok zdobionych drzwi do zamku. Sigurd ciągnie ją jednak dalej, do stajni. Tam odnajduje koniuszego.

– Ona nie ma się gdzie podziać – wyjaśnia w odpowiedzi na jego pytający wzrok. – Może spać razem z Andrusem i się nim opiekować. Przez resztę czasu może pracować dla ciebie, panie.

– No dobrze. Coś się wykombinuje. A ona ma jakieś imię?

Obaj patrzą na nią pytająco, ale mała nie odpowiada.

– Wydaje mi się, że ona nie umie mówić – oznajmia Sigurd. – Ale rozumie, co się do niej mówi. Możesz jej dać coś do jedzenia? Chyba jest głodna.

– Jasne, Sigurdzie Vidarssønie. Zadbam o to, jeśli tego właśnie sobie życzysz.

– Dziękuję ci. – Sigurd oddycha głęboko. Zależy mu, aby to, co zaraz powie, zostało potraktowane z najwyższą powagą. – Nie chcę, aby cokolwiek złego jej się stało, dopóki tu jest. Niech dla wszystkich będzie jasne, że jeśli ktokolwiek ją tknie, spotka go kara gorsza, niż może sobie wyobrazić. I dotyczy to wszystkich, bez względu na stan czy urząd. – Patrzy na koniuszego wymownie i powtarza: – Wszystkich.

– Rozumiem – zapewnia go spokojnie mężczyzna. – Będzie, jak sobie życzysz. Dopóki dziewczyna jest w stajni, znajduje się pod moją ochroną.

Sigurd z zadowoleniem kiwa głową i delikatnie wyswobadza dłoń z uścisku.

– Tu jesteś bezpieczna. Opiekuj się Andrusem i rób to, o co się poprosi pan koniuszy, a wszystko będzie dobrze. Jutro do ciebie zajrzę.

Dziewczynka patrzy na niego przerażona, ale potakuje i nieznacznie unosi brodę. Sigurd odwraca się i idzie w stronę drzwi. Nagle o czymś sobie przypomina.

– A w ogóle… – mówi i znów odwraca się do koniuszego. – Dlaczego Dzwon Halbjørna bije tak wcześnie?

– Jak to, nie słyszałeś? – Mężczyzna wygląda na zaskoczonego.

– Nie. – Sigurdowi w jednej chwili zasycha w ustach. – Cały dzień byłem w mieście.

– Chodzi o Svertinga – odpowiada smutno tamten. – Wódz Chorągwi Rosomaka nie żyje.

Rozdział 15

W KORONIE DĘBU CZERWONEGO

Z mroku wyrywają ją mdłości. A zaraz po nich eksploduje ból w tyle głowy.

Mirra długo leży nieruchomo i skupia się na tym, żeby nie zwymiotować. Po jakimś czasie czuje, jakby skóra przy kostce się ściągała. Otwiera oczy. Nadal otacza ją ciemność. Czuje ssanie w brzuchu, kiedy do niej dociera, że nie ma pojęcia, gdzie jest. Wie, że nie w Mglistej Fortecy, ale gdzieś w Lesie… Nie pamięta jednak, jak zakładali obozowisko, nie ma pojęcia, do jakiego drzewa się przywiązała ani czy jest bezpieczna.

Stara się odtworzyć w pamięci ostatnie zajścia. Pamięta strumyk, liść unoszony prądem, zimno od nóg zanurzonych w lodowatej wodzie… Powoli wszystko do niej wraca, zatrzymali się na odpoczynek przy strumieniu, potem szli dalej, rozmawiali o…

Kalikarp! Gdy chce usiąść, okazuje się, że jest przywiązana do grubej gałęzi. Wolne ma tylko ramiona. Jedna noga jest nienaturalnie skręcona i lina wżyna się do krwi w skórę wokół kostki. Kiedy próbuje poruszyć zakrwawioną stopą, dyszy z bólu i z trudem opanowuje mdłości oraz panikę, która nagle ją ogarnia. Niepewnie maca linę, aż odnajduje na niej supły. Gdy drżącymi rękami i coraz bardziej histerycznie próbuje je rozwiązać, pod jej powiekami raz po raz pojawiają się czerwone oczy szczura ostrozębnego.

Co chwila musi robić przerwy. Ból i mdłości ją obezwładniają i Mirra ma świadomość, że jęczy głośniej, niż powinna. Jest sama nocą w Lesie. Cisza to w tej sytuacji najlepsza obrona. Dźwięki i zapach niemal na pewno przyciągną uwagę, a z niej w tym momencie dobywa się i jedno, i drugie. Stara się pracować szybciej, ale węzły są dobrze zaciśnięte. Idzie jej wolno, o wiele za wolno.

Sztywnieje, gdy rejestruje jakiś ruch. Wstrzymując oddech, kieruje długie uszy w jego stronę.

Cokolwiek porusza się tuż pod jej drzewem, robi to niemal bezgłośnie. Choć Mirra stara się ze wszystkich sił, nie jest w stanie orzec, czy to coś jest duże, czy małe. Wbrew jej woli obraz szczura ponownie pojawia się jej w głowie.

W gałęzi, do której jest przywiązana, wyczuwa delikatne wibrowanie, coś jakby bzyczenie, które pełznie po korze. To odgłos czegoś, co się wspina.

Rozpaczliwie szarpie się z węzłami, ale im bardziej gorączkowo próbuje się uwolnić, tym wyraźniej sobie uświadamia, że nie ma szans. Istota poniżej porusza się szybko, Mirra ma ochotę płakać z bezsilności.

– Może ci z tym pomogę, heh?

Jej oddech eksploduje ulgą. To tylko Kalikarp. Zaraz jednak radość przeradza się w gniew.

– Co ty sobie wyobrażasz, ty przeklęty, stary… ty zdrajco… ty… – warczy Mirra. Nie potrafi znaleźć słowa, które byłoby wystarczająco dosadne, więc tylko krzyczy z frustracji.

– Ciii – upomina ją nerwowo staruszek. – Dobrze, już dobrze. Rozumiem, że jesteś zła, ale nie możesz tak hałasować. Ostatecznie nadal jesteśmy w Lesie, heheh.

– Gwiżdżę na to – odburkuje Mirra, ale jednak trochę ciszej. Ostatecznie w Lesie są rzeczy gorsze niż przyjaciel, który przestał być przyjacielem. – Mogłeś mnie zabić! Jak mogłeś to zrobić? Zostawić mnie tu nieprzytomną i uwięzioną. To cud, że jeszcze żyję, ty… ty…

– Tak, wiem, heh… Trochę ryzykowałem, ale nie miałem wyjścia… – mówi pośpiesznie, jakby chciał zdążyć się wytłumaczyć, zanim ona się uwolni. – Próbowałabyś mnie powstrzymać, a ja dostałem rozkaz. Sam zresztą jestem sobie winien. Nie powinienem był ci mówić o tym wszyst…

Mirra rozplątuje ostatni supeł i lina ze świstem zsuwa się z jej nóg. Wściekła siada okrakiem na gałęzi, do której była przywiązana, i zamachuje się na Kalikarpa. On się uchyla, a Mirra traci równowagę. Spadłaby, gdyby stary nie złapał jej za ramię i nie przytrzymał. Wtedy znów bierze zamach, drugą ręką. Również ten cios udaje się staruszkowi sparować, chwyta ją mocno za nadgarstek i przysuwa twarz do jej twarzy.

– Mirra! Przestań natychmiast. Już wystarczy. Jesteśmy wysoko, jeśli spadniesz, to zginiesz.

– Ty też – syczy w odpowiedzi.

– Bądź rozsądna. – Kalikarp przeszywa ją wzrokiem. – Starałem się, żebyś była bezpieczna. Przykro mi, ale naprawdę nie widziałem innego wyjścia. Werbena… Muszę zrobić to, o co mnie poprosiła.

Słysząc imię swojej matki, Mirra rezygnuje z walki i wybucha płaczem. Szloch wstrząsa jej ciałem. Próbuje się powstrzymać, zasłania twarz dłońmi, ale łzy tryskają dalej spomiędzy długich palców. Czuje się taka samotna. W krótkim czasie runął cały jej świat, wszystko, co uważała za pewne i bezpieczne, okazało się stać na grząskim gruncie. Matka ją okłamała. Nie raz, i nie trochę, okłamywała ją przez całe życie. A teraz jest daleko od domu i nawet w nim nie można już czuć się bezpiecznie. I za jej życia nigdy nie można było. Za jedyne towarzystwo ma zaś na wpół ślepego dziada, który jest zarówno cyniczny, jak i groźny.

– Mirra – odzywa się Kalikarp, próbując ją udobruchać, i puszcza jej ramiona. – Mirra…

Ale ona nie odpowiada. Długo tak siedzą. On parę razy zarzuca ramieniem w dziwacznym tiku. Jakby chciał ją poklepać po plecach, ale rozmyślał się w ostatniej chwili. Mirra nie zwraca na niego uwagi. Płacze w milczeniu, aż kończą jej się łzy.

*

Delikatna szarość i pierwsze ptasie śpiewy w powietrzu zapowiadają nastanie świtu. Mirra pociera twarz.

I co teraz? Dokąd mam pójść?

– Musisz mi pomóc – rzuca krótko i chrapliwie Kalikarp. Mirra patrzy na niego zaskoczona, jakby nie do końca wierzyła, że on nadal tu jest. – Wiem, że nie masz w tej chwili wielkiej ochoty, żeby mi pomagać, heh. Ale bez ciebie nie dam rady.

Mirra próbuje wymyślić jakąś ciętą ripostę, stwierdza jednak, że nie ma na to siły. Tak jak wcześniej chciała wykrzyczeć mu w twarz całą swoją pogardę, tak teraz czuje pustkę.

– W czym? – pyta obojętnym głosem.

– Kiedy byłaś… no… kiedy byłaś nieprzytomna, poszedłem do Chaty Vidara. Chciałem sam ukraść dzwon i wrócić do ciebie jak najszybciej. – Rzuca jej przepraszające spojrzenie. – Ale… Ale tam się coś stało, heh. W Chacie Vidara. Coś bardzo złego. Nie ma żadnych ludzi i nie ma dzwonu… – Jego głos jest spokojny, ale Mirra dobrze go zna.

On się boi.

– A wiesz, jak to jest z moimi oczami – dodaje szybko. – Musiałabyś, heh, pójść tam ze mną i pomóc mi się zorientować, co się stało. Nie jestem już myśliwym, nie potrafię czytać śladów. Ale ty potrafisz. O ile zechcesz, heh. – Zerka na nią z obawą.

– Dobrze – zgadza się bez wahania. Co innego miałaby powiedzieć? Albo zrobić? Wrócić do domu bez Opiekuna? Na co by się to zdało?

– Cieszę się, heh. – Starzec oddycha z wyraźną ulgą. – Ruszajmy.

Idą wśród rzadko spotykanych gatunków drzew. Ile tu dębów czerwonych, dziwi się, kiedy mijają kolejny rdzawoszary pień. Choć idzie za nim, czuje się tu obca i zagubiona.

Słońce zaczyna przygrzewać, kiedy wchodzą na polanę przed Chatą Vidara. Mirra jest zaskoczona jej wyglądem. Spodziewała się czegoś innego, bardziej… ludzkiego. Tymczasem mała drewniana chatka wygląda, jakby wyrastała z potężnego dębu czerwonego stanowiącego jedną z jej ścian. Gdyby nie to, że stoi na ziemi, można by pomyśleć, że to dom ludwisarza.

Podchodzi do niej zafascynowana i przesuwa dłońmi po belkach. Są nierówne i surowe, ale tak precyzyjnie dopasowane, że tworzą zwartą ścianę. Ten, kto je wybrał, znał naturę drzew i lasu.

Vidar. Przyjaciel Kalikarpa. Człowiek, który odebrał nam Opiekuna.

– Próbowałeś…? – pyta starca i wskazuje głową belkę, która pełni rolę skobla.

– Za ciężka. Ale zaglądałem przez okna. Nikogo nie ma.

Wspólnymi siłami udaje im się podnieść belkę. W środku Mirra czuje się jeszcze bardziej swojsko, choć nie ulega wątpliwości, że mieszkali tu ludzie. Łóżka są długie i szerokie, meble rzeźbione, a na środku jedynej izby stoi żelazny piec tak duży, że Mirra ledwie sięga ponad niego głową.

No i zapach jest ludzki.

Starannie przeszukują chatę. Mirra szybko dochodzi do wniosku, że Kalikarp mówił prawdę. W chacie mieszkają cztery osoby: starsza kobieta, mężczyzna, dziewczynka i chłopiec, który sądząc po rozmiarze jego ubrań, jest prawie mężczyzną. Dom wygląda, jakby mieszkańcy pakowali się w pośpiechu. Mirze wydaje się dziwne, że nadal zostało sporo rzeczy dziewczynki. Albo ma więcej ubrań od pozostałych, albo jej rzeczy nie zabrali.

Wychodzą przed chatę. Kalikarp podnosi rękę, wskazuje miejsce, gdzie na gałęzi powinien wisieć dzwon. Mirra zaczyna się wspinać. Wkrótce jest w koronie potężnego drzewa. Słońce prześwieca liście i ukazuje ich czerwonawe żyłki. W miejscu, w którym wisiał Opiekun, sterczy kikut gałęzi. Mirze wystarczy rzut oka, aby się zorientować, że zanim gałąź się złamała, została nadpiłowana albo przycięta.

Znajduje ją, kiedy tylko schodzi na ziemię. Szybkie oględziny wyjaśniają, dlaczego została odłamana. Łańcuch, na którym wisiał dzwon, wrósł w korę. Zdjęcie go musiało zająć sporo czasu i trudno byłoby to zrobić, siedząc na gałęzi.

Kalikarp patrzy pytająco na Mirrę.

– Ktoś zabrał Opiekuna, prawdopodobnie człowiek – odpowiada. – W każdym razie ten ktoś użył noża albo innego narzędzia i był nienawykły do chodzenia po drzewach. W przeciwnym razie nie musiałby odłamywać gałęzi.

– Myślisz, że oni sami, heh, to zrobili? – Staruszek wyraźnie czuje ulgę, że Mirra z nim rozmawia. – To znaczy, mieszkańcy tego domu?

– Tak… to możliwe – przyznaje, choć wszystko wydaje jej się dziwne. Dlaczego w chacie brakuje zimowych ubrań tylko kobiety i chłopca, a zimowe ubrania mężczyzny leżą zwinięte w rogu antresoli? I dlaczego zostało aż tyle ubrań dziewczynki? Gdyby pochodziła z zamożnego rodu i mieszkała w którymś z zamków warownych, można by sobie wyobrazić, że posiada tyle ubrań, że po spakowaniu została peleryna, porządne buty i mnóstwo spodnich sukien. Mirra odnosi jednak zupełnie inne wrażenie, oglądając chatę tych ludzi. Wydaje jej się, że żyją raczej skromnie.

Przemierza polanę, patrząc w ziemię.

Serce jej przyśpiesza, kiedy widzi plamy. Klęka i rozciera między palcami ciemną grudę. Wącha. Nie ma żadnych wątpliwości. To krew. Mirra idzie po śladach. W pewnym momencie podnosi coś z ziemi i spogląda w niebo. Potem znów w dół i wraca do chaty.

– Znalazłaś coś? – dopytuje Kalikarp.

– Tak… – Mirra zawiesza głos. – To bardzo dziwne. Myślę, że był tu orzeł. I z całą pewnością doszło do jakiejś walki albo szamotaniny. Tam, dalej jest sporo krwi.

– Co tam masz, heh?

– Orle pióro. – Zamyślona obraca je powoli w palcach. Jest nadzwyczaj duże. – Zastanawia mnie coś jeszcze. Czy w tamtym klocku do rąbania drewna nie powinno być siekiery?

– Tak, pewnie tak, heh. Ale siekiery w ogóle tu nie widziałem.

– Zatem stoczyli walkę. Szybko się spakowali, ale rzeczy dziewczynki zostawili. I zabrali siekierę do rąbania drewna. Dziwne, że wzięli ze sobą coś takiego, nie sądzisz?

– To zależy. Jeśli dopiero co ktoś ich zaatakował, to kto wie, może uznali, że nadal coś im grozi. I że przyda im się broń. – Starzec mruży oczy i wyjmuje pióro z ręki Mirry.

– Tylko czy wówczas nie zabraliby raczej miecza? – Wszyscy wiedzą, że stając do walki, ludzie najchętniej wybierają te długie nieporęczne noże.

– To prawda… Parobek w każdym razie na pewno by zabrał miecz. Chociaż równie dobrze mogą mieć łuki. I w ogóle może to parobek ich zaatakował?

– Cóż, nie dowiemy się tego. Tu prawie nie ma śladów. Ziemia jest zbyt sucha. Gdyby padało, to krwi wprawdzie bym nie znalazła, ale mogłyby zostać jakieś odciski. A tak nie bardzo jest się na czym oprzeć.

Kalikarp zawiesza wzrok na orlim piórze. I postanawia:

– Wróćmy do tamtego strumienia. Prawdopodobnie tamtędy się oddalili. Z tego, co wiem, innej wody tu nie ma.

Mirra przytakuje. Każdy potrzebuje wody.

Poza tym ziemia przy ciekach wodnych rozmięka i jest większe prawdopodobieństwo, że znajdą tam jakieś ślady. Bez słowa ruszają w Las. Teraz, gdy nie mają sobie do powiedzenia nic konkretnego, cisza między nimi jest jeszcze bardziej przytłaczająca.

Przy Szemrzącym Potoku Mirra szybko odnajduje to, czego szukała. Idzie kawałek w górę i w dół strumienia. Potem przechodzi na drugą stronę i sprawdza jeszcze tam. Na koniec zadowolona wraca do Kalikarpa.

– Myślę, że parobek wyruszył wcześniej. Są ślady konia z ciężkim jeźdźcem. Ale one są starsze od pozostałych. Możliwe, że dziewczynka siedziała na koniu razem z nim, bo jej śladów w ogóle nie widzę.

– Aha. Heh.

– Mogła też dosiadać kucyka, którego prowadzili ze sobą stara kobieta i chłopiec. Choć nadal pozostaje zagadką, dlaczego nie spakowali jej rzeczy.

– Ale jesteś pewna, że dobrze odczytujesz ślady? – Stary ludwisarz podnosi krzaczaste brwi i patrzy pytająco na młodą towarzyszkę.

– Całkowicie – odpowiada lekko zirytowana. Owszem, zgodziła się mu pomóc, ale nie zamierza tolerować podważania przez niego swoich umiejętności. – Zabrali ze sobą mniejszego konia i jeszcze jedno zwierzę, choć nie do końca wiem jakie… Trop wygląda na szakala, ale to przecież niemożliwe… To duży drapieżnik, nikt przy zdrowych zmysłach nie próbowałby go oswoić.

– Może szedł za nimi? Tropił ich?

– Nie. Jego ślady mieszają się ze śladami ludzi. Szli razem, spokojnym tempem, chociaż nie pojmuję, jak to możliwe.

– W takim razie to musi być jeden z ludzkich psów – rozstrzyga Kalikarp. – Kiedy tu byłem po raz ostatni, nie mieli psa, ale mogli jakiegoś przygarnąć.

– Nie, to nie jest pies. – Mirra jest pewna swego. – Ale jeśli chcesz sam czytać tropy, to proszę bardzo.

Staruszek podnosi ręce na znak pokoju.

– Nie, nie, heh. Nie byłem pewien, czy widziałaś już kiedyś ślady psa.

– Owszem, widziałam. I jeśli to jest pies, to bardzo przypomina szakala.

– No tak, heh. – Staruszek szybko zmienia temat: – A jakiś ślad dzwonu?

– Chcesz wiedziesz, czy znalazłam ślady, jakby go ciągnęli za sobą po błocie? – Mirra wciąż jest rozdrażniona. Ma dość tego starucha i boli ją głowa. Dlatego, że ten dziadyga mnie uderzył.

– Nie, oczywiście, że nie. Wybacz, heh. Zastanawiam się tylko, czy mamy jakieś wskazówki, co się stało z Opiekunem.

– Tak, pamiętam o celu naszej misji – odszczekuje Mirra. – A gdybym zapomniała, to mam wielkiego guza, który mi o tym przypomina. I o tym, jaki jesteś lojalny. Wobec Werbeny, oczywiście.

Kalikarp wygląda na zgnębionego i nagle znów robi jej się go żal.

– Dobra, ruszajmy. Wszyscy poszli na południe. Musimy po prostu przyjąć, że zabrali ze sobą Opiekuna.

– Tak… – Staruszek patrzy ostatni raz na orle pióro i rzuca je do strumienia. – Nie pozostaje nam nic innego.

Rozdział 16

PRZEPRAWA DO DUCHA BAGIEN

Dziób statku unosi się łukiem nad głową Sigurda. Na jego końcu widnieje wyrzeźbiona w dębinie głowa rosomaka szczerzącego zęby. Po bokach sterczą pionowo wiosła. Nikt ich nigdy nie użyje. Statek jest piękny, gięte burty są bogato zdobione rzeźbionymi ornamentami. Ale jest atrapą, bo rosomacy nie żeglują. Lud, do którego należy Sigurd, od wielu pokoleń nie zamieszkuje wybrzeża. Tylko swoich zmarłych nadal chowa na statkach.

To znaczy bogaci chowają swoich zmarłych na statkach. Mniej zamożnym muszą wystarczyć tratwy. Albo kilka desek.

Najbiedniejszych po prostu wrzuca się do bagien.

Sverting był wodzem, a to oznacza statek. Stosownie okazały i kołyszący się niepewnie we mgle nad czarnymi wodami bagna. Ostatnie dni na zamku były pracowite. Sverting co prawda starym zwyczajem rozpoczął budowę swojego statku pogrzebowego, gdy tylko objął przywództwo, ale dokończenie go za życia wodza przyniosłoby pecha. Dlatego teraz wstrzymano prace przy fortyfikacjach, żeby zająć się statkiem. Budowa nowego muru również stanęła. Przez wiele dni wszyscy skupiali się wyłącznie na przygotowaniach do pogrzebu.

Sigurd razem z pozostałymi mieszkańcami zamku stoi w półkręgu na brzegu bagna. Za nimi zgromadzili się mieszkańcy grodu. Z przodu bogaci, a z tyłu biedota. Jest ich wielu, odpłynięcie ku wieczności wielkiego wodza to nie lada wydarzenie. Chłopak, wciąż obolały po bójce, jaką stoczył w mieście, niemal spodziewa się lada chwila ujrzeć wśród gapiów ojca dziewczynki. Ale nie, nie ma go tu.

Ostry skamle i liże dłoń chłopaka, a zaraz potem Sigurd też to słyszy. Przeciągły lament. Zbliżają się.

Orszak schodzi powoli krętą ścieżką ze Wzgórza Rosomaków. Jeszcze nie jest całkiem widno, Sigurd widzi tylko rząd ciemnych postaci i światła ich pochodni. Pieśń unosi się i opada wraz z wiatrem, który ze zmienną siłą porywa jej dźwięki i niesie ku oczekującym, a potem rozbija je o zbocze góry. Sigurda przechodzą ciarki. Myśl o tym, co ma nastąpić, jest dla niego nie do zniesienia.

W miarę zbliżania się procesji rozróżnia jej poszczególnych uczestników. Przodem idzie kapłan, łatwo go rozpoznać po dużym rogatym nakryciu głowy, które zawsze zakłada z okazji ważnych ceremonii. Jego uczniowie, akolici, kroczą za nim, niosąc ciała. Na końcu idą płaczki, jedyne kobiety w orszaku. To one śpiewają prastarą pieśń, która od niepamiętnych czasów towarzyszyła ludziom z plemienia rosomaków w ostatniej podróży. Kobiece dźwięczne głosy nakładają się na niskie murmurando akolitów i przyprawiają Sigurda o gęsią skórkę. To pieśń o nieuchronności śmierci, triumfie Ciemności i o zimnych wodach bagien.

Procesja dociera do brzegu. Kapłan ustawia się plecami do zebranych, twarzą do wody i mgły. Podnosi ramiona i wzywa Ducha Bagien.

Sigurd nigdy nie lubił uczestniczyć w odprawianych przez niego obrzędach. Jego zaklęcia i teatralne gesty budzą w nim grozę. Atmosferę niesamowitości wzmaga bliskość bagna, miejscami głębokiego i ciemnego, a gdzie indziej znów płytkiego i grząskiego. Nad wszystkim unosi się mgła, która tu chyba nigdy nie opada.

I wszędzie spoczywają zmarli. Wszyscy, których na przestrzeni dziejów tutaj pochowano. Sigurd nie umie się uwolnić od myśli, że może lepiej nie przywoływać bóstwa, które zamieszkuje takie miejsce.

Kapłan wykonuje gest oznaczający, że Duch Bagien do nich przybył. Przez tłum przechodzi dreszcz. Wielu z obecnych kuli się, jakby dosięgły ich lodowate palce boga. Potem akolici się rozstępują i ci niosący Svertinga wysuwają się do przodu.

Wódz spoczywa na prostym katafalku nakrytym lnem. Ma na sobie niebieski płaszcz obszyty futrem rosomaka i pozłacaną obręcz na głowie. Dolną część twarzy, nos i usta ma zasłonięte białą jedwabną chustką. Z boku po jednej jego stronie leży miecz, a po drugiej włócznia.

Kapłan zdejmuje chustkę i płaczki uderzają w lament na widok twarzy wodza. Ich szloch towarzyszy wnoszeniu go na statek. Akolici chwieją się na niestabilnej konstrukcji, ale wkrótce udaje im się umieścić wodza na środku pokładu. Mocno go przymocowują i wracają na brzeg.

Teraz wniesiony zostaje drugi katafalk.

Sigurd ma gulę w gardle. Jest tak twarda, że boli i nie daje się przełknąć. Ostry skamle, wstaje niespokojny i znów siada.

Gdyby nie siwe włosy Aud wyglądałaby jak dziewczynka. Jej ciało jest drobne, a twarz w świetle brzasku czysta i gładka, jakby śmierć wymazała z niej wiek, chorobę i smutek.

Jest ubrana w prostą białą suknię i niebieski płaszcz. Włosy ma rozpuszczone. Rzadko je tak nosiła za życia. Teraz okalają jej twarz i ramiona imponującymi kaskadami. Wąska złota opaska na czole podobnie jak u Svertinga ma gwarantować, że jej status zostanie uznany w zaświatach. I podobnie jak jej mąż odchodzi uzbrojona, choć jedynie w sztylet i bicz.

Czy to wystarczy, aby odpędzić demony podziemi?, zastanawia się Sigurd, ale zaraz odsuwa od siebie tę myśl. Woli nie rozważać, co czeka Aud po drugiej stronie.

Gdy akolici wnoszą ją na pokład statku, Sigurd musi się powstrzymywać, żeby nie podbiec tam i im nie przeszkodzić. Myśl, że Aud będzie sama w ciemnej, zimnej wodzie, jest nie do wytrzymania.

Nie jest sama. Jest ze Svertingiem.

To nędzna pociecha. Przypomina sobie ostatni raz, kiedy widział ją żywą. To było krótko po tym, jak się dowiedział o śmierci Svertinga. W poruszeniu, jakie wywołała ta wiadomość, zapomniano najwyraźniej powiedzieć Aud, że jej ślubny odszedł. Kiedy Sigurd zapytał Saxego, czy to w porządku trzymać ją w niewiedzy, tamten tylko popatrzył na niego zaskoczony.

– To żona samego wodza! – wykrzyczał na koniec Sigurd. – Nie sądzisz, że powinna się dowiedzieć o śmierci swojego męża?!

– Ona jest nieprzytomna – syknęła Helga, ale Saxe uciszył ją gwałtownym ruchem ręki.

– Oczywiście, Sigurdzie. Jak najbardziej powinna się dowiedzieć – powiedział. – Bądź więc tak miły i powiedz jej o tym, dobrze?

Sigurda na chwilę zamurowało, ale ostatecznie z zaciśniętymi wargami kiwnął głową i ruszył do komnaty Aud. Zupełnie nie rozumiał zachowania ludzi z zamku. Miał wrażenie, że cały czas myślą o czymś innym niż to, co właśnie się dzieje, albo co jest najpilniejsze. Jeśli tak działają na człowieka bogactwo i władza, zżymał się, kiedy wąskimi korytarzami szedł do Aud, to cieszę się, że i jedno, i drugie mnie ominęło.

Złość z niego uszła, gdy tylko otworzył drzwi babcinej komnaty. Ostry witał się z nim uradowany, ale Aud wciąż leżała nieprzytomna. Od tamtej nocy, gdy mu opowiedziała o ojcu i Wargentinie, już się nie ocknęła. Leżała teraz blada i skurczona jak ostatnie jesienne jabłka. Trucizna powoli, ale wytrwale niszczyła ją od środka.

Usiadł obok niej i wziął ją za rękę. Jak zawsze na dźwięk jego głosu poruszyła się niespokojnie. Sigurd był przekonany, że go słyszała. Ostrożnie i z wyczuciem powiedział jej o Svertingu. A potem o tym, czego się dowiedział w mieście. Na koniec przedstawił jej swój plan.

– Aud, nie obawiaj się – powiedział. – Wiem, jak mam postąpić. Posłucham cię i zrobię, co trzeba. Sprowadzę Svanhild do domu. Ty nic już nie musisz robić. – Ze ściśniętym gardłem dodał: – Możesz już odpocząć.

Przy tych słowach powieki jej zadygotały, a spomiędzy warg dobyło się długie, niskie westchnienie, jakby uwolniła się od niewidzialnego ciężaru. Sigurd wstał i przed wyjściem ostatni raz popatrzył na swoją babcię i psa przy jej łóżku.

Jeszcze trochę, Ostry. Jeszcze trochę tu zostań, ale potem będziesz musiał pójść ze mną. Jeśli mamy uratować Svanhild, musimy zostawić Aud tutaj.

Ale to nie było konieczne. Kilka godzin po wizycie Sigurda Aud nie żyła. Służącą zaalarmowało przeciągłe, żałosne wycie psa, a potem na zamku zapanował jeszcze większy chaos. Już nie tylko wodza, ale i jego żonę trzeba było wyprawić w zaświaty.

Akolici wrócili na brzeg. Aud i Sverting leżą przywiązani do pokładu, a kapłan daje znak, że można wprowadzać zwierzęta. Dwaj krzepcy rzeźnicy trzymają na uwięzi krowę i byka.

Kapłan odczynia nad zwierzętami ofiarnymi zaklęcia, zanim zostaną wprowadzone na pokład. Wydają się otępiałe i obojętne. Ludzie mówią, że czują obecność Ducha Bagien i z pokorą przyjmują swój los. Sigurd jest jednak przekonany, że kapłan, który zna się i na leczniczych, i na trujących roślinach, macza w tym palce.

W ślad za rzeźnikami na statek wracają akolici i wspólnymi siłami kładą zwierzęta na boku. Krowa ryczy żałośnie i próbuje wierzgać, za to byk wydaje się już półmartwy. Akolici sprawnymi ruchami krępują im nogi, a potem przywiązują ich ciała do pokładu.

Teraz kolej na dostojników. Jeden po drugim podchodzą do kapłana i składają na jego ręce dary ofiarne. Świeży chleb, solone mięso, gliniaki z miodem albo ziarnami, złote bransoletki, naszyjniki, jedwabie, skrzynie pełne monet. Wszystko zostaje pobłogosławione, a następnie wniesione na statek. I starannie przywiązane.

Na koniec na pokładzie nie ma miejsca na nic więcej. Statek zanurza się głębiej. Sigurd wie, że nie tylko ciężar zmarłych, zwierząt i licznych darów dociąża konstrukcję, ale również kamienie, którymi wypełniony jest brzuch statku aż po deski pokładu.

Akolici wskakują do łodzi i odpływają. Wiosłami poruszają niepewnie, więc oddalają się powoli. W końcu liny, które łączą każdą z łodzi z dziobem statku, się napinają. Akolici stękają z wysiłku. Sigurd obawia się, że nie zdołają wciągnąć na wodę statku pogrzebowego. Źle by to wróżyło dalszej wędrówce zmarłych w zaświatach. Lecz w końcu potężny statek zaczyna powoli sunąć w stronę środka bagna.

Gdy docierają do najgłębszego miejsca, zatrzymują się i odcinają liny. Na wodę zaś kładą płonące łuczywa. To jedyny obrzęd, jaki Sigurdowi się podoba. Wokół statku rozbłyskują żółte płomienie. Ciepły, bezpieczny blask, któremu niemal udaje się rozproszyć chłód i obcość bagien.

Ludzie zebrani na brzegu również zapalają łuczywa i puszczają je na wodę. Sigurd nieśmiało podchodzi i bierze jedno z nich. Przez chwilę obraca je w dłoni. Leżą na nim kawałki kory nasączone żywicą. Ten ogień nie ma być trwały.

Sigurd zapala je od pochodni kapłana i ostrożnie puszcza na wodę obok pozostałych. Pierwszy raz widzę ich tak dużo, myśli. Aud by się podobało.

Potem długo patrzy na ognie żałobne, wciąga głęboko zapach płonącej żywicy. Ich światło i dym szczypią go w oczy, ale nie zważa na to. Odprowadza wzrokiem własny ogień i wspomina. Wspomina Aud. Wspomina tamten zimowy dzień przed laty. Jak stali w śniegu pod rozłożystym wiązem. Wtedy nie było statku, jego ojciec by się na to nie zgodził. Ale ognie żałobne pachniały tak samo.

Kapłan ponownie uderza w podniosły ton.

– Wieczny, najwyższy, wszechmocny boże – grzmi i wszyscy odwracają się do niego. – Ty, który rządzisz w wodzie, bagnach i zaświatach, ty, który sam powstałeś z grzechu i zgnilizny bagien, ty, który dajesz życie i który je odbierasz, wysłuchaj nas! – Jego głos, potężny i naglący, niesie się przez bagno. – Ty, który rozporządzasz nieszczęściem i chorobą, rozdzielasz plon i zwierzynę, ty, który nas obdarzasz światłem poranka i rześkością wieczora, wysłuchaj nas! Ty, który nas chronisz przed podziemnymi, ty, który panujesz nad życiem i śmiercią, światłem i ciemnością, wysłuchaj nas! Przyjmij do siebie swoje sługi. Przeprowadź ich przez Niekończącą się Grań, bądź ich przewodnikiem przez zaświaty. Chroń ich i pomóż im dotrzeć na drugą stronę, gdzie czeka wieczne słońce. Przyjmij te zwierzęta ofiarne i pozwól wielkiemu Svertingowi i jego ślubnej Aud bezpiecznie przedostać się na drugą stronę. Wprowadź ich do swego królestwa i dobrze za nimi zamknij wrota, aby żadna z dusz nie przedostała się z zaświatów do doczesności. O wieczny, najwyższy, wszechmocny boże, przyjmij ofiarę!

Ostatnie słowa dudnią nad bagnem. Kapłan ponaglającym ruchem unosi ramiona w stronę statku. Na ten sygnał akolici ustawiają swoje łodzie przy obu burtach. Z każdej z łodzi wychyla się jeden mężczyzna i dotyka burty statku. Zostawiają na nim jakiś tajemny znak, rysę, ślad. Potem wsuwają dłonie pod wodę. Każdy z nich skinieniem potwierdza, że znalazł to, czego szukał.

– Wieczny, najwyższy, wszechmocny boże, przyjmij ofiarę!

Kapłan powtarza okrzyk i akolici gwałtownie przyciągają ręce do siebie, a potem z namaszczeniem unoszą jakieś przedmioty. Są to cztery okrągłe kawałki drewna z fragmentami liny przymocowanymi pośrodku, cztery korki starannie odpiłowane z dna statku i umieszczone w nim ponownie, w oczekiwaniu na tę chwilę. Statek żałobny tonie.

Akolici z wszystkich sił wiosłują do brzegu, jakby się bali, że zostaną wessani w zaświaty. Statek zaczyna się przechylać. Gdy woda przelewa się przez burtę, przywiązana do pokładu krowa wydaje z siebie żałosny ryk. Sigurdowi jest jej żal. Lepiej, gdyby jej poderżnięto gardło pojedynczym miłosiernym cięciem. Tak zrobiłby rzeźnik albo myśliwy. Tak zrobił jego ojciec tamtego zimowego dnia, aż śnieg pod wiązem poczerwieniał od krwi zwierzęcia ofiarnego. Sigurd nie rozumie, dlaczego Duch Bagien koniecznie musi swoje ofiary dostać żywe. Dobrze przynajmniej, że nie składają już w ofierze thralów, pociesza się w myślach. Bo były czasy, gdy wodza nie wyprawiano w zaświaty bez złożenia co najmniej jednej ofiary ludzkiej.

Statek przechyla się coraz bardziej, ale jest zbyt ciężki, żeby całkiem się przewrócić. Zamiast tego woda wlewa się przez burtę. Zalewa dary ofiarne i katafalki, martwych ludzi i żywe zwierzęta, wszystko przywiązane do pokładu. Ich losy nierozerwalnie splecione z losem statku. Z jego wnętrza dobiega bulgotanie i woda wokół zaczyna się kłębić i pienić, prawie jakby się gotowała. Ostry zaczyna swój własny lament. Wyje raz po raz i wkrótce gdzieś z oddali odpowiada mu szakal srebrzysty. Najpierw jeden, potem przyłączają się inne, aż powietrze wypełnia ich niesamowity rozpaczliwy zew. Stojący wokół Sigurda ludzie zerkają nerwowo na psa z wyrazem dezaprobaty na twarzach, ale Sigurd na nich nie zważa. Jego zdaniem ostatnie pożegnanie szakali z Aud i Svertingiem jest piękne.

Na sygnał kapłana płaczki ponownie zaczynają śpiewać. Tony prastarej pieśni żałobnej mieszają się z wyciem szakali i Ostrego, bulgotaniem tonącego statku i skowytem krowy.

Nagle statek z wielką siłą zostaje wessany i znika pod wodą wraz z całym ładunkiem. Sigurd wstrzymuje oddech. Już po wszystkim. Bagno pochłonęło Aud. Zaświaty się otwarły i przyjęły ją do siebie, i ani Sigurd, ani nikt inny nic już nie może dla niej zrobić. A on, Sigurd, został zam.

Czuje na dłoni język Ostrego.

Nie całkiem sam. Przyklęka obok psa i pozwala mu zlizać sobie łzy z policzków. Szakale milkną. Cichnie również pieśń płaczek. Słychać tylko bąbelki powietrza, które wciąż wydostają się z głębin i pękają na powierzchni. Jeszcze chwilę będą wskazywały na miejsce, w którym zniknął statek.

Ludzie w milczeniu zaczynają się rozchodzić, jedni do miasta, inni na zamek. W miarę jak się oddalają, ściszonymi głosami zaczynają ze sobą rozmawiać o codziennych sprawach, o powrocie do życia i obowiązków. Sigurd ich nie dostrzega. Stoi na brzegu i patrzy na bagno w bladym świetle poranka.

Patrzy na ognie, które jeden po drugim przepalają drewniane podkładki i gasną z sykiem. Kiedy dopala się ostatni, Sigurd wzdycha i odwraca się, żeby wrócić na zamek. I wpada wprost na kogoś, kto stał za nim w ciszy i czekał.

Na kapłana.

Stoi w obstawie akolitów. Chociaż zdjął nakrycie głowy, nadal jest od Sigurda sporo wyższy.

Serce chłopaka przyśpiesza ze strachu, ale próbuje nie dać tego po sobie poznać. Ostry trzyma się jego nogi, ale nie warczy, co trochę go uspokaja.

– Sigurdzie – mężczyzna zaczyna rzeczowym tonem i Sigurd nawet nie śmie się odezwać – poniosłeś ogromną stratę. Twoi dziadkowie byli dobrymi ludźmi. Silnymi przywódcami.

Sigurd niepewnie kiwa głową. Musimy akurat teraz o tym rozmawiać? Wolałbym, żebyś zostawił mnie w spokoju.

– Aud zaś była kobietą kochającą i troskliwą. Musisz się czuć… bardzo samotny – dodaje tamten i badawczo mu się przygląda.

Sigurd wciąż nie odpowiada. Kapłan trafnie ocenił jego uczucia, ale on nie ma ochoty mu się zwierzać.

– Czasem… – Hromund ciągnie niezrażony jego milczeniem – gdy ludzie tracą… gdy ktoś traci bliską osobę, rozmowa ze mną może pomóc.

– Dziękuję, to… Myślę, że to nie będzie konieczne. – Sigurd nie chce rozmawiać o Aud. A już na pewno nie z nim.

– To może być konieczne, aby zrozumieć, co się stało. Czasem tylko sługa Ducha Bagien może pomóc człowiekowi to zrozumieć. – Czarne oczy wwiercają się w Sigurda. – Przyjdź do mnie, jeśli poczujesz, że tego potrzebujesz. I lepiej z tym nie zwlekaj.

– Pomyślę o tym. – Sigurd dopiero teraz sobie uświadamia, że kapłan próbuje mu coś powiedzieć. Że to jemu zależy na rozmowie z Sigurdem, nie odwrotnie. Ale dlaczego? O czym on może chcieć ze mną rozmawiać? I dlaczego nie powie tego wprost?

Mężczyzna potakuje, wyraźnie zadowolony. Odwraca się i oddala krętą ścieżką, a za nim akolici.

Rozdział 17

POD OTWARTYM NIEBEM

Każdy, kto się porusza po Lesie, wie, że najlepiej jest przyjąć, że ktoś cię stale obserwuje. Bo choć możliwych kryjówek nie brakuje, a fauna jest bogata, to myśliwych również jest tu bez liku.

Mimo to Mirra niechętnie opuszcza zacieniony gąszcz i wychodzi na otwartą przestrzeń Krainy Ognisk. Bo Las, nawet pełen wrogów, dla leśnej istoty takiej jak ona to po prostu dom. A ludwisarze lepiej niż ktokolwiek inny potrafią wykorzystać jego liczne zakamarki.

Najgorsze w poruszaniu się po Krainie Ognisk jest nie to, że nie ma tu drzew. W Lesie Mirra bez lęku przechodzi przez polany albo wspina się na gołe szczyty skał. Tu najgorszy jest fakt, że krajobraz się nie zmienia. Nie jest całkowicie pozbawiony drzew, ale rosną one tak rzadko, że Mirra zaczyna się obawiać, czy nie przyjdzie im spać na ziemi. I zaraz próbuje rozstrzygnąć, czy mrówki mogą zjeść śpiącego ludwisarza.

Co za brednie. Mnóstwo istot sypia na ziemi i mrówki jakoś ich nie zjadają.

Kalikarp zatrzymuje się i wskazuje na zachód, gdzie widać zarys gór.

– Mrówkowy Pagór – oznajmia.

Mirra się wzdryga. Jakby czytał mi w myślach.

Starzec źle pojmuje jej zaskoczoną minę i wyjaśnia:

– To tam Halbjørn pokonał Króla Cieni. Tam rozegrała się ta wielka bitwa, w której drużyna rosomaków rozgromiła ich armię, heh. I w której rosomacy pokazali, jak znakomitymi są wojownikami.

Mirra przytakuje i patrzy na górę. Czyli to tam Halbjørn przyjął od jej plemienia dzwon i w zamian złożył obietnicę, że ludzie przyjdą ludwisarzom z odsieczą, jeśli cienie kiedykolwiek zagrożą Mglistej Fortecy. Dokładnie tak jak ludwisarze przyszli wówczas z odsieczą ludziom.

– Naprawdę myślisz, że ich wódz zechce nam pomóc? Nie odnalazły jeszcze Mglistej Fortecy. To nie tak, że jesteśmy oblężeni.

Starzec nie odpowiada od razu.

– Nie wiem, heh – mówi wreszcie. – Znam Svertinga jako człowieka honoru. Ale wiem również, że bywa szorstki, wręcz cyniczny. Nie mam pewności, czy zechce pomóc, jeśli nie będzie widział w tym korzyści dla swojego ludu.

– Nawet pomimo faktu, że gdyby nie my, ludzkie grody prawdopodobnie zostałyby zajęte przez Króla Góry – dodaje gorzko Mirra.

– Ludwisarze również mieli swoje powody, aby ostrzec ludzi przed atakiem – protestuje Kalikarp. – Zrobiliśmy to przecież po to, żebyśmy sami mogli przetrwać. Gdyby cienie zajęły Krainę Ognisk, stałyby się tak potężne, że i my nie moglibyśmy się czuć bezpiecznie. W interesie i nas, i ludzi jest wspólnie trzymać ich w ryzach.

Mirra kiwa głową.

– I może to jest nasz najmocniejszy argument. Że rosomacy powinni nam pomóc, bo w przeciwnym razie cienie staną się zbyt silne.

– Słusznie – przytakuje starzec. – Sverting może i jest uparty, ale nie głupi. Dobrze wie, że największym wrogiem ludzi jest i pozostanie Król Cieni, nawet jeśli minęło kilkaset lat, odkąd musieli z nim walczyć.

– Dobrze. Zaufajmy więc rozwadze Svertinga.

Tak jak się obawiała, muszą przenocować na ziemi. Mrówek nie ma, ale Mirra i tak nie może zmrużyć oka. Leży z uchem przy ziemi i nasłuchuje nocnych łowców, którzy na miękkich łapach przemierzają tę krainę.

Wyruszają o wschodzie słońca. Światło jest jeszcze szare, a nad wzgórzami wisi delikatna mgła, która wywołuje w Mirze ukłucie tęsknoty za domem. Po kilku godzinach marszu dostrzegają mury Grodu Rosomaków. Serce jej przyśpiesza. Odkąd Kalikarp powiedział jej o Opiekunie, niepokój stale w niej narasta. Ich zadanie okazało się trudniejsze i zarazem ważniejsze, niż sądziła, kiedy opuszczali Mglistą Fortecę. Jej żądzę przygód dawno już wyparło przytłaczające poczucie odpowiedzialności.

Jeśli nam się nie uda… Jeśli pomyliliśmy się, podążając tropem ludzi z chaty w Lesie, jeśli Opiekuna tu nie ma… Jeśli Sverting odmówi pomocy… To co wtedy będzie z ludwisarzami?

Przez chwilę żałuje, że jej matka nie wyznaczyła kogoś innego do poszukiwań Opiekuna. I zaraz uderza ją myśl odwrotna: Dlaczego wybrała Kalikarpa i mnie? Czy to znaczy, że jednak mi ufa? Kalikarp jest do tego zadania zbyt stary, ale tylko on zna położenie Chaty Vidara. Jego więc musiała wysłać, ale musiała również przydzielić mu kogoś do pomocy. I wybrała mnie… tylko mnie.

Dopiero teraz dociera do niej, jak wielkim zaufaniem obdarzyła ją matka. Owszem, oszukała ją, wysłała z misją, nie mówiąc o jej prawdziwym celu, ale zarazem przydzieliła jej zadanie, od którego zależy życie lub śmierć nie tylko Mirry, Kalikarpa czy Werbeny, ale całego plemienia, za które Werbena jest odpowiedzialna.

– Wolałbym go nigdy nie spotkać, heh – odzywa się nagle stary, kiedy stoi obok niej i patrzy na zamek w oddali. – Vidara. Wówczas uniknęlibyśmy tego wszystkiego.

Patrzy na niego zaskoczona. I uśmiecha się krzywo. Ja mam poczucie, że cała odpowiedzialność spoczywa na moich barkach. On uważa, że na jego. A Bermudiana odebrała sobie życie z poczucia winy.

Delikatnie kładzie mu rękę na ramieniu.

– Wszyscy jesteśmy tylko liśćmi na Drzewie Życia – przypomina. – Każdy z nas jest ważny, ale nikt nie jest najważniejszy.

Staruszek uśmiecha się i zamyśla.

– Coraz bardziej przypominasz Bermudianę – stwierdza, przyglądając się jej. – Ale tak, masz rację. To nieskromne myśleć, że sam jeden jestem wszystkiemu winien. Ruszajmy.

Odźwierny oznajmia, że Svertinga już nie ma, ale wysyła do Saxego jednego z pozostałych strażników z wiadomością o ich przybyciu. Pozostaje więc czekać. Dwójka ludwisarzy stoi spokojnie i patrzy przed siebie. Każdy łowca jest mistrzem w czekaniu. Lecz odźwiernego najwyraźniej ich spokój niepokoi. Cały czas zerka na nich i nie przestaje skubać długiej brody.

Strażnik w końcu wraca i ku zaskoczeniu Mirry prowadzi ze sobą Saxego. Syn Svertinga ma szczerą, przyjazną twarz. Mirra wyczuwa jednak, że ta sympatyczna powierzchowność coś skrywa.

– Bądźcie pozdrowieni. Powiedziano mi, że przychodzicie, aby porozmawiać z moim ojcem. Lecz jak powiedział strażnik, Sverting odszedł.

Ludwisarze kiwają głowami i składają mu kondolencje.

Głos zabiera Kalikarp:

– Mamy ważną sprawę i ufamy, że w tej sytuacji możemy ją omówić z tobą.

Saxe się waha.

– Dwór jest obecnie w żałobie – mówi powoli. – To nie jest dobry czas na przyjmowanie gości.

– Jak powiedziałem, to sprawa niezwykłej wagi – nalega starzec. – Przysłała nas tu nasza przywódczyni, która chce nawiązać dialog z Wodzem Chorągwi Rosomaka.

– A ja powiedziałem – w głosie Saxego pojawia się szorstki ton – że to nie jest dobry moment. Przykro mi, że przyszliście na próżno.

Mirra domyśla się, że ten człowiek zamierza ich odprawić, nie pytając nawet, z czym przychodzą. Wzburzona wypala:

– Nie wysłuchasz nawet, co mamy do powiedzenia? Mimo że przyszliśmy tu aż z…

Jej towarzysz podnosi rękę, żeby ją uciszyć. Mirra niechętnie milknie i ponownie oddaje mu głos.

– Jeśli się zbytnio nie mylę – zaczyna Kalikarp i wskazuje głową wąski sierp księżyca widoczny wyraźnie na błękitnym niebie – to jutro odbędzie się audiencja zamykająca lato. Werbena, Pierwsza naszego plemienia, przysłała nas, abyśmy wzięli w niej udział.

– Audiencja jest dla mieszkańców Grodu Rosomaków – stwierdza Saxe kategorycznie, ale w jego głosie Mirra wyczuwa, że wcale nie jest tego pewien.

– Zwyczajowo jednak mogą w niej uczestniczyć wszyscy, których rozstrzygnięcia wodza dotykają, heh. – Kalikarp za to się nie zraża. – A wysłannicy innych ras i plemion zwykle są na audiencjach mile widziani.

– Niech będzie. – Saxe jest wyraźnie niezadowolony. – Możecie zasiąść do stypy dziś wieczorem. – Odwraca się i rusza z powrotem w stronę długiego domu. Nie zaprasza ich, aby poszli za nim.

Mirra spogląda na starego i wzrusza ramionami. Truchtem idą za postawnym mężczyzną.

Gdy wchodzą do środka, gapią się na nich drewniane oczy rosomaków przy drzwiach. Te rzeźbione głowy to jedyny element dekoracyjny. Mimo że zamek został zbudowany na planie długiego domu z dzwonnicą, podobnie jak Zamek Norlingów, jest znacznie mniej okazały niż pyszniący się malowidłami i złotem dom Olufa Nora.

Saxe zerka na ludwisarzy, którzy weszli w ślad za nim, ale nic nie mówi. Mirra odnosi wrażenie, że jego wrogość wynika z czegoś więcej niż z faktu, że jest w żałobie i nie życzy sobie gości.

Wydaje się mocno poruszony.

Jakby dwójka ludwisarzy była ostatnim, co miał ochotę widzieć na swoim zamku.

Rozdział 18

MĘŻCZYZNA O CZARNYCH OCZACH

Słońce wprawia w drganie powietrze nad lnianym dachem namiotu. W rogu dziedzińca jest bezwietrznie i gorąco. Sigurd wyłapuje zapach dymu i ziół. I jeszcze czegoś mdlącego i słodkiego. Wciąga głęboko powietrze i drapie skórę wiszącą przy wejściu do namiotu.

Akolita wysuwa głowę.

– Czego chcesz? – pyta. Ma nienaturalnie duże źrenice, które nie reagują na światło słoneczne.

– Porozmawiać z kapłanem – odpowiada Sigurd.

– O czym? – Mężczyzna gapi się bezczelnie. Sigurd przełyka ślinę i stara się mówić pewnym siebie głosem:

– To moja sprawa. Muszę się z nim spotkać. Natychmiast. Oczekuje mnie.

Akolita chwilę patrzy na niego pustym wzrokiem i znika za zasłoną. Zaraz wraca i ręką zaprasza Sigurda do środka.

W namiocie jest jeszcze goręcej i cuchnie jeszcze bardziej. Sigurd instynktownie zaczyna oddychać ustami. Gdy jego oczy przyzwyczajają się do półmroku, stwierdza, że stoją w przedsionku. Na środku znajduje się niewielkie palenisko, a nad ogniem w żeliwnym garnku bulgocze jakaś ciecz. Z sufitu zwisają szarobrązowe wiązki suszonych roślin. Sigurd rozpoznaje wilczą jagodę, mandragorę i czarnego lulka. Ojciec pokazał mu te kwiaty i kazał omijać szerokim łukiem. Chłopak wie oczywiście, że kapłan używa ich do sporządzania leków i odprawiania różnych form magii. Ale dla zwykłych ludzi te rośliny są po prostu trujące.

I to śmiertelnie.

Wzdłuż ścian namiotu siedzą pozostali akolici. Wydają się apatyczni i nie zwracają na Sigurda uwagi. Przekazują sobie puchar i kolejno piją z niego małymi łykami.

Ten, który wpuścił Sigurda, znów do niego macha, żeby podszedł do kolejnej zasłony. Jest wykonana z grubej skóry. Sigurd stwierdza, że to może być skóra jelenia. Gdy akolita ją przed nim odsuwa, okazuje się, że zaraz za nią jest kolejna, utkana z wełny i pokryta tajemniczymi znakami. Ostatnia zasłona jest z lnu zafarbowanego na wściekłą czerwień. Sigurd wie, co symbolizuje każda z tych zasłon. Zwierzęta łowne, zwierzęta domowe, plony. Trzy rzeczy, których kapłan ma za zadanie strzec, obłaskawiając Ducha Bagien, żeby ten nie pozwalał podziemnym zbliżać się do ludzi.

Pomieszczenie, do którego wchodzą, jest jeszcze bardziej nagrzane niż poprzednie. Jedyne źródło światła stanowi ognisko. Kapłan siedzi ze skrzyżowanymi nogami na podwyższeniu. Od ciepła i płomieni jego wytatuowana twarz migocze, a bursztyny wokół szyi płoną, jakby same były z ognia.

– Zapraszam, Sigurdzie Vidarssønie – mówi uroczyście.

– Dziękuję. – Sigurd już ma pot na czole.

– Kjartanie, zostaw nas samych – zwraca się kapłan do akolity.

Sigurd czuje za plecami, że zasłona opadła. Zostaje sam na sam z mężczyzną o czarnych oczach.

Postać po drugiej stronie ogniska ręką daje mu znać, żeby się zbliżył. Sigurd w pierwszej chwili się waha, ale ostatecznie obchodzi ogień i staje przed kapłanem. Ten klepie zachęcająco miejsce obok siebie i Sigurd siada.

– Jak się czujesz? – Kapłan przygląda mu się bacznie.

– Gorąco – odpowiada Sigurd bez zastanowienia.

Mężczyzna rozsuwa wargi i ukazuje w uśmiechu spiłowane zęby.

– Chodziło mi o twoje samopoczucie po dzisiejszych wydarzeniach.

Sigurdowi przed oczami staje obraz Aud na katafalku. Chłopak spuszcza wzrok.

– Chyba dobrze.

– Chcesz o tym porozmawiać?

– Nie.

Kapłan powoli kiwa głową.

– Może zechcesz. Później. Pamiętaj, że zawsze możesz do mnie wrócić. Ale teraz muszę z tobą pomówić o czymś innym.

Sigurd milczy. Patrzy wyczekująco, ale mężczyzna zastrzega:

– Najpierw jednak muszę mieć pewność, że mogę ci zaufać.

– Zaufać? Mnie? – Sigurd jest zaskoczony.

– Muszę wiedzieć, że o tym, o czym tu będziemy mówili, nie powiesz absolutnie nikomu.

– Dlaczego miałbym to zrobić?

– Nie wiem. Ale musisz mi to obiecać.

Sigurd podnosi wzrok na swojego rozmówcę. On sam nie budzi zaufania z tymi zębami, tatuażami i świdrującymi czarnymi oczami.

Ale Aud mu ufała. Poza tym co mi szkodzi wysłuchać, co ma do powiedzenia?

– Obiecuję, że nie powtórzę żywej duszy tego, co teraz powiesz – mówi uroczyście i ociera pot. Czuje, że nie wytrzyma długo w tym ukropie.

– Ja, Sigurdzie Vidarssønie, składam ci tę samą obietnicę – mówi kapłan. – Czy Aud rozmawiała z tobą… o nowym wodzu?

– O Saxem? – dopytuje Sigurd.

Oficjalnie Saxe nie jest jeszcze wodzem chorągwi. Audiencja ma się odbyć jutro. Do tego czasu dostojnicy i starszyzna muszą się zebrać na tingu i wybrać nowego wodza. Wszyscy jednak wiedzą, że zostanie nim Saxe, i zachowują się, jakby już nim był.

– Hmm – mruczy mężczyzna zagadkowo. – Możliwe, że to będzie on.

Sigurd milczy. Nie ma pojęcia, do czego zmierza ten człowiek, nie potrafi jasno myśleć w dusznym, nagrzanym namiocie. W końcu kapłan przerywa ciszę:

– Sigurdzie, powiedz mi szczerze, jak oceniasz zdolności przywódcze Saxego.

Chłopak patrzy na niego zaskoczony.

– Yyy… zupełnie się na tym nie znam.

– Ale masz swoje zdanie. – Kapłan nie pyta, lecz stwierdza. I teraz patrzy na Sigurda wyczekująco.

Czego on ode mnie chce? Podpuszcza mnie, żebym powiedział coś, czego będę żałował?

– Nie widzę powodu, dla którego Saxe nie miałby być dobrym wodzem. Sverting był dobrym wodzem.

Ale tamten nie daje się zbyć tak łatwo.

– Sverting był dobrym wodzem, ale nie o to pytałem.

Sigurd ociera pot z czoła.

– Bardzo tu gorąco – zauważa.

Kapłan wstaje i podchodzi do tylnej ściany namiotu.

– Ja już przywykłem – wyjaśnia i pociągnięciem sznurka otwiera małą klapkę na samej górze. Przez otwór wpada słoneczne światło i świeże powietrze.

– Sigurdzie, to zrozumiałe, że jesteś ostrożny – ciągnie i wraca na miejsce. – A nawet rozważne. Tu jednak możesz mówić swobodnie. Akolici nas nie słyszą. Zasłony mają znaczenie symboliczne, ale i praktyczne. Tłumią dźwięki i pozwalają mi rozmawiać z gośćmi w pełni otwarcie. – Znów wywija wargi w uśmiechu. – No dobrze – mówi, gdy sobie uświadamia, że Sigurd nie zamierza nic odpowiedzieć. – Wobec tego ja zacznę. Obawiam się tego, co może się stać z Grodem Rosomaków, jeśli Saxe zostanie wodzem.

Sigurd patrzy na niego wstrząśnięty. To nie do pomyślenia, aby kapłan kwestionował kompetencje wodza. W tej sytuacji jego dziwne żądanie obietnicy milczenia jest całkiem zrozumiałe.

– Czego dokładnie się boisz? – pyta Sigurd i stara się brzmieć neutralnie.

– Tego, że wplącze nas w wojnę z Olufem Norem. – Kapłan również mówi głosem pozbawionym emocji, ale cały czas uważnie obserwuje twarz Sigurda.

– Sądzisz, że mógłby przegrać? – Chłopak udaje, że nic sobie nie robi z przeszywającego spojrzenia czarnych oczu.

– Nie wiadomo. Ale ta wojna będzie nas słono kosztować i odwróci naszą uwagę od naszych prawdziwych wrogów. – Mężczyzna patrzy na niego wymownie. – Wiesz, Sigurdzie, kto jest naszym prawdziwym wrogiem?

– Aud mówiła, że Król Cieni.

– A ty jak uważasz?

Sigurd musi to sobie przemyśleć. W końcu odpowiada:

– Uważam… że chyba ma rację. – Po namyśle dodaje: – Nigdy nie spotkałem żadnego cienia. Wychowałem się w Lesie. Trudno to wyjaśnić, ale… tam coś jest. Coś obcego. I złego. Można to wyczuć. Tym wyraźniej, im głębiej się wchodzi w Las. Tam jest… niebezpiecznie. Przynajmniej dla ludzi. A Las jest siedliskiem cieni. – Milknie na chwilę. – Nie znam Olufa Nora i nie wiem, czy Saxe chce iść z nim na wojnę. Nie wyobrażam sobie jednak, aby jakikolwiek człowiek potrafił wywołać taką grozę, jaką wywołuje Las. – Sigurd urywa, zaskoczony, że powiedział to wszystko.

– Jesteś spostrzegawczym młodym człowiekiem, Sigurdzie. – Na twarzy kapłana pojawia się trudny do rozszyfrowania grymas. – Nikt stąd nie mógłby powiedzieć tego, co właśnie powiedziałeś.

Sigurd czuje się onieśmielony.

– Bo nikt stąd nie wychował się w Lesie.

– Otóż to. – Tamten kiwa głową. – Otóż to. Ty jeden rozumiesz zagrożenie. Młodzi już o nim zapomnieli. Zapomnieli o tym uczuciu, które opisałeś. Są rozpieszczeni. Sądzą, że wrogość bierze się z urażonej dumy, zrywów honoru i nieistotnych afrontów. W imię fałszywie pojętego honoru gotowi są zaprzepaścić przyszłość swojego rodu, żeby pomścić drobne uchybienia w etykiecie.

Sigurd uświadamia sobie, że on mówi o Saxem.

Saxe by go zabił, gdyby to słyszał, myśli. Nikt, nawet nadworny kapłan nie może sobie pozwolić na takie słowa o wodzu chorągwi.

Gospodarz wpatruje się w Sigurda intensywnie. I wreszcie oznajmia:

– Właśnie dlatego to musisz być ty.

– Nie rozumiem – przyznaje Sigurd.

– Ty musisz być następnym wodzem. Jesteś młody, ale masz wszystko, co potrzebne przywódcy. Jutro, zanim dostojnicy zbiorą się na ting przed audiencją, musisz rzucić siekierą. Jeśli Saxe zostanie wodzem, to będzie katastrofa dla naszego ludu.

Sigurd patrzy na niego osłupiały. Jedyną logiczną myślą jest to, że kapłan oszalał.

Ja, Sigurd – wodzem? Kilkukrotnie otwiera i zamyka usta. Nie jest w stanie nic powiedzieć.

– Wiem, co sobie myślisz. Że to szalony pomysł. Że jesteś za młody. Że brak ci zdolności. Że nikt nie zagłosuje na takiego młokosa jak ty.

Do rozważań o tym, kto mógłby na niego zagłosować, Sigurd nawet nie dotarł. Właściwie niemal się uśmiecha na myśl o głosowaniu. Absolutnie nikt tego nie zrobi. Musieliby postradać zmysły.

– Ale się mylisz – ciągnie tamten. – To prawda, jesteś młody, ale jesteś wnukiem Svertinga i masz duży talent. Aud o tym wiedziała. Ja o tym wiem. Saxe i Helga też to wiedzą. Dlatego czują, że im zagrażasz.

Sigurd zaczyna kręcić głową, ale nagle przypomina sobie słowa Aud: „Saxe jest najbardziej oczywistym kandydatem, to jego dostojnicy wskażą na następcę Svertinga. Nawet jeśli istnieją inne możliwości”.

Czy naprawdę mogła mieć na myśli jego? Trudno mu w to uwierzyć.

– Helga i Saxe nie widzą we mnie zagrożenia – oznajmia spokojnym głosem. – Jestem im całkiem obojętny. Nie mają nawet ochoty mi pomóc.

– O nie, nie jesteś im obojętny – protestuje kapłan. – A teraz, gdy Sverting nie żyje, powinieneś mieć się na baczności. Żeby nie przytrafił ci się jakiś… wypadek.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – Sigurd czuje, jak cierpnie mu skóra. Jest pewien, że zna odpowiedź na to pytanie.

– To, że oni nie cofną się przed niczym, aby zapobiec wskazaniu twojej kandydatury podczas tingu.

– Ale kto miałby wpaść na to, żeby mnie wskazać?! – wypala chłopak, coraz bardziej zdesperowany. – To jakieś twoje urojenia i nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Ja nie chcę być wodzem. W ogóle nie chcę tu być. Czekam tylko na audiencję, żeby na forum wezwać Saxego do pomocy w odnalezieniu Svanhild, to wszystko. Potem wyjeżdżam. Saxe i Helga nie mają się czego obawiać.

– Oni o tym nie wiedzą. I owszem, obawiają się, co będzie, jeśli dostojnicy będą musieli wybierać między tobą a Saxem.

– Nie wierzę w to – stwierdza chłodno Sigurd. Ale w głowie kołacze mu się niepokojąca myśl. To by wyjaśniało, dlaczego Sverre tak dużo mówił o tym, jak to wodzowie muszą być dobrzy w walce na miecze. Helga i Saxe są zbyt przebiegli, aby powiedzieć cokolwiek wprost, za to Sverre… Musiał usłyszeć, jak o tym rozmawiali. Jak rozmawiali o mnie.

– Saxe nie jest tak lubiany, jak się może wydawać. Nie tylko ja mam wątpliwości co do jego postępowania wobec norlingów. – Mężczyzna długo patrzy Sigurdowi w oczy. – Każdy ma też określone zobowiązania, Sigurdzie.

– To znaczy?

– Jesteś zobowiązany zatroszczyć się o swój lud. Musisz zrobić, co w twojej mocy, aby go chronić. Albo przynajmniej spróbować. Rzucić Saxemu wyzwanie i nie pozwolić, aby drużyna rosomaka wyginęła w bezsensownej wojnie z Olufem Norem.

Sigurd nie dowierza własnym uszom. Nigdy nie myślał o tym, kto ma być wodzem po Svertingu. To sprawy zamku dla nich, żyjących w Lesie, zupełnie nieistotne. Myśl, że sam mógłby zostać wodzem, nigdy, przenigdy nie pojawiła się w jego głowie. Poza tym on sam nie ma wątpliwości, że się do tego nie nadaje.

Mówi więc powoli:

– Jestem przekonany, że byłbym złym wodzem. Potężni wojownicy nigdy nie pójdą za kimś takim jak ja, kto nie umie nawet porządnie trzymać miecza. – Przełyka ślinę i patrząc kapłanowi w oczy, oznajmia z całą mocą: – Nie wiem, dlaczego upatrzyłeś sobie mnie na tego, kto ma rzucić wyzwanie Saxemu. I nie mam zamiaru tego robić. Co się zaś tyczy zobowiązań, to obecnie jestem zobowiązany udać się na północ. Muszę znaleźć Svanhild. Nikt inny tego nie zrobi.

Kapłan wzdycha.

– Obawiałem się takiej odpowiedzi. Proszę cię jednak, abyś to przemyślał. Masz czas do jutra. A jeśli chodzi o miecz.… – Spod leżącego obok siebie stosu skór wyjmuje jakiś przedmiot. – Może pora zacząć się w tym ćwiczyć.

Sigurd patrzy oniemiały na miecz, który prezentuje przed nim Hromund. To piękna broń. Zarówno rękojeść, jak i pochwa są ozdobione misternymi wzorami, a po obu stronach głowicy znajdują się dwa żółte kamienie szlachetne. Odbijające się w nich płomienie ogniska kojarzą się Sigurdowi z Ostrym.

– Czyj to miecz? – pyta.

– Twój. Należał do twojego wuja Geirra, najstarszego syna Aud i Svertinga. Jak pewnie wiesz, od dawna nie żyje.

– Więc chyba… Ten miecz powinien chyba odziedziczyć Saxe?

– On już ma miecz.

– No to Sverre? – Sigurd sam nie wie, dlaczego tak się wzbrania przed przyjęciem daru. Może dlatego, że jest zbyt piękny.

Albo dlatego, że idą za nim określone „zobowiązania”?

– Sverre nie ma do niego większych praw niż ty. Twoja matka była córką Svertinga. I to on postanowił, że masz go dostać. Miecz twojego ojca zaginął wraz z nim. Sverting sam chciał ci go wręczyć. Niestety, nie zdążył.

Sigurd nie może nie zapytać:

– Jeśli go przyjmę… Czy wówczas będziesz oczekiwał, że stanę do rywalizacji z Saxem na tingu?

Kapłan potrząsa głową.

– Nie. To dar od Svertinga. Jest twój, cokolwiek postanowisz. – Podsuwa miecz Sigurdowi. – Weź go. Nie należy do mnie. Nie mam prawa go tu trzymać.

Sigurd z wahaniem bierze miecz. Jest lżejszy, niż się spodziewał. Przygląda się z bliska kamieniom.

– Wyglądają jak oczy Ostrego – mówi niepewnie. – Tak samo odbijają światło.

Kapłan robi zaskoczoną minę.

– Może właśnie z tego powodu Sverting chciał, żebyś go otrzymał – mówi po chwili. – Lubił opowiadać o tym, jak ocaliłeś Ostrego.

Sigurd wraca pamięcią do tamtego lata, kiedy z pobytu na zamku wrócił do Lasu z Ostrym. Sverting hodował psy, a kiedy stwierdził, że jego szczeniaki są zbyt drobne i mają nazbyt łagodne usposobienie, uciekł się do starej metody. Sukę w cieczce przywiązał w Lesie na szczycie skały. Tam szybko znalazł ją samiec szakala i pokrył. Tym sposobem Sverting wprowadził krew szakala srebrzystego do swojej hodowli i psy zaczęły się rodzić większe i bardziej agresywne.

Tamta suka urodziła pięć szczeniaków. Największy z miotu okazał się jednak zbyt agresywny. Nikogo nie słuchał i Sverting postanowił go utopić. Gdy Sigurd się o tym dowiedział, ubłagał dziadka, żeby mu pozwolił zabrać szczeniaka do Chaty Vidara. Sverting był przeciwny, ale Aud wstawiła się za Sigurdem i ostatecznie mu pozwolono. Sigurd wciąż pamiętał słowa dziadka, kiedy wyruszał w drogę powrotną z psem przy boku: „Będziesz żałował. Ten szczeniak ma za dużo z szakala i za mało z psa”.

Ale nawet przez moment nie pożałowałem, że przygarnąłem Ostrego. Chociaż co do jednego Sverting miał rację. W Ostrym jest bardzo niewiele z psa.

– Myślałem, że Sverting był przeciwny temu, że zabrałem ze sobą Ostrego – mówi na głos i zaciska dłoń na rękojeści miecza. Dobrze leży w ręce.

– Bo był. Ale podobała mu się twoja determinacja. I był pod wrażeniem, gdy udało ci się tego psa wyszkolić.

Sigurd nic nie odpowiada. Nie sądził, że dziadek w ogóle o nim myślał, a tym bardziej że myślał o nim dobrze. Pamięta go jako człowieka szorstkiego i chłodnego.

Ostrożnie wysuwa kawałek miecza z pochwy. Stal lśni, choć musiała być nieużywana od dawna. Przez środek ostrza biegnie zbroczę, a tuż pod rękojeścią widnieje grawer. Znak, którego Sigurd nie potrafi rozszyfrować. Kapłan dostrzega, że chłopiec patrzy na niego zafrapowany.

– To dzieło pewnego kowala z Wyspy Ognia. Ojciec Svertinga nabył go przed laty drogą wymiany. Jest rzadki i cenny.

– I lekki – zauważa Sigurd. – Można nim w ogóle walczyć czy to tylko ozdoba?

– Jest znacznie mocniejszy od wszystkich mieczy, jakie znajdziesz w Krainie Ognisk. Jego lekkość to atut. Wolniej się zmęczysz.

Sigurd kiwa głową i obraca miecz w rękach. Wydaje się kruchy. Wie jednak, że to nie waga czy rozmiar przesądzają o jakości. Stal posiada właściwości niewidoczne dla oka. Bywa, że miecz wygląda na masywny, a łamie się przy pierwszym użyciu. Inny za to ma w sobie niewidzialną siłę. Sigurd domyśla się, że taką właśnie broń teraz trzyma w ręce.

– Nazywa się Rankor – mówi kapłan.

– Rankor – powtarza Sigurd. Uważa, że to dobre imię. Oznacza gniew. Ostry też ma gniewne imię. – Dziękuję – mówi i wstaje.

– To nie mnie dziękuj. Poślij ciepłą myśl Svertingowi.

– Tak zrobię – obiecuje Sigurd.

– I zastanów się nad tym, co powiedziałem – prosi kapłan. – A gdyby ktoś pytał, to byłeś u mnie porozmawiać o Aud. Chciałeś wiedzieć, jak ona sobie poradzi w Królestwie Zmarłych, jak jej tam będzie. O tym przeważnie chcą ze mną rozmawiać ludzie, którzy stracili kogoś bliskiego.

Sigurd potakuje w milczeniu. O Aud nadal nie ma ochoty rozmawiać. A jeszcze mniej wyobrażać ją sobie wśród zmarłych.

– Do widzenia – mówi kapłan.

– Do widzenia.

Sigurd wychodzi przez kolejne zasłony. Czuje na sobie wzrok akolitów, kiedy opuszcza przedsionek namiotu, trzymając nieporadnie Rankora.

Rozdział 19

WYSTĘPEK

Koniuszy ochrzcił ją Grå, czyli szara. Przyjęła nowe imię z mieszanką rezygnacji i zadowolenia. Jest lepsze od starego, tego, które tamten jej nadał. Tego, który na nią krzyczał, warczał, sapał nocami w sianie. Tu, w stajni jest po prostu Grå. Małą, cichą dziewczynką, która służy pomocą i dba o konia Sigurda. Nikt nie zwraca na nią uwagi. Jest prawie niewidzialna.

Bardzo jej to odpowiada.

Życie ją nauczyło, że tak jest najlepiej. Kiedy zwracają na nią uwagę silniejsi od niej, rzadko wychodzi jej to na dobre.

Chociaż Sigurd jest wyjątkiem.

Robi jej się ciepło, kiedy myśli o wysokim chłopcu z niebieskimi oczami. On zwrócił na nią uwagę, zobaczył ją. Ale nie tak jak ludzie zwykle na nią patrzą. Nie z odrazą czy współczuciem. Nie zaczął też od razu próbować wszystkich sposobów, jak by ją wykorzystać. Nie. On popatrzył na nią tak po prostu, jakby była człowiekiem.

I dostrzegł, czego jej potrzeba.

Wciąż nie może uwierzyć, że postanowił jej pomóc. Że zaryzykował własne życie, aby ją uratować, nie znając nawet jej imienia. Nigdy dotąd nie spotkała kogoś takiego jak Sigurd.

Sigurd Vidarssøn.

Odkąd przyprowadził ją na zamek, widziała go tylko raz. Przyszedł do stajni zamienić kilka słów z Panem Koniuszym. Była pewna, że rozmawiali o niej, bo co chwila zerkali w stronę jej i Andrusa. Sigurd był smutny, jakby spotkały go wszystkie nieszczęścia świata. Potem podsłuchała, jak chłopcy stajenni rozmawiali, że jednego dnia stracił oboje dziadków.

A mimo to pomyślał, żeby tu zajrzeć. Do Andrusa. Do mnie.

Gdy skończył rozmawiać z Panem Koniuszym, podszedł do swojego konia. Poklepał go, a ją zapytał, czy wszystko w porządku. Pokiwała głową.

– Pamiętaj, że masz mi od razu dać znać, jeśli ktokolwiek źle cię potraktuje, dobrze? – poprosił.

Znów przytaknęła, chociaż nie bardzo wiedziała, jak miałaby to zrobić. Czy ktokolwiek wpuściłby na zamek umorusaną dziewczynę ze stajni? I to taką, która nie potrafi wyjaśnić, o co jej chodzi? Na spotkanie z nim mogła liczyć tylko, gdy zachodził do stajni. Sama nigdy nie zdołałaby do niego dotrzeć.

Teraz opiekuje się jego koniem i robi to tak, jakby stary kucyk był najcenniejszym zwierzęciem w stajni. Pan Koniuszy pokazał jej, jak to robić. Zgrzebłuje go i oczyszcza mu kopyta, karmi go, zmienia mu wodę, sprząta pod nim. Resztę czasu pomaga Panu Koniuszemu. On jest w porządku, Pan Koniuszy. Nie bije i daje jeść pod dostatkiem. Ale patrzy na nią z tym współczuciem na twarzy, które ona zna aż za dobrze. I jak większość ludzi uważa, że skoro nie umie mówić, to również nie słyszy. Pokazuje jej wszystko rękami, wskazuje, macha i postękuje. Jakby była zwierzęciem.

Ale dzisiaj go nie ma. Cały ranek spędził przy bagnie. Przyłączył się do pozostałych, aby po raz ostatni oddać cześć wodzowi i jego ślubnej. Wrócił z ponurą miną i zaraz potem razem z Njalem Brydem pojechali przypomnieć paru wieśniakom o spłacie trybutu. Njal, naczelnik, zarządza majątkiem królestwa i dba, aby wódz miał za co utrzymać swoją armię i władzę. Dlatego co roku po żniwach część plonów chłopi muszą oddawać do dworu. Nawet jeśli przez to ich własne rodziny będą głodować. To, że wódz spoczywa na dnie bagna, a nowy wódz nie został jeszcze wybrany, niczego nie zmienia. Naczelnik na pewno zadba, żeby wszystko było zapłacone w terminie.

Grå idzie po wiadro i rusza z nim do studni obok stajni. Długo trwa, zanim wiadro uderza o taflę wody. Potem dziewczynka mozolnie wciąga je i ostrożnie, żeby nie wylać, niesie wodę do stajni. Andrus pije łapczywie.

Postanawia jeszcze dać kucykowi trochę siana. Wie, że Pan Koniuszy by się na to nie zgodził, ale teraz go tu nie ma, nie widać też żadnego z chłopców stajennych.

Wchodzi do paszarni, gdzie pod ścianą stoi drabina na stryszek z sianem. Właśnie ma schodzić z drabiny z garścią świeżego siana, kiedy na dole słyszy czyjeś głosy. Bardzo by nie chciała, żeby ktokolwiek ją przyłapał. Sigurd wprawdzie zastrzegł, że nikomu ze stajni nie wolno jej tknąć, ale jeśli raz przyłapią ją na kradzieży… Zastanawia się, czy może się stąd wydostać niepostrzeżenie. Poza drabiną prowadzącą do paszarni i miejsca, skąd dobiegają głosy, ze stryszku są jeszcze dwie drogi wyjścia. Otwór, przez który wrzuca się siano, znajduje się za wysoko, skok z niego groziłby śmiercią. Są jeszcze drzwi do dzwonnicy w ścianie szczytowej. Jeśli będzie trzeba, może się tam ukryć. Na razie jednak stoi nieruchomo, cicho jak mysz i nasłuchuje, czy głosy się zbliżają.

– Saxe zostanie wodzem, to pewne. Dlatego, drogi Snækollu, dobrze ci radzę pozostać ze mną w przyjaźni. – Głos jest szorstki i surowy. Dziewczynka rozpoznaje go natychmiast. To Rollaug, strażnik Saxego. Ma zawsze brudne włosy i w oczach coś takiego, co dziewczynka zna aż za dobrze. Wie, że od tego człowieka lepiej trzymać się z dala.

– Naprawdę sądzisz, że Saxe aż tak cię poważa? – odpowiada ktoś piskliwie. – Dowódcą hirdu nadal jest Skegge i dopóki nim pozostanie, twoje wpływy na zamku są dość ograniczone.

Choć Snækoll najwyraźniej nie chce się do tego przyznać, Grå słyszy w jego głosie nutę uniżoności. A ona zawsze bezbłędnie rozpoznaje, kto jest górą. Snækoll może i jest bezczelny i arogancki, ale w porównaniu z Rollaugiem jest jak pies merdający ogonem, gotów lizać tamtego po rękach.

– Skegge… – Rollaug wypowiada to imię z jadowitym sykiem i spluwa. – To starzec i jego dni na dworze są policzone. Saxe potrzebuje świeżej krwi. Ludzi wypróbowanych, którym może zaufać.

– I ty jesteś kimś takim?

– Tak. – Odpowiedź pada natychmiast, bez cienia wątpliwości. I Rollaug zaraz dodaje ciszej: – Udowodniłem mu, że może na mnie polegać.

– W jaki sposób? – Snækoll nie kryje ciekawości.

– Udowodniłem, że potrafię pomóc mu pozbyć się problemów… Na zawsze, jeśli rozumiesz, co mam na myśli.

Na stryszku ponad głowami mężczyzn Grå wstrzymuje oddech. Jeśli się nie myli, Rollaug mówi o zabójstwie. Gdyby ją teraz znaleźli, byłoby już po niej. Skoro potrafił zabić dla Saxego, to raczej nie zawahałby się zabić dziewczyny stajennej, aby jego sekret pozostał bezpieczny.

– Kogo? – pyta przymilnie Snækoll.

Grå wyobraża sobie, jak patrzy teraz na Rollauga z uwielbieniem. Pies merda ogonem, myśli.

Rollaug ścisza głos jeszcze bardziej i teraz Grå musi wytężać słuch.

– Pamiętasz Eskilda, parobka Aud z leśnej chaty?

– Mhm. Z tego, co słyszałem, pojechał do Norby się żenić.

– Właśnie. Tylko że nigdy tam nie dotarł. Gnije w bagnie, a jego narzeczona, córka sklepikarza, czeka na próżno. – Rollaug klaszcze w dłonie i wzdycha żałośnie, parodiując dziewczynę czekającą na lubego. Obaj parskają śmiechem.

– Ale w jaki sposób parobek z Lasu mógł znieważyć Saxego? – pyta Snækoll, gdy skończyli się śmiać.

– Z tego, co wiem, nic takiego nie zrobił. W przeciwnym razie Saxe mógłby przecież zażądać, aby Eskilda ukarano publicznie. Nie wiem, jaki problem miał Saxe z Eskildem, ale chciał się go pozbyć i szukał kogoś zaufanego. Udowodniłem więc, że jestem tym kimś.

– Naprawdę poprosił cię, żebyś go zabił? Tego bym się po nim mimo wszystko nie spodziewał. On jakoś… Po prostu nie wygląda na kogoś takiego.

– Nie doceniasz go. Choć to akurat nie on mnie o to poprosił, tylko jego żona.

– Helga? Ale prosiła pewnie w imieniu Saxego, prawda?

– Nie powiedziała tego, ale to chyba jasne. Baba sama nie wpadłaby na taki pomysł – stwierdza Rollaug.

– Zatem wkradłeś się w łaski Saxego… który jest nowym wodzem. – Snækoll mówi powoli, jakby jego mózg z trudem przetwarzał uzyskane informacje.

– Tak, on jest następnym wodzem. O ile, oczywiście, wszystko pójdzie dobrze.

– A czemu miałoby pójść źle? Nikt inny nie zapowiedział, że wystąpi przed tingiem.

– Oficjalnie, nie. Ale ktoś jednak o tym mówi. Helga twierdzi, że wie z pewnego źródła, że Sigurd Vidarssøn rozważa taki ruch.

– Ten dzieciak? On w ogóle ma swój kamień w tingu? Zresztą i tak przy Saxem jest bez szans. – Snækoll wydaje się pewny swego.

– To prawda. Ale jednak… – Rollaug wymownie milknie i wtedy jego kompan pyta, jakby nagle coś sobie uświadomił:

– Dlaczego mówisz mi to wszystko?

Pies nie jest aż taki głupi, myśli Grå w swojej kryjówce.

– Bo ja też potrzebuję ludzi, którym mogę zaufać – pada odpowiedź. – Snækollu, czy ty jesteś kimś takim?

– Oczywiście, że tak – zapewnia tamten pośpiesznie.

– W takim razie mam dla ciebie zadanie. Ale ono wymaga, abyś trzymał gębę na kłódkę i robił, co powiem. Bez względu na to, o co cię poproszę.

– Oczywiście – powtarza służalczo Snækoll. – Rollaugu, możesz na mnie liczyć.

Pies wystawia długi jęzor, myśli z odrazą dziewczynka.

– To dobrze. Chodźmy więc. Nie ma czasu do stracenia.

Wychodzą ze stajni. Grå jeszcze długo siedzi na stryszku i rozmyśla o tym, co usłyszała. Sigurd z całą pewnością chciałby wiedzieć, co się stało z jego parobkiem. Ale jak mu to powiedzieć? Nie zna żadnych znaków ani gestów, którymi mogłaby przekazać zdobytą wiedzę. A gdyby nawet znalazła jakiś sposób, to czy on jej uwierzy? Saxe to wuj Sigurda, a wkrótce wódz ludu rosomaków. Mogłaby sprowadzić na siebie duże kłopoty.

I jeszcze to zadanie, które Rollaug chce wyznaczyć Snækollowi. Dziewczynka jest przekonana, że to nic dobrego. Możliwe, że nie ma żadnego związku z parobkiem i Saxem ani z Sigurdem. Ale po tym, co usłyszała, nie ma też wątpliwości, że na zamku coś się dzieje. Coś niebezpiecznego. Coś, co może dotyczyć wysokiego chłopca o jasnych włosach.

Postanawia mieć Snækolla na oku.

Schodzi ze stryszku i jest już prawie przy Andrusie, kiedy czyjś głos zza pleców każe jej się zatrzymać.

– O proszę, nasz kocmołuch jest dziś bardzo zajęty, co?

Grå się odwraca. Stoi przed nią jeden z chłopców stajennych. Uśmiecha się okrutnie i ciągnie:

– Jak myślisz, co powie Pan Koniuszy, kiedy się dowie, że kradniesz siano pod jego nieobecność?

Dziewczynka nie odpowiada. Wwierca się w chłopca wzrokiem i powoli cofa. W ręce nadal trzyma garść siana dla kucyka. Chłopak idzie za nią.

– Ale, oczywiście, on nie musi się o tym dowiedzieć – mówi cicho. – Jeśli będziesz grzeczna i zrobisz, co ci każę, to…

Dziewczynka odwraca się na pięcie, rzuca siano i biegnie. Ale chłopak jest od niej nie tylko większy, ale i szybszy. Grå nie zdąża nawet zrobić trzech kroków, a on już ją ma. Ręką zasłania jej usta i nos, nie pozwala oddychać. I popycha ją do pustej przegrody. Dziewczynka walczy zaciekle, próbuje go ugryźć w rękę, kopie po nogach. Wszystko na nic. Jest od niej silniejszy, bez trudu powala ją na brudną słomę.

Przygniata swoim ciężarem. Wtedy ręka Grå rozpaczliwie przeszukująca słomę natrafia na jakiś przedmiot. Ktoś upuścił kopystko. Dziewczynka zaciska palce na prymitywnym żelaznym haku i posyła pośpieszne błaganie do Ducha Bagien. Z nadludzką siłą uwalnia drugą rękę, chwyta chłopaka za włosy i przyciska mu hak do szyi. Chłopak zabiera dłoń z jej ust i próbuje unieruchomić jej ramiona, ale Grå syczy wściekle i wciska hak głębiej. Narzędzie wbija się w miękką pulsującą skórę na jego szyi i zaczyna płynąć krew. Chłopak klnie i puszcza dziewczynę. Powoli się cofa. Grå szybko zrywa się na nogi, ale nie ucieka. Kuca, w wyciągniętej dłoni wciąż trzyma kopystko i syczy dziko. Chłopak patrzy na nią z obrzydzeniem, zaciskając rękę na ranie.

– Zapłacisz za to, ty… szmato – grozi jej, ale głos mu drży i Grå już wie, że wygrała. Pokazała mu, że potrafi się posunąć dalej niż on. Można być silnym na wiele sposobów.

A Grå zawsze bezbłędnie rozpoznaje, kto jest górą.

Rozdział 20

WOJOWNICZE PLEMIĘ

Minstrel zaczyna znaną pijacką przyśpiewkę, harmider, jaki robią zebrani, jest ogłuszający. Mirra krzywi się i popija miód małymi łyczkami. To jej pierwsza wizyta na Zamku Rosomaków, a ona już po paru godzinach ma ich serdecznie dość.

Kalikarp siedzi obok i omiata wzrokiem Izbę Gildii. Uśmiech błąka mu się wokół ust. Popija ze swojego kubka i pochyla się ku niej.

– Wesoło, jak na stypę, prawda?

Mirra potakuje zamyślona. Z początku nastrój był bardziej stonowany, ale piwo i miód leją się strumieniami, więc teraz poważne miny zastąpiła atmosfera zabawy. Sala aż dudni od przytupów, klaskania i śpiewów, które dla niej brzmią jak krzyki.

Wzdycha i skinieniem głowy wskazuje jasnowłosego chłopaka w rogu. Obok niego siedzi pies tak bardzo podobny do szakala srebrzystego, że Mirra w pierwszej chwili zamarła ze strachu. Chłopak ma nieobecny wyraz twarzy i nie włącza się do śpiewów.

– Kiedy z nim pomówimy? – pyta starego.

– Taaa… miałem nadzieję, że coś sobie chlapnie. Wtedy byłoby łatwiej.

Mirra myślała podobnie. Tymczasem obserwuje Sigurda od początku wieczoru i wie, że wypił tak samo mało jak ona. Raczej nie uda im się go przyłapać w chwili upojenia albo szczególnej gadatliwości.

– Kim jest ten dziadek? – pyta.

Niedaleko Sigurda siedzi bowiem starszy mężczyzna i sennie kiwa głową. Jest wysoki i barczysty. Wygląda jak ktoś, kto swego czasu posiadał niebywałą siłę. Teraz jednak przypomina staruszka. Skóra zwisa mu z ramion, niebieskie oczy pod opadającymi powiekami są matowe, a włosy całkiem białe.

– To Starkad, heh. Był dowódcą hirdu Svertinga.

– Czyli?

– Dowódcą straży przybocznej wodza. – Kalikarp ruchem brody wskazuje grupę mężczyzn w pomarańczowych tunikach. – To tamci.

– Nie rozumiem, dlaczego noszą pomarańczowe stroje – dziwi się Mirra, patrząc w tamtą stronę. – Są przez to łatwym celem. – Sama nigdy by się tak nie ubrała. Brązy i zielenie, błoto i liście to kolory ludwisarzy.

– Ludzie nie są prześladowani jak my. Nie muszą się ukrywać. Dla nich noszenie jasnych kolorów to oznaka dobrobytu i statusu. Przypomnij sobie tylko, jak się noszą norlingowie.

Mirra oczywiście pamięta dwór Olufa Nora. Przepychem bije na głowę wszystko, co tu widzieli.

– Ale rosomacy to jednak wojownicy. Przynajmniej straż mogłaby się ubierać nieco dyskretniej – obstaje przy swoim.

Stary ludwisarz się uśmiecha.

– Hird to symbol potęgi wodza. Oni muszą być widoczni. Poza tym ludzie nie biją się tak jak my. Ich wojny polegają na tym, że mężczyźni, mnóstwo mężczyzn, staje naprzeciw siebie na otwartej przestrzeni. Wtedy dobrze jest móc rozpoznać wroga po ubraniu.

– Tak, tego też nie rozumiem. Dlaczego wybierają właśnie taką formę konfrontacji? – zastanawia się Mirra. Słyszała o tych wielkich bitwach i wydają jej się prymitywne i brutalne.

– Uważają, że tak jest honorowo. Ich zdaniem tylko tchórze chowają się przed wrogiem, heh.

– Wobec tego wielu musi ich ginąć w tych wojnach – domyśla się Mirra.

– Setki. Czasem tysiące. – Po chwili wahania starzec dodaje: – Ale czasem tylko otwarta wojna pozwala zakończyć konflikt.

– Twoim zdaniem ludwisarze powinni stanąć do otwartej wojny z cieniami? Znaleźć dużą polanę i po prostu zacząć się tłuc nawzajem? – Uśmiecha się ironicznie.

– To nie w naszym stylu, heh – uspokaja ją Kalikarp. – Nie wyginęliśmy dlatego, że jesteśmy zbyt mądrzy na wojny.

Wstaje jakaś kobieta i zajmuje miejsce minstrela. Odrzuca do tyłu długie jasne włosy i zaczyna śpiewać. Ludwisarze słuchają jak zaczarowani. Kobieta ma piękny głos, a jej pieśń to przejmująca ballada o Ananke, pramatce cieni.

U zarania dziejów, przed ludzi i zwierząt czasy,

Nim plemiona cieni i ludwisarzy nastały,

Dzień ziemią rządził spod niebios czaszy,

A podziemia do Nocy należały.

Był Las między nimi, w nim dęby silne, świerki wyniosłe,

I ciężar wszechświata był w równowadze,

Do chwili gdy zapragnęły oczy Nocy zazdrosne

Zobaczyć, co się znajduje nad drzew koronami.

Przez szczelinę w górze wzrok Nocy z ciemności

Szybko odnalazł władcę nieboskłonu

I skuliła się Noc z ogromnej bolesności

Miłosnej tęsknoty do jasności Dnia zdjęta.

Co dotąd było domem, w więzienie się zmieniło

Z kamienistej ziemi, gliny, granitu i gnejsu.

Z siłami, które bolesne pożądanie pomnożyło,

Kopała i wierciła, wyjście dla się drążyła,

Aż ziemi skorupa pękła i w otchłań runęła.

Z niej czarna jak smoła się wynurzyła,

a w swej furii tak piękna, że los Dnia był przesądzony.

W objęciu ich splocie świat szarość spowiła

I nastał zmierzch nad Lasem dębowo-świerkowym.

Nie wiedzieli jeszcze, że namiętności siła

Córkę im przyniesie, a z nią rozpacz i niepokój.

Dziewczynka się urodziła ciemna jak góra i jak ogień jasna,

Imię dla niej wybrali: Ananke.

Wyrosła silna, nieposkromiona i nade wszystko krasna,

dziecko zmierzchu, potomstwo szarości.

Dzień się zapatrzył na jej ciemną skórę,

Na jej oczy jak morze ogniem pałające,

I miłość wszechpotężna wzięła nad nim górę,

Aż nic już nie widział poza Ananke.

Noc rychło spostrzegła, że sercem jej lubego

Inna zawładnęła, córka ich rodzona.

W straszliwym szale uczucia wzgardzonego

Jak stal wyostrzyła swą wolę i sztylet.

Gdy Noc w ślepym szale na córkę się rzuciła

Zbrojna w stal zimną i jak jej serce twardą,

Przerażonego dziewczęcia życie ocaliła

Ojcowska odwaga, gdy ją ciałem zasłonił.

Chaos zapanował, gdy dawni kochankowie

Dzień i Noc w straszliwym się zwarli starciu,

Ananke zaś nóż pochwyciła i patrząc, jak…

– Mogę się przysiąść?

Mirra podnosi wzrok i widzi nad sobą chłopca o jasnych włosach. Pieśń pochłonęła ją bez reszty, a panujący wokół gwar sprawił, że w pierwszej chwili go nie usłyszała.

Kalikarp za to wcale nie wygląda na zaskoczonego.

– Oczywiście – mówi i robi mu miejsce na ławce. – Zapraszamy.

– Jestem Sigurd. Sigurd Vidarssøn – przedstawia się chłopiec i stawia swój kubek na stole. Pies waruje tuż obok i bacznie obserwuje ludwisarzy.

Mirra zerka niepewnie w jego stronę. Bez dmuchawki czuje się bezbronna, a bliskość dużego drapieżnika nie pomaga. Pies jest naprawdę niepokojąco podobny do szakala.

To przynajmniej tłumaczy ślady przy Chacie Vidara, przekonuje się w myślach. Chociaż nigdy nie pojmę, dlaczego ktokolwiek chciałby mieć przy sobie taką bestię. Nawet oswojoną.

– Ja jestem Kalikarp z plemienia ludwisarzy – mówi staruszek przyjacielskim głosem. – A to Mirra, córka Pierwszej spośród naszego plemienia.

– Bądź pozdrowiona – mówi chłopak, lekko onieśmielony.

– Bądź pozdrowiony – odpowiada Mirra i ma do staruszka pretensje o tę „córkę Pierwszej”.

Potem jakiś czas wszyscy troje milczą. Mirra gorączkowo zastanawia się, jak w możliwie najbardziej naturalny sposób zacząć tę rozmowę. Jeśli chcą się od chłopaka dowiedzieć tego, po co tu przyszli, to ważne jest, aby właśnie teraz, od razu odpowiednio przedstawić mu swoją sprawę. W końcu się zdecydowała i już ma otwierać usta, gdy Sigurd ją uprzedza.

– Znacie historię o Ananke? – pyta, głową wskazując pieśniarkę.

Kalikarp przytakuje.

– Tej ballady wcześniej nie słyszałem, ale tak. Znam historię o pierwszej Królowej Góry.

Sigurd milczy chwilę i wtedy Mirra uświadamia sobie, że on również waży słowa. Wreszcie zaczyna:

– Wychowałem się w Lesie. Ale nigdy wcześniej nie spotkałem żadnego ludwisarza. Czy to prawda, że wywodzicie się od cieni? Od Ananke?

– Rzeczywiście, ludwisarze należeli niegdyś do ludów mroku – wyjaśnia powoli Mirra i zastanawia się, do czego zmierza ten chłopak. – Ale wiele tysięcy lat temu nasi przodkowie uciekli z Jeziora Snów. A cienie od tamtej pory nas prześladują.

Gdy Sigurd milczy, Mirra dodaje niepewnie:

– Dla mnie to też jest pierwsze zetknięcie z rosomakami.

Sigurd patrzy na tłum zebrany w Izbie Gildii. Brodaci mężczyźni wymachują rogami do picia, bekają i rękawami wycierają sobie piwną pianę z twarzy.

– I co o nich myślisz? – pyta oschle.

O „nich”, Mirra powtarza w myślach jego słowa. Nie o „nas”. I zastanawia się, co odpowiedzieć, aby go nie urazić.

– Bez wątpienia dorównują swojej reputacji ludu wojowniczego – mówi dyplomatycznie.

Chłopak uśmiecha się półgębkiem.

– Spokojnie, ja się nie obrażam. – Podnosi kubek do ust i dodaje cicho, jakby zwracał się do jego wnętrza: – To i tak nie jest mój ród.

Ludwisarze patrzą po sobie, a Mirra pyta ostrożnie:

– Jaki więc jest twój ród?

– Nie mam żadnego – pada krótka odpowiedź. Po chwili chłopak potrząsa głową, jakby nagle coś sobie przypomniał. – Wybaczcie. Miałem was spytać, co was sprowadza do Grodu Rosomaków. Przyszliście aż z Lasu?

Pytanie jest na pozór niewinne, ale Mirra przeczuwa, że bynajmniej nie przypadkowe. Kalikarp kopie ją ostrzegawczo w nogę. Ona jednak już postanowiła. Jest w tym chłopaku coś, co budzi ufność. Poza tym Sigurd Vidarssøn sprawia wrażenie, jakby czuł się tu równie obco jak oni.

– Tak. – Mirra wzrokiem wskazuje pieśniarkę; w swej melodyjnej opowieści dotarła do miejsca, w którym Ananke ucieka z leśnej głuszy uzbrojona tylko w nóż, którym matka próbowała ją zabić. – Cienie zwierają szyki. Coś niepokojącego dzieje się w Lesie. Przyszliśmy prosić rosomaków o pomoc.

– Co takiego dzieje się w Lesie? – pyta Sigurd beznamiętnym głosem, chociaż Mirra widzi, jak jego wzrok staje się czujny. To dlatego chciał z nami rozmawiać, myśli. Ciekawe, jaki on ma w tym interes.

– Nie wiemy. – Nie zamierza mu opowiadać o nieudanych dzwonach. Nie ma potrzeby zdradzać komukolwiek, jak bezbronni stali się ludwisarze. – Ale to nic dobrego. Podejrzewamy, że stoi za tym Król Cieni, a Wódz Chorągwi Rosomaka jako jedyny jest dostatecznie silny, aby stanąć z nim do walki.

– Chorągiew nie ma obecnie wodza – wyjaśnia gorzko Sigurd. – Sverting odpłynął do Królestwa Zmarłych.

– Ale jutro po tingu będzie miała. I wtedy poprosimy go o pomoc – mówi Mirra niezrażona. – Podczas audiencji. Poprosimy nowego wodza o dotrzymanie przysięgi, jaką Halbjørn złożył ludwisarzom, że będzie nas wspierał w walce z cieniami.

Sigurd patrzy przelotnie na Saxego.

– O tym możecie zapomnieć. On wam nie pomoże.

– Skąd możesz to wiedzieć?

– Stąd, że jutro wodzem zostanie Saxe, a on nawet mnie odmówił pomocy. Jestem jego siostrzeńcem, ale to dla niego za mało. Gdy tylko wspomnicie o Lesie, przestanie was słuchać. – Głos Sigurda jest zgorzkniały.

Kalikarp przenosi spojrzenie na Saxego, który siedzi przy głównym stole i przepija do wszystkich wokoło. Nie widać po nim, że dopiero co stracił oboje rodziców.

– To pewne, heh, że go wybiorą? – pyta chłopaka.

– Całkowicie – potwierdza Sigurd i spuszcza wzrok.

Czegoś nam nie mówi, domyśla się Mirra. I pyta:

– W jakiej sprawie nie chce ci pomóc?

Sigurd jeszcze długo wpatruje się w podłogę. W końcu podnosi głowę i patrzy w oczy najpierw Mirze, potem jej towarzyszowi. Ludwisarka czuje, że to jest chwila, w której zostaje poddana surowej ocenie. Chłopak próbuje rozstrzygnąć, czy może im zaufać. Ostatecznie mówi:

– Nie chce mi pomóc w odnalezieniu mojej siostry. Zniknęła, a ja jestem przekonany, że jest gdzieś w głębi Lasu. Lecz Saxe nie chce się w to angażować. – Sigurd zerka na pieśniarkę, która dotarła do ostatniej strofy ballady. Ananke udało się rozdzielić Światłość od Ciemności i przywrócić porządek po chaosie, który we wszechświecie rozpętała ich walka. Chłopak ma nieobecne spojrzenie i zastanawia się głośno: – Jak ona się musiała czuć? Ananke. Matka próbowała ją zabić, a ojciec się w niej zakochał. Ciekawe, którego z nich bała się bardziej.

– Sądzę, że matki, heh – rzuca oschle Kalikarp. Lecz Mirra nie odrywa oczu od Sigurda.

– Sigurdzie, gdzie są twoi rodzice? – pyta nagle.

Chłopak patrzy na nią i zanim odpowie, upija łyk miodu:

– Umarli.

– A co się stało z twoją siostrą?

– I tak mi nie uwierzycie.

– Sprawdź nas – zachęca Kalikarp. – Co nieco już przeżyliśmy.

Mirra zamyślona odprowadza wzrokiem chłopca, który opuszcza izbę z psem przy nodze.

– Orły – stwierdza. – To tłumaczy ślady.

– Tak – przytakuje staruszek. – Ale orły, które porywają ludzi? Nie sądzę, aby mała Svanhild była, heh, przypadkową ofiarą.

– Król Cieni?

Stary patrzy przed siebie.

– Tak… – odpowiada niepewnie. – Tylko jaki interes Moretus miałby w porywaniu tego dziecka? Nie wiem, jaką krzywdę wyrządził Wargentinowi Vidar, ale gdyby Moretus chciał pomścić brata, to mógł zabić wszystkich mieszkańców chaty, gdy tylko zniknął Opiekun. To by do niego bardziej pasowało. Żeby sprawić, aby orły słuchały jego rozkazów, musiał się uciec do magii. Nigdy wcześniej o czymś takim nie słyszałem. Dlaczego Moretus miałby sobie zadawać tyle trudu, aby porwać jedną małą dziewczynkę?

– Myślisz więc, że może za tym stać sam Wargentin?

– Trudno mi to sobie wyobrazić, ale… Jeśli rzeczywiście wrócił przez Bramę Otchłani… Boję się nawet myśleć, jaki… stwór wypełzł z tego krateru. Nigdy dotąd nie słyszałem, aby jakakolwiek istota wyszła żywa ze spotkania z Ciemnością.

Mirra na moment wraca myślami do Lasu i spotkania ze szczurem ostrozębnym, który siedział na jej piersi. A przecież taki szczur to nic w porównaniu z tym, co się kryje w głębi góry, na której rośnie Las. Wyrzuca z głowy ten obraz i zmienia temat:

– Nie sądzę, aby Sigurd wiedział o Opiekunie – stwierdza. Bo rzeczywiście nic w jego opowieści nie wskazywało na to, że wiedział o istnieniu dzwonu, a nie sprawiał wrażenia, jakby cokolwiek przed nimi ukrywał.

– Chyba masz rację, heh.

– Może powinniśmy mu powiedzieć? – Mirra ostrożnie upija maleńki łyk miodu. Powoli przyzwyczaja się do jego smaku.

– W żadnym razie. Chłopak i tak nie może nam pomóc, skoro nie wie, co się stało z dzwonem. A gdy mu powiemy o jego istnieniu, może spróbować odzyskać go dla siebie.

– Mimo wszystko źle się czuję z tym, że nie mówimy mu wszystkiego. On był z nami szczery. Uważam, że powinniśmy mu przynajmniej powiedzieć o Wargentinie i jego ojcu.

Kalikarp unosi krzaczastą brew.

– Słuchaj, Mirra. Nie po to szliśmy taki szmat drogi, żeby pomagać jakiemuś ludzkiemu dzieciakowi. Jesteśmy tu, heh, żeby spróbować ocalić własne plemię. Kiedy chłopak się zorientuje, że wiemy coś o jego przeszłości, będzie drążył i nie pozwoli nam działać w spokoju.

– Kalikarpie, on nie ma pojęcia, z czym się mierzy. – Mirra czuje, jak wzbiera w niej znajome uczucie gniewu. Tyle tajemnic, tyle przemilczeń. Ktoś wreszcie musi zacząć być szczery. – Bez względu na to, czy stoi za tym Wargentin, czy Moretus, mówimy tu o cieniach. A one nie oddadzą mu siostry tak po prostu. Powinien przynajmniej wiedzieć, jak ciężka czeka go przeprawa.

– Jeśli Sigurd postanowi ruszyć w głąb Lasu, żeby odnaleźć siostrę, to i tak ani ty, ani ja nie możemy zrobić nic, aby mu pomóc – rozstrzyga stary. – Chłopak nie ma w Lesie żadnych szans i wiesz o tym tak samo jak ja, heh.

– Chcesz chyba powiedzieć: kiedy ruszy w głąb Lasu… – poprawia go Mirra i duszkiem dopija miód. Wstając od stołu, dodaje w myślach: i to nieprawda, że nie możemy mu pomóc.

Rozdział 21

ZABŁĄKANA STRZAŁA

Sigurd obudził się wcześnie, dręczony dziwnym niepokojem.

Dziś ma się zebrać ting, a tuż po nim będzie audiencja. Dziś rozstrzygnie się, kto zostanie nowym wodzem rosomaków, a on będzie miał ostatnią szansę uzyskać pomoc w odnalezieniu Svanhild.

Ale bez względu na wszystko. Bez względu na wszystko, jutro stąd wyjadę. Byle dalej od tego przeklętego zamku, intryg i tajemnic, i ludzi, którzy więcej myślą o władzy niż o honorze.

Ubierając się, raz jeszcze rozważa, jak przedstawić na forum swoją sprawę. Nie wolno mu się jąkać ani gubić wątku. Powinien wyłożyć swoje racje tak, aby nie urazić Saxego, a zarazem nie dać mu możliwości odmowy. Gdyby jednak Saxe mimo wszystko odrzucił jego prośbę, sposób jej przedstawienia powinien przekonać możnych, że przynajmniej oni muszą stanąć na wysokości zadania.

Sigurd rozmyśla również o dwójce ludwisarzy. Nie ma wątpliwości, że ich długa wędrówka pójdzie na marne. Że Saxe, który słucha tylko Helgi i myśli tylko o wojnie z norlingami, nie potraktuje poważnie ostrzeżenia pary leśnych istot o nadciągającym zagrożeniu ze strony Króla Cieni. I że nic dla niego nie znaczy prastara przysięga złożona przez człowieka, który dziś jest tylko bohaterem legend… Nie. To już większą szansę na uzyskanie pomocy ma on sam.

Sigurd wychodzi z komnaty z Ostrym, który nie odstępuje go na krok. Idą do Izby Gildii, gdzie chłopak znajduje miskę i napełnia ją kaszą z garnka zawieszonego nad ogniem. Prawie skończył jeść, kiedy obok siada Styrbjørn.

– Widzę, że jednak nie wyrzucili cię z hirdu – stwierdza Sigurd, skinieniem głowy wskazując pomarańczową tunikę mężczyzny. Nie zapomniał, że to Styrbjørn wbrew rozkazom Helgi przyprowadził go do umierającej Aud.

– Pff – prycha strażnik i dodaje szeptem: – Na razie. Helga z pewnością już knuje, jak się mnie pozbyć.

Sigurd rozgląda się nerwowo. Jest jeszcze wcześnie, w pomieszczeniu poza nimi prawie nikogo nie ma, a ci, którzy są, siedzą za daleko, aby mogli ich słyszeć. Tylko Starkad siedzi kilka kroków od nich, na swoim stałym miejscu, ale jak zwykle ze spuszczoną głową i zamkniętymi oczami. Ciekawe, czy w ogóle się stąd ruszył od wczorajszego wieczoru, zastanawia się Sigurd.

– Nim się nie przejmuj. – Styrbjørn patrzy na drzemiącego starca. – On nic nie słyszy, a nawet jeśli, to zaraz zapomni. Starkad pamięta tylko stare dzieje. To, co się stało wczoraj, umyka mu niczym woda w strumieniu.

– Był kiedyś wielkim wojownikiem, prawda? – dopytuje Sigurd i łyżką zdrapuje resztkę kaszy z dna miski.

– Największym. Nie tylko silnym, ale szybkim i mądrym. Niektórzy mówią, że w Grodzie Rosomaków nie znalazłbyś drugiego takiego, który by machał mieczem jak Starkad. Ale to było kiedyś. Teraz Starkad błąka się w mroku własnego wnętrza.

– To przykre. – Sigurd patrzy na starca. Strużka śliny spływa mu z kącika ust i osiada na długiej brodzie, tworząc skorupę.

– Bardzo. Mężczyzna taki jak on powinien mieć prawo zginąć w walce. Jak wojownik, honorowo. Ale śmierć przychodzi, kiedy sama zechce. Pewnych rzeczy nie możemy wybrać – podsumowuje Styrbjørn.

Starzec jakby go usłyszał, bo budzi się raptownie, otwiera oczy i patrzy wprost na Sigurda. Chłopak w osłupieniu obserwuje, jak Starkad podnosi drżącą dłoń i celując w niego pokrzywionym palcem, grzmi:

– Słodka jest śmierć, której człowiek sam poszukuje. – Głos ma przy tym mocny i pewny, brzmi jak wojownik, a nie staruszek. Ale zaraz potem na jego twarzy maluje się wyraz zagubienia, broda ponownie opada mu na piersi, powieki się zamykają i rozlega się chrapanie.

Sigurd i Styrbjørn milczą chwilę, aż ten ostatni parska śmiechem.

– Nie rób takiej przerażonej miny, mówiłem ci, że to świr. – Klepie Sigurda po plecach. – Co powiesz na krótki trening z samego rana? Widziałem, że niektórzy zaczynają się już zbierać na dziedzińcu.

– Ja… niezbyt dobrze władam mieczem – przyznaje nieśmiało Sigurd.

– Tym bardziej powinieneś potrenować – stwierdza mężczyzna niezrażony, ale na widok miny Sigurda zmienia zdanie. – Ale oczywiście możemy też potrenować z łukiem. Widziałem, że przyniosłeś go ze sobą, a tam rozstawili też tarcze.

Sigurd z ulgą kiwa głową. Na myśl o tym, że miałby nieporadnie machać mieczem na zamkowym dziedzińcu, w obecności największych wojowników Chorągwi Rosomaka, ściskało go w dołku. Łuk to co innego. Łuk jest dla niego jak przedłużenie ręki, posługuje się nim od dziecka.

Zaraz jednak przypomina sobie, jak u rosomaków wygląda strzelanie do celu, i rzednie mu mina.

Na dziedzińcu rzeczywiście nieliczni wojownicy od samego rana krzyżują drewniane miecze. Widzów również jest niewielu, co nie dziwi, zważywszy na wczesną porę i wczorajszą biesiadę. Sigurd obejmuje tę scenerię wzrokiem, jego oczy ślizgają się po dziedzińcu, a w głowie rysuje się pełen obraz sytuacji. To ojciec nauczył go patrzeć w ten sposób, przeczesywać otoczenie bez analizowania go czy skupiania się na czymkolwiek. Tak patrzy łowca, wyjaśnił. Jeśli się skupisz albo będziesz myślał o czymś konkretnym, to umknie ci coś innego. Po prostu patrz. Instynkt ci podpowie, w którym momencie zawęzić perspektywę.

Więc Sigurd po prostu patrzy, nie myśląc o tym, co widzi. A widzi Skeggego, dowódcę hirdu. Widzi również Rollauga, strażnika, którego podejrzewa o kradzież konia Eskilda. Do tego kilku nieznanych mu mężczyzn oraz wojowników ćwiczących się w walce na miecze i paru chłopców stajennych, którzy przyglądają się im ukradkiem. Dostrzega Grå, niemą dziewczynką, którą przyprowadził z miasta – kuca przy stajni i obserwuje wejście do zamku. Sigurd w mgnieniu oka wyrabia sobie ogląd sytuacji.

– Chodź – mówi Styrbjørn. – Strzelnica akurat jest wolna.

Sigurd z rosnącym niepokojem spogląda na przygotowane tarcze. W Lesie często strzela do celu, ale nigdy wcześniej nie robił tego tak, jak to robią rosomacy.

– Nie rozumiem, dlaczego koniecznie musimy strzelać, stojąc na wprost siebie – przyznaje wreszcie. – To chyba niebezpieczne?

– Ba! – prycha dobrodusznie Styrbjørn. – Mówisz jak dziecko. Mężczyzna nie boi się stanąć na wprost uniesionego łuku.

– Ciekaw jestem, ilu dzielnych wojowników zginęło, udowadniając, jacy są dzielni – mruczy pod nosem Sigurd.

– Nie tak wielu, jak można by sądzić – zapewnia wesoło Styrbjørn. – Choć zdarzają się zabłąkane strzały. – Nagle przybiera poważny wyraz twarzy i patrząc Sigurdowi w oczy, dodaje: – Słuchaj, my tego nie robimy tylko po to, żeby się popisać. Jeśli nie stać cię na odwagę podczas ćwiczeń, to na pewno nie znajdziesz jej w sobie na polu walki. – To powiedziawszy, zajmuje pozycję jakieś dwa metry obok tarczy. Sigurd wzdycha z rezygnacją i idzie na koniec toru, żeby się ustawić obok drugiej. Stoją teraz na wprost siebie, blisko tarcz, do których mają celować.

– A poza tym – woła Styrbjørn i podnosi łuk – tak jest praktyczniej. Nie trzeba daleko chodzić po strzały.

Sigurd wzdryga się, gdy strzała mężczyzny z głośnym świstem przelatuje mu obok głowy i wbija się w tarczę. Drżącymi rękami wyjmuje z kołczana własną strzałę. Kiedy w tarczę wbija się kolejna strzała Styrbjørna, Sigurd nadal męczy się z zakładaniem swojej pierwszej.

W końcu mu się udaje, ale jeszcze chwilę stoi z łukiem skierowanym do ziemi. Musi opanować nerwy. Skupić się na celu. Wyłączyć wszystkie dźwięki, zapachy i ruchy, zapomnieć o Styrbjørnie i ludziach na dziedzińcu. Dopiero teraz podnosi łuk i oddaje strzał.

Gdy tylko wykonuje ten dobrze znany ruch, napięcie znika zupełnie. Sigurd wie, zanim jeszcze strzała zdąży opuścić cięciwę, że trafił idealnie. Nie traci czasu, aby to sprawdzić. W ciągu kilku sekund umieszcza w środku tarczy wszystkie pięć strzał.

Dopiero teraz sobie uświadamia, że Styrbjørn również wykonał pięć prób. Nawet się nie zorientował, kiedy trzy strzały poleciały w jego kierunku i wbiły się w stojącą obok tarczę. Podchodzi do niej.

Rywal umieścił wszystkie strzały w tarczy, w tym jedną w jej środku. Jest dobrym łucznikiem, chociaż Sigurd wie, że łuk nie jest jego ulubioną bronią. Teraz macha do niego i zaczyna wyjmować strzały. Styrbjørn uśmiecha się z uznaniem, wskazując pięć grotów Sigurda w oku byka.

– Chyba nie ma wątpliwości, kto wygrał tę rundę! – woła.

Kilkoro gapiów stojących na dziedzińcu odwraca się w ich stronę. Sigurd się czerwieni i mimowolnie uśmiecha. Miło jest poczuć, że jest się w czymś dobrym.

W następnej rundzie używają strzał przeciwnika. Strzały Styrbjørna są inaczej wyważone niż jego własne, dlatego pierwsze dwie, posłane przez Sigurda, lądują po lewej od celu. Następne trzy znów trafiają w środek tarczy.

Chłopak podnosi wzrok i widzi, że trzech mężczyzn zmierza w ich stronę. Dwaj to Skegge i Rollaug. Trzecim jest niski, zgarbiony człowiek w stroju parobka. Sigurd wcześniej go nie widział.

– Dobrze ci poszło, Sigurdzie! – woła Skegge z uznaniem.

Sigurd znów się czerwieni. Dowódca hirdu zwykle nie szasta pochwałami.

– Co ty na to, Snækollu? – pyta głośno Rollaug ich zgarbionego towarzysza. – Czy to nie jest wyzwanie w sam raz dla ciebie?

Mężczyzna krzywi nerwowo twarz i zerka na Skeggego, zanim odpowiada:

– O tak, zdecydowanie, Rollaugu.

Styrbjørn wyjmuje własne strzały, które Sigurd posłał do stojącej obok niego tarczy, i ustępuje miejsca Snækollowi. Rollaug, Styrbjørn i Skegge ustawiają się z boku strzelnicy. Sigurd patrzy na nowego konkurenta. Widzi go po raz pierwszy, ale nie podoba mu się ten człowiek. Ma tępy wyraz twarzy. Tępy i okrutny.

Snækoll podnosi łuk. Sigurd robi to samo.

Po oddaniu dwóch strzałów coś każe Sigurdowi przerwać pojedynek. Próby przeciwnika były całkowicie chybione. Strzały przeleciały wysoko nad tarczą i wbiły się w ziemię za nią. Snækoll podnosi łuk po raz trzeci i mruży oczy. Sigurdowi serce zaczyna walić w piersi, kiedy chłopak uświadamia sobie, że rywal nie patrzy na tarczę. Patrzy na niego.

Jakby chciał…

To niemożliwe.

Sigurd próbuje się skupić, ale nie potrafi się wyzbyć wrażenia, że tamten celuje w niego.

Potem wszystko dzieje się błyskawicznie. Sigurd kątem oka dostrzega Grå biegnącą do Snækolla. Dziewczynka rzuca się na mężczyznę, a ten w tym samym momencie zwalnia cięciwę. Sigurd pada na ziemię. Strzała śmiga nad nim i wbija się w twardą glinę na dziedzińcu. Sigurd podnosi wzrok na rywala, który wygląda na zszokowanego i przerażonego zarazem. Kuli się i zerka z trwogą na Rollauga, a zaraz potem na Sigurda, który nadal nie podniósł się z ziemi. Ręka Snækolla porusza się nerwowo, jakby zamierzał wyjąć następną strzałę.

– Sigurd! – krzyczy przerażony Styrbjørn i biegnie do chłopca. Podaje mu rękę i pomaga wstać. – Mało brakowało. Nic ci nie jest? Kiedy Sigurd przytakuje, wojownik pyta z troską: – Co się stało? Akurat rozmawialiśmy ze Skeggem o tym, jaki jesteś zdolny, kiedy przybiegła ta mała…

– Grå – poprawia go Sigurd i głośno przełyka ślinę. – Ona ma na imię Grå. – Postanawia zachować dla siebie swoje przeczucie, że Snækoll celował w niego. To jednak zbyt nieprawdopodobne, aby mówić o tym na głos. Tamten mnie nawet nie zna. Dlaczego miałby zrobić coś takiego?

– Snækoll! – grzmi wściekle Skegge i parobek w kilku szybkich ruchach podbiega do niego i służalczo chyli czoło. Wygląda przy tym na śmiertelnie przerażonego. – Snækoll, co ty wyprawiasz?!

Rollaug, który podszedł do nich w ślad za parobkiem, kładzie Skeggemu dłoń na ramieniu, chcąc go uspokoić, ale ten strąca ją i aż kipi ze złości.

Nieszczęsny Snækoll łypie to na Skeggego, to na Rollauga.

– To był wypadek – duka wreszcie zachrypniętym głosem, ale zaraz odchrząkuje i powtarza głośniej: – To był wypadek.

– Wyglądało, jakbyś celował w Sigurda – zauważa Skegge.

– Oczywiście, że w niego nie celowałem! – Snækoll wpatruje się w Rollauga, jakby czekał, aż ten się za nim wstawi.

Strażnik wytrzymuje jego wzrok, ale nic nie mówi. Snækoll rozgląda się i dostrzega Grå.

– To ona – oznajmia donośnym głosem. – To ona mnie popchnęła. W przeciwnym razie strzała trafiłaby w tarczę.

Sigurd przygląda mu się z niedowierzaniem. Naprawdę próbuje zrzucić winę na małą dziewczynkę? Zaraz jednak sobie uświadamia, że Snækoll jest zdesperowany. A Grå nie może się wytłumaczyć.

Skegge robi krok w jej stronę i wyciąga rękę, żeby ją złapać. Dziewczynka uchyla się i biegnie do stajni. Kilku wojowników, którzy byli świadkami zajścia, próbuje ją zatrzymać, ale ona wymyka się im wszystkim, mknie niczym strzała. Sigurd czuje ukłucie dumy, chociaż sam rozumie, że nie powinna uciekać.

Gonitwę kończy w ramionach Sverrego, który wyłonił się akurat z zamkowej latryny.

– Ejże! – mówi wesoło – Dokąd ci tak spieszno?

– Nie puszczaj jej! – woła Rollaug. – Próbuje uciec.

Sverre patrzy zaskoczony na sporą teraz grupę uzbrojonych mężczyzn, którzy wbijają wzrok w niego i Grå. Na jego twarzy przez chwilę widać onieśmielenie, ale zaraz się opamiętuje, wysuwa brodę do przodu i nadaje głosowi niski ton.

– Spokojnie. Mnie nie ucieknie – oznajmia i jednym ruchem wygina małej ramię do tyłu, zmuszając ją, aby uklękła.

Grå syczy, ale Sverre nie zwraca na nią uwagi. Nie widzi nikogo poza Skeggem.

– Co chcecie zrobić z tą dziką kotką?

Rozdział 22

ZGROMADZENIE

Nad tingiem góruje samotna potężna lipa. Jej korona daje upragniony cień mężczyznom, którzy już zajęli miejsca na kamieniach. Obok drzewa stoi pieniek, pociemniały od krwi tych, którzy na przestrzeni wieków kładli głowy pod topór. Topór z kolei czeka wbity w trawę tuż obok.

Sigurd siedzi na przydzielonym mu kamieniu i zerka na pozostałych. Czuje się niezręcznie. Nigdy wcześniej nie uczestniczył w tingu. Większość mężczyzn, którzy się tu zebrali, to właściciele ziemscy, mistrzowie cechów albo wojownicy. Ludzie posiadający władzę, majątek i życiowe doświadczenie. Sigurd nie ma żadnej z tych rzeczy. Ale jest wnukiem zmarłego wodza i głową swojej rodziny, choć już nieistniejącej. Uznano, że zajmie kamień, który należał kiedyś do jego ojca.

Ostatni pojawiają się Saxe, Skegge, dowódca hirdu, naczelnik Njal Bryde i Hromund. Sigurd instynktownie szuka wzrokiem Helgi, ale jej oczywiście nie może tu być. Ting jest tylko dla mężczyzn.

Ciekawe, jak ona znosi to, że musi pozostawić decyzje mężczyznom, zastanawia się chłopak. Że nie może szeptać Saxemu do ucha, położyć dłoni na jego ramieniu, chrząkać dyskretnie. A Saxe? Jemu pewnie też jej tutaj brakuje.

Gdy cała czwórka zajmuje swoje miejsca, krąg się zamyka. Pozostaje jeden pusty kamień – to miejsce wodza.

Kapłan odchrząkuje.

– Sverting, syn Sigtryga, Wódz Chorągwi Rosomaka i Obrońca Pierwszego Wzgórza nie żyje. Dziś na tingu zebraliśmy się, aby wybrać nowego Wodza i Obrońcę. Kto podniesie topór?

Wszyscy zerkają na Saxego, a Sigurd nie jest w stanie oderwać oczu od topora i zakrwawionego pniaka. Tylko wódz może skazać kogokolwiek na ścięcie. Przed wprowadzeniem tego prawa często dochodziło do krwawych porachunków między rodami. Wielu prawych ludzi stracono z pospolitej żądzy zemsty. Dlatego teraz wódz i tylko on określa skalę odwetu. Ten zatem, kto podniesie topór, oznajmia tym samym, że jest gotów wziąć na siebie tę odpowiedzialność. Że uważa się za zdolnego decydować o życiu i śmierci innych ludzi.

Saxe wstaje i spokojnie podchodzi do pieńka.

– Ja, Saxe, syn Svertinga, podnoszę topór – ogłasza uroczyście i podnosi z ziemi budzące grozę narzędzie.

Sigurda przechodzą ciarki, gdy patrzy na zakrzywione ostrze. Nie pojmuje, jak można dobrowolnie zdecydować się na bycie wodzem. On sam za nic nie chciałby rozstrzygać, kiedy to ostrze ma oddzielać ludzką głowę od ciała.

Ostrze wbija się w pieniek z głuchym dudnięciem. Saxe wraca na miejsce i siada na kamieniu. Kapłan pyta ponownie:

– Zebraliśmy się dziś na tingu, aby wybrać nowego Wodza i Obrońcę. Kto podniesie topór?

Pod lipą zapada cisza. Sigurd patrzy w trawę przed sobą, ze wszystkich sił stara się unikać wzroku Hromunda.

Jak nakazuje tradycja, kapłan pyta po raz trzeci i ostatni:

– Zebraliśmy się dziś na tingu, aby wybrać nowego Wodza i Obrońcę. Kto podniesie topór?

Również tym razem nikt nie wstaje z kamienia. Jeśli Hromund jest zawiedziony, to nie daje tego po sobie poznać. Przechodzi do następnej części ceremonii:

– Saxe, syn Svertinga podniósł topór. Kto się wstawia za Saxem?

Skegge, dowódca hirdu wstaje i zaczyna:

– Ja, Skegge, syn Tronda wstawiam się za Saxem. To dobry wojownik. Odważny i z równą wprawą władający mieczem, łukiem i toporem. Będzie dobrym Wodzem Chorągwi Rosomaka. Tak mówię ja, Skegge, syn Tronda.

Wśród mężczyzn rozlegają się potakujące pomruki. Wstaje kolejny, którego Sigurd widzi po raz pierwszy.

– Ja, Hroar, syn Hrapa wstawiam się za Saxem. Jest synem Svertinga, który był wodzem sprawiedliwym i mądrym. W żyłach Saxego płynie krew Svertinga, który go wychował i przyuczył. Będzie dla nas dobrym wodzem. – Mężczyzna już ma usiąść, ale naraz sobie przypomina: – Tak mówię ja, Hroar, syn Hrapa.

Hromund czeka, aż Hroar usiądzie, i wzywa ponownie:

– Czy ktoś z dzisiejszego tingu jest przeciw?

Pod rozłożystym drzewem znów robi się cicho. Sigurd rozgląda się niepewnie. Wydaje się, że nikt nie zamierza zabierać głosu. To zrozumiałe. Skoro nikt poza Saxem nie podniósł topora, należy uznać, że został wybrany. Ten, kto by się przeciwko niemu wypowiedział, naraziłby się nowemu wodzowi.

– Głosujmy zatem – postanawia kapłan. – Kto jest za tym, aby Wodzem Chorągwi Rosomaka i Obrońcą Pierwszego Wzgórza został Saxe.

Mężczyźni kolejno podnoszą zaciśnięte pięści i mówią: „Saxe!”. Poza Saxem tylko Sigurd wciąż nie zagłosował.

– Saxe – mówi ledwie słyszalnie Sigurd i wbrew sobie podnosi rękę.

– Saxe – oznajmia Hromund i robi to samo. Patrzy przy tym Sigurdowi w twarz, choć jego własna nie zdradza żadnych uczuć. Potem odwraca się do Saxego i pokazuje w uśmiechu spiłowane zęby.

– Saxe, syn Svertinga został jednogłośnie wybrany na Wodza Chorągwi i Obrońcę Wzgórza.

Saxe podczas całej ceremonii siedział nieruchomo i milczał. Teraz wstaje. Widać, że z trudem powstrzymuje uśmiech.

– Ja, Saxe, dziękuję za wybór. – W końcu udaje mu się opanować radość i z powagą wpatruje się w twarze zebranych. – Jak wiecie, stoimy w obliczu wyzwania, nad którym ting musi się pochylić. Oluf Nor zaostrzył żądania. Negocjacje trwają, ale nie będę was oszukiwał. Myślę, że wojna jest nieuchronna. Dlatego zbierzcie plon czym prędzej, bo może się okazać, że wkrótce na zamku potrzebni będą wszyscy zdolni do walki mężczyźni. Za siedem dni ponownie spotkamy się na tingu.

Wśród zgromadzonych rozlegają się niepewne pomruki, ale większość przytakuje. Obwieszczenie Saxego nie jest zaskoczeniem. Wielu już przysłało na zamek swoich ludzi do pomocy w budowie umocnień.

Wstaje rudowłosy mężczyzna i Saxe skinieniem udziela mu głosu.

– Ciężko pracujemy, żeby dostarczyć więcej mieczy, grotów strzał i hełmów. Ale przydałby mi się w kuźni jeszcze ktoś do pomocy.

– Rolfie, wszyscy cenimy twój wysiłek. Czy któryś z was może wysłać kogoś płatnerzowi? – zwraca się Saxe do pozostałych.

Od razu zgłasza się jeden z możnych, którego Sigurd zapamiętał jako Josteina:

– Rolfie, z radością wyślę do ciebie mojego najmłodszego syna. Jest silny, a robota pali mu się w rękach.

Rudzielec z zadowoleniem kiwa głową. Teraz wstaje Harald, również jeden z możnych, znacznie starszy od innych. Jest łysy, ale gęsta siwa broda sięga mu do pasa. Mówi powoli i spokojnie, jakby starannie ważył każde słowo.

– Na jakim etapie są mediacje pomiędzy skłóconymi rodami? Należy zrobić wszystko, aby ten spór zażegnać. Wojna nie przysłuży się ani norlingom, ani nam.

– Zależy, kto ją wygra – paruje natychmiast Hroar.

Harald odwraca się w stronę młodego wojownika.

– Rosomacy od tak dawna nie angażowali się w wojny, że młodzież mogła zapomnieć, z czym to się wiąże. Że wojna to nie tylko chwała, walka i zdobywanie łupów.

Hroar robi się czerwony, ale zanim otworzy usta, wtrąca się Saxe:

– Jak powiedziałem, negocjacje trwają. Lecz Oluf Nor żąda wysokiej ceny za człowieka, którego zabił Ugge. Niedorzecznie wysokiej ceny.

– Wyższej niż cena wojny? – Harald unosi brew.

– Nie możemy się tak po prostu godzić na to, żeby norlingowie dyktowali nam warunki. – W głosie Saxego wyraźnie słychać irytację. – Do czego to doprowadzi? Czego zażądają następnym razem?

Ton wodza zdaje się nie robić na Haraldzie wrażenia.

– Ostatecznie to Ugge wyrządził im krzywdę – zauważa. – Może więc należy uznać ten fakt i zapłacić norlingom tyle, ile żądają.

– Uggemu również stała się krzywda – oburza się Hroar. – Nie zapominaj, co spotkało jego córkę. Miał prawo się zemścić.

– Zgoda – przyznaje Harald. – Ale powinien był zaczekać, aż Sverting i Oluf spotkają się i wspólnie wydadzą wyrok. Nikt nie ma prawa szukać zemsty na własną rękę. O tym decydują wodzowie. I właśnie dlatego kara, jaką otrzyma, musi być surowa.

– Tu przecież nie chodzi tylko o Uggego – przypomina Haraldowi Saxe. – Oluf Nor od dawna traktuje rosomaków z pogardą. Najwyższy czas pokazać mu, gdzie jego miejsce.

Wielu z zebranych kiwa głowami i mruczy przytakująco. Sigurd zauważa jednak, że starsi członkowie zgromadzenia nie wyglądają na przekonanych.

– Jeśli pijesz do tego, że Oluf nie chce wydać swojej córki za twojego Sverrego… – zaczyna Harald.

– To plotki. – Saxe przerywa mu głosem drżącym od gniewu. – Wyssane z palca brednie. Naszym życzeniem nigdy nie było wżenianie Sverrego w ród norlingów. Haraldzie, wysłuchaliśmy twego zdania. Przypominam ci jednak, że ostatnie słowo należy do wodza.

Zaskoczenie maluje się na twarzy Haralda.

– Saxe, nigdy w to nie wątpiłem ani tego nie podważałem. Celem tingu jest swobodna wymiana myśli i to właśnie robimy. We własnym gronie, gdzie nie może nas słyszeć żadna niewiasta, służący czy thral.

– W istocie – stwierdza chłodno Saxe. – Wyraziłeś zatem swoje zdanie. Czy ktoś jeszcze ma coś do powiedzenia?

Sigurd widzi, jak możni patrzą po sobie. Atmosfera jest napięta.

To raczej nie jest dobry znak, że pierwszy ting Saxego przybiera taki obrót, komentuje w myślach. Harald cieszy się dużym poważaniem. Nie powinno mu się odbierać głosu.

Skoro nikt więcej się nie zgłasza, Saxe zamyka ting. Mężczyźni wstają i rozprostowują kości. Z początku panuje cisza, ale wkrótce atmosfera się rozluźnia i powietrze wypełnia gwar rozmów.

Od tłumu oddziela się tylko sekretarz, który wraca na zamek, aby uderzyć w Dzwon Halbjørna. Teraz, gdy Chorągiew Rosomaka znowu ma wodza, przyszedł czas na audiencję.

Rozdział 23

AUDIENCJA

Dźwięk samotnego dzwonu rosomaków działa na Mirrę kojąco. Ten dźwięk oznacza, że świat jeszcze się nie skończył.

Na razie, dodaje w myślach i przypomina sobie Rydala i nieudane odlewy.

Stoi pod drzewem na zamkowym dziedzińcu razem z Kalikarpem. Przed kilkoma minutami przybiegł sekretarz i dał sygnał do bicia w dzwon. Zakończył się ting, można zacząć audiencję. Dwójka ludwisarzy opuszcza przyjemny cień drzewa i włącza się do strumienia ludzkiego, który ciągnie w stronę placu.

Mirra jak zwykle czuje się niepewnie w otwartej przestrzeni ziemi rosomaków. W Krainie Ognisk odległości między drzewami i możliwymi kryjówkami są spore. Jedynym plusem jest to, że wroga również widać z daleka.

Tylko co z tego, że wróg będzie widoczny, skoro nikt go nie wypatruje? Na wzgórzu sygnalizacyjnym nie ma wież wartowniczych. A przecież po to w ogóle znajduje się tam stos do palenia ognia. Aby rosomacy mogli ostrzec pozostałych wodzów, że nadciąga Król Cieni. Najwyraźniej nikt tu nie zastanawia się nad tym, co się kryje w Lesie. Mówi się wyłącznie o audiencji, tingu i wyborze wodza.

Ludzie przybywali na zamek od świtu. Niektórzy z miasta położonego u stóp wzgórza, ale było też wielu przyjezdnych. Są tu ludzie z najodleglejszych zakątków królestwa, z majątków i wiosek rozsianych na pagórkowatym zielonym terenie. Pięć razu w roku wolno im przedstawić wodzowi swoje sprawy – duże i małe. Niektórzy przybywają prosić o pomoc, inni o mediację albo rozstrzygnięcie sporu. Część przynosi wieści z dalekich stron, inni są tu, aby te wieści usłyszeć i zanieść do swoich wiosek. Co poniektórzy zostali tu sprowadzeni wbrew własnej woli – złodzieje, bandyci i gwałciciele. Wszyscy, których zbrodnia jest na tyle poważna, że może być ukarana śmiercią. A taki wyrok może wydać tylko wódz.

Mirra zerka nerwowo na otaczających ją ludzi. Większość jest od niej dwukrotnie wyższa. Są to silni mężczyźni z długimi brodami i kobiety w wełnianych sukniach i z włosami splecionymi w warkocze. Wszyscy rozsiewają silny zapach potu, dymu i zwierząt, z którymi mieszkają: psów, koni, kur i owiec. Przede wszystkim owiec. Zapach wełny, w którą są odziani, jest tak intensywny, że Mirra niemal czuje go w ustach. Żaden z ludwisarzy nie wydaje tak silnej woni.

I żaden tak nie hałasuje. Ludzie chrząkają, tupią i sapią, gdy idą. Mówią dużo i głośno. Ich ubrania szeleszczą, a ciężka biżuteria pobrzękuje. Ich broń i narzędzia stukają, dzwonią i zgrzytają. Wspinanie się na wzgórze w takim towarzystwie jest dla Mirry nie do zniesienia. Ona przywykła słuchać.

Moretus mógłby kroczyć tuż za mną, a ja bym się nie zorientowała w tym zgiełku, zżyma się w myślach.

W końcu docierają do starej lipy. Mijają ustawione w krąg głazy. Mirra domyśla się, że to ting. Z drugiej strony drzewa roztacza się łąka i na niej gromadzą się ludzie. Dwoje ludwisarzy bokiem przeciska się do pierwszego rzędu.

Przed lipą na małym wzniesieniu stoi nowy wódz i czeka, aż tłum ucichnie. Mirze serce podchodzi do gardła, gdy okazuje się, że wodzem jest Saxe. Za nim dostrzega pieniek z wbitym toporem. Kalikarp wskazuje głową i wyjaśnia:

– Oto, w jaki sposób ludzie postępują z bandytami. Za najpoważniejsze zbrodnie odrąbują im głowy.

Mirra patrzy na pieniek z mieszaniną fascynacji i odrazy. Słyszała o tym obyczaju, o ścięciach. Nie potrafi sobie jednak wyobrazić, jak ktokolwiek, nawet człowiek, mógłby się zmusić do wykonania wyroku. Do zadania śmierci komuś z własnego plemienia.

Pierwsi przestępcy, których postawiono przed obliczem wodza, rzeczywiście uchodzą z życiem. Jeden z mężczyzn zostaje oczyszczony z zarzutu morderstwa po tym, jak wielu świadków zeznało na jego korzyść. Gwałciciel zobowiązuje się do wypłaty pewnej kwoty w srebrze rodzinie skrzywdzonej kobiety, co chwila spoglądając na pieniek. Nawet koniokrad ma dziś szczęście, chociaż Mirra słyszała, że kradzież konia to dla ludzi najgorsza zbrodnia. Mężczyzna, szlochając, przyznaje się do winy i Saxe proponuje, aby w ramach zadośćuczynienia zwrócił zwierzę i na dziesięć lat stał się thralem właściciela konia. Zarówno właściciel, jak i złodziej przystają na takie rozstrzygnięcie.

Potem strażnicy przyprowadzają zgarbionego mężczyznę i wychudzoną dziewczynkę. On i ona są ze sobą związani za nadgarstki i kostki, a strażnicy i tak cały czas ciasno ich otaczają, jakby się bali, że wciąż mogą im uciec. Mężczyzna poci się obficie i uśmiecha niepewnie do wodza. Saxe nie reaguje. Patrzy z powagą na dwójkę oskarżonych.

Twarz dziewczynki nie wyraża żadnych emocji.

– Snækollu, synu Kuggego – zaczyna Saxe – jesteś oskarżony o próbę zabójstwa Sigurda, syna Vidara, a mego siostrzeńca. Dowódca hirdu, Skegge, widział, jak podniosłeś łuk i strzeliłeś w jego stronę. Co masz na swoją obronę?

– Skegge nie widział wszystkiego – mówi mężczyzna piskliwym głosem. – To prawda, że strzała nieomal trafiła w Sigurda, ale to dlatego, że ona – tu wskazuje na dziewczynkę – rzuciła się na mnie jak dzikie zwierzę.

Saxe krótkim skinieniem daje znać Skeggemu, który wychodzi na środek.

– W istocie dziewczynka popchnęła Snækolla, ale ja widziałem, jak celował w Sigurda. Dziwię się, dlaczego to zrobił. Może powinniśmy go poprosić o wyjaśnienie. – Skegge ma siwe włosy i przemawia jak ktoś przywykły do posłuchu.

Mirra przypomina sobie, jak Kalikarp mówił, że przez wiele lat był dowódcą hirdu Svertinga. Saxego pewnie zna od dziecka.

Brzmi tak, jakby udzielał nowemu wodzowi dobrej rady.

Jeśli tak jest, to wódz tej rady nie słucha. Zamiast tego oznajmia:

– Nie jestem tu od słuchania wyjaśnień. Jestem tu, żeby rozstrzygnąć kwestię winy. Albo Snækoll to zrobił, albo nie.

Skegge marszczy brwi i znów ma coś powiedzieć, kiedy Saxe ostrzegawczo podnosi rękę i mówi:

– Sigurdzie, co ty masz do powiedzenia? Czy on w ciebie celował?

Sigurd dołącza do stojących przed wodzem. Zerka na pieniek, wygląda na przytłoczonego. Mirra doskonale go rozumie. Od jego słów może zależeć życie tego mężczyzny.

– Ja… – zaczyna chłopak. – Nie jestem pewien.

– Powiedz po prostu, co widziałeś. – Saxe świdruje go wzrokiem. – Mów prawdę, Sigurdzie.

Sigurd głośno przełyka ślinę.

– Wydaje mi się, że we mnie celował. Ale nie rozumiem dlaczego. Wcale mnie nie zna. Więc może istnieje jakieś wytłumaczenie…

Wódz nie pozwala mu dokończyć.

– Zamilcz. Dość już usłyszałem. Kto się wstawi za Snækollem?

Zapada grobowa cisza. Zgarbiony mężczyzna z początku wygląda na spokojnego i wyczekującego. Gdy jednak nikt się nie odzywa, na jego twarzy pojawia się nerwowy grymas. Coraz intensywniej świdruje wzrokiem jednego ze strażników, postawnego mężczyznę z posklejanymi w strąki włosami. Oczekuje chyba, że tamten coś powie. Ale mężczyzna patrzy nieruchomo przed siebie.

– Rollaug – mówi Snækoll błagalnie. Gdy strażnik nadal nie reaguje, w jego piskliwym głosie pojawia się desperacja. – Rollaug przy tym był, on może poświadczyć…

Lecz Saxe znów podnosi rękę.

– Milcz! – rzuca z wściekłością, a jego oczy ciskają błyskawice.

Snækoll zamiera. Wygląda na przerażonego.

– Wysłuchałem relacji dwóch wiarygodnych świadków i nie mam żadnych wątpliwości – ciągnie Saxe podniosłym tonem. – Snækollu, synu Kuggego, niniejszym skazuję cię na śmierć za próbę zabójstwa Sigurda, syna Vidara.

Mirra patrzy na Saxego osłupiała. Wyrok uważa za pochopny i nazbyt surowy. Lecz strażnicy, z Rollaugiem na czele, już wepchnęli Snækollowi knebel w usta i przecięli sznur, którym był przywiązany do dziewczynki. Mężczyzna wije się i skowyczy dziko, ale knebel nie pozwala zrozumieć jego słów. W ciągu kilku sekund jego policzek zostaje dociśnięty do pieńka i Rollaug wznosi nad nim topór.

Oni wiedzieli, że taki będzie wyrok, myśli Mirra. Musieli wiedzieć. W przeciwnym razie nie działaliby tak szybko. To nie ma nic wspólnego ze sprawiedliwością.

– Saxe! – krzyczy Sigurd, ale jego głos nie może się przebić przez szmer podnieconego tłumu i wycie Snækolla. – Saxe! – woła znowu.

Topór opada. Potrzeba dwóch ciosów, żeby głowa Snækolla z głuchym łoskotem potoczyła się na trawę. W jednej chwili na łące robi się całkiem cicho.

Sigurd staje w pół kroku i patrzy na ciało przy pieńku. Strażnicy, którzy je przytrzymywali, wypuszczają je, a ono osuwa się obok. Tłum patrzy na to wszystko w milczeniu. Wszyscy sprawiają wrażenie wstrząśniętych błyskawicznym wykonaniem wyroku. Ludwisarze patrzą po sobie. Żadne z nich nie przeżyło czegoś podobnego.

Saxe krótko przygląda się odrąbanej głowie. Gdy ponownie się odzywa, głos drży mu lekko.

– Niech wystąpi dziewczyna o imieniu Grå.

Mirra patrzy, jak strażnicy wprowadzają przed oblicze wodza dziewczynkę. Pasuje do niej to imię. Ma szarą niezdrową cerę i wygląda na zagłodzoną. W jej oczach widać jednak hardość, którą od razu zdobywa sympatię Mirry.

– Grå – zwraca się Saxe do małej. – Jesteś oskarżona o to, że z rozmysłem albo z kaprysu niemal doprowadziłaś do śmierci mojego siostrzeńca. Co masz na swoją obronę?

Dziewczynka nie odpowiada, wwierca się w Saxego dużymi szarymi oczami. Wódz jest tym spojrzeniem wyraźnie skrępowany.

– Posłuchaj, dziecko – mówi zniecierpliwiony – masz odpowiadać, kiedy cię pytają.

Mirra patrzy, jak Sigurd robi krok do przodu. Na jego bladej twarzy maluje się upór, lecz nim zdąży cokolwiek powiedzieć, między Grå a Saxem staje inny mężczyzna.

– Dziewczyna jest niemową – oznajmia. – Niech mnie będzie wolno mówić za nią.

– Jak wolisz, koniuszy Hjalte – zgadza się Saxe. – Dziewczyna jest na twoim wikcie, możesz więc przemawiać w jej imieniu.

– Pracuje w mojej stajni od jakiegoś czasu. Jest posłuszna i pracowita. Nie ma powodu źle życzyć Sigurdowi. Myślę raczej, że próbowała go chronić.

– Pozwolę sobie nie zgodzić się z tobą, panie – rozlega się czyjś głos.

Koniuszy cofa się o krok i robi miejsce Rollaugowi. Mirze wydaje się dziwne, że strażnik odzywa się dopiero teraz.

– Jestem świadkiem i mogę przysiąc, że to dziewczę jest nie tylko zdolne do przemocy, ale złe z natury. – Machnięciem ręką wywołuje z tłumu chłopca stajennego.

– Chłopcze, chcesz coś powiedzieć? – zachęca go wódz.

– Yyy… – Chłopak przełyka ślinę, a potem mówi szybko, jakby recytował wyuczony tekst: – Wczoraj, kiedy pracowałem w stajni, zostałem napadnięty przez tę tutaj. – Wskazuje Grå. – Prawie mnie zabiła. Dalej mam ranę tam, gdzie mnie dziabnęła. – Podnosi brodę i pokazuje skaleczenie na szyi. – Nie wiem, co jej takiego zrobiłem.

Dziewczynka przenosi wzrok na chłopaka, otwiera usta i wydaje z siebie głośny syk. Stajenny patrzy na nią niewzruszony i próbuje ją zagłuszyć.

– O, wczoraj też tak robiła! Ona ma nie po kolei w głowie!

– Uspokójcie ją – rozkazuje Saxe z irytacją.

Jeden ze strażników wpycha dziewczynce do ust zwiniętą szmatę. To sprawia, że Grå przestaje syczeć i ponownie patrzy na Saxego.

– Wysłuchałem świadków przemawiających za i przeciw dziewczynie o imieniu Grå – oznajmia Saxe. – Nie ulega wątpliwości, że jest zarówno nieobliczalna, jak i agresywna. Poza tym nie wie, gdzie jej miejsce. Napadła na wojownika i naraziła na szwank zdrowie i życie innych ludzi. Dlatego skazuję dziewczynę o imieniu Grå, niewiadomego pochodzenia, na śmierć.

Tym razem tłum nie protestuje, a tu i ówdzie słychać głosy uznania. Najwyraźniej wyrok śmierci wydany na nieznaną nikomu nędzarkę nie wywołuje takich kontrowersji, jak ten sam wyrok wydany na jednego ze swoich.

– Saxe… – Głos Sigurda jest zachrypnięty i Mirra domyśla się, że ścięcie Snækolla wstrząsnęło nim tak samo jak nią. – Chcę się wstawić za Grå. Okaż dziewczynie litość.

Saxe patrzy na niego krytycznie.

– Ona jest groźna. Nieobliczalna. Sam słyszałeś, co zeznał chłopiec stajenny. Ona go zaatakowała. Podtrzymuję swój wyrok.

Sigurd nie odpuszcza. Mówi tonem spokojnym, lecz nieustępliwym.

– Ona nie została oskarżona o napaść na chłopca stajennego. Została oskarżona o narażenie mojego życia. Nie chcę… Nie podważam zasadności twego wyroku. Ale to ja jestem tym, komu wyrządzono krzywdę. Mam zatem prawo prosić o jej ułaskawienie.

Saxe patrzy na kapłana, który potwierdza skinieniem. Tak, Sigurd ma rację. Saxe postanawia zatem:

– Niech będzie. Życie tej dziewczyny należy do ciebie. Musisz jednak mieć świadomość, co to oznacza. Jeśli po raz kolejny okaże się niebezpieczna dla innych, twoim obowiązkiem i nikogo innego będzie wykonać karę, która dziś zostaje jej darowana.

Wzrok Sigurda przeskakuje na chwilę na odrąbaną głowę Snækolla. Chłopak przełyka głośno ślinę i dodaje:

– Jestem tego świadom.

Saxe zwraca się do strażników, którzy cały czas trzymają Grå:

– Wypuście ją. Odtąd należy do Sigurda Vidarssøna. Na dziś koniec z wydawaniem wyroków. Są inne rzeczy do omówienia.

Kiedy tylko dziewczyna zostaje oswobodzona, wypluwa szmatę i chowa się za Sigurdem. Saxe, nie patrząc na nią, przechodzi do kolejnego punktu audiencji. Możni z różnych części kraju stają kolejno przed obliczem nowego wodza, żeby zdać mu raport o stanie królestwa. Niektórzy nerwowo spoglądają na głowę Snækolla, ale żaden nie ma śmiałości jej stamtąd zabrać.

Mirra wzdycha ciężko. Wygląda na to, że sprawa, z którą tu przyszli, będzie ostatnim punktem obrad.

Słońce jest już nisko, a lipa rzuca długi cień na wzgórze, kiedy wreszcie przed wodzem staje Sigurd. Do tego momentu Saxe wysłuchał wielu skarg. Na upalne lato, na złośliwego sąsiada, na słabe plony. Przychylnie i odmownie rozpatrzył niezliczone prośby o pomoc. I teraz patrzy na Sigurda zmęczonym wzrokiem.

Sigurd odchrząkuje i zaczyna mówić głośno i wyraźnie:

– Jestem Sigurd, syn Vidara. Bądź pozdrowiony, Saxe, Wodzu Chorągwi Rosomaka i Obrońco Pierwszego Wzgórza.

– Bądź pozdrowiony, Sigurdzie, synu Vidara – odpowiada Saxe.

Mimo że rozmawiali już przed audiencją, dbają, aby formalnościom stało się zadość.

– Jak wielu z tutaj zebranych wie – mówi dalej Sigurd – ja i moja rodzina mieszkamy w Lesie. Niestety, niedawno spotkało nas nieszczęście. Przed naszym domem dwa orły zaatakowały moją siostrę i mnie. Jeden z ptaków złapał moją siostrę i dokądś ją zabrał. Wtedy jeszcze żyła.

Jego słowa wywołują poruszenie. Mirra zgaduje, że nie wierzą w tę historię. Ale Sigurd niezrażony kontynuuje:

– Wiem, że to brzmi nieprawdopodobnie. Nikt wcześniej nie słyszał, aby orzeł porwał dziecko. Ale w Lesie jest inaczej niż tu, w Krainie Ognisk. Wśród drzew kryją się mroczne siły. Im głębiej w Las, tym groźniej. A te orły zabrały Svanhild hen daleko, w głąb Lasu.

– Spotkała cię wielka tragedia – przyznaje Saxe. – Wiem, jaki to ból stracić siostrę. Co jednak może zrobić dla ciebie twój wódz? Bo choć przykro mi to mówić, ona już dawno nie żyje.

– A ja myślę, że nie. Ona żyje, a za jej porwaniem stoją siły mroku. Zwykły orzeł nie zaatakowałby człowieka, a te ptaki zachowywały się tak, jakby przyleciały specjalnie po Svanhild. Nie wiem, o co w tym chodzi, ale wiem, że moim obowiązkiem jest jej pomóc. Dlatego wyruszam na północ. – Sigurd urywa, ponownie odchrząkuje i dalej mówi nieco głośniej: – Ale zostałem sam. Nasz parobek zniknął, a moja babcia, Aud, jak wszyscy wiedzą, odpłynęła w zaświaty razem ze Svertingiem, moim dziadkiem. Sam nie jestem jeszcze mężczyzną, a Las to niebezpieczne miejsce. Dlatego zwracam się do ciebie, jako do swojego wuja, z prośbą o pomoc. Pomóż własnej siostrzenicy. Małej córeczce Unnfrid, wnuczce Aud i Svertinga.

Sporo ma tych imion do wymienienia, stwierdza w myślach Mirra, a Kalikarp nachyla się do niej i szepcze:

– Chłopak nie jest głupi. Dla ludzi rodzina to wartość najwyższa. A on właśnie przypomniał wszystkim zebranym, z kim jest spokrewniony. I jakie obowiązki w związku z tym spoczywają na Saxem.

Teraz głos zabiera nowy wódz.

– Sigurdzie Vidarssønie, wiesz dobrze, że rosomacy wkrótce będą musieli przystąpić do wojny. To nie jest dobry moment, aby wysyłać ludzi na północ.

Sigurd zamierza coś powiedzieć, ale Saxe podnosi dłoń.

– Zrobię jednak, co w mojej mocy, aby ci pomóc, Sigurdzie, mój siostrzeńcu. Rodzina to rodzina. Nie zapomniałem o Unnfrid.

Na twarzy chłopaka malują się zaskoczenie i ulga.

– Rollaugu, staniesz na czele tej misji – mówi dalej Saxe. – Potrzebuję kogoś zaufanego, kto zatroszczy się o mojego siostrzeńca i będzie w stanie odnaleźć Svanhild, jeśli jeszcze żyje. Kjartan i Ottar będą ci towarzyszyć.

Mirra wpatruje się w Rollauga. Pod wiszącymi smętnie strąkami włosów jego twarz zrobiła się czerwona. Ktoś mimo wszystko nie jest zadowolony z takiego rozwiązania, zauważa. Zanim nie spojrzy na Sigurda.

Już nie wygląda, jakby mu ulżyło. Z niedowierzaniem patrzy to na strażnika, to na Saxego. Próbuje nad sobą panować, ale głos mu drży, gdy odpowiada:

– Jestem ci wdzięczny. Ale… trzech ludzi? W tym jeden akolita, nawet nie wojownik? – Głową wskazuje Kjartana, w którego zamglonych oczach również widać zaskoczenie.

– Wspomniałeś o siłach nadnaturalnych – wyjaśnia Saxe. Mówi tak, jakby spodziewał się po Sigurdzie właśnie takiej reakcji. – Dlatego wysyłam z tobą jednego ze sług Ducha Bagien. Żeby ci zapewnić jak najlepszą ochronę. Poprosiłeś o pomoc i ją otrzymujesz.

Sigurd wygląda jak ktoś przyciśnięty do muru. Takiego obrotu sprawy się nie spodziewał, komentuje w myślach Mirra, Saxe doskonale to rozegrał.

– Ja… Jeszcze jedno. – Sigurd próbuje walczyć do końca. – Chodzi o to, że… Chcę stanąć na czele wyprawy.

Saxe unosi brew.

– Ty? Wybacz, siostrzeńcu, ale jak sam powiedziałeś, nie jesteś jeszcze mężczyzną. Rollaug to doświadczony wojownik. On będzie przywódcą. – Ton głosu wodza sygnalizuje, że temat uważa za zamknięty. Ale Sigurd wciąż się nie poddaje.

– Saxe, potrzebuję więcej ludzi. Wiesz przecież. – Rozpaczliwie rozgląda się wśród zgromadzonych możnych. – Może… Może ktoś z pozostałych…?

Saxe uśmiecha się z pobłażaniem.

– Chcesz prosić o pomoc zebranych? Członków Chorągwi Rosomaka, którzy doskonale wiedzą, w obliczu jakiego zagrożenia stoi nasz lud? – Wzrusza ramionami. – Śmiało, pytaj. Jeśli ktoś uważa, że nie otrzymałeś wsparcia, które ci się należy, niech wystąpi. Jeśli ktoś uważa, że ta… próba ocalenia twojej siostry jest ważniejsza od obrony naszych ludzi, wszystkich naszych kobiet i dzieci, przed podbojem Olufa Nora… Wówczas, jestem przekonany, że ten ktoś wyśle z tobą swoich najlepszych wojowników.

Mirra omiata wzrokiem twarze najbardziej wpływowych mężów królestwa. Większość się uśmiecha, niektórzy z pobłażaniem, inni z jawną złośliwością. Ale Skegge i kilku innych sprawiają wrażenie zniesmaczonych sytuacją, a łysy mężczyzna z imponującą siwą brodą wygląda, jakby był zwyczajnie wściekły. Mimo to nikt się nie odzywa.

Saxe to wszystko ukartował. Domyślił się, że Sigurd poprosi o pomoc i że możni czuliby się w obowiązku jej mu udzielić, gdyby on sam odmówił. Teraz ma ich w szachu. Nie mogą powiedzieć, że Sigurd nie otrzymał pomocy, a jeśli nie pomogą Saxemu przeciwstawić się norlingom, mogą zostać oskarżeni o zdradę własnego narodu.

Nagle z tłumu wychodzi jakiś człowiek. Ma długie białe włosy i oczy zamglone demencją. Ale miecza dobywa gestem doświadczonym i pewnym, a głos ma silny i jasny.

– Od zawsze służyłem Svertingowi. Jego już nie ma, a i mnie niewiele życia zostało. Tyle jednak, ile jeszcze mam przed sobą, chętnie przeznaczę na pomoc tobie, Sigurdzie Vidarssønie w odnalezieniu siostry. – Starkad klęka przed Sigurdem i wyciąga ku niemu swój miecz.

Wśród zebranych słychać pojedyncze prychnięcia. Nawet Saxe uśmiecha się pod nosem.

Sigurd się nie uśmiecha. Z namaszczeniem dotyka miecza starego wojownika.

– Dziękuję ci, Starkadzie. Wiem, że z tobą będzie mi łatwiej.

Mężczyzna wstaje i wraca do pozostałych. Jeśli widzi ich kpiące uśmieszki, to nie daje tego po sobie poznać. Na środek wychodzi Styrbjørn.

– Zwracam się do wodza ze szczerą prośbą, aby mnie zwolnił z przysięgi gwardzisty, żeby i mnie wolno było wyruszyć z Sigurdem.

Uśmiech w jednej chwili znika z twarzy Saxego.

– A dlaczegóż miałbym cię zwalniać z przysięgi?

– Kiedy Aud leżała na łożu śmierci, obiecałem jej, że mu pomogę. Obietnica złożona umierającej jest święta.

– Jako strażnik powinieneś był wiedzieć, że nie wolno ci składać obietnic nikomu poza twoim wodzem – rzuca ze złością Saxe. Spogląda na Helgę, która stoi obok podwyższenia. Ta przytakuje dyskretnie. – Ale cóż – wzdycha Saxe – zwalniam cię z przysięgi. Możesz jechać z Sigurdem. Tylko wiedz, że na powrót do hirdu nie masz co liczyć.

Mężczyzna kiwa głową i się wycofuje. Mirra pochwytuje pytający wzrok Sigurda skierowany ku strażnikowi, ale on wzrusza tylko ramionami.

Ciekawe, czy naprawdę złożył obietnicę, czy po prostu nie chce pracować dla nowego wodza, myśli Mirra.

I orientuje się, że Sigurd również wrócił na swoje miejsce. Pora na ludwisarzy.

Pełna obaw staje przed Wodzem Chorągwi Rosomaka.

Rozdział 24

WIARA

Sigurd przesuwa zgrzebło po sierści Andrusa. Długie, regularne posunięcia zdają się działać kojąco zarówno na konia, jak i na niego. Nadal jest wściekły na Saxego.

Zamierza opuścić zamek jutro z samego rana. Rollaug zaprotestował, gdy to usłyszał, ale Sigurd jest nieugięty.

– Wyruszam o świcie – powiedział po prostu i sobie poszedł. Na odchodne rzucił przez ramię: – A co ty zrobisz, to twoja rzecz. Zawsze możesz zapytać swojego wodza.

Nie wie, czy Rollaug rzeczywiście spytał Saxego o zdanie. Zauważył w każdym razie, że strażnik spakował się i przygotował swojego konia do drogi. Teraz przepadł gdzieś z Ottarem i Kjartanem. Sigurd domyśla się, że siedzą w jakimś szynku w mieście. Niełatwo ich będzie dobudzić. Może powinienem po prostu wyjechać bez nich.

Grå siedzi na słomie obok Ostrego. Głaszcze psa, nie spuszczając wzroku z Sigurda. Od czasu audiencji nie oddaliła się od niego na krok. Sigurd rozmawiał z koniuszym i zgodnie uznali, że najbezpieczniej dla dziewczynki będzie pojechać z nimi. Na zamku na pewno nie może zostać. Sigurd podejrzewa zresztą, że nawet gdyby nie pozwolił jej ze sobą jechać, ona i tak nie przyjęłaby tego do wiadomości.

Ostry wstaje i warczy. Sigurd się odwraca.

– Dobry wieczór – odzywa się Mirra. Malutka ludwisarka weszła do stajni bezszelestnie.

– Dobry wieczór. – Sigurd podnosi rękę, więc Ostry przestaje warczeć i wraca na miejsce obok Grå.

– Wkrótce wyjeżdżasz. Jutro rano, tak? – Wwierca w niego swoje bystre skośne oczy.

Sigurd nagle sobie uświadamia, jak obco wygląda ta istota tu, w stajni, wśród ludzi i ich koni. Mała i zwinna, ciemnoskóra i z tymi intensywnie zielonymi oczami. Leśne stworzenie na manowcach.

– Tak – potwierdza i wraca do szczotkowania konia. – Dość czasu już zmarnowałem.

Mirra kiwa głową.

– Znam to uczucie.

Chłopak odwraca się do niej. Jest coś w jej twarzy. Jakiś smutek, jakby była o krok od porażki, z której już się nie podźwignie. Sigurd niespodziewanie czuje, że mała ludwisarka jest mu w tej chwili bliższa niż ktokolwiek.

– Posłuchaj, naprawdę mi przykro, że Saxe nie zgodził się wam pomóc. Powinien był uszanować przysięgę Halbjørna i pochylić się nad waszą sprawą. Ale to było do przewidzenia. Saxe nie rozumie Lasu. Dla niego to tylko źródło drewna do budowy umocnień. – Ty jednak wiesz, jak tam jest, prawda? – W półmroku stajni jej oczy świecą jak u kota.

– Tak – odpowiada gorzko. – Ja wiem.

– Więc pomóż nam, Sigurdzie. – W głosie Mirry słychać determinację. – Pomóż nam, a obiecuję, że pomogę tobie. Znam Las i wiem… o pewnych rzeczach. Mogę ci pomóc znaleźć siostrę.

Sigurd patrzy na nią zaskoczony.

– Ale… jak miałbym wam pomóc? Nie mam żadnego wojska. Nawet nie umiem się bić. Jaki byłby ze mnie pożytek w starciu z Królem Cieni.

– W walce, nie. Ale… – Mirra ucina i patrzy mu w oczy. – Sigurdzie, nie powiedzieliśmy Saxemu wszystkiego. Cienie zwierają szyki, to prawda, ale nie tylko to budzi niepokój ludwisarzy. Nigdy nie byliśmy dostatecznie silni, żeby stawić czoła armii Króla Cieni w otwartej walce. Pod tym względem nic się nie zmieniło. Zmieniło się natomiast to, że nie możemy się dłużej przed nim ukrywać. Stało się coś… – Spogląda na Grå. – Czy możemy porozmawiać na osobności?

Sigurd podąża za jej wzrokiem.

– Grå możesz ufać. Poza tym jest niema. Niczego nikomu nie powie.

Mirra rozgląda się i mimo wszystko ścisza głos:

– Wiem coś o twoim ojcu, o jego przeszłości. Niewykluczone, że to pomoże ci odnaleźć siostrę. I z całą pewnością mogę ci się przydać, jeśli naprawdę chcesz się zapuścić w głąb Lasu. Musisz mi jednak obiecać, że tego, co ci powiem, pod żadnym pozorem nikomu nie zdradzisz.

Sigurd czuje mrowienie na karku. Takie samo jak u garbarza, gdy zobaczył skórę konia Eskilda. Jakby uchylił się rąbek rzeczywistości i odsłonił coś nieznanego i mrocznego. Ma sucho w ustach, kiedy odpowiada:

– Obiecuję.

Mirra kiwa głową z zadowoleniem, ale dodaje:

– I musisz mi obiecać, że nam pomożesz.

– W czym?

Ludwisarka wciąga głęboko powietrze.

– W odnalezieniu czegoś, co straciliśmy.

Siadają na słomie obok Grå. Mirra najpierw długo milczy, jakby musiała zebrać się w sobie.

– Mój towarzysz nie ma pojęcia, że tu jestem – zaczyna w końcu. – Jego zdaniem nie powinniśmy ci mówić tego, co wiemy. Uważa, że to zbyt niebezpieczne.

– Ale ty tak nie uważasz?

Mirra patrzy na niego. Jej oczy świecą zielono w półmroku, aż Sigurd ma ochotę uciec przed ich blaskiem. Mimo to wytrzymuje jej spojrzenie.

– Tak – przyznaje wreszcie Mirra. – Ja tak nie myślę. Nie wiem dlaczego, ale ufam ci, Sigurdzie Vidarssønie. Poza tym ty jeden możesz nam pomóc.

– Ale nadal nie wiem, o czym mówisz. Czego szukacie?

Ludwisarka wzdycha ciężko.

– To długa historia.

– Jestem już spakowany – oznajmia chłopak cierpko. – Masz czas do świtu.

Mirra się uśmiecha.

– Wiesz, że dawno temu ludwisarze należeli do ludów cienia. Aż w pewnym momencie zbuntowaliśmy się i uciekliśmy. Zabierając ze sobą wyjątkową cenną wiedzę.

– Potraficie odlewać dzwony – dopowiada Sigurd.

– Potrafimy odlewać dzwony – przytakuje Mirra. – Dzwony o pięknym brzmieniu. Dzwony, które są piękne. I posiadają szczególne właściwości.

Chłopak nie jest zaskoczony. W legendach mnóstwo jest dzwonów posiadających taką czy inną magiczną moc. Nigdy jednak nie słyszał, aby takie dzwony istniały naprawdę. Choć właściwie czemu nie? O ludwisarzach też do tej pory słyszał tylko w legendach, a przecież teraz siedzi obok niego przedstawicielka tego plemienia.

– Wiele lat temu pewien odlewnik o imieniu Wrzosiec wykonał trzy dzwony – ciągnie Mirra swą opowieść. – Powstały w wyjątkowych okolicznościach i szybko wyszło na jaw, że posiadają silne magiczne moce. Wrzosiec nazwał je Milczącą Trójką, ponieważ nie wydawały dźwięków, kiedy w nie bito. Najmniejszy z nich nazwał Opiekunem. Właściwie miał się nazywać inaczej, ale… krótko mówiąc, okazało się, że dzwon ma pewną szczególną cechę. Nie była to cecha, którą chciał mu nadać odlewnik, jednak stała się ona niezwykle przydatna ludwisarzom. Otóż miejsce, w którym znajduje się Opiekun, staje się niewidoczne dla Króla Cieni.

– Naprawdę?

– Naprawdę. Przez stulecia Opiekun wisiał nad naszym domem w Lesie. Przedtem nie mieliśmy żadnego domu. Ludwisarze byli plemieniem wędrownym. Stale w ruchu, aby cienie nas nie odnalazły. Opiekun wszystko zmienił. Dał nam dom. Pozwolił spokojnie spać. Gdy znajdujemy się poza zasięgiem jego ochrony, jesteśmy prześladowani, lecz jeśli tylko zachowamy ostrożność, cienie nie mogą nas znaleźć. Nawet przez przypadek. Nie są po prostu zdolne poruszać się w stronę miejsca, w którym mieszkamy. Nie znam słów, którymi bym mogła ci opisać, jak wiele to dla nas znaczy. To, że mamy na tym świecie dom, w którym jesteśmy bezpieczni.

– Chyba potrafię to zrozumieć – zapewnia ją Sigurd. Chata Vidara była dla niego czymś takim. Tam czuł się bezpieczny. To poczucie zniknęło razem ze Svanhild.

– Ale teraz… – Mirra zawiesza głos. – Sigurdzie, prawda jest taka, że straciliśmy Opiekuna. Cienie o tym nie wiedzą i tylko dlatego jeszcze nas nie najechały. Gdy jednak zaczną nas szukać… Albo chociażby przypadkiem zawędrują w naszą część Lasu…

Przez chwilę milczą. Waga jej słów powoli przenika do świadomości Sigurda.

– To potworne – mówi chłopak. – Bardzo bym nie chciał, aby coś takiego was spotkało. Mogę jednak zapytać, dlaczego mi o tym mówisz?

– Dlatego, że ty również straciłeś Opiekuna.

Sigurd patrzy na nią zaskoczony. Zdecydowanie nie spodziewał się takiej odpowiedzi.

– Myślę, że o tym nie wiesz – mówi dalej Mirra – ale powodem, dla którego ludwisarze nie posiadają już Opiekuna, jest to, że jedna z nas, Bermudiana, moja babka, oddała go twojemu ojcu.

Teraz Sigurd nie może już ukrywać zdumienia.

– Nie mam pojęcia, o czym mówisz, ale to musi być jakaś pomyłka. Mój ojciec nigdy nie mówił ani o dzwonach, ani o ludwisarzach.

– Takie też odniosłam wrażenie, kiedy po raz pierwszy ze sobą rozmawialiśmy. Nie wiem, dlaczego ci nie powiedział. Może uważał, że jesteś za młody.

– Za młody na co? Żeby się dowiedzieć o jakimś dzwonku, który otrzymał?

– To nie jest jakiś dzwonek. To Opiekun. Nie jedyna, ale najważniejsza ochrona przed cieniami, jaką dysponują ludwisarze.

– Mimo to powiedziałaś, że twoja babka oddała go ojcu. Dlaczego to zrobiła?

– Twój ojciec wiele lat temu uratował życie jej i jej nienarodzonego dziecka. Ona w zamian obiecała spełnić jego dowolne życzenie. Zażyczył sobie Opiekuna. Od tamtej pory ludwisarze pozostają bez ochrony przed cieniami.

Sigurd ma mętlik w głowie. Wie, że ojciec kochał Las. Ale dlaczego nigdy nie zdradził, że znał któregoś z ludwisarzy? I… Chłopak czuje, jak narasta w nim gniew.

– Chcesz powiedzieć, że mój ojciec zażądał jedynej rzeczy, która chroni całe wasze plemię? Nie wierzę w to. Po prostu nie wierzę. Ojciec był dobrym człowiekiem. Nie zrobiłby czegoś takiego.

Mirra długo mu się przygląda.

– Dla mnie to również niepojęte, że ktoś mógłby tak postąpić. Zwłaszcza ktoś, kogo ludwisarze uważali za swego przyjaciela. Niemniej jednak tak właśnie zrobił.

– To bez sensu. – Sigurd udaje, że nie słyszał jej słów. – Twoja babka musiała mieć inny powód, żeby ofiarować mu ten dzwon. Do czego miałby się przydać mojemu ojcu?

– Nie wiem, Sigurdzie. Myślę, że chciał chronić swoją rodzinę. Najwyraźniej bardzo się obawiał Króla Cieni. Nie Moretusa, ale jego brata, który był wtedy królem. Miał na imię Wargentin.

– Ale dlaczego potrzebowaliśmy ochrony przed… – rzuca Sigurd poruszony i urywa. To imię. Wargentin.

– Nie wiem, Sigurdzie. Choć bardzo chciałabym – zapewnia go Mirra łagodnym głosem.

– Wargentin – powtarza powoli Sigurd. – Aud wspominała o kimś takim. Powiedziała, że był przyjacielem ojca, ale w pewnym momencie się poróżnili. Nie zdradziła jednak dlaczego. I nie mówiła, że Wargentin był… że on był…

– Królem Góry? – Ludwisarka znów wwierca w niego zielone oczy. – Domyślam się, że niełatwo było wyjaśnić taką przyjaźń.

Sigurd czuje, że złość mu mija, choć nadal nic z tego nie rozumie.

– Ale mój ojciec nigdy o niczym takim nie mówił.

– Jak on zginął? – pyta niespodziewanie Mirra.

– On… zniknął – szepcze Sigurd. Nagle wydaje mu się, że nic już nie wie. – Poszedł do Lasu polować. Zapowiedział, że nieprędko wróci. Może dopiero za kilka tygodni. To było krótko po tym, jak umarła moja mama.

– Często wychodził do Lasu na tak długo?

– Nie. – W głowie Sigurda w końcu coś zaczyna się układać. – Oczywiście, że nie. To zbyt niebezpieczne. Nigdy nie znikał na dłużej niż jedną noc.

– I raczej nie zostawiłby swoich dzieci, które właśnie straciły matkę, żeby iść na polowanie do Lasu – domyśla się Mirra. – To nie do pomyślenia.

– Aud powiedziała, że ojciec był przekonany, że to Wargentin stał za wszystkimi nieszczęściami, jakie spotkały naszą rodzinę – mówi powoli Sigurd. – Może więc uważał również, że to on odpowiada za śmierć mamy? Choć nie bardzo rozumiem, jak mógł tak myśleć, skoro mama umarła z gorączki. To przecież nie mogła być sprawka Wargentina. Cienie nie sprowadzają na ludzi chorób, prawda?

– Prawda. W każdym razie nie sądzę, aby to potrafiły. – Mirra milknie. Nie jest pewna, czy powinna wspomnieć o nieudanych odlewach. Postanawia tego nie robić, ale dodaje mimo wszystko: – Chociaż ostatnio widziałam rzeczy przedziwne. Coś się dzieje w Lesie. Coś niedobrego.

Sigurd nic nie mówi. Próbuje ogarnąć to, czego się dowiedział. W końcu Mirra przerywa ciszę.

– Opiekun do niedawna wisiał nad Chatą Vidara. Kalikarp i ja zostaliśmy wysłani z misją sprowadzenia go do nas. Trochę się o to… Powiedzmy po prostu, że nie było między nami pełnej zgody, czy to dobry pomysł. Tak czy inaczej, kiedy dotarliśmy na miejsce, Opiekuna nie było. Miał wisieć na dębie przy domu, ale znaleźliśmy tylko odciętą gałąź i ślady po łańcuchu.

Sigurd patrzy na nią zdumiony.

– Ta gałąź… ja też ją widziałem. Zastanawiałem się, dlaczego się odłamała. Ale zaraz nadleciały tamte orły i więcej o tym nie myślałem. Nie wydawało mi się to ważne.

– Sigurdzie. – Głos Mirry nabiera mocy. – Masz jakiekolwiek przypuszczenia, kto mógł zabrać Opiekuna? Może słyszałeś albo widziałeś coś niezwykłego w ostatnich dniach?

Chłopak się zamyśla. Zamyka oczy i próbuje sobie przypomnieć dni przed zniknięciem Svanhild.

– Nie – stwierdza po chwili. – Nic takiego się nie działo. Wiem, bo sam się dziwiłem tej odłamanej gałęzi. Gdyby ktoś wspiął się na drzewo, żeby ją odciąć, Ostry by zareagował. A tego nie zrobił. Na pewno bym to sobie przypomniał, gdy ją dostrzegłem na ziemi.

– A skoro Ostry nie reagował… – zaczyna powoli Mirra.

Sigurd myśli dokładnie o tym samym. Kończy za nią przez zaciśnięte zęby:

– Eskild.

– Kto?

– Nasz parobek. Tylko on mógłby się wspiąć na dąb i zdjąć dzwon, nie budząc podejrzeń Ostrego. Wyruszył do Grodu Rosomaków przed nami. I przepadł bez wieści. – Sigurd dodaje z goryczą: – To mógł być on.

– A Aud? Albo Svanhild? – podsuwa Mirra. – Wiem, że trudno ci wyobrazić sobie, że mogła to zrobić któraś z nich, ale musimy wziąć pod uwagę każdą możliwość.

– To nie mogła być żadna z nich – odpowiada bez cienia wahania. – Aud była stara, nie umiałaby wejść na drzewo. A Svanhild była… Svanhild jest… za mała. To jeszcze dziecko. Jest niższa od ciebie. Nie dałaby rady.

– Ja nie miałam z tym problemu – zauważa ludwisarka.

Sigurd się uśmiecha.

– Ludzie to nie ludwisarze.

Mirra zamyślona kiwa głową.

– Zatem Eskild. Myślisz, że od początku wiedział o Opiekunie?

– Nie sądzę. Może przypadkiem go zauważył. – Sigurd wraca w myślach do rozmowy z Nidbjørg. Czy szynkarka nie powiedziała, że Eskild zakochał się w córce kupca? I że szastał pieniędzmi?

– Ten dzwon wygląda na kosztowny? – zastanawia się chłopak. – Eskild mógł go sprzedać, żeby się wżenić w kupiecką rodzinę.

– Zupełnie nie. Opiekun jest małym dzwonkiem wykonanym z cyny. Jego wartość zna tylko ten, kto wie, jaką ma moc.

– Zatem ktoś musiał go o ten dzwon poprosić. I domyślam się, że sporo mu za niego zapłacił. – Po ciele Sigurda rozlewa się nieprzyjemne uczucie. Czuje się zdradzony. Zdradzony przez Eskilda, któremu ufał. I może również przez innych.

– Ale kto mógł o tym wiedzieć? – próbuje zgadywać Mirra. – Myślisz, że Aud o tym komuś wspomniała? Przypadkiem zdradziła tajemnicę?

Sigurd zastanawia się chwilę.

– Nie. Nie potrafię wyobrazić sobie takiej sytuacji. Aud nie była człowiekiem, który mógłby się wygadać. Chyba że… – Nagle przychodzi mu do głowy kapłan. Czy raczej Hromund, bo Aud zawsze mówiła do niego po imieniu. Jako jedyna. – Sam nie wiem…

– Kto? – ponagla go Mirra szorstko.

Sigurd waha się, ale w końcu odpowiada:

– Ufała kapłanowi. Ale dlaczego on miałby…? – W jednej sekundzie coś sobie uświadamia. – W mieście ktoś sprzedał rzeźnikowi konia Eskilda. Z opisu rzeźnika ten ktoś wyglądał… – Ściszonym głosem dodaje: – Ten ktoś wyglądał całkiem jak Rollaug.

Na dźwięk tego imienia Grå porusza się nerwowo. Przez cały czas siedziała nieruchomo i głaskała Ostrego. Mirra i Sigurd całkiem o niej zapomnieli pochłonięci rozmową.

– Ale na co Rollaugowi koń Eskilda? – zastanawia się głośno Mirra, wygląda na skołowaną.

Dziewczynka wydaje z siebie dziwny dźwięk i intensywnie wpatruje się w Sigurda.

– Nie wiem – przyznaje chłopak, nadal nie dostrzegając sygnałów Grå. – I nie tylko to jest w tej historii dziwne. Koń Eskilda był doskonałym wierzchowcem. Nikt przy zdrowych zmysłach nie sprzedałby takiego zwierzęcia na mięso. Tymczasem rzeźnik powiedział, że tamten mężczyzna upierał się, żeby być obecnym przy szlachtowaniu.

– Myślisz, że…? – Mirra urywa.

– Tak. Myślę, że ktoś zabił Eskilda – kończy za nią Sigurd. Powiedzenie tego na głos przynosi ulgę, ale i strach.

Grå wydaje z siebie pisk i macha dłońmi przed jego twarzą.

– Co się dzieje? – pyta zniecierpliwiony.

Dziewczynka pokazuje na niego palcem i energicznie kiwa głową.

– Ty też uważasz, że Eskilda zamordowano? – Sigurd próbuje zrozumieć, co chce mu przekazać.

Dziewczynka przytakuje i oddycha z ulgą.

– Ale skąd możesz to wiedzieć? – dopytuje chłopak.

W odpowiedzi Grå z irytacją rozkłada ręce.

Sigurd chwilę się zastanawia.

– Wiesz, kto to zrobił? – pyta, a mała potwierdza. – Kto? – rzuca z rozpędu, ale zaraz się poprawia: – Czy to był Rollaug?

Dziewczynka przytakuje skinieniem i znów się uśmiecha. Widać, że z ulgą pozbywa się tej tajemnicy. Sigurd waży słowa, kiedy pyta:

– Grå, czy to jest coś, co myślisz, czy coś, co wiesz?

Mała patrzy na niego.

– Myślisz? – powtarza chłopak.

Dziewczynka zaprzecza.

– Wiesz?

Z zapałem przytakuje.

Sigurd czuje, jak narasta w nim napięcie.

– Czy to kapłan kazał mu to zrobić?

Grå zaprzecza.

– Jesteś pewna? Całkowicie pewna?

Dziewczynka przytakuje.

– Kto zatem? – pyta Sigurd, chociaż wie, że ona nie może odpowiedzieć.

Mała namyśla się krótko, po czym wstaje i wykonuje jakieś ruchy. Sigurd próbuje zgadywać, ale dziewczynka za każdym razem potrząsa głową zniecierpliwiona. W końcu zdesperowana rozgląda się wokół. Podchodzi do największego konia w stajni, ogiera Saxego. Sigurd patrzy na nią osłupiały.

– Koń… ktoś, kto ma konia?

Dziewczynka krzywi się, ale nie zaprzecza.

– Czy to ma związek z koniem Eskilda? – pyta chłopak. – Tym, który został zaszlachtowany?

Grå zaprzecza i ponownie wskazuje na konia Saxego.

– Nie chodzi o konia Eskilda… – domyśla się Sigurd.

– Grå – wtrąca się Mirra – czy to był Saxe?

Dziewczynka wygląda, jakby się namyślała, po czym macha rękami w geście zwątpienia.

– Nie jesteś pewna? – domyśla się Sigurd. – Jeśli nie on, to kto to mógł być twoim zdaniem?

Grå znów się rozgląda. Następnie wskazuje konia Saxego, ale zaraz potem chwyta kosmyk swoich potarganych włosów i zaczyna je zaplatać. Następnie podnosi warkocz i wykonuje gest, jakby chciała ułożyć go sobie jak koronę. Jej cienkie słabe włosy są na to za krótkie, ale Sigurd i tak już wie, co usiłuje powiedzieć.

– Helga – cedzi przez zęby. Mogłem się tego domyślić.

Grå z zapałem przytakuje i wybucha płaczem. Jej ulga niemal udziela się Sigurdowi, gdy nagle przypomina sobie o Aud. Helga nienawidziła Aud. A skoro potrafiła zabić Eskilda, to być może była zdolna również… Na myśl o tym Sigurd zaciska pięści.

– Sigurdzie – odzywa się Mirra. – Jeśli Helga kazała zabić Eskilda, to możliwe, że zrobiła to, aby zatrzeć ślady. Może to ona zapłaciła Eskildowi za kradzież Opiekuna.

Sigurd odsuwa od siebie wspomnienie Aud i próbuje się skupić na tym, co ustalili. Dla swojej babci nic już nie może zrobić, ale kto wie, być może potrafi pomóc Mirze. Pyta więc przytomnie:

– Tylko na co Heldze Opiekun?

– Może ona myśli, że z jego pomocą ochroni Zamek Rosomaków.

– Tak. – Sigurd czuje, że wreszcie udało mu się poskładać wszystko w całość. – To jasne! Skoro Saxe szykuje się do wojny, Helga chce chronić zamek. – Zaraz też uświadamia sobie, co to oznacza. Jeśli Mirra zdoła odzyskać dzwon, zamek straci ochronę przed norlingami. I ja miałbym jej w tym pomóc. Przeciwko własnemu ludowi.

Ludwisarka przygląda mu się badawczo, jakby czytała w jego myślach.

– Helga nie może wykorzystać dzwonu do ochrony zamku –mówi spokojnie. – Opiekun chroni tylko przed cieniami. Na ludzi zupełnie nie zadziała. Tak został stworzony. Ale Zamku Rosomaków nie ochroni nawet przed cieniami. Dzwon sprawia, że dane miejsce jest dla cieni niemożliwe do odnalezienia, ale nie niewidzialne. Król Cieni wie, gdzie leży zamek. Wieszanie nad nim Opiekuna nie ma sensu.

Sigurd oddycha z ulgą, ale znów nic nie rozumie.

– Może Helga nie zna całej historii tego dzwonu albo źle ją zrozumiała – zastanawia się głośno.

Mirra sądzi podobnie.

– Twój ojciec zamieszkał w Lesie, bo szukał dla swojej rodziny miejsca nieznanego Wargentinowi. Kiedy zabrał nam Opiekuna i powiesił nad Chatą Vidara, wiedział, że odtąd cienie nie będą mogły was odnaleźć. – Mirra milknie, zanim dodaje: – Oraz że prędzej czy później odnajdą ludwisarzy.

Sigurd patrzy na nią i wzdraga się w myślach. Nie jest dumny z tego, co zrobił jego ojciec. Ale w tej chwili coś innego ciąży mu na sercu jeszcze bardziej.

– A gdy Helga kazała Eskildowi ukraść Opiekuna, wiedziała, że wówczas Wargentin odnajdzie nas. – Chłopak czuje, jak w brzuchu rośnie mu gniew niczym rozpalona gruda. – To przez nią orłom udało się trafić do Svanhild.

Długie uszy Mirry drżą niespokojnie, a ułamek sekundy później Ostry zaczyna warczeć. Ludwisarka wstaje bez najmniejszego szelestu i odwraca się w stronę drzwi stajni.

Ma słuch lepszy od Ostrego, stwierdza Sigurd z podziwem. Sam również patrzy w tamtym kierunku. I nigdy nie widziałem, aby ktoś tak się poruszał. Tak szybko. Tak cicho.

– Co tu robisz? – warczy Kalikarp, stając w rozkroku.

– Rozmawiam z Sigurdem – wyjaśnia Mirra.

– Co mu powiedziałaś? – pyta starzec, a w jego oczach pod krzaczastymi brwiami strzelają błyskawice.

Mimo to Sigurd uważa, że mały wściekły ludwisarz wygląda pociesznie. Mówiąc, podnosi i opuszcza brwi, a włosy, czarne jak włosy Mirry, ma kędzierzawe i niesforne. Do tego kępki sterczą mu z uszu i nosa, choć sama twarz jest zupełnie pozbawiona zarostu.

– Prawdę – odpowiada spokojnie ludwisarka. – Jeśli jeszcze pamiętasz, co to słowo oznacza.

Po tych słowach zapada cisza. Zaraz jednak starzec wypala ze złością:

– Ty… ty… Powiedziałaś człowiekowi – palcem energicznie wskazuje Grå – a raczej dwójce ludzi o czymś, co może zniszczyć, nie, czekaj: co może zgładzić ludwisarzy?

– Kalikarpie – zaczyna Mirra rzeczowym tonem – straciłeś prawo do krytykowania mnie, kiedy uderzyłeś mnie w Lesie. Poza tym nic już na to nie poradzisz. Co się stało, to się nie odstanie. Sigurd i Grå wiedzą o Opiekunie. A ja próbuję się właśnie dowiedzieć, czy Sigurd pomoże mi go odzyskać. Więc byłabym ci wdzięczna, gdybyś był tak miły i się zamknął.

Sigurd ma ochotę parsknąć śmiechem na widok miny starego ludwisarza. Jego brwi gorączkowo poruszają się w górę i w dół, otwiera i zamyka usta. Ostatecznie jednak zaciska wargi i świdruje wzrokiem swoją towarzyszkę. Na Sigurda i Grå nawet nie spojrzy.

Mirra za to odwraca się do chłopca.

– Co ty na to, Sigurdzie? Pomożesz mi odzyskać Opiekuna dla mojego plemienia?

Patrząc na nią, Sigurd myślami wraca do Aud i do tamtej nocy, gdy zachorowała. Powiedziała, że koniecznie muszę znaleźć pomoc, aby uratować Svanhild. I choć trudno sobie wyobrazić, że drobna chuda ludwisarka sięgająca mu do piersi mogłaby być dla niego jakąkolwiek pomocą w starciu z tym kimś lub czymś, co porwało Svanhild, to Sigurd widział, jak niebywale jest zwinna. Mirra wygląda jak człowiek, choć niskiego wzrostu – ma dwie ręce i nogi, ludzką twarz i włosy. Lecz porusza się niczym zwierzę. Cicho, szybko, instynktownie. No i pochodzi z Lasu. Zna go. Jest jego częścią.

Ale jest coś jeszcze. Coś, co nie daje mu spokoju od czasu ich rozmowy. Jego ojciec pozbawił jej lud Opiekuna. Choć dzwon został mu ofiarowany, nie zmienia to faktu, że ojciec Sigurda jest powodem, dla którego ludwisarze mogą stracić swój dom. Chłopak odchrząkuje.

– Oczywiście, że ci pomogę. Wciąż nie pojmuję, jak mój ojciec mógł wam odebrać Opiekuna. To było złe, więc jeśli mogę wam pomóc go odzyskać, z radością to zrobię.

Kalikarp mruży oczy.

– Dlaczego mielibyśmy ci ufać? Skąd możemy mieć pewność, że nie zechcesz po prostu zatrzymać Opiekuna dla siebie?

– Nie możecie mieć pewności – odpowiada Sigurd, patrząc mu prosto w oczy. – Możecie mi jedynie uwierzyć.

– Ja uwierzyłem twojemu ojcu – stwierdza gorzko staruszek. – I to był błąd.

– Jestem przekonany, że ojciec miał ważny powód. – W głosie Sigurda słychać złość. Zamiast do starca zwraca się do Mirry: – Chcę tylko odnaleźć swoją siostrę. I obiecuję ci, że jeśli… nie, kiedy ją znajdę, to wymyślę inny sposób, żeby ją ochronić. Nie zabiorę waszego dzwonu.

Mirra zerka niepewnie to na Sigurda, to na Kalikarpa. W końcu się uśmiecha.

– Sigurdzie, ja ci wierzę. I obiecuję, że zrobię, co w mojej mocy, aby pomóc ci znaleźć siostrę.

Wszyscy milkną i spoglądają na siebie. Sigurd czuje powagę tej chwili. Ciszę przerywa stary ludwisarz.

– Tak, to bardzo miłe i wzruszające… takie odnowienie dawnego sojuszu, heh. Ale czy ktoś tutaj domyśla się chociaż, gdzie jest Opiekun? Bo dopóki się tego nie dowiemy, to wszystko są tylko puste obietnice.

Mirra spuszcza wzrok, wygląda, jakby słowa staruszka sprawiły jej przykrość. Nim jednak zdąży otworzyć usta, odzywa się Sigurd:

– Ja wiem.

Ludwisarze wpatrują się w niego zaskoczeni.

– Jeśli to prawda, że za kradzieżą stoi Helga – ciągnie Sigurd głosem, w którym słychać więcej pewności, niż on sam czuje – i że zrobiła to, ponieważ sądzi, że Opiekun ochroni zamek przed napaścią, to niewiele jest miejsc, w których mogła go powiesić. Tak naprawdę myślę, że istnieje tylko jedno.

Mirra uśmiecha się szeroko.

– Oczywiście.

Rozdział 25

PREZENT NA ZGODĘ

Noc jest jasna od gwiazd i wieje mroźny wiatr, kiedy Sigurd wyprowadza Andrusa. Przywiązuje go za stajnią i rozgląda się ukradkiem. On i jego leśni przyjaciele są zgodni, że jeśli cokolwiek pójdzie nie tak, muszą być gotowi do natychmiastowej ucieczki z zamku. Z drugiej strony wyprowadzając konie w środku nocy, również sporo ryzykują, ktoś mógł je zobaczyć i nabrać podejrzeń.

Grå wyprowadza jeszcze dwa kucyki, które przywiązuje obok Andrusa. Konie są osiodłane, a bagaże przytroczone. Dwójka ludwisarzy kładzie obok nich swoje tobołki. Zerkają nerwowo na zwierzęta. Próbowali przekonać Sigurda, żeby wyruszyć pieszo, ale on się uparł, że konie im się przydadzą.

– Zostań – mówi teraz do Ostrego.

Pies piszczy i trąca łapą nogę chłopaka. Potem siada i wpatruje się w niego nachalnie.

– Ostry, musisz zostać, żeby przypilnować koni i naszych rzeczy. Poza tym tam, dokąd idę, ty nie możesz wejść. Ale obiecuję, że niedługo wrócę.

Pies znów skamle, kiedy jednak Sigurd powtarza „zostań”, pozostaje na ziemi, choć jęczy urażony.

– A to? – pyta Kalikarp i wskazuje miecz Sigurda, który wisi przy sakwie razem z siekierą. – Chyba może się przydać.

– Nie, tylko by nam przeszkadzał – stwierdza Sigurd z wahaniem. Sam nie wie dlaczego, ale nie ma ochoty zabierać ze sobą Rankora. Jego widok budzi w nim respekt. To broń męska, nie chłopięca. A już na pewno nie dla chłopca, który nie umie się nią posługiwać.

Ludwisarz wzrusza ramionami. Sam ma na ramieniu swoją dmuchawkę i wygląda, jakby nie zamierzał się z nią rozstawać.

– Jeśli chcesz znać moje zdanie, to uważam, że to zła decyzja, heh.

Sigurd wzdycha i odwiązuje miecz. Niepewnymi ruchami przymocowuje go sobie do paska. Broń wydaje się ciężka i nieporęczna.

– Gotowi? – pyta.

Grå kiwa głową. Ludwisarze ponownie znikają bezszelestnie w zamkowej stajni. Sigurd i dziewczynka wchodzą za nimi.

Kierują się prosto do paszarni. Na końcu małego pomieszczenia widać wąską drabinę prowadzącą na stryszek z sianem, a z drugiej strony – drzwi wychodzące na dziedziniec. Na podłodze leży cienka warstwa słomy, a wzdłuż ścian piętrzą się beczki ze zbożem i duże, nieforemne bele słomy. Pośrodku znajduje się niski stolik i kilka stołków. To tu koniuszy i chłopcy stajenni zwykle jadają drugie śniadanie.

Sigurd wskazuje drabinę i już ma coś powiedzieć, gdy docierają do nich męskie głosy i chłopak zastyga w bezruchu. Ktoś idzie przez dziedziniec.

Głosy się zbliżają i Sigurd z przerażeniem stwierdza, że mężczyźni zmierzają w stronę paszarni. Na migi pokazuje pozostałym, żeby wycofali się do stajni. Ledwie się schowali, gdy drzwi się otwierają.

– To gdzie masz tę beczkę piwa, którą tak się przechwalasz, co, Rollaug? – Męski głos jest niewyraźny i niepewny. Jego właściciel wydaje się mocno pijany.

– Siadaj na dupie, stary dziadu, i daj mi się zastanowić – odpowiada Rollaug, a Sigurdowi przyśpiesza serce.

– Właśnie, Ottarze. Lepiej usiądź, jeśli jeszcze umiesz trafić tyłkiem w stołek. – Sigurd rozpoznaje głos trzeciego mężczyzny. To Kjartan.

Chłopak w desperacji patrzy na Mirrę. Mężczyźni wrócili z miasta i najwyraźniej postanowili kontynuować pijatykę w paszarni.

– Może istnieje inny sposób, żeby się dostać do wieży? – pyta szeptem Mirra.

Sigurd zaprzecza.

– To co robimy? – zastanawia się ludwisarka.

Chłopak wzrusza ramionami i gorączkowo próbuje coś wymyślić.

– Możemy zaczekać, aż zasną. Są tak pijani, że będą spali jak zabici.

– Możemy też trochę im w tym pomóc – szepcze Mirra. – Kalikarpie, czy Szeptun dał ci coś poza gnidoszem?

– Nic, co można by dać ludziom, żeby zasnęli.

– A gdyby użyć kurary? W małej dawce? – Mirra nie daje za wygraną.

– Jeśli ich potraktujemy małą dawką, zorientują się, że zostali otruci – zauważa jej towarzysz. – Jak wiesz, nasza trucizna paraliżuje ciało, a dopiero potem atakuje świadomość. Nie będą mogli się ruszyć, ale doskonale będą wiedzieli, co się wokół nich dzieje. A jeśli damy im za dużo, to możemy ich zabić.

Mirra wzdycha.

– No to trzeba czekać.

Lecz Sigurd nagle się ożywia.

– Mam pewien pomysł. Zaczekajcie tu.

Akolici śpią albo drzemią w przedsionku namiotu. Gdy jednak Sigurd odsuwa na bok trzy zasłony, zastaje kapłana siedzącego na tym samym miejscu po drugiej stronie ogniska co ostatnim razem.

– Sigurdzie Vidarssønie – wita się z chłopcem.

Sigurd nie potrafi rozszyfrować jego tonu. Zastanawia się, czy jest na niego zły o to, że nie podniósł topora na tingu.

– Hromundzie – odpowiada chłopak. Celowo zwraca się do niego po imieniu. Chce mu przypomnieć o Aud. Kapłan podnosi brew, ale Sigurd udaje, że tego nie widzi, i mówi dalej: – Potrzebuję pomocy. Środka nasennego. Niezbyt mocnego. Ale działającego szybko.

– Masz trudności z zasypianiem? – docieka mężczyzna i rozsuwa mięsiste wargi odsłaniając zęby w sarkastycznym uśmiechu.

– Yyy… powiedzmy, że komuś przydałaby się solidna drzemka – wyjaśnia Sigurd.

Kapłan uśmiecha się jeszcze szerzej, ukazując komplet ostrych jak igły zębów.

– Chyba rozumiem, o co ci chodzi. Nie wiem, co knujesz, Sigurdzie Vidarssønie, ale bez obaw, pomogę ci. – Mężczyzna wstaje i wychodzi do przedsionka.

Sigurd czeka przy ognisku. Kiedy kapłan wraca, w rękach niesie pęczki wysuszonych roślin. Starannie miesza w moździerzu liście, jagody i gałązki, a potem wszystko rozciera na proszek. Na koniec ostrożnie przesypuje mieszankę do małej skórzanej sakiewki i wręcza ją Sigurdowi.

– Dwie szczypty uśpią dorosłego mężczyznę na wiele godzin. Po trzech szczyptach trudno go będzie dobudzić nawet po całej nocy. Po czterech nie obudzi się wcale.

– Dziękuję. – Sigurdowi wali serce. – Będę pamiętał.

– Jest bardzo gorzkie w smaku – ostrzega kapłan. – Jeśli ktoś… nie lubi tego smaku, dobrze jest to wymieszać z czymś słodkim. Najlepszy jest miód. Wtedy prawie tego nie czuć.

Sigurda ogarnia zwątpienie. Jak skłoni tamtą trójkę do wypicia gorzkiego napoju. Miodu nie ma. To drogi trunek i niełatwo go dostać.

Kapłan mu się przygląda.

– Tak się akurat składa, że mam niewielką baryłkę miodu. Możesz ją wziąć, jeśli chcesz. Jak mówię, ten specyfik smakuje lepiej wymieszany z czymś słodkim.

Sigurd przytakuje w podzięce. Przelatują mu przez głowę najróżniejsze myśli. To wszystko wygląda niemal tak, jakby kapłan przejrzał jego plany. Ciekawe, jakie jeszcze umiejętności tak naprawdę posiada Hromund.

Chłopak wraca do stajni z baryłką pod pachą i sakiewką przytroczoną do paska. Jest w połowie dziedzińca, kiedy słyszy za sobą kroki. Czy nikt na zamku dziś nie śpi?

– Kto tam? – rozlega się znajomy głos.

Sigurd odwraca się i uśmiecha niepewnie do Sverrego.

– A, to ty – odpowiada tamten i też się uśmiecha. Odkąd się wydało, że Sigurd nie uczy się walki na miecze, kuzyn traktuje go z życzliwym pobłażaniem. – Co robisz?

– Yyy… – Sigurdowi zasycha w gardle. Sverre nie wygląda na podejrzliwego, ale Sigurd nigdy do końca nie potrafi go wyczuć. Ostatnie, czego mu teraz potrzeba to, żeby chłopak wygadał się Heldze. – Kończę się pakować. Wiesz, na rano. Do drogi.

Sverre unosi brew.

– Myślałem, że już dawno masz wszystko przygotowane. Przecież jest środek nocy.

– Tak… bo właśnie… – Sigurd gorączkowo myśli, co powiedzieć – właśnie już się położyłem. Ale obudziłem się znienacka i pomyślałem, że o czymś zapomniałem. Nie mogłem z powrotem zasnąć, dopóki tego nie spakowałem.

– Hm. – Sverre patrzy na baryłkę, a potem na miecz wiszący u boku Sigurda. I wtedy wyraz jego twarzy się zmienia. – A to co?

– To tylko trochę miodu… – zaczyna Sigurd i ma ochotę ugryźć się w język. Jak mu wyjaśnię, skąd go dostałem?

– Nie o to pytam – rzuca Sverre zniecierpliwiony. – Chodzi mi o niego. – Wskazuje na Rankora.

– Ach, to… – Sigurd nie bardzo rozumie, w czym rzecz. – Yyy… to jest miecz.

– Tak, widzę. Ale mówiłeś, że nie masz miecza – wypomina mu Sverre szorstko. – Więc skąd się nagle wziął?

Sigurd znów rozpaczliwie szuka jakiejś wymówki, która pozwoli mu pozbyć się Sverrego. Zupełnie nie pojmuje, dlaczego syn wodza tak się przejmuje jakimś mieczem.

– To prezent – odpowiada ostrożnie.

Sverre podchodzi i chwyta pochwę miecza Sigurda. Chłopak próbuje się wywinąć, ale w jednej ręce trzyma baryłkę, a Sverre ma mocny uścisk. Podnosi broń na tyle wysoko, żeby zobaczyć rękojeść. W jasnym świetle księżyca połyskują dwa żółte kamienie. Chłopak wypuszcza miecz, jakby go oparzył.

– To Rankor – stwierdza z niedowierzaniem. – Miecz Geirra. Rankor. Ukradłeś Rankora.

– Oczywiście, że go nie ukradłem – oburza się Sigurd. Nie podoba mu się, że ktoś nazywa go złodziejem. – To prezent, mówię przecież.

Sverre patrzy na niego i mruży piękne ciemne oczy. Sigurda w jednej chwili oblatuje strach. Nigdy nie uważał Sverrego za awanturnika. Chłopak nie jest skory do bójek, wprost przeciwnie. Kiedy akurat nie walczy na miecze, wydaje się spokojny, niemal delikatny. Lecz Sigurd pamięta również, jak Sverre na dziedzińcu złapał Grå i zmusił ją, żeby uklękła. Wtedy odniósł wrażenie, że chłopak przede wszystkim chciał się przypodobać Skeggemu.

Może teraz zechce zrobić to samo. Złapać złodzieja i zaimponować innym wojownikom.

– Kto miałby ci ofiarować miecz, który zgodnie z prawem należy do mnie? – warczy Sverre i robi kolejny krok w stronę Sigurda. Ten przełyka ślinę.

– Kapłan – odpowiada szybko. – On dostał ten miecz od Svertinga z poleceniem, że ma go dać mnie. Sam go zapytaj – dodaje. – Jest teraz w swoim namiocie. Możesz do niego pójść od razu.

Widząc wahanie Sverrego, Sigurd wie, że trafił w dziesiątkę. Większość ludzi obawia się kapłana. Syn wodza najwyraźniej nie jest wyjątkiem.

– Dobrze. – Sverre w końcu odpuszcza. – Tak zrobię. Ale jeśli kapłan nie potwierdzi twojej wersji, to obiecuję ci, Sigurdzie Vidarssønie, że będziesz miał więcej problemów, niż potrafisz sobie wyobrazić. – Chłopak odwraca się na pięcie i rusza w stronę zamku. Sigurd oddycha z ulgą i biegnie do stajni.

Grå wraz z dwójką ludwisarzy siedzą na słomie. Z paszarni dobiegają śpiewy i tubalny śmiech.

– Cały czas dokazują? – pyta Sigurd szeptem i odstawia baryłkę. Ręce nieznacznie mu się trzęsą po spotkaniu ze Sverrem.

Mirra kiwa głową i przewraca oczami.

– Tak, tylko jeszcze bardziej się upili. Masz to, po co poszedłeś?

Sigurd potakuje z zaciętą miną i powoli wyjmuje korek. W nozdrza uderza go zapach sfermentowanego miodowego trunku. Chłopak wsuwa do sakiewki kciuk i palec wskazujący i nagle się waha.

Ile wrzucić szczypt? Skąd wiem, ile wypiją? I czy każdy wypije tyle samo? A co, jeśli któregoś zabiję?

Decyduje się i zaczyna odliczać. Proszek krótko unosi się na powierzchni płynu. Sigurd z powrotem wpycha korek i kilkukrotnie odwraca baryłkę, żeby środek nasenny dobrze się wymieszał. Potem wciąga głęboko powietrze i skinieniem żegna się z pozostałymi, żeby przyłączyć się do trwającej za ścianą biesiady.

– Wydawało mi się, że widziałem, jak tutaj szliście – rzuca hardo i w duchu liczy, że trzej mężczyźni nie słyszą, jak bardzo drży mu głos.

Rollaug podnosi na niego wzrok. Na chwilę zaskoczenie na jego twarzy zmienia się w jawną wrogość. Najwyraźniej nie wybaczył Sigurdowi, że na audiencji chłopak dopiął swego.

– Wiem, że nie we wszystkim się zgadzamy – zaczyna pojednawczo Sigurd – ale uważam, że mimo wszystko powinniśmy spróbować się zaprzyjaźnić. Skoro mamy wyruszać razem w długą wyprawę.

– Chcesz się zaprzyjaźnić? – prycha Rollaug.

Ton jego głosu sprawia, że chłopak nabiera wątpliwości, czy pomysł z miodem był najlepszy. Wysuwa do niego jednak baryłkę, którą trzyma w wyprostowanych rękach.

– Tak. Chciałbym się zaprzyjaźnić. Wybacz, jeśli wcześniej nie zwracałem się do ciebie z szacunkiem, jaki ci się należy. Przyniosłem miód. Na zgodę. – Uśmiecha się z udawaną pewnością siebie.

– Miód? – ożywia się Ottar, który dotąd patrzył na Sigurda z otwartymi ustami. – Prawdziwy miód?

– Tak, prawdziwy miód – potwierdza Sigurd.

– Skąd go masz? – pyta podejrzliwie Kjartan.

– No, wiecie… Jest się tym siostrzeńcem wodza. – Sigurd chytrze puszcza oko. – Możliwe, że chwilowo nie jestem jego ulubieńcem, ale baryłkę miodu zawsze da się załatwić.

Ottar się rozpromienia.

– Rollaugu, nie wiem jak ty, ale ja na pewno nie odmówię kapki miodu. Poza tym chłopak ma rację, czeka nas długa wspólna wyprawa. Lepiej, żebyśmy się do siebie, hik, przyzwyczaili.

Rollaug łypie kolejno na swoich towarzyszy. Sigurd próbuje wyglądać obojętnie, ale serce mu wali. Ottar śmieje się jak szalony, a Kjartan wzrusza ramionami.

– Dobra, niech będzie – wzdycha Rollaug. – Siadaj, dzieciaku, i daj nam skosztować twojego miodu.

Rozdział 26

W GÓRĘ

W zamkowej stajni koński zapach przenika wszystko. Mirze początkowo wydaje się, że tłumi wszelkie inne zapachy. Po pewnym czasie jednak zaczyna rozróżniać także i je. Zapach słomy. Łajna. Skóry. Ludzi. Piwa.

Ach, ci ludzie, myśli z dezaprobatą. Hałasują, cuchną, wypełniają sobą całą przestrzeń tak, że nie dostrzegają świata wokoło. A jeśli mimo wszystko zdarzy im się cokolwiek poczuć, natychmiast przytępiają swoje zmysły piwem i miodem, żeby hałasować i cuchnąć jeszcze bardziej, i żeby docierało do nich jeszcze mniej.

Do głosów trzech pijaków dołącza teraz głos Sigurda. Ludwisarka martwi się o chłopca. Podobnie jak Grå. Dziewczynka siedzi z podkulonymi nogami, ma szeroko otwarte oczy i bacznie nasłuchuje rozmowy w pomieszczeniu obok. Mirra rozumie jej obawy. Z Rollaugiem nie ma żartów. Jeśli nabierze wobec Sigurda podejrzeń, to trudno przewidzieć, co zrobi.

Trudno przewidzieć co, ale na pewno nic dobrego, myśli i mocniej zaciska dłoń na dmuchawce.

– A ty nie skosztujesz własnego miodu? – odzywa się lekko zamroczony głos. To Kjartan.

Mirze po plecach przechodzą ciarki.

– Niedobrze mi po tym – odpowiada spokojnie Sigurd. – Nie zapominaj, że pochodzę z Lasu. My tam nigdy nie piliśmy miodu.

– Daj spokój, nie bądź mięczakiem. Raz ci nie zaszkodzi. – W głosie Rollauga pobrzmiewa groźny ton.

Sigurd się śmieje.

– Pewnie, że mogę się napić, jeśli ci na tym zależy. Mówię tylko, że szkoda na mnie takiego trunku. I tak zaraz wszystko zwymiotuję.

– O nie, tego byśmy nie chcieli – wtrąca się Ottar. – Nie wolno marnować miodu. Ty, dzieciaku, lepiej napij się piwa, a szlachetne napoje zostaw prawdziwym mężczyznom. Takim jak my, którzy potrafimy je docenić.

Wszyscy parskają śmiechem, a Sigurd razem z nimi. Chwilę potem słychać brzęk stukanych o siebie rogów do picia i głębokie, pełne zadowolenia westchnięcia, kiedy są opróżniane.

Mirra jest pod wrażeniem stalowych nerwów Sigurda.

Kto by się tego spodziewał po tym cichym, skrytym chłopcu? Z drugiej strony już na audiencji pokazał, że ma silny charakter. Pewnie niełatwo było wystąpić przed tyloma ludźmi i bronić swojego zdania przed wodzem.

Z paszarni dobiega głuchy łoskot, a po nim tubalny śmiech. Jeden z mężczyzn chyba spadł ze stołka.

– Wstawaj, Ottarze, stary wieprzu – chrypie Rollaug.

W odpowiedzi słychać chrapanie. Kjartan śmieje się półprzytomnie i beka. Potem na jakiś czas zapada cisza. Gdy wreszcie przerywa ją Rollaug, mówi niewyraźnie, zapominając słów:

– Może i Ottar ma rację – stwierdza. Słychać, że ciężko sapie. – Ja chyba też się położę. Skoro wyruszamy o świcie i w ogóle.

Kjartan chrząka przytakująco. Brzmi to tak, jakby już spał. Mirra wychwytuje szuranie stołków i krótko potem w drzwiach staje Sigurd.

– Śpią. – Wygląda na zadowolonego i nieco zmęczonego.

– Dobra robota, Sigurdzie – chwali go Kalikarp.

– Bałam się, że zmuszą cię do wypicia tego miodu – przyznaje Mirra.

Sigurd przytakuje z poważną miną.

– Ja też się tego bałem. Cieszę się, że udało mi się wykręcić piwem. Chociaż – tłumi beknięcie – musiałem go wypić niemało. Nie kłamałem, kiedy mówiłem, że nie jestem przyzwyczajony do mocnych trunków.

Na palcach omijają trzech śpiących mężczyzn. Mirra truchleje, kiedy Ottar puszcza bąka akurat w chwili, gdy ona przechodzi obok. Kalikarp i Sigurd śmieją się bezgłośnie, nawet Grå się uśmiecha. Mirra marszczy nos. Cieszy się, że udało im się rozwiązać problem trzech pijaków, ale ich zapaszek bynajmniej nie stał się od tego bardziej znośny.

Kolejno wchodzą po drabinie na stryszek. Tam ludwisarz i Grå zostają na czatach. Staruszek siada na krawędzi stryszku z dmuchawką gotową do strzału i nie spuszcza wzroku z paszarni. Jego oczy nie są już dość dobre, żeby polować, ale z bliskiej odległości może jeszcze trafić do celu. Grå przechodzi na drugi koniec stryszku, klęka przy klapie i ostrożnie ją otwiera. Ma stąd widok na tylne podwórko, gdzie zostawili konie.

Mirra z Sigurdem zmierzają w stronę szczytowej ściany i wejścia na dzwonnicę. Cała konstrukcja opiera się na trzech potężnych drewnianych kolumnach tworzących trójkątną wieżę, która wznosi się nad stryszkiem i przechodzi przez dach zamkowych zabudowań. Otwierają drzwi i wchodzą.

Przez chwilę czekają, aż ich oczy przywykną do ciemnością. Z mroku powoli wyłania się zarys stromych schodów. Mirra zaczyna się wspinać pierwsza.

Schody prowadzą na półpiętro, skąd kolejne stopnie wiodą na górę. Dalej jest następne półpiętro, a potem jeszcze jedno. Mirra domyśla się, że to musi być już ostatnie przed Dzwonem Halbjørna. Sposób, w jaki wiatr świszczy między deskami, delikatne kołysanie się wieży, liczba pokonanych stopni, wszystko to mówi jej, jak wysoko się znajduje. Zna się na tym, całe życie spędziła w koronach drzew.

Następny zestaw schodów rzeczywiście prowadzi do dzwonu. Dzwonnica nie ma ścian, żeby dźwięk było słychać jak najdalej. Wzdłuż krawędzi przymocowano jedną deskę, rodzaj prymitywnej balustrady, żeby dzwonnik mógł się poruszać w miarę bezpiecznie wokół dzwonu.

Dzwonu Halbjørna.

Mirra patrzy na niego z zachwytem. Nawet w słabym świetle księżyca widać, że jest to dzwon szczególny. Potężny, pięknie odlany z brązu, gładki i pokryty patyną po kilkuset latach pracy w najróżniejszych warunkach. Lina przymocowana do ringu w klapie na podłodze jest grubsza niż ona w talii. To wspaniały dzwon i Mirra od razu rozumie, że ludwisarze nie wykonali takich wiele.

Słyszy, jak obok niej Sigurd wciąga głęboko powietrze, i odwraca się do niego. On też jest pod wrażeniem.

– Jak wy to robicie? – pyta chłopak z zapartym tchem. – Jak je odlewacie?

Ludwisarka się uśmiecha.

– Nie jest to wiedza, którą mamy w zwyczaju się dzielić.

Sigurd kiwa głową, ale nie odrywa wzroku od dzwonu. Mirra powoli zaczyna obchodzić go dookoła, wpatruje się w sam czubek wieży. Gdzieś tam…

Jest.

Prawie nie dowierza, kiedy go widzi. Bez słowa chwyta Sigurda za ramię i wskazuje palcem. Chłopak patrzy w górę.

Tuż pod szpicem trójkątnej wieży wisi Opiekun. Jest tak mały, że ledwie go widać. Ale jest. W jednej chwili Mirrę oblewa ciepła fala ulgi. Ludwisarka odwraca się do Sigurda uradowana i z zaskoczeniem widzi jego przerażoną minę.

– Co się stało? – pyta.

– Jak się tam dostaniemy? – Sigurd jest zrozpaczony.

Mirra początkowo nie wie, o co mu chodzi, ale zaraz się rozpromienia.

– Zostaw to mnie.

Odkłada dmuchawkę i podchodzi do jednego z drewnianych słupów wieży. To bardzo stare drzewo, okorowane i martwe, ale leśna istota jak zawsze obejmuje pień ramionami i chwilę się w niego wsłuchuje. Potem zaczyna się wspinać.

Pień jest pochylony i bardzo śliski. Ludzie usunęli wszystko, co mogłoby pomóc we wspinaczce. Odcięto gałęzie, zdjęto korę, a sęki wygładzono. Mirra postanawia poruszać się po zewnętrznej stronie. Kiedy dociera do dachu, chwyta się biegnącej w poprzek krokwi i podwieszona sprawnie się pod nią przesuwa. Potem siada na niej okrakiem i zbliża się do Opiekuna. W kilka sekund udaje jej się rozwiązać łańcuch i trzyma w ręce mały srebrzysty dzwonek. Jest chłodny i gładki, prawie miękki w dotyku.

Przywiązuje go sobie mocno do paska, tuż nad biodrem, żeby nie krępował ruchów. Nim zacznie schodzić, ogarnia wzrokiem Krainę Ognisk. Wciąż jest ciemno, ale szarówka na wschodzie zapowiada, że słońce zbliża się do horyzontu. Na zachód i południe rozciąga się łagodnie pofalowany krajobraz z pagórkami, strumieniami i dolinami, polami i pastwiskami. Na koniec odwraca głowę w stronę północy i na widok Lasu przeszywa ją bolesna tęsknota za domem.

*

Ląduje na podłodze obok Dzwonu Halbjørna. Sigurd dziwnie na nią patrzy.

– Co jest? – pyta Mirra. – Mam go. Naprawdę go mam.

– Ty… to… – Chłopak nie wie, co powiedzieć.

– Co?

– To, co właśnie zrobiłaś… – wciąż duka nieskładnie. – Przecież to niemożliwe. Wspiąć się tam. Bez liny, bez pomocy.

– Jasne, że możliwe. – Mirra nie rozumie, co go tak dziwi. – Właśnie to zrobiłam.

Jego twarz nagle się zmienia.

– No tak. Właśnie to zrobiłaś. – Uśmiecha się do niej – Jesteś jak wiewiórka.

– Wiewiórka? – pyta zaskoczona. Potem prycha i udaje, że trzyma oburącz wielki orzech i go zajada. – A teraz?

Teraz śmieją się oboje. Mirra czuje ulgę tak wielką, że ma ochotę śmiać się, tańczyć, śpiewać.

Zrobiłam to. Odzyskałam go.

Odwiązuje dzwonek od paska i już ma go sobie schować za pazuchę, kiedy uświadamia sobie, jak bardzo ucieszy się Kalikarp. Stary ludwisarz będzie mógł wreszcie uwolnić się od poczucia winy. Naprawić swój błąd z przeszłości.

Nadal trzyma dzwonek w ręce, kiedy zastyga, słysząc kroki na schodach. Sigurd patrzy na nią przerażony.

Ktoś tu idzie.

Mirra rzuca okiem na dmuchawkę, którą przed wspinaczką położyła na podłodze. Bezgłośnie robi krok w jej kierunku.

– Stój – słyszy.

Mirra truchleje.

Saxe.

Wódz stoi przed nimi. Trzyma Grå za włosy i się nią zasłania. Czubek miecza dociska do szyi dziewczynki. Krew spływa po głowni na jego dłoń. Mirra dyskretnie chowa dzwonek pod koszulę i wpatruje się w szyję małej, ale nie widzi na niej żadnej rany. Potem słyszy dźwięk dobywanego miecza i głos Sigurda:

– Puść ją.

Saxe uśmiecha się lodowato.

– Bo co? Zamachniesz się na mnie tym mieczem, który ledwo możesz podnieść? Mała będzie martwa, zanim się do mnie zbliżysz. A po niej zginiesz ty.

Mirra patrzy na Sigurda. Chłopak próbuje to ukryć, lecz oczy go zdradzają. On wie, że Saxe ma rację. Powoli opuszcza Rankora.

– Skąd wiedziałeś, że tu jesteśmy? – pyta przez zaciśnięte zęby.

– A jak myślisz? – uśmiecha się Saxe. – Sverre to dobry chłopak. Kiedy powiedział, że kręcisz się tu po nocy z mieczem przy pasku, wiedziałem, że coś się szykuje.

Sigurd wygląda na zrozpaczonego.

– Czego chcesz?

– Naprawdę musisz pytać? Chcę odzyskać swój dzwonek. – Saxe zwraca się do Mirry.

Serce jej przyśpiesza, kiedy sobie uświadamia, że on widział. Wie, gdzie go ukryła.

Sigurd nie może się otrząsnąć, jakby nie dowierzał własnym uszom.

– Więc to byłeś ty… – zaczyna.

– Szczerze mówiąc, jestem zawiedziony, że byłeś gotów narazić na szwank życie i pomyślność rosomaków, Sigurdzie. – Saxe ma minę ojca rozczarowanego nieposłuszeństwem syna. – Ty naprawdę jesteś z Lasu. Powinieneś się zastanowić, komu jesteś winien lojalność. – Zarzuca głową w bok i mruga pospiesznie, jakby coś siedziało mu na ramieniu i go drapało.

– Ty… ty… – Sigurd jąka się ze złości. – Ty… jesteś zawiedziony? Ukradłeś jedyną rzecz, jaka chroniła Svanhild i mnie przed Królem Cieni. Dobrze wiedziałeś, co robisz. A do tego dzwonka nie masz żadnych praw. On nie należy ani do ciebie, ani do rosomaków. To przez ciebie zniknęła Svanhild. I może nie żyje.

– To bajki dla małych dzieci. Naprawdę myślicie, że stary Król Cieni was szuka? Posłuchaj sam, jak to brzmi. Rosomacy potrzebują tego dzwonka o wiele bardziej, niż wy kiedykolwiek go potrzebowaliście. My mamy prawdziwe problemy. Nie zmyślone.

– To przez ciebie macie te problemy! – wybucha Sigurd. – Przez setki lat między pięcioma królestwami panował pokój. Jeśli rosomacy potrzebują ochrony, to nikt nie jest temu winny, tylko ty sam.

Mirra musi się wtrącić. Zależy jej na tym, aby czegoś się dowiedzieć, a oskarżenia rzucane przez Sigurda w tym nie pomagają.

– Czy mówiąc ci o Opiekunie – zwraca się do Saxego – Aud nie powiedziała, jak ważny jest ten dzwon dla bezpieczeństwa Sigurda i Svanhild?

– Aud… – Wódz cedzi imię matki i znów mruga. – Matka o niczym mi nie mówiła. Gdyby to od niej zależało, w ogóle bym nie wiedział o tym dzwonku, a on dalej wisiałby nad chatą w Lesie bez celu i pożytku. A w każdym razie… – Patrzy na Sigurda z pogardą. – W każdym razie bez większego pożytku. Jeśli chcesz znać moje zdanie, Vidar już dawno powinien był go oddać Wodzowi Chorągwi Rosomaka. Powinien był to zrobić, gdy tylko go otrzymał. Nie miał prawa zatrzymywać go dla siebie.

– Wodzowi chorągwi też na niewiele się przydał – zauważa Sigurd, ale Mirra podnosi rękę, żeby go powstrzymać, nim powie za dużo.

Nie chce, żeby chłopak mówił Saxemu o Opiekunie więcej niż to absolutnie konieczne. Poza tym zauważyła, że głos wodza staje się coraz bardziej niewyraźny.

– Kto zatem powiedział ci o dzwonku? – pyta go szybko.

Saxe śmieje się chrapliwie.

– Chciałabyś wiedzieć – odpowiada i znów zarzuca głową w bok. – Oddaj… oddaj mi dzwonek, to puszczę małą. – Mruga raz po raz, jakby trudno mu było się skupić. – I może was też.

– Skłoniłeś Eskilda, żeby nas zdradził. – Głos Sigurda jest lodowaty.

– Eskilda? O nie, ja mu pomogłem. Chciał się ożenić z dziewczyną z północy. Gdyby nie ja, nigdy nie byłoby go na to stać. Ale nietrudno było go przekonać, jeśli chcesz wiedzieć.

– A potem kazałeś go zabić – dopowiada Sigurd. – Najpierw przekonałeś go, żeby nas zdradził, a potem kazałeś go zabić, żeby nie mógł się wygadać. Co z ciebie za człowiek?!

– Zabić? – powtarza Saxe, udając zaskoczenie. – Teraz chyba ponosi cię wyobraźnia, mój drogi siostrzeńcu. Eskild pojechał do Norby… – Raz po raz ramieniem wodza wstrząsają skurcze. Na chwilę przerywa i powoli mruga. – Zapłaciłem mu, żeby zabrał wam dzwon, to wszystko.

– Co ci jest w ramię? – Mirra zmienia temat. Już wie, że Saxe nie zdradzi jej, kto jeszcze wie o Opiekunie.

– Twój… – Wódz mówi teraz bardzo wolno i z trudem. – Twój kolega… trafił mnie tą waszą przeklętą strzałką. Na szczęście nie dość celnie. I zaraz ją wyjąłem.

Mirra patrzy na niego przerażona.

– Wyjąłeś strzałkę?

– Tak – mamrocze Saxe. Jedna strona jego ciała wyraźnie się przechyla.

Grå patrzy nieruchomo na Mirrę.

– To niedobrze. Przez to trucizna roznosi się po ciele szybciej.

– Jaka trucizna? – Teraz również na twarzy Saxego maluje się strach. – Co to za trucizna?

– Strzałka była zatruta – wyjaśnia z powagą ludwisarka. – Umrzesz, jeśli natychmiast nie dostaniesz odtrutki.

Saxe chwieje się na nogach.

– Kłamiesz – bełkocze. Brzmi, jakby z trudem panował nad językiem.

Mirra wzrusza ramionami.

– Czujesz mrowienie na języku? Plączą ci się słowa? Trudno ci podnieść ramię po tej stronie, w którą zostałeś trafiony?

Mężczyzna nie odpowiada, tylko łypie na nią złowrogo. Potem przełyka z wysiłkiem ślinę.

– Odtrutka – duka.

– Wypuść dziewczynę – odpowiada Mirra.

Saxe bez słowa wypuszcza Grå, a sam upada na kolano. Dziewczynka biegnie do Sigurda. Mirra patrzy na wodza jak na upolowaną zdobycz. Bez emocji. Chłodno szacuje jej wartość.

– Odłóż miecz – rozkazuje.

Mężczyzna nie reaguje. Mirra stoi nieruchomo.

Jeszcze przez chwilę wódz chorągwi klęczy na podłodze z mieczem w dłoni i ze spuszczonym wzrokiem. Potem wypuszcza miecz.

Mirra podbiega do niego, rozsuwa mu koszulę i uważnie bada ranę w jego barku. Potem wyjmuje coś ze swojego paska i wciera w skórę obok rany.

– Gdzie Kalikarp? – pyta. – Mój przyjaciel? Co się z nim stało po tym, jak cię postrzelił?

Saxe patrzy na nią, kilkukrotnie otwiera i zamyka usta. W końcu ponownie potrząsa głową. Mirra wzdycha i pomaga mu się położyć.

– Co teraz? – pyta Sigurd, a w jego głosie słychać panikę. – Przecież gdy tylko odtrutka zadziała, on rzuci się za nami w pościg. Połowa zamku ruszy z obławą, żeby odzyskać dzwonek.

– Nie będzie mógł się ruszyć przez następną dobę – zapewnia go Mirra. – Powinniśmy zdążyć uciec.

Sigurd patrzy na Saxego. Wódz leży nieruchomo jak deska pod Dzwonem Halbjørna. Ruszają się tylko jego oczy. Śledzą każdy ruch Sigurda i Mirry.

– Ta odtrutka zadziała dopiero po dobie? – upewnia się Sigurd.

Mirra odwraca się i oznajmia:

– Na naszą trutkę nie ma surowicy.

Chłopak patrzy na nią zaskoczony.

– Więc co mu podałaś?

– Więcej kurary – odpowiada. – Normalnie nie polujemy na zwierzęta wielkości ludzi. Poza tym skoro od razu wyjął strzałkę, do jego ciała przedostało się niewiele trucizny. Wkrótce odzyskałby siły.

– Ale powiedziałaś, że przez to, że ją wyjął, trucizna szybciej się rozprzestrzeni? – Sigurd wciąż nie dowierza.

– Skłamałam – pada krótka odpowiedź. – Słuchaj, musimy uciekać. Trudno dobrze odmierzyć dawkę trucizny, ale raczej przeżyje.

Sigurd ma taką minę, że Mirra dodaje pośpiesznie:

– Jestem pewna, że przeżyje. – To niezupełnie prawda, ale musi go jakoś pocieszyć, żeby mogli wreszcie wyruszyć. – Zabicie wodza zawsze nastręcza problemów, więc byłam ostrożna.

Z jakiegoś powodu Sigurda te wyjaśnienia nie uspokajają. Mirra dopiero teraz sobie uświadamia, że on nawet nie pomyślał, że aby osiągnąć cel, być może będą musieli kogoś zabić. Czym prędzej zmienia temat.

– Sigurdzie, nie mamy wiele czasu, a musimy jeszcze znaleźć Kalikarpa. O której przyjdzie dzwonnik?

– Nie sądzę, aby w ogóle tu przychodził. – Sigurd mówi powoli i patrzy na nią, jakby widział ją po raz pierwszy. W końcu odrywa od niej wzrok i próbuje mówić normalnie: – Dzwonnik otwiera klapę – wskazuje miejsce, do którego przymocowana jest lina – i dzwoni z podestu poniżej.

Mirra kiwa głową. To ma sens. Tu, na dzwonnicy nie ma dość miejsca, żeby można było stać obok rozkołysanego dzwonu. Poza tym hałas byłby ogłuszający. Dzwonnik przyjdzie, zabije w dzwon i nie będzie wiedział, że tu, na górze leży Saxe.

Nim ruszą w dół, ludwisarka po raz ostatni spogląda na wodza leżącego pod samym dzwonem.

Trochę potrwa, zanim odzyska słuch.

Rozdział 27

ŚWIT

Kalikarpa znajdują na stryszku.

Stary ludwisarz leży na plecach, ma otwarte oczy. Ale inaczej niż w przypadku leżącego w wieży Saxego Sigurd natychmiast rozumie, że staruszek niczego już nie widzi. Jego ciało zostało wielokrotnie przeszyte mieczem, a krew zmieniła słomę pod nim w lepką masę. Mirra wstrzymuje oddech i biegnie do Kalikarpa.

Sigurd stoi i patrzy wstrząśnięty, jak ludwisarka ostrożnie kładzie sobie na kolanach głowę starca i kołysze ją, szlochając. Do Sigurda dopiero teraz dociera, do czego jest zdolny Saxe. Gniew kumuluje się w jego dłoniach. Zaciska je w pięści i próbuje zwalczyć w sobie pragnienie, żeby wrócić na górę i…

I co? Co chcesz zrobić? Zabić go? Człowieka, który nie może się nawet bronić?

Stoi więc tylko i powoli odzyskuje panowanie nad sobą. Nic nie może zrobić dla ludwisarza. Żadne z nich nie może nic dla niego zrobić. Nie cofną tego, co się stało. Mogą jedynie skupić się na tym, co zostało do zrobienia.

Zemsta musi zaczekać.

Sigurd niepewnie podchodzi do Mirry i kładzie jej dłoń na ramieniu. Ona podnosi na niego wzrok. Z początku na twarzy ludwisarki widać tylko rozpacz. Ale stopniowo jej rysy tężeją. Dwoma długimi palcami zamyka stare oczy towarzysza. Zgarnia trochę czystego siana i podkłada mu pod głowę.

– Musimy go tu zostawić – postanawia szorstko. W jej głosie pojawia się nowa nuta, której Sigurd wcześniej nie słyszał.

– Mirra… – zaczyna, ale nie wie, co powiedzieć.

Bardzo by chciał ją pocieszyć. Przed chwilą, kiedy się wspięła na szczyt dzwonnicy, tak mu zaimponowała swoją siłą i odwagą, a teraz wydaje się krucha i bezbronna. Sigurd uświadamia sobie, jak bardzo jest inna. Jak mało ma w sobie z człowieka. Przebywanie tu musi być dla niej koszmarem. Wśród ludzi, którzy pokazali jej się od najgorszej, najbardziej wrogiej strony i zamordowali jej towarzysza. A ona nie może nawet zabrać jego ciała do ich domu i pochować go zgodnie ze zwyczajem ich plemienia.

Mirra podnosi rękę, żeby go powstrzymać.

– Kalikarp lepiej od nas wiedział, co ryzykujemy. Zrozumiałby. – Odchrząkuje i brodą wskazuje krawędź stryszku. – A tamci?

Sigurd nie od razu odpowiada. Tak naprawdę zapomniał o trzech mężczyznach śpiących w paszarni.

– Może pozwolimy im spać dalej? – odpowiada pytaniem.

Ludwisarka niepewnie wzrusza ramionami.

– Trudno przewidzieć, jak długo będą spali. Kiedy tylko się obudzą, ruszą w pościg. Na swoich koniach szybko nas dogonią. Za to jeśli ich obudzimy i zabierzemy ze sobą, na zamku tylko Saxe będzie wiedział, że nie wszystko przebiegło zgodnie z planem. A on nieprędko będzie mógł się ruszyć.

– A nie możesz im też podać tej waszej trucizny? – zastanawia się Sigurd. Zupełnie mu się nie uśmiecha wyruszać w tę wyprawę z Rollaugiem.

Mirra potrząsa głową.

– To nie jest dobry pomysł. Nie wiem, co było w tym proszku, który dostałeś od kapłana i jak to może zadziałać w połączeniu z kurarą. Mogłabym ich zabić. Chyba że o to ci chodzi? – Wpatruje się w niego intensywnie. Sigurd nie dostrzega w tym spojrzeniu żadnych emocji.

– Nie, nie. – Podnosi rękę w geście protestu. Nie chce, żeby mu towarzyszyli, ale jeszcze mniejszą ma ochotę mordować trzech śpiących ludzi.

– Tak też myślałam – stwierdza Mirra i wzrusza ramionami. – Zatem obudźmy ich i udawajmy, że po prostu zaspali. I tak wkrótce będzie świt. Co się dzieje?

Ostatnie zdanie kieruje do Grå. Dziewczynka niepewnie szarpie ją za rękaw i pokazuje jakiś przedmiot.

– O co chodzi? To dmuchawka Kalikarpa, ja mam własną.

Dziewczynka zaprzecza i energicznie puka się w pierś palcem wskazującym.

– Ty ją chcesz? – pyta Mirra i mała przytakuje z powagą. – A wiesz, jak tego używać?

Grå zaprzecza.

– Nie szkodzi – postanawia Mirra. – Nauczę cię. Ale jeśli chcesz ją zatrzymać, to musisz zabrać również jego strzałki. – Dziewczynka się zgadza i biegnie do zwłok staruszka. Po chwili wraca z małym skórzanym workiem. Wzrok Mirry nagle staje się nieobecny. Dziewczynka tymczasem pokazuje ciało i wykonuje ruch, jakby zgarniała siano. Gdy ludwisarka nie reaguje, mała z uporem powtarza gest.

– O co chodzi, Grå? – wtrąca się Sigurd.

Kiedy mała wyciąga rękę w stronę stajni i ponownie wykonuje ruch, jakby zamiatała, chłopak uderza się w czoło.

– Jak mogłem zapomnieć?! Chłopcy stajenni wcześnie przychodzą do pracy, jeśli wejdą tu po siano, znajdą Kalikarpa. Wówczas mogą obudzić koniuszego, a ten na pewno będzie chciał o wszystkim powiedzieć Saxemu. A kiedy na zamku zorientują się, że Saxe zniknął… Musimy ukryć Kalikarpa.

Mirra nadal ma pusty wzrok i Sigurd sądzi, że będzie protestować, ale ona bez słowa bierze się do pracy.

Zakrywają staruszka grubą warstwą siana. Sigurd i Grå przynoszą Mirze kolejne naręcza, ale pozwalają jej samej starannie ułożyć wiązki wokół towarzysza. Sigurd przygląda się, jak ludwisarka przed zasłonięciem jego piersi z namaszczeniem odsuwa mu zakrwawioną koszulę i wyjmuje mały skórzany woreczek, który chowa pod własnym ubraniem. Potem zakrywa poraniony tors dawnego towarzysza. Na koniec całuje go w czoło i zasłania mu twarz.

Kiedy Sigurd ostatni schodzi do paszarni, ciało Kalikarpa jest dokładnie ukryte pod dużym stosem w odległym krańcu stryszku.

Miejmy nadzieję, że chłopcy stajenni są tak leniwi, jak myślę, i wezmą siano z brzegu.

Kiedy Sigurd budzi Rollauga, ten w pierwszej chwili jest zgryźliwy i skołowany. Upiera się, że nigdzie się nie ruszy, zanim nie włoży głowy do wiadra zimnej wody i się nie posili. Dopiero gdy Sigurd daje mu do zrozumienia, że wobec tego wyruszy bez niego, potężny mężczyzna o brudnych włosach zbiera się w sobie.

– Ottarze! – grzmi i kopie jego i Kjartana.

Obaj leżą na słomie w paszarni i wyglądają, jakby stracili przytomność, a nie spali.

– Ottarze! Kjartanie! – porykuje Rollaug i sam krząta się, szukając paska i sakw. – Wstawać, ochlaptusy!

Sigurd wymyka się do Andrusa. Ostry skamle na jego widok i zaniepokojony wącha jego dłoń. Sigurd nie ma wątpliwości, że pies wyczuł, co się stało. Niewykluczone, że o losie Kalikarpa wiedział dłużej od nich.

Czekanie jest nie do zniesienia. Trzej mężczyźni nie spieszą z przygotowaniami do drogi. Mirra, Grå i Sigurd przestępują z nogi na nogę i wymieniają zniecierpliwione spojrzenia. Chcą się jak najprędzej wydostać z zamku, zanim ktokolwiek znajdzie Saxego albo Kalikarpa lub w jakikolwiek sposób zorientuje się, że nie wszystko jest tak, jak powinno.

W końcu trzej mężczyźni wytaczają się ze stajni, prowadząc konie. Mrużą oczy w szarym świetle poranka i kulą się pod lodowatymi podmuchami wiatru.

– Ten miód to był doskonały pomysł, Sigurdzie – mamrocze sarkastycznie Ottar i nieporadnie próbuje się wspiąć na swojego wierzchowca. – Doskonały.

Sigurd nic nie mówi, z niepokojem obserwuje zamek z grzbietu Andrusa. Dopiero po dłuższej chwili uświadamia sobie, że Mirra ma pewien kłopot. Jej kucyk nadyma chrapy i odsuwa się za każdym razem, gdy ona próbuje na niego wsiąść. Sigurd zeskakuje z Andrusa i podchodzi, by jej pomóc. Swoim głosem i posuwistymi ruchami dłoni udaje mu się uspokoić zwierzę.

– To nie jest naturalne – mruczy pod nosem Mirra i wsuwa w strzemiona długie bose stopy. Ciężko opada na siodło. – Zwierzę to posiłek. Nie przyjaciel.

– Może ten kucyk wyczuwa, że tak właśnie myślisz. – Sigurd się uśmiecha. – No, dobrze już. Na pewno się dogadacie.

Ludwisarka tylko prycha i nieporadnie chwyta lejce.

– Czemu ona z nami jedzie? – Rollaug wygląda, jakby nieco oprzytomniał.

– Jedzie w tym samym kierunku co my – odpowiada krótko Sigurd.

– A gdzie jej kolega? Ten staruch? – dopytuje podejrzliwie mężczyzna.

– On jechał w innym kierunku. Słuchaj, będziemy tu stać i dyskutować czy możemy wreszcie ruszać?

Rollaug marszczy czoło, ale nic już nie mówi. Kiedy cała ich szóstka siedzi w siodłach, daje sygnał, żeby ruszali za nim. Okrąża stajnię i wjeżdża na dziedziniec. Gdy Sigurd ostatni przekracza bramę miasta, nagle słyszy za sobą męski głos:

– Zaraz, zaraz, a wy dokąd?

Chłopak truchleje. Chyba nie dane mi jest opuścić to przeklęte miejsce, myśli i ma ochotę galopem ruszyć przed siebie. Zamiast tego wzdycha ciężko i spokojnie się odwraca.

Styrbjørn i Starkad stoją przed drzwiami stajni, każdy z osiodłanym koniem. Styrbjørn uśmiecha się półgębkiem.

– Chyba nie chcieliście wyjechać bez nas?

Sigurd czuje ulgę. Całkiem zapomniał o tych dwóch doświadczonych wojownikach. To krzepiące, że ktoś dobrowolnie z nim wyrusza. Ktoś, na kogo zdaniem Aud można liczyć.

– Jasne, że nie – zapewnia ich uradowany.

Spokojnym tempem zjeżdżają z zamkowego wzgórza, ale kiedy docierają do rzeki, gdzie teren się wypłaszcza, puszczają się galopem. Jakby wszyscy potrzebowali tej prędkości i zimnego wiatru szczypiącego w policzki.

Dopiero kiedy dociera do nich dźwięk Dzwonu Halbjørna rozpoczynający dzień, Sigurd ośmiela się obejrzeć. Wokół zamku nie widać jeszcze zwykłego ruchu. Tylko potężne dudnienie dzwonu przetacza się nad ziemią.

Pięć – pięć – jedno, liczy uderzenia.

Pięć Wzgórz. Pięciu wodzów. Jeden bohater.