Copyright by Agnieszka Peszek 2024

Copyright by 110 procent 2024

Wydanie 1

Redakcja: Dominika Kamyszek – OpiekunkaSlowa.pl

Projekt graficzny okładki: Andrzej Peszek

Skład: Agnieszka Peszek

Wersja elektroniczna: Mateusz Cichosz | @magik.od.skladu.ksiazek

ISBN: 978-83-971908-8-7

Wydawnictwo 110 procent

Cymuty 4, 05-825 Czarny Las

www.peszek.pl

Kłamstwo nie staje się prawdą tylko dlatego, że wierzy w nie więcej osób.

Oscar Wilde

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Cytat

Prolog

Część 1

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

Rozdział 40

Część 2

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Epilog

Kilka słów

Inne książki Autorki

Prolog

Już raz w życiu czułam, jak wszystko, co mnie otacza, rozpada się na milion części. Przestaje istnieć, mieć jakiekolwiek znaczenie. Tylko wtedy po pierwszym szoku mogłam zareagować, mogłam przygotować kontrę. Teraz zaś ciężar sytuacji zgniótł mnie tak bardzo, że zabrakło mi tchu, a w głowie nie rysowało się żadne rozwiązanie.

Uderzenie przyszło z zaskoczenia.

Poprzednio mogłam spodziewać się, że z upływem czasu będę zagłębiać się w bagnie, które zacznie mnie wciągać, i mogłam się jakoś przygotować, ale to, co się teraz działo, było surrealistyczne niczym film science fiction.

To nie miało prawa się wydarzyć.

Wczorajsza noc jawiła mi się niczym koszmar, w którym ktoś wymazał niektóre elementy gumką, a teraz czułam, jakby wylano mi na głowę wiadro lodowatej wody.

Zaczęło się od dzwonka do drzwi, który wyrwał mnie ze snu.

W pierwszym odruchu chciałam to olać. Głowa mi pękała od alkoholu wymieszanego z emocjami, mimo że przed snem łyknęłam kilka tabletek przeciwbólowych, licząc na cud. Jednak sprawcą mojego cierpienia zdecydowanie był stres, który złapał mnie za kark i ściskał mocno, nie dając chwili wytchnienia, a z tym pastylki dostępne w aptece bez recepty nie były w stanie wygrać.

Powoli, ruszając się jak stara kobieta, wyszłam z łóżka, a następnie podreptałam w stronę drzwi. Od razu uczepiłam się myśli, że to opiekunka Kasi, tylko umówiłyśmy się, że zadzwonię, jak wstanę. Jedyny możliwy powód wcześniejszego przybycia nie napawał optymizmem.

Co jak coś się stało małej, a ja przez przypadek wyłączyłam dźwięk i Klaudia nie może nic załatwić na SOR-ze bez opiekuna prawnego?

Przyspieszyłam, bojąc się o swoją jedynaczkę, mimo że moje ciało stawiało czynny opór. Przystawiłam prawe oko do wizjera, zamykając jednocześnie lewe, i odetchnęłam. Za drzwiami stała blondynka z ciasno ściągniętymi włosami, w brzydkiej marynarce, spod której wystawała jasnoniebieska koszula. Obok kręcił się nerwowo, jakby nie chciał tutaj być, mężczyzna, na oko trzydziestopięcioletni, ze sporych rozmiarów blizną na policzku, która momentalnie przykuła moją uwagę.

– Kto tam? – rzuciłam i się przestraszyłam. Mój głos brzmiał obco, jakby przechodził przez syntezator. Suchość w gardle spowodowała, że melodyjność, która na co dzień mi towarzyszyła i powodowała, że córka zasypiała, jak tylko zaczynałam czytać bajkę, zniknęła.

– Policja!

Stężałam, słysząc to jedno słowo. Strach, który na chwilę zniknął, pojawił się ponownie w postaci huraganu, który zatrząsnął mną jak pralka brudnymi ubraniami w bębnie.

– Pani Maria Krzemińska-Gonzalez?

Na sam dźwięk drugiego członu mojego nazwiska zacisnęłam pięści. Chodziło za mną niczym upiór, przywołując na każdym kroku traumatyczne wspomnienia. Na co dzień go nie używałam, chociaż był czas, gdy wypowiadałam je z dumą. Teraz wypływało tylko w urzędach, banku czy przy spotkaniu z władzami i za każdym razem natychmiast stawała mi przed oczami twarz mężczyzny, o którym tak bardzo chciałabym zapomnieć.

– Tak – odpowiedziałam, posapując, i przekręciłam klucz w drzwiach. Musiałam się czym prędzej dowiedzieć, co z moim skarbem. – Gdzie jest Kasia? – rzuciłam piskliwym głosem, którego nienawidziłam.

Jednak oni tylko spojrzeli na siebie, pokręcili głowami, a ze mnie zeszło ciśnienie, jednak trwało to ułamek sekundy. Człowiek w stresie jest w stanie skupić się na jednym problemie, podobnie jak w kwestii bólu. Zupełnie zapomniałam o tym, co stało się w nocy.

– Ja jestem starszy aspirant Michał Głowacki, a to moja koleżanka aspirant Malwina Małecka. Nie przyszliśmy w sprawie Kasi. Możemy wejść? – spytał mężczyzna i zrobił krok do przodu, jakbym w jakikolwiek sposób dała znać, że zgadzam się na wejście do mojego domu.

Przez chwilę mierzyłam się z nimi wzrokiem, ale wiedziałam, że to bezsensowne. Tylko współpracą z nimi mogłam ich zmylić, aby nigdy nie doszli do prawdy.

– Proszę wejść i usiąść. – Uśmiechnęłam się jednym z wyćwiczonych do perfekcji wyrazów twarzy i pokazałam na stół, na środku którego stał dzban z samotnym kwiatkiem przyniesionym z wczorajszego spaceru. Młoda się uparła, żeby go wstawić, a ja jak zwykle się zgodziłam, chociaż to chyba najmniejsze z moich przewinień. – Proszę tylko dać mi sekundę. Ubiorę się w coś lepszego.

Nie czekając na ich reakcję, ruszyłam do sypialni. Dopiero gdy otworzyłam przed funkcjonariuszami drzwi, zorientowałam się, że jestem w piżamie. Z tych emocji ostatnią rzeczą, o której bym pomyślała, było założenie szlafroka czy bluzy. Gdy pierwszy szok minął, poczułam się, jakbym była naga.

Szybko wskoczyłam w dres, chcąc ograniczyć przybyłym czas na analizę wystroju mojego mieszkania, które zdecydowanie odbiegało od standardów.

Zionęło pustką.

W salonie stała tylko kanapa, a obok zabawki Kasi.

W jadalni stół i krzesła.

Zero półek, szafek czy ozdób, które nadają charakteru każdej przestrzeni do życia. Powodują, że mieszkanie jest jakieś.

Nasze, Kasi i moje, było nijakie.

Żadnych zdjęć, rysunków młodej.

Nic.

Oczywiście dla opiekunki czy innych gości miałam przygotowane usprawiedliwienie, które po części pokrywało się z prawdą. Byłyśmy tutaj raptem od trzech miesięcy, ale wątpiłam, czy funkcjonariusze również by to łyknęli. Wiedziałam z doświadczenia, że rasowi policjanci we wszystkim dostrzegają nieprawidłowości, a świdrujące spojrzenie mężczyzny niestety wskazywało na to, że niełatwo go zmylić.

W swoim życiu wiele razy zmieniałam miejsce zamieszkania i dobrze wiedziałam, że większość ludzi, jak tylko gdzieś się wprowadza, wystawia wszystkie zdjęcia z przeszłości, ozdabia otoczenie swoimi pamiątkami. Kiedyś też tak robiłam, ale nie teraz. Teraz chciałam zapomnieć. Nie wracać do tego, co było, chociaż wiedziałam, że to niemożliwe i cienie przeszłości będą kroczyć za nami, a przede wszystkim za mną, przez całe życie.

– Już jestem. – Usiadłam naprzeciwko i spojrzałam na kobietę. Średnio urodziwa, jak to mawiała moja mama, ale zdecydowanie wyglądająca na sympatyczną. Uśmiechnęłam się do niej, a jej oczy od razu rozbłysły. To ją wybrałam na rozmówczynię. Ten facet mnie przerażał, a moja głowa momentalnie zaczęła podrzucać pomysły, jak mogła powstać jego blizna, na szczęście nie zdążyłam odpłynąć, bo starszy aspirant Michał Głowacki się odezwał:

– Nie będziemy przeciągać. – W tym momencie na stole przede mną wylądowały zdjęcia, a ja zacisnęłam dłonie na spodniach dresowych. Zupełnie przez przypadek chwyciłam takie luźne, mimo że ostatnio lubowałam się raczej w legginsach, i dziękowałam sobie za wybór, bo pewnie bym je porwała. – Zna pani Marcela Wojciechowskiego? – Palcem wskazał na faceta z fotografii.

Chyba zrobiłam jakąś dziwną minę, bo policjantka od razu rzuciła:

– Wszystko w porządku?

Patrzyła na mnie wielkimi oczami, a ja zastanawiałam się, o co tu chodzi. Czy to jakiś żart? Ktoś mnie w coś wkręca?

– To jakaś pomyłka. To nie żaden Marcel Wojciechowski. – Moja głowa wykonała kilka ruchów na boki, a ja poprawiłam na nosie okulary i zmrużyłam oczy, chcąc wyostrzyć wzrok. Przez chwilę liczyłam, że mój mózg robi mi psikusa i na zdjęciu jest ktoś inny.

– To jest Marcel Wojciechowski. – Blondynka zacisnęła wąskie usta, powodując, że zrobiły się jeszcze mniejsze. Jej sympatyczna aparycja zniknęła w ułamku sekundy.

– Ale ja nie znam żadnego Marcela… yyy… – Próbowałam przypomnieć sobie nazwisko, ale nie byłam w stanie. Od zawsze miałam z tym problemy, co czasami ludzie źle odbierali. Uważali, że się wywyższam, bo nie jestem w stanie zapamiętać ich imienia czy nazwiska. Jako mała dziewczynka wywaliłam się na rowerze i walnęłam głową w krawężnik. Może to przez to, ale gdy poszłam do lekarza zaniepokojona problemem, powiedział mi, że po prostu tak mogę mieć, taka moja uroda i tyle.

– Na zdjęciu jest pan Wojciechowski – pośpieszyła z pomocą blondynka, uśmiechając się sztucznie, co jeszcze bardziej mnie zdenerwowało. Nie znosiłam, jak ludzie udają życzliwość, a tak naprawdę to czają się, kiedy człowiek się zagapi, popełni błąd, a wtedy wbijają mu nóż w plecy.

– Ja nie znam takiego nazwiska.

– Rozumiem. – Kobieta cmoknęła, spojrzała na siedzącego obok starszego aspiranta i ponownie zmierzyła mnie wzrokiem. – To inaczej, zna pani tego mężczyznę? – Postukała kilka razy palcem po zdjęciu.

Nie odpowiedziałam, tylko delikatnie skinęłam głową potwierdzająco.

– A kim według pani wiedzy jest ten pan?

– To mąż mojej koleżanki, Olgi Szumickiej.

Kobieta nie skomentowała tego, tylko zapisała sobie coś w małym kajeciku, który dotychczas nieruszony leżał na stole przed nią.

– To niemożliwe. Jak by to powiedzieć… – Mężczyzna sapnął i ułożył usta w dzióbek, a ja wlepiłam wzrok w jego bliznę. Przyciągała spojrzenie niczym magnes.

– Proszę bez ogródek. Nie jestem małą dziewczynką! – zareagowałam podniesionym głosem i od razu tego pożałowałam.

Labilność. Moja cecha, którą mąż – były mąż – wypominał mi na każdym kroku, a która mocno komplikowała mi życie, powodując, że huśtawki nastroju czasami nawet i mnie samą niemiłosiernie wkurzały. W ciągu ułamka sekundy mój humor potrafił zmienić się o sto osiemdziesiąt stopni. Z euforii przechodziłam w płacz, żeby po chwili zacząć się śmiać.

Zamknęłam oczy. Czasami w taki sposób sobie radziłam.

– Przepraszam – wyszeptałam i spojrzałam przed siebie. Tu działo się coś dziwnego i zupełnie nie wiedziałam, o co chodzi.

– Rozumiem, że jest pani zestresowana. – Policjantka uśmiechnęła się, a ja od razu poczułam się niczym głupia blondynka, na której będą teraz stosować metodę „zły glina, dobry glina”. Ona grała tę pozytywną postać. Jej kolega nie musiał się nawet odzywać. Wystarczyło, że siedział obok, a ja już czułam dyskomfort. Pewnie dla niego nie lada wyzwaniem byłoby udawać miłego i sympatycznego. Jego twarz zdecydowanie stanowiłaby problem.

– Tak, ostatnio dużo działo się w moim życiu. – Uśmiechnęłam się smutno. – Rozstałam się z mężem, przeprowadziłam się do nowego miejsca, a córka…

– Rozumiem – przerwał mi oschle policjant, jakby zupełnie go nie interesowało, co mam do powiedzenia. – Przejdźmy do sedna. Co robiła pani wczoraj na Bałtyckiej?

– Tam niedaleko tunelu? – spytałam. Moja znajomość topografii Grodziska Mazowieckiego cały czas nie zachwycała.

– Tak, i niedaleko tej małej Biedronki. – Małecka kiwnęła głową, głupio się szczerząc.

W tej chwili marzyłam, aby zmyć jej ten głupi wyraz twarzy, powiedzieć, że ich strategia jest do dupy i ich rozgryzłam, tylko chyba nic by to nie dało. Moje zamiłowanie do psychologii, które odkryłam w sobie zdecydowanie za późno, raczej wyostrzyłoby im zmysły, niż przysporzyło mi przychylności. Lepiej było grać głupkowatą modeleczkę, za którą brała mnie większość ludzi.

– Byłam u koleżanki, Olgi Szumickiej. – Teraz ja zaprezentowałam swój uśmiech. Mój był łagodniejszy i przećwiczony przed lustrem, więc wiedziałam, że nie wzbudzi ich podejrzeń. Musiałam zacząć nad sobą panować, bo naturalność i standardowe reakcje mogły tylko mi pomóc, nadmiar emocji zaś ściągnąć niepotrzebną uwagę.

– Aha. Ktoś był z wami?

– Nie.

– Nikogo innego nie było w domu? – dopytywała dalej kobieta, jakby nie usłyszała mojej wcześniejszej odpowiedzi.

– Nikogo – szłam w zaparte.

– I tam mieszka pani koleżanka? – Policjantka postukała długopisem w blat.

Już miałam na końcu języka pytanie: „A niby kto?”, ale zacisnęłam usta, po czym rzuciłam:

– Tak.

– Od kiedy się znacie?

– Od trzech miesięcy, poznałyśmy się w sieci.

– Taka nowoczesna znajomość – skomentował policjant, a jego głos zabrzmiał mało sympatycznie. Jakby się ze mnie naśmiewał.

Zacisnęłam jeszcze mocniej dłoń na spodniach.

– Nie wiem, czy nowoczesna, tak wyszło. – Udało się. Mój głos brzmiał na spokojny i opanowany. – Ale chyba nie o tym chcą państwo rozmawiać. Mogę się w końcu dowiedzieć, o co wam chodzi? Dlaczego mnie nachodzicie w niedzielny poranek? Muszę posprzątać, zaraz moja córka wróci od niani.

– Zostało zgłoszone zaginięcie pana Marcela Wojciechowskiego. Wczoraj był na ślubie i weselu swojego przyjaciela, radnego Mazurka.

W tym momencie spojrzał na mnie, oczekując jakiejś reakcji, ale zupełnie nie wiedziałam, kto to jest. Mieszkałam w Grodzisku od trzech miesięcy, wiedziałam, gdzie jest Lidl, Biedronka i Aldi. Zdążyłam zauważyć, że lokalne centrum handlowe jest nim tylko z nazwy i poza Rossmannem i Empikiem nic tam nie ma. I tyle. O okolicznych działaczach nie miałam pojęcia, a brak tej wiedzy niespecjalnie mi ciążył.

– Jestem tu nowa. – Zrobiłam smutną minę. – Uczę się, gdzie sklepy, jak dojechać do niani, żeby nie stać w korkach, a pan pyta mnie o jakiegoś polityka? Nie mam zielonego pojęcia, kto to jest.

– To nie jest istotne – wtrąciła kobieta, widząc, że jej kolega zaczyna się gotować z braku postępu w przesłuchaniu, tylko zupełnie przypadkiem nie ja tu byłam winna. Cały czas nie wyjaśnili mi, o co chodzi.

– To jest istotne, skoro na jego polecenie mnie nękacie! – Znowu emocje wezbrały we mnie do granic przyzwoitości, a oboje moi rozmówcy spojrzeli na siebie wymownie.

– Nikogo nie nękamy – ponownie inicjatywę przejął policjant. – Pan Wojciechowski jest przyjacielem Witolda Mazurka. Znają się od dzieciństwa. Wczoraj na weselu zaginiony był świadkiem pana młodego. Z tej okazji przygotował małe show, ale jak przyszło co do czego, to go nie było na miejscu. Nie odbierał telefonu. Wyparował.

– Może gdzieś zachlał. Chyba zdarza się to na polskich weselach. Ludzie przesadzają z alkoholem i tracą kontakt z rzeczywistością. – Mój poziom wkurzenia wzrastał wykładniczo. Czułam, jak grunt pali mi się pod nogami, a ja już nic nie kontroluję.

– On nie pije od lat, takie ma zasady – stwierdził mężczyzna, jakby to był jakiś pewnik.

– Mógł je przecież złamać. Może się czymś wkurzył i musiał zapić stres lub smutki.

– Nie pomaga pani – skomentowała Malwina Małecka, która dawno temu zapomniała, że miała być dobrym policjantem.

– A muszę? – Wzruszyłam ramionami.

– Tak, ponieważ na taśmie, na której świetnie widoczne jest wejście do budynku, w którym mieszka zaginiony, widać, jak on wchodzi do swojego domu…

– Czyli się znalazł – wtrąciłam z uśmiechem na twarzy.

– A później wchodzi pani – dopowiedziała, ignorując mój komentarz. W tym momencie świat mi zawirował. – Jakby się pani zastanawiała, skąd to wiemy, to kamera wychwyciła pani samochód, z którego pani wysiadła.

Patrzyłam na policjantów, a w głowie kłębiły mi się pytania.

Jak ja mam się z tego wytłumaczyć?

Kim był facet, który patrzył na mnie ze zdjęcia, a którego walnęłam wazonem?

Czy Olga im coś powiedziała?

Moja noga podskakiwała coraz dynamiczniej, a ja czułam, że powrót do kraju, który miał być nowym początkiem, jest równią pochyłą w stronę piekła.

Część 1

Wcześniej

Rozdział 1

Maria

Nigdy nie chciałam wyjechać na tak długo z Polski.

Planowałam na wakacje, tak żeby odetchnąć po maturze. Zarobić trochę kasy i odpocząć od życia codziennego, które zawsze uważałam za wybrakowane i zupełnie nie takie, jakie powinno być.

Rodzina – w mocno okrojonym składzie.

Przyszłość – pod naciskiem matki wybrałam iberystykę, chociaż wolałabym zdawać na psychologię.

Związki – chłopak, który mnie zdradził z najlepszą przyjaciółką.

Przyjaciółki – brak. Żadna nie mogła znieść faktu, że chłopcy zawsze lgnęli do mnie, czego dobitnym przykładem była już ekspsiapsiółka, która wykorzystała nietrzeźwy stan mojego ówczesnego faceta i wpełzła mu skrupułów do łóżka, ignorując moje uczucia.

Dlatego bez ścisku żołądka i stresu, że coś mnie ominie, wysłałam zgłoszenie do agencji modelek w Madrycie, licząc na cud. Zupełnie niczego się nie spodziewałam. Nie powiedziałam o tym nawet mamie. Wiedziałam dobrze, że zrobiłaby absolutnie wszystko, aby wybić mi to z głowy, a tak postawiłam ją przed faktem dokonanym, gdy dostałam zielone światło na przyjazd.

– Mamo, lecę do Hiszpanii – rzuciłam przez telefon już z lotniska. Ku mojej radości zupełnie się nie zorientowała, że coś kombinuję. Nawet torbę spakowałam poza domem, aby nic nie zauważyła. Gdybym zrobiła to inaczej, na bank niczym Reytan położyłaby się w drzwiach, blokując mi możliwość wyjścia, a tak mogła tylko wyrazić swoje niezadowolenie na odległość.

– Jak to do Hiszpanii? – Jej głos od razu przybrał znienawidzony przeze mnie stękający ton. Zawsze tak robiła, aby coś wymusić. Abym nie poszła z koleżankami do kina, tylko siedziała z nią w domu, albo nie pojechała na weekend na działkę, bo co ona biedna będzie robić sama. Teraz pierwszy raz w życiu postanowiłam powalczyć o swoje.

– Lecę na wakacje. – Moja pewność momentalnie wyparowała. Nagle pojawiły się wątpliwości, czy dobrze robię, ale gdzieś wewnątrz siebie znalazłam siłę.

Niestety zapłaciłam za to wysoką cenę. Gdy wróciłam po ośmiu latach, nikt na mnie nie czekał.

Nie miałam już domu.

Rodziny brak – matka nie zrozumiała mojej potrzeby usamodzielnienia się. Odebrała to jako cios wymierzony w nią.

Zresztą jak zwykle, gdy coś nie szło po jej myśli, dopatrywała się winy w kimś, a nie w sobie. Nie mogła pojąć, że mnie ogranicza, kierując się dziwnie zdefiniowaną troską. Nigdy nie mogła pojąć, że nie jest alfą i omegą i inni też mogą mieć rację. Nigdy nie potrafiła ze mną rozmawiać jak z wartościowym człowiekiem, widziała we mnie tylko sterowalną osobę, która wykonuje jej rozkazy.

Po ośmiu latach życia na emigracji czułam, że muszę wrócić. Nigdy nie czułam się patriotką, ale chciałam pokazać młodej mój kraj. Długo patrzyłam na mapę Polski, próbując wybrać miejsce dla Kasi i dla mnie.

Nigdzie mnie nie ciągnęło. Bałtyku nigdy nie lubiłam. Za zimny, zbyt ponury. Kaszub i Mazur nie znałam, ponieważ mama nie potrafiła pływać i unikała jezior niczym ognia. Polska południowa kusiła, ale w końcu zdecydowałam się na chyba ostatnie miejsce na ziemi, w którym powinnam zamieszkać. Grodzisk Mazowiecki. Miasto niedaleko Warszawy, w którym spędziła młodość moja matka. Kobieta, którą zarówno kochałam, jak i szczerze nienawidziłam.

Ten pierwszy zestaw uczuć wiązał się z klasycznym przywiązaniem jedynaczki do samotnie wychowującego ją rodzica. Nic szczególnego, ale bardzo wielkiego. Najzwyczajniej w świecie nikogo innego nie miałam. No, poza jakimiś dalszymi ciociami i wujkami, ale zawsze odnosiłam wrażenie, że mama pilnuje ich, aby za dużo mi nie mówili. Nie raz, nie dwa niczym jakaś bajkowa postać wyrastała koło mnie, gdy padało z moich ust pytanie:

– Wiesz coś o moim tacie?

Pacyfikowała ich w zarodku, potem był szloch i błagalne „Powiedz cokolwiek!”. Goście się rozchodzili, a ja zostawałam z buzującymi emocjami i matką, która patrzyła na mnie wilkiem, powtarzając głupie pytanie – „Czy ty mnie nie kochasz, że cały czas o niego pytasz?”.

I tyle wiedziałam. Czyli nic.

Ale to właśnie na bazie tych doznań zrodziła się we mnie niechęć do własnej matki.

Do osoby, którą powinnam kochać niezależnie od wszystkiego.

Tylko ja od zawsze czułam, jakby mi coś zabierała. Jakby przez jej niezrozumiałe dla mnie decyzje moje życie zrobiło się uboższe, chociaż nie wiedziałam o co.

I teraz postanowiłam zweryfikować to, co mówiła mi przez całe życie.

Może gdzieś w duchu liczyłam, że gdy cały świat mi runął w gruzach, czas wrócić do źródła. Wrócić tam, gdzie mama kiedyś mieszkała i prawdopodobnie poznała ojca.

Postanowiłam zacząć od najprostszego, od poczucia tego miejsca, licząc, że może jakimś przypadkiem na coś trafię.

Perspektywa nieznanego nie przerażała mnie, bo przeprowadzałam się niezliczoną ilość razy. Wymagała tego moja praca, która skończyła się wraz z narodzinami Kasi. Wtedy potrafiłam spakować się w trzy minuty, zabrać niezbędne, a zbędne zostawić. Nowe miejsca nie paraliżowały mnie strachem, wręcz przeciwnie. Wzbudzały ciekawość, którą przez osiemnaście lat studziła moja mama, wylewając na mnie swoje obawy.

Teraz pakowanie też nie stanowiło problemu, ale pierwszy raz poczułam lekkie kłucie.

Strach przed nowym miejscem.

Strach przed tym, co mnie czeka.

Strach o to, czy dam radę.

A to dlatego, że nie byłam już w tym sama. Miałam małą istotę, która ciężko przeżyła ostatnie wydarzenia, i nie mogłam pozwolić, aby dosięgły jej kolejne złe emocje.

Poza tym pierwszy raz w życiu męczyło mnie, że nikogo nie będę znać. Zadręczałam się tym dość mocno i wtedy stało się coś zaskakującego. Jakby los nad nami czuwał.

Od dawna w ramach przygotowania do mojej nowej działalności szukałam inspiracji, motywacji, ale i znajomości w przeróżnych grupach na Facebooku. Poznawałam tam masę niesamowitych kobiet, ale szczególnie na jednej grupie dość mocno się rozgościłam.

Po jednym z live’ów napisała do mnie prowadząca spotkanie, a mnie wcięło.

„Cześć, widziałam, że szukasz mieszkania w okolicach Grodziska Mazowieckiego, jak chcesz, mogę Ci pomóc”.

Odpisałam natychmiast i tak zaczęła się moja znajomość z Olgą.

Rozdział 2

Olga

Konferencje.

Szkolenia.

Live.

Podpisywanie książek.

Konsultacje.

Mój świat to ciągła praca. Uśmiechy, uściski dłoni. Rozmowy z ludźmi, których pierwszy raz widziałam i pewnie nigdy więcej nie miałam zobaczyć.

Na początku jakoś to przeżywałam. Zastanawiałam się, jak komuś poszło wdrożenie strategii, nad którą siedziałam długie godziny i w którą przelewałam nie tylko pomysły, ale i olbrzymie pokłady emocji. Rozmyślałam, czy dana osoba poradziła sobie z moimi wytycznymi, a może potrzebuje większego wsparcia i dobrze byłoby, żebym się do niej odezwała. Coś doszczegółowiła.

Parę razy to zrobiłam. Z reguły moje obserwatorki reagowały niezwykle wylewnie, ciesząc się, że do nich napisałam. Raz tylko jedna pani napisała, że nie potrzebuje mojej pomocy. Zrobiła to w dość niemiły sposób, czym mocno mnie uraziła.

Stopniowo zaczęłam przybierać maskę obojętności.

Początkowo wadziła mi trochę, z czasem zaczęłam ją tolerować, a od jakiegoś czasu wręcz się z nią zaprzyjaźniłam.

Przeszłam w stan apatii. Zaczęłam robić rzeczy automatycznie, starając się odcinać od idących za ludźmi historii czy problemów.

Praca, która początkowo wydawała się idealna, powoli przeradzała się w ciążącą u nogi kulę.

I gdyby tylko to stanowiło problem, może dałabym radę. Ale niestety nie.

Obok niczym jaskrawy neon stał kolejny.

Mój wspólnik.

Człowiek, którego uwielbiałam.

Człowiek, który postawił mnie na nogi, kiedy myślałam, że nic dobrego mnie już w życiu nie czeka.

Człowiek, dzięki któremu stworzyłam małe imperium.

Mój przyjaciel, powiernik, ostoja.

Jednak ostatnio miałam go dość.

Jak zwykle wtrącał się we wszystko. Fakt jest taki, że gdyby nie on, niczego bym nie zwojowała. Ale nadszedł czas na zmiany, przed którymi wzbraniałam się niczym moja babcia przed telefonem komórkowym.

– Nie możesz się tak alienować. Ostatnio przestałaś angażować się w interakcje z obserwującymi, a wiesz, jakie to ma znaczenie. Musisz codziennie poświęcić chwilę, żeby im odpowiedzieć, zareagować. Wiesz dobrze, że ja tego nie mogę zrobić, chociaż bym się odnalazł raz-dwa! – Zamachał do mnie zalotnie rzęsami i wyszczerzył śnieżnobiałe zęby, z których kolorem zdecydowanie przesadził.

Mimo że wolałabym, aby prawda była inna, miał rację. Na tym zbudowałam cały biznes, ale pisanie tych bzdurnych wiadomości dziękczynnych lub pozwalanie wypłakać się na moim ramieniu każdemu, jakbym była księdzem w konfesjonale, męczyło mnie okrutnie. Te całe social media eksploatowały mnie do cna.

Z jakiegoś powodu niektóre z tych moich obserwatorek, bo jednak były to głównie kobiety, uznawały mnie za doskonały obiekt do zwierzeń. Opowiadały o problemach z dziećmi, gdy ja średnio je lubię i nie mam swoich. Gadały o mężach, którzy są dalecy od ideału, gdy sama borykam się z tym problemem. Sporadycznie w swoich opowieściach ograniczały się tylko do tego, na czym faktycznie się znałam, czyli strategii marketingowych.

A co jeszcze bardziej dołujące, raz na jakiś czas Marcel próbował mnie z jakąś z moich klientek wręcz zaprzyjaźnić, ponieważ, jak to powtarzał, człowiek nie kamień, potrzebuje towarzystwa. A ja go zbytnio nie miałam. Takiego prawdziwego. W realu. Moje życie od lat ograniczało się do dwóch mężczyzn, co kiedyś mi wystarczało, ale teraz stanowiło nie lada problem. Czasami czułam, że nie mam do kogo buzi otworzyć i wyrzygać tego, co siedzi mi na sercu.

– Zobacz, tu masz fajną babeczkę i pisze o Grodzisku.

Podsunął mi pod twarz komputer, na którym przeglądał wpisy, aby nic nam nie umknęło. Robił to w taki sposób, jakby mnie kontrolował, wytykając komentarze, na które jeszcze nie odpowiedziałam.

Gdy na nią zerknęłam, natychmiast cała stężałam. Jakbym zobaczyła ducha.

Wyglądała jak dziewczyna z przeszłości, która zmieniła moje życie bezpowrotnie.

– Czy ona nie wygląda jak… – Urwałam w połowie zdania.

– Jak kto? – rzucił Marcel, stojąc za moimi plecami.

Nie odpowiedziałam, tylko patrzyłam na profilowe zdjęcie kobiety, nie wiedząc, co z siebie wydusić. Jej twarz wyglądała trochę inaczej, ale czas robi swoje. Ja też nie poznałabym siebie na starych zdjęciach.

Ten wzrok.

Nie mogłam się mylić.

Marcel coś do mnie mówił, ale ja go nie słuchałam.

Cała drżałam, a po plecach leciała mi strużka potu.

To była ona.

To ona stała za tym, co mi się stało.

To ją wiązałam z moim koszmarem.

Piętnaście lat temu zostałam zgwałcona.

I w końcu ktoś mógł za to odpowiedzieć.

Rozdział 3

Maria

Widzieć kogoś na ekranie komputera i widzieć kogoś w realu to dwie różne sprawy.

Wiem o tym, bo przez lata pracowałam jako fotomodelka. Wielokrotnie siadała koło mnie niepozorna dziewczyna, która po kilku godzinach zaczynała przypominać tę z okładek magazynów czy bilbordów reklamowych. I dopiero wtedy przypominałam sobie, że widziałam ją kilka razy, w sieci czy w reklamie.

Jednak gdy Olga Szumicka weszła do restauracji niedaleko dworca kolejowego w Grodzisku, od razu wiedziałam, że to ona. Włosy spięte w luźny kok, delikatny makijaż z czerwoną szminką, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Na każdym zdjęciu, na każdym filmie, podczas każdej konferencji czy live’a jej usta były nią pomalowane.

Jej ubrania też wyglądały jak te, które znałam z mediów społecznościowych czy kursów. Sportowa elegancja. Luźne lniane spodnie w kolorze kawy z mlekiem, w takim samym kolorze koszulka, a na to biała marynarka.

Kupiłam już wszystkie jej kursy i e-booki, ale nie zdążyłam się z nimi zapoznać. Zawsze gdy planowałam usiąść do jednego z nich, coś się działo. A to Kasia się przewróciła, wyła pół godziny, a później już nie miałam ochoty na nic, a to przyszedł pan od składania mebli i skończył zdecydowanie za późno.

Gdy usiadła naprzeciwko mnie po szybkim uścisku dłoni, wiedziałam, że jej poziom energii jest zupełnie inny niż to, co prezentowała w sieci. Zawsze wyglądała i zachowywała się niczym nakręcony króliczek z reklamy baterii, który może skakać non stop.

– Ciężki dzień? – zaczęłam, obserwując ją bacznie.

Skrywała się w skorupie silnej kobiety, ale już szybkie spojrzenie na dłonie zdradzało, jaka jest prawda. Stres dosięgał nawet jej. Obgryzione skórki i odpryski na hybrydowym lakierze nie wzięły się znikąd. W głębi siebie się ucieszyłam. Sama nabrałam się na to, co prezentowała, ale wystarczyła minuta, a wiedziałam, że rzeczywistość jest inna.

– Ciężki to mało powiedziane… – W tym momencie uśmiechnęła się tak inaczej, niż znałam z jej nagrań. Szczerze, ale z jakimś bólem. – Jak to mawia mój przyjaciel, życie mnie ostatnio wkurwia. I to bardzo.

– Ciebie? – powiedziałam zdziwiona.

Zawsze wydawało mi się, że należy do nielicznego grona osób, których problemy się nie imają. Jakby omijały je wielkim łukiem. Wiem, że tak nie jest, ale moje naiwne nastawienie do życia czasami płata mi figle, i to był tego dobitny przykład. Kreowany przez Olgę wizerunek był tak spójny i konsekwentnie przekazywany, że uwierzyłam całą sobą, że jest kobietą sukcesu, której w życiu przydarza się tylko to, co dobre.

– Ostatnio zdecydowanie za dużo się dzieje i nie wyrabiam na zakrętach. Ale nie o mnie miało być, jak przeprowadzka?

Uśmiechnęła się do mnie, a ja od razu poczułam się lepiej. Ostatnio zdecydowanie potrzebowałam czyjejś uwagi. Zawsze postrzegałam siebie jako introwertyczkę, która ceni sobie spokój i ciszę, ale raz na jakiś czas lubi pójść w tłum. Totalny brak kontaktu z ludźmi powodował, że dziczałam, mimo że starałam się chociaż w sieci rozmawiać z kimkolwiek lub raz w tygodniu dzwonić do jednej z koleżanek z Hiszpanii, choć ostatnio nasze rozmowy się mocno zmieniły. Mój brak kontaktu z branżą powodował, że miałyśmy mniej wspólnych tematów. Poza tym byłyśmy na zupełnie innych etapach życia. Ja nie wiedziałam za wiele o nowych trendach w modelingu, a one niewiele o dzieciach i problemach, które mnie męczyły. Zaczęłam dostrzegać, że żyjemy w różnych światach, dlatego nasze rozmowy przestały przypominać te sprzed lat.

Jednak teraz musiałam się po ludzku wygadać, niczym uczestnik psychoterapii, który na barki specjalisty zrzuca wszystkie troski. A Olga wydawała mi się osobą do tego idealną. Była tak do mnie podobna, chociaż tak inna.

Fizycznie nie mogłyśmy się różnić bardziej.

Ona – blondynka, o lekko pucułowatych policzkach, oczach niebieskich lub szarych, przez okulary korekcyjne w zwariowanych różowo-niebieskich oprawkach trudnych do ustalenia. Mojego wzrostu, a może i mojej wagi, ale widać, że nigdy nie lubiła sportu. Ja – z kręconymi włosami, które niełatwo mi było ujarzmiać, z ciemną oprawą oczu, przez którą często byłam pytana, czy nie pochodzę z Włoch czy Hiszpanii, i w okularach o delikatnych metalowych oprawkach.

– Jak przeprowadzka? – powtórzyłam po niej. – I dobrze, i źle – zaczęłam zaskakująco, a Olga zmarszczyła brwi, prezentując sporych rozmiarów zmarszczkę między oczami. – Na szczęście wszystkie rzeczy dotarły, nic nie potłukli, więc jestem szczęśliwa. Za to panowie od remontu się nie wykazali. Wzięli trzy roboty na ten sam termin i mam wrażenie, że moją traktują po macoszemu. Przyjeżdżają, kiedy chcą, mimo że umawiają się bardzo konkretnie, a ja czekam jak debilka. Nawet dzisiaj mieli przyjechać o ósmej, więc jak na sygnale pojechałam do niani zawieźć Kate… Kasię – poprawiłam się. Musiałam się przyzwyczaić do naszych polskich wersji imion. Jakoś ludzie dziwnie na nas patrzyli, gdy używałyśmy tych angielskich, mimo że przez ostatnie lata tak do nas mówiono. – Przejechanie przez Grodzisk rano nie jest łatwe. Niestety punktualność to nie moja dominująca cecha, ale jakoś udało mi się dojechać chwilę przed umówioną godziną. Pędziłam bez sensu, bo oni dotarli dopiero pół godziny temu, czyli z ponad pięciogodzinnym opóźnieniem – westchnęłam zniesmaczona.

– Masakra… – skomentowała Olga i uniosła rękę do przechodzącej obok kelnerki.

Ta podeszła do nas, wyjęła z kieszeni notes i ustawiła długopis nad kartką, gotowa do notowania.

– Wiedzą panie, co chcą zamówić? – Młoda brunetka uśmiechnęła się, pokazując aparat z różowymi klamrami, i spojrzała na moją rozmówczynię, a następnie na mnie.

– Ja nie wiem – powiedziałam zgodnie z prawdą. Zjadłam przed wyjściem jabłko i jakoś nie czułam się głodna. To Olga wybrała to miejsce, twierdząc, że mają znakomite jedzenie. Nie dyskutowałam, chociaż chętnie umówiłabym się na samą kawę czy herbatę. Nigdy nie lubiłam jeść na mieście, co, jak po latach sobie uzmysłowiłam, wpoiła mi matka, opowiadając o tym, jak niezdrowo karmią w knajpach.

– Ja ci coś zamówię – zakomunikowała moja towarzyszka i zaczęła składać zamówienie.

– A do picia? – spytała kelnerka, ponownie przenosząc spojrzenia z Olgi na mnie i z powrotem.

– Dla mnie lemoniadę, jeżeli mają państwo, ale z małą ilością miodu czy cukru – poprosiłam. Niestety dbanie o linię weszło mi w krew, mimo że nie musiałam już obsesyjnie myśleć o moich wymiarach. Kiedyś moja koleżanka powiedziała, że to zostanie ze mną na zawsze. Generalnie jest to dobre, bo ludzkość cierpi ze zgoła innego problemu, ale czasami chciałabym spontanicznie zjeść ciastko lub zamówić coś bez wydziwiania, ale nie potrafię.

– Remont się skończy, zanim się obejrzysz, a później będzie już tylko lepiej – rzuciła Olga, gdy kelnerka się oddaliła.

– Oby. Ci panowie zachowują się dziwnie.

– To znaczy? – Pochyliła się w moją stronę, a ja poczułam jej słodkie perfumy.

– Wszystko robią bardzo wolno.

– Czyli są dokładni? To chyba dobrze.

– No właśnie nie do końca. Tak jakby mieli za dużo czasu. Co godzinę robią przerwę, co chwilę po coś wychodzą, jakby nie mogli przynieść wszystkiego na jeden raz. Ale tak jak mówisz, kiedyś to się skończy. – Uśmiechnęłam się do Olgi. – Najważniejsze, że dzięki tobie mam świetną nianię. Naprawdę jeszcze raz wielkie dzięki.

– Nie ma za co. To córka mojej koleżanki z dawnych lat. Fajna, mądra dziewczyna, której się chce, więc żal byłoby tego nie wykorzystać.

– Faktycznie się jej chce. Uczy Kasię literek, kolorów po polsku. Świetnie się bawią, a ja nie mam wyrzutów sumienia i mogę skupić się na moich rzeczach.

– No i jak ci idzie?

– Hmm, no…

Nie skończyłam, bo mój telefon zaczął dzwonić. Od paru tygodni miałam polski numer, a te sępy z call center już wciągnęły go na swoje listy. Mimo to zawsze odbierałam, licząc, że to coś ważnego lub że dzwoni moja mama z numeru, którego nie znam. Chociaż ona… to mało prawdopodobne. Raz wykręciłam jej numer, ale po dwóch sygnałach się rozłączyłam. Nie wiem, co miałabym jej powiedzieć.

Przyznać się do błędu?

Chwilę przed ślubem napisała mi, żebym tego nie robiła. Że będę nieszczęśliwa. Ale ja wiedziałam lepiej i trzy lata później skończyłam jako rozwódka.

– Good morning, we are calling… – usłyszałam w słuchawce.

No tak, zapomniałam o jeszcze jednej osobie, która mogłaby do mnie zadzwonić. Nie wiem, jakim cudem zdobył mój numer, ale mu się udało. A ja jak zawsze zamierzałam go ignorować. W końcu to ja miałam nad nim przewagę.

Wcisnęłam czerwoną słuchawkę i odłożyłam telefon, licząc, że Olga nie wyłapała mojego zdenerwowania.

Rozdział 4

Olga

Moje życie to jeden wielki teatr. Gdziekolwiek poszłam, tam grałam.

Grałam perfekcyjną bizneswoman, chociaż od lat miałam dość mojej działalności i czasami, jak musiałam odpisać na maila czy odpalić kamerkę internetową i zacząć gadać do tłumów po drugiej stronie, to żołądek robił salto, a ręce zaczynały drżeć.

Grałam idealną żonę, która dla swojego wspaniałego męża stworzyła perfekcyjny dom. Każdy, kto nas odwiedzał, powtarzał po wielokroć, że nigdy nie był w takim miejscu. Istny cud. Tylko ja nienawidziłam go z całego serca. Każda rzecz naznaczona była moim cierpieniem. Każda z nich była świadkiem moich upokorzeń ze strony męża. Eleganckiego radcy prawnego, który obsługiwał lokalne elity. Faceta, który nigdy nie podniósł na mnie ręki, ale znęcaniem psychicznym doprowadził mnie na skraj przepaści, gdzie czasami jedyne rozwiązanie widziałam w ucieczce na tamten świat.

Jedynie moje tchórzostwo mnie przed tym chroniło.

Nie byłabym w stanie wziąć noża i przejechać sobie nim po żyłach.

Nie miałabym jaj, żeby nawet wrzucić kilkanaście tabletek do blendera i zrobić śmiercionośny koktajl, który przeniósłby mnie na drugą stronę.

Dlatego nie mając już nikogo, kto chciałby mnie wysłuchać bez tych upiększaczy i iluzji, grałam na całej linii. Długo myślałam, że tylko ja tak mam, ale lata temu doszłam do tego, że każdy, kogo znam, gra. Przywdziewa maski, które wybiera w zależności od okazji.

Ostatnio nawet ze zdziwieniem patrzyłam na filmik z wakacji mojej klientki, która podczas konsultacji jeden na jeden zupełnie niepytana o życie prywatne zaczęła mi opowiadać, jak jej partner ją bije. Nawet zrobiło mi się jej żal, ale gdy obejrzałam na Instagramie jej rolkę, pożałowałam tego. Szczerzyła się na każdym ujęciu, wtulając w męża, tego samego, który popchnął ją tak mocno, że złamała sobie rękę. Biła z tego obłuda, zakłamanie i brak szacunku do siebie, o ile to, co mi opowiadała, było prawdą, bo oczywiście robienie z siebie ofiary też brałam pod uwagę.

Dlatego miałam dość tego fałszu prezentowanego w sieci i starałam się ograniczać kontakty z ludźmi do minimum. Gdy mój wspólnik rzucił: „Zobacz, tu masz fajną babeczkę i pisze o Grodzisku”, chciałam go wyśmiać, ale gdy zobaczyłam zdjęcie Mary, jak podpisywała się w sieci, przebiegł mnie dreszcz ekscytacji i strachu. Od razu wiedziałam, że coś ukrywa, bo z jakiegoś powodu zmieniła imię i nazwisko. Nikt w normalnych warunkach tak nie robił.

Ku mojemu zaskoczeniu zupełnie mnie nie pamiętała, co jeszcze bardziej wzmogło moją czujność. Oczywiście mógł być to element jakiejś gry, ale niczym nie ryzykowałam, biorąc w niej udział. Poza tym od zawsze lubiłam wszelkiej maści zabawy. Szczególnie te logiczne lub matematyczne, gdy człowiek musiał mocniej wytężyć szare komórki.

Na co dzień sama prowadziłam kilka gier, dlatego chętnie podjęłam rękawicę, nie znając zasad. Rozmawiałam z nią w sieci przy każdej nadarzającej się okazji. Głównie o jej pomyśle. Planowała rozwinąć swój biznes, a ja z oddaniem zaangażowałam się w jej pomysł.

Maria miała dość nietypową koncepcję na działalność. Jakiś czas temu napisała powieść, ale nie taką zwykłą. Przeczytałam połowę i ku mojemu zdziwieniu podobała mi się. Była to historia młodej dziewczyny, która wyrusza w świat za marzeniami, ale zamiast tego dostaje srogą lekcję życia.

– To na podstawie twoich doświadczeń? – spytałam ją, gdy w końcu skończyła narzekanie na ekipę remontową, a później wygłosiła monolog na temat swojej córki. Wiedziałam, że przez lata pracowała jako modelka, ale jak weszła, chyba aż zrobiłam większe oczy. Jej uroda hipnotyzowała, a ze zdjęć, które widziałam w sieci, wprawny fotograf wyciskał z niej jeszcze więcej. Pamiętałam, że jest ładna, ale z wiekiem stała się wręcz przepiękna.

– Nie – odpowiedziała zdecydowanie za szybko. – Przez trzy lata intensywnej pracy w modelingu wiele widziałam, wiele słyszałam, na szczęście mnie nigdy nic tak strasznego nie spotkało. To zestaw historii kilku osób, które warto byłoby pokazać światu.

– A dlaczego chcesz robić to pod pseudonimem?

Nie odpowiedziała od razu. Zacisnęła dłonie na szklance z lemoniadą z mniejszą ilością cukru, czym mnie lekko rozbawiła. Ja jadłam, co chciałam i kiedy chciałam. Znajoma dietetyczka zawsze mi wypominała, że te tony twixów, które pochłaniałam, kiedyś do mnie wrócą w postaci cukrzycy, nadwagi czy nadciśnienia. Na razie jednak tylko straszyły z daleka, więc średnio brałam do siebie tego typu uwagi, szczególnie że po ojcu odziedziczyłam jakiś kosmiczny metabolizm, więc nie musiałam się jakoś bardzo pilnować. Ale Maria zdecydowanie dbała o siebie. Jak tylko ściągnęła białą marynarkę, zauważyłam ładnie zarysowane mięśnie jej ramion, które nie były kwestią przypadku, ale wielu godzin na siłowni, na którą sama miałam uczulenie. Od przebiegnięcia dwudziestu metrów dostawałam zadyszki, a już myśl o wykonywaniu głupich ruchów na zajęciach fitness powodowała odruch wymiotny.

Moje pytanie spowodowało, że jej pewność siebie gdzieś zniknęła. Piła swój dietetyczny napój i patrzyła w dal. Nie wiem czemu, ale w jej spojrzeniu pojawił się smutek. Na mnie nie robił jednak wrażenia. Dobrze wiedziałam, że to część gry.

– Nie chcę, aby ludzie wiedzieli, że to ja. Od razu ruszyłyby podejrzenia, że to wszystko przydarzyło się naprawdę, a potem analiza, kiedy gdzie byłam, co robiłam. Część pewnie zaczęłaby wymyślać niestworzone historie, a potem się nade mną użalać. Inni by punktowali, że sobie zasłużyłam na to, co mnie spotkało, bo porzuciłam biedną i samotną matkę, co na bank szybko by wypłynęło, a co oczywiście nie jest prawdą. Boję się, że wiele osób nie przyjęłoby do wiadomości, że to fikcja literacka lekko inspirowana prawdziwymi historiami, poddałyby moje życie dokładnej analizie, a to mi się nie uśmiecha. Jakoś pseudonim wydaje mi się lepszy – skończyła swój monolog.

Czułam, że przygotowała go dużo wcześniej i teraz miała możliwość zaprezentować tę przemowę przed publiką. Patrzyłam na nią, starając się wyłapać, co ukrywa. Co tak naprawdę w jej historii jest prawdą, a co kłamstwem. Gubiłam się w tym. Musiałam przyznać, że mam przed sobą dobrą aktorkę.

– Z punktu widzenia marketingowego łatwiej jest sprzedawać autora, który ma twarz. Życie, które można pokazać. Oczywiście są przypadki, gdy ktoś tego nie robi i ukrywa swój wygląd. W Polsce wśród pisarzy jest kilka takich przypadków. Jest policjant, prokurator, a także detektyw i najzwyczajniej w świecie pracodawcy byliby niezadowoleni z ich dodatkowej pracy, ale ciebie to nie dotyczy, bo…

– Ja nie zmienię w tym zakresie zdania – przerwała mi, a jej twarz delikatnie poczerwieniała. Jej reakcja była zdecydowanie przesadzona.

– Rozumiem twój wybór. Chcę tylko zaznaczyć, że będzie ci trudniej i niektórych rzeczy nie zrobisz. Ominą cię eventy typu targi, sesje zdjęciowe pokazujące twoją twarz, spotkania z czytelnikami. To są znakomite miejsca do promocji produktu, porozmawiania z tymi, co przeczytali, mają wątpliwości lub jeszcze cię nie znają. Do śniadaniówki raczej cię też nie zaproszą, a akurat to mogłabym ci załatwić. – Nagięłam trochę rzeczywistość. Jedna z moich klientek pracowała jako producentka w stacji telewizyjnej, ale nigdy nie sprawdzałam, czy udałoby jej się coś zorganizować.

– Trudno, podziękuję za taką przyjemność – wtrąciła z uśmiechem, chociaż widziałam, jak zaciska dłonie. – Jakoś wizja chodzenia po programach mnie paraliżuje, więc tym lepiej, jak wykluczę taką opcję już na początku.

– Jak chcesz. – Uniosłam obie ręce w geście rezygnacji. – To zawsze fajna promocja, ale musi być też zgodna z tobą i twoimi przekonaniami. Trochę przez to stracisz możliwości, a tym samym pieniędzy. Ja jednak cię nie zmuszę.

– Nie chcę zabrzmieć, jakbym się przechwalała, ale mam pieniądze. Mój mąż, to znaczy były mąż, zabezpieczył mnie i Kasię. Nie muszę pracować. Robię to dla siebie.

Znowu ten dziwny uśmiech. Czegoś mu brakowało, żeby uznać go za w stu procentach szczery, był taki wyćwiczony, który pewnie łykała większość ludzi, ale nie ja.

Na jej wyznanie tylko kiwnęłam głową potakująco. Od dawna nie dyskutowałam z ludźmi, gdy wyrażali swoje twarde opinie lub przekonania. Bardzo rzadko udawało mi się ich przekonać do zmiany zdania, a ja traciłam na tym tylko czas i energię, a często i nerwy. Nie miało to sensu.

– Jak chcesz. – Wzruszyłam ramionami.

Odpuściłam. Wolałam ustalić podstawowe szczegóły, tak abym mogła ruszyć z przygotowaniem strategii marketingowej. Omówiłyśmy między innymi, do kogo chciałaby trafiać, ale nie krótkim i nic nieznaczącym hasłem: „kobiety z dużych miast”. Tak często ludzie określają swoich klientów, nie wchodząc w szczegóły. A one są bardzo ważne! Co lubią robić w wolnym czasie? Gdzie robią zakupy? Czy mają dzieci? Jak tak, to w jakim wieku? Co jedzą, jakie mają poglądy na małżeństwo? Z doświadczenia wiedziałam, że im lepiej zarysowany odbiorca, tym łatwiej przygotować do niego przekaz marketingowy. Łatwiej zagrać na odpowiednich emocjach, zaintrygować i sprowokować do zakupu, co z reguły jest jednym z podstawowych celów moich klientów.

Generalnie spotkanie z Marią przebiegło w miłej atmosferze, ale gdy wróciłam do domu, odetchnęłam. W jej towarzystwie czułam się dziwnie. Niekomfortowo. Grała przede mną kogoś, kim nie była, a ja liczyłam, że ją rozgryzę.

Gdy tylko weszłam do domu, rzuciłam się do pracy. To był moment, który niezmiennie od lat mnie kręcił i powodował, że palce nad klawiaturą latały jak szalone. Nigdy nie miałam tego dość, z czego się cieszyłam. Cały czas kręciło mnie tworzenie strategii dla moich klientek.

Pochłonięta robotą nie zauważyłam, jak wrócił mój mąż. Od kiedy zaczął jeździć elektrykiem, nie byłam w stanie wychwycić, kiedy wjeżdża na posesję. Za dawnych czasów panoszył się subaru, którego silnik słyszałam, jeszcze gdy przejeżdżał dwie ulice od domu, a teraz potrafił wejść do salonu, a ja dopiero wtedy wyłapywałam, że wrócił. Nawet kiedyś miałam szalony pomysł, żeby zamontować dzwonek niczym w małych sklepach, który aktywowany czujką informowałby mnie o powrocie męża, ale zrezygnowałam.

– Co robisz? – usłyszałam za sobą i aż podskoczyłam.

Słowa typu „cześć”, „dzień dobry” nie pojawiały się od jakiegoś czasu, a takie w stylu „Kochanie, jak minął ci dzień?” zniknęły praktycznie w dniu zaobrączkowania. Albert zdecydowanie ożenił się ze mną, bo do idealnego obrazu brakowało mu żony. Nie wiem, czy kiedykolwiek tak naprawdę mnie kochał. Lata temu tak myślałam, ale teraz, z perspektywy czasu, nie byłam tego taka pewna.

Od samego początku przedstawiał mnie jako przyszłą żonę. Nie opowiadał o mnie, jaka jestem cudowna, wspaniała. Nie wykazywał się romantyzmem, a mnie w sumie to nie przeszkadzało. Ja chciałam się wyrwać, awansować w społecznych układach, a on potrzebował żony do swojego zestawu rzeczy do odhaczenia, które wymuszała rodzina.

Wykształcenie.

Kariera.

Żona.

Dobrze, że nie było presji na dzieci, bo temu bym nie sprostała.

Nie wiem, czemu przez jakiś czas naiwnie liczyłam na płomienne uczucia, które widziałam tyle razy w filmach, a które nigdy mnie nie dopadły. Ale w sumie mogłam się tego spodziewać. Gdybym przyjrzała się jego rodzicom, ani przez chwilę nie miałabym jakiejkolwiek nadziei. Może już wtedy wyłapałabym, że nigdy nie okazują sobie czułości. Dotyk czy pocałunek były elementem niewskazanym, a wręcz zakazanym. Nigdy nie widziałam tego w ich wykonaniu. Okej, zawsze zwracali się do siebie z szacunkiem, ale po latach doszłam do wniosku, że jest to drętwe. Smutne i takie pozbawione emocji. Jakby byli jakimiś robotami, które nie są w stanie odpowiednio zaintonować wypowiedzi, aby nadać jej jakiś ludzki kształt.

Ale nie tylko oni powinni być dla mnie jakimś sygnałem, że coś jest nie tak z tą rodziną. Starsza siostra Alberta, Aurelia, też była inna. Zawsze ją lubiłam. Straszna gaduła, która jak już dochodziła do głosu, to wykorzystywała to w stu procentach i potrafiła przez godzinę opowiadać o treningach swojego syna. Dowiadywałam się wtedy, do kogo podczas godzinnych zajęć w piłkę nożną podał jej pierworodny, jak był ubrany trener, o czym rozmawiała z trzema innymi mamusiami, no i jeszcze dyktowała mi przepis na dietetyczne ciasto z oreo. Oczywiście przez ten czas ja tylko kiwałam głową, wzdychałam i rzucałam jakieś krótkie komentarze, które były doskonale ignorowane.

Tylko że gdy na horyzoncie pojawiał się jej mąż, wysoki, wysportowany i niezwykle przystojny Krzysztof, milkła i odzywała się tylko wtedy, gdy jej pozwalał. Już wtedy powinnam się skapnąć, że wybrała męża na wzór swojego ojca. Apodyktyczny, bez emocji, przynajmniej tych pozytywnych. Tym samym prawdopodobieństwo, że mój wybranek kiedyś taki się stanie, wzrastało wykładniczo.

Ale ja byłam zaślepiona miłością, jak wtedy interpretowałam mój stan. Tak naprawdę Albert nie dawał mi prawdziwego uczucia, ale nadrabiał braki w moim życiu i to mylnie brałam za uczucie, którego tak bardzo potrzebowałam. Opiekował się mną po gwałcie. Nie naciskał na kontakt fizyczny, który przez długi czas sprawiał mi problem. Głaskał po głowie, gdy nagle zaczynałam płakać. Był przy mnie. Pomagał, gdy zdecydowałam się złożyć zawiadomienie o przestępstwie. Był przy mnie, gdy sąd podważył moje zeznanie, bo niby chłopaka, którego wskazałam, nie było w mieście w czasie, gdy mnie gwałcono. On jednak nie komentował tego, co czyniło wielu, potęgując moją traumę.

Później były oświadczyny i ślub, na którym teściowa i matka denerwowały mnie tak bardzo, że nie mogłam doczekać się końca. Ta pierwsza obgadywała każdego, jakby nikt nie był godny, aby przebywać w towarzystwie jej wspaniałej osoby. Druga nie potrafiła wydusić z siebie nic miłego w moim kierunku.

Dwa pierwsze lata po wypowiedzeniu na ślubnym kobiercu „tak” śmiało mogę nazwać najlepszymi. Weszłam w świat, którego nie znałam. Poznawałam ludzi, którzy mi imponowali. Jednak chwilę po drugiej rocznicy nagle coś zaczęło się rozmywać. Seks stał się obowiązkiem. Musiałam być na niego gotowa zawsze i o każdej porze. Niezależnie od tego, czy miałam na niego ochotę, czy nie.

Poza tym Albert stał się opryskliwy. Niemiłe, kąśliwe komentarze zaczęły pojawiać się coraz częściej.

– Nie przytyłaś ostatnio? Chyba jesteś jakaś okrąglejsza na buzi.

– Miałem dzisiaj niewyprasowaną koszulę. Prosiłem cię, abyś się lepiej przykładała.

– Możesz kupować świeższe warzywa? Pomidory nie były tak jędrne, jak lubię.

Niby nic wielkiego, ale bolało.

Na twarzy nie przytyłam, bo waga sześćdziesiąt pięć kilogramów towarzyszyła mi od piętnastu lat i ani drakońska dieta, ani obżeranie się przez tydzień nic nie zmieniały.

Koszule prasowałam zawsze tak samo, więc nie mogłam zrobić odstępstwa akurat tego jednego dnia. Zresztą sama miałam fioła na punkcie prostych kantów, gładkich kołnierzyków. W rodzinnym domu potrafiłam zamknąć się w swoim pokoju i prasować, dzięki czemu chociaż przez chwilę nikt się mnie nie czepiał.

A warzywa zawsze wybierałam bardzo dokładnie, czym doprowadzałam panią w warzywniaku na deptaku do szewskiej pasji. Wszystko obmacywałam po kilka razy i nie tylko dlatego, że Albert tak lubił, ale sama chciałam do domu zabrać tylko te idealne.

W dzieciństwie nigdy nie jadłam zbytnio warzyw i owoców, bo najzwyczajniej rodziców nie było stać. Były ziemniaki, kapusta kiszona i sporadycznie pomidory. Gdy wyszłam za mąż i mogłam robić zakupy gdziekolwiek i kupować praktycznie wszystko, postanowiłam wybierać te najlepsze.

Początkowo wszystkie przytyki zrzucałam na karb zbyt dużej ilości pracy, innym razem na chorobę. Jednak te kąśliwe uwagi to był tylko przedwstęp. Później było jeszcze gorzej.

Nigdy mnie nie uderzył, ale powodował, że czułam się źle.

Najgorzej.

Zaczął mnie ignorować. Traktować jak powietrze.

Nawet teraz, gdy spytał mnie o to, co robię, wiedziałam, że do niczego to nie prowadzi. Że jak zwykle, gdy zacznę się produkować, w połowie mojej wypowiedzi odwróci się i wyjdzie do pokoju obok, gdzie uwielbiał się relaksować, czytając książki na leżance, którą na urodziny kupiła mu matka. Co zabawne, sama chciałam mu kupić podobny mebel, ale mnie wyśmiał.

Nie chcąc tracić na to siły, odpowiedziałam zdawkowo:

– Pracuję. – I wróciłam do knucia.

Spojrzałam na męża, który nie kontynuował rozmowy. Usiadł jak nie on przy stole kuchennym i zatopiony w korespondencji z kimś, klikał palcami po komórce, szczerząc się od czasu do czasu, czym powodował u mnie przyspieszone bicie serca.

Rozdział 5

Maria

Nadal nie wiedziałam, czy mi się tutaj podoba. Nie było mi źle, to na pewno, ale jakoś nie czułam się komfortowo. Coś mnie dręczyło.

Może świadomość, że kiedyś moja mama mieszkała w okolicy, zanim ja pojawiłam się na świecie? Gdy byłam mała, a nawet gdy miałam naście lat, zupełnie mi nie przeszkadzało, że tak mało wiem o mojej własnej matce. Dopiero z czasem uzmysłowiłam sobie, jak mocno dawkowała mi informacje. Wiedziałam, że urodziła się w Warszawie, chociaż wraz z rodzicami mieszkali wtedy w Grodzisku Mazowieckim. Babcia pracowała w Pałacu Kultury i Nauki i do końca ciąży się nie oszczędzała. Gdy odeszły jej wody, akurat była w autobusie do domu. Podobno jakoś się tym nie przejęła, po prostu nie siejąc paniki, przesiadła się do innego środka komunikacji. Dojechała do szpitala i tam urodziła córkę.

Mama do podstawówki chodziła w Grodzisku, a do liceum już nie wiem gdzie. Zresztą wielu rzeczy nigdy mi nie zdradziła. Ukrywała nie tylko szczegóły ze swojego życia, ale i mojego.

Kiedyś próbowałam dowiedzieć się czegoś więcej o moich początkach:

– Kopałam w brzuchu?

– Nie.

– W którym tygodniu się urodziłam?

– Nie pamiętam.

– Bolał cię poród?

– Nie.

– Gdzie rodziłaś?

– W szpitalu.

– Ale którym? – nie odpuszczałam.

– To nie ma znaczenia.

Na każde pytanie odpowiadała najkrócej, jak się dało, zupełnie nie licząc się z moją ciekawością. Nawet fakt, że potrzebowałam tych informacji do szkolnego projektu, nie stanowił dla niej motywacji, mimo że z wielkim namaszczeniem podchodziła do mojej edukacji.

Ale nie tylko to pozostawało dla mnie tajemnicą. Nigdy nie poznałam dobrze moich dziadków. Mieszkali pod wschodnią granicą w Suwałkach. Przeprowadzili się tam, gdy miałam trzy latka, ponieważ babcia odziedziczyła dom po swoich rodzicach. Jeździłyśmy tam bardzo rzadko, a o pojechaniu do nich samej na wakacje mogłam tylko pomarzyć.

Zazdrośnie słuchałam koleżanek opowiadających o swoich wyjazdach do dziadków. Rozpieszczanie, wyprawy na działki, czas pozbawiony zakazów, wytycznych. Z uśmiechem na twarzach po kolei chwaliły się tym niesamowitym czasem.

Niestety u mnie nic takiego się nie działo. Gdy sporadycznie jechałyśmy do dziadków, mama niczym cerber stała obok mnie i słuchała. Nie było szans na jakiekolwiek pytania o jej przeszłość czy mojego ojca. O jej dwudziestu latach spędzonych w Grodzisku też niewiele wiedziałam.

Znałam parę szczegółów z jej życia – podsłuchanych lub rzucanych przez nieuwagę.

Gdy się urodziłam, mama mieszkała już w stolicy i milczała odnośnie do swojego miasta rodzinnego, ucinając każde moje pytanie.

– Nie ma po co tego wspominać.

– Przeszłość nic nam nie da.

– Nie chcę tam wracać, nawet w rozmowie.

Zawsze kierowała się tylko swoim dobrem. Tego, czego ja bym chciała, nigdy nie brała pod uwagę. Ja zawsze musiałam realizować jej pragnienia, niespełnione marzenia o grze na gitarze czy o zajęciach tanecznych, na które jej rodziców nie było stać. Tylko że ignorowanie moich stęków i utyskiwań nic dobrego nie dawało, a wręcz przeciwnie, pogłębiało rozłam między nami.

Gdy po liceum wyjechałam, zadziwiając ją jak nigdy, nasz kontakt ograniczył się do minimum. Zdawkowe telefony o niczym.

Mój żal do niej.

Jej żal do mnie.

Nawet nie przyleciała na mój ślub, mimo że wszystko opłaciłam. Tłumaczyła się lękiem przed lataniem, ale wiedziałam, że prawda jest inna. Przestałam być sterowalna i jej się to nie podobało. W końcu nie wytrzymała i kilka minut przed ceremonią wysłała mi wiadomość, licząc, że coś tym zmieni. Ale tylko mnie jeszcze bardziej zraniła.

Teraz jednak w końcu mogłam zrobić to, co chciałam, nie patrząc na nią, i dowiedzieć się czegokolwiek o moim ojcu. Człowieku, którego zupełnie nie znałam, a którego moja mama rzekomo poznała w barze i któremu dała się uwieść – i tyle.

Sęk w tym, że to stało w sprzeczności z jej charakterem. Nie pasowało do ułożonej, porządnej kobiety – takie rzadko zaliczają przygodę na jedną noc, chyba że jest wynikiem aktu przemocy, o czym nigdy nie wspominała. Mężczyzna musi wydeptać ścieżkę do jej serca, a dopiero potem może liczyć na coś więcej.

Dlatego gdy w lokalnej gazecie zobaczyłam nekrolog, wiedziałam, że muszę pójść. Nie znałam kobiety, ale noszone przez nią nazwisko, identyczne z moim panieńskim, powodowało, że zrodziła się we mnie nadzieja, że może jakimś cudem jest ktoś, na kim moja mama nie wymusiła ślubów milczenia, i że w końcu czegoś się dowiem.

Rozdział 6

Olga

Wtorek to od lat była dla mnie taka niedziela. Z reguły w weekendy pracowałam. Jakoś tak przyzwyczaiłam wszystkich, że wtedy są wyjazdowe szkolenia, bo moje obserwatorki w tygodniu nie mogą. Wtedy też miałam dużo sesji jeden na jeden. Moje klientki często nie mogły w tygodniu, ponieważ siedziały z dziećmi i tylko w weekendy mężowie łaskawie byli w stanie zaopiekować się dzieckiem, mając odpaloną bajkę, kilka paczek chipsów, cukierków i innych źródeł próchnicy czy otyłości.

Generalnie męczyło mnie to mocno, ale ostatnio cieszyłam się weekendową harówą. Albert w weekendy szukał zwady jeszcze bardziej niż w ciągu tygodnia. Gdy byłam w domu i akurat nic nie robiłam, szukał powodów do konfrontacji niczym bokser wyposzczony bez treningu.

Wtedy niewiele było trzeba, aby się zapalił. Jego lont był tak krótki, że ledwo widoczny.

– Pani Halina przełożyła moją teczkę – rzucił ostatnio w sobotę po trzydziestu sekundach szukania. Ja z kanapy, na której robiłam notatki na wieczornego live’a, widziałam, że owa teczka leży pod stołem na półce, a nie na wyższym blacie. – Kurwa, czy ty nie możesz trzymać tej kobiety w ryzach?! Jest to, kurwa, ponad twoje umiejętności?! – wrzasnął.

Starałam się oddychać miarowo. Zawsze takie sytuacje wytrącały mnie z równowagi. Powodowały, że czułam się mała, beznadziejna. Bezużyteczna.

– Taka niby wielka coach z ciebie, a zwykłej sprzątaczki nie potrafisz ogarnąć. Może powinnaś sama się przeszkolić – prychnął, czerwieniąc się.

Nic nie odpowiedziałam.

Innym razem dostało mi się za to, że nie działał pilot.

– Kurwa mać, czy tak trudno dbać o baterie w urządzeniach?! – wrzasnął, gdy zorientował się, że to one są powodem braku możliwości włączenia telewizora, gdzie chciał odpalić coś na Netflixie. Wyjął je i z furią rzucił na podłogę.

Milczałam.

Tak, to Albert był powodem, dla którego czas poza domem w weekendy odczytywałam jako dar z niebios. Dlatego początek tygodnia stanowił dla mnie czas na odpoczynek, którego mąż nie był w stanie mi zakłócić. W poniedziałek ustalałam plan tygodnia, zjadałam wszystkie żaby, czyli najgorsze rzeczy do zrobienia, które wiedziałam, że muszę w końcu zrobić, tak żeby we wtorek mieć kilka godzin tylko dla siebie.

Chodziłam wtedy na masaż, żeby trochę rozluźnić moje mięśnie, sporadycznie do kosmetyczki lub fryzjera, ale nie znosiłam tego dbania o siebie. Robiłam to bardziej z przymusu, a nie dlatego, że to lubię.

Zupełnie nie rozumiałam tego podniecenia większości kobiet z okazji nowego uczesania czy zabiegu odmładzającego. Moje włosy były fatalne i wiedziałam, że zawsze takie będą, dlatego spinałam je w kok lub kucyka – i problem z głowy. Kolorowe paznokcie irytowały mnie i powodowały, że nie potrafiłam normalnie pisać na klawiaturze, bo cały czas jakieś rozpraszacze latały mi przed oczyma. A gdy ktoś długimi minutami dotykał mojej twarzy, smarując ją magicznymi wynalazkami, napinałam się, tracąc całą przyjemność z sytuacji.

I tak zupełnie bez sensu zgodziłam się na czerwoną szminkę, która stała się moim znakiem rozpoznawczym. Za każdym razem, gdy się nią malowałam, zaciskałam ze złością szczęki.

– Nie możesz z tego zrezygnować! – powtarzał przy każdym moim narzekaniu Marcel. – Przestaniesz być dla nich wiarygodna, jak zrobisz coś innego, niż im mówisz. Nie raz podkreślałaś, że osoba, która jest marką własną, musi być spójna w przekazie, a jego integralną częścią jest twój wygląd.

Tylko on nie wiedział, jak to mnie od środka zabija.

W sumie nikt nie wiedział – oprócz Grażyny Winnickiej, pięćdziesięciodwuletniej kobiety mieszkającej przy znienawidzonym przeze mnie deptaku, po którym cały czas kręcą się menele. Władze miasta próbowały różnych sztuczek, aby ich wypędzić, ale niestety wszystkie kończyły się porażką.

Zawsze co tydzień pojawiałam się u niej równo o dwunastej w czwartek. Nawet covid tego nie zmienił, choć wtedy wyjątkowo przez trzy tygodnie łączyłyśmy się przez kamerę.

Winnicka kilkakrotnie próbowała mnie przekonać, abyśmy zostały przy spotkaniach online, ale ja się uparłam. Kaszlałam, dusiłam się przez maseczkę na twarzy, dwa razy dostałam takiego ataku, że się popłakałam, ale te seanse w jej klaustrofobicznym pokoju były dla mnie niczym tlen. Potrzebowałam ich, a wtedy, w czasie pandemii, potrzebowałam ich jeszcze bardziej. Mogłam na chwilę wyjść z domu. Płaciłam trzykrotność normalnej stawki. Siedziałam w najlepszej z możliwych maseczek i czułam, jak po każdej sesji gumka z tyłu głowy się luzuje.

Co dziwne, w pokrętny sposób polecił mi ją mój mąż, a bardziej zainteresował jej osobą.

– Ludzie zgłupieli już do reszty – rzucił, gdy obierałam ziemniaki. Usiadł koło mnie, ale zupełnie nie zauważył, że coś robię i że byłoby w dobrym tonie, aby mi pomógł. – Michalina, ta nowa prawniczka, dzisiaj opowiadała, jak to poszła do psychologa, Winnickiej czy Winiarczyk. W sumie to powinienem być poprawny politycznie i powiedzieć psycholożki. Podobno świetnie wykształcona, stosująca kosmiczne techniki. Michalina zapłaciła dwie stówki i jak była wkurzona, tak wyszła jeszcze bardziej. Nie wiem, jak takie rzeczy mają pomagać innym. Siedzisz w fotelu, a obca baba próbuje wejść ci w głowę i poukładać syf, który masz w środku, w jakiś zorganizowany sposób. To jest bzdura, jakich mało.

Od razu wyszukałam ją w sieci. Faktycznie ludzie ją pozytywnie oceniali. Nie wiem w sumie dlaczego, ale zapisałam się do niej. Może głównym powodem był fakt, że Albert na nią psioczył, a każdy jego wróg jest moim przyjacielem. A może to, że uważał, że to nie ma sensu. Negował każdą tego typu terapię, twierdząc, że to tylko wyciskanie z ludzi pieniędzy.

Wewnętrznie czułam, że idąc do niej, robię mu na złość.

Od tego czasu minęły trzy lata i zdecydowanie była to dobra inwestycja.

Rozdział 7

Maria

Wanda Krzemińska.

Czterdziestodwuletnia mieszkanka Grodziska Mazowieckiego. Matka trójki dzieci, pielęgniarka w Szpitalu Zachodnim. Na jej facebookowym profilu, który od razu znalazłam, pod ostatnimi postami ludzie zostawili mnóstwo komentarzy, a gdy je czytałam, łzy zaczynały mi się kręcić w oczach, aż w końcu popłynęły strugami.

Dobrze, że Kate wykorzystywała akurat swoje pół godziny z bajkami, bo jak zwykle by się przejęła moją wylewnością. Z reguły starałam się w jej towarzystwie kontrolować, ale wtedy, nawet gdyby stała obok, nie byłabym w stanie powstrzymać potoku łez, który nagle zaczął ze mnie wypływać, choć zwykle nie dawałam się tak łatwo ponieść emocjom.

– Byłaś najpiękniejszym aniołem na ziemi. Wracasz do swoich.

– Nie tylko niesamowicie żyłaś, ale też umarłaś, jak chciałaś. Żegnaj.

– Gdyby większość ludzi była jak ty, świat byłby piękniejszy. Już tęsknię.

Takich wpisów było mnóstwo.

Wszystkie emocjonalne, gloryfikujące. Ich liczba świadczyła o jej wyjątkowości, bo jak się już przekonałam, nadal ludzie trzymali się zasady, że o zmarłym tylko dobrze lub wcale. Oczywiście czasami znalazł się jakiś wyłomowiec, ale nie w tym przypadku.

Nawet na stronie szpitala znalazłam krótką notkę zawierającą informacje o niej.

„Odeszła Wanda Krzemińska – nasza przyjaciółka, koleżanka, pielęgniarka, która oddawała pacjentom swoje serce. Opuściła ten świat na swoich warunkach, w gronie najbliższych.

Dziękujemy Ci za wszystko, a rodzinie składamy najszczersze kondolencje.

Zespół Szpitala Zachodniego”

Siedziałam dłuższą chwilę, pociągając nosem. Nie miałam pojęcia, czy faktycznie możemy być spokrewnione, czy poza nazwiskiem cokolwiek nas łączy. Mógł to być oczywiście gigantyczny zbieg okoliczności, ale wizja, że tak nie jest, jawiła mi się niezwykle przyjemnie.

Może jednak miałam szansę na odkrycie rodzinnych tajemnic.

Może zupełnie przypadkiem wpadłam na kogoś, kto byłby w stanie mi pomóc. Może luki w mojej historii rodzinnej zaczną się w końcu wypełniać.

Rozdział 8

Olga

Jedyna pora, kiedy mój dom był akceptowalny, kiedy czułam się w nim dobrze, to noc.

To czas, kiedy Albert spał oddzielony od świata korkami do uszu i nakładką na oczy.

Zupełnie nie wiedział, że ja wtedy włączałam światła w salonie, brałam sobie kubek melisy, którą parzyłam przed snem, aby w nocy na mnie czekała, i siadałam na kanapie, czekając, aż moje ciało się uspokoi.

Od jakiegoś czasu praktycznie co noc śniło mi się coś niepokojącego lub wręcz koszmar rodem z horrorów. Rozbudzało mnie to tak bardzo, że musiałam posiłkować się ziołami, a w ostateczności i tabletkami nasennymi. Czasami, gdy było bardzo źle, a moje myśli zaczynały gdzieś uciekać, to sen nie przychodził długo, aż w końcu padałam na kanapie, co kończyło się z reguły awanturą.

– Zachowujesz się jak gnojówa, która zarywa noce! – słyszałam od rana.

Tej nocy moje myśli od razu pogalopowały do rozmowy z Marcelem u niego w domu, w którym mamy coś na kształt biura, mimo że to właściwe mieści się niedaleko grodziskiej stacji PKP.

– Musimy dorzucić kolejny kurs. Ten ostatni live był nieziemski. Takiego odzewu dawno nie miałaś. Trzeba kuć żelazo, póki gorące. Zrobiłem już stronę do zapisu, ty musisz jeszcze zrobić plan… – Gadał jak najęty, a ja czułam, że pokój zaczyna mi się kręcić przed oczami.

– Ale mówiłam ci, że chcę wyjechać, trochę się wycofać. Znalazłam piękny domek nad jeziorem. Nikogo w promieniu dwóch kilometrów.

– Olga! – krzyknął w sposób, którego nienawidziłam. Władczy i taki pretensjonalny, zupełnie pozbawiony tych pozytywnych emocji, które kiedyś były domeną Marcela. – Nie teraz. Biznes rośnie, a ty jako kapitan nie możesz uciekać z okrętu. Tak się nie robi. Wiesz, że rynek zniszczył niejedną wielką rybę. Chwila nieuwagi i nas nie ma, bo ktoś z premedytacją lub przez przypadek wykorzysta twoją absencję i wtedy się nie podniesiemy. Nie będzie co zbierać. Trzeba korzystać, że jeszcze cię chcą. To nie będzie trwało wiecznie, a jak się skończy, to wyjedziesz nad jakieś bajoro nawet na rok.

– Ale to chyba mój biznes – rzuciłam i od razu tego pożałowałam.

Marcel zacisnął jeszcze bardziej usta, a ich kolor zmienił się w trupiofioletowy. Niczym nie przypominał tego mężczyzny, którego pokochałam. Nie taką miłością jak między kochankami, ale jak między bliskimi sobie ludźmi. Lata temu ujął mnie swoim podejściem do życia. Nie bał się delikatności, doceniania piękna raczej zarezerwowanego dla kobiet. Rozmawialiśmy o wszystkim. Był niczym przyjaciółka, której nigdy nie miałam, a gdy życie przywaliło mi w brzuch z pięści, jako jedna z dwóch osób wiedział, co się stało, i wspierał.

Był przy mnie, gdy płakałam. Karmił, gdy wpadłam na pomysł, żeby się zagłodzić.

To on nadał sens mojemu życiu i pokazał, w czym jestem dobra. To on robił za mnie rzeczy, których nie lubiłam, lub te, których nie potrafiłam.

A teraz stał nade mną niczym mój mąż z miną nieznoszącą sprzeciwu.

Czasami zastanawiałam się, którego bardziej nienawidzę.

– Nie odejdziesz ode mnie – rzucił, mierząc mnie wzrokiem. Każde z nas wiedziało, o co chodzi, ale żadne nie mówiło tego na głos. Między nami stała tajemnica, o której nikt nigdy nie mógł się dowiedzieć, bo pociągnęłaby mnie na dno w ułamku sekundy.

– Tylko ja już nie wyrabiam. Nie mam z tego radości.

– Myślisz, że praca to ciągła tęcza i jednorożce? Zmartwię cię, Olguś, ale nie. Trzeba zapieprzać, a tej miłej części jest ułamek. Dziwne, że muszę ci to tłumaczyć, takiej wyjadaczce biznesowej. – Pokręcił głową z dezaprobatą i usiadł na swoim prezesowskim fotelu, jakby nim chciał podkręcić swoje ego. Oparł łokcie na blacie, umościł brodę na dłoniach i wbił we mnie spojrzenie. – A teraz przestań się mazać. Mamy sporo do zrobienia, jeżeli chcemy pozostać w grze. I wiedz, że niektórzy mają gorzej.

Jego stały tekst, wracający w rozmowach niczym poprawnie rzucony bumerang.

Uwielbiał mi wytykać, że zachowuję się niczym księżniczka. Narzekam na to, co mam, wiedząc, że inni mają bardziej przesrane.

Tylko że ja chciałam czegoś innego.

Gdy w jego garażu rysowaliśmy na planszach poszczególne elementy strategii marketingowej mojego produktu, chciałam, aby to, co robię, dawało mi przyjemność. A teraz prawie wcale tak nie było.

Wstałam z kanapy, podeszłam do szuflady z tabletkami i połknęłam kolejną. Sen oddalał się w nieznanym kierunku. Musiałam złapać z nim kontakt, jeżeli chciałam chociaż trochę się wyspać.

Rozdział 9

Maria

Tylko raz w życiu byłam na pogrzebie, ale niewiele z tego pamiętam.

Umarła nasza sąsiadka, która czasami przychodziła do mnie, gdy mama musiała zostać dłużej w pracy lub gdzieś nagle wyjechać. Średnio ją lubiłam, bo kazała mi robić zadania z matematyki, mimo że w szkole nie miałam nic zadanego. Mama później mi tłumaczyła, że starsza pani chciała dobrze, a kilka dodatkowych zadań nikomu jeszcze nie zaszkodziło. W sumie miała rację, ale mogła robić to trochę milej.

Dobrze pamiętam, jak autorytatywnym głosem dyktowała mi zadania, po czym stawała nade mną, uważnie patrząc, co zapisuję, i na bieżąco komentowała, co robię.

– Przecież to jest zła odpowiedź. Nie znasz nawet takich podstaw?

– Wolniej się nie da? Chcesz, żebym posnęła z nudów?

– Takie działania to wykonują dzieci w przedszkolu albo tępaki. Do której grupy się zaliczasz?

Nienawidziłam jej za to, ale chyba jeszcze bardziej za to, jak mówiła o mamie.

– Gdyby się nie puściła, miałaby teraz chłopa u boku.

– Kto chciałby babę z małym dzieckiem niewiadomego pochodzenia?

– Tylko dziwka zapomina, z kim spała.

Raz próbowałam powiedzieć o tym mamie, ale od razu mnie zbyła.

– Co ty gadasz za głupoty? Pani Teresa nigdy by tak nie powiedziała.

Więcej nie próbowałam.

Gdy zmarła na zawał serca, nie zapłakałam, jednak gdy dowiedziałam się, że idziemy na jej pogrzeb, zalałam się łzami. Akurat niewiele wcześniej w szkole chłopcy opowiadali jakieś straszne historie o mordercy na cmentarzu i bardzo się bałam tam iść. Oczywiście nikt nie latał między grobami z maczetą, ale cały czas czujnie rozglądałam się dookoła. Pamiętam, że wiał zimny wiatr, a z nieba leciały niewielkie krople deszczu. Przemarzłam wtedy do kości. Gdy poszłyśmy na stypę, ucieszyłam się, ale nie wiedziałam, że nie ma z czego. Jakiś starszy pan upił się okrutnie i krzyczał, że dobrze, że ta stara raszpla zdechła, bo uprzykrzała życie wszystkim dookoła.

Stałam z rozdziawioną buzią, dziwiąc się, że ktoś tak wprost powiedział to, co myślałam. Nawet chciałam podejść do niego i wykrzyczeć, że mnie też męczyła. Nie udało mi się jednak, bo mama szybko chwyciła mnie za ramię i wyprowadziła.

Dlatego pogrzeby kojarzyły mi się głównie z dojmującym zimnem i pijakiem. Zdecydowanie wolałam to darować mojej córce, zresztą co miałam jej powiedzieć? „Idziemy na pogrzeb kobiety, która możliwe, że jest dla nas nikim”? Ona i tak niewiele rozumiała z tego, co się ostatnio działo, przynajmniej szczerze w to wierzyłam. Liczyłam, że nie będzie miała traumy z powodu nagłego zniknięcia jej ojca z naszego życia. Chociaż ostatnio znowu zaczęła się moczyć. Wiem, że dla każdego dziecka wyprowadzka jest sporym wydarzeniem i jako stresor może niczym wielki magnes ściągnąć z przeszłości już zapomniane zachowania, jak sikanie do łóżka czy ssanie kciuka. Liczyłam, że to sam fakt przeprowadzki jest przyczyną, a nie to, że były mąż został w Hiszpanii.

Na szczęście na osłodzenie trudów życia miałyśmy Klaudię. Jak na razie sprawowała się super, mimo że na pierwszej rozmowie zaliczyła małą wpadkę. Olga powiedziała mi, że dziewczyna musiała zrezygnować z dalszej edukacji ze względu na problemy finansowe. Rozumiałam to jak nikt inny. Sama to przeszłam, w Hiszpanii nie było mnie stać na podjęcie studiów, mimo że z tego, co się zorientowałam, prawdopodobnie bym zdała egzaminy wstępne.

– Kiedyś chciałabym zostać nauczycielem specjalnym, ale muszę…

Podniosłam na nią wzrok, bo w tym momencie czytałam jej CV, które przygotowała, mimo że do pracy jako niania chyba nikt tego nie robił.

– Muszę skończyć jeszcze studia…

– Uczysz się?

Chyba zmarszczyłam brwi, ale nie wiem. Na pewno mimowolnie zrobiłam jakąś srogą minę, bo się przestraszyła. Delikatnie się cofnęła, a jej oczy zrobiły się większe.

– Tak, ale nie będzie to przeszkadzało w pracy. Proszę się nie bać.

Nie wytknęłam jej tego minięcia się z prawdą, bo rozmowa była już po tym, jak Klaudia spędziła godzinę, bawiąc się z Kasią. Przez pierwsze piętnaście minut siedziałam na kanapie. Młoda cały czas zerkała niepewnie w moim kierunku, jakby chciała mieć gdzieś w pobliżu koło ratunkowe, które mogłaby w razie czego złapać. Jednak dzielnie sobie radziła, powoli dając się wciągnąć w kolejne zabawy. Po kwadransie wyszłam, chcąc zobaczyć, czy poradzą sobie beze mnie. Wróciłam równo po godzinie od ich poznania.

– Dziękuję, Klaudio, chodź do kuchni, to chwilę porozmawiamy – rzuciłam.

Na te słowa Kasia stanęła jak zaczarowana. Usta wygięły się jej w podkowę, a oczy zaszkliły. To była najlepsza rekomendacja.

Teraz jednak zerkałam na zegarek, a Klaudii nie było. W końcu telefon zaczął wibrować, wydając głośny dźwięk, a ja aż podskoczyłam, mimo że na niego czekałam.

– Jezu, bardzo cię przepraszam! – usłyszałam głos dziewczyny, który brzmiał, jakby biegła.

Od razu się ucieszyłam. Umówiłam się z zapasem, ale chciałam przyjechać na pogrzeb wcześniej, żeby móc poobserwować ludzi. Liczyłam, że jakimś cudem kogoś poznam.

– Nic się nie stało, czekamy…

– Ale ja nie mam jak! Sąsiad z góry robi remont i rozwalili mu rurę. Cieknie mi z sufitu. Mam zalaną podłogę i cały czas leci potok. – Przerwała na chwilę. – Proszę pana, błagam, zakręćcie to szybko, zaraz stracę…

Rozłączyła się.

Jej dramat zdecydowanie zasługiwał na zaopiekowanie się, tylko co teraz ze mną? Klaudia stanowiła główny element mojego życia tutaj. Remedium na większość problemów. Mogłabym oczywiście robić wszystko z córką, tylko jakoś sobie tego nie wyobrażałam. Miałam świadomość, że przeze mnie była niezwykle absorbująca. Zawsze musiała być w centrum uwagi, a jak nie była, to wywoływała dramaty. Z niczego, tak dla wypchania czasoprzestrzeni.

Usiadłam z powrotem na kanapie, a na moich kolanach natychmiast wylądowała lalka Lena, jak nazwała ją Kasia, chociaż początkowo optowała za Maszą. W dłoń dostałam grzebień, co bez wydawania rozkazu przez mojego małego dowódcę oznaczało, że mam czesać. Siedziałam zrezygnowana, wiedząc, że mój plan legł w gruzach, gdy wpadł mi do głowy szalony pomysł.

Od razu chwyciłam za telefon i trzymając zabawkę udami, a czesząc ją drugą ręką, czekałam na zgłoszenie się rozmówcy.

Rozdział 10

Olga

Zupełnie nie wiedziałam, dlaczego kobiety tak usilnie chcą zostać matkami. Wydać na świat swojego klona, jakby to podnosiło ich wartość.

Najpierw ciąża: ciągnące się w nieskończoność nudności, później relatywnie dobry okres, w którym podobno ma się sporo energii, ale to tylko cisza przed burzą, żeby na ostatniej prostej dostać zgagi i żeby wejście na pierwsze piętro stało się misją prawie niewykonalną, a zawiązanie butów wymagało pomocnika. Moje dwie siostry cioteczne dokładnie wymieniły mi kiedyś wszystkie okropności związane z ciążą, zrażając mnie na całej linii.

A później następuje apokalipsa, czyli poród, na który z jakiegoś powodu większość kobiet ciągnie swojego partnera. Nie wyobrażałam sobie, żeby mój stał koło mnie, trzymał mnie za rękę i pocieszał. Nawet w tych najlepszych czasach wiedziałam, że Albert za nic na świecie nie towarzyszyłby mi podczas tego zdarzenia.

Oczami wyobraźni widziałam to wielokrotnie. Pewnie poszedłby ze mną do szpitala, żeby sprawdzić, czy tam dotarłam. Na wstępie zrugałby personel za cokolwiek. On zawsze potrafił znaleźć powód do afery. Później z niezadowoleniem w głosie komentowałby moje pojękiwania czy krzyki, siedząc na korytarzu. W sumie bym się cieszyła, że nie jest obok, ze względu na wstyd. Nigdy nie należałam do tych, co eksponują swoje ciało. Na plaży zawsze w stroju jednoczęściowym, na co dzień raczej się zakrywałam, a nie latałam z gołym brzuchem jak nastolatka. Nigdy nie miałam potrzeby pokazywania moich fałdek. Po co to komu.

W sypialni zawsze zgaszone światło, dlatego tym bardziej pomysł obnażania się przed Albertem z rozłożonymi nogami by mnie sparaliżował.

No i jeszcze ból.

Wątpiłam, bym dała radę go znieść. Jak kuzynka opowiadała, jak rozrywało jej brzuch, a potem krocze, myślałam, że zejdę. Już sama wizja tych katuszy stanowiła dla mnie problem, a co, gdybym faktycznie wylądowała na sali porodowej, z kilkukilogramowym obiektem w środku i lekarzem, który ma przedpotopowe poglądy na temat znieczulenia?

Najchętniej bym wyszła z tej sytuacji cesarskim cięciem, ale mój mąż by na to nie pozwolił.

– To jest absurd, że kobiety decydują się na cesarkę. Są głupie i zaślepione chwilowym komfortem, zupełnie zapominając, że lekarz pochlasta im brzuch i przetnie wszystkie powłoki. Debilki łykają to jak kolorowe pastylki – komentował przy każdej nadarzającej się okazji, nie będąc ani lekarzem, ani potencjalnym ojcem.

Oczywiście to nie byłby koniec koszmaru. Po kilku dniach do domu wprowadziłby się nowy osobnik, wywracając nasze, chociaż głównie moje, życie do góry nogami. Wraz z nim pojawiłyby się płacze, karmienie z ekstremalnie bolącymi sutkami i to całe dorastanie.

Te wszystkie wizje mnie paraliżowały, dlatego nigdy nie planowałam dzieci. Raz, gdy spóźniał mi się okres, dostałam prawie zawału. Od razu pognałam do apteki i gdy pojawiła się jedna kreska, czułam się najszczęśliwszą osobą na świecie. Znowu wróciłam do mojego życia, tak gównianego, ale jednak spokojnego, bez masy obowiązków, w których nigdy bym się nie odnalazła.

A teraz siedziałam na kanapie z czterolatką, która patrzyła na mnie równie niepewnie jak ja na nią.

– Chcesz coś zjeść? – spytałam, siląc się na odrobinę sympatyczniejszy głos.

Kasia pokręciła tylko głową, gapiąc się na mnie swoimi wielkimi oczami, które zaczynały mnie irytować.

– To może chcesz się ze mną pobawić?

Znowu ta sama reakcja.

– To może porysujemy?

Ponownie machanie na boki i to spojrzenie niczym u dziecka z Omenu.

Byłam totalnie bezradna. W relacjach z dorosłymi zazwyczaj wiedziałam, co robić, no, chyba że miałam do czynienia z moim mężem lub kimś z jego rodziny. On był niczym dziecko, przy którym się gubiłam i nie potrafiłam odczytać, czego chce. Zupełnie przypadkiem zawsze robiłam nie to, co według niego powinnam.

W końcu stwierdziłam, że pójdę na łatwiznę.

– To może chcesz obejrzeć Maszę i niedźwiedzia? – Wiedziałam, że lubi tę bajkę, więc gdy usłyszała tytuł, oczy się jej zaświeciły, a wyraz twarzy diametralnie zmienił. Maria wspomniała, że w razie wojny mogę jej puścić kreskówkę. Minęło raptem pół godziny od jej wyjścia, ale ja czułam, jakbym sromotnie przegrywała starcie z przeciwnikiem, który ledwo co odrósł od ziemi, nie miał praw wyborczych i czasami sikał pod siebie.

To Kasia w tej grze rozdawała karty, a ja musiałam zrobić wszystko, aby nie zaczęła płakać. Już raz widziałam, co potrafi. Maria zabrała ją na spacer i wpadłyśmy na siebie. Ja wracałam z kawiarni, gdzie umówiłam się z Marcelem. Z laptopem pod pachą i kubkiem z sokiem wyciskanym z pomarańczy, który wzięłam na wynos, zastanawiałam się nad pomysłem kursu oddychania, który chciałam połączyć z coachingiem.

Z rozmyślań wyrwał mnie płacz, a bardziej wrzask. Ktoś krzyczał, jakby obdzierano go ze skóry albo przypalano pięty. Potem zobaczyłam leżącą na ziemi postać. Małą, w pstrokatej kurtce, więc wiedziałam, że to dziecko. Już chciałam skręcić w drugą stronę, gdy stojąca przy niej osoba odwróciła się w moją stronę.

Maria nie wyglądała jak zwykle. Swoje niesamowite loki ukryła pod czapeczką z daszkiem, a na twarzy pojawiło się wyraźne zmartwienie. Niestety zauważyła mnie i pomachała. Nie mogłam już uciekać.

– Kasiu, proszę, wstań – mówiła do swojej córki błagalnym tonem. – Będziesz miała za chwilę całe brudne spodnie i kurtkę – dorzuciła, jakby jej córkę to interesowało.

Chciało mi się śmiać. Jej błagalno-cierpiętnicza postawa mnie irytowała. Nie wiem, jak osoba dorosła mogła tak mówić do dziecka i liczyć, że ono wykona jej prośbę. Patrząc na małą, wiedziałam, że robi to z pełną premedytacją, żeby osiągnąć swój cel, a plamy na ubraniu ewidentnie miała gdzieś.

– Cześć – zagaiłam do Marii, chociaż najchętniej uciekłabym jak najdalej. – Może masz ochotę na lody? Ostatnio niedaleko otworzyli świetną lodziarnię. Mają fajne smaki i kolorowe posypki, jakich nigdy jeszcze nie jadłaś. – Patrzyłam na koleżankę, ignorując małą.

– No… – zawahała się i zerknęła na córkę.

Kątem oka wdziałam zdziwienie na twarzy dziecka. Mała cały czas leżała na ziemi i już w ciszy gapiła się to na mnie, to na swoją mamę.

– To co, idziemy?

– Chyba tak… – Maria cały czas wyglądała na totalnie zagubioną.

Ruszyłyśmy, a po chwili za nami rozległo się ciche:

– A ja?

– Słyszysz coś? – skomentowałam i puściłam oczko do koleżanki, a ta z poważną miną odpowiedziała:

– Nie, a co?

– Coś mi się przesłyszało. W tej lodziarni przyjmują tylko dzieci, co nie płaczą i nie krzyczą.

– Ale ja już nie płaczę…

– I takie, co nie będą.

– Już nie będę! – krzyknęła, a ja odwróciłam się i przykucnęłam.

– Obiecujesz? – Uśmiechnęłam się, chociaż wkurzało mnie to przedstawienie.

– Tak, już nie będę.

To było kilka dni temu, a mała znów była blisko transformacji w tego wrzeszczącego potwora. W końcu w obawie, że znowu się wydrze bez powodu, a już lodziarnią jej nie przekupię, umościłam ją na kanapie, odpaliłam bajkę i stanęłam obok. Z rozdziawioną buzią gapiła się tępo w ekran, raz po raz podskakując z ekscytacji.

Po chwili, upewniwszy się, że przeciwnik został spacyfikowany, ruszyłam do kuchni. W niewielkim ekspresie zrobiłam sobie kawę, która smakowała jak pomyje. Wypiłam kilka łyków i odstawiłam na blat. Trudno mi było uwierzyć, że ludzie potrafią wlewać w siebie coś tak ohydnego i jeszcze wmawiają sobie, że to smaczne.

Stałam na środku niewielkiej kuchni obok stołu z trzema krzesłami w kolorze wściekłej czerwieni. Całość prezentowała się całkiem nieźle. Biało-szare wykończenie, połączone z kolorystycznymi akcentami, tak inne niż u mnie w domu, gdzie wszędzie stały zbierane przez Alberta figurki, a na półkach gęsto ustawione klasery ze znaczkami. O tak, filatelistyka – archaiczne hobby, z którego się śmiałam, a które często dawało mi chwilę wytchnienia od męża. Zloty i konferencje najwyraźniej można było zorganizować o wszystkim, nawet kawałku bezużytecznego papieru, który odchodził do lamusa, czego mój mąż nie chciał zaakceptować.

– Zawsze będą ludzie, którzy zamiast SMS-a wyślą kartkę pocztową.

– Oni niedługo pomrą, a o tych twoich prostokątach dzieci będą uczyć się na historii – skomentowałam, wiedząc, że wkładam kij w mrowisko i nic dobrego z tego nie będzie.

– Jak zwykle gadasz głupoty. Istnieje życie poza siecią i warto, abyś miała o nim jakiekolwiek pojęcie.

Poza tym u nas w domu było mnóstwo zieleni. Każdy możliwy skrawek podłogi zajmowały rośliny, które również stały na parapetach, a mniejsze na półkach. W domu Marii nie było żadnych dowodów pasji czy hobby mieszkanek. Żadnych ozdób czy roślin. Żadnych fotografii.

Akurat u nas też ich nie było.

Tylko z innego powodu. Z mojego powodu.

Z rodziną mi jakoś nie po drodze, a z mężem nigdy nie robiłam praktycznie żadnych zdjęć. Ze ślubu mieliśmy raptem kilka. A później jakoś tak nie wychodziło. Nie czułam sie komfortowo, szczerząc zęby do obiektywu.

Spojrzałam jeszcze raz na małą, która nawet nie zauważyła, że się oddaliłam, zapatrzona w ekran obserwowała wielkiego niedźwiedzia, któremu mała dziewczynka raz po raz robiła psikusy.

Rozejrzałam się po pomieszczeniu. Wizyta tutaj jawiła mi się niczym koszmar na jawie, ale teraz dostrzegałam w niej potencjał. Mogłam lepiej poznać przeszłość mojej nie do końca nowej koleżanki.

Od razu ruszyłam do sypialni. Wielkie łóżko zdecydowanie odpowiednie było do współdzielenia z kimś, ale ku mojemu zaskoczeniu na prawej połowie leżała dziecięca kołdra.

– Następna, co sypia z dzieckiem – rzuciłam do siebie.

Kiedyś koleżanka opowiadała mi, jak to jej mąż musiał wyprowadzić się do salonu, bo córka, która z nimi spała, urosła i w trójkę się nie mieścili. Jakoś naturalne dla niej było, że to mężczyzna opuści małżeńskie łoże, a nie ich dziecko.

Podeszłam do stojącej po lewej stronie szafki i przyklękłam. Krem do rąk, nivea, czytnik i nic więcej. Wyprostowałam się i odwróciłam. Wchodząc do pomieszczenia, nie zauważyłam wielkiej szafy wnękowej zajmującej całą ścianę. Podeszłam do niej i odsunęłam jedne drzwi do boku, starając się nie dotykać lustrzanej tafli. Ne mogłam przecież zostawić na niej swoich odcisków.

W środku ładnie na półkach ułożone były rzeczy. Dopiero teraz uderzyło mnie, że wszystko jest w bardzo stonowanych kolorach. Zdecydowanie królował czarny, było trochę w różnych odcieniach szarości i kilka białych. To już u mnie o wiele więcej się działo. Przejrzałam, czy za żadną kupką nie kryje się jakaś niespodzianka w postaci szkatułki czy pamiętnika, ale nic nie znalazłam.

Odsunęłam drugie skrzydło i moim oczom ukazały się sukienki, damskie koszule, marynarki – wszystko podobnie jak poprzednio w mało wyróżniających się barwach.

Przykucnęłam i sprawdziłam, co jest w dolnej części szafy. Pojemnik ze skarpetkami. Pojemnik ze stanikami wymieszanymi z majtkami. Nic więcej. Została mi jeszcze półka powyżej ubrań.

Rozejrzałam się po pokoju, ale nie znalazłam niczego, co mogłabym wykorzystać jako stołek, a stawanie na boksach z bielizną jakoś mi się nie uśmiechało. Oczami wyobraźni widziałam, jak jeden z nich łamie się pod moim ciężarem, a ja z łoskotem ląduję na ziemi. Zupełnie nie miałabym pomysłu, jak to wytłumaczyć.

Wyszłam z pokoju i upewniwszy się, że mała cały czas gapi się w ekran, przeszłam się po mieszkaniu w poszukiwaniu jakiegoś krzesła czy drabiny. W końcu w łazience znalazłam schodek, pewnie wykorzystywany przez Kasię do mycia zębów lub w inny sposób. Zabrałam go ze sobą i wróciłam do sypialni. Wdrapałam się i uśmiechnęłam, chociaż wyraz zadowolenia po chwili zniknął z mojej twarzy.

Na najwyższej półce stał sejf, tylko że do tego potrzebny był kod, którego zupełnie nie znałam i nie miałam żadnego punktu wyjścia. Nie znałam się z Marią na tyle, aby wiedzieć, kiedy się urodziła, kiedy na świat przyszła jej córka czy kiedy wzięła ślub.

Po pierwszym zdenerwowaniu mój wzrok przesunął się w prawo i trafił na… albumy ze zdjęciami. Wyciągnęłam dwa przepastne, powoli zeszłam na podłogę i usiadłam na łóżku. Z pokoju obok doszedł moich uszu radosny śmiech Kasi. Byłam bezpieczna.

Położyłam znalezisko obok i otworzyłam pierwszy z oprawą w przepiękne widoki. Powoli go przeglądałam, a moje oczy robiły się coraz większe.

Maria na sesjach zdjęciowych. Zdjęcia w różnych pozach, różnych strojach, ale wszystkie niesamowite, a to za sprawą jej hipnotyzującego spojrzenia, które na co dzień tak skrzętnie ukrywała, nosząc okulary w mało atrakcyjnych oprawkach.

Dopiero wtedy zorientowałam się, że Maria ukrywa się za swoimi strojami. Babcine, nijakie. Niechlujne podejście do dbania o urodę… Nawet ja starałam się bardziej, a matka natura nie obdarzyła mnie takimi warunkami. Poza tym nie lubiłam tego strojenia. Moja siostra uwielbiała godzinami poprawiać makijaż, przekładać kosmyki włosów, jakby robiło to jakąkolwiek różnicę.

Przeglądałam kolejne zdjęcia i byłam pod coraz większym wrażeniem.

Później pojawiły się prywatne, ułożone chronologicznie. Najpierw te ze ślubu, Maria była na nich w przepięknej sukni, co wcale mnie nie zaskoczyło. Goście wystrojeni, chociaż praktycznie na każdym ci sami, ale próżno było szukać pana młodego. Widziałam ostatnio fotografie z wesela i ceremonii kościelnej. Jedna z klientek zaczęła mi je pokazywać, bo pogratulowałam jej ślubu. I sporo było w nich tych z panem młodym. W trzymanym przeze mnie albumie tylko na jednym zauważyłam kogoś, kto mógł nim być, ale nie dałabym sobie ręki uciąć. Widoczny był tylko niewielki fragment twarzy, a to, co mogłam po nim stwierdzić, to kolor włosów zbliżony do loków Marii, zgrabny nos i nic więcej. Ale też nie byłam na sto procent pewna, że to on. Elegancki garnitur na tego typu imprezie nosi zwykle nie tylko główny bohater dnia.

Obejrzałam do końca zdjęcia ze ślubu i przeszłam do kolejnej sekcji oddzielonej białą kartką. Maria w stanie błogosławionym. Patrzyłam na jej zdjęcia oniemiała. Nigdy nie widziałam tak pięknych fotografii. Biła od nich delikatność, subtelność i miłość. Aż przez ułamek sekundy pomyślałam, ze smutkiem, że nigdy czegoś takiego nie przeżyję. Nigdy nie będę tak wyglądać.

Na kolejnych już trzymała wrzeszczura na rękach. Tutaj jednak młoda wyglądała tak spokojnie i słodko. Nie jak przed chwilą, gdy mierzyła mnie wzrokiem, jakby chciała mnie zabić. Kolejne to dokumentacja ich spacerów po parkach, plażach czy na wycieczce górskiej. I wszędzie bez męskiego towarzystwa.

Odłożyłam album na bok i wzięłam drugi. Od razu wiedziałam, że pokazuje zupełnie inny okres z jej życia. Pożółkłe zdjęcia pokazywały małą Marysię, od razu ją poznałam. Te same kręcone włosy, które teraz ukrywała. Przeglądałam je, czując się niczym jakiś podglądacz, który obserwuje kogoś z ukrycia. Siedzi w oknie i z lornetką w rękach próbuje wykraść czyjeś życie.

Maria nie zaprosiła mnie do swoich wspomnień. To ja z brudnymi buciorami wdarłam się w nie i próbowałam bez jej wiedzy wykraść jakieś szczegóły. Te zdjęcia z dawnych czasów miały zupełnie inną energię.

Zdjęcia małej dziewczynki przy stole na tle choinki. Na tle Pałacu Kultury i Nauki, na placu zabaw. Zawsze sama, zawsze uśmiechnięta, ale nie czułam, czy szczerze.

Dopiero na dziesiątej fotografii pojawiła się z kobietą. Wysoka brunetka z falowanymi włosami. Dłuższą chwilę się przyglądałam, aby stwierdzić, że to zapewne jej mama. Ten sam nos i podbródek. Resztę pewnie odziedziczyła po ojcu. Szybko przekartkowałam album do końca i na żadnym wydruku nie znalazłam żadnego mężczyzny.

– Co to jakaś tradycja bezmęskich rodzin? – powiedziałam sama do siebie.

Dobrze wiem, że czasami dzieci powielają wzorce zachowania swoich rodziców, ale…

I wtedy do moich uszu doszedł wrzask, jakby wrota piekieł się otworzyły.

Rozdział 11

Maria

Czarna sukienka, spięte włosy, zero makijażu. Ubranie się odpowiednio nie stanowiło problemu, ostatnio na co dzień nosiłam się niewiele bardziej kolorowo.

Zostawiłam samochód na wielkim parkingu przed targowiskiem, na którym podobno w każdą sobotę i środę można było kupić świeże owoce, warzywa, ale również mięso i nabiał, i ruszyłam do kościoła na terenie cmentarza, gdzie równo o dwunastej miała zacząć się ceremonia pożegnalna Wandy Krzemińskiej.

Powoli przekroczyłam bramę cmentarza, przyglądajac się bacznie wszystkim dookoła. Liczyłam, że wtopię się w tłum, ale miałam wrażenie, że każda mijana w drodze osoba patrzy na mnie, jakbym miała coś napisane na czole. Stanęłam pod drzewem kilka metrów od ścieżki, którą sunął tłum, i obserwowałam.

Żałobnicy byli w bardzo różnym wieku, od kilku starszych osób, które dotarły dzięki pomocy innych, pchających ich wózki lub wspierających ich ramieniem, przez takich trochę młodszych, co przemieszczali się o własnych siłach, aż po małe dzieci, również pchane przez opiekunów w swoich dziecięcych wózeczkach.

Tutaj dobitnie widać było krąg życia, który zataczamy, na starość wracając w objęcia sytuacji kojarzonych z wczesnym dzieciństwem. Wózek, karmienie przez innych, pomoc przy kąpieli czy zakładanie pieluszek.

Patrzyłam na ten potok ludzi, próbując wyłapać jakąś znajomą twarz, gdy naszła mnie bardzo smutna refleksja, że na mój pogrzeb przyszłoby bardzo mało osób. W ciągu ponad trzydziestu lat życia z nikim nie zaprzyjaźniłam się na tyle, aby chciał pożegnać mnie podczas nudnej ceremonii. Mama pewnie załatwiłaby cichą uroczystość, gdzie poza nią i Kasią byłby tylko ksiądz. Może jedna czy dwie koleżanki mogłyby przyjechać, ale mama ich nie znała, więc nie byłaby w stanie ich poinformować.

– Przepraszam, kim pani jest? – Z rozmyślań wyrwał mnie kobiecy głos, a po sekundzie ktoś postukał mnie po ramieniu.

Niespiesznie się odwróciłam i zdębiałam. Jej włosy przypominały falowaną fryzurę mojej mamy. Nos i podbródek wyglądały jak moje, ale reszta twarzy była zupełnie inna. Czoło zdecydowanie wyższe, usta nie tak pełne jak moje, oczy jaśniejsze, chociaż też ciemne.

– Ja… – W końcu odezwałam się, ale głos ugrzązł mi w gardle. Ani sekundy nie poświęciłam na to, żeby obmyśleć, jak wyjaśnić swoją obecność na pogrzebie. Wierzyłam, że wtopię się w tłum i nikt nie zwróci na mnie uwagi.

– Czy ty jesteś córką Małgorzaty Krzemińskiej?

Zdębiałam. Nigdy nie wydawało mi się, że jestem podobna do mamy. Inny kształt twarzy, oczy, usta.

– Tak – odpowiedziałam drżącym głosem.

– Miałam rację! – krzyknęła. – Możesz tu zostać? Pójdę po brata i siostrę, bo oni twierdzili, że to niemożliwe.

I jak powiedziała, tak zrobiła, zostawiając mnie skołowaną. Najchętniej bym uciekła, ale nie mogłam. Zżerała mnie ciekawość. Kim była ta kobieta? Co wiedziała o mojej matce? No i najważniejsze, czy może wiedziała coś o moim ojcu? Musiałam wytrzymać.

Po chwili podeszła do mnie z dwójką osób: z dziewczyną młodszą od siebie, z blond lokami, podobnie niesfornymi jak moje, i z krótko przystrzyżonym chłopakiem. Oboje byli raczej przed trzydziestką.

– Jesteś córką ciotki Małgosi? – spytała przybyła dziewczyna i bez krępacji zmierzyła mnie wzrokiem.

Kiwnęłam tylko potwierdzająco głową.

– Kurde, mówiłam wam, że to ona! – odezwała się ta, która do mnie podeszła jako pierwsza, tak jakbym nie stała przed nimi. – Jesteś zbyt podobna do nas, żeby to był przypadek.

Faktycznie nasze podobieństwo było uderzające.

– No dobra… – odezwałam się w końcu, wkurzona ich ignorancją. – Możecie mnie oświecić, kim wy jesteście i co nas łączy?

Najstarsza z nich spojrzała na mnie z politowaniem w oczach, jak to robiła czasami moja córka, ułożyła usta w dzióbek i cmoknęła.

– Ciotka Małgorzata to siostra naszej matki, Barbary.

– Czyli mama ma siostrę? – powiedziałam sama do siebie, a oni zrobili jeszcze większe oczy, mimo że już wcześniej patrzyli na mnie jak na przybysza z obcej galaktyki.

– Tak, nawet dwie.

Zupełnie nic z tego nie rozumiałam. Pamiętałam tylko dziadków i jakichś wujków i ciotki, którzy byli znajomymi, a nie rodziną.

– Koniecznie musimy się spotkać i… – ucięła, a jej mina zmieniła się diametralnie.

Obejrzałam się przez ramię i stężałam. W naszym kierunku szła moja mama. Ostatnia osoba, którą spodziewałam się tu spotkać. Nie widziałyśmy się osiem lat, rozmawiałyśmy z rok temu i raczej nie była to miła wymiana zdań.

– Cześć – wydukałam, a trójka moich kuzynów, bo chyba taka relacja nas łączyła, nagle gdzieś wyparowała. Zostałam z nią sama.

– Co ty tu robisz?

Ani „cześć”, ani „witaj”. Nic. Przyzwyczaiłam się, chociaż naiwnie liczyłam, że jak w końcu się spotkamy, złączymy się w serdecznym uścisku, z którego trudno będzie się wyswobodzić.

– Przyjechałam na pogrzeb – powiedziałam w końcu.

– Znałaś Wandę?

– Nie, ale trafiłam na nekrolog i…

– Po co tu przyjechałaś? – przerwała mi. – Po co zamieszkałaś w Grodzisku?

Zamurowało mnie. Wydawało mi się, że zupełnie nikt o tym nie wie.

– Skąd wiem? – zaśmiała się ironicznie.

Nienawidziłam tej jej miny. Gdy byłam nastolatką, wielokrotnie mnie nią raczyła. Szczególnie gdy chciałam gdzieś iść lub pytałam, czy może do mnie ktoś przyjść.

– Jestem twoją mamą i zdziwię cię, ale obserwuję, co robisz. Ty i twoja córka.

Faktycznie się zdziwiłam. Miałam wrażenie, że ma nas totalnie w dupie.

– Czemu się nie odezwałaś?

Zmrużyła oczy. To obok ironicznego śmiechu była kolejna rzecz, która mnie paraliżowała.

– A ty do matki nie możesz? W końcu wróciłaś do kraju i wysłałaś tylko SMS-a z suchą informacją.

– Podczas ostatniej rozmowy nie wyrażałaś chęci do jakiegokolwiek kontaktu z nami. Powiedziałaś, że cię zdradziłam i nie chcesz mieć ze mną nic wspólnego. Dlaczego miałabym nagle liczyć na jakieś pozytywne emocje z twojej strony?

Spojrzała na mnie z politowaniem i zaśmiała się.

– A ty jak zawsze jesteś zbyt wyczulona. Nic takiego nie powiedziałam, żebyś nagle przestała się odzywać.

– Nie wiem, czy wiesz, ale telefon działa w dwie strony – rzuciłam stały tekst.

Moja mama jednak od lat, a tak naprawdę od zawsze wychodziła z założenia, że to ja mam za nią latać. Ja powinnam przepraszać, gdy obie nawaliłyśmy. Ja powinnam dzwonić na święta. Każda inicjatywa miała wychodzić z mojej strony. Ona dzwoniła tylko na moje urodziny, ale robiła to do czasu, jak się pokłóciłyśmy, a bardziej znowu wypomniałam jej brak zainteresowania moją osobą, a później i Kasią.

– Możesz wreszcie dorosnąć? Zawsze to samo. Mówiłam ci, że masz trzymać się z dala od…

Nie usłyszałam, bo mój telefon zaczął dzwonić.

Tylko kilka osób znało numer, a gdy zobaczyłam na wyświetlaczu imię, zamarłam.

Nie wróżyło to nic dobrego.

Rozdział 12

Olga

Pierwszy raz od dawna usiadłam do biurka i się ucieszyłam. Całe to zamieszanie z tą małą jędzą poprzedniego dnia mnie wykończyło – i psychicznie, i fizycznie.

Gdy ja bawiłam się w szpiega, Kasia wpadła na najgorszy z możliwych pomysłów i zaczęła skakać po kanapie, co skończyło się spektakularnym upadkiem. Walnęła głową w kant stolika i rozcięła sobie łuk brwiowy. Każde dziecko zaliczyło takie uderzenia nie raz, nie dwa, ale to małe coś wydarło się wniebogłosy.

Odłożyłam albumy, zamknęłam szafę, odniosłam krzesełko i poleciałam do niej. Nie chciałam zostawić żadnych dowodów mojej zbrodni. Gdy weszłam do salonu, siedziała na podłodze i się darła:

– Mamaaa, mamaaa, maaamaaa! – Wydobywający się z niej dźwięk brzmiał, jakby ją obdzierali ze skóry.

– Co się stało? – Podeszłam, uśmiechając się. Początkowo nie widziałam rozcięcia, ale gdy odpowiednio ustawiła głowę w moją stronę, zrosiły mi się plecy. Fuck!, powiedziałam w duchu, cały czas wietrząc zęby. Nie mogłam dać jej poznać po sobie, że wygląda to źle. – Chodź do mnie. – Wyciągnęłam do niej ręce, ale cofnęła się.

– Mama! – wydarła się jeszcze bardziej, a kropla krwi spłynęła jej po policzku. Dobrze, że ominęła oko, bo od razu zorientowałaby się, że coś jest nie tak.

– Mama zaraz przyjedzie. Na razie chodź do mnie, a pokażę ci coś fajnego. – Cały czas trzymałam wyciągnięte przed siebie ręce, ale mała nagle zerwała się, pobiegła za kanapę i kucnęła. Nie wiem dlaczego, ale Maria bardzo dziwnie ją ustawiła, tak że za meblem było jakieś pół metra wolnej przestrzeni od ściany.

Nie mogłam się tam wcisnąć. Może gdybym weszła tam bokiem, tobym dała radę, ale w tej pozycji nie udałoby mi się jej wyciągnąć. Postanowiłam inaczej. Obeszłam mebel dookoła, weszłam na siedzisko i usiadłam na oparciu.

– Kasiu, chodź do mnie.

Krew zaczęła jej już spływać na bladoróżową koszulkę z małymi motylkami, tworząc coraz większą plamę. Z daleka nie widziałam wielkości rany, ale musiała być spora, bo krwawiła całkiem obficie. Niestety młoda nawet nie uraczyła mnie spojrzeniem.

– Mama, mama, gdzie mama?! – wrzasnęła.

Miałam ochotę wyjść. Zostawić tego potwora i mieć w dupie, co się z nim stanie, ale nie mogłam.

– Chodź do mnie, to… – Zawahałam się i rozejrzałam. Mój wzrok padł na telefon. – Może pokażę ci coś fajnego w mojej komórce – rzuciłam bez pomysłu, co to mogłoby być.

Kasia podniosła wzrok, a mnie zmroziło. Tak mogłaby wyglądać twarz psychopatycznego mordercy chwilę przed atakiem na swoją ofiarę. Patrzyła na mnie świdrującym spojrzeniem, po czym wydarła się, a że miałam głowę kilka centymetrów od jej głowy, aż zabolało mnie w uszach.

– Mamaaaa!

Później było tylko gorzej. Nie dość, że nie przerywała swoich krzyków, to jeszcze dorzuciła do tego walenie rękoma w tył kanapy, jakby chciała przebić się na wylot. Po pół godziny miałam dość i zrobiłam coś, co uznawałam za ostateczność – zadzwoniłam do Marii. Dopiero jak przyłożyłam telefon do ucha, zorientowałam się, że powinnam była to zrobić wcześniej. Rana sama by się nie zasklepiła, a tak oszczędziłabym sobie cierpienia.

Nic nie skomentowała, zapewniła tylko, że już jedzie.

Zawiozłam je do szpitala i przeczekałam z nimi trzy godziny, bo tyle potrzebowali na SOR-ze w Szpitalu Zachodnim na obejrzenie małej i założenie szwów. Pomagałam Marii trzymać tę bestię, która wiła się, darła niczym polewana wrzątkiem.

Wróciłam do domu o osiemnastej, wzięłam ciepłą kąpiel i dziękowałam niebiosom za to, że mój mąż gdzieś wyszedł z klientami. Na szczęście nie wpadł na pomysł, że dopełnieniem jego wizerunku jest żona, co często robił, szczególnie na początku naszego małżeństwa.

Położyłam się do łóżka, jak nigdy z kieliszkiem wina. Ostatnio mocno ograniczyłam spożycie alkoholu, bo po więcej niż jednej lampce robiłam się zaczepna i wchodziłam z Albertem w zupełnie niepotrzebne dyskusje, które niestety zawsze przegrywałam.

Zasnęłam z książką w dłoni, a gdy rano budzik zaczął dzwonić o szóstej trzydzieści, czułam się jak po jakimś mocnym wysiłku fizycznym. Albert jeszcze spał, przynajmniej tak zinterpretowałam zamknięte drzwi do niego. Szybko się ogarnęłam i pojechałam do biura.

Tylko to mogło mnie odciągnąć od tego koszmaru minionego dnia.

Rozdział 13

Maria

Młoda w swoim życiu miała parę wypadków. Złamała rękę, spadając z huśtawki, bo nagle postanowiła z niej skoczyć, mimo że wcześniej powtarzała, że się boi, a ja nie zdążyłam jej wytłumaczyć, jak to się robi.

Raz rozcięła sobie dłoń od środka, bo chciała mi pomóc i włożyła rękę do zlewu, do którego chwilę wcześniej wrzuciłam ostry nóż, żeby się namoczył. Jak zobaczyłam lejącą się krew, myślałam, że padnę z przerażenia. Jednak po pierwszym szoku ogarnęłam się, założyłam jej opatrunek i pojechałyśmy do szpitala. Jak weszłam na SOR, stanęłam jak wryta. Nigdy nie widziałam takiego tłumu. Nie zdjęłyśmy nawet kurtek. Poszłam z małą do samochodu i zadzwoniłam do prywatnej przychodni po drugiej stronie ulicy. Dopłaciłam sto procent podstawowej ceny, aby obsłużyli nas między planowanymi pacjentami.

Gdy zadzwoniła Olga, nie panikowałam, tylko od razu zaczęłam analizować, co zrobić, dokąd pojechać. Nie znałam dobrze Grodziska, ale wiedziałam, gdzie jest szpital. Nie spodziewałam się tego, ale Olga pojechała z nami. Dopadły ją wyrzuty sumienia, a ja powinnam była ją jakoś uspokoić, zapewnić, że nic się nie stało, ale w tym momencie chciałam skupić się na małej, a jak to powtarzał mój były mąż, jestem pod tym względem stuprocentowym mężczyzną. Jak się coś dzieje, skupiam się na rozwiązaniu najpoważniejszego problemu, a tym zdecydowanie była rana na głowie małej.

Na szczęście rozcięcie okazało się niezbyt głębokie, ale wymagało szycia. Kasia wyła jak opętana, a Olga próbowała być twarda. Ja jednak czułam, że nie daje rady. Że moja córka ją męczy i chętnie by uciekła, ale ludzka przyzwoitość jej nie pozwalała.

Zupełnie tego nie rozumiałam.

Zostanie matką od zawsze było dla mnie sensem życia. Wiedziałam, że jak tylko poznam kogoś odpowiedniego, będę chciała sprowadzić maleństwo na świat. Doświadczyć cudu ciąży, przeżyć poród, a później delektować się macierzyństwem. Oczywiście życie mocno zweryfikowało moje oczekiwania i rzucało kłody pod nogi. Pierwszy trymestr był pasmem katastrof. Jak nie rzygałam, to miałam obfite krwawienia, a gdy pewnego dnia moje ciało wypluło wielki skrzep, leżałam dobrą godzinę na podłodze w łazience i wyłam. Myślałam, że to moje małe dziecko. Kawałek mnie, który za trzydzieści kilka tygodni miałam sprowadzić na ten świat. Gdy w końcu się podniosłam i zadzwoniłam do mojej pani doktor, do której miałam prywatny numer, usłyszałam kilka słów pokrzepienia. Jeszcze nie wszystko było stracone. Wieczorem, gdy na monitorze podłączonym do USG zobaczyłam małe nasionko, znowu się popłakałam. Ale tym razem ze szczęścia. Cały czas byliśmy w grze.

Drugi trymestr okazał się super. Wtedy faktycznie poczułam wiatr we włosach, zresztą one przez hormony rosły jak szalone, a ja w żaden sposób nie mogłam ich okiełznać.

Niestety w trzecim nie było już tak różowo. Strasznie spuchłam. Wszystko mnie bolało. Chciałam, aby ten koszmar się jak najszybciej skończył. Nie przewidziałam jednak, że może być jeszcze gorzej. Niestety moja pani doktor wylądowała w szpitalu z powodu zapalenia wyrostka robaczkowego, a lekarz, na którego trafiłam na porodówce, był okropny. Dodatkowo mój własny organizm był przeciwko mnie. Nie dość, że poród trwał prawie czterdzieści godzin, to jeszcze lekarz nie chciał podać mi znieczulenia, bo uważał, że go nie potrzebuję. I gdy już myślałam, że gorzej być nie może, mała przestała się ruszać. Wyłam jak bóbr, błagając o cesarkę. Ten rzeźnik się jednak ociągał. Uspokajał mnie irytującym głosem, a ja próbowałam zmusić go jakimkolwiek argumentem, aby przyspieszył ruchy. Niestety ani groźbą, ani prośbą nie dawało rady. W końcu uznał, że może już wykonać zabieg, a ja odetchnęłam.

Później były pierwsze miesiące, gdy mojego męża praktycznie cały czas nie było w domu. Nigdy mi tego nie powiedział wprost, ale wiedziałam, że specjalnie tak organizuje sobie pracę i zajęcia dodatkowe, aby jak najwięcej czasu być gdzie indziej, nie z nami, w domu.

I w sumie się nie dziwiłam. Kasia wyła prawie non stop. Cieszyłam się, że nasi sąsiedzi to starsza para z kłopotami ze słuchem i brakiem aparatów. Rozmowa z nimi polegała na wykrzykiwaniu do nich komunikatów. Z reguły trzeba było robić to szybko, bo powyżej pięciu minut człowiek zaczynał się wkurzać.

I tym sposobem siedziałam sama ze swoimi myślami, a to do niczego dobrego nie mogło doprowadzić.

Rozdział 14

Olga

Zawsze lubiłam pracować z zegarkiem. Ustawiałam sobie sześćdziesiąt minut i pracowałam non stop. Wtedy potrafiłam odciąć się od wszystkiego. Nie otwierać prywatnego maila, nie wchodzić na media społecznościowe. Skupić się tylko na zadaniu.

Jednak gdy tylko budzik zaczął piszczeć, zapisałam plik ze strategią dla klientki i odpaliłam przeglądarkę.

Od wczoraj, od wizyty w domu Marii, chodziło mi po głowie pytanie: co się stało z jej mężem? Dlaczego tak mało o nim mówi, a w sumie to nic?

Miałam kilka koleżanek, co się rozwiodły, i one często wspominały o swoich mężach. Z reguły ich wypowiedzi nie były zbyt pozytywne, ale zawsze coś odpowiadały:

– Ten fiut znowu nie płaci alimentów.

– Już sam jego głos podnosi mi ciśnienie.

– Nie wiem, jakim cudem spędziłam z tym chamem siedem lat.

– Czy tylko mój eks nie może zrozumieć, że ma obowiązki względem naszego syna?

Mało która wypowiadała się pozytywnie. Ale też mało która milczała.

Wpisałam nazwisko Marii w formie męskiej i wcisnęłam lupkę. Po chwili pokazała mi się lista różnych artykułów, które pobieżnie zaczęłam przeglądać.

„Mikołaj Krzemiński został powołany na trenera trzecioligowej drużyny w…”. Obok zdjęcie około pięćdziesięcioletniego faceta ze sporych rozmiarów brzuchem. Zupełnie nie pasował do Marii. To na bank nie on.

Wróciłam do listy i kliknęłam kolejną osobę. Tym razem jakiś radny, też nie wyglądał mi na męża Marii. Przejrzałam kolejne dwie strony i nic. I wtedy przypomniałam sobie, że przecież ona długo nie mieszkała w Polsce.

– Boże, gdzie siedziała? – rzuciłam sama do siebie.

Niestety już wielokrotnie pokonywała mnie moja pamięć, ale też luźne podejście do rozmów. Często się wyłączałam, kiwałam głową i odpowiadałam „tak”, „oczywiście” i takie tam. Byłam w tym dobra, żyłam tak od lat. Mnogość osób, z którymi rozmawiałam, mogłaby przytłaczać, a liczba problemów, które na mnie zrzucały, była olbrzymia.

Większość rozmówców oczywiście mówiła mi o swoich problemach z prowadzoną firmą czy projektem, ale byli też tacy, co opowiadali o przemocy domowej, o problemach z dziećmi, i to takich największego kalibru, typu próby samobójcze. Długo tego słuchałam i przeżywałam w sobie. Psycholog chodzi na swoją terapię cały czas. Ma szansę opowiadać o problemach cedowanych na niego przez pacjentów komuś innemu, a ja długo tłumiłam to wszystko w sobie. Efektem tego były problemy ze snem, jeszcze większa nerwowość. Sama miałam mnóstwo własnych upiorów, a dorzucenie cudzych powodowało, że zaczęły mnie zżerać od środka, aż w końcu stałam się jeszcze bardziej uodporniona na krzywdę innych. Dla własnego dobra musiałam obrosnąć grubszą skorupką.

Ostatnio pewna kobieta opowiadała mi o swoim dziecku, które miało poważny wypadek na hulajnodze. Bez namysłu postanowiła zamknąć firmę, aby zająć się synem, a gdy ja zupełnie nie skomentowałam jej osobistej tragedii, tylko spytałam o cenę firmy, zdębiała. Dopiero w domu skapnęłam się, że mój mózg jakoś nie wyłapał jej tragedii, a zamiast tego podszedł do rozmowy zadaniowo, wyłapując tylko zdania dotyczące projektu, a resztę delikatnie ignorując, przesuwając do warstwy „tło”.

– Hiszpania! – Klasnęłam w dłonie i aż cała podskoczyłam na piłce, na której okazjonalnie siadałam, ponieważ mój kręgosłup ostatnio mocno upominał się o troskę i opamiętanie, a siedzenie na niej było najprostszym i najmniej czasochłonnym rozwiązaniem.

Wpisałam nazwisko „Maria Krzemińska Spain” i czekałam. Ku mojej radości wyskoczyły jej zdjęcia z sesji, ale także artykuł. Kiedyś uczyłam się hiszpańskiego, ale niewiele pamiętałam. Włączyłam translator i czytałam tekst koślawo przełożony przez robota.

„Polska modelka Maria Krzemińska-Gonzalez będzie dzisiaj zeznawać w sprawie przeciwko swojemu mężowi. Jest obok Adama W. głównym świadkiem oskarżenia. Przypomnijmy, że sprawa Diega Gonzaleza zbulwersowała cały kraj”.

Czytałam kolejne doniesienia, czując, jak żuchwa mi opada. Jej mąż postrzelił swojego pracownika, ale nie to zrobiło na mnie największe wrażenie. Według informacji z sieci więził swoja żonę przez kilka miesięcy.

W tym momencie usłyszałam Alberta, który fukał od progu. Dopiero teraz zauważyłam, że mam nieodebrane połączenie. Na czas mojej godzinnej pracy ściszyłam dźwięk w telefonie, a później podniecona wizją szukania informacji o mężu Marii zapomniałam zmienić ustawienia.

Teraz wiedziałam, że będę miała problemy z własnym.

Rozdział 15

Maria

Od zawsze kochałam siedzieć w kuchni. Zamykałam wtedy oczy i chłonęłam zapachy.

Jako dzieciak tylko patrzyłam, jak mama się krząta, gotując. Niestety nigdy mnie niczego nie nauczyła, trzymała na dystans. Nie tylko tajemnice rodzinne ukrywała – te kulinarne też chciała zachować tylko dla siebie. Próbowałam, pytałam i nic. Była niewzruszona. Nie wiedziałam nawet, jak ugotować rosół.

Gdy wyjechałam za granicę, w końcu mogłam się wyżyć i szło mi chyba nieźle, bo wszystkie koleżanki do mnie przychodziły i się stołowały. Z czasem niektóre dorzucały mi się do zakupów lub przynosiły alkohol, aby zrewanżować się za darmową wyżerkę. Teraz postanowiłam podziękować w ten sposób Oldze. Przyjęła moje zaproszenie, mimo że jej głos brzmiał smutno.

Przyjechała z misiem dla Kasi, ale i tak młoda mierzyła ją groźnym spojrzeniem i nie pozwalała się zanadto zbliżyć. Zjadłyśmy w ciszy, co bardzo mnie cieszyło, bo córka potrafiła narzekać na wszystko, co zrobiłam, a czasami przeistaczało się to w histerie, na co nie miałam ochoty, zresztą Olga pewnie też. Odłożyłam naczynia do zlewu, po czym szybko umyłam Kasię i położyłam ją do łóżka. Na szczęście ostatnio po całym dniu wrażeń padała i nawet nie domagała się czytania książek czy opowiadania bajek.

– Jeszcze raz ci dziękuję – rzuciłam, gdy w końcu usiadłyśmy na kanapie, ja z kieliszkiem wina, a Olga szklanką whisky, którą sama przyniosła.

– Ale za co? Rozwaliłam ci córkę – zaśmiała się, ale jej usta wygięły się w dół.

– Oj, przestań. Nawet najlepszym się zdarza. Ja też na sumieniu mam kilka blizn młodej, więc proszę cię, wyluzuj. – Uniosłam kieliszek. – Dziękuję za to, że przyszłaś, gdy Klaudia nie mogła. Ja tutaj nikogo nie znam, więc nie mogłam nikogo poprosić o pomoc – skłamałam. Sama się oszukiwałam i starałam nie podążać myślami w kierunku osoby, która powinna być najbardziej naturalną podporą. Moja matka, która nigdy nie widziała Kasi, swojej jedynej wnuczki, na żywo i niewiele wskazywało, by miało się to zmienić w najbliższym czasie. Na szczęście coraz mniej o tym rozmyślałam. Kasia w jakiś sposób rekompensowała mi jej stratę.

– To musi być trudne. Sama z dzieckiem… – rzuciła Olga i przekrzywiła delikatnie głowę, patrząc na mnie smutnym spojrzeniem.

– Mam wsparcie Klaudii, chociaż jak ostatnio się okazało, nie stuprocentowe. Ale niestety takie jest życie. – Wzruszyłam ramionami.

– Na mnie możesz polegać, o ile Marcel mi czegoś nie wymyśli.

– Marcel? – zareagowałam zdziwiona. Pierwszy raz słyszałam to imię.

– Mój pseudowspólnik – odpowiedziała i pociągnęła spory łyk drinka.

Od połowy drugiej szklanki miałam wrażenie, że jej głos zmienił barwę na ciut milszą. Nie żeby na co dzień taki nie był, ale czasami wyczuwałam, że jej zachwyty są sztuczne. Że nie zawsze jest taka szczęśliwa, jak chciałaby, żeby ludzie o niej myśleli. Teraz ta jej maska powoli opadała i odsłaniała prawdziwą twarz.

– Wspólnik? – zdziwiłam się. Byłam święcie przekonana, że prowadzi firmę sama. – Nie wiedziałam, że…

– Oj, nie mówmy o tym – przerwała mi. – Nie chcę teraz myśleć o pracy. Przyszłam się zrelaksować i poplotkować. A chyba najlepszym, chociaż nie zawsze wdzięcznym tematem, są faceci. Sorka za bezpośredniość, ale masz kogoś? – Ponownie przekrzywiła lekko głowę.

Wiedziałam, że prędzej czy później to pytanie padnie. Samotna matka zawsze wzbudza zainteresowanie.

– Nie. Nie spotykam się z nikim – odpowiedziałam zgodnie z prawdą, licząc naiwnie, że to koniec przesłuchania.

– Co, ciebie też wkurzają faceci?

– Można tak powiedzieć – zaśmiałam się. – Ostatnio tak mnie życie poturbowało, że w mojej głowie nie ma ani kawałka miejsca na jakiegoś mężczyznę.

– Dlatego się rozwiodłaś?

Spojrzałam na nią. Nie lubiłam, jak ludzie mnie wypytywali. Czułam się wtedy jak na przesłuchaniu. Moja mama tak robiła, chcąc w pełni kontrolować moje życie. Przez lata dawałam się maglować, odpowiadałam na każde jej pytanie. Z czasem moje odpowiedzi stawały się krótsze, aż tak odpowiadałam, jakby każde pytanie było zamknięte. Później mój mąż przejął rolę cerbera. Kontrolował, wypytywał, chyba też śledził, chociaż nigdy nie zdobyłam na to dowodów, ale kilka razy miałam wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Nie lubiłam dociekliwych pytań, świdrującego spojrzenia, a tak teraz patrzyła Olga. Chociaż po trzech szklankach whisky mogło to być również spowodowane alkoholem. Musiałam jednak przyznać, że sama też to robiłam. Zasypywałam innych gradem pytań, zupełnie ignorując, czy rozmówca sobie tego życzy.

– To długa historia i nie wiem, czy jestem na nią gotowa.

– Rozumiem – zaskoczyła mnie. – To ja opowiem ci o moim małżeństwie… – Opróżniła do końca szklankę. – Jestem mężatką od dwunastu lat, ale nie wiem, czy kiedyś tak naprawdę kochałam mojego męża. Ja najzwyczajniej w świecie nie wiem chyba, co to miłość. – Zaśmiała się głośno, ale ten dźwięk nie niósł za sobą ani krzty radości. Widząc moje zmieszanie na twarzy, dodała szybko: – Brzmi to dość nietypowo, więc tłumaczę. Moi rodzice to alkoholicy, a ojciec do tego dorzucił jeszcze przemoc. Ja dla nich byłam wyrobnikiem, szkodnikiem. Nie pamiętam, czy spotkało mnie z ich strony coś miłego. Dobry dzień był wtedy, kiedy się do mnie nie odzywali, bo z reguły darli się przeokrutnie na mnie albo na siebie nawzajem. Jak byłam mała, musiałam siedzieć w pokoju i wychodzić jak najrzadziej. Do szkoły na zebrania nie chodzili, więc musiałam świecić oczami, że tacy zapracowani są, a tak naprawdę to byli wtedy w domu i mieli na wszystko wywalone. Chociaż z perspektywy czasu to chyba był najmniejszy problem. Najgorsze były wyzwiska, szturchnięcia, upokorzenia.

– Jezu, współczuję – stęknęłam. – Ja nie miałam dużo lepiej. Moja mama może mnie nie wyzywała, ale była oschła i jakoś nigdy nie opiekowała się mną, jak powinna matka.

– Dlatego ja nigdy nie będę miała dzieci – wtrąciła, obracając szklankę w dłoni. – Boję się, że byłabym taka sama. W domu nie zaznałam miłości. Gdy poznałam Alberta, zaimponował mi. Zrównoważony, uprzejmy, z dobrej rodziny i z jasnymi celami na życie. Wykształcenie, kariera, dom. Zrobił na mnie wrażenie, i to ogromne. Rozmawiało się z nim inaczej niż z moimi kolegami ze szkoły. Był nad wyraz poważny, co mi się bardzo podobało. Gdy zaproponował, żebym została jego żoną, zgodziłam się. W tych jego oświadczynach nie było ani krzty romantyzmu, bardziej jak kontrakt, a mimo to byłam przeszczęśliwa. Zawsze myślałam, że skończę jak rodzice, a nagle wyniosłam się z obskurnego bloku i przeprowadziłam do pięknego domu. Nagle moje życie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni.

– Czyli spotkałaś księcia z bajki? – wtrąciłam.

– Bardziej psychopatę z Tworek.

Krew odpłynęła mi z twarzy, ale nie skomentowałam. Moja koleżanka z liceum tam wylądowała po tym, jak na jej oczach pijany kierowca przejechał jej brata, którego miała pilnować. Ot, zwykły wypadek, jakich wiele, ale ona obarczała się za wszystko i jako nastolatka tego nie udźwignęła.

– Mój mąż jest bardzo dobrym aktorem – kontynuowała, posapując raz po raz. – Kiedyś czytałam książkę o psychopatach. Podobno oni doskonale potrafią się wpasowywać w otoczenie. Mało kto wie, że katują dzieci…

– On cię bije? – Cała aż się napięłam. Na szczęście akurat tego typu przemocy nie doświadczyłam.

– Nie, chociaż czasami bym chciała. On się…

Nie dokończyła, tylko wstała. Podeszła do blatu kuchennego, złapała za butelkę i nalała sporą dawkę złotego trunku. Nie dodawszy lodu, wody czy coli, wlała w siebie połowę i wróciła na kanapę. Usiadła obok i podciągnęła nogi do brzucha. Wyglądała strasznie bezbronnie.

– Zaczęło się niespodziewanie niewinnie. Po obiedzie u jego rodziców. Byliśmy świeżo po ślubie. Wydawało mi się, że nasz układ to nie tylko małżeństwo, ale przede wszystkim przyjaźń. Nigdy wcześniej się tak nie czułam, chociaż doświadczenia nie miałam. Nawet tego nie wyłapałam, ale podobno skomentowałam przy teściach jego pracę. Że jest nudna czy coś w tym stylu. Taki luźny żart, nic wielkiego. Gdy wróciliśmy do domu, podszedł do mnie na odległość kilku centymetrów, patrząc na mnie tak, jakbym zrobiła Bóg wie co. Od razu zaczęłam się trząść. Mój ojciec tak na mnie patrzył. Nagle uzmysłowiłam sobie, że wpadłam z deszczu pod rynnę. Wierzyłam, że wychodząc za niego, wyrwę się z przemocowego środowiska, a wdepnęłam w nie jeszcze głębiej. Powiedział, że nie życzy sobie, abym komentowała jego pracę. Że jestem gównem. Tępą karierowiczką, która nic w życiu nie osiągnie. To był pierwszy raz. Później tysiące razy usłyszałam, jaka jestem beznadziejna, głupia, bezwartościowa. Wszystko jest zawsze moją winą, nie potrafię się przyznać do błędów. – W tym momencie prychnęła i pokręciła głową. – A nawet jak przyznałam się do winy, to i tak zrobiłam to źle. Zawsze jest coś nie tak i zawsze jest w stanie znaleźć cokolwiek, żeby mi dopieprzyć. Nawet pogoda, wynik meczu czy sposób przyprawienia dania w knajpie to moja wina.

– Czemu się z nim nie rozwiedziesz? – rzuciłam, jakbym nie wiedziała, jakie to trudne. Mój mąż nigdy nie zgodziłby się na rozwód. Nie puściłby mnie bez batalii. Na szczęście skazujący wyrok sądu umożliwił mi zakończenie związku małżeńskiego bez rozlewu krwi. Przynajmniej na tym polu.

– Bo trzyma mnie w szachu. – Wzruszyła ramionami i ponownie wlała w siebie sporą porcję alkoholu.

– To znaczy? – nie odpuszczałam. Ciekawość zdecydowanie wzięła górę nad dobrym wychowaniem. Mama zawsze mi powtarzała, że wciskanie nosa w nie swoje sprawy jest karygodne.

– Ja nic nie mam… – Wydęła wargi, a kąciki ust poleciały do dołu. – Jego matka kazała nam podpisać intercyzę, a ja się zgodziłam, bo zupełnie nie planowałam się rozstawać. Nikt takiego scenariusza nie zakłada, stojąc na ślubnym kobiercu. No i wpakowałam się w niezłą kabałę. Dom jest jego, auto też. Poza kasą na koncie, która może i na trochę wystarczy, niewiele mam.

– Masz firmę, która świetnie sobie radzi.

– Dobre! – parsknęła ponurym śmiechem. – Oj, to jest właśnie iluzja, w której żyję. Nic nie jest prawdziwe. Wiele osób, w sensie kobiet, zazdrości mi takiego męża, ale nie ma czego. Tak samo ma się sprawa z firmą. Wszyscy pieją, że „Wow, osiągnęłaś taki sukces. Liczę, że kiedyś będę mieć takiego samograja jak ty”. A ja mam ochotę ich tylko wyśmiać.

– Nie przesadzasz? – Olga się coraz bardziej nakręcała.

– Nie. To wszystko jest nie tak, jak wygląda. Zarabiam tu i teraz. Jak przestanę, to może przez chwilę ludzie będą coś kupować, ale szybko to umrze śmiercią naturalną.

– Długo prowadzisz firmę? – spróbowałam delikatnie zmienić temat, widząc zaciśniętą dłoń Olgi.

– Już na studiach udzielałam się w kole marketingowym. Pisałam strategie i takie tam. Na pierwszym roku zaprzyjaźniłam się z takim jednym i od razu wiedziałam, że jest inny, chociaż on długo próbował to ukryć. Ja chyba wcześniej wiedziałam, że jest gejem, niż on sam przyznał to przed samym sobą.

– To ten twój wspólnik? – upewniłam się.

– Tak. Marcel. To on mnie nakłonił do założenia firmy. Nie chciałam. Jakoś nie wydawało mi się, żeby to był dobry pomysł. Miałam już załatwioną przez Alberta pracę w urzędzie. Pamiętam, jak się wkurzył, że ją finalnie odrzuciłam. Darł się, że jestem kretynką. Nikt normalny nie zakłada działalności, zanim nie zdobędzie solidnego doświadczenia. Nie popracuje u kogoś, nie zaliczy wpadek, za które nie zapłaci z własnej kieszeni. W sumie z perspektywy czasu wiem, że miał rację. Sama musiałam się wiele razy przewrócić, co bardzo bolało. No i mój wspólnik tak samo jak ja był nieogarnięty w kwestiach prowadzenia firmy. Na szczęście szybko to nadrobił i stworzyliśmy świetny duet. Lata temu zawarliśmy pakt. Ja będę robić to, co robię najlepiej, czyli wymyślać strategie, szkolić ludzi, a on zajmie się finansami, zdobywaniem klientów i tak dalej.

– Czyli zespół idealny?

– Przez pewien czas tak – odpowiedziała smutno, a ja miałam wrażenie, że oczy jej się zaszkliły.

– Stworzyliście megafajne produkty, ludzie to kupują, czego chcieć więcej?

– Chwili spokoju – wyszeptała. – Wakacji, odpoczynku, wolnej ręki. Chciałabym czasami nie musieć. Marcel traktuje mnie jak robola. Planuje mi pracę pół roku do przodu, i to tak gęsto, że nie mam czasu na moment oddechu. Nie pozwala mi tworzyć nowych produktów, odstających trochę od tego, co dotychczas. Ostatnio wymyśliłam obozy coachingowe połączone z jogą. Stwierdził, że to bzdura i że ich nie wprowadzimy. On tego nie czuje, więc inni też.

– Nie możesz odejść?

Rozdział 16

Olga

– Nie możesz odejść? – spytała Maria.

Przez chwilę patrzyłam na szklankę i zastanawiałam się, co powiedzieć. Jaką wersję półprawdy wybrać, bo całej nie mogłam. Westchnęłam przeciągle i zaczęłam opowiadać:

– Nie mogę tak po prostu odejść. Wszystko padnie jak domek z kart. Rozsypie się w pył. Niestety cały czas w coś inwestujemy. Na przykład drukujemy kalendarze, co jest bez sensu, bo zostają nam na magazynie. Mówiłam już Marcelowi, że lepiej biznesowo byłoby, aby klientki składały zamówienia w przedsprzedaży czy w jakichś turach, my drukujemy dokładnie taką liczbę i nie stresujemy się tym, co nam zostanie. Utrzymanie magazynu to olbrzymi koszt. Ale on powtarza, że mój pomysł jest do bani, bo ludzie lubią mieć tu i teraz. Nakręca mnie na wielkie wydarzenia, a później jak podliczymy wszystko, okazuje się, że w sumie to niewiele zarobiliśmy, a straciliśmy mnóstwo czasu, który można byłoby wykorzystać na konsultacje online, które średnio lubię, ale mamy z tego najwięcej przychodów. – Ponownie wychyliła spory łyk. – A tak wracając do sedna. Jak odejdę, zostanę z niczym. Poza tym on ma… – Spojrzałam na Marię i sapnęłam. Alkohol powodował, że język mi się rozwiązywał ponad to, co planowałam. – On podobnie jak mąż nie pozwoliłby mi odejść. Albert kiedyś mi to wyrzygał – szybko zmieniłam temat, bojąc się, że zdradzę się za bardzo. Odstawiłam kieliszek, żeby nie narażać się bardziej. I tak wlałam w siebie zdecydowanie za dużo procentów. – „Nie pozwoliłbym ci odejść”, dokładnie tak mi powiedział kilka lat temu, gdy wspomniałam mu, że spotkałam jego koleżankę ze studiów i obwieściła mi smutno, że się rozwodzi. Skomentował, że nie wie, dlaczego ludzie widzą rozwód jako jedyne rozwiązanie. Trzeba się tolerować, wspierać, a nie uciekać, gdy coś jest nie tak. Patrzyłam na niego wielkimi oczami i liczyłam, że nie widzi mojego zdziwienia. Czasami strzela takimi tekstami, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Jakby miał drugą osobowość. Gdyby na tym skończył, nie byłoby to niczym odbiegającym od normy. Ale on podszedł do mnie i wbił mi palec w mostek. Bolało. Jednak nie to było najgorsze, ale jego spojrzenie. Wiedziałam, że w moją stronę leci właśnie jakaś bomba. „Jeżeli kiedykolwiek przyjdzie ci do głowy, aby się ze mną rozwieść, zniszczę cię. Doprowadzę do tego, aby uznano cię za wariatkę. Przekupię, kogo będzie trzeba, zostaniesz bez niczego i bez potencjału na cokolwiek, więc dziesięć razy się zastanów”. A wiesz, co zrobił później? – prychnęłam, jakbym powiedziała coś śmiesznego, i spojrzałam na Marię.

Ta pokręciła głową, nie odzywając się ani słowem.

– Zadzwonił do męża tej koleżanki.

– Tej, co się rozwodziła? – upewniła się, jakbym nie dość jasno wyjaśniła.

– Tak, i zaproponował mu pomoc. Specjalnie zadzwonił do niego, gdy siedziałam obok. Chciałam zaprotestować, poprosić, aby tego nie robił, ale nie mogłam. Tylko bym go jeszcze bardziej nakręciła, a tak był cień nadziei, że może jednak odpuści… – Mimo wcześniejszego postanowienia sięgnęłam po szklankę z alkoholem. – Niestety nie zrobił tego. Kilka miesięcy później z chorą satysfakcją opowiadał mi, że mąż koleżanki zmienił jej życie w koszmar. Zabrał dom, dziećmi zajmowali się w systemie zamiennym, mimo że nigdy wcześniej się nimi nie interesował. No i drań pozbawił ją tego, co kochała prawie równie mocno jak dzieci. Pracy. Wszędzie opowiadał jakieś wymyślone historyjki i w końcu ją wywalili. Nie chciałabym, żeby mnie to spotkało.

Podniosłam głowę i spojrzałam na Marię. Wyglądała dziwnie. Jakby… spała.

Wstałam z kanapy i obeszłam stolik. Nogi uginały się pode mną, alkohol zrobił swoje. Jak jeszcze siedziałam, czułam się nie najgorzej, ale teraz moje ciało wysłało jasny sygnał, że przesadziłam. Podeszłam bliżej koleżanki.

Ona naprawdę spała. Przed chwilą rozmawiałyśmy, a tu nagle padła zemdlona. Usiadłam obok zupełnie zdezorientowana. Szłam tutaj, aby obgadać strategię, którą wymyśliłam. W drodze zmieniłam zdanie i stwierdziłam, że poudaję dobrą koleżankę i może uda mi się wyciągnąć z niej informacje, które wykorzystam za jakiś czas. A teraz widziałam, że nic z tego nie wyjdzie.

Patrzyłam na Marię, kręcąc z dezaprobatą głową. Z zamkniętymi oczami wyglądała tak niewinnie. Niczym anioł z kręconymi włosami, ale ja wiedziałam, że to tylko zasłona dymna.

Delikatnie nią potrząsnęłam, chcąc sprawdzić, czy wszystko z nią okej. Mimo całej niechęci do jej osoby gdzieś tliły się we mnie resztki człowieczeństwa.

– O matko, przepraszam. – Maria otworzyła oczy. Wyglądała jakoś dziwnie.

– Wszystko w porządku? – spytałam, nie spuszczając z niej wzroku.

Usiadła i sięgnęła po stojącą na stoliku butelkę wody. Klasyczne zachowanie osoby, która przesadziła z procentami, przysypia i ma suchoty w ustach. Tylko z tego, co zauważyłam, to nie wypiła za dużo. Tak jakby się kontrolowała, w przeciwieństwie do mnie.

– Ja… – Odstawiła butelkę i potrząsnęła głową na boki, cały czas nie patrząc na mnie. – Duże zmęczenie, nerwy i odrobina alkoholu, no i tak się kończy.

Rozdział 17

Maria

Niespodziewane przyśnięcie i szczera spowiedź Olgi spowodowały, że źle mi się spało. Gdy tylko się obudziłam dobrze przed siódmą, mimo że dzwonek ustawiłam na ósmą trzydzieści, wymknęłam się z łóżka najciszej, jak potrafiłam, żeby nie obudzić Kasi.

Gdy zajrzałam do niej wieczorem, mała spała otoczona kilkunastoma pluszakami, od świnki Peppy, przez Myszkę Miki, aż po Reksia, który był tak bardzo wymęczony, że odpadło mu jedno ucho. Oczywiście leżała w naszym wspólnym łóżku, mimo że za ścianą miała przygotowany swój piękny pokój ozdobiony w motywy z Krainy Lodu. Po wszystkich ostatnich przejściach wolałam mieć ją przy sobie. Jedyny minus tej sytuacji rodził się, gdy rano chciałam niepostrzeżenie wyjść z łóżka. Zazwyczaj budziła się i wyciągała w moją stronę ręce, mówiąc rozkoszne „mama”.

Na szczęście robiłam się w tym coraz lepsza. Niczym wprawny złodziej potrafiłam poruszać się bezszelestnie, a wypsikane WD-40 zawiasy pomagały. Zamknęłam drzwi za sobą i ruszyłam do kuchni. Zaparzyłam kawę, usiadłam przy kuchennym stole i odpaliłam komputer. Przez to wszystko, co się ostatnio działo, nie miałam dłuższej chwili na poszukiwanie moich kuzynów.

Panująca w domu cisza była doskonałym potwierdzeniem, że nadszedł na to czas.

Chciałam zacząć od najprostszej sprawy. Przejrzenia znajomych zmarłej Wandy Krzemińskiej. Niestety na moje nieszczęście zablokowała taką opcję. W związku z tym zaczęłam przeglądać wpisy pod jej postami, licząc na to, że ktoś podobny wizualnie do mnie się tam udzielał. Czytałam ponownie każdy komentarz, dodatkowo uważnie przyglądając się każdemu zdjęciu. Niestety po półgodzinie nadal nic nie znalazłam.

Dochodziła siódma, a ja miałam niewiele czasu, zanim mój mały potworzak się obudzi. Jak kiedyś się cieszyłam, że zapewnia mi rozrywkę, odciągając uwagę od kłopotów, tak teraz coraz częściej łapałam się na tym, że mam potrzebę bycia samą.

Odpaliłam wyszukiwarkę i kombinowałam z zawieszonymi nad klawiaturą palcami. Poszukiwanie informacji nie stanowiło mojej najlepszej strony, ale gdy musiałam, wchodziłam na najwyższe obroty. Teraz wyjątkowo w głowie miałam totalną pustkę. Odstawiłam komputer na stolik i położyłam się na kanapie.

Jak robił to Diego? Mój mąż był w tym mistrzem. Rzadko kiedy myślałam o nim pozytywnie. Rzadko kiedy czułam, że mi go brakuje, ale teraz jego umiejętności bardzo by mi się przydały.

Usiadłam na kanapie i znowu zawiesiłam dłonie nad komputerem, po czym wpisałam nazwisko zmarłej i dopisałam „Grodzisk Mazowiecki”.

Szybko uzyskałam kilkadziesiąt wyników. Po kolei przechodziłam z jednego do kolejnego. Pierwsze dotyczyły tylko zmarłej, ale kolejne ku mojej uciesze już nie. Na jednym ze zdjęć stała obok kobiety, którą poznałam na cmentarzu. Jednej z moich kuzynek, z którą nie zdążyłam wymienić się kontaktami, bo moja mama pojawiła się znienacka.

Dorota Musiał, przynajmniej tak było podpisane. Szybko wpisałam jej dane w kolejnym oknie i aż podskoczyłam z radości.

– Mam cię! – rzuciłam entuzjastycznie sama do siebie.

To była ta kobieta, która zaczepiła mnie przed kościołem. Prowadziła wraz z mężem piekarnię w Grodzisku. Na swojej stronie opowiadała o tym, jaki mają stosunek do prowadzonego biznesu, że robią wszystko z sercem. Liczy się jakość, a nie ilość. Każdy z ich produktów zasłużył sobie nawet na osobną podstronę, na której oprócz prezentacji zdjęć można było znaleźć historię, skład i ciekawostki. Szybko namierzyłam ją na Facebooku i zaprosiłam do znajomych, po czym zaczęłam sprawdzać jej konto. Na szczęście nie zablokowała możliwości śledzenia swoich zdjęć i kontaktów przez obcych, za co byłam jej wdzięczna, bo nie starczyłoby mi cierpliwości na czekanie, aż zaakceptuje zaproszenie.

Buszując po jej profilu, odnalazłam też jej rodzeństwo. Chłopak nazywał się Jurek. Na co dzień pracował w sklepie rowerowym, który zimą zamieniał się w serwis narciarski. Na swoim fejsie miał mnóstwo fotografii z wypraw rowerowych, a zimą z gór, co oznaczało, że praca wiązała się z pasją, a nie wynikała z przypadku.

Znalezienie ostatniej dziewczyny chwilę mi zajęło, bo nie umieściła w profilu swojego pełnego nazwiska, ale w końcu trafiłam. Czułam się, jakbym wygrała w totka. Agata Grzelak pracowała w urzędzie, ale nigdzie nie znalazłam, na jakim stanowisku. Ostatnio się zaręczyła i zebrała za to mnóstwo komentarzy zachwytu, niedowierzania, no i życzenia szczęścia na nowej ścieżce życia, mimo że jeszcze nie stanęła na ślubnym kobiercu.

Każdemu z nich wysłałam zaproszenie do znajomych. Wyłączyłam komputer, czując dumę z siebie.

– Mamo! – dobiegło z sypialni.

Wstałam z kanapy i ruszyłam do córki.

Rozdział 18

Olga

– Czemu nie jeździsz do niej częściej? – spytał Albert, gdy zakładałam buty.

Jak zawsze musiał wtrącać się w sprawy, które go nie dotyczyły. Sam omijał moją matkę szerokim łukiem, uważając, że ma lepsze rzeczy do robienia. Jednocześnie naciskał na mnie, abym jeździła do niej regularnie, bo tak wypada. Obłuda pełną gębą.

– Szkoda, że ona nie jest tak wyrywna w stosunku do mnie. O moich urodzinach pamiętała? – skomentowałam pytaniem, na które oboje znaliśmy odpowiedź.

Nie, nie pamiętała. I nawet jak byłam małym dzieckiem, rzadko kiedy składała mi z tej okazji życzenia, zwykle też zapominała. Od ojca nigdy nie usłyszałam słów w stylu „wszystkiego najlepszego”. Ale jemu myliły się dni tygodnia i gdy się budził, zamroczony procentami z dnia poprzedniego, pierwsze, o co pytał, to jaki jest dzień.

– Wrócę o osiemnastej i zrobię kolację. Twoją ulubioną sałatkę z mango i kurczakiem. – Uśmiechnęłam się sztucznie, złapałam za torebkę i kluczyki leżące na komodzie, po czym szybko wyszłam, nie chcąc słuchać jego kolejnych dywagacji. Już dawno mogłabym odpuścić sobie te uprzejmości w stylu przygotowywania jedzenia, ale wolałam utrzymać iluzję jak najdłużej.

Droga do rodzinnego domu zajmowała mi zazwyczaj jakieś dwadzieścia minut i tym razem nie stało się inaczej. Matka cały czas mieszkała w tym samym mieszkaniu, w którym spędziłam swoje pierwsze dziewiętnaście lat. Po odejściu ojca, który, co nie było trudne do przewidzenia, umarł na zawał, próbowałam ją przekonać do wyprowadzki.

– Sprzedajmy to mieszkanie. Dorzucę ci kasę i kupimy ładniejsze, trochę mniejsze, bo po co ci trzy pokoje, jak mieszkasz tu sama?

– Ale mi jest tu dobrze – odpowiedziała z grymasem na twarzy, który w jej mniemaniu przypominał uśmiech.

Byłam przekonana, że nie może być jej dobrze. Grzyb wrósł w ściany tak głęboko, że tylko porządny remont mógł coś zaradzić, ale na to też nie wyrażała zgody, mimo że kaszel męczył ją coraz bardziej. Niestety żadne argumenty jej nie przekonywały, bo na drodze stała najgorsza z możliwych przeszkód. Strach przed zmianą otoczenia. Tu, gdzie mieszkała, każdy wiedział, że Kazimiera spod piątki lubi sobie popić. Zresztą nie tylko ona. Większość jej sąsiadów była za pan brat z alkoholem i dobrze się czuli w swoim towarzystwie. Nikomu nie przeszkadzały kłótnie pod oknem lub rzyganie sąsiada na klatce.

Gdyby nagle przeprowadziła się do lepszej okolicy, musiałaby się ukrywać, a to mogłoby być trudne, dlatego wymyślała coraz to nowe wytłumaczenia.

– Możesz przekonać mamę, żeby przemyślała sprawę wyprowadzki? Ten okropny kaszel kiedyś ją zabije – próbowałam nakłonić moją siostrę do pomocy. Magda urodziła się dziesięć lat po mnie i nigdy nie nawiązałyśmy dobrej relacji, jednak liczyłam, że chociaż w tej kwestii znajdziemy wspólny język.

Zadzwoniłam do niej dzień przed urodzinami mamy, żeby nie roztrząsać problemu podczas konsumpcji ciasta.

– No tak, ty jak zwykle musisz ludziom układać życie. Zawsze ma być tak, jak ty chcesz. – Nie widziałam jej, ale byłam pewna, że marszczy nos u nasady, czego oczywiście nie omieszkałam kiedyś skomentować. – Twoja mania kontrolowania innych jest obrzydliwa. Poza tym rozdmuchujesz problemy do granic przyzwoitości. Mamie nic nie jest, a ty jak zawsze robisz z igły widły.

I tyle mogłam na nią liczyć. Przez chwilę miałam podstępny plan, aby powiedzieć, żeby mama tam została, a wtedy na złość prawdopodobnie sama zaproponowałaby przeprowadzkę, ale nie chciałam wchodzić w te głupie gierki. Odpuściłam. Uszczęśliwianie ludzi, którzy tego nie chcieli, męczyło, a ja nie miałam w sobie na to energii.

Zaparkowałam przed blokiem matki i z lekkim niesmakiem spojrzałam na budynek. Wspólnota od trzech lat zapowiadała remont. Oczywiście napisałam do nich pismo z prośbą o wyjaśnienie ich opieszałości, ale nie dość, że mnie zlali, to siostra musiała to kąśliwie skomentować, że jak zawsze wpieprzam się we wszystko.

Westchnęłam i trzymając paczkę z prezentem, ruszyłam do klatki. Wpisałam kod i pociągnęłam za drzwi, które uwielbiały się zacinać. Wdrapałam się na drugie piętro i zapukałam do drzwi. Kiedyś otwierałam sobie je sama, ale to też zostało skomentowane, że już tam nie mieszkam i nie powinnam wchodzić jak do siebie. Dlatego od kilku lat grzecznie czekam, aż moja mama otworzy. Oczywiście już parę razy się zdarzyło, że to nie nastąpiło, ponieważ gdzieś poszła, zapomniawszy o spotkaniu ze mną, albo leżała otumaniona procentami na kanapie i zupełnie nie docierały do niej dźwięki otoczenia.

W końcu usłyszałam jej zachrypnięty głos dobre dwie minuty po tym, jak zapukałam:

– Kto to?

– Mamo, to ja, Olga – odpowiedziałam i czekałam.

Proces otwierania drzwi zazwyczaj trwał zdecydowanie za długo, ponieważ moja mama zawsze po wejściu do domu zamykała się kluczem od środka, po czym go gdzieś odkładała. No i gdy musiała wyjść lub tak jak teraz ktoś przychodził, pojawiał się problem.

Zamontowałam jej kiedyś nawet wieszaczek obok drzwi, ale niestety zerwała go od razu, bo zamiast kluczy wieszała na nim ciężką zimową kurtkę.

Minuty mijały, a ja słyszałam tylko przewalającą się w środku mamę, licząc, że jest na tyle trzeźwa, że gdzieś nie przysiądzie i nie uśnie. W końcu usłyszałam dźwięk przekręcanego klucza w drzwiach i pokazała się w nich moja mama.

Widziałam jej zdjęcia z czasów, gdy była nastolatką. Miała szanse na zostanie piękną kobietą. Duże ciemne oczy, ciemne włosy, wszystko o wiele ładniejsze niż moje. Niestety alkohol i papierosy skutecznie ją zniszczyły, a tylko te kilka zdjęć świadczyło o tym, co już nie wróci.

– Co tak stoisz? – rzuciła ochrypłym głosem. – Właź.

Odsunęła się, robiąc mi miejsce. Jak zawsze od progu uderzył mnie smród jedzenia. Mama nigdy się nie nauczyła, że tłuste żarcie smażone na najtańszym oleju to ani smaczne, ani zdrowe. Wielokrotnie kupowałam jej lepsze składniki, ale jak przyjeżdżałam tydzień czy dwa później, wszystko stało nieruszone w torbach. Przestałam. Teraz od razu podeszłam do okna i je uchyliłam. Miałam wrażenie, że tylko ja wpuszczam tutaj świeże powietrze.

Odwróciłam się do mamy i podeszłam do niej.

– Wszystkiego najlepszego. Dużo zdrowia i uśmiechu – wyrecytowałam niczym małe dziecko. Nie serwowałam jej zbyt wyszukanych życzeń, bo miałam wrażenie, że i tak ich zbytnio nie rozumiała.

Wyciągnęłam w jej stronę pakunek, cały czas się nieszczerze uśmiechając.

– Jeju, dziękuję! – zapiszczała niczym mała dziewczynka. – Jak miło, że pamiętałaś.

– Nie ma za co.

– Ty zawsze o wszystkim pamiętasz…

W jej głosie zabrzmiał ton wyrzutu. Niestety w mojej rodzinie cechy, które uznawane są za dobre, wręcz pożądane, były komentowane i tępione. Punktualność, pamięć do ważnych wydarzeń, uporządkowanie stanowiły pole do przytyków i wyśmiewań zarówno ze strony rodziców, jak i siostry, która darła się na mnie, że nie jestem jej matką i mam jej nie rozkazywać, gdy na przykład prosiłam, żeby zagęściła ruchy, ponieważ musimy ruszać do szkoły. Najchętniej bym ją zignorowała, ale rodzice zmuszali mnie do odprowadzania gówniary, jak o niej często myślałam.

– Podoba ci się? – spytałam, patrząc na nią. Kupiłam jej sweter, który ostatnio mi pokazywała w sieci, wzdychając, jaki jest piękny, choć jej na niego nie stać.

– N-no… – zająknęła się i zaczęła go macać. Często tak robiła, czym doprowadzała mnie do szału. – Od ciebie wszystko jest na bogato – skomentowała. – Tylko on taki… – Przyłożyła do twarzy i zaczęła pocierać swetrem o skórę. – No, jakiś taki sztuczny, średnio miły. Człowiek tyle płaci, a dostaje takie gówno.

Ułożyłam usta w dzióbek i wypuściłam powietrze. Miałam już dość. Przyszłam raptem kilka minut wcześniej, a najchętniej bym już wyszła. Zamiast tego poszłam do kuchni, wzięłam czajnik i wlałam wodę, po czym postawiłam go na kuchence gazowej. Kolejny relikt przeszłości, na którego zmianę nie godziła się mama.

– Chcesz coś ciepłego do picia? – rzuciłam, licząc, że zmienimy temat.

– Tak. – Mama cały czas oglądała kupiony przeze mnie sweter. Miała taki chory nawyk. Gdy coś ode mnie dostawała, zawsze to dokładnie oglądała, sprawdzając każdy element, licząc, że coś znajdzie i będzie mi mogła to wypomnieć, by udowodnić, że gdy coś jest droższe, niekoniecznie jest lepsze. – Chyba ktoś źle to zszył – oznajmiła triumfalnie po dłuższej chwili, a ja nie skomentowałam ani słowem.

Wyciągnęłam dwa kubki i umyłam je, bo mama robiła to niezwykle niechlujnie. Wsadziłam torebki z czarną herbatą i zalałam je wrzątkiem, po czym usiadłam przy stole, przy którym kiedyś jadałam posiłki. Z reguły sama. Z reguły zimne, niesmaczne. W końcu matka odłożyła prezent na bok i zajęła miejsce koło mnie.

– Byłam wczoraj u taty.

– I co u niego? – zaśmiałam się w głos.

– Nic, też mogłabyś czasami pójść na cmentarz.

– Tylko po co? – Wzruszyłam ramionami.

– Tak wypada.

– Wypada też nie bić dzieci i mniej pić. – Ostatniego słowa momentalnie pożałowałam. Mama rzadko kiedy mnie biła, to ojciec utrzymywał stały poziom siniaków na moim ciele, ale w konkurencji picia wódki byli sobie równi.

– Ty jak zwykle swoje… – Pokręciła głową, a jej przetłuszczone włosy przykleiły jej się do policzka. – Nie wiem, dlaczego cały czas powtarzasz te głupoty.

– Bo nic się w tej kwestii nie zmieniło.

– On raz podniósł na ciebie rękę i żałował tego do końca, a ty mściłaś się na nim, jakbyś sama nigdy w życiu nie popełniła błędu. – Skrzydełka jej nosa falowały zdecydowanie za szybko. – Mogłabyś czasami jakoś bardziej emocjonalnie do nas podchodzić. My też mamy uczucia.

Tego już było za dużo. Dawno z jej ust nie słyszałam większej głupoty, a wiele słyszałam.

– Ty chyba żartujesz?! – wybuchnęłam, chociaż przez chwilę nawet chciałam ugryźć się w język. – To wy nie macie w sobie emocji, może poza tymi negatywnymi. Jakoś nie przypominam sobie, żebyś mnie kiedyś przytuliła. Powiedziała coś miłego. To samo Magda. Wieszacie na mnie psy i liczycie, że będę to przyjmować na klatę bez problemów.

– Bo nie lubisz, gdy cię ktoś dotyka – prychnęła i pociągnęła spokojnie łyk.

Zawsze dostawałam drgawek na ten widok i odwracałam głowę. Nie wiem dlaczego, ale nigdy nie lubiłam patrzeć, jak ktoś pije, a dźwięk przełykania wkurzał mnie jak żaden inny.

– Lubię, tylko nie sekundę po tym, jak mnie wyzywa czy obraża. To tak nie działa. Najpierw jebiesz kogoś jak burą sukę, a potem skruszona przytulasz! – Czułam, jak wzbiera mnie złość.

– Ty zawsze wszystko wyolbrzymiasz. Kto cię niby wyzywał? Błagam, nie zaczynaj chociaż dzisiaj. – Cmoknęła jak zawsze z dezaprobatą, wzięła szklankę i wstała. Podeszła do stojącej na blacie cukierniczki i wsypała dwie czubate łyżeczki.

– No właśnie, ja nigdy nie mogę mieć swojego zdania. Tylko twoje jest to właściwe.

– Nie rób dramatów. Proszę, daj mi chociaż ten jeden dzień, kiedy nasze spotkanie nie skończy się kłótnią.

– A może dzisiaj wyjątkowo dasz mi powiedzieć do końca. Zawsze mnie ignorujesz. Ja mam mnóstwo swoich przemyśleń, refleksji…

– Tak, wiem, jestem beznadziejna i zwaliłam ci życie – zaśmiała się ironicznie. – Przestań się użalać. Żyjesz jak królowa. Piękny dom, przystojniaczek za męża, kasy jak lodu, a ty jak zawsze narzekasz i wymyślasz kosmiczne historie i dramatyczne problemy.

Nie mogłam już tego słuchać. Musiałam wyjść. Odstawiłam kubek na blat, mimo że nie upiłam nawet łyka. Przebywanie w tym miejscu zdecydowanie mi nie służyło.

Rozdział 19

Maria

Grupa docelowa – zrobione.

Strategia marketingowa – do dopracowania.

Grafik do zrobienia strony – do znalezienia.

Domena – wykupiona.

Grafik do materiałów drukowanych – do znalezienia.

Człowiek do składania książki – do znalezienia.

Redaktor i korektor – do znalezienia.

Recenzenci do współpracy – do znalezienia.

Patrzyłam na listę i nie wiedziałam, co jeszcze dopisać. Wszystko mi się chrzaniło. Olga trzy razy mi wszystko powtarzała, ale ja połowy zapomniałam. Czasami miałam ochotę nagrywać, co ludzie do mnie mówią.

Zapisałam maila, bo ostatnio notowałam sobie wszystko w wiadomości roboczej w ramach skrzynki mailowej, tak żeby jak coś mi przyjdzie do głowy, móc dopisać na telefonie. Mogłabym to podobno robić w jakiejś aplikacji w chmurze, ale cały czas nie miałam ani minuty na zapoznanie się z tym. Przerażało mnie to, jak dużo miałam do zrobienia, żeby moja powieść poszła w świat.

Czasami żałowałam, że to ruszyłam. Po co mi to? Nie dość, że się stresowałam tym, co powiedzą inni, to jeszcze przez to miałam mniej czasu dla małej. Nie byłam do tego przyzwyczajona.

Teraz też co chwilę zerkałam na telefon, bo Klaudia co rusz podsyłała mi zdjęcia, żeby nie było tak, jak gdy raz jedyny Diego został z małą, co później wypominał mi przez długie miesiące. Pech chciał, że akurat tego dnia, w tej krótkiej chwili, Kasia postawiła pierwsze kroki, a ja tego nie widziałam. Rozpaczałam później jak małe dziecko.

Zerknęłam na telefon i zamiast nowin od niani zobaczyłam wiadomość od Doroty. Od razu ręce zaczęły mi drżeć. Zupełnie o niej zapomniałam, pochłonięta przez pracę, chociaż nie wiedziałam, czy to, co robię, można tak nazwać.

Napisała krótko i zwięźle:

„Cześć, fajnie, że się odezwałaś. Ja nie mogłam cię znaleźć”.

„Cześć” – zaczęłam, ale palce zawisły mi nad klawiaturą. Zupełnie nie miałam pojęcia, jak zacząć. Patrzyłam na ekran przez dłuższą chwilę, aż w końcu wystukałam:

„Bardzo chciałabym Was poznać. Nie znam dużej części mojej rodziny i super byłoby to zmienić”.

Wysłałam i patrzyłam na niewielki prostokąt z naszą korespondencją. Dorota przeczytała i coś pisała. Czekałam z niecierpliwością.

„Przykre to, ja zawsze chciałam mieć kuzynkę. Moje rodzeństwo jest do bani”.

Zaśmiałam się na głos, ale ona pisała dalej:

„Może się spotkamy? Chętnie wyjaśnię ci, kto jest kim i kto z kim”.

Momentalnie poczułam skręt jelit w brzuchu. Gdy przeprowadzałam się do Grodziska, nawet o tym nie marzyłam. Liczyłam, że poznam jakąś nudną ciotkę, ale nie kogoś w moim wieku, i to takiego, co wygląda na osobę bardzo sympatyczną i chętną do pomocy.

A co, jak ona wie coś o moim ojcu?, pomyślałam i natychmiast ręce zaczęły mi się trząść. Jako nastolatka wiele razy leżałam w łóżku i wyobrażałam go sobie. Możliwe, że to po nim odziedziczyłam oczy i włosy dużo mocniej kręcone niż mamy. Ona ma lekkie fale o trzy razy mniejszej objętości.

Wymyślałam różne rzeczy, które moglibyśmy robić razem, a których nigdy nie doświadczyłam ze strony mamy. Wycieczki pod namiot, spływy kajakowe. Może chodzilibyśmy do kina albo na basen. No i poznałabym dziadków z drugiej strony. O ile jeszcze żyli.

„Chętnie się spotkam” – napisałam w końcu i odsunęłam się od komputera, jakby mógł mnie zaatakować.

„Super. Może w knajpie przy parku Skarbków?”

„Fantastycznie”.

„Kiedy Ci pasuje?”

Wzięłam telefon. W kalendarzu już dawno temu wpisałam sobie dni, kiedy Klaudia do nas przychodzi lub zabiera Kasię do siebie. Na szczęście po opanowaniu potoku z rury od sąsiada taka opcja też wchodziła w grę.

„Może we wtorek?”

„Extra, do zobaczenia!”

Odłożyłam telefon na bok. Serce waliło mi jak oszalałe. Z jakiegoś powodu czułam, że to spotkanie zmieni moje życie.

Rozdział 20

Olga

Wdech, wydech.

Tylko spokojne oddychanie mogło mnie uspokoić. Rano jak zwykle wypiłam trzy mocne kawy, licząc, że się trochę pobudzę, ale dopiero mail od mojego wspólnika tak na mnie zadziałał.

„W załączniku lista projektów – szkoleń, live’ów oraz konferencji, w których weźmiesz udział”.

– Wezmę udział?! – wrzasnęłam i walnęłam pięścią w biurko, aż przewróciło się zdjęcie moje i Alberta, jedno z niewielu, jakie posiadałam.

Nie znosiłam go. Zrobiono je na imprezie urodzinowej jego matki. Uśmiechał się do obiektywu i wyglądał jak do rany przyłóż człowiek, tylko ja dobrze pamiętałam, jak po wszystkim pojechaliśmy do domu i spytałam go o kobietę, z którą rozmawiał.

– Kontrolujesz mnie? – warknął, niezgrabnie rozpinając białą koszulę. Kiedyś mu w tym pomagałam. Jego spore dłonie zdecydowanie nie ułatwiały zadania w starciu z małymi guziczkami, ale teraz bałam zbliżyć nawet o krok. Bliskość zaczęła znowu mnie paraliżować.

– Nie, tylko nie wiem, kto to jest, a wyglądała na sympatyczną – skłamałam. Tak naprawdę ubrana w biały kombinezon kobieta sprawiała wrażenie okrutnej suki, takiej, co idzie niczym buldożer, niszczy wszystko na swojej drodze i zupełnie się tym nie przejmuje.

– To wspólniczka Makowskiego, tego prawnika, z którym sporadycznie współpracuję. Ostatnio firma tak mu się rozrosła, że zdecydował się doprosić ją do biznesu. I słusznie. Gabriela to świetny wybór, ma znajomości, doskonałe wyksztalcenie i jest niezwykle ambitna. Mało takich kobiet.

Dobrze pamiętam, że gdzieś w głębi siebie liczyłam na tekst w stylu „Podobnie jak ty!”, ale zamiast tego usłyszałam:

– Powinnaś się od niej uczyć.

Zaśmiałam się w duchu. Uczyć? Tylko czego? Jak zrobić facetowi dobrze?

Niestety wiedziałam, że Makowski sypia z nią na boku, ale nie chciałam dolewać oliwy do ognia. Wygenerowałabym tylko jeszcze większe spięcia.

Teraz patrzyłam na nasze zdjęcie i czułam, jak znowu cała się napinam. Wielokrotnie chciałam usunąć je z mojego biurka, ale gdy zrobiłam to dwa razy, zawsze Albert o nie dopytywał. Teraz jednak wyjątkowo nie on stanowił mój główny problem, ale Marcel.

Kiedyś jawił mi się jako idealny partner biznesowy. Uzupełnialiśmy się niczym yin i yang. Lepszej pary nie mogłam sobie wyobrazić. To, czego nie potrafiłam, nadrabiał on, a to, co ja potrafiłam, dla niego było czarną magią. A teraz różnice w naszym patrzeniu na biznes, w potrzebach, nie mogły być większe. Najgorsze, że nie nie miałam żadnego pomysłu, jak się od niego uwolnić.

– Zostawię ci wszystko – rzuciłam ostatnio, gdy siedzieliśmy nad dopracowywaniem strategii dla jednej z klientek.

Nie byłoby to głupie, bo w ciągu kilkunastu lat współpracy Marcel się mocno doszkolił i podstawowe rzeczy całkiem dobrze ogarniał. Ja byłam potrzebna do dopieszczenia całości i wymyślenia kluczowych działań, stanowiłam też oczywiście twarz naszej marki, ale i on mógłby to pociągnąć.

Siedział naprzeciwko mnie w wielkim zamszowym fotelu, który kupił na targu staroci i odnowił. Podniósł głowę i w moim kierunku poleciały pioruny.

– Chyba sobie żartujesz – prychnął, trzaskając klapą komputera. – Nie ma takiej opcji. Ta firma to całe moje życie i nie pozwolę, abyś ją zniszczyła.

– Ale ja chcę ci ją oddać, za cokolwiek, bylebym miała na waciki. – Uśmiechnęłam się najszczerzej, jak potrafiłam.

– Tylko że ta firma to ty. – Ostatnie słowo mocniej zaakcentował. – Bez ciebie jej nie ma, więc to nie pyknie.

– Ale ty się świetnie znasz. Dasz sobie bez problemu radę.

Marcel pokręcił głową i wstał. Zawsze zaczynał chodzić, gdy się denerwował lub intensywnie nad czymś myślał. Podszedł do stojącej na szafce karafki z wodą i cytryną i nalał sobie, nie pytając mnie, czy też chcę.

– Chyba wydaje ci się, że jestem tępy, głupi i ograniczony. Ty, jako znawca tematu, najlepiej wiesz, czym jest marka osobista. Gdyby Kim Kardashian zniknęła i przekazała swojemu koledze pod władanie jej imperium, cała jego wartość szybciutko by wyparowała.

– Tak, ale… – W domu wypisałam argumenty na taką okoliczność, ale teraz czułam, jakby coś urosło mi w gardle i blokowało przełyk. – Ja mogę wspierać cię jako zewnętrzny konsultant – wystrzeliłam w końcu.

– Taaa – zaśmiał się, chociaż wiedziałam, że się denerwuje. Szklanka z wodą trzęsła mu się w dłoni, a kilka kropel już wylądowało na podłodze. – Jaja sobie robisz? Sądzisz, że jestem głupi? Jak ty sobie to wyobrażasz? Pojawisz się okazjonalnie na konferencji, a może na livie? A co z resztą?

– No… Znajdę kogoś – rzuciłam, chociaż dobrze wiedziałam, że byłoby to bardzo trudne.

– Ty naprawdę myślisz o mnie źle. Dobrze pamiętam naszą rozmowę sprzed dwóch czy trzech lat, gdy stwierdziliśmy, że takiego biznesu nie da się po prostu sprzedać komuś innemu. To ty tworzysz magię i musisz ją dalej podtrzymywać.

– Tylko że moja magia wygasa.

– Pierdolisz, cały czas generujesz tłumy na live’ach. O czym ty gadasz?! – darł się na mnie jak oszalały. – Rozumiem, że masz od czasu do czasu dość, ale ja też mam czasami po kokardkę. Chętnie bym gdzieś zniknął, wyjechał daleko i nie wracał. – Jego głos stawał się coraz milszy.

– Mam dość tego tematu, chętnie poszłabym w zupełnie innym kierunku.

– Ty znowu to samo. Twoi obserwujący potrzebują wsparcia w zakresie marketingu, sprzedaży, prowadzenia firmy, więc nie możesz nagle wciskać im garnków.

– Czyli nie chcesz mojej firmy? – spytałam, nie chcąc dalej brnąć w tę rozmowę.

– Nie i nie próbuj mnie wyruchać. – Podszedł do mnie z tą swoją srogą miną. – Dobrze wiesz, że mogę cię zniszczyć…

Spojrzał na mnie, mrużąc oczy, a mnie zakręciło się w głowie. Już prawie o tym zapomniałam. Miał mnie w szachu, a ja nie widziałam żadnego wyjścia z tej sytuacji. Chyba że byłabym gotowa na więzienie.

Patrzyłam teraz na maila od niego i najchętniej bym napisała, żeby spieprzał na drzewo, ale jakaś resztka rozsądku mnie powstrzymywała. Zamiast tego przeszłam do zakładki z mailami od księgowej. Nie znosiłam ich, ale niestety czasami musiałam. Otworzyłam pierwszy i zdębiałam.

Dzień dobry.

Proszę o wyjaśnienie płatności na koncie.

Pozdrawiam

Marzena Konopacka

Rozdział 21

Maria

Dawno temu zaakceptowałam, że moja rodzina to tylko matka, a od kilku lat tylko moja córka. Teraz jednak pojawiła się nadzieja na zmianę tego stanu rzeczy.

Pół nocy rozmyślałam o tym, co może to wnieść w moje życie, i obleciał mnie strach. O ile poznawanie innych nie stanowiło dla mnie problemu, o tyle opowiadanie o sobie już tak. Nikomu nigdy nie powiedziałam prawdy o tym, co stało się w Hiszpanii, i zdecydowanie chciałam, żeby tak pozostało po wsze czasy. Wiedziałam jednak, że temat mojego wyjazdu na Półwysep Iberyjski i braku ojca Kasi wzbudzi wiele pytań. Oczywiście miałam bezpieczną odpowiedź, ale zaczynanie od kłamstwa nowych znajomości, które chciałabym rozwinąć w coś więcej, stanowiło etyczny problem.

Włożyłam luźną sukienkę, która doskonale zasłaniała większą część mojego ciała i powodowała, że nie przyciągałam aż tak ludzkich spojrzeń. Już dawno temu przestałam się cieszyć z tego, jak wyglądam. Moje szczupłe nogi, idealna figura dana przez matkę naturę przestały wypełniać mnie radością.

Może byłoby inaczej, gdyby nie fakt, że ludzie patrzyli na mnie przez pryzmat urody. Jak wiele osób zaczynało naszą znajomość od zachwytu nad moimi długimi nogami czy podobno idealną twarzą, zapominając, że w środku jest ktoś, kto ma uczucia, emocje. Ktoś, kto chce być doceniany nie tylko z powodu swojej cielesności.

I może gdyby na tym się skończyło, nie byłoby aż tak źle. Jakoś bym dała sobie radę. Jednak gdy ludzie zaczęli powtarzać, że dostałam kolejny kontrakt tylko dlatego, że rozłożyłam nogi, zaczęło boleć. Ładna puszczalska, tak często się czułam. Mało kto wiedział, że kilka zleceń mi przepadło, ponieważ nie chciałam „dać z siebie czegoś więcej” przed jakimś starszym dziadem albo odmówiłam wyjścia na suto zakrapianą imprezę, gdzie tak naprawdę miałam stanowić chodzącą atrakcję.

Nie wiem, jaki procent modelek i fotomodelek stanowiły te, co w taki sposób załatwiały zlecenia, ale czasami dawano mi do zrozumienia, że jeżeli się nie zgodzę, ktoś inny przejmie mój kontrakt. Najgorsze, że raz prawie to zrobiłam. W lodówce zaczynał wiać wiatr, na koncie ostatnie zaskórniaki, bezwzględnie musiałam zdobyć sesję. Facet na zdjęciach próbnych powtarzał, że jestem idealna do tego kontraktu, jednak po ostatnim wykonanym ujęciu rzucił, że jeszcze ma kilka kandydatek, więc najzwyczajniej w świecie musi je jeszcze zobaczyć. Oczywiście wiedziałam, że są pewne standardy i nawet jak na początku przyjdzie ta jedyna, najlepsza, to trzeba poczekać na resztę.

Gdy już wychodziłam, mimo że kolejna kandydatka czekała gotowa, wyszedł do mnie i podał mi kartkę z nazwą swojego hotelu i numerem pokoju.

– Będę czekał po dwudziestej, to omówimy szczegóły.

Kiwnęłam tylko głową, ale nie odpowiedziałam. Przez ułamek sekundy zastanawiałam się, o jakich szczegółach mówi, ale nic mi nie przychodziło do głowy. Jeżeli chodzi o warunki współpracy, to nie on się tym zajmował. Nie ustalał stawek, zakresu współpracy czy ograniczeń odnośnie do wykorzystania mojego wizerunku później. Nie miał nic do powiedzenia w tych kwestiach.

Wróciłam skołowana do mieszkania, które współdzieliłam z trzema innymi dziewczynami. Wszystkie pracowałyśmy dla tej samej agencji, chociaż ja jako jedyna tylko do sesji zdjęciowych. Niestety mój wzrost powodował, że na wybieg się nie nadawałam. Usiadłam w kuchni, delektując się ciszą, ponieważ reszta dziewczyn gdzieś poszła. Moją chwilę samotności z myślami, które kłębiły mi się w głowie, przerwała Donna, wysoka Włoszka o nieziemsko długich nogach i rozbrajająco czarującym uśmiechu.

– I jak poszło? – rzuciła, wiedząc, jak bardzo mi zależało. Każda zdawała sobie sprawę, co oznaczają problemy finansowe. Żadna z nas nie mogła liczyć na wsparcie rodziny, więc w przypadku niepowodzeń nie miałyśmy na kim polegać. Koleżanki czasami wspomagały, ale wystarczało to na kilka dni. Większą kwotą nikt nie chciał ryzykować.

– Dobrze – odpowiedziałam bez entuzjazmu w głosie, co od razu wyłapała.

Usiadła naprzeciwko mnie i spojrzała w sposób, jakiego nie lubiłam. Przenikliwy, jakby próbowała przewiercić mnie na wylot.

– Czyli o co chodzi? Szukają laski z prostymi włosami? – zaśmiała się. Ostatnio sama usłyszała coś takiego, co brzmiało absurdalnie, ponieważ wyprostowanie włosów dla nikogo nie stanowiło problemu.

– No właśnie fotograf piał z zachwytu i powtarzał, że jestem idealna do tego zlecenia…

– To super – przerwała mi swoją łamaną angielszczyzną, zupełnie nie łącząc mojej wypowiedzi z miną, która świadczyła, że coś jednak jest nie w porządku.

– Tylko że po zdjęciach dał mi kartkę z numerem pokoju w hotelu, w którym się zatrzymał – dokończyłam, mimo że wcześniej planowałam zachować szczegóły spotkania w tajemnicy.

Donna swoim zwyczajem ułożyła usta w dzióbek i pokręciła głową, wprawiając swoje ciemne, proste jak druty włosy w ruch.

– Może chce po prostu pogadać. – Wzruszyła ramionami i sięgnęła po jedną z kulek rafaello ze stojącej na stoliku pomiędzy nami miski. Ostatnio dostałam je na spotkaniu i postanowiłam oddać reszcie dziewczyn. Każda twierdziła, że jest na diecie, a mimo to co dzień kilka jakimś cudem znikało. Donna odpakowała słodycz i wgryzła się w niego, sypiąc dookoła wiórkami kokosa. – Nie możesz od razu zakładać czegoś złego. Może chce tylko ustalić szczegóły? – Puściła oczko do mnie, po czym klasnęła dłońmi, a ja aż podskoczyłam. – Pamiętasz Lulu? – spytała, a ja pokiwałam głową potwierdzająco. Trudno było ją zapomnieć, a szczególnie jej sporych rozmiarów piersi, które bez krępacji prezentowała całemu światu. – Byłaś przy tym, jak opowiadała, że poszła na spotkanie…

– Tylko ono było w restauracji, a nie w pokoju – wtrąciłam natychmiast.

– Tak, ale i tak sam na sam. Mógł jej położyć pod stołem rękę na kolanie, ale nie. Koleś zachowywał się super, mimo że jest niezłym ciachem.

– Skąd wiesz?

– Bo go wygooglałam. Takiego z łóżka bym nie wypuściła, a on chciał po prostu pogadać. Nic wielkiego. Rozmawiali o strojach do sesji, makijażystce, która nie ogarniała, a on pytał, czy może Lulu nie zna jakiejś innej. Nic wielkiego.

– Taaa, a zapomniałaś, że później złożył jej propozycję? – zaśmiałam się. Już dawno temu zauważyłam, że Donna lubi naciągać rzeczywistość do własnych potrzeb.

– Tak, ale to było już po zleceniu i zupełnie jej to nie przeszkadzało. Podobno fajnie się bawiła.

– Tylko ten facet raczej jest wyjątkiem. Mnie ostatnio koleś sapał do ucha na imprezie u klienta. Wszędzie były moje zdjęcia, więc stwierdził, że to znak, że chcę, aby mnie obmacywał. To był przyjaciel organizatora, więc głupio było odejść, a tym bardziej przywalić mu z liścia. Siedział koło mnie na kanapie i próbował mnie namówić na udział w jego imprezie na jachcie dzień później. Grała głośno muzyka, więc co chwilę się przysuwał, aż ustami dotykał mojego ucha, a jego dłoń wylądowała na moim udzie. Czułam się okropnie, a na dodatek waliło mu z ust. Przy pierwszej nadarzającej się okazji uciekłam.

– Ten fotograf też jest stary? – wtrąciła koleżanka.

– Nie – przyznałam. Był nawet całkiem fajny, mimo to nie miałam ochoty na jakiekolwiek relacje. Wiązanie się z mężczyzną z branży często kończyło się źle. Większość par rozchodziła się maksymalnie po roku i często w dość nieładnych okolicznościach, po których wspólna praca była niemożliwa, a zazwyczaj jedna ze stron zaczynała puszczać w świat wymyślone historie. Miałam aż dwie koleżanki, które po romansach z fotografami wyniosły się z Hiszpanii. Jednej eks zrażał do niej wszystkich potencjalnych klientów, a drugi okazał się żonaty i jego druga połówka kazała uprzykrzyć jej życie.

Ostatecznie z głową wypchaną czarnymi scenariuszami poszłam na spotkanie. Ubrałam się w prostą czarną sukienkę z najbardziej zabudowanym dekoltem, jaki miałam. Choć zazwyczaj, idąc na spotkanie, podkręcałam swoje walory, to teraz chciałam je zminimalizować, a wręcz ukryć.

– Cześć, fajnie, że wpadłaś!

Otworzył ubrany w szary komplet dresowy, spodnie i bluzę. Moją uwagę od razu przykuł jego zapach. Słodki, wymieszany z jakimiś korzennymi aromatami. Niezwykle przyjemny i zmysłowy. Weszłam do środka. To nie był zwykły pokój, bardziej apartament. Z hotelowego korytarza weszłam do czegoś na kształt salonu. Stał tam mały stolik z dwoma fotelami, a obok na wózku ustawione jedzenie.

– Pozwoliłem sobie zamówić przekąski. Mam nadzieję, że jesteś głodna.

Nie skomentowałam, chociaż gdy tam szłam, mój brzuch parę razy wydał dziwne dźwięki. Usiadłam na jednym z foteli bliżej wyjścia, bo po drodze tak sobie wymyśliłam, że lepiej będzie siedzieć obok drzwi, tak na wszelki wypadek.

– Na co masz ochotę? – Podszedł do wózka i spojrzał na mnie. Jego oczy były ciemne niczym węgiel, czego wcześniej nie zauważyłam. Zdecydowanie mógł podobać się kobietom, chociaż jak dla mnie był trochę za niski.

– Najlepiej na jakiś owoc lub małą kanapeczkę – rzuciłam, licząc, że nie widzi nadprodukcji śliny, która ruszyła mi na widok takiej ilości jedzenia. Na szczęście przy mojej pracy głodówki były nie najgorszym pomysłem. Czasami gdy kończyła mi się kasa, jadłam raz dziennie, a jak było bardzo źle, to kupowałam trzy lub cztery batoniki i na nich żyłam.

Nałożył mi na talerz zdecydowanie za dużo i podszedł do mnie.

– Dziękuję. – Kiwnęłam głową lekko speszona.

Patrzył na mnie w sposób, jaki patrzy mężczyzna pożądający kobiety, zbyt świdrujący i pociągający. Na szczęście usiadł naprzeciwko. Próbowałam jeść elegancko, małymi kęsami, ale kanapki mi to mocno utrudniały. Łosoś ciągnął się delikatnie, a ułożone na nim liście rukoli powodowały, że z moich ust co rusz coś wypadało lub nie byłam w stanie zmieścić w nich wszystkiego. W końcu uporałam się z trzema porcyjkami i odstawiłam talerzyk, mimo że jeszcze sporo jedzenia na nim leżało.

– Tak naprawdę nie wiem, po co się tutaj umówiliśmy – wyrzuciłam z siebie wątpliwości, które się we mnie kotłowały. Jak to moja mama się zawsze czepiała, musiałam wiedzieć wszystko.

– Po pierwsze, klient jest zachwycony twoimi zdjęciami. Po sesji próbnej już praktycznie masz kontrakt w kieszeni. I to spory! – Uniósł brwi i pokiwał głową z uznaniem. – A po drugie, wydajesz się niezwykle sympatyczną osobą. – Pochylił się w moją stronę, a ja poczułam jego zapach. – Pewnie wiesz, jak nudno jest w hotelach w czasie podróży. Nie ma się do kogo odezwać.

Zamilkł i znowu wlepił we mnie spojrzenie, inaczej, niżbym chciała.

– Tak, wiem – wydusiłam z siebie, chociaż nie do końca była to prawda. Na co dzień mieszkałam z dziewczynami, a gdy sporadycznie wyjeżdżałam na sesje zdjęciowe do innego miasta czy kraju, to lubiłam to. Cisza i spokój nie stanowiły dla mnie jakiegokolwiek problemu.

– Czasami trzeba po prostu z kimś posiedzieć. – W tym momencie nachylił się jeszcze bardziej, tak że jego przedramiona dotknęły moich kolan. – Pogadać, a może…

Nie przeciągał. Od razu przeszedł do sedna. Jego dłoń wylądowała na moim udzie. Na zewnątrz było dobre trzydzieści pięć stopni, więc pomysł włożenia długich spodni byłby trudny do realizacji, ale teraz pożałowałam, że wybrałam sukienkę. Może odkryta noga go sprowokowała.

Momentalnie wstałam, przypadkiem strącając przy tym talerz z jedzeniem.

– Ja nie… – wydukałam i doskoczyłam do drzwi. Wszystko działo się tak szybko, że nie zdążył nawet wstać. Słyszałam jakieś krzyki, ale nie potrafiłam zidentyfikować słów. Zresztą nie obchodziło mnie to.

Biegłam jak oszalała. Jakoś nie zarejestrowałam, z której strony przyszłam. Gdy wjechałam na siódme piętro, szłam po strzałkach, nie zwracając uwagi, ile razy gdzie skręciłam. Teraz nie widziałam jakichkolwiek oznaczeń, nie miałam pojęcia, gdzie znajduje się winda.

I wtedy to się stało – wpadłam na człowieka, który odmienił moje życie.

To przez niego jeszcze bardziej znienawidziłam swoje ciało.

To on doprowadził mnie na skraj przepaści.

Rozdział 22

Olga

W moim życiu wielokrotnie pomysły przychodziły w snach, w przerwach od koszmarów, które nawiedzały mnie zdecydowanie częściej. W tych pozytywnych zobaczyłam na przykład, jak powinno wyglądać logo dla małej knajpki mojej klientki. Gdy się obudziłam, od razu pognałam do komputera, żeby przelać do odpowiedniego programu moje myśli, które w nocy latały mi po głowie niczym tornado.

Jednak tym razem sprawa dotyczyła mojego życia prywatnego. Śnił mi się najprostszy na świecie trójkąt. Dwóch facetów. Mąż i kochanek, a między nimi żona, a zarazem ukochana dla innego. Sen był niezwykle podniecający, zmysłowy i taki realistyczny.

Ja nigdy nie zdradziłam mojego męża, ale nie dlatego, że go kochałam, szanowałam i takie bzdety. Po prostu nigdy żaden potencjalny kochanek nie stanął mi na drodze, chociaż raz po obejrzeniu jakiegoś romansidła namiętnie i długo zastanawiałam się, czy może nie skorzystać z męskiej prostytutki, bo jakoś moje potrzeby były zaniedbane do granic przyzwoitości, a myśl o wibratorze nie budziła entuzjazmu.

Sen był dość skomplikowany, ale jak już coś mi się śni, to jest to jak z filmu. Kobieta wplątuje się w romans, zakochuje się. Jest gotowa rzucić dla kochanka wszystko, co w końcu robi. Tylko że okazuje się, że jej wybranek nie jest zainteresowany, bo zna się z mężem. Tak mnie ta historia rozbudziła, że musiałam wstać z łóżka.

Życie z Albertem stanowiło nie lada wyzwanie psychiczne, które coraz częściej mnie pokonywało. Liczyłam, że może z czasem się uodpornię albo on zmieni swoje podejście, ale nic takiego się nie działo.

Usiadłam w kuchni i sięgnęłam po duży kubek z melisą, który czekał od wieczora. Myśli krążyły mi po głowie, a obraz, który nagle powstał w mojej wyobraźni, wyglądał całkiem atrakcyjnie.

Był co najmniej szalony, ale dobrze zorganizowany miał szansę na powodzenie. Zaśmiałam się w głos i zakryłam mokre od naparu usta. Przecież ja byłam królową planowania i realizacji, więc tylko sukces wchodził w grę.

Rozdział 23

Maria

Dorota czekała na mnie już w restauracji, którą sama wybrała. Siedziała nad telefonem i coś pisała. Jej palce latały jak szalone. Zwolniłam kroku, żeby miała możliwość skończyć, a ja lepiej jej się przyjrzeć.

Wyglądała naprawdę sympatycznie. Uśmiechała się pod nosem i trzepotała zalotnie rzęsami, jakby rozmówca siedział przed nią, a nie ukrywał się za ekranem telefonu.

– Cześć – rzuciła, gdy w końcu podniosła głowę i zauważyła mnie stojącą niespełna metr od stolika. – Super, że przyszłaś.

Wstała i podeszła w moim kierunku. Zupełnie się tego nie spodziewałam. Spędziłam kilka lat w kraju, gdzie takie czułości na powitanie są na porządku dziennym, ale u nas nie stanowiło to normy, co w sumie mi odpowiadało. Wylewność Hiszpanów, wśród których mieszkałam wiele lat, jakoś do mnie nie przemawiała. Z czasem przestałam się napinać, ale nigdy nie czułam się komfortowo, dlatego chłodny sposób witania się Polaków tak bardzo mi odpowiadał.

– Też się cieszę, że cię widzę – rzuciłam, gdy w końcu wyswobodziłam się z jej uścisku.

Usiadłam naprzeciwko i zaczęłam się jej przyglądać. Miała oczy jak moja mama, tak inne niż moje. Oprawione były tak długimi rzęsami, że wiele osób pomyślałoby, że są sztuczne, ale ja wiedziałam, że to zasługa matki natury. Patrzyłam na nie przez lata, czując ukłucia zazdrości.

– Od czego zaczniemy? – spytała, gdy wysoki kelner przyjął nasze zamówienia.

Idąc tutaj, sama nie wiedziałam, jak ma to wyglądać. Chciałam zacząć wypytywać ją o rodzinę, kto, co i kiedy, ale zamiast tego wzruszyłam ramionami.

– Ja się za to dobrze przygotowałam. – W tym momencie wyciągnęła z torebki tablet i przysunęła krzesło w moją stronę. – Zrobiłam skany kilku zdjęć naszej familii. Na początku tej najbliżej, bo drzewo genealogiczne jest spore, więc zajęłoby nam to kilka tygodni.

Zaśmiała się w głos, po czym wpisała kod, który nie był zbyt skomplikowany i jak zauważyłam, składał się z ciągu cyfr, a zaczynał od jedynki.

Po chwili stał przede mną monitorek, a na nim zdjęcie. Od razu poznałam dziadków, ale znalezienie mojej mamy zajęło mi chwilę. Zdjęć z jej dzieciństwa nie widziałam zbyt dużo, a jak już, to raczej z takiego późniejszego. Tutaj miała jakieś trzy lata.

– No dobra, babcię i dziadka rozpoznajesz?

Kiwnęłam głową potakująco. Ich znałam, chociaż wolałabym lepiej. Nasza znajomość była kontrolowana i nadzorowana przez matkę. Nie zostawiała nam nigdy przestrzeni na swobodne bycie razem i delektowanie się własnym towarzystwem.

– Po prawej od dziadka jest moja mama, Barbara. Kojarzysz ją może?

– Nie. Nigdy nie widziałam jej na oczy – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. – Kiedyś dziadkowie coś chyba o niej wspomnieli, ale szybko się uciszyli, bo przyszła moja mama, a przy niej milczeli o reszcie rodziny, jakby nigdy nikt nie istniał. Nawet w sumie nie wiedziałam, że to ich córka.

– Dla mnie to jest jakieś dziwne… – Dorota pokręciła głową i zacisnęła usta. – Twoja mama wszystkich zastraszyła.

– Co?! – zareagowałam podniesionym głosem, a siedzący przy stoliku obok chłopiec aż podskoczył, po czym jego matka zgromiła mnie wzrokiem, jakbym zrobiła mu jakąś krzywdę.

– Ja znam tylko część prawdy, mały fragment. Moja mama, która jest wygadana jak cholera, o tym milczy jak zaklęta, powtarza tylko, że nic nam dobrego nie przyjdzie z poznania prawdy i że czasami niewiedza jest lepsza niż dostęp do wszystkich informacji.

– Dziwne… – Tylko tyle byłam w stanie z siebie wydusić.

– I to bardzo. Szczególnie że z moją mamą, zresztą liczę, że ją poznasz, można gadać o wszystkim. Ja nigdy nie miałam przed nią żadnych tajemnic. O wszystkim jej opowiadałam, zawsze się ze wszystkiego zwierzałam, łącznie z tym, że wiedziała, kiedy pierwszy raz przespałam się z chłopakiem. Nie tryskała radością, że jej ukochana córka przestała być dziewicą, ale przyjęła to z godnością.

– Moja mama jest chyba jej przeciwieństwem – sapnęłam smutno. – Dostałaby zawału na takie oświadczenie i nie rozmawiałaby ze mną przez rok.

– Oj tak. U mnie w domu ciocia Małgorzata to synonim tajemnicy i złej osoby. Przepraszam, że tak mówię, ale ja się jej zawsze bałam.

– Widywałaś ją?

– Rzadko, ale tak.

Zacisnęłam pięść na to wyznanie.

– To pewnie wtedy, jak mówiła, że jedzie na delegację, a ja zostawałam ze znienawidzoną sąsiadką. W życiu bym nie pomyślała, że sama ma z wami kontakt, a mnie go pozbawiła.

– Smutne to.

– I to bardzo. Mama zabrała mi wiele wspaniałych rzeczy. Jako dziecko siedziałam godzinami sama, myśląc, jak fajnie byłoby mieć rodzinę. Ciocie, kuzynów. Myślałam o tym jak o czymś nierealnym… – Pokręciłam głową na samą myśl o tym, co straciłam, i liczyłam, że oczy nie zaleją mi się łzami, co często mi się zdarzało. – A czy ty wiesz, o co tutaj chodzi? Dlaczego moja mama tak się odgrodziła od reszty rodziny?

Dorota westchnęła i sięgnęła po kawę, którą chwilę wcześniej przyniósł kelner.

– Ja z bratem i siostrą już jakiś czas temu wymyślaliśmy różne wersje, ale nie wiem, czy jakakolwiek stała koło prawdy.

– Jakie? – Sięgnęłam po moją herbatę, ale jakoś nie byłam w stanie nic pić.

– Twoja mama coś zrobiła…

– Ale co zrobiła? – wtrąciłam i lekko pochyliłam się w jej stronę. Jakoś nie chciałam, aby wszyscy dookoła słyszeli, co mówi o jedynej osobie, którą przez lata miałam. Nasze kontakty się już dawno rozjechały, ale i tak w środku siebie czułam potrzebę chronienia jej, mimo że sama od niej rzadko coś dostawałam.

– Co zrobiła? – powtórzyła po mnie pytanie. – Coś złego, nielegalnego i musiała się ukrywać, a przez to i ciebie.

– Ale przecież przyjeżdżała do was, więc chyba nie ma to sensu.

– Wiem, dlatego te nasze teorie są bardzo dziurawe i szczerze to nie wiemy, czym je wypełnić. Załóżmy, że na przykład kogoś zabiła. – W tym momencie zrobiłam chyba dziwną minę, bo Dorota pogłaskała mnie po dłoni. – Marysia, nie stresuj się, to tylko dziecięce wywody z dupy, jak to mówi mój syn. Twoja mama się ukrywała, ale nie aż tak dobrze, więc taka opcja nie wchodzi w grę. Gdyby faktycznie wywinęła coś konkretnego, wtedy wywiozłaby cię na koniec świata i nigdy nikt jej więcej by nie widział.

Pokiwałam głową i raz jeszcze sięgnęłam po herbatę. W gardle miałam wielką gulę, która nie chciała się przesunąć.

– Może chodziło o przestępstwa mniejszego kalibru, pobicie, kradzież, ale w sumie za to też ścigają.

– Tylko moja mama nie jest przestępcą.

– Przepraszam – wydukała Dorota. – Gadam głupoty. Jak tak paplaliśmy z Agatą i Jurkiem, to jakoś nie przyszło nam do głowy, że mówiąc to tobie, możemy cię skrzywdzić.

– Coś wydarzyło w jej życiu szczególnego, o czym powinnam wiedzieć? – spytałam, nie komentując jej wypowiedzi, bo czułam, że herbata nie działa, a gula jak była w gardle, tak jest, a do oczu zaczynają mi napływać łzy.

– Tak – powiedziała i spojrzała na mnie jakoś inaczej. Tak z troską. Jak patrzy ktoś, komu zależy. – Chodzi o twojego ojca.

– Ojca? – powtórzyłam po niej, jakby użyła nieznanego mi słowa.

– Tak, zastanawialiśmy się, czy może się go bała.

– Ale… jak mogła się bać kogoś, kogo nie znała?

– Jak to nie znała?! – Dorota aż podskoczyła, a dziecko obok znowu się nami zainteresowało, gapiąc się wielkimi brązowymi oczami. – O czym ty mówisz?

– Moja mama się z kimś przespała i nie wie, kto to był – wyrecytowałam znaną mi formułkę powtarzaną tysiąc razy, która stanowiła dla mnie oparcie w trudnych chwilach, na przykład gdy koleżanki szykowały się na Dzień Ojca, a ja tego nie robiłam, bo mama go nie znała.

– O czym ty mówisz? Twoja mama podobno spotykała się z nim jakiś czas. Mieli nawet ustaloną datę ślubu…

Coś jeszcze mówiła, ale ja już nie słyszałam.

Świat zaszedł mi mgłą i osunęłam się na ziemię, zupełnie nie kontrolując swojego ciała.

Po chwili otoczyła mnie ciemność.

Rozdział 24

Olga

W końcu udało mi się znaleźć pełną historię męża Marii i naprawdę mnie ona zmroziła.

Siedziałam dobre kilkanaście minut, ignorując kolejny telefon Marcela, który domagał się skanu podpisanej umowy wynajmu, chociaż sam mógł złożyć pod dokumentem swój podpis. Od samego początku naszej współpracy pilnował, abym zawsze się pod wszystkim podpisywała. A ja, zamiast odesłać mu od razu, robiłam wszystko, aby jeszcze bardziej poczerwieniał ze złości. Wiedziałam, że siedzi w swoim wielkim fotelu, zaciska usta w wąską kreskę i na bank rzuca pod moim adresem niewybredne słowa. Kiedyś odpisywałam mu na maile prawie od razu, a teraz zwlekałam z tym, jak tylko się da. Prowadziliśmy pewnego rodzaju wojnę psychologiczną.

Zamknęłam zakładkę z platformą społecznościową i wróciłam do mojego researchu.

Maria Krzemińska.

A dokładniej Maria Krzemińska-Gonzalez.

Dziewczyna, która wpędziła mnie w depresję.

Nie bezpośrednio, ale jednak miała w tym spory udział. Gdybym poszła z tym do sądu, to nikt by jej nie ruszył palcem, ale czy to ma znaczenie? To tak jak rodzice tych dzieci, które w Stanach Zjednoczonych zabijają swoich rówieśników. Dopiero od niedawna wymiar sprawiedliwości zaczął im się lepiej przyglądać. Bo może gdyby rodzice reagowali na fascynację swoich pociech bronią, kilku tragedii udałoby się uniknąć. Może gdyby nie miały łatwego dostępu do śmiercionośnych narzędzi, nie byłoby sytuacji, gdy dziecko bez najmniejszych problemów może pozbawić kogoś innego życia, bo ten krzywo spojrzał lub należał do innej frakcji w szkole.

Idąc tym tokiem rozumowania, wierzyłam, że Maria jest współwinna temu, co mi się przytrafiło. W życiu wiele przeżyłam, głównie ze strony rodziców, ale to, co wydarzyło się na nieszczęsnej imprezie piętnaście lat temu, wpłynęło na mnie jak nic innego.

Nie mogłam spać, jeść i uczyć się. Gdyby nie fakt, że bardzo chciałam się uwolnić od mojej rodziny, pewnie wpadłabym w przepaść depresji i dałabym się jej pochłonąć bez reszty. Ale nie mogłam. Myśl, że w ten sposób nie uwolniłabym się od rodziców, ratowała mnie niczym koło tonącego. Od połowy liceum pracowałam dorywczo z myślą, że kiedyś się wyprowadzę. Odkładałam, ile mogłam, zaspakajając moje potrzeby w najmniejszym możliwym stopniu, tyle tylko, aby chociaż od czasu do czasu mieć coś od życia.

Gdy poszłam na studia, odkładałam już całkiem sporo, ale dopiero gdy miałam poczucie, że utrzymam się sama, zakomunikowałam to rodzicom.

– Wyprowadzam się. – Przyszłam do nich na czwartym roku. Pewnie byłoby to znacznie szybciej, ale rok wcześniej zniknęła nagle większość moich pieniędzy, a nikt z domowników się do tego nie przyznał.

Na moje oświadczenie mama podniosła głowę i zmarszczyła brwi.

– Co ty znowu wymyśliłaś? – Jej ton nie brzmiał, jakby się przejmowała rozłąką. Rozwiązywała jak zawsze wieczorem krzyżówkę i czułam, że jest niezadowolona, że śmiałam jej przeszkodzić.

– Nic nie wymyśliłam, tylko najwyższy już czas wyfrunąć z gniazda – zakomunikowałam jakby nigdy nic. Starałam się mówić spokojnym głosem, ale w środku trzęsłam się jak galareta.

– W sumie to dobrze. Tylko nie licz na nic z naszej strony. Gdy ja wyprowadziłam się z domu, musiałam sobie radzić sama, ty też będziesz musiała. – Zmarszczyła brwi, obserwując mnie, jakby analizowała, czy zrozumiałam.

– Tak, wiem – odpowiedziałam, przygryzając swoim zwyczajem policzek od środka. Trochę naiwnie liczyłam, że powie mi, abym tego nie robiła, bo beze mnie będzie smutno w domu i jakoś pusto, ale się nie doczekałam.

– To kiedy zwolnisz pokój? – spytała zamiast tego.

– Za jakiś tydzień lub dwa – odpowiedziałam, chociaż początkowo chciałam później. Może nawet do miesiąca. Teraz jednak nie miałam już wyboru. Oglądałam już trzy pokoje, ale żaden nie przypadł mi do gustu. Miałam jeszcze dwa kolejne na liście i wiedziałam, że w którymś z nich będę musiała zamieszkać.

I tym sposobem wyprowadziłam się z domu, licząc na lepsze jutro. Niestety moje szczęście nie trwało długo. Spotkałam na swojej drodze Marię. Chociaż wtedy nazywała się inaczej. Nie wiem, co ukrywała, ale musiało to być coś grubego kalibru, a to dodatkowo wskazywało, że ma coś na sumieniu.

A teraz musiałam odpłacić jej za to wszystko.

Musiałam zniszczyć jej życie, a jeszcze jeżeli mogłam ugrać na tym coś więcej, brzmiało bajkowo. Chwyciłam za dużą białą kartkę i zaczęłam uzupełniać mój plan przyniesiony przez sen.

Gdy skończyłam, poczułam dumę. Dokładnie takie uczucie towarzyszyło mi, gdy rozkręcałam swoją firmę. Tworzyłam pierwsze produkty i czułam rozlewające się po ciele endorfiny. Teraz działo się podobnie. Kiedyś ktoś powiedział mi, że zemsta najlepiej smakuje na zimno… A ja miałam kilka osób, na których musiałam jej dokonać.

Schowałam plansze z planem za szafą, chociaż Albert nigdy nie wchodził do mojego domowego biura. Twierdził, że mam bałagan, a on tym gardził, co bardzo mi pasowało.

Rozdział 25

Maria

Gdy otworzyłam oczy, leżałam na kanapie w knajpie, a moja kuzynka siedziała obok i głaskała mnie po głowie.

Kiedyś na początku znajomości mój mąż mnie tak dotykał. Z miłością i czułością. Troską i oddaniem, które później uleciało i nigdy nie powróciło, zostawiając pustkę i głęboką ranę w moim sercu.

Usiadłam i rozejrzałam się, próbując odtworzyć, co ostatniego pamiętam. Powoli dochodziło do mnie, gdzie jestem i co się stało, a bardziej co usłyszałam.

– Wszystko w porządku? – spytała Dorota, gdy w pełni się wyprostowałam. Jej twarz zdecydowanie komunikowała, że się o mnie martwi. Miała przerażenie w oczach, a na czole wyskoczyła żyłka, której na pewno nie zauważyłam wcześniej.

– Przepraszam, dużo emocji. Niestety tak czasami reaguję, jakby mnie odcięło. – Odchrząknęłam, bo coś zadrapało mnie w gardle. Dorota natychmiast podała mi szklankę wody. – Długo tak leżałam?

– Jakieś pół godziny.

– Musiałaś się przestraszyć, przepraszam… – Wydęłam usta i uśmiechnęłam się. Cały czas kręciło mi się w głowie, ale nie chciałam jej już tym dodatkowo denerwować, tak samo jak tym, że to drugi raz w krótkim odstępie czasu. Przecież w trakcie rozmowy z Olgą też odleciałam.

– Nie ma sprawy. Jesteśmy rodziną i musimy się wspierać.

– Rodziną… – powtórzyłam po niej. To słowo, takie proste, dla mnie niosło jakiś nieznany ładunek. – Może usiądziemy i dokończysz mi…

– Niestety nie mogę – przerwała mi w pół zdania i pokręciła głową na boki. – Przed chwilą zadzwonił mój syn. Dostał chyba rotawirusa, siedzi w łazience i nie może wyjść. Rozumiesz, gówniana sprawa, ale muszę go wesprzeć, kupić jakieś tabletki i dostarczyć pod właściwy adres – zaśmiała się na głos.

– To słabo, współczuję.

– Chyba nie ma czego, to nic niezwykłego. – Uśmiechnęła się od ucha do ucha. – Ten gamoń potrafi nażreć się świństw, więc nie wiem, czy faktycznie należą się mu tego typu uczucia. Na razie zakładam, że to choroba, bo tak lepiej brzmi. Dowiemy się za kilka dni, jak mnie trafi lub nie. Więc z góry przepraszam, jeżeli i ciebie zaraziłam.

Wstała i wzięła głęboki wdech, jakby się do czegoś szykowała.

– Trudno powiedzieć, kiedy uda nam się znowu spotkać, więc wysłałam ci nazwisko twojego ojca.

Zdębiałam. Zupełnie się nie spodziewałam takiego obrotu sprawy.

Nachyliła się w moją stronę, wysuwając obie ręce. Objęła mnie i wyściskała.

– Uważaj na siebie – wyszeptała.

– Dziękuję, będę.

Rozdział 26

Olga

Od rana pisała do mnie Karolina Dąbrowska. Odzywała się ostatnio sporadycznie, z czego w sumie się cieszyłam, chociaż wiedziałam, co to znaczy. Prawdopodobnie znalazła sobie inny obiekt do nękania.

Gdy pierwszy raz wpadłyśmy na siebie pod gabinetem psycholog, szła ze mną aż do samochodu jakiś kilometr.

– Nie wiem, jak to zrobiłam, ale pomyliłam godziny mojej wizyty – rzuciła, jakbym o coś pytała, zupełnie nie wyczuwając, że nie mam ochoty na rozmowę. – Tak w ogóle to jestem Karola – zakomunikowała i wyciągnęła do mnie dłoń, która wyglądała jak dziecięca.

– Olga Szumicka. – Nie wiem, dlaczego się przedstawiłam, a ona odebrała to jako zachętę do kontynuacji rozmowy.

– Dzisiaj w przedszkolu dzieciaki pojechały na wycieczkę i liczyłam, że załatwię swoje sprawunki, a tak jestem zmuszona wziąć pojutrze dzień wolny. – Ta szczupła blondynka, średniego wzrostu, zupełnie nie zważała na to, czy ktoś chce wchodzić z nią w interakcję, czy sobie tego nie życzy. – Nie wiem, czy szefowa na to pójdzie.

Znowu nie zareagowałam. Skręciłam w małą uliczkę przecinającą deptak na wysokości punktu pobrań i ruszyłam w stronę kina, w którym sporadycznie odbywały się również przedstawienia teatralne.

– Nie wiem jak ty, ale ja uwielbiam Wandę. To najlepsza terapeutka w okolicy.

Pokiwałam głową. Dobrze o tym wiedziałam. Zanim się do niej zapisałam, prześwietliłam ją we wszystkich możliwych miejscach i wiedziałam, że jest znakomita. Podobnie zrobiłam zresztą z rozmówczynią, gdy po długich prośbach wymusiła na mnie spotkanie, czego początkowo bardzo żałowałam, ale później okazała sie niezwykle pomocna.

– Kupiłam wszystkie twoje kursy, szkolenie jeden na jeden i jadę na twoją konferencję – zakomunikowała, gdy usiadłam w kawiarni naprzeciwko dworca. W sumie była to bardziej piekarnia, gdzie można kupić kawę, ale przez stoliki, przy których można zjeść zakupione ciastka czy pizzę, wiele osób traktowało ją jako miejsce spotkań. Poza tym czas oczekiwania był krótki, więc liczyłam, że dzięki temu nasza rozmowa nie przedłuży się niepotrzebnie.

– Dziękuję – wydusiłam z siebie po pierwszym szoku. Z tego, co o niej wiedziałam, pracowała w jednym z lokalnych przedszkoli. Nie na pełen etat, ponieważ zajmowała się synem, o czym pisała na swoim profilu na FB, nie pokazując dziecka. Zrobiło to na mnie wrażenie, bo rzadko napotykałam rodziców świadomych dzisiejszych zagrożeń związanych z pokazywaniem wizerunku potomstwa.

– Jesteś niesamowita. Podziwiam osoby, które tak jak ty osiągnęły taki sukces. Ja nigdy do niczego nie dojdę. Moi rodzice robili wszystko, abym miała w życiu jak najłatwiej. Nie pozwalali, żebym się przewróciła. Od razu lecieli i podstawiali mi poduszkę. A gdy zginęli w wypadku samochodowym, zderzyłam się ze ścianą. Nic nie byłam w stanie zrobić sama. Ja nawet nie wiedziałam, jak się robi zakupy, a miałam dwadzieścia jeden lat i wtedy…

Wzniosła oczy w kierunku sufitu. Wiedziałam, że robi przede mną popisówkę, ale musiałam przyznać, że jej historia staje się coraz ciekawsza, więc gotowa byłam znieść jej słabe umiejętności aktorskie.

– Co się stało? – spytałam, aby nie wyjść na zupełnie niezainteresowaną.

– Zakochałam się! – Kąciki jej ust momentalnie poleciały w górę, a oczy zabłyszczały. – Taką miłością najprawdziwszą na świecie. Miłosza poznałam w pracy. Tak, był moim przełożonym, ale to chyba nic strasznego. Przecież ludzie gdzieś muszą się poznawać.

Nie skomentowałam, tylko kiwnęłam głową, delikatnie się uśmiechając.

– To co poszło nie tak? – wypaliłam.

– Jego żona. On jej nie kochał, ale zaczęła go gnębić.

Siedziałam dobrą godzinę, słuchając jej historii. O tym, jak ją w sobie rozkochał. Zabierał do świetnych hoteli, gdzie długimi godzinami siedzieli w wannie, karmił ją czekoladą, którą specjalnie dla niej sprowadzał ze Szwajcarii. Opowiadała, jak jej się oświadczył i jak planowali wspólne życie. Na moje kolejne pytanie o żonę powiedziała, że wiedziała o niej od samego początku, ale mężczyzna ją zapewniał, że to jest skończony związek. Są w separacji i czekają na rozprawę w sądzie kończącą relacje.

Nawet jej uwierzyłam. Tylko dwa tygodnie później zupełnie przez przypadek na spotkaniu u pani psycholog wspomniałam coś o Dąbrowskiej.

– Uważaj na nią – skomentowała, a mnie przeszły ciarki. Jej głos brzmiał niezwykle poważnie, mimo że na co dzień komunikowała się sympatycznym tonem.

– Ale dlaczego?

– Niestety nie mogę nic więcej powiedzieć. Tylko radzę, abyś nie dawała jej za dużo przestrzeni. Ona to sprytnie wykorzysta.

Gdy wróciłam do domu, zaczęłam szukać. Wpisałam w wyszukiwarkę „Karolina Dąbrowska” – i nic. Nawet na stronie przedszkola, w którym niby pracowała, a które na stronie miało zakładkę „Zespół”, nic nie znalazłam.

Zmieniłam – „Karolina D. Grodzisk Mazowiecki”.

Tyle wystarczyło, aby moim oczom ukazał się artykuł o kobiecie, która ubzdurała sobie, że jej szef chce z nią być. Opowiadała wszystkim dookoła, że są razem, że jego żona ma problemy psychiczne i znęca się nad dziećmi.

Autor artykułu zwracał uwagę na problemy rodzinne stalkerki, bo tak na nią trzeba było patrzeć. Faktem okazało się to, że jej rodzice niedawno zginęli, że zawsze byli niezwykle nadopiekuńczy i gdy umarli, postanowiła znaleźć zastępcę. I na tym kończyło się podobieństwo z wersją, którą mnie poczęstowała. W rzeczywistości mężczyzna wcale nie był nią zainteresowany. Nikt nie znalazł żadnych dowodów świadczących o tym, że faktycznie mają romans, poza jej zeznaniami, w których opowiadała podobne bzdety jak mnie. Tylko że gdy próbowano uzyskać szczegóły, lawirowała, mówiąc, że hotel był gdzieś na Mazurach, a daty też nie była pewna. Żadnych twardych dowodów, że to, co szerzyła, choć stało koło prawdy. No i co zaskakujące, syn, o którym tak chętnie mi opowiadała, też nie istniał.

Dlatego gdy zobaczyłam wiadomość od niej, przestraszyłam się, jednak po chwili w mojej głowie przeskoczyły odpowiednie trybiki. W swojej już ośmioletniej pracy w biznesie wiedziałam, jak ważna jest znajomość odpowiednich osób, które mogły nas przybliżyć do celu. I Karolina Dąbrowska do nich należała.

„Chętnie się spotkam” – odpisałam, licząc, że ustalenie szczegółów zajmie nam chwilę.

Najpierw jednak musiałam załatwić inną sprawę. Przebrałam się w strój nadający się bardziej do ludzi, bo od rana nie wyskoczyłam z piżamy. Pół godziny później stanęłam przed drzwiami mieszkania Marii. Znałam kod do klatki, więc dotarcie tutaj nie stanowiło jakiegokolwiek problemu. Z mieszkania dochodziły jakieś dźwięki, prawdopodobniej oglądanych bajek. Nacisnęłam guzik dzwonka po prawej stronie i czekałam.

Nie zapowiedziałam swojej wizyty, ale wydawało mi się, że już na tyle się znamy, że mogę wpaść tak po prostu. Liczyłam, że moje starania przełożą się na coś konkretnego. Jak na razie, poza tym niefortunnym wypadkiem małej, czułam, że Maria coraz bardziej mi ufa i nasza więź się zacieśnia. Nigdy nie miałam przyjaciółki, ale to dlatego, że nie czułam takiej potrzeby. Zawsze lepiej odnajdywałam się w gronie chłopaków, ale gdy chciałam wejść w bliższe relacje z jakąś koleżanką, nie stanowiło to dla mnie problemu.

Chwilę postałam, aż w końcu drzwi lekko się uchyliły.

– Cześć! – odezwała się na mój widok. – Co ty tu robisz?

Uśmiechała się, ale wyglądała jakoś inaczej. Smutniej. Pod oczami pojawiły się szare cienie, a białka mocno zaczerwieniły.

– Cześć! – Nachyliłam się i uścisnęłam ją. – Przejeżdżałam obok, a przygotowałam parę rzeczy do twojej strategii, więc postanowiłam wpaść. I mam mały prezent.

– Szalona jesteś. – Uraczyła mnie swoim uśmiechem. – Masz tyle na głowie, a jeszcze dbasz o innych. Takich ludzi jest coraz mniej.

Weszłam do środka i od razu zauważyłam, że wnętrze wygląda tutaj trochę inaczej, niż jak byłam ostatnio, raptem kilka dni temu. Przybyło parę pudeł, a po wystających z nich zabawkach domyśliłam się, do kogo należą. Dodatkowo na środku salonu stało sporych rozmiarów tipi, którego szczyt znajdował się niewiele poniżej sufitu. Widziałam takie ostatnio w jakiejś sesji w magazynie dla kobiet. Stanowiło modne rozwiązanie i dobrze komponowało się we wnętrzach takich jak to, w którym stałam. Zdecydowanie nie mogłam odmówić Marii gustu.

– Oj, przestań – rzuciłam, mając nadzieję na ukrócenie tego tematu. – Widzę, że sporo się tutaj zmieniło.

Maria ruszyła w stronę konstrukcji.

– Oj tak, mamy indiański namiot, w którym dzieją się niesamowite rzeczy! – Puściła oczko do młodej, której głowa nagle pojawiła się w szczelinie stanowiącej coś na kształt drzwi. Uniosłam rękę, żeby jej pomachać, ale nie zdążyłam, bo zniknęła. – No, a w środku wylądował mój nowy przyjaciel. Radyjko z całą kolekcją audiobooków. Jakbyś chciała, to oczywiście możesz wejść do środka, ale to może później takie atrakcje. Siadaj, zrobię ci kawę.

Nie czekając na moją reakcję, ruszyła do kuchni. Usiadłam przy stole i wyjęłam mój laptop. Nie skłamałam, mówiąc, że przygotowałam coś do jej biznesu. Widziałam, jak ślamazarnie jej to idzie. W takim tempie to i za rok czy dwa nic by się konkretnego nie wydarzyło. Zresztą takich przypadków znałam mnóstwo. Wiele osób miało niesamowite pomysły na biznes, ale nie potrafiło ich wypromować, aby poza rodziną i znajomymi ktoś jeszcze o nich wiedział, a ja dobrze zdawałam sobie sprawę, jak podejść do tematu.

Po chwili Maria usiadła naprzeciwko mnie z dwiema kawami, które pachniały raczej średnio, ale niestety nie mogłam tego skomentować. Zamiast tego otworzyłam klapę komputera, wpisałam kod i obróciłam go do Marii, tak aby każda z nas mogła widzieć moją prezentację

– Ty faktycznie wyczarowałaś coś dla mnie – powiedziała szczerze zdziwiona, jakby wcześniej myślała, że nie mówię prawdy.

– Tak. Zupełnie zapomniałam, że kiedyś pomagałam jednej pani w strategii jej powieści romantycznej. Oczywiście to stanowiło bazę, ale masz w niej spis drukarni, redaktorów i korektorów. Już bookstagramerów będziesz musiała zweryfikować, bo nie każdy fan romansów będzie chciał przeczytać twoją powieść. Mam też kilkanaście pomysłów na posty, współpracę z redakcjami portali, chociaż z nimi jest ciężko. Część wychodzi z założenia, że self-publishing to gówno, i ze względu na domniemaną niską jakość powieści takich autorów nie będą wchodzić we współpracę.

– O tak. Czytałam ostatnio wywiad z jedną panią, ale zabij mnie, nie pamiętam nazwiska. Wydała kilkanaście książek, głównie kryminałów. Wszystkie w trzech formatach, audiobooki czytane przez najlepszych lektorów, topki na platformach, a i tak niektórzy nie chcą z nią współpracować, ponieważ nie stoi za nią wydawnictwo, co według niektórych oznacza słabą jakość. Zupełnie się z tym nie zgadzam. Przeczytałam wszystko, co wydała, i nie znalazłam żadnego błędu, za to jak czytałam dwie powieści wydane przez duże oficyny, to w jednej bohater zmienił imię, a w drugiej ginęły myślniki, kropki i przecinki, jakby zapomnieli o korekcie.

– Masakra – skomentowałam szczerze.

Strasznie wkurzało mnie, że ludzie nieprzychylnie patrzą na małe firmy, uważając je za gorsze i produkujące słabsze produkty, gdy często jest zupełnie inaczej. Niewielkie firmy dużo bardziej przykładają wagę do jakości, gdy molochy idą w ilość, gubiąc ten ważny element przy zwiększaniu produkcji, bo liczą się dla nich tylko zyski.

– I to bardzo. Wykonałaś mega robotę! – skomentowała podniesionym głosem Maria, widząc kolejne przygotowane przeze mnie slajdy.

– Dzięki, ale to nie wszystko. – Pstryknęłam palcami, co zawsze wkurzało Marcela. – Wyślę ci jeszcze ramowy plan realizacji, oczywiście część do zmian, ale wydaje mi się, że sporo z tego możesz wykorzystać.

– Jezu, jesteś niesamowita! – Uśmiechnęła się do mnie od ucha do ucha. – Chyba nikt w życiu nie zrobił dla mnie nic tak dobrego.

Jej twarz nagle się zmieniła i pojawił się na niej wyraźny smutek. Kąciki ust już nie unosiły się w kosmos, a oczy nie skrzyły.

– To nic wielkiego, zrobiłam takich…

Nie zdążyłam skończyć, bo w tym momencie zaczął dzwonić jej telefon. Zerwała się na równe nogi. Sięgnęła po niego i odebrała.

– Halo?

Po drugiej stronie ktoś coś zaczął mówić, ale nie słyszałam co. Dałabym wiele, aby to zmienić, bo koleżanka aż się cała napięła, a jej oczy zrobiły się wielkie.

– Kurwa! – syknęła, rozłączyła się i położyła urządzenie przed sobą ekranem do dołu.

– Coś się stało? – Natychmiast wstałam i podeszłam bliżej, bo nagle zrobiła się blada niczym ściana.

– Ja już po prostu czasami mam dość… – skomentowała, usiadła na fotelu i skuliła się. – Wszystkim się wydaje, że moje życie to wielka sielanka. Pracowałam jako modelka, miałam męża, który pochodził z porządnej rodziny. Tylko, kurwa, wszystko jest nie tak… – Zakryła twarz rękoma i zaczęła szlochać.

Patrzyłam na to szeroko otwartymi oczami, nie wiedząc, co powiedzieć, jak nie ja. W końcu przykucnęłam koło niej i zaczęłam głaskać po plecach. Minuty mijały, a Maria w końcu zaczęła się uspokajać. Ku mojej radości mała zupełnie tego nie wyłapała, zaintrygowana płynącą z odbiornika historią o kocie w butach.

– Będzie dobrze – wydusiłam w końcu, chcąc jakoś zakończyć ten napływ rozpaczy.

Nigdy nie odnajdywałam się w roli pocieszycielki, chociaż stroną pocieszaną również byłam słabą. Nie lubiłam tych farmazonów – „Wszystko będzie dobrze”, „Jakoś się ułoży” i innych tego typu bzdetów. Wolałam walkę i szczere teksty – „Jest beznadziejnie, ale aby to zmienić, zrób to i to”. Utyskiwanie nad swoim losem nie było w moim stylu.

Maria podniosła na mnie głowę i spojrzała smutno.

– Nie wierzę już w to. Mój mąż siedzi w więzieniu, moja matka zrujnowała mi życie, a mój ojciec…. – Urwała i podniosła się. Podeszła do komody i zabrała cały kartonik z chusteczkami higienicznymi. Po drodze zerknęła do tipi. – Dobrze, że chociaż młoda nie przysparza mi problemów – wyszeptała i wydmuchała zapchany nos, starając się robić to jak najciszej.

– Chcesz porozmawiać? – spytałam ściszonym głosem, chociaż cała buzowałam. Byłam megaciekawa, co doprowadziło Marię do takiej reakcji.

– Mój mąż siedzi w więzieniu za próbę morderstwa.

Wiedziałam już o tym, ale i tak moja twarz zmieniła się diametralnie, niczym u dobrej aktorki. Wielkie oczy, żuchwa delikatnie w dół i lekkie pochylenie do przodu. Kiedyś ćwiczyłam takie rzeczy przed lustrem, ale nigdy nie byłam zadowolona z efektu. Teraz jednak liczyłam, że wyszło mi naturalnie. Poza miną dorzuciłam cicho wypowiedziane:

– O Boże.

– To był koszmar, który się ciągnie i nigdy nie skończy. Pół roku temu cała Hiszpania tym żyła. Media drążyły mocno temat, ponieważ mój mąż pochodzi z bardzo bogatej rodziny, wpływowej, o której często wspominają brukowce, więc zastanawiano się, czy może coś jeszcze ukrywają. No i czy sąd i policjanci traktowali go tak samo jak zwykłego Kowalskiego. Niestety tam co chwilę dochodzi do przekrętów, przekupstw.

– Ale co on takiego zrobił? – spytałam, licząc, że nie uzna tego za wtrącanie się w nie swoje sprawy.

– O matko, to długa historia… – prychnęła. – Nigdy nikomu jeszcze jej nie opowiedziałam.

– Może w ramach psychoterapii byłoby warto – rzuciłam całkiem poważnie i uśmiechnęłam się, chcąc ją ośmielić do dalszych zwierzeń. – Moja pani psycholog mówi, że czasami już samo opowiedzenie o problemie dużo daje.

– Chodzisz do kogoś? – spytała zdziwiona. – Ty, kobieta sukcesu?

Szablonowe podejście. Powodzi ci się w oczach innych, to znaczy nie masz problemów.

– Tak, inaczej bym zwariowała. Moja praca, mój mąż, mój wspólnik… to zestaw idealny, żeby skoczyć z mostu lub podciąć sobie żyły szarym mydłem.

Chyba powiedziałam to zbyt poważnie, bo Maria od razu się do mnie podsunęła i spojrzała tak dziwne.

– Ale nie chcesz nic sobie zrobić?

– Nie, oczywiście, ale czasami… – Urwałam, bo ona chyba faktycznie się o mnie zmartwiła. Nie byłam do tego przyzwyczajona. Nie miałam wokół siebie nikogo, kto by się troszczył o mnie tak z czystego serca. Każdy miał w tym interes. – Nie martw się o mnie, wszystko jest okej – skłamałam. – Dobra, to nie miało być o mnie. Jak poznałaś męża?

– W hotelu – zaśmiała się głośno, a jej loki aż podskoczyły jak sprężynki. – Jeden facet zaczął się do mnie dobierać podczas spotkania, uciekłam od niego i wpadłam na Diega. Oczywiście z impetem, tak że wypadło mu to, co niósł. Teczka, papiery i chyba kawa. Wszystko wyleciało w powietrze i rozsypało się po korytarzu hotelowym. A on się tym zupełnie nie przejął. Od razu zauważył, że coś mi się stało. Delikatnie spytał o powód mojej zatroskanej miny, a ja do teraz nie wiem dlaczego, ale powiedziałam mu o wszystkim. Wymusił ode mnie nawet numer pokoju, gdzie to się stało. Poszedł do faceta i wybił mu górną jedynkę. – Zaśmiała się ponownie. – A co najzabawniejsze, i tak dostałam kontrakt, o który walczyłam. – Widząc moją zdziwioną minę, od razu dodała: – Poszłam tam na spotkanie w sprawie sesji. I po wszystkim okazało się, że Diego zna zleceniodawcę. Oczywiście zgodziłam się na kolację z nim w ramach podziękowania, bo inaczej nie mogłam zrobić. A później jakoś poszło. Szybko się w nim zakochałam. Przystojny, z dobrej rodziny, z manierami na najwyższym poziomie…

Słuchałam tego, czując, jakby opowiadała mi o moim mężu. Dokładnie tak samo mogłabym przedstawić jego.

– Na trzeciej randce zabrał mnie do opery, gdzie nigdy nie byłam, a wcześniej wysłał odpowiednią sukienkę, bo oczywiście nie miałam w szafie nic na taką okazję. Dobrze ją pamiętam. Czarna, długa, z delikatnymi ramiączkami. Moje współlokatorki piały z zazdrości.

– Czyli miłość jak z bajki?

– Oj tak. Biedna dziewczyna i przystojniak z elit. Byłam w siódmym niebie. Randki z nim były oszałamiające. Kolacja na plaży czy na szczycie wieżowca z przepięknym widokiem na marinę. Szybko przedstawił mnie swoim znajomym. Zabrał do przyjaciela na urodziny, które zorganizował na wielkim jachcie. To wszystko było dla mnie niczym jakaś nierealna przygoda. Jakby mnie ktoś porwał i wkleił do romantycznego filmu rodem z Hollywood. – Sięgnęła po szklankę wody. – No i później były zaręczyny, jakich nigdy nawet bym nie wyśniła, takie kompletnie z zaskoczenia. Nawet dwa tygodnie wcześniej, leżąc w jego objęciach, tak sobie marzyłam, co by było, gdyby mi się oświadczył, ale to była taka abstrakcyjna myśl. Znaliśmy się raptem pięć miesięcy. Oświadczyny, ślub były gdzieś w bardzo odległej perspektywie… – Westchnęła przeciągle, a kąciki ust poleciały w dół. – Jak teraz o tym myślę, to czuję się, jakby to wydarzyło się wczoraj. Diego poleciał na kilka dni do Paryża. Ja akurat miałam sesję zdjęciową na Majorce, którą zresztą mi załatwił. W pewnym momencie dostałam od niego maila z informacją, że kupił mi bilet lotniczy. Tłumaczył, że bardzo się nudzi, potrzebuje towarzystwa, no i stęsknił się niemiłosiernie. Po ostatnim zdjęciu wsiadłam w samolot i poleciałam.

– Nie dziwię się, też bym poleciała, nigdy nie byłam w Paryżu – wtrąciłam. Niestety mój mąż średnio lubił podróże. Nie lubił latać, a dłuższa jazda samochodem bardzo go męczyła. Muzea, zamki nie należały do atrakcji godnych jego uwagi, dlatego poza sporadycznymi wyjazdami do Warszawy do teatru praktycznie nie ruszaliśmy się z Grodziska.

– Ja wcześniej byłam w Paryżu, ale w pracy, więc niewiele widziałam. Zgodziłam się bez zastanowienia. Diego wysłał po mnie samochód na lotnisko. Na tylnym siedzeniu leżała sukienka. Czerwona, oszałamiająca. Była też karteczka. „Czekam na ciebie”. Zupełnie nie wiedziałam, czego się spodziewać. Nie znam Paryża, więc nie miałam zielonego pojęcia, gdzie jesteśmy, dokąd jedziemy. Po godzinie podróży samochód stanął, miły starszy pan otworzył drzwi, a mnie zatkało. Byłam przed jakimś starym zamkiem, czerwony dywan poprowadził mnie do ogrodu, gdzie stał mały stolik. Usiadłam. Dookoła nikogo.

– Nie bałaś się?

– Srałam w gacie! – zaśmiała się. – Cała się trzęsłam. Od razu sobie pomyślałam, że to mógłby być dobry scenariusz na krwawe morderstwo. Poza tym uzmysłowiłam sobie, że od kilku dni nie rozmawiałam z Diegiem. A co, jak ktoś się pod niego podszywał i zaraz mnie zaatakuje? Nikogo w okolicy, daleko od cywilizacji… I nagle zaczęła grać muzyka, a z krzaków wychodzili ludzie ubrani w piękne stroje rodem z baroku czy innego renesansu. Nie wiedziałam, na kogo patrzeć, każdy wyglądał niesamowicie. No i nagle pojawił się Diego. Zauważyłam go, jak już klękał przede mną. Najlepsze, że wszystko nagrywał jeden z przebierańców, więc później mi pokazał, że nawet na niego zerkałam przez dłuższy czas. Tylko że ja byłam zdezorientowana z powodu tego wszystkiego, co się wokół mnie działo.

– Zgodziłaś się? – wtrąciłam. Znałam zakończenie tej historii, ale początek brzmiał równie fascynująco.

– Tak, nie mogło być inaczej. To było jak bajka. Później był ślub, na szczęście nie jakiś ogromny. Diego postawił na swoim, a w sumie i moim, bo jego apodyktyczna matka chciała zaprosić ponad trzysta osób.

– Skąd ja to znam… – powiedziałam pod nosem, ale chyba za głośno.

Maria przekrzywiła głowę i spojrzała na mnie, więc wyjaśniłam:

– Niestety moja teściowa też lubi się wtrącać we wszystko, w co tylko się da, chociaż początkowo jakoś się krygowała i udawała milszą. Wydaje mi się, że robiła to tylko ze względu na swojego syna, ale od kilku lat już się nie krępuje.

– Toby się zaprzyjaźniły. Matka mojego męża wpieprzała się orkiestrowo. Jakby miała z tego fakultet. Komentowała każdą możliwą rzecz. Musiała dorzucić swoje trzy grosze nawet do mojej sukienki ślubnej, mimo że strzegłam tej informacji jak oka w głowie, to ta i tak wparowała na ostatnie poprawki i zaczęła się mądrzyć. Kazała zmienić materiał z przodu na bardziej kryjący, chociaż wcale nie był prowokacyjny. Stwierdziła wręcz z obrzydzeniem w głosie, że taka suknia to nie przystoi, że mój wybór wskazuje na brak gustu, że będzie się wstydzić za mnie, bo wyglądam jak kobieta lekkich obyczajów.

– O matko – skomentowałam zszokowana. Jednak się pomyliłam. Był ktoś jeszcze gorszy od matki Alberta.

– Zgodziłam się na te jej głupie poprawki, bo już nie dawałam rady, ale co się napłakałam, to moje.

– Nie dziwię się. A gdzie był ślub?

– Niedaleko Madrytu. Było pięknie, chociaż…

– Tak?

– Nie było nikogo ode mnie z rodziny… – Jej twarz jeszcze bardziej posmutniała. – Tylko dwie koleżanki modelki, a poza tym nikogo na prawie sto osób.

– Twoja mama nie przyleciała?

Maria pokręciła głową.

– Niestety nie. Od lat miałyśmy średni kontakt, ponieważ gdy wyjechałam, to nie do końca to z nią ustaliłam. Wkurzyła się. Poza tym gdy wsiadałam do samolotu, myślałam, że lecę tylko na część wakacji. Przeciągnęło się to trochę…

– No okej, ale to twoja matka – wtrąciłam. Nawet moi rodzice byli na naszym weselu, a moja siostra na ten czas stała się nawet jakaś milsza.

– Moja mama jest dziwna. Jak sobie coś ubzdura, to nie ma szans, żeby zmieniła zdanie. Uznała, że wyjeżdżając, ją zdradziłam, i nie chciała wysłuchać mojego tłumaczenia. Myślałam, że z czasem zrozumie, że chyba lepiej być razem niż całe życie się dąsać. Gdy urodziła się Kasia, wysłałam jej wiadomości każdym możliwym sposobem. SMS-y, na komunikatorach, zwykły list. Nawet wydrukowałam jej zdjęcia wnuczki i nadałam, żeby mogła zobaczyć, jak wygląda mała. Paczki nie odebrała, a na żadną wiadomość nie zareagowała.

– Smutne.

– Wiem, ale wracając do mojego męża, to po ślubie, który mimo starań teściowej wyszedł przepięknie, nastała sielanka. Mieszkałam w cudownym domu przy plaży, a do tego z basenem. Diego poprosił mnie, żebym skupiła się na nim i nie pracowała. Pierwsze pół roku było cudowne, ale później zaczęłam się nudzić. Ile można siedzieć w klatce, bo tak zaczęłam to odczuwać. Diego nie pozwalał mi się spotykać z innymi. Nie mogłam wychodzić. Raz dostałam maila od koleżanki, że spotkała mojego męża na jakiejś imprezie. Wkurzyłam się. – Pokręciła głową. – Ja siedziałam sama, a on szlajał się po mieście. I jeszcze mi mówił, że jeździ gdzieś służbowo. Powiedziałam mu, co o tym myślę.

– I co zrobił? – nie odpuszczałam. Powinnam już wracać do domu, ale musiałam dowiedzieć się od Marii jak najwięcej.

– Wyśmiał mnie. A potem zrobił groźną minę i zaczął obrażać moją koleżankę. Że jest szmatą, co się kurwi, zresztą ja też bym tak skończyła, gdyby nie on. Uwolnił mnie od tego typu ludzi, którzy tylko ćpają i puszczają się z byle kim, nie zważając na konsekwencje.

– Boże, straszne… – skomentowałam, chociaż cisnęło mi się na usta, że dobrze znam takie teksty i sposób traktowania. Mój mąż też obrażał moich znajomych, nawet tych naprawdę wartościowych. Nikt nie był mu równy, każdy składał się z kolekcji wad, a on jako jedyny był porządny i inteligentny.

– Wiem. Ale to był dopiero początek. Wtedy mogłam jeszcze uciec. Ale nie wiem, czemu naiwnie liczyłam, że on się zmieni, że zrozumie swój błąd… Ale robił się tylko gorszy, to trwało latami. Przestałam totalnie wychodzić z domu, nagle mój telefon i laptop gdzieś zniknęły. Pytałam, o co chodzi, dlaczego zabrał mi sprzęty, ale on udawał, że nie wie, o czym mówię, a na moje pytania, czy mi kupi nowe, zapewniał, że oczywiście, ale później. Tylko to później nie następowało, a ja nie miałam z nikim kontaktu.

– Serio?! – zareagowałam piskiem.

– Tak. W końcu przestałam pytać. Jedyny kontakt, jaki miałam, to przez telefon stacjonarny, co było dość trudne. Po pierwsze, nie miałam żadnych numerów do koleżanek. W tych czasach nikt nie uczy się ich na pamięć. Po drugie, jego szpiedzy cały czas mnie słuchali.

– Szpiedzy? – Wytrzeszczyłam oczy.

– Tak. – Pokiwała głową, a jej oczy się zaszkliły. – W domu cały czas ktoś się kręcił i wydawało mi się, że oni nasłuchują, obserwują, co robię. Nawet miałam wrażenie, że ktoś z obsługi w domu mówi po polsku albo nagrywa moje rozmowy, bo czasami Diego wyciągał coś, co powiedziałam przez telefon lub do niani czy ogrodnika. I gdy myślałam, że gorzej być nie może… – W tym momencie spojrzała na tipi, z którego raz na jakiś czas dochodziło pochrapywanie małej.

– Zaszłaś w ciążę? – rzuciłam. Jakoś w tej całej historii brakowało mi tej małej krzykaczki.

– Tak. Wcześniej skakałabym z radości. Sama mało zaznałam miłości w dzieciństwie, a i tak zawsze chciałam sprowadzić na świat niewinną istotkę. Wierzyłam, że będę lepszą matką niż moja.

– I jesteś – wtrąciłam szczerze. Może pobłażała młodej za bardzo, ale dbała o nią lepiej, niż moi rodzice kiedykolwiek troszczyli się o mnie.

– Dziękuję. – Uśmiechnęła się smutno. – Po pierwszym szoku doszłam do wniosku, że może narodziny dziecka naprostują Diega. Słyszałam, że to nie jest najlepsze rozwiązanie, bo generuje jeszcze więcej zgrzytów, ale naiwnie wierzyłam, że u nas będzie inaczej. Ku mojej radości on się ucieszył na wieść o ojcostwie. Od razu zadzwonił do swojej psychopatycznej matki. Puścił ją nawet na głośnomówiący. Nie miałam ochoty z nią gadać, ale mąż ścisnął mnie za ramię i musiałam powiedzieć kilka miłych rzeczy i zapewnić, że będzie najlepszą babcią pod słońcem.

– Współczuję – wydusiłam. Nigdy nie chciałam mieć dziecka, ale gdyby jakimś cudem to się stało, mój koszmar stałby się tysiąc razy straszniejszy.

– Ja sobie też współczułam. Szybko się ocknęłam i zorientowałam, że będzie źle. Cieszyłam się z rosnącego we mnie życia, ale bałam się, jak potoczą się nasze losy.

– Co masz na myśli? Czego się bałaś? – Moje wścibskie podejście znowu wzięło górę.

– Wszystkiego. Byłam w klatce i zupełnie nie wiedziałam, co nas czeka. Diego zaczął zachowywać się jeszcze dziwniej. Potrafił w ramach kary nie odzywać się do mnie przez dzień czy dwa, a wtedy to samo robili wszyscy w domu, sprzątaczki, ogrodnik…

Gdy to usłyszałam, włosy na moich rękach momentalnie stanęły na baczność. Czy oni korzystają z jakiejś instrukcji gnębienia żon?

– Ktokolwiek przychodził do nas do domu, a mówię o osobach pomagajacych w sprzątaniu, ogrodzie i tak dalej, zostawał zmuszany do unikania rozmów ze mną. Gdy coś mówiłam, odwracali wzrok, patrzyli gdziekolwiek, byle nie na mnie. Dostawałam szału. Już wcześniej nic nie mogłam, a odcięcie mnie od możliwości porozmawiania z innymi mnie dobijało. Kasia rosła w moim brzuchu, a ja coraz mniej się z tego cieszyłam. Leżałam u siebie w pokoju i wyłam. Nie miałam sił na nic, a najgorsze było to, że Diego wymagał ode mnie, abym co wieczór siadała z nim do kolacji, podczas której opowiadał mi o tym, co robił w ciągu dnia.

– A to fiut! – zareagowałam podniesionym głosem.

– Nawet gorzej. To były tortury. Nie dość, że musiałam znaleźć na to siły, ubrać się elegancko, a nie jak chodziłam cały dzień w dresie, to jeszcze na dodatek umalować się i udawać bardzo szczęśliwą i zadowoloną z mojego losu księżniczki zamkniętej w wieży. No i na dokładkę opowiadał mi, co się dzieje na mieście. O nowym pięknym centrum handlowym, które otworzyli nieopodal naszego domu, a które pamiętałam z etapu budowy. Wspominał o znajomych, których spotkał i którzy tęsknili za mną. Wyobraź sobie, że nawet mówił mi, jak oni o mnie wypytują, a ja, nie wiedząc, jak zareagować, prosiłam, żeby ich poinformował, że u mnie wszystko dobrze, mimo że chciało mi się krzyczeć. Płakać. Wyć z rozpaczy. Co zresztą robiłam, gdy nie było go w pobliżu. Moje łzy okropnie go denerwowały.

– Jezu, to jest straszne, co opowiadasz… – Szczerze jej współczułam, chociaż sama doznałam z jej strony wiele krzywdy i cały czas nie rozumiałam, dlaczego udaje, że się nie znamy.

– Wiem, ale wtedy trochę jeszcze bagatelizowałam okropność tej całej sytuacji. Wmawiałam sobie, że to nie jest aż takie straszne.

– Nie wyobrażam sobie czegoś takiego – stwierdziłam zgodnie z prawdą. – A wracając do twoich znajomych, nikt nie martwił się o ciebie? Nie przyszedł sprawdzić, czy wszystko jest z tobą w porządku? Kurczę, nagle zniknęłaś!

– Nie wiem, czy ktoś pytał. – Wzruszyła ramionami. – Niestety tam na miejscu miałam niewielu znajomych. Głównie spotykaliśmy się z jego, dla wielu byłam dodatkiem do niego. Nikim ważnym. – Przerwała na chwilę i zaśmiała na głos. – Wyobraź sobie, że on kazał mi nawet oglądać zdjęcia ze spotkań ze swoimi przyjaciółmi i rodziną, jakby chciał mnie jeszcze bardziej zdołować.

– Brzmi jak koszmar.

– I tak było. Gdy raz zapytałam, kiedy mnie wypuści, wybuchnął takim przeraźliwym śmiechem… Wyglądał jak chory psychicznie. Tego dnia wstąpiła we mnie jakaś waleczność. Spytałam, czemu nie mogę wychodzić z domu, a on na to, że tam, na zewnątrz, jest niebezpiecznie. Spytał, czy jestem pewna, że chcę brać na siebie odpowiedzialność, jak coś stanie się naszej córce, bo już wtedy było wiadomo, że to dziewczynka. Zaczął mi opowiadać, jak to jego koleżanka z liceum została dźgnięta nożem przez swojego byłego chłopaka, który nie mógł znieść rozstania i postanowił pozbawić życia swoją wybrankę serca i siebie. Na szczęście ją uratowano. I podobno takich historii było mnóstwo, a Diego mi ich nie szczędził. Ciągle coś takiego opowiadał na potwierdzenie swojej troski o mnie.

– No ale kto niby miał cię zaatakować?

– Nie wiem. – Wzruszyła ramionami. – Może jakaś jego zazdrosna koleżanka, a może kochanka.

– A miał kogoś?

Maria zamilkła, wstała z kanapy i podeszła do tipi.

– Nie wiem. Czasami miałam wrażenie, że pachnie damskimi perfumami. Często siedział z telefonem w dłoni i uśmiechał się dziwnie…

Momentalnie przeszły mnie ciarki. Kolejne zachowanie, które znała z domu, prezentowane przez mojego męża.

– Gdyby nie świadomość, że jestem w ciąży, nie wiem, co by się stało. Nie wiem, czy dałabym radę tam tkwić bezczynnie.

– A co byś zrobiła?

– Nie wiem – sapnęła przeciągle, a skrzydełka jej nosa uniosły się i opadły. – Pewnie bym uciekła, mając w dupie, co on zrobi.

– A w sumie co by mógł zrobić?

– No tak, ominęłam ważny element. On… – Spojrzała ponownie na małą, która chyba smacznie spała, bo na twarzy Marii pojawił się błogi uśmiech. – On znęcał się nade mną nie tylko psychicznie, ale i… Nigdy mnie nie uderzył, ale uznawał za coś na kształt niewolnicy seksualnej. Nigdy nie miałam prawa mu odmówić. Czy czułam się źle, czy dobrze, czy mnie coś bolało, czy krwawiłam, to nie miało znaczenia. Byłam jego dziurką i mógł z niej korzystać, kiedy tylko chciał. Raz musiałam nawet przesunąć wizytę kontrolną u ginekologa, bo tak bardzo mnie poocierał.

– Jezus Maria… – Znowu to uczucie déjà vu. – A nie myślałaś, żeby pójść…

– Na policję? – Maria zaśmiała się ironicznie. – On znał połowę funkcjonariuszy w okolicy i większość coś mu zawdzięczała. Nie było szans, żeby ktoś mi pomógł. Poza tym on… – Zamilkła na chwilę, a jej oczy się zaczerwieniły. – On czasami robił mi upokarzające zdjęcia i kręcił filmiki. Może gdybym miała dostęp do Internetu, to wyszukałabym jakąś organizację lub nawet wynajęła kogoś, kto by mi pomógł, a tak odcięta od świata czekałam grzecznie na narodziny małej i naiwnie wierzyłam, że jak weźmie córkę na ręce, to ona odmieni mój los. Niestety nic takiego się nie stało. Diego nie znosił, gdy mała płakała, a robiła to często. Kazał mi się wynieść z naszej wspólnej sypialni, co akurat mi się spodobało, chociaż jak się okazało, nie zakończyło mojej gehenny. Zamontował mi w pokoju lampkę. Jak się zapalała, miałam przychodzić do niego, niezależnie od pory dnia czy nocy. Wydawała też dźwięk, więc jak się nie uwinęłam, zaczynała piszczeć coraz głośniej. Najbardziej mnie to rozwalało w nocy. Musiałam się zrywać, żeby nie wybudziło to małej.

– O w mordę…

– Latałam do niego, bojąc się, że zrobi coś Kasi, chociaż nigdy nie powiedział tego wprost. I wtedy… – Jednak Maria nie skończyła, tylko ruszyła do namiotu, z którego nagle doszedł płacz małej, która swoim zwyczajem wydarła się, jakby ktoś obdzierał ją ze skóry.

Rozdział 27

Maria

Opowiadanie historii mojego życia zawsze sprawiało mi pewnego rodzaju satysfakcję, mimo że nie kończyła się ona happy endem.

Przećwiczyłam to wielokrotnie i wszystkim powtarzałam taką samą wersję, szerokim łukiem omijając prawdę, tylko czasami delikatnie się do niej zbliżając. Plan zemsty kiełkował we mnie długo. Jego finał w moich myślach nie kreował się aż tak fatalnie, ale to, co dostałam w prezencie od losu, bardzo mnie cieszyło.

Dla mnie najważniejsze było jedno. Diego zniknął z mojego życia na zawsze.

Po procesie od razu wyjechałam, a on wylądował w więzieniu na długie lata, chociaż liczyłam, że już nigdy go nie zobaczę. Chciałam się od niego odciąć na zawsze. Wchodząc do rodziny męża, niewiele posiadałam, a gdy uciekałam, mój dobytek był jeszcze mniejszy. Zresztą nawet jakby cokolwiek należało do mnie, to odcięcie się od niego, pozostawienie za sobą wszystkiego stanowiło element oczyszczenia. Jakbym w końcu mogła wziąć porządną kąpiel i wyszorować każdy centymetr mojego ciała.

Jedyne, co zabrałam, to zdjęcia, z którymi zawsze podróżowałam, i kilka z mojego zagranicznego życia, ale tylko takie, gdzie nie było widać Diega. Nie chciałam mieć żadnych pamiątek z nim.

Wtedy wierzyłam, że udało mi się od niego uciec.

Niestety wcale tak nie było. Nie wiem jak, ale szybko zdobył mój aktualny numer telefonu i dzwonił z więzienia. Dwa razy odebrałam i dałam się namówić na krótką rozmowę.

– Robiłem to dla was, żeby was chronić.

– Ale przed czym? – pytałam. Mimo że był daleko, zamknięty za kratami, czułam się niekomfortowo, słysząc jego głos.

– Zachowujesz się, jakbyś nie wiedziała, jaki świat jest okrutny. Próbowałem stworzyć wam najlepsze warunki, jakie mogłem.

– Okrutny to jesteś ty – wtrąciłam, czując, jak złość we mnie buzuje. – Gwałciłeś mnie…

– Lubiłaś przecież ostry seks.

– Ale za zgodą i nie na akord. Poza tym odciąłeś mnie od wszystkich…

– Od wszystkich? Tylko od tych twoich głupich koleżanek, co sprzedałyby się za banana! To nie były wartościowe osoby dla ciebie. Bałem się, że z nimi przepadniesz.

– A ty kim jesteś, aby mówić, kto jest dla mnie, a kto nie?!

– Twoim mężem, powinienem cię chronić – zabrzmiał niezwykle poważnie.

– Ale ci się nie udało. Poza tym ci twoi znajomi też nie zawsze reprezentowali jakikolwiek poziom, więc nie wiem, dlaczego uznałeś, że masz prawo oceniać moich.

– Błagam, nie kłóćmy się…

Rozłączyłam się. Nie miałam ochoty słuchać jego głosu. Przy każdej rozmowie podkreślał swoją motywację w ograniczeniu mojego kontaktu z koleżankami. Bo faktycznie tak było, ale moja wersja sprzedawana światu była znacznie bardziej hardcorowa. Wszystkim dookoła mówiłam, że nie pozwalał mi wychodzić, zamknął w domu. Prawda była zupełnie inna. Podobnie jak z seksem. Zawsze kręciły mnie wyuzdane sytuacje łóżkowe, a zdjęcia i filmiki ze zbliżeń podniecały, tylko wykorzystane odpowiednio stanowiły gwóźdź do trumny.

Innym razem zgodziłam się na rozmowę, bo jakoś miałam dobry dzień. Poprosił o wysłanie zdjęć młodej. Prawie uległam, a potem pomyślałam, że im więcej o nas wie, tym gorzej. Przestałam z nim rozmawiać. Nie wiem, czy słusznie, bo on był niezrównoważony, chociaż psychiatra nie zdiagnozował u niego żadnych zaburzeń. W sumie to się nie dziwiłam, chociaż miałam nadzieję. Liczyłam trochę, że przez to, co ja mu zrobiłam, coś z niego wyjdzie.

Podczas jedynej rozmowy twarzą w twarz przed procesem otarłam się o jego furię. Poszłam na nią, ponieważ ubłagała mnie teściowa. Pierwszy raz zachowywała się jak normalna osoba. Nie patrzyła na mnie jak oziębła suka, ale później uzmysłowiłam sobie, że to była gra.

– Jak miło cię widzieć – rzucił z uśmiechem, który przed laty skradł moje serce, co mówiłam mu wielokrotnie. Takim delikatnym, z radosnymi oczami. Takim jak na początku. Diego był milutki, słodził mi jak kiedyś, ale z każdą minutą się zmieniał, znów zaczął mnie punktować i próbował ponownie przejąć nade mną kontrolę.

– Dlaczego mi to robisz? Wiesz, że jestem niewinny.

– Niewinny? – prychnęłam. – Takie bzdury możesz wciskać swojej mamie, ale nie mnie. Nie masz po co mnie mamić.

– Błagam, pomóż mi… – zmienił nagle ton, a mnie wcięło. Nie spodziewałam się tego.

– Niby w czym? Mam kłamać?

– Nie, powiedz im prawdę.

Zaśmiałam się w głos.

– W życiu w niczym ci nie pomogę.

– Ty kurwo… – syknął, a kropelki śliny poleciały w moją stronę.

Momentalnie się cofnęłam, a strażnik, który stał za drzwiami, aby w każdym momencie wpaść i mnie uratować, przysunął się bliżej wejścia. Mierzyłam Diega wzrokiem, a na mojej twarzy zagościł uśmiech. Nie spodziewał się tego.

– Jesteś pierdolnięta, zniszczę cię…

Wstałam tak szybko, że krzesło poleciało do tyłu. Strażnik od razu wpadł do środka.

– Wszystko w porządku? – spytał zatroskanym głosem.

– Tak. – Zgarnęłam torebkę i ruszyłam do wyjścia. Stanęłam w drzwiach i powoli odwróciłam się w stronę męża: – Już nigdy mnie nie zobaczysz.

– Nie rób mi tego. Wiesz, że jestem niewinny.

– Wiem, że jesteś złym człowiekiem, i nic tego nie zmieni.

– Zniszczę cię! – darł się, a ja już stałam na korytarzu.

Pewnie gdyby nie stojący obok strażnik, powiedziałby coś więcej, ale się powstrzymał. Później opowiedziałam swojemu adwokatowi o całym zdarzeniu, licząc, że będzie to dodatkowy dowód na jego niekorzyść, ale niestety okazało się, że strażnik nie usłyszał dokładnie jego słów. Poza tym oskarżyciel miał już zestaw doskonałych dowodów i nie potrzebował kolejnego.

Od tego czasu faktycznie go nie widziałam i, co najważniejsze, nie tęskniłam. Wszystkie pozytywne uczucia wygasły dawno temu, a zostały tylko żal i złość. Żal za straconą miłością i złość na siebie, że dałam się tak omamić i uwierzyłam, że może mi dać to, co najlepsze.

Z pomocą dwóch koleżanek wróciłam do Polski samochodem. Bałam się, że Diego zmobilizuje swoich znajomych i spowoduje, że nie będę mogła wyjechać z Kasią. Powrót nie był łatwy, ale po trzydziestu godzinach jazdy z raptem jednym postojem na sen byłam bezpieczna, przynajmniej tak mi się wydawało.

Teraz na szczęście miałam powód, aby moje myśli poleciały w innym kierunku. Olga zaproponowała mi sesję zdjęciową. Sama podobno od lat robiła zdjęcia, szczególnie portrety. Widziałam kilka i faktycznie miała do tego smykałkę. Dała mi nawet sukienkę do sesji, twierdząc, że będę wyglądała nieziemsko. Nie sprzeczałam się o to, uznałam, że to ona się zna na temacie, nie ja.

Odpaliłam przeglądarkę i zaczęłam szukać jakichś ciekawych póz, aby było mnie jak najmniej widać.

Rozdział 28

Olga

– Tak jak ustaliłyśmy wcześniej, w tym momencie musi pani wypełnić formularz, ja go przeanalizuję i za jakiś tydzień lub dwa wrócę do pani z konkretnymi już pomysłami – recytowałam formułkę już co najmniej setny raz.

Gruba kobieta w przymałej koszulce, która powodowała, że jej ramiona wyglądały na jeszcze większe, patrzyła na mnie i kiwała głową potakująco. Od paru tygodni prosiła mnie o sesję jeden na jeden i nie mogła zaakceptować, że mam zamkniętą listę do końca roku, a był dopiero maj.

Błagała mnie, wmawiając, że została sama po rozwodzie i jest jedyną żywicielką rodziny, bo mąż nie chce płacić alimentów. Wyprowadził się z domu i zamieszkał z kochanką. Miałam chyba dobry dzień, bo gdy inna klientka wylądowała w szpitalu, a przez to zrezygnowała z konsultacji, napisałam do tej. Ucieszyła się i wielokrotnie mi dziękowała.

Już po pierwszych minutach rozmowy żałowałam, że dałam się naciągnąć. Kolejka rezerwowych składała się z kilkunastu osób, a ja dałam się nabrać jak małe dziecko. Kobieta nie żaliła się już na męża, który niby ją okradł. Opowiadała o nim w samych superlatywach, a nawet wspominała, że może będzie z nim współpracować, ponieważ bidulek jest bezrobotny i potrzebuje jej wsparcia. Nie skomentowałam tego. Nic z tego, co cisnęło mi się na język, by jej się nie spodobało.

Skończyłam konsultację, licząc, że nie odeśle dokumentów, co pozwoli mi nie spotykać się z nią po raz drugi. Na szczęście takie sytuacje się zdarzały, czego nie mogłam zrozumieć. Człowiek za coś płaci, a później z tego nie korzysta.

Odpaliłam skrzynkę mailową i zaczęłam przeglądać maile.

Zaproszenie na konferencję.

Prośba o wspólny live.

Trzy zapytania o konsultacje jeden na jeden, co było pokłosiem ostatniej kampanii promującej mnie jako specjalistkę. Marcel przez te wszystkie lata doskonale się nauczył, co robić, aby ludzie korzystali z moich usług. Robił specjalne strony z prezentem do pobrania, jakimś e-bookiem, checklistą czy innym gównem, które produkowałam na zamówienie w jeden wieczór. Ludzie łykali to i wpadali na listę mailingową, po czym dostawali masę maili, których celem było skłonienie do kupna udziału w szkoleniu, konsultacji lub książki czy planera.

Ostatnio wolałabym, aby nie dowoził, partaczył, ale był w tym cholernie dobry, co mnie wkurzało, bo nie miałam na co narzekać. Z jego punktu widzenia faktycznie wszystko było super. Tylko ja już tym rzygałam.

Spojrzałam na zegar. Dochodziła czternasta, gdy usłyszałam dzwonek do drzwi.

– Kogo diabli niosą? – rzuciłam sama do siebie.

Albert nie dzwonił, bo miał klucze. Kuriera się nie spodziewała, a mąż zamawiał wszystko do biura, bo uważał, że jak zamawia do domu, to paczki mu giną. Marcel był na obiedzie ze swoim przyjacielem, którego nie znosiłam, a którego świadkiem miał wkrótce zostać. Moja rodzina nie nachodziła mnie bez powodu, tylko informowali za każdym razem ze sporym wyprzedzeniem, co w ciągu ostatnich pięciu lat zdarzyło się dwa razy.

Nie przychodził mi do głowy nikt, kto mógłby chcieć czegoś ode mnie.

Podeszłam do domofonu, który na szczęście miał opcję obrazu z kamery.

– Co, do cholery?! – pisnęłam.

Przed furtką stała Karolina Dąbrowska i szczerzyła się, jakby ktoś robił jej zdjęcie. Tkwiłam przez chwilę wgapiona w mały ekran, zastanawiając się, co zrobić, aż w końcu podjęłam decyzję.

– Cześć – wydukałam, czując, jak gula rośnie mi w gardle. Bałam się tej kobiety, ale jednocześnie przyciągała mnie niczym magnes. Nacisnęłam guzik odblokowujący zamek i rzuciłam: – Wejdź.

Podeszłam do drzwi i z całej siły kopnęłam w nie lewą stopą. Wywoływanie płaczu nigdy nie szło mi dobrze, ale ból fizyczny sprawnie wyciskał łzy z moich oczu.

– Coś się stało? – spytałam, gdy tylko stanęła przede mną.

Zniknął durny uśmiech, który posyłała do kamerki. Jej oczy zionęły smutkiem, a blond włosy do ramion wyglądały, jakby nie widziały szamponu od wielu dni.

– Nie odpisywałaś na SMS-y i się zmartwiłam – odpowiedziała, a ja zamarłam.

Faktycznie ignorowałam jej natarczywe wiadomości. Mierzyłam ją wzrokiem, zastanawiając się, czy nie popełnię błędu, ale w końcu odsunęłam się i wskazałam ruchem ręki środek domu.

– Niepotrzebnie. – Ruszyłam przodem. – U mnie…

Urwałam teatralnie. To był moment, który nadawał się idealnie, aby rozpocząć moją historię. Aby przedstawić Karolinie mój plan wyjścia z patowej sytuacji, w której utknęłam, a przy okazji zemścić się na kobiecie, która zniszczyła mi życie.

Rozdział 29

Maria

Nie powiem, żeby przygotowywanie się do wyjścia nie sprawiło mi przyjemności. Dawno tego nie robiłam i przez moment zastanawiałam się, czy jeszcze potrafię, ale na szczęście takie rzeczy, podobnie jak jazda na rowerze, zostają z człowiekiem na zawsze.

Wyciągnęłam cały mój zestaw kosmetyków, który zmniejszył się ostatnio diametralnie. Jakiś czas temu część rzeczy wylądowała w koszu, ponieważ data ważności już minęła. Teraz z przyjemnością zrobiłam to, co przed laty stanowiło moją codzienność. Po trzydziestu minutach z uśmiechem na twarzy stwierdziłam, że efekt jest zdecydowanie zadawalający.

I tak nie planowałam pokazywać na zdjęciach twarzy, za to wiedziałam, że makijaż doda mi pewności siebie, która ostatnimi czasy gdzieś wyparowała.

Następnie przeszłam do drugiej części, która jawiła mi się jako jeszcze ważniejsza.

Kwestia sukienki.

Olga pożyczyła mi swoją. Przymierzyłam ją trzy razy, za każdym razem stwierdzając, że jest przepiękna, tylko… Tylko że to byłam ja sprzed lat. Kiedyś w podobnych śmigałam non stop, a teraz nie czułam się w czymś takim komfortowo. Odsłaniała nogi, a dekolt był zdecydowanie zbyt głęboki, jak na moje aktualne standardy. Po dłuższych rozważaniach postanowiłam spróbować. W końcu miały być to zdjęcia na okładkę czy do mediów społecznościowych, a te musiały przyciągać uwagę.

– Wow, ale pani wygląda przepięknie! – zachwyciła się na mój widok Klaudia, gdy tylko wyszłam z sypialni.

Ku mojemu niezadowoleniu wyjątkowo nie urzędowały w tipi. Wtedy mogłabym wymknąć się niepostrzeżenie, a tak niepotrzebnie wzbudziłam zainteresowanie Klaudii i młodej.

– Dziękuję. – Uśmiechnęłam się i podeszłam do komody, na której leżała moja torebka, a obok niej telefon. – Tak jak mówiłam, wrócę za jakieś dwie, no, maksymalnie trzy godziny. W lodówce jest lasagne, którą Kasia uwielbia, więc odgrzej jej, proszę, za jakieś pół godziny.

Dziewczyna pokiwała głową. Na szczęście przyjmowała moje wytyczne bez zająknięcia. Dobrze wiedziałam, że mogłoby być zupełnie inaczej. Koleżanka miała opiekunkę, która komentowała wszystko, jakby ktoś pytał o jej zdanie. Niestety nie mogła z niej zrezygnować, bo nikt nie chciał zajmować się trójką dzieci, w tym jednym wrzeszczącym praktycznie w trybie ciągłym. Każda poprzednia znikała po tygodniu, czasami nawet nie informując o swojej rezygnacji.

Ku mej radości Klaudia okazała się inna i nie dość, że mnie słuchała ze zrozumieniem, to na dodatek wręcz czytała mi w myślach. Widząc, że czaję się przy drzwiach, od razu doskoczyła do małej, żeby tylko ta nie wyłapała, że zaraz wychodzę, i zajęła ją zabawą.

Piętnaście minut później dotarłam do restauracji i usiadłam przy zarezerwowanym na moje nazwisko stoliku. Obok siedział mężczyzna, który raz po raz na mnie zerkał. Niestety mogłam się tego spodziewać. Sukienka przyciągała uwagę i zdecydowanie się wyróżniałam na tle innych gości. Większość wyglądała zupełnie normalnie. Jeansy, zwykłe T-shirty, spódniczki, takie niczym się niewyróżniające stroje.

– Czego się pani napije? – spytała młoda kelnerka, która wyrosła przede mną niepostrzeżenie.

– Poproszę lemoniadę z małą ilością miodu czy cukru, nie wiem, czym państwo ją dosładzają – odpowiedziałam i wyjęłam telefon z torebki. Zaaferowana całym tym wyjściem nie zerknęłam nawet na niego. Niewiele osób znało mój numer, ale mogła napisać Olga. I tak też się stało.

„Spóźnię się chwilę. Przepraszam”.

– No nie… – powiedziałam cicho sama do siebie, zapominając, że jestem wśród ludzi.

– Coś się stało? – odezwał się męski głos.

Siedzący przy stoliku obok całkiem przystojny brunet zbliżający się do czterdziestki, wyglądał na szczerze zatroskanego. Zmarszczone brwi, lekko przechylona na bok głowa i to spojrzenie, które spowodowało, że zrobiło mi się ciepło gdzieś w środku. Kiedyś patrzył tak na mnie Diego i lubiłam to. Nawet bardzo.

– Nie… – wydukałam, jakbym zgubiła język. – Koleżanka się spóźnia.

– To może przez chwilę ja ci potowarzyszę. Może uda mi się ją zastąpić.

Spojrzałam na telefon, który milczał, i delikatnie skinęłam głową.

– No i super, ja mam jeszcze dwadzieścia siedem minut przerwy, więc składa się wręcz idealnie. Oby twoja przyjaciółka…

– Koleżanka – poprawiłam go. Olga była bardzo pomocna, ale na miano przyjaciółki jeszcze nie zasłużyła. W życiu miałam raptem jedną, w podstawówce, chociaż nie wiem, czy teraz bym ją tak nazwała.

– Oby twoja koleżanka się nie spieszyła. To może zacznę od przedstawienia się.

W tym momencie wstał i już wysuwał w moją stronę dłoń, gdy pojawiła się kelnerka.

– Pani zamówienie. Tak jak pani chciała, z mniejszą ilością miodu – rzuciła, a mężczyzna usiadł, robiąc kobiecie miejsce.

– Tak zdrowo – skomentował i uśmiechnął się, zapominając o tym, że chwilę temu miał się przedstawiać. – Ja jakoś nie mogę zrezygnować z cukru, chociaż lekarz usilnie prosi mnie o jego ograniczenie, bo w moim wieku pewne rzeczy szkodzą bardziej. Kiedyś jadło się wszystko i człowiek był szczęśliwy. A teraz trzeba się zastanawiać, czy to, co wkładamy do ust, nie jest szkodliwe. Takie skutki uboczne rozwoju cywilizacji, no i starości.

– Jest pan młody – zaśmiałam się, a on odpowiedział mi tym samym.

– Tylko nie pan! – Wyciągnął w moją stronę rękę, już nie wstając. – Robert.

– Maria – odpowiedziałam i chyba lekko się zaczerwieniłam. Od dawna nie rozmawiałam z jakimkolwiek mężczyzną, no, chyba że w sklepie czy na stacji benzynowej, a z takim, który mi się chociaż minimalnie podobał, to wieki. Sama przed sobą musiałam przyznać, że siedzący obok mnie brunet bez wątpienia miał to coś.

Obiecywałam sobie, że na razie nie będę na nikogo zwracać uwagi, ale raz na jakiś czas inne towarzystwo niż Kasi czy Olgi zdecydowanie by mi się przydało. Przecież nie musiałam od razu iść z nim do łóżka, wiązać się na lata i zaciągać wspólnych zobowiązań.

– Piękne imię. Nosiła je moja ukochana babcia, która robiła najpyszniejsze naleśniki, jakie kiedykolwiek jadłem.

– Zazdroszczę. Moja babcia mi ich nie robiła – skomentowałam i od razu pożałowałam.

– Ale na pewno miała inne dary.

Kiwnęłam tylko głową i uśmiechnęłam się, po czym zmieniłam temat na roboty drogowe, które sparaliżowały Grodzisk.

I tak zaczęła się najkrótsza randka, na jakiej byłam, o ile można nazwać tak dwudziestokilkuminutową rozmowę z przypadkowo spotkanym mężczyzną. Niestety tak jak zapowiedział, równo o czternastej trzydzieści wstał, podszedł do kelnerki i uregulował swoją należność, a przy okazji również i moją, po czym wrócił do stolika.

– Jestem tutaj co tydzień, zawsze o trzynastej trzydzieści, więc jeżeli masz ochotę, to wpadaj. Z miłą chęcią napiję się z tobą lemoniady bez miodu i porozmawiam o bolączkach Grodziska. – Ukłonił się lekko i wyszedł.

Trzy minuty później wpadła Olga, była zziajana, jakby biegła. Uśmiechnęła się do mnie i spojrzała przez ramię na siedzącą nieopodal kobietę, która od jakiegoś czasu na mnie zerkała. Zupełnie nie wiedziałam, kto to jest. Przesunęłam talerz i zrobiłam miejsca dla przybyłej.

– Jezu, przepraszam… – rzuciła, gdy w końcu usiadła, stawiając obok krzesła swoją przepastną torbę. – Marcel znowu wyskoczył z konsultacjami jeden na jeden. Wcisnął jakąś panią, która zapłaciła potrójną stawkę, i nie obchodziło go, że mam na dzisiaj plany. Na szczęście net jej padł i mogłam wyjść szybciej, więc… – trajkotała, rozglądając się za kimś z obsługi.

– Nic się nie stało. Spędziłam ten czas… – Urwałam, zastanawiając się, czy powinnam coś powiedzieć. – Sprawdzając konta autorów, co nie pokazują twarzy – wybrnęłam. – I nie wygląda to na takie trudne, jak mi się wydawało. Znalazłam kilka fajnych ujęć, które możemy wykorzystać.

Olga zmarszczyła brwi, jakbym powiedziała coś dziwnego, i wyjęła swój tablet, który nosiła ze sobą chyba wszędzie.

– To może nie jest trudne, ale trzeba mieć dobry pomysł, długofalowy. Na bank sprawdzają się jakieś dodatki, jak choćby pies.

– Pies? – powtórzyłam zdziwiona.

– Może też być kot. Jest jeden taki znany pisarz, co się ukrywa ze względu na wykonywany zawód. Czasami widać jego nogi, tył głowy, ale z reguły to pies jest bohaterem jego wpisów czy rolek. Jest słodki, więc dobrze się klika i robi mu zasięgi. Oczywiście część ludzi trafia na jego profil tylko ze względu na tego zwierzaka, ale cóż, tak bywa. Z reguły są to stracone kliki, ale myślę, że i tak mu się to kalkuluje.

– Czyli mam kupić sobie jakiegoś czworonoga? – spytałam trochę zaskoczona. Nigdy nie przepadałam za psami, bliższe mi były koty, ale Kasia kichała, gdy tylko jakiś pojawiał się w okolicy. Poza tym kobieta, od której wynajęłyśmy apartament, kategorycznie zabroniła jakichkolwiek zwierząt. Pięć razy pytała, czy nie planuję przygarnięcia czworonoga, grożąc wysokimi karami, a nawet przedterminowym zerwaniem umowy.

– Mogłabyś, ale nie zmuszę cię. Musisz sobie wymyślić coś, co będziesz mogła publikować, pisząc nie tylko o książce. Zresztą ile można gadać o jednym…

– No wiem, to trochę jest nudne. Ja nie lubię, jak autorzy tak klepią tylko o jednym. Kup książkę, opinie o niej, zdjęcie książki z jeziorem w tle i takie bzdury.

– Dokładnie. Tak sobie pomyślałam, że jako modelka, czyli osoba, która musi dbać o siebie przesadnie…

– Musiała – poprawiłam Olgę.

– Tego akurat możesz nie zdradzać. Ale biorąc pod uwagę twoje doświadczenie, na pewno znasz się na diecie, makijażu, ciuchach.

– Tylko jak to wykorzystać, skoro nie chcę się pokazywać?

– Rozmawiałam już z Klaudią i powiedziała, że mogłabyś nagrać z nią kilka filmików za niewielką kwotę.

– Wow! – krzyknęłam, a pani siedząca tam, gdzie poprzednio Robert, pokręciła głową z dezaprobatą. – Jesteś niesamowita. Ja sama jakoś nie mogę niczego ogarnąć. Wypisuję sobie listę zadań, i mam wrażenie, że ona jest zdecydowanie za długa, jak na jedną osobę, plus chyba nie wszystko wynotowałam. To jakiś koszmar.

– Przestań. Napisałaś książkę. Jesteś mamą. Każdy z nas ma inne umiejętności, więc proszę, nie czepiaj się. Dla mnie, jak i dla większości ludzi, napisanie czegoś graniczy z niemożliwym. Ponad dwieście stron wypełnionych po brzegi, to jest jakiś kosmos.

– Przesadzasz – skomentowałam i poczułam, jak się rumienię.

Nigdy nie lubiłam komplementów, mimo że ze względu na urodę dostawałam ich sporo. Nawet jak byłam dużo młodsza i w szkole coś dobrze zrobiłam, choć nie należałam do orłów, to nie czułam się komfortowo. Po latach doszłam do wniosku, że to przez moją mamę. To była kolejna rzecz, którą we mnie wykrzywiła. Nigdy nie czułam się wartościową osobą. Zawsze byłam wybrakowana, a komplementy negowałam, uważając, że mi się nie należą.

– To lecimy? – Wstałam, chcąc jak najszybciej zmienić temat i przejść do rzeczy.

– A nie trzeba najpierw zapłacić? – rzuciła, patrząc na mnie podejrzliwie.

– Zrobiłam to wcześniej – odpowiedziałam, ruszając w stronę drzwi.

Rozdział 30

Olga

Patrzenie, jak Maria się miota, sprawiało mi przyjemność, chociaż zupełnie nie wiem, dlaczego nie chciała się przyznać, że kogoś poznała. Widziałam ich z daleka, jak śmieją się do rozpuku, patrząc na siebie jakoś tak… głęboko. Zrobiłam nawet kilka zdjęć na pamiątkę ich pierwszego spotkania, które wcale nie było przypadkowe. Poza tym nie tylko ja ją obserwowałam. Mój tajny pomocnik mocno wkręcił się w zadanie, podsłuchując ich rozmowę.

Potem poszłyśmy na sesję – wyglądała ona zupełnie inaczej niż te, które dotychczas robiłam. Zazwyczaj przed moim obiektywem stawał Marcel, który z bliżej nieokreślonego powodu potrzebował zdjeć. No i kilka klientek mieszkających w pobliżu zdołało mnie przekonać do minisesji. Lubiłam to. To był taki wentyl moich artystycznych zapędów, których nigdy nie ujawniałam.

Jednak każdy przed obiektywem stawał niczym kłoda, próbując wykrzywić twarz w jakiś grymas, który w jego mniemaniu dobrze wyglądał. Maria zaś jako jedyna dokładnie wiedziała, co zrobić, jak stanąć, aby na zdjęciu wyjść jak najlepiej. Poza tym czasami dawała mi delikatne uwagi odnośnie do przesłony czy światła, które faktycznie przekładały się na to, co później oglądałam na małym ekranie.

Choć jej twarz nie była w tej kompozycji istotna, i tak wyglądała fenomenalnie.

Po wszystkim odwiozłam Marię do jej domu, mimo że zapierała się nogami i rękoma, twierdząc, że i tak dużo dla niej zrobiłam. Na szczęście udało mi się ją przekonać. Klaudia wyszła z małym potworem, więc miałyśmy chwilę dla siebie. Powrót do ostatnio przerwanej rozmowy ciągnął mnie niczym magnes, tylko zupełnie nie wiedziałam, jak do tego nawiązać. Przecież nie mogłam rzucić tak bez powodu: „No, skończyłaś na tym, że mąż cię więził. Co było dalej?”.

Usiadłyśmy przy stole, Maria nalała nam po szklance zimnej wody, do której dorzuciła cytrynę i miętę, po czym ku mojej radości zaczęła sama z siebie:

– Pewnie zastanawiasz się, co było później, wiesz, w sprawie mojego męża.

Kiwnęłam tylko głową, bo chyba było to dość oczywiste.

– Nie wiem, jak to się stało, ale wśród obsługi naszego domu pojawił się młody Polak, Adam. Pracował przede wszystkim w ogrodzie, ale jak trzeba było, to i posprzątał w domu czy wymienił żarówkę.

– Taki pan złota rączka.

– Dokładnie. – Pokiwała głową potwierdzająco. – Zawsze tak po ludzku miły i uśmiechnięty. Pewnego dnia dopadł mnie epizod depresyjny. Nie miałam już siły na nic. Nie zeszłam na obiad. Leżałam na podłodze w łazience i płakałam z bezsilności. Od trzech miesięcy nie wychodziłam z domu i nie wiedziałam, co zrobić. Musiał mnie usłyszeć, chociaż inni pewnie też, ale on albo zapomniał o zakazach Diega, albo miał je gdzieś. Wszedł do mojego pokoju i zaczął wypytywać, czy wszystko w porządku. Na to ja, że tak, uderzyłam się tylko i żeby poszedł sobie, bo będzie miał kłopoty. Nie chciał, ale w końcu wyszedł, lecz później każdego dnia sprawdzał, jak się czuję. Czasami było to kiwnięcie głową, czasami karteczka ze znakiem zapytania, a gdy jakimś cudem zostawaliśmy sami, to rozmawialiśmy. Oczywiście nie opowiadałam mu o mojej izolacji, o kłopotach z mężem. Nie chciałam go narażać. Zaprzyjaźniliśmy się. Pochodził z Mazur i przyjechał do Hiszpanii za dziewczyną, którą poznał na wakacjach. Wielka miłość, dla której rzucił wszystko. Niestety związek się skończył, a on nie miał do czego wracać. Zrezygnował ze studiów, pracy, nie jakiejś super, bo w magazynie, ale jednak. Godność nie pozwalała mu wrócić do rodziców i zaczynać od nowa. Przez jakiś czas nawet spał na ulicy niczym bezdomny, ale wtedy poznał Polaka, który zaoferował pomoc. Załatwiał mu proste roboty i tym sposobem Adam trafił do nas.

Maria zamilkła. Z kubkiem w dłoni wstała i podeszła do okna. Chwilę po tym, jak weszłyśmy do jej mieszkania, zaczęło padać. Teraz już nie leciała z nieba ściana wody, ale nadal siąpiło. Kobieta odwróciła się do mnie, kręcąc głową na boki.

– Gdybym wiedziała, że tak się to skończy, to nigdy bym się do niego nie odezwała.

– To jego zranił? – spytałam i od razu pożałowałam. Grałam niezorientowaną w temacie, a teraz wypaliłam z dość znaczącym szczegółem.

– Tak. Tylko ja cały czas nie wiem dlaczego, co Diego sobie wymyślił, że go zaatakował. Nie dałam mu żadnych powodów do zazdrości. Nie umawiałam się z nim, nie rozmawiałam o jakichś intymnych rzeczach. On tylko pytał mnie, czy dobrze się czuję, i czasami opowiedział jakąś zabawną historyjkę.

– Wiesz, że niektórym wystarczy niewiele – powiedziałam smutno. – Mój mąż zrobił mi kiedyś awanturę, bo za długo rozmawiałam z księdzem. Co najśmieszniejsze, ja się z facetem pokłóciłam. Powiedziałam, tak jak uważam, że kościół musi się zmienić, inaczej nic dobrego z tego nie będzie. Ludzie uciekają od tej instytucji, coraz mniej osób chodzi na msze, a coraz więcej wypisuje się z szeregów tej kliki. Nie negowałam wiary jako takiej, bo mi nie przeszkadza, kto w kogo wierzy, ale już sama instytucja to jakiś relikt przeszłości.

– To czemu mąż się wkurzył?

– Bo według niego rozmawiałam zbyt entuzjastycznie, tak jakbym dobrze się bawiła, a ja broniłam swoich przekonań, mając naprzeciwko człowieka młodego ciałem, ale przekonaniami zamurowanymi niczym średniowieczny zamek.

– Masakra – skomentowała Maria.

– I to nawet bardziej. Próbowałam mu wytłumaczyć, ale nie słuchał. Mój mąż to taki typ, co uważa, że tylko on ma rację, no i jeszcze jego mama… – Zaśmiałyśmy się, bo mężowie i ich matki mocno nas łączyły.

– Ja nawet nie zdążyłam nic wytłumaczyć… – Podeszła do szafki i wyjęła z niej napoczętą butelkę wina. – Chcesz? – spytała, unosząc ją delikatnie.

– Nie, muszę jechać jeszcze na zakupy. Dzisiaj mam zamówienie na steka – westchnęłam.

– Brzmi smakowicie.

– Nie dla mnie. Nie dość, że nie znoszę gotować, to jeszcze nienawidzę robić tego dla niego.

– Nie dziwię się. Ja na szczęście nie musiałam, ale też bym nie dała rady mu usługiwać.

– Wiem, że pewnie nie chcesz opowiadać, ale co się stało…?

Maria nalała sobie pełen kieliszek i usiadła naprzeciwko mnie. Upiła spory łyk, nie odrywając wzroku od burgundowego trunku.

– Diego w pewnym momencie co wieczór wychodził. Wracał pijany i często robił awantury. Czepiał się wtedy mnie o wszystko. Źle przystrzyżony trawnik, brudne auto, a czasami i o pogodę. Każdy powód był dobry, żeby na mnie się wydrzeć. Nawet i bez tego się nie ograniczał, ale gdy buzowały w nim procenty, to totalnie odlatywał. Zresztą u niego w rodzinie alkohol dużo namieszał. Jego ojciec potrącił faceta po pijaku…

Słysząc te słowa, cała się napięłam, a po plecach przeszły mi ciarki. Na szczęście Maria tego nie zauważyła, tylko kontynuowała:

– Adwokat celebrytów, dystyngowany starszy pan, przywalił w faceta, który zgodnie z przepisami przechodził przez pasy na zielonym. Huknął go tak mocno, że wystrzelił w kosmos, a gdy zmienił kierunek, walnął w asfalt z taką siłą, że pękła mu czaszka. Ledwo go uratowano. Połamał obie nogi, rękę, no i naruszył kości czaszki.

– Jezu, ale koszmar – skomentowałam. Przed oczami miałam sytuację sprzed lat, która obok gwałtu wracała do mnie regularnie.

– Facet leżał pół roku w szpitalu, później rok chodził na rehabilitację i do psychologa, bo zaczął mieć lęki. A najgorsze, że sprawca nigdy za to nie odpowiedział.

– Jak to?

– Zniknęły nagrania z okolicznych kamer, a mężczyzna, który niby wszystko widział, nagle zaczął mieć problemy z pamięcią. Ojciec Diega tak wszystkim zachachmęcił, że zwalił na ofiarę winę za spowodowanie wypadku i przekupił każdego, kogo się dało, czyli praktycznie wszystkich, oprócz poszkodowanego. Podziwiałam tego starszego pana. Walczył niczym lew, nie mając szansy na wygraną.

– O kurwa… – Już nie wytrzymałam. Nienawidziłam takich akcji, a niestety były mi dość bliskie. – Fajna rodzinka…

– Taka do rany przyłóż. To chyba był jedyny plus mojej izolacji, że ich nie widywałam. Po wszystkim tak z ludzkiej ciekawości sprawdziłam, co się u nich działo, i okazało się, że siostra Diega, Manuela, została oskarżona o pobicie jakiejś kobiety. Podobno rzuciła w nią szklaną butelką. Na szczęście szkło się nie stłukło, więc jedynie podbiła jej oko. Niby nic wielkiego, gdyby na tym się skończyło, tylko ona później podeszła do swojej ofiary, zaczęła popychać, a gdy babka się przewróciła, spadło na nią kilka ciosów i kopów jak od jakiegoś nieokrzesanego kibola, a nie eleganckiej kobiety, za którą się uważała. Pamiętam, jak kiedyś, prężąc się przede mną, opowiadała o zaniku manier wśród młodzieży, która według niej za dużo przeklina, a słowa „dziękuję”, „proszę” uznaje za wręcz obraźliwe.

– A ile ona ma lat? – dopytywałam.

– Koło pięćdziesiątki. Zawsze dobrze ubrana, jak z tobą rozmawia, to czujesz się gorsza, a tutaj takie coś. Cała rodzina popieprzona na maksa.

– Twój mąż przez przypadek postrzelił tego chłopaka? – Znów nie ugryzłam się w język, ale ona zdawała się nie zauważać, że wiem więcej, niż mi dotąd zdradziła.

– Tak… To znaczy… – Maria przechyliła kieliszek i wlała sporą część wina do ust. – Nigdy tego się nie dowiem, ale bezpośrednio po byłam pewna, że zrobił to z pełną premedytacją, a teraz to już nie wiem.

– Jezu! – jęknęłam przerażona. Czegoś takiego zupełnie się nie spodziewałam.

– To było straszne. Już zasypiałam. Najpierw usłyszałam jakiś samochód. Jak później się okazało, taksówkę. Na szczęście Diego nie poszedł w ślady ojca i nie jeździł po mieście nawalony, ale pewnie dlatego, że lubił swoje samochody, którymi szpanował przed znajomymi. Leżałam w łóżku i modliłam się, żeby do mnie nie przyszedł, co często robił, gdy się napił. Przytuliłam małą jeszcze mocniej, jakby mogła dodać mi odwagi. W domu panowała totalna cisza i nagle usłyszałam jakieś krzyki, a później coś przypominającego strzał.

– Umarłabym – skomentowałam. Broń palna mnie paraliżowała.

– Ja też prawie zeszłam. Nie wiedziałam, co się dzieje. Do tamtego momentu nawet nie zdawałam sobie sprawy, że Diego ma broń. Później okazało się, że dawno temu ojciec dał mu ją na wszelki wypadek. Oczywiście nie miał na to papierów, bo i po co? Poszedł na kilka lekcji na strzelnicy, więc wiedział, jak odbezpieczyć i strzelić, ale żaden z niego wprawny strzelec. Odłożyłam Kasię do jej łóżeczka najdelikatniej, jak potrafiłam, żeby się nie obudziła, i wyszłam na korytarz. Znowu w domu panowała totalna cisza. Nic, zero. Powinnam słyszeć męża, bo on zawsze jak wracał, generował całkiem spory rumor. A tu nic. Powoli, krok po kroku ruszyłam na dół. Gdy stanęłam w końcu na parterze, usłyszałam jakiś dźwięk. Początkowo myślałam, że to płacz, ale nie. To był śmiech, taki demoniczny, przerażający, jak u jakiegoś chorego psychicznie człowieka. Cofnęłam się do pokoju obok, czegoś na kształt pokoju gościnnego, w którym nigdy nikt nie spał. Liczyłam, że może jest tam jakiś telefon, ale niestety Diego wszystkie zdemontował, zostawił tylko ten w kuchni, a tam ktoś był. Wtedy nie wiedziałam kto. Nie wiedziałam, czy ktoś jest ranny i co mogło się dokładnie stać. Myślałam nawet, że mąż wpuścił kogoś do środka lub że ktoś niepostrzeżenie wdarł się do naszego domu, po czym postrzelił Diega. Wiem, że to było irracjonalne, ale ruszyłam do kuchni. Nogi się pode mną uginały, ale siłą woli stawiałam kolejne kroki. W końcu przytulona do ściany wychyliłam się. I…

Maria ponownie uniosła do ust kieliszek i wypiła już do końca zawartość naczynia. Milczała przez dłuższą chwilę, a ja nie miałam odwagi się odezwać.

– Na podłodze leżał chłopak, ten młody, który jako jedyny się mną interesował, Adam. Nie ruszał się, a z jego barku wypływała krew. Tego obrazu nigdy nie pozbędę się z głowy.

– Jezu, to musiało być straszne… – Czułam, jak sama zaczynam się denerwować. Zawsze takie sytuacje mnie stresowały. Film, historia w prasie, a ja czułam, jakby dotyczyło mnie to bezpośrednio.

– I było. Najgorsze, że wtedy nie wiedziałam, kto to zrobił. Oczywiście pierwsza myśl była taka, że Diegowi coś grozi. No i oczywiście Kate i mnie.

– Boże… – sapnęłam. Na samą myśl o tym, co się wydarzyło, przechodziły mnie dreszcze. – Nie wiem, jak bym się zachowała.

– Ja też bym nie wiedziała, jakby ktoś wcześniej mnie spytał. Wtedy myślałam tylko o jednym, żeby nic nie stało się mojej córce, no i może Diegowi, chociaż o nim myślałam zdecydowanie mniej. Cofnęłam się i powoli weszłam na piętro. Kasia słodko spała, tak jak ją zostawiłam. Nic sobie nie robiła z faktu, że pod nią, w kuchni, ktoś umarł lub stanie się to niebawem. Powoli ją podniosłam i ruszyłam. Z tyłu domu były drzwi dla służby otwierane na klucz, ale wiedziałam, gdzie leży. Mąż pilnował, aby zawsze go tam odkładano. I faktycznie ilekroć tam spojrzałam, był na swoim miejscu.

– Czyli już wcześniej miałaś możliwość ucieczki? – spytałam i od razu pożałowałam. Pytanie to zabrzmiało dość oskarżycielsko.

Maria spojrzała na mnie i zmarszczyła brwi. Stanęła na szerzej rozstawionych nogach i założyła ręce na brzuch.

– Posesja była ogrodzona płotem zakończonym ostrymi grotami. Wieczorem wszystkie lampy aktywował ruch. No i ci wszyscy krążący po domu ludzie kontrolowali każdy mój krok. Poza tym uciekłabym i co później? Od dawna nie miałam dostępu do pieniędzy. Nie wiedziałam, gdzie ukrył nasze dokumenty. Nie dysponowałam nawet telefonem, więc gdybym stamtąd uciekła, nie miałabym kogo prosić o pomoc, a musisz pamiętać, że nie byłam sama. Miałam pod opieką Kasię. Poza tym on miał kompromitujące mnie fotografie i filmy. Gdyby nie to, to oczywiście, że bym zaryzykowała.

W sumie to miała rację. Była sama w obcym kraju, z dzieckiem, bez pieniędzy, bez wsparcia kogokolwiek, a przeciwko sobie miała ostrego gracza, a tak właściwie to kilku, bo całą rodzinę Gonzalezów. Od razu poczułam ukłucie gdzieś w środku brzucha. Moja familia nie dość, że nie stawała po mojej stronie, to zawsze popierała mojego męża, zapominając, że to ja jestem ich córką. Gdy kiedyś zupełnie bez sensu zwierzyłam się mamie, że Albert ma problem z moją pracą, fuknęła:

– Nie dziwię mu się. To nie jest normalne, co robisz. To wygląda jak jakaś piramida finansowa…

– O czym ty mówisz? – wtrąciłam zdziwiona.

– Magda mi opowiedziała, że nakłaniasz kobiety, aby te nagabywały kolejne do kupowania twoich produktów.

– I ty jej wierzysz? Głupia jest jak but ta moja siostra. Zrobiłam ostatnio promocję i jak klientka przyprowadzała znajomą, to dostawała zniżkę na kolejny produkt. To nie jest żadna piramida, tylko akcja promocyjna.

– No właśnie, dokładnie tak samo złodzieje na nas zarabiają! – brnęła dalej w te bzdurne rozważania, które mnie niemiłosiernie wkurzały.

– Mamo, następnym razem spytaj mnie, zanim zaczniesz tworzyć jakieś chore historie, które nawet nie stały koło prawdy. Magda nie ma o tym zielonego pojęcia, a rozpowiada głupoty dookoła.

– A ty znowu jakaś przewrażliwiona jesteś. Może czas sobie jakąś melisę kupić…

Ale już jej nie słuchałam. Wywody mojej mamy, ojca też, jak jeszcze żył, no i siostry, jak już się spotkałyśmy, sprowadzały się do jednego: jestem chodzącą beznadzieją. Dlatego dobrze wiedziałam, co czuła Maria, mimo że dotyczyło to nie jej rodziny, ale męża.

Spojrzałam na nią. Pobladła, a jej oczy zaszkliły się.

– Wtedy się bałam, że jak nas złapie, może coś zrobić małej. Nigdy wcześniej nie wykazywał agresji w jej kierunku, ale wolałam nie ryzykować. Jednak wtedy, w tamtą marcową noc, wszystko się zmieniło w ułamku sekundy. Otuliłam ją kocem, wsadziłam do buzi smoczek, chociaż już od jakiegoś czasu go nie używała, i ruszyłam. Zeszłam ponownie schodami, ale nie poszłam w stronę kuchni, tylko na tyły domu, gdzie znajdowały się drzwi do ogrodu. Dopiero wtedy uzmysłowiłam sobie, że coś jest nie tak. Nikogo nie było albo wszyscy się poukrywali. Szłam, stawiając stopy najostrożniej, jak potrafiłam. Byłam już przy drzwiach, gdy poczułam czyjąś rękę na głowie i ostre szarpnięcie, po czym ktoś energicznie pociągnął mnie do tyłu za włosy.

– O fuck – jęknęłam.

– Trzymałam małą tak mocno, że razem poleciałyśmy do tyłu…

Maria aż wzdrygnęła się na samo wspomnienie. Nie dziwiłam się. Taki atak z zaskoczenia mógł przecież nieźle człowieka przerazić.

– Walnęłam z impetem plecami o kamienną podłogę. Głową też musiałam mocno przywalić, bo na chwilę straciłam przytomność.

– A co z Kasią?! – wyrwało mi się z tych emocji.

– Na szczęście przy upadku nic jej się nie stało, a on jej nie skrzywdził – odpowiedziała ledwo słyszalnym głosem.

– Diego?

– Tak. – Pokiwała głową. – Później przed sądem tłumaczył, że to Adam mnie zaatakował i dlatego go postrzelił. Tylko ja widziałam go wcześniej, zanim ktoś mnie szarpnął.

– Co?!

– Diego strasznie wszystkim nakłamał, a jak się ocknęłam, leżałam na kanapie okryta kocem, on siedział koło mnie z Kasią na kolanach i głaskał mnie po głowie.

– Przykładny mąż.

– Tak, tylko to było pod publikę. W domu kręciło się mnóstwo ludzi. Policja, medycy, oczywiście jego matka, która próbowała się mądrzyć, ale każdy ją ignorował. Najśmieszniejsze, że wtedy usiłował wszystkim wmówić, że zeszłam sama w nocy na dół i to Adam mnie zaatakował, a on w mojej obronie go zastrzelił.

– I uwierzyli mu? – spytałam zupełnie bez sensu. Czytałam artykuł o tym, że został skazany, więc chyba jednak nie.

– Początkowo tak, on dobrze sobie to wszystko przygotował. Miał rozcięcie na twarzy, które niby spowodował cios kolbą pistoletu, bo w ogóle to niby Adam również go zaatakował.

– A skąd wiedziałby o broni? – zapytałam.

– Podobno kiedyś przez przypadek widział, jak Diego ją chowa. Tylko ta historia się nie kleiła. Faktycznie pamiętałam, że mąż był dwa tygodnie wcześniej na strzelnicy, tyle że tam nie strzelał z tej broni. Powiedział, że jest to prawda, ale tego samego dnia chciał się upewnić, czy jego pistolet leży na swoim miejscu i czy jest dobrze zamknięty. No i niby wtedy chłopak go przyłapał. Tylko że tego akurat dnia Adam robił w ogrodzie. Cały dzień padało jak cholera i z wielkim podziwem patrzyłam, jak on i jeszcze jeden pomocnik pracują przy klombach. Tamten to potwierdził, a przy okazji również to, że w takich mokrych ubraniach mieli zakaz wchodzenia do domu, więc nie wiem, jakim cudem niby nagle miał się pojawić w środku.

– Czyli historia miała dziury.

– Tak, i to olbrzymie, tylko że to wychodziło z czasem… – Twarz Marii cały czas wyrażała smutek.

– Ten chłopak przeżył? – rzuciłam, znając koniec tej historii. Znalazłam kilka artykułów opisujących tę sprawę, ale chciałam usłyszeć wszystko od Marii.

– Tak, ale nic nie pamiętał, co podobno się często zdarza. Jego umysł wyparł wszystko, co działo się tego dnia, a nawet kilka dni wcześniej też.

– O matko, straszne… A stało mu się coś poważnego?

Wzniosła oczy w stronę sufitu, jakby szukała tam właściwej odpowiedzi.

– Diego postrzelił go w bark. Podobno było blisko, żeby umarł. Stracił mnóstwo krwi. Leżał w szpitalu trzy tygodnie, niestety mój adwokat nie pozwolił się nam spotkać.

– Współczuję. To brzmi przerażająco.

– Oj tak. Najgorsze, że od razu po wszystkim Diego nie odstępował mnie na krok. Niby się o mnie troszczył, ale tak naprawdę to chciał mnie kontrolować. Wiedział, że ze strachu przed nim nic nie powiem, gdy będzie obok mnie. A jakoś nikt nie brał pod uwagę, że to on może być sprawcą i że ja najzwyczajniej w świecie się go boję.

– Przecież tak nie można.

– Można, nie można… – zareagowała Maria ze słyszalnym sarkazmem w głosie. – Oni tam wszyscy chodzili wokół niego jak wokół króla. Bohatera, co uratował swoją rodzinę przed okrutnym napastnikiem. Tylko długo nikt nie próbował tego zweryfikować. Ja nie wiem, czy u nas też tak źle jest, że jak ktoś ma kasę, to wydaje mu się, że wszystko mu wolno.

– To co się stało, że siedzi w więzieniu?

– Na szczęście nie wszyscy policjanci byli tacy tępi i dali się omamić bogatej rodzinie. Jedna babeczka, która jak się później okazało, dopiero co przyjechała z prowincji, zaczęła węszyć niczym rasowy pies gończy. Ku mej radości miała w dupie te wszystkie układy, układziki. Po prostu chciała porządnie wykonywać swój zawód. Nigdy nie zapomnę tej kobiecie, że o mnie walczyła. To ona jako pierwsza gadała z tym drugim ogrodnikiem i ustaliła, że Adam nie mógł wiedzieć, gdzie jest broń. Poza tym nie pasowało jej miejsce, gdzie upadłam. Diego sugerował, że było to kilka metrów dalej, ale na szczęście został ślad w podłodze. Miękki bambus, który teściowa ściągała z drugiego końca świata, stanowił doskonały dowód, a dokładniej wgłębienie na nim. Najgorsze w tym wszystkim było, że nie dość, że doszło do wielkiej tragedii, to na dodatek próbowano zrobić ze mnie wariatkę.

– Wariatkę?

– Tak, wyobraź sobie, że Diego twierdził, że miałam depresję poporodową i to ja sama nie chciałam wychodzić z domu. Że kazałam usunąć wszystkie telefony i nie pozwalałam mu się z nikim spotykać, dlatego musiał mnie okłamywać, że siedzi w pracy, a tak naprawdę chodził po przyjęciach. Przyznał się jedynie do tego, że ograniczył mój kontakt z koleżankami. Powtarzał, że one ćpają i nie stanowią dla mnie dobrego towarzystwa.

– Czyli wszystko dla twojego dobra?

– Oj tak. Do jego bredni dołączyła teściowa, która powiedziała, że bardzo się martwiła o mnie i Kate, bo nie wysyłałam jej zdjęć. No i hit, mój telefon się odnalazł za szafką w sypialni. Podobno sama go zniszczyłam podczas kłótni, rzuciłam w męża, a on wkurzony moim atakiem nie kupił mi nowego. Na szczęście sąd nie uwierzył w jego wersję, ale w moją.

– I co ustalono?

– Hmm, w sumie to sąd uznał go za winnego, bo nic nie wskazywało, żeby Adam się włamał lub chciał coś komuś zrobić. Uwierzono mi, że to ja jestem poszkodowana, mimo że żaden z pracowników nie potwierdził tego, że mnie przytrzymywano. Na szczęście oskarżyciel zdyskredytował każdą z osób u nas pracujących, pokazując ich powiązania z rodziną męża. Każdy miał interes w tym, żeby zeznawać półprawdę. Ale ja wiem dobrze, że oni się bali. Nikt nie chciał nadepnąć na odcisk rodzinie Diega, a już od lat krążyły plotki o ich porywczości i zamiłowaniu do mszczenia się. Zresztą jeszcze przed tragedią nikt się mną nie interesował poza Adamem. Cała reszta srała po gaciach, że Diego będzie podejrzewał ich o jakiekolwiek kontakty ze mną. Tylko ten chłopak się wybił i zobacz, jak skończył – sapnęła i pokręciła głową.

– Nie chcę być wścibska, ale co on robił wtedy u ciebie w domu?

– Tego dnia spóźnił się rano, bo nie zdążył na autobus, a kolejny nie przejechał, i postanowił zostać dłużej. Diego rozliczał się za godziny i nigdy mu nie przeszkadzało, że ktoś zostawał dłużej, nawet do godzin późnowieczornych. Gdy mąż wrócił do domu, to w sumie przez zbieg okoliczności Adam jeszcze był, to znaczy już kończył.

– Straszne, ale najważniejsze, że udało się go skazać.

– Oj tak! Na początku nie wyglądało to dobrze, bo poza policjantką wszyscy przychylnie patrzyli na Diega i doszukiwali się jego niewinności, łącznie z sędziną – zapiszczała, a jej głos zabrzmiał strasznie denerwująco. – Na szczęście ktoś chyba na nich doniósł i na to, co się dzieje, albo zadziałały media, które trąbiły o tej sprawie, nie dając Gonzalezom chwili wytchnienia. Zrobiła się niezła nagonka i przysłano sędziego z zupełnie innego regionu, co podobno nie jest standardem.

– I słusznie.

– Na dodatek nagle parę osób wniosło sprawy przeciwko jego rodzinie. Jakieś stare sprawy o wymuszenie czy nieuczciwą konkurencję. Jak ostatnio sprawdzałam, to teraz pozbywają się majątku, żeby mieć na prawników. Karma wraca.

– Oj tak – odpowiedziałam z uśmiechem na twarzy, który zapewne Maria zinterpretowała po swojemu.

Rozdział 31

Maria

Kolejne dni leciały, przelatując przez palce niezauważenie. Praca nad planem marketingowym gdzieś się rozeszła, a ja skupiłam się na Kasi i rozmyślaniu u spotkaniu z Robertem.

Wiedziałam, że to nie jest randka, ale tak się trochę poczułam. Jakbym szła na spotkanie z mężczyzną, który mi się podoba, i była szansa, że połączy nas coś więcej.

I gdy w końcu nastał piątek, zaczęłam się stresować. Co powinnam włożyć? Poprzednio poszłam w dość wyzywającej jak na mnie sukience. Może stara Maria nie przejęłaby się tym, że facet zapewne poleciał na jej walory fizyczne, ale zdecydowanie przestało mnie to bawić. Cały ten modelingowy światek spowodował, że moja cielesność zaczęła mi wręcz ciążyć. Te lubieżne spojrzenia, niewybredne gesty, ciche posapywania – kiedyś potrafiłam je ignorować, a gdy obiekt mną zainteresowany był niczego sobie, to wręcz mnie to cieszyło, ale nie teraz. Aktualnie moją szafę wypełniały golfy i spódnice do kostek.

W końcu po długich bojach z samą sobą wybrałam sukienkę, która kończyła się kawałek nad kolanem, ale miała długi rękaw i koszulowe wykończenie – kołnierzyk i kilka guzików. Mogłabym ją rozpiąć i pokazać kawałek biustu, który mimo ponad rocznego karmienia nie sflaczał jak u kilku moich koleżanek, ale nie wchodziło to w grę. Nie czułabym się w takim outficie komfortowo.

Chciałam w końcu być tylko Marią, z moją osobowością, problemami, a nie ciałem, które jak to stwierdził jeden pan na sesji, zostało wyrzeźbione dłutem artysty.

Uściskałam Kasię, która coraz bardziej przyzwyczajała się do Klaudii, i wyszłam. Na dworze było przyjemnie ciepło, ale nie gorąco. Zapowiadane przez synoptyków upały skradały się powoli i jeszcze obserwowały z bezpiecznej odległości, co bardzo mi pasowało.

Gdy weszłam do restauracji, już siedział na swoim miejscu i czytał coś na czytniku e-booków.

– Dzień dobry – wydusiłam, gdy w końcu stanęłam przed nim, chociaż przez chwilę zastanawiałam się, czy sobie nie odpuścić. W sumie nie obiecywałam, że się pojawię, więc nie miałabym wyrzutów sumienia, gdybym zmieniła plany.

– Cześć! – Wstał i przytulił mnie, jakbyśmy byli dobrymi znajomymi, a nie ludźmi, którzy rozmawiali ze sobą przez dwadzieścia parę minut. – Czego się napijesz? A może coś zjesz? Mają tutaj świetne makarony, ale nie tylko.

– Jadłam już z córką – wypaliłam i od razu pożałowałam. Byłam świadoma, że takie informacje jak fakt posiadania dziecka często stopują wszelkie damsko-męskie relacje. Moja koleżanka, jak tylko powiedziała, że ma syna, przestała być obiektem westchnień, gdy jeszcze chwilę wcześniej jeden gostek się nią zachwycał i planował wspólny wyjazd w góry. Oczywiście nie powiedział tego wprost, ale jakoś przypomniał sobie, że jednak w tym terminie ma ważny projekt w pracy, i dziwnym trafem się już nie odezwał.

– O, masz dziecko, super! – zareagował ze słyszalną nutą entuzjazmu w głosie, a ja odetchnęłam. – Zawsze chciałem mieć dzieci, ale moja żona już jakoś nie bardzo.

– Żona? – Prawie się zakrztusiłam własną śliną. O takiej możliwości zupełnie nie pomyślałam.

– Tak. – Uśmiechnął się. – Kobieta, z którą wziąłem ślub lata temu, a z którą od roku jestem w separacji. Ona jeszcze wierzy, że coś z tego wyjdzie, ale dla mnie to zamknięty rozdział. Mam już przygotowane papiery rozwodowe, które prawnik na dniach złoży.

– Przykro mi – odpowiedziałam, chociaż czułam się niezbyt komfortowo. Nigdy nie spotykałam się z żonatym mężczyzną, bynajmniej nie ze względów moralnych. Jakoś tak wyszło i sama nie wiedziałam, jaki mam do tego stosunek. Kiedyś miałam koleżankę, która nie mogła się rozwieść, bo mąż cały czas wierzył, że będą jeszcze razem, a ona już dawno ułożyła sobie życie z innym. Dopiero gdy sam się zakochał, dał zielone światło na rozwód.

– Mnie też jest przykro, ale tak się dzieje, gdy ktoś zamiast na rodzinę stawia na swoje potrzeby, realizację tylko swoich marzeń. Może gdybym o tym wiedział wcześniej, inaczej by się to potoczyło. Może bardziej bym naciskał na wspólny czas, a tak liczyłem na to, że jak się zrealizuje zawodowo, to skupi się bardziej na nas. Niestety nigdy to nie nastąpiło.

– Długo byliście małżeństwem? – spytałam.

Jak zawsze niewygodne pytania wychodziły z moich ust bez żadnych krępacji.

– Przepraszam bardzo! – Zamiast odpowiedzieć, podniósł rękę niczym uczeń w szkole, chcący zwrócić uwagę nauczyciela.

Kelnerka, gdy tylko go zauważyła, przyspieszyła kroku zawstydzona. Widać było, że Robert jest tu ważną personą.

– Jeju, nie zauważyłam pana!

Jej reakcja mnie zadziwiła. Większość ludzi miała takie rzeczy w nosie. Robili łaskę, że podchodzą, a obsługiwany powinien ich całować po rękach.

– Co chcieliby państwo zamówić? – rzuciła, cały czas patrząc na Roberta.

Miałam wrażenie, że mnie nie widzi, jakbym była przezroczysta. Nie przeszkadzało mi to. Z reguły ludzie reagowali na mnie bardziej entuzjastycznie, niżbym chciała, ignorując moich towarzyszy. To stanowiło ciekawą odmianę.

– Ja poprosiłabym szarlotkę z lodami – wypaliłam.

Tego dnia były moje urodziny, których tak jakby nie obchodziłam. Już od lat nikt nie składał mi życzeń. Jedynie ja sama siebie nagradzałam, pozwalając sobie na kulinarną rozwiązłość w postaci czegoś słodkiego.

– Oho, widzę, że mam ostrego przeciwnika – skomentował mój wybór. – Planowałem dla szpanu zamówić sałatkę, ale jak tak stawiasz sprawę, to poproszę to samo.

– A do picia?

– Dla mnie woda z cytryną.

– To spapuguję cię po raz drugi.

Uśmiechnęłam się do niego szczerze. Dawno przy nikim nie czułam się tak dobrze. Nawet Olga, którą bardzo ceniłam, często trzymała się na dystans. Ale od siedzącego naprzeciwko Roberta biła jakaś niesamowicie pozytywna aura.

– Pytałaś o moje małżeństwo.

– Mam nadzieję, że nie jest to nietaktem.

– Oj, przestań. Nic w tym złego. Chciałaś wiedzieć, ile lat spędziliśmy razem.

Nie odpowiedziałam, tylko kiwnęłam głową potakująco.

– Dwanaście lat.

– Długo…

– Nie wiem, czy długo, ale od jakiegoś czasu czułem, że tonę. Nie jestem fanem rozwodów, ale nic nie pomagało.

– Rozumiem. – Skinęłam głową. – Niestety czasami jest tak, że jedna strona nie chce odpuścić drugiej.

– Dokładnie, i tak jest u mnie. Niestety ona się pogubiła… Zresztą nieważne. Nie gadajmy o tym. To dość niewdzięczny temat, a jest wiele znacznie milszych. Opowiedz mi o swojej córce.

Zdziwiłam się, bo rzadko kto o nią pytał. Spędziliśmy ze sobą miło godzinę. Opowiedziałam sporo o Kasi. O tym, co lubi, że tak samo jak ja nie znosi mleka i musi mieć totalną ciszę, żeby zasnąć. Na szczęście nie pytał o jej ojca, a ja też nic na ten temat nie wspominałam. Dowiedziałam się też co nieco o nim. Pracował jako radca prawny, a w wolnych chwilach, których nie miał za dużo, kochał jazdę na rowerze i spacery po okolicznych lasach.

Zupełnie nie kontrolowałam czasu, zresztą on też. Nawet nie chodziło mi o to, że mi się podoba. Najzwyczajniej w świecie czułam się naturalnie, taka odprężona. Niezobowiązująco umówiliśmy się na kolejny tydzień.

Gdy wróciłam do domu, Kasia właśnie zaliczała popołudniową drzemkę. Pożegnałam się z Klaudią i usiadłam do komputera. To dziwne, ale fakt, że wiedziałam już, że mój ojciec istnieje i nazywa się Tadeusz Owczarski, wcale nie spowodował, że rzuciłam się do szukania o nim informacji.

Kiedyś śmiałam się z koleżanki, którą strasznie bolały biodra. Chodziła do lekarzy raz na kilka miesięcy, a gdy osteopata rzucił pomysł, że ma przerost jakichś bakterii w brzuchu, które wydzielają gazy, przez co wszystko jej się napina, ucieszyła się, że ma jakiś punkt zaczepienia. Brzmiało sensownie, ale co z tego, skoro na badania poszła dopiero dziewięć miesięcy później. Wtedy zupełnie jej nie rozumiałam, a teraz robiłam podobnie. Byłam bliska dowiedzenia się prawdy o moim ojcu, jego znajomości z matką, ale kręciłam się wokół, aby tylko tego nie sprawdzić. Przeciągałam w czasie coś, o czym tak bardzo marzyłam. Tak jakbym bała się tego, czego mogłam się dowiedzieć. Jakby coś mogło przebić wychowywanie się ze świadomością, że jestem wynikiem przygody…

W końcu uruchomiłam komputer i zaczęłam szukać. Tadeusz Owczarski, przedsiębiorca z Nowego Targu, w wieku około trzydziestu pięciu lat, raczej nie wyglądał na mojego potencjalnego ojca. Zdecydowanie za młody.

Kolejny nie żył.

Trzeci prowadził stolarnię. Specjalizował się w meblach w stylu góralskim. Zupełnie nie mój typ, ale widząc zdjęcia z realizacjami, wiedziałam, że wykonywał kawał dobrej roboty, czego poświadczeniem były wysokie oceny oraz fakt, że opinie wystawiali mu ludzie z całego świata. Ale nie to było dla mnie istotne. Musiałam znaleźć jakieś zdjęcie. Weszłam na jego stronę, a następnie w zakładkę „O mnie” i zdębiałam. Patrzyły na mnie moje oczy. Takie same jak te, które widziałam miliony razy w lustrze.

Ręce zaczęły mi się trząść jeszcze bardziej, a ciałem wstrząsnęły konwulsje. Miałam wrażenie, że cały mój organizm odczuwa to, co się dzieje, jako coś zagrażającego, a nie jako szansę na lepszą przyszłość. Z rodziną, której od lat nie miałam. Od czasów kiedy własna matka się ode mnie odwróciła, jakbym była jej największym wrogiem.

Coś, o czym kiedyś marzyłam, właśnie się odbywało, a ja nie miałam zielonego pojęcia, co zrobić. Patrzyłam na niego, próbując opanować emocje, ale to było silniejsze. Pierwszą łzę zgarnęłam wierzchnią częścią dłoni, kolejne zignorowałam. Leciały po policzkach, przesuwały się po linii żuchwy, aby spaść na białą koszulkę, którą włożyłam, gdy wydostałam się z sukienki wybranej na spotkanie z Robertem.

Powiększyłam zdjęcie, chcąc mieć pewność, że to nie pomyłka, ale z bliska jego oczy jeszcze bardziej przypominały moje.

Tylko co teraz? Wiedziałam, że przecież nie mogę pójść do jego pracowni, stanąć w drzwiach i powiedzieć: „Hej, jestem twoją córką!”, a dla rozluźnienia atmosfery dorzucić: „Czemu mnie porzuciłeś?”. Nie wiem dlaczego, ale teraz byłam już pewna na sto procent, że musiał wiedzieć o tym, że mama zaszła w ciążę. Moja matka go znała, choć kłamała od mojego urodzenia, że nie ma pojęcia, kim jest dawca spermy, jak starałam się o nim myśleć, aby jak najbardziej go odczłowieczyć.

Patrząc w jego oczy, wiedziałam, że pytań, które pozostawały bez odpowiedzi, jest cała długa lista, a ja nie miałam pojęcia, od którego powinnam zacząć.

Rozdział 32

Olga

Gdy Albert wszedł do domu, od razu zauważyłam, że jest jakiś inny. Po pierwsze, włożył koszulę, którą wybierał na wyjątkowe okazje. Z jakiegoś powodu wierzył w te dyrdymały o szczęśliwych amuletach. Poza tym jego uśmiech… Taki szczery, uzupełniony błyskiem w oku, którym kiedyś mnie uraczał, a którego nie widziałam od dawna, aż zapomniałam, że tak potrafi wyglądać.

– Jak ci minął dzień? – spytał, a ja zdębiałam.

Już od lat nie wykazywał praktycznie żadnego zainteresowania moim życiem. Kiedyś pytał o wszystko. Doradzał, pomagał. Ale z czasem to gdzieś zniknęło, a przyszło zobojętnienie.

– Sporo pracy – odpowiedziałam cały czas zdezorientowana. Czułam się, jakby zapytał mnie o budowę serca kangura, o czym nie miałam zielonego pojęcia.

– Ty jak zwykle zatracasz się w tych swoich projektach. Widać, że to lubisz.

Dobrze, że siedziałam na kanapie, swoim zwyczajem zawalona dokumentami, inaczej nogi by się pode mną ugięły. I tak zacisnęłam usta, aby żuchwa mi samoistnie nie poszła do dołu jak w kreskówkach.

– Od kiedy się tym interesujesz? – Nie wytrzymałam. – Tak nagle zaczynasz ze mną normalnie rozmawiać po miesiącach ignorowania?

– Olga, proszę, nie zaczynaj. Chciałem być miły. I nie dlatego, że czegoś od ciebie chcę, chociaż byłbym niezmiernie szczęśliwy, gdybyś zrobiła to, na co czekam od miesięcy.

– I się nie doczekasz – syknęłam.

– No i widzisz, dla ciebie nie można być sympatycznym. Za każdym razem musisz znaleźć coś, do czego się przyczepisz. Wszystko cię denerwuje, irytuje. Skończmy to polubownie. Nie rób problemów. – Jego głos zabrzmiał niezwykle melodyjnie, jakby mówił o czymś przyjemnym.

– No tak, ja zawsze jestem winna. Najłatwiej wszystko zrzucić na mnie. A ty aniołeczek jesteś. Zaraz pewnie polecisz do mamusi na skargę – prychnęłam, a krople śliny trysnęły z moich ust. Już dawno zauważyłam, że gdy się wkurzam, to strasznie pluję. Na co dzień wstydziłam się tego, ale teraz żałowałam, że nie poleciało mi z ust więcej.

– Co niby takiego zrobiłem? – spytał jakby nigdy nic.

– Zobacz, jak ty się zachowujesz. Uśmiechasz się podejrzanie niczym pedofil przed atakiem. Ubrałeś się lepiej. Widać, że masz kogoś. Nie oszukasz mnie.

– Znowu z tym zaczynasz? – Pokręcił głową i wzniósł wzrok w stronę sufitu. – Chcesz ponownie zacząć te bzdety, że cię zdradzam? Wtedy się przejechałaś, twoja historia miała niezłe dziury. Nagadałaś głupot moim rodzicom, nie zapominając o firmie. Moi współpracownicy i podwładni długo patrzyli na mnie dziwnie. Jeżeli znowu coś takiego zrobisz, pożałujesz. I tym razem nie będę się szczypał.

Nie skomentowałam tego. Faktycznie niektóre rzeczy nadinterpretowałam, chociaż nadal uważałam, że łączyło go coś z jego klientką.

Podobno ich znajomość ograniczyła się do trzech spotkań. Podczas pierwszego w jego biurze wpadła w histerię, ponieważ nie mogła wydrukować synowi jakichś materiałów do szkoły. Mąż zaproponował pomoc i powiedział, żeby pisała, jak czegoś jeszcze będzie potrzebować. Tydzień później popsuł się piec gazowy. Dokładnie taki jak nasz, więc pojechał. Okazało się, że przez brak prądu w nocy przestawiły się zegary i w ciągu dnia i wieczorami piec nie dogrzewał wody.

Po jakimś czasie poznałam prawdę. Kochanka, jak długo o niej myślałam, wszystko mi opowiedziała, tak samo jak o swoich problemach psychicznych, spowodowanych samobójczą śmiercią męża. Mężczyzna przez lata grał w kasynie i gdy długi urosły niebotycznie, zamiast pogadać z żoną, opowiedzieć co narozrabiał i spróbować znaleźć rozwiązanie, powiesił się u nich w domu. Kobieta znalazła go, gdy wróciła po zawiezieniu ich dwójki dzieci do szkoły. Weszła do salonu objuczona siatkami i gdy zobaczyła zwisające ze sznurka ciało mężczyzny, z którym spędziła dziesięć lat, wszystko runęło z impetem na ziemię. Próbowała jeszcze go zdjąć, ale zanim znalazła odpowiedni nóż, minęły kolejne minuty.

Wtedy jednak widziałam tylko mojego męża, który się dziwnie zachowywał. Pojechałam więc za nim. Po godzinach pracy nie ruszył w kierunku naszego domu, ale w przeciwnym. Wszedł do domu na obrzeżach Milanówka. Szybko znalazłam informację, kto tam mieszka. Właścicielką była Monika Wiśniewska. Szczupła blondynka o ładnych oczach. Spędził tam godzinę. W sam raz na numerek, kawę i jeszcze raz seks. Oczami wyobraźni wszystko widziałam. Jak ją dotyka po plecach, tak jak kiedyś mnie, co uwielbiałam. Całował po szyi, a na końcu delikatnie podgryzał w ucho, co rozgrzewało mnie do czerwoności, a czego nie zaznałam od lat. Czasami zastanawiałam się, czy to faktycznie się wydarzyło, czy to wymysł mojej zboczonej wyobraźni, która karmiła mnie chorymi wizjami.

Gdy wrócił do domu, na moje pytanie o to, co robił, powiedział, że cały dzień siedział w biurze. To wszystko układało się w logiczną całość. Nie mogło być inaczej, niż ja sobie projektowałam. Pojechał do swojej kochanki i się zabawiali, a mnie wmawiał coś zgoła innego.

Kłamał mi w żywe oczy, nie zostawiając wyboru.

Pojechałam do niej.

– Pani mąż to anioł – wyszeptała kobieta, gdy ja niczym byk chciałam na nią ruszyć i rozwalić na strzępy. – Tyle, co on mi pomógł, to nikt nawet z rodziny najbliższej nie zrobił.

Po tych słowach zaczęła płakać, raz po raz opowiadając o moim mężu jako najcudowniejszym człowieku na świecie.

– To on pomógł mi z pogrzebem. Zadzwonił do swojego znajomego z zakładu pogrzebowego i on wszystkim się zajął...

Faktycznie jeden z kolegów Alberta odziedziczył lokalny zakład pogrzebowy, z czego wszyscy się śmiali przy każdym spotkaniu.

– I pomógł mi z piecem i drukarką. Ja bez męża nie mogę się ogarnąć. Jakby mi ktoś rękę amputował. Nie wiedziałam, że on tyle rzeczy ogarniał. Nie potrafię bez niego oddychać. Nic nie ma już sensu.

Płakała mi dobrą godzinę, dziękując wniebogłosy za mojego męża i za to, że ja pozwalam mu pomagać innej kobiecie i zupełnie nie jestem o to zazdrosna. Musiałaby być niezłą aktorką, gdyby moja wersja zdarzeń była prawdziwa. Wyszłam z tego spotkania z przykrym przekonaniem, że się pomyliłam, co nie zdarzało mi się zbyt często.

Oczywiście nie przeprosiłam, bo niby dlaczego. Okłamał mnie i mógł się spodziewać, że wyciągnę nieodpowiednie wnioski. Tylko że teraz wiedziałam, jak jest. Widziałam, jak szczerzy się do Marii. Widziałam, jak przygotował się na ich drugie spotkanie.

– Ty zawsze interpretujesz rzeczy na opak – skomentował, cały czas rzucając w moją stronę gromy.

Najchętniej wyświetliłabym mu zdjęcia z ich pierwszego spotkania w kawiarni, które doskonale zaaranżowałam i które przyniosło zamierzony efekt. Niestety nie mogłam. Czekałam na lepszy moment.

– Nieprawda. Nie możesz mówić, że „zawsze”. Wystarczy raz, że tak nie zrobiłam, i już tak nie możesz mówić.

– Nie zaczynaj mi z tym matematycznymi bzdetami. Zacznij zachowywać się jak dorosła osoba, a nie wszędzie doszukujesz się spisku przeciwko tobie.

Nie skomentowałam. Nie chciałam się zdradzać.

Teraz byłam pewna, że on coś kombinuje na boku.

Musiałam tylko wyczekać na odpowiedni moment.

Rozdział 33

Maria

Nigdy nie byłam dobra w pocieszaniu, ale miałam nadzieję, że jakoś mi poszło.

– On mnie uderzył – powiedziała Olga, gdy tylko otworzyłam drzwi. Stała zgarbiona w wielkich okularach na nosie i cała się trzęsła.

– Jezu, wejdź. Co się stało? – Otworzyłam szerzej i wpuściłam ją do środka.

Weszła, ale inaczej niż zwykle. Wyglądała, jakby się skurczyła. Jakby nagle zmalała. I ta cierpiąca mina, która krzyczała z rozpaczy.

– Chcesz się czegoś napić? – rzuciłam, zupełnie nie mając pomysłu, co mogłabym innego zaproponować.

Jednak ona nic nie powiedziała. Usiadła przy stole i zdjęła okulary, a ja zamarłam. Pod jej lewym okiem widniał wielki krwawy siniak. Raził po oczach niczym neon sklepowy nocą.

– Co on ci zrobił?! – wrzasnęłam i nie pytając, ruszyłam do zamrażarki. Wyjęłam paczkę groszku, owinęłam w ścierkę i podałam Oldze.

– Nie, dziękuję. W domu chłodziłam dobrą godzinę. Już mi skóra zaczęła zamarzać.

– Gdybyś zmieniła zdanie, to bierz. – Położyłam zawiniątko na stole, nie przejmując się, że groszek zaraz się rozmrozi i będzie do niczego.

– Przepraszam, że tak nagle wpadłam, ale zupełnie nie wiedziałam, co robić, dokąd iść, a w domu nie mogłam zostać.

– Dobrze zrobiłaś. – Usiadłam naprzeciwko i pogłaskałam ją po dłoni.

– Nie zdążyłam dzisiaj z obiadem – zaczęła szeptem, nie patrząc na mnie. – Marcel dorzucił mi jedno spotkanie na mieście. Był gigantyczny korek, bo jakieś samochody się rozwaliły czy zderzyły, a na koniec w sklepie okazało się, że jest nowa pani i sprzedała odłożony dla mnie kawałek ryby komuś innemu. Wiedziałam, że będzie źle. Ale…

– Nawet jakbyś zrobiła najgorszą z najgorszych rzeczy, on nie ma prawa cię krzywdzić! – Swoim zwyczajem zacisnęłam dłoń w pięść. Nigdy nie rozumiałam przemocy, jak ktoś mógł na inną osobę podnieść rękę. Zupełnie nie mieściło mi się to w głowie. Nigdy nikogo nie uderzyłam. Mnie też to nie dotknęło, ale w życiu napatrzyłam się na to, jak ktoś kogoś bije i jak niszczy to życie wszystkich dookoła. Moja najlepsza koleżanka w podstawówce regularnie była popychana, uderzana, a czasami nawet i kopana przez jej ojca, który gdy się napił, szukał zwady z każdym, nawet z małą, bezbronną dziewczynką. Nasz sąsiad z piętra regularnie zdobił żonę siniakami, a jej wrzaski nie raz budziły mnie w nocy.

– Tak, tylko mogłam to przewidzieć, jakoś zaradzić. Nie wystawiać się na atak – odpowiedziała cichym głosem. – Najpierw zaczął mnie wyzywać. Jak zawsze od nierobów, nieogarniętych suk, co zakupów nie potrafi nawet zrobić. Z tego, co wiem, ma teraz sporo pracy i czasami nie wyrabia na zakrętach, a to powoduje dużo emocji, stresu, w sumie to go rozumiem.

– Czy ty go usprawiedliwiasz? – Odsunęłam się. – Kobieto, nie rób tego. To najgorsze, co możesz zrobić. Ten facet jest psychopatą, który niszczy cię psychicznie. Musisz od niego uwolnić, i to od razu.

– Ale… ale ja nie mogę. On mnie doprowadzi na skraj. Nie pozwoli mi tak po prostu odejść. Zniszczy moje życie. Odbierze wszystko, co mam.

Pokręciłam głową. Jak ja dobrze znałam ten scenariusz… Też się tego bałam. Bałam się, że mój mąż pozbawi mnie najważniejszej osoby, córki. Przez to długo godziłam się na jego zachowanie. Ale Diego mnie nigdy nie uderzył. Poza tym ja miałam przygotowany cały plan, który musiałam wprowadzać bardzo powoli.

– Nie zniszczy cię – zapewniłam ją. – Ale jeżeli nie jesteś gotowa odejść tu i teraz, powinnaś mieć strategię ucieczki. Jesteś w tym mistrzynią, więc nie powinno ci to sprawić problemu.

– Tylko to jest trochę inna sprawa.

– Nieprawda. To jest projekt, a ty musisz go rozpisać na części pierwsze. Sama mi to mówiłaś. Wydanie książki i jej dystrybucja niewiele różni się od prowadzenia marki odzieżowej. Trzeba znaleźć podwykonawców, wymyśleć plan marketingowy, ogarnąć dystrybucję i takie tam. Musisz znaleźć osoby, które ci pomogą. Oczywiście na mnie możesz polegać. Musisz znaleźć miejsce do życia na ten czas, bo raczej mąż się nie wyprowadzi, skoro jest tak wrogo do ciebie nastawiony. Znaleźć specjalistów… Najlepiej, jakbyś poszła na obdukcję, a potem znalazła adwokata. Przydałaby się też wizyta na policji…

W tym momencie Olga pokręciła energicznie głową.

– Nie mogę. Nie dam rady.

– Twój wybór. Wiedz, że bardzo by ci to pomogło, w późniejszej sprawie rozwodowej, oczywiście… – Zawiesiłam głos. Niestety wiedziałam, że nie każda kobieta po takim zdarzeniu będzie szła w tego typu rozwiązanie. Niektóre stwierdzają, że to był tylko incydent i że w sumie nic się nie stało. A tak właściwie to ona sprowokowała męża i cała wina powinna spaść na nią.

– Może i tak, ale… – wydukała po dłuższej chwili Olga, cały czas lekko drżąc. – Ja już sama nie wiem. Przepraszał później. On nigdy tak się nie zachowywał, zawsze tylko mnie obrażał.

– Co to znaczy „tylko obrażał”? – oburzyłam się. – Nie można nikogo wyzywać ani bić. Co to, sprzeczki dzieci w podstawówce?

Krew we mnie buzowała, ale niestety Olga była nieustępliwa. Jedyne, co mogłam zrobić, to ją wspierać.

Rozdział 34

Olga

Weszłam do domu i od razu pognałam do łazienki.

Ostatnie kilka dni spędziłam na tutorialach. Obejrzałam ich kilkadziesiąt, a każdy miał ten sam temat – jak namalować sobie limo, aby wyglądało jak najbardziej realistycznie.

Nigdy nie byłam dobra w takich manualnych rzeczach, ale tym razem wzniosłam się na wyżyny swoich możliwości. Oczywiście zanim doszłam do ideału, minęło trochę czasu, ale teraz zmazywałam zdecydowanie najlepszą wersję, jaka mi wyszła. Aż zrobiło mi się smutno, że znika moje małe dzieło. Chętnie bym je utrwaliła i pochwaliła się większej publice, ale niestety musiałam zachować to dla siebie i wierzyć, że zostanie tak po wsze czasy.

Maria łyknęła całą historię bez zająknięcia.

Gdyby wiedziała, gdzie mieszkam, pewnie wleciałaby tu niczym buldożer i zrównała mojego męża z ziemią, ignorując jego zapewnienia, że nic nie zrobił. Na szczęście nie wpadła na szalony pomysł, żeby za mną pojechać, upewniłam się co do tego. Oglądałam się co chwilę w lusterku, ale nigdzie jej nie wypatrzyłam.

Po zmyciu lima wsmarowałam w skórę kupiony w aptece krem do skóry czterdzieści plus, zupełnie nie czując, że w czymś mi pomaga, po czym usiadłam w salonie i włączyłam skrzynkę pocztową.

Od rana byłam niedostępna, więc dopiero teraz zaczęłam przeglądać wiadomości, które spłynęły w ciągu dnia. W sumie dwanaście maili.

Trzy od razu skasowałam. Fotowoltaika, info od banku o ściągnięciu pieniędzy za jakiś abonament i zmiana regulaminu jednej z platform ogłoszeniowych.

Kolejne siedem to była korespondencja od klientek w sprawie szkoleń, konsultacji i produktów. Te ostatnie uwielbiam. Ludzie, mając opisy poszczególnych rzeczy na stronie, wolą do mnie napisać i nękać głupimi pytaniami:

„Kiedy będzie zamówiony planer?” – na stronie jasno i wyraźnie napisałam, a nawet wytłuściłam dokładną datę, kiedy rozpoczniemy pakowanie i wysyłkę.

„Ile czeka się na konsultacje jeden na jeden?” – to również można znaleźć na odpowiedniej podstronie.

No i hit: „Czy podczas konsultacji jeden na jeden mogę być z koleżanką, ona też ma sporo pytań odnośnie do jej biznesu”. Dla mnie to pytanie było jak z kosmosu.

Odpowiedziałam na wszystkie, mimo że miałam ochotę napisać, żeby spadały na drzewa. Na koniec zostawiłam sobie te jeszcze gorsze. Były tam dwie wiadomości od księgowej. Weszłam w pierwszą i zamarłam.

Zawierała listę kilkunastu płatności, które były wykonane naszą kartą służbową. Całość opiewała na ponad sześćdziesiąt tysięcy złotych.

W kolejnym mailu druga lista: na pięćdziesiąt cztery tysiące. W sumie ponad sto dziesięć tysięcy, które były nieuzasadnionymi wydatkami. Jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością musieliśmy uważać, na co wydajemy, i wszystko skrzętnie dokumentować. A teraz wychodziło, że mój partner rąbał mnie na boku, i to na niezłe kwoty. Znając życie, czułam, że to tylko wierzchołek góry lodowej.

Rozdział 35

Maria

Przeprowadzka do Grodziska miała stanowić dla mnie odskocznię od tego, co się działo w Hiszpanii. Chciałam zająć się tylko wydaniem książki, promocją i delektowaniem się chwilami z Kasią, bez lęków o naszą przyszłość.

Opcja odnalezienia mojej rodziny stanowiła tak abstrakcyjną wizję, że nie traktowałam jej poważnie. A teraz stałam przed dylematem, co mam zrobić z wiedzą o moim ojcu. W końcu zrobiłam najprostszą z możliwych rzeczy. Wysłałam do niego wiadomość z prośbą o spotkanie w sprawie mebli, oczywiście używając adresu mailowego, w którym nie widać było mojego imienia i nazwiska. Mógł przecież znać moje dane. Wątpiłam w to, ale musiałam brać pod uwagę każdy scenariusz.

Jednak w tym momencie liczyło się jedno. Chciałam zobaczyć go z bliska. Sprawdzić, czy to faktycznie on, czy poczuję jakąś więź z facetem, który możliwe, że nie ma zielonego pojęcia o moim istnieniu. Ubrałam się w luźne spodnie i biały sweter, wyprostowałam włosy, co stanowiło dla mnie nie lada wyzwanie. Mój mop nie poddawał się takim zabiegom bez walki, ale te loki stanowiły niezwykle charakterystyczną cechę.

Na zdjęciach Tadeusz Owczarski też miał podobne.

Dojazd do niewielkiej miejscowości niedaleko Brwinowa zajął mi ponad dwadzieścia minut. Nie dość, że ruch na krajowej drodze numer 719 łączącej Żyrardów z Pruszkowem był jak zwykle spory, to jeszcze stres powodował, że jechałam na wszelki wypadek dwadzieścia na godzinę, jakby mógł mi wyskoczyć niespodziewanie przed maskę zabłąkany kot lub inny kierowca postanowił nagle we mnie przywalić.

W końcu dotarłam przed niewielkich rozmiarów domek, który już z daleka przykuwał uwagę kolorowymi deskami ogrodzenia. Praktycznie każda była innego koloru. Wyglądało to niezwykle bajkowo i ciepło. Nigdy nie widziałam czegoś takiego w Polsce.

– Uroczo – skomentowałam na głos.

Zaparkowałam po drugiej stronie ulicy i wyłączyłam radio. Potrzebowałam chwili spokoju, żeby wyciszyć galopujące w głowie myśli. Dopiero teraz poczułam, że na przestrzeni tych kilku kilometrów straciłam władzę nad moim ciałem. Już wciśnięcie guzika od głośności stanowiło nie lada wyzwanie.

Nie wiem, jak długo tak siedziałam, ale z letargu wyrwała mnie idąca w moim kierunku kobieta. Starsza pani z zaciśniętymi ustami wyglądała, jakby szła na starcie z wrogiem. Podeszła dziarsko do okna i zapukała w karoserię, mimo że szyba już zjeżdżała na dół.

– Czego pani chce? – rzuciła bez słowa wprowadzenia.

Miałam wrażenie, że zaraz wybuchnę z nerwów. Nie dość, że stresowałam się przyjazdem tutaj, to jeszcze jakaś baba mnie zaatakowała.

– J-ja… – zająknęłam się. Wiedziałam, że nie będzie miła, ale jej postawa i ton sugerowały, że gotowa jest do bitki, a była starsza od mojej mamy. – Przepraszam, zamyśliłam się. Ja do Tadeusza Owczarskiego w sprawie mebli.

– Aha – sapnęła, a napięcie na jej twarzy nagle ustąpiło. – Mówiłam Tadziowi, żeby zrobił przed domem jakiś parking, a nie przyjeżdżacie i parkujecie gdziekolwiek. A najgorsi są ci kurierzy. Nic nie jest dla nich przeszkodą, żeby zaparkować czy wykręcić. Ostatnio świeżą trawę mi zniszczyli. Chamy jedne.

– Przykro mi. – Podniosłam szybę i zaczęłam powoli otwierać drzwi. Rozmawianie przez okno było dziwne.

– Kiedyś ludzie się szanowali. Jak ktoś chciał mi pod domem zaparkować, to dzwonił do drzwi i się pytał. Tego wymaga dobre wychowanie, a teraz każdemu się wydaje, że wszystko mu się należy. Ale muszę pani powiedzieć, że nie. Ja mam marną rentę i muszę sobie jakoś radzić. Robię wszystko, żeby dać radę do pierwszego. Jest bardzo ciężko, ale nie mam do nikogo pretensji, tylko czasami tak po ludzku…

– Przepraszam… – bąknęłam, licząc, że nie będzie ciągnąć swojego monologu, który nic nie wnosił, a tylko wywoływał u mnie jeszcze większą złość. – Ja naprawdę nie chciałam pani zezłościć.

– Kochana, widać, że pani jakaś zestresowana, więc się nie czepiam. Ale chamstwo szerzy się niczym zaraza. A ostatnio jedna babka zaparkowała u pani Teresy, takiej starszej babki, na podjeździe i poszła sobie na grzyby do lasu. Wyobraża pani to sobie? Wjechać komuś na teren prywatny i olać to. Tak, wiem, że nie ma ogrodzenia, bo jej nie stać, ale widać, że to czyjeś.

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Jakoś nie widziałam problemu w tym, że ktoś parkuje na czyimś pasie poza ogrodzeniem, ale pamiętałam, jak moja mama na coś takiego reagowała. Różnica pokoleń.

– I tak przepraszam – rzuciłam i uśmiechnęłam się. – Mogę zostawić tu samochód?

– Tak, możesz kochanieńka. Dla Tadzia wszystko. To jest taki niesamowity człowiek. Wszyscy go tu lubią.

Zamknęłam samochód i już miałam odejść, ale stanęłam, słysząc te słowa.

– Jest taki pomocny, dobrze wykształcony, kiedyś pracował jako psycholog i z tego, co słyszałam, był całkiem dobry.

– To czemu jest sam? – wtrąciłam bez zastanowienia.

– Nie całkiem sam. Ma córkę, ale nie wiem, o co chodzi, bo żony nigdy nie poznałam.

– To faktycznie dziwne – rzuciłam, tym razem licząc, że chętnie się rozgada. Zawsze lubiłam wciskać nos w nie swoje sprawy, za co mama mnie ganiła, ale teraz musiałam zrobić to z wprawą baletnicy.

– Oj tak. Tutaj we wsi mało się dzieje, więc nie powiem, dużo o tym rozmawialiśmy… – Kobieta oparła się o mój samochód, jakbyśmy właśnie urządzały sobie przyjacielską pogawędkę. – Mój Mietek twierdził, że on porwał dziewczynę, ale on zawsze doszukuje się rzeczy rodem z filmu sensacyjnego. Kiedyś posądził naszego sąsiada o zabranie naszego kota. Prawie wezwał policję, a Buras z myszą w gębie przylazł jakby nigdy nic dwie godziny później.

– No tak, koty tak mają – wtrąciłam z uśmiechem.

– A co do tej córki, to jedna sąsiadka spod trójki twierdziła, że ją adoptował. – Pokręciła głową na boki. – Tylko jakoś nie wiem, czy ktoś samotnemu facetowi dałby dziecko. Przecież taki mężczyzna bez żadnych niecnych powodów by nie brał dziecka. Mojemu mężowi nawet jakby zapłacono, to w życiu by nie wziął jakiegoś obcego bachora. Nawet wspólnego nie chciał.

Kobieta plotła trzy po trzy, ale z jednym miała rację. Też nie wydawało mi się, żeby samotnemu mężczyźnie pozwolono adoptować dziecko, ale już nie chciałam się wypowiadać.

– Przez te wszystkie lata nikt nigdy go nie spytał, więc pewnie się nigdy nie dowiemy. Już nie będę pani zatrzymywać – rzuciła w końcu, a ja odetchnęłam.

– Dziękuję za możliwość zaparkowania. – Ukłoniłam się delikatnie i ruszyłam w stronę domu Tadeusza Owczarskiego.

– A w sumie to jest pani do niej podobna – usłyszałam za sobą i zamarłam.

– Do kogo? – Odwróciłam się do kobiety, marszcząc brwi i czoło.

– No, do Olci, córki Tadzia. Ona też jest taka szczuplutka i ma podobne do pani oczy. Chociaż włosy zupełnie inne. Ona ma kręcone, afrykańskie, a pani takie proste.

Nie powiedziałam już nic. Byłam zdezorientowana. Zupełnie nie pomyślałam, że mężczyzna, do którego idę, a który jest moim potencjalnym ojcem, może mieć dziecko, a to by oznaczałoby, że mogę mieć rodzeństwo. Zawsze marzyłam o siostrze, ale moja mama, nie mając nawet partnera przez te wszystkie lata, nie przybliżyła się do tego nawet o milimetr.

Pożegnałam się z kobietą, po czym ruszyłam, czując, jak drżą mi nogi. Weszłam na podwórko i od razu go zobaczyłam. Siedział w środku, za wielką szybą warsztatu, szlifował jakiś kawałek drewna. Nie widziałam jego twarzy, ale jego ruchy wyglądały na niezwykle precyzyjne i pewne.

Ruszyłam w stronę drzwi, nad którymi wisiała tabliczka z napisem „Pracownia”.

Gdy położyłam rękę na klamce, moje ciało drżało jak szalone. Nigdy nie zdołałam nauczyć się, jak ustalić wysokość tętna, ale na bank przekraczało normę, i to znacząco. Nie wiem, jak mi się to udało, ale zmusiłam się, by otworzyć drzwi.

– Dzień dobry. – Z mojego gardła dobył się głos, który zupełnie nie brzmiał jak mój. Drżał i był jakoś nienaturalnie piskliwy.

Mężczyzna odwrócił się, a mnie zabrakło powietrza.

Widziałam jego zdjęcie w sieci, ale teraz mogłabym dać sobie odciąć i dłoń, że to on. Człowiek, którego przez całe życie chciałam spotkać, był tak blisko, a ja czułam, że najlepszym wyjściem w tym momencie byłaby ucieczka. Gdzieś daleko. Gdzieś, gdzie te oczy nie patrzyłyby na mnie w taki sposób jak chyba nigdy nikt. Widziałam ten wyraz wielokrotnie w spojrzeniu matek czy ojców moich koleżanek, nigdy mamy. Ona patrzyła bardziej srogo, a ten obcy mi mężczyzna, który prawdopodobnie przyczynił się do sprowadzenia mnie na ten świat, zerkał na mnie w taki uroczy, pełen troski sposób.

– Boże, to ty… – Wstał, ale od razu oparł się o komodę obok, jakby jego nogi były za słabe, aby go utrzymać. – Wierzyłem, że kiedyś to nastąpi, ale…

Wyprostował się i krok po kroku ruszył w moją stronę. Stanął przede mną i oplótł mnie swoimi długimi rękoma, a ja poczułam się niczym w niebie. Jego ciepło i delikatny zapach momentalnie mnie uspokoiły.

– Jezu, córciu, tak bardzo za tobą tęskniłem. Marzyłem o tym każdego dnia i płakałem z bezsilności miliony razy. – Zrobił krok do tyłu i zmierzył mnie wzrokiem. – Jeju, jaka ty jesteś piękna… – wyszeptał drżącym głosem i ponownie mnie przytulił, a ja naturalnie odwzajemniłam ten gest.

Trwaliśmy tak długo. Sekundy przechodziły w minuty, a my po prostu staliśmy bez słowa, wtulając się w siebie coraz mocniej. W końcu poluzowałam delikatnie uścisk.

– Ale dlaczego? – wyszeptałam po dłuższej chwili.

Pogłaskał mnie po plecach i nieco się odsunął.

– Chcesz czegoś się napić? – Zignorował moje pytanie i ruszył w głąb domu.

Lekko odetchnęłam, chociaż nadal nie wiedziałam, co mnie czeka.

Dom od środka wyglądał równie imponująco jak od zewnątrz. Nigdy nie lubiłam góralskiego stylu. Był zbyt ciężki, toporny, ale tutaj wszystko jakoś mi pasowało. Kolorowe – niebieskie, białe lub czerwone – akcenty powodowały, że solidne drewno nie przytłaczało tak bardzo.

– Kawy? – spytał, a ja kiwnęłam głową potwierdzająco. – Czarną pijesz? – Znowu przytaknęłam. – Bez cukru? – Ponownie poprawny strzał.

To wszystko było jakieś nierzeczywiste.

Usiadłam przy stole, na którego środku stał biały dzbanek ze sztucznymi kwiatami, ale niezwykle realistycznymi. Nie odzywałam się. Czekałam. Wiedziałam, że krzątający się po kuchni mężczyzna zaraz zdradzi mi tajemnicę mojego życia. Zaraz miałam się dowiedzieć, jak to wszystko się zaczęło, a ja analizowałam wystrój.

W końcu woda w czajniku zabulgotała. Owczarski nalał wrzątek do dwóch ustawionych na drewnianym blacie kubków z kolorowymi ciapkami, postawił je na stole i usiadł.

– No dobra, czas na chwilę prawdy. – Uśmiechnął się do mnie smutno.

– Oj tak. – Na tylko tyle było mnie stać. W gardle urosła wielka gula, która powodowała, że język został zblokowany, a lista pytań, które przez całe życie układałam w głowie, wyparowała jak za dotknięciem magicznej różdżki.

– Zacznijmy od najprostszego, chociaż to pewnie wiesz. Nazywam się Tadeusz Owczarski. – Spojrzał na mnie pytająco, a ja kiwnęłam głową. – Mam sześćdziesiąt dwa lata i urodziłem się w Radomiu. Kiedyś więcej ci opowiem, ale teraz moje dzieciństwo omińmy. Skończyłem psychologię, jednak na stare lata zaczęły mnie męczyć problemy innych ludzi, szczególnie młodych. Stali się dla mnie niezrozumiali, a ich problemy abstrakcyjne. Obrażanie się na innych, bo nie polubili posta… – prychnął, a ja się zaśmiałam, bo też tego nie kumałam. – Przerzuciłem się na stolarkę. Mój ojciec całe życie robił w drewnie, więc za dzieciaka go podglądałem, później przez lata uważałem, że to wręcz uwłaczający zawód, aby na starość przeprosić się z tymi myślami i też się tym zająć. – Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. – Przepraszam, tyle chciałbym ci powiedzieć. Gdy miałem siedemnaście lat, w szkole poznałem dziewczynę…

Momentalnie poczułam szybsze bicie serca, ale on pokręcił głową.

– Miała na imię Agata.

Zmarszczyłam brwi. Nie chodziło o moją mamę. Kolejna zbędna historia.

– Taka szczeniacka miłostka. Spotykaliśmy się dwa lata, gdy okazało się, że jest w ciąży. Tylko że ja już jej nie kochałem, chciałem się rozstać. No i wtedy zobaczyłem twoją mamę na ulicy. Amor strzelił mnie niczym z armaty. Nie byłem w stanie się ruszyć. Wróciłem do domu załamany, że do niej nie podszedłem. Przez prawie tydzień całymi dniami stałem w tym miejscu, gdzie ją zobaczyłem, aż w końcu się pojawiła. Podszedłem do niej na miękkich nogach. Nigdy wcześniej ani później nie stresowałem się tak bardzo. Kolana się pode mną uginały, a ja nie miałem nad nimi kontroli. Tylko że ona nie chciała się ze mną umówić. Stwierdziła, że nie jestem w jej typie i mam spadać na drzewo, choć oczywiście powiedziała to w sposób dystyngowany…

Kiwnęłam głową. Oczami wyobraźni to widziałam – mama zawsze wypowiadała się inaczej niż reszta. Nigdy nie przeklinała, ale eleganckimi zwrotami potrafiła zranić mocniej niż wszystkimi zebranymi razem przekleństwami.

– Tylko ja nie planowałem tak łatwo odpuścić. Dzisiaj pewnie wpadłbym za to w kłopoty. Stalking czy inne takie. Chodziłem za nią. Pojawiałem się tam, gdzie była ona. Czasami zostawiałem kwiatka, na przykład na wycieraczce jej mieszkania, bo szybko dowiedziałem się, gdzie mieszka. Innym razem liścik z fragmentem wiersza. Wchodziłem na wyższy poziom mojej kreatywności. W końcu się zgodziła. I tak zaczęło się najpiękniejsze pięć miesięcy w moim życiu – westchnął, a oczy wyraźnie mu się zaszkliły.

– A co z pana dziewczyną?

– Mów mi Tadeusz.

Uśmiechnęłam się. Sytuacja stawała się coraz bardziej surrealistyczna.

– No właśnie, to był problem. Byłem młody, głupi. Zamiast zakończyć to jakoś, usiąść i porozmawiać, liczyłem na cud. Że sytuacja jakoś sama się rozwikła, że problemy same się rozwiążą i nie mówię o tym najgorszym rozwiązaniu… – Jego oczy posmutniały, a ja przez ułamek sekundy chciałam się nachylić i go przytulić. – Tkwiłem w tym, chociaż mocno ograniczyłem spotkania, tłumacząc się studiami i faktem, że jest w ciąży, więc nie powinna się przemęczać, mimo że dobrze wiedziałem, że ciąża to nie choroba. Uciąłem wszystko. Powtarzałem, że wszelkie kontakty seksualne są niestosowne. Wymyślałem przeróżne głupoty. Na szczęście dla mnie Agata rzygała jak kot, więc to mi sprzyjało. Czasami tylko upominała się o jakieś gesty typu pocałunki czy przytulanie, ale ja nie byłem w stanie nic z siebie wydusić.

Chwycił za stojący przed nim kubek, podmuchał lekko i upił łyk. Pokręciłam tylko głową z niedowierzaniem. Mama zawsze na mnie krzyczała, że piję wrzątek. „Poparzysz sobie usta, wypalisz sobie kubki smakowe”. Ale ja to lubiłam, a teraz wiedziałam, po kim tak mam.

– Wtedy zupełnie nie myślałem, że robię coś złego. Zakochałem się w twojej mamie jak szczeniak. Nic się nie liczyło. Zawaliłem rok, przestałem spotykać się z kumplami. Ważna była tylko ona. Chodziłem jak naćpany, aż… – Jego twarz zmieniła diametralnie wyraz. Zniknął uśmiech, a po policzku popłynęła samotna łza. – Zupełnie nie przewidziałem jednej rzeczy. Grodzisk jest wbrew pozorom małą miejscowością, wszyscy się znają, a jak nawet nie, to chwila moment i może się to zmienić. No i stało się, i to w najgorszym momencie. Wiedziałem, że coś się dzieje. Małgorzata zaczęła zachowywać się nietypowo jak na nią. Zrobiła się taka wesoła. Zazwyczaj była powściągliwa, a nagle stała się pogodniejsza. Postanowiła zrobić mi niespodziankę. Przyszła pod mój dom, chciała mi powiedzieć, że… – Przerwał, ale ja wiedziałam, do czego zmierza ta historia.

– Jest w ciąży – skończyłam za niego.

– Tak, tylko stało się najgorsze. Dziewczyny spotkały się przed moim blokiem. Nikogo nie było. Agata czekała na mnie, bo chciała mi oddać magnetofon, który pożyczyłem jej na urodziny mamy. Podobno siedziała na ławce. Obok przysiadła twoja mama. Agata miała już widoczny brzuch. Zaczęły rozmawiać. Najpierw podobno o pogodzie, bo strasznie świeciło słońce i obie źle to znosiły, potem o dzieciach i tak od słowa do słowa…

– Dowiedziały się o sobie.

Pokiwał głową potwierdzająco.

– Twoja mama uciekła, jak się zorientowała, co i jak. Agata długo nie łączyła kropek. Oczywiście próbowałem wyjaśnić twojej mamie, trochę naginając prawdę, że tamta relacja jest skończona, ale nie chciała słuchać. W sumie to się nie dziwię. Miałem zostać ojcem, co w tamtych czasach wiązało się z rychłym ślubem. Nie chciała przyjąć moich wyjaśnień. Powtarzała, że ją oszukałem. Unikała mnie. Nic jej nie obchodziły moje tłumaczenia. W końcu wdarłem się do niej do mieszkania. Wyczekałem momentu, jak jej matka wyszła, ojciec był w pracy, a ona nie zdążyła się zamknąć. Wrzeszczała na mnie jak szalona, ale ja nie odpuszczałem. Siedziałem bez słowa i czekałem, aż się uspokoi. W końcu, gdy trochę ochłonęła, powiedziałem, jaka jest prawda. Liczyłem, że zrozumie, uwierzy, że jest miłością mojego życia. Że chcę z nią być. Ja już miałem cały plan. Wujek zaproponował mi robotę. Miałem u niego popracować rok czy dwa, aby odłożyć kasę na wynajem, a potem chciałem pracować i wrócić na studia. Ale ona miała to gdzieś. Powiedziała, że mam spieprzać. Nigdy w życiu nie widziałem takiej nienawiści w czyichś oczach. Kazała mi się nigdy do siebie nie zbliżać pod groźbą zgłoszenia gwałtu.

– Gwałtu? – powtórzyłam po nim, czując, jak żuchwa leci mi w dół. Byłam w szoku, choć wiedziałam, że moja mama jest zwolenniczką drastycznych rozwiązań.

– Tak. – Pokiwał głową. – Powiedziała, że jeżeli jeszcze kiedykolwiek zbliżę się do niej, to pójdzie na policję i powie, że ją zgwałciłem. Początkowo nie zrozumiałem, o co jej chodzi, ale ona, sycząc na mnie, przypomniała akcję sprzed lat, gdy kobieta w ramach zemsty zeznała, że została wykorzystana przez swojego byłego partnera. Sąd nie do końca jej w to uwierzył, ale zrujnowało to życie faceta. Stracił pracę, znajomi się od niego odwrócili. Wiedziałem o tym, bo moi rodzice się z nim znali, zresztą też po wszystkim inaczej o nim mówili i już nigdy nas nie odwiedził, mimo że wcześniej u nas bywał raz na parę miesięcy. Wiedziałem, jaką moc ma takie zgłoszenie, i zdawałem sobie sprawę, że to by mnie zniszczyło, szczególnie że planowałem zostać psychologiem, a jest to przecież zawód zaufania społecznego. No i na koniec powiedziała mi o ciąży, co chciała mi zakomunikować wcześniej.

– I co wtedy? – wtrąciłam.

– Ucieszyłem się, jakoś liczyłem, że może przez to zmieni zdanie. Ale nie, była nieustępliwa – powiedział ze smutkiem, a jego oczy znów się zaszkliły. – Zresztą chwilę później twoja mama wyjechała. Wysłała mi tylko list z całą litanią rzeczy, które mogą ją wkurzyć.

Pokiwałam głową. Dobrze znałam to z autopsji. Mama słynęła z list. Wypisywała mi wszystko, co mam zrobić, aby po powrocie nie fukała i nie chodziła niezadowolona. Chociaż znając życie, te moje listy znacząco różniły się od tej, którą dostał Tadeusz.

– Szukałeś jej?

– Próbowałem, ale to nie było proste. Jej rodzina nie chciała ze mną rozmawiać. Nie wiem czym, ale ich też chyba zastraszyła albo nagadała im głupot.

– Koszmar… – Pokręciłam głową.

– A co tobie powiedziała? Musiałaś pytać o mnie… – Jego głos zionął przerażającym smutkiem.

– Tak, ale twierdziła, że nie wie, kim jest mój ojciec. Że to była przelotna sprawa na imprezie i tyle. Ja nigdy w to nie uwierzyłam, bo przecież matka taka porządna. Co tydzień do kościoła, poważana przez wszystkich dookoła, to do niej zupełnie nie pasowało, ale nie potrafiłam jej złamać, zmusić do powiedzenia prawdy. Prosiłam, błagałam długimi latami i nigdy nie pękła.

– Przykro mi. To się nie zmieniła – zaśmiał się smutno. – Ja też nie potrafiłem jej przekonać do zmiany zdania. Zdaję sobie sprawę, że głupio zrobiłem, ale dla twojego dobra powinna była się ze mną dogadać.

– To smutne… – Mój głos znowu zadrżał. – Jak ona się uprze, to nie ma na nią sposobu. Ani groźbą, ani prośbą. Próbowałam na różne sposoby, ale nic nie działało.

– Przykro mi – westchnął. – A jak ona się ma?

– Nie zmieniła się. Uparta jak osioł. Niestety od jakiegoś czasu nie mam z nią kontaktu.

– Żadnego?

Uśmiechnął się do mnie pokrzepiająco, a mnie momentalnie zrobiło się jakby lepiej. Z faktem braku nieobecności mamy w moim życiu już się pogodziłam, ale i tak myśl o tym sprawiała mi ból.

– Prawie. Czasami do niej piszę, ale to jak grochem o ścianę. Ignoruje mnie koncertowo.

– Współczuję.

– Przyzwyczaiłam się już, chociaż nadal nie rozumiem. Ona wymyśliła, że tak będzie lepiej, i się tego trzymała. Tylko nie wiem, dla kogo lepiej.

– Jest sama? – spytał cicho, jakby się wstydził.

– Z tego, co wiem, nigdy z nikim się nie związała. Poza tym skłóciła się z całą rodziną. Tylko lata temu jeszcze z dziadkami miałyśmy kontakt, chociaż nie taki, jak ma większość.

– Tak mi przykro…

– Ale to nie twoja wina – skomentowałam, widząc jego posmutniałą twarz.

– Po części moja. – Wzruszył ramionami z rezygnacją. – Gdybym nie zrobił takiego głupstwa… Powinienem był zerwać z Agatą i byłoby dobrze… Chyba.

– Ożeniłeś się z nią?

Pokręcił głową i wstał. Podszedł do komody, na której stało zdjęcie. Już wcześniej je zauważyłam, ale pochłonięta rozmową i nadal pod wpływem szoku z zaistniałej sytuacji, nie przyjrzałam się. Dopiero jak postawił je przede mną, zauważyłam, że jest na nim dziewczyna, mniej więcej w moim wieku. Długie kręcone włosy, jakby ktoś pożyczył ode mnie. Twarz trochę inna, ale były też punkty wspólne. Oczy, podbródek.

– To jest Ola. Urodziła się cztery miesiące przed tobą.

– Czyli ja mam… – Głos mi się łamał. Spodziewałam się tego, ale teraz wypowiedziane to na głos brzmiało niezwykłe abstrakcyjnie.

– Tak, siostrę, która bardzo chciałaby cię poznać.

– Co? – pisnęłam. – Ale…

– Ona wszystko wie. Na osiemnaste urodziny wyjawiłem jej swój życiowy sekret. Chciałem, aby wiedziała, dlaczego nie byłem z jej mamą. Zresztą chyba nie miała do mnie pretensji. Agata szybko znalazła sobie faceta, Mariusza. W porządku gość. Znakomicie zajmował się moją córką. Ja mieszkałem obok, dwie ulice dalej, więc była raz u mnie, raz u matki. Teraz to się nazywa rodzina patchworkowa, wtedy po prostu się dogadaliśmy. Nikt nam niczego nie kazał.

– Jaka ona jest? – rzuciłam

– Niecierpliwa, chyba jak ty, a poza tym ma niesamowite poczucie humoru, kocha zwierzęta i ma świetną córkę.

– Ja też mam córkę, Kasię.

Nic nie powiedział, tylko zaczął zabawnie rechotać.

– Ona też – wydusił w końcu, a zaśmiałam się w głos.

– No nieźle.

– Dokładnie, a tak w ogóle to jak tu trafiłaś?

– To dość skomplikowana historia – westchnęłam. Znowu to pytanie i znowu ucisk pod sercem. Tak bardzo chciałabym powiedzieć prawdę, ale musiałam darować sobie znaczącą część. – Przeprowadziłam się ostatnio do Grodziska. Chciałam poznać okolicę, którą jak przez mgłę kojarzyłam z dzieciństwa. Wynajęłam mieszkanie i trafiłam na nekrolog…

– Wandy Krzemińskiej?

– Tak – zareagowałam zdziwiona. – Znasz ją?

– Pewnie. W ramach prób dotarcia do twojej mamy poznałem chyba całą jej rodzinę. Niestety każdy miło, lecz stanowczo odmawiał jakiejkolwiek pomocy. Ale co z nią?

– Poszłam na pogrzeb. Zupełnie bez pomysłu po co. I okazało się, że były tam dzieci mojej cioci. Niestety nie zdążyłam z nimi pogadać, bo wpadła moja matka i ich przepędziła.

– Strach się bać.

W tym momencie usłyszeliśmy pukanie od strony szyby.

– O kurde! – Spojrzał na wiszący na ścianie zegar. – Mam następne spotkanie… – Jego głos zabrzmiał smutno.

– Ja nigdzie nie wyjeżdżam. – Wstałam, podeszłam i go objęłam. – Spotkamy się jeszcze nie raz. Obiecuję – wyszeptałam, a po mojej twarzy poleciały łzy.

Rozdział 36

Olga

Ból głowy od dwóch dni nie odpuszczał. Ilość przyjętych środków przeciwbólowych zdecydowanie przekraczała zalecane normy, a i tak guzik pomagały. Leżałam w łóżku w sypialni z zasłoniętymi roletami, a mimo to kilka zagubionych promieni, które wpadały przez milimetrową szparę, powodowało wzmożenie bólu. A najgorsze w tym wszystkim było to, że nie miałam nawet się do kogo odezwać czy poprosić o pomoc.

Mój mąż przestał wspomagać mnie w takich momentach lata temu. Stał się obcym mężczyzną, z którym dzieliłam przestrzeń, a który zupełnie się mną nie interesował.

Mój przyjaciel, a zarazem wspólnik oszukiwał mnie, co dobitnie potwierdziły przedstawione przez księgową dokumenty. A na dodatek doił mnie niczym krowę, zupełnie nie licząc się z moim samopoczuciem czy potrzebami.

Może do Marii mogłabym zadzwonić, ale nie pozwalała mi świadomość tego, co mi zrobiła lata temu. Że przez nią zostałam zgwałcona. Okaleczona na całe życie. Nigdy później seks nie sprawiał mi przyjemności, mimo że wcześniej bardzo go lubiłam. To przez nią współżycie z moim mężem nigdy nie stanowiło atrakcji, tylko przykry obowiązek.

To przez nią poszłam na imprezę sama, chociaż byłyśmy umówione. Poznałyśmy się niewiele wcześniej. Marcel nas poznał, spotkałyśmy się kilka razy, a potem była pamiętna impreza.

Umówiłyśmy się, tylko ona się nie pojawiła, więc poszłam sama. Nie wiem dlaczego, ale jak nie ja wypiłam za dużo, chociaż z perspektywy czasu nie wiem, czy ktoś nie wrzucił mi czegoś do drinka. Marcel dobrze się bawił i nie chciałam mu przerywać, więc postanowiłam wrócić do domu sama.

Niewiele z tego pamiętam. Jak później się dowiedziałam, dopadł mnie prawdopodobnie zespół stresu pourazowego. Nigdy nikomu poza Marcelem nie powiedziałam wszystkiego. Nawet mój mąż nie znał całej prawdy. Kadry z tamtego dnia wracają do mnie, chociaż mam wielkie luki, których nigdy nie udało mi się wypełnić. W głowie mam zarysy postaci. Ich ręce na moim ciele. Raz nawet wydawało mi się, że jednego rozpoznałam, po tym jak Marcel pokazał mi jego zdjęcie. Poszłam na policję, ale okazało się, że się pomyliłam.

Pamiętam, jak po wszystkim szłam do domu z buta, mimo że od wynajmowanego pokoju miałam kawał drogi do przejścia. Marcel, zmartwiony moją nieobecnością, poszedł sprawdzić, co jest ze mną. Znalazł mnie półnagą kilometr od imprezy, dał swoją bluzę i zaczął szukać sprawcy, a ja ruszyłam do domu.

Gdy godzinę później dotarł do mnie, nie otwierałam, więc swoim zwyczajem wszedł na niewielki garaż, potem przez drzewo do mojej kuchni, gdzie jedno z okien się nie zamykało.

Leżałam pod prysznicem od dobrej godziny, próbując zmyć z siebie cały ten brud, który zostawili na mnie ci dwaj. Ale nawet wrzątek nie dawał rady. Dobrze pamiętam, jak wszedł do mnie do kabiny, bo nie chciałam się ruszyć, i siedział tam ze mną w koszulce i bokserkach, aż w końcu bez słowa dałam się zaprowadzić do sypialni.

Dopiero tydzień później, który cały przeleżałam, jedząc raz dziennie budyń waniliowy, opowiedziałam mu wszystko. I to tylko dlatego, że wypiłam kilka kieliszków wódki. Wraz z opisem całego zdarzenia wyrzuciłam z siebie rozwodniony sokami żołądkowymi płyn o posmaku wanilii, który przeleciał mi nosem, a on bez słowa posprzątał to wszystko.

Wtedy przypieczętował naszą przyjaźń – wierzyłam, że połączy nas ona na zawsze, ale teraz wiedziałam, jak bardzo się myliłam.

Nie miałam zupełnie nikogo i chyba pierwszy raz w życiu mnie to paraliżowało.

Rozdział 37

Maria

Gdy zadzwoniła Olga, miałam ochotę nie odbierać, ale jak zwykle dobre wychowanie, które wpoiła mi moja matka, wzięło górę.

– Cześć, jak się masz? – usłyszałam w słuchawce, gdy w końcu nacisnęłam zielone kółko. Zupełnie nie miałam ochoty na rozmowy o biznesie czy jej problemach z mężem.

– Dobrze – odparłam, licząc, że mój głos brzmi radośnie jak zazwyczaj.

– To super – zaświergotała jak nie ona. Z reguły jej głos był bardziej stonowany. Spokojniejszy. – Może wpadniesz do mnie?

– Teraz? – Spojrzałam na zegarek, dochodziła dwudziesta pierwsza. Nigdy nie uchodziłam za rannego ptaszka, ale sową też nie byłam. Maksymalnie o dwudziestej trzeciej leżałam w łóżku z książką w dłoni.

– Tak. Skończyłam właśnie twoją prezentację i chętnie ci pokażę.

– A twój mąż?

– Wyjechał – odpowiedziała ze słyszalnym w głosie zadowoleniem.

– Tylko że…

– Klaudia jest w blokach startowych.

– Ale… co? – Trochę nie rozumiałam, co do mnie mówi.

– Gadałam z nią przed chwilą o jej mamie i tak wpadłam na pomysł spotkania, więc na wszelki wypadek spytałam, co robi, i jakby coś, mogłaby być za piętnaście minut u ciebie.

– Hmm… – sapnęłam. Nie był to aż taki głupi pomysł. Obiecałam sobie, że będę się socjalizować, a nie jak przez ostatnie lata żyć w izolacji. Kasia już spała, a nie miałam co robić poza rozmyślaniem o tym, co będzie, i szperaniu w sieci w celu znalezienia kolejnych informacji o mojej nieznanej rodzinie. – No dobra.

– Super.

– To napiszę do Klaudii i zamówię taksówkę.

– Podjedź autem, a później je zabierzesz. Teraz jest jakaś awaria w systemie sieci taksówek.

– Okej.

Pół godziny później zaparkowałam pod ładnym budynkiem nieopodal przejazdu pod trasą kolejową. W sumie dopiero w tym momencie zreflektowałam się, że nigdy wcześniej nie byłam u Olgi. To ona zawsze wpadała do mnie.

Wpisałam podyktowany mi przez telefon kod i weszłam na pierwsze piętro.

– Cześć. – Olga stała w drzwiach. Mrużyła lekko oczy, a jej skóra wyglądała inaczej niż zazwyczaj. Jakoś ziemiście, niezdrowo. – Zapraszam w me skromne progi.

– Cześć – odpowiedziałam i nachyliłam się, aby przywitać się zwyczajowym cmoknięciem w policzek.

Weszłam do środka i poczułam się dziwnie. Wnętrze nie pasowało do Olgi. Widać było zdecydowanie męską rękę, ale co się dziwić. Nie raz, nie dwa podkreślała, jakim tyranem jest jej mąż, który wtrąca się we wszystko i nie troszczy się o jej potrzeby. Otaczał mnie właśnie tego efekt. Wszystko było ciężkie, przytłaczające. Nawet kwiaty, które uwielbiałam w mieszkaniach, wydawały się nieodpowiednie. Za duże, masywne.

– Fajnie, że wpadłaś – rzuciła i ruszyła w głąb mieszkania.

Weszłyśmy do salonu, w którego centralnym miejscu stała czarna skórzana kanapa w kształcie litery U, a po jej lewej stronie kuchnia, której jeden bok stanowił długi blat z trzema hokerami.

– Wszystko w porządku? – spytałam, przerywając ciszę.

Jej głos przez telefon jakoś brzmiał dziwnie. Inaczej niż zwykle, a po ostatnim wydarzeniu się zmartwiłam.

– Tak, chociaż ostatnio głowa mnie bolała. Mój fizjo twierdzi, że krzywo siedzę i takie tam głupoty. Ja mam czasami wrażenie, że oni na siłę wymyślają nam kosmiczne powody, zamiast uznać za źródło bólu zmianę pogody lub migrenę.

– A może masz za dużo stresu? Mąż i wspólnik nie pomagają.

– Tak, sporo tego ostatnio. – Uśmiechnęła się i ruszyła do barku. – Zrobię nam po drinku.

– Dzięki, wiesz, wrócę autem.

– Oj przestań. Po pierwsze, muszę uczcić z kimś koniec bólu głowy i fakt, że skończyłam strategię i…

Odwróciła się w moją stronę i wyszczerzyła zęby niczym aktorka w kiepskiej reklamie pasty do zębów.

– I?

– Możliwe, że udało mi się załatwić trzy spotkania autorskie online, w których nie będziesz musiała pokazywać twarzy. No i co chyba ważniejsze, mam dogadaną współpracę z Empikiem. Będziesz w ich salonach.

– Co?! – wrzasnęłam, a moje ciało przeszedł dreszcz podniecenia. To, co właśnie powiedziała, stanowiło jedno z moich marzeń, które raczej widniały na liście tych, które się nie spełnią. Nie wiem, czy to próżność, ale przechodząc między półkami z tytułami innych autorów, pragnęłam pojawić się gdzieś w ich towarzystwie. A teraz nagle to marzenie się urzeczywistniało, a przynajmniej znacząco się do niego przybliżyłam.

– Mam jedną koleżankę, która założyła firmę pomagającą autorom. Ma kilka fajnych znajomości i je wykorzystuje. Zresztą to nie jedyny przypadek, gdy układy pomagają. Basia to moja była klientka, a teraz mamy raczej relację bardziej prywatną i czasami podsyłam jej swoich podopiecznych, ponieważ osób piszących książki jest mnóstwo. Tylko ja wybieram te najlepsze, perełki, jak twoją. Nie mogę jej wpychać każdego, kto cokolwiek napisał, bo przestanie mi pomagać – zaśmiała się serdecznie.

– Wow, dziękuję.

Zupełnie nie wiedziałam, jak to skomentować. Gdy zadzwoniła do mnie, chciałam ją olać, później odmówić spotkania, a teraz, wiedząc, co mnie czekało, dziękowałam Bogu, że się w sobie zebrałam.

– Basia ma bardzo rozległe znajomości, więc jeżeli nawiążecie nić porozumienia, to zwojujesz rynek – prychnęła, a ja aż lekko uniosłam się znad krzesła.

– Jezu, nie wiem nawet, jak ci dziękować… – Zrobiło mi się ciepło z emocji. Nigdy w życiu nikt nie zrobił dla mnie niczego tak fantastycznego. Wszystko, co mam, musiałam wywalczyć niczym lwica. Poza Diegiem nikt nigdy mi nie pomagał, a matka wręcz podcinała skrzydła.

– Podziękujesz, jak wszystko się uda. Na razie zostałaś zapowiedziana…

– Ale może jej się nie spodobać? No wiesz, może uznać moją książkę za gniot… – rzuciłam, jak ja zazwyczaj, bez zastanowienia.

– Już czytała. – Puściła do mnie oczko. – Dałam jej twoją książkę. Nie powinnam była tego robić bez twojej zgody, ale nie mogłam się powstrzymać. Przepraszam.

– Przestań, zrobiłaś dla mnie coś niesamowitego! Ale jak to skomentowała?

– Powiedziała, że dokładnie coś takiego lubią teraz Polki. Lekko, ciekawie i z pazurem. No i pochwaliła twój warsztat. Powiedziała, że jak na debiutantkę nieźle operujesz słowem.

– Jeju, ja… – Urwałam, bo w sumie nie wiedziałam, co powiedzieć. Odebrałam od Olgi wypełnioną szklankę z jakimś płynem, olewając fakt, że miałam dzisiaj nie pić wcale albo bardzo skromnie, żeby wrócić autem. Teraz nie miało to znaczenia. Wystarczył jeden SMS do Klaudii, a dziewczyna obiecała, że zabierze małą do siebie. Stać mnie było, więc nic mnie nie powstrzymywało. – Za ciebie, jesteś niesamowita. Spełniasz marzenia, które bałam się wypowiedzieć na głos.

Olga speszona pociągnęła sporego łyka.

Gadałyśmy, wlewając w siebie kolejne szklanki whisky, aż w końcu zasnęłam, zupełnie nie kontrolując tego i nie wiedząc, że zmieni to moje życie na zawsze.

Rozdział 38

Olga

– Co się stało?! – usłyszałam wrzask z salonu i uśmiechnęłam się.

Czekałam chwilę, aż jeszcze bardziej się zdenerwuje, i wstałam z łóżka. Powoli ruszyłam do salonu. Stanęłam w progu i obserwowałam, jak Maria pochyla się nad ciałem.

– Maria, spokojnie. Poszłam po lód. Jemu nic nie będzie. Oddycha. Znajomy lekarz już jedzie.

– Ale… – Patrzyła raz na mnie, raz na niego, a jej oczy były zdecydowanie większe niż zazwyczaj. – Co się stało?

– Ty nic nie pamiętasz?

Pokręciła przecząco głową.

– Albert wpadł do domu, zaczął mnie wyzywać. Ty chwilę wcześniej poszłaś do łazienki i on… – Zamknęłam oczy, aby dodać dramaturgii, po czym spojrzałam na nią.

– Boże, co on ci znowu zrobił? – Zerknęła na leżącego na podłodze mężczyznę z widoczną na głowie raną.

– Uderzył mnie, zaczął szarpać i gdyby nie ty… – Podeszłam do niej i uścisnęłam ją, po czym zaczęłam kwilić i pojękiwać. Nasłuchałam się tego dźwięku w wydaniu mojej siostry, która w ten sposób urabiała rodziców, gdy tylko wpadała jej do głowy jakakolwiek zachcianka. Ja nigdy tak nie potrafiłam, chociaż gdy Maria leżała upita, przećwiczyłam to w łazience i całkiem nieźle mi wyszło… – Nie wiem dlaczego, ale jestem pewna, że skończyłoby się to dla mnie bardzo źle. – W tym momencie obróciłam się do Marii bokiem. Wcześniej specjalnie stałam tak, żeby nie widziała mojego dzieła, ale teraz nadszedł czas na prezentację.

– O matko! – Aż pisnęła, a ja poczułam dumę ze swojego malunku i aplikacji sztucznej krwi. – On ci to zrobił?

Kiwnęłam głową i wbiłam paznokieć pod płytkę drugiego, by wywołać łzy.

– I ja…? – Maria usiadła z impetem na kanapę, jakby nagle kolana nie wytrzymały ciężaru jej ciała.

– To było w obronie koniecznej… czy jak to się nazywa.

– To nie może się dziać naprawdę – zapiszczała, zakrywając oczy dłońmi. – Kasia zostanie sama.

Tego elementu historii akurat nie rozważyłam, ale nie stanowiło to dla mnie moralnego problemu. Trochę jak na wojnie. Czasami zdarzały się postronne ofiary, którymi dowódca nie może się przejmować.

– On tego nie zgłosi…. – rzuciłam, a ona podniosła głowę. – Jeżeli cokolwiek spróbuje, ja opowiem o przemocy. Opowiem o tym, że pojawił się w domu nagle, tylko dlatego, że zapomniał jakiegoś ważnego dokumentu. Oczywiście wściekł się, bo nie odbierałam, a mogłam mu to podwieźć, a tak tracił czas na jazdę. Ja powinnam być jakąś wróżką czy inną wiedźmą, co czyta w jego myślach i przewiduje kilka ruchów do przodu, nawet takich, o których on jeszcze nie wie. Nie tylko ty wiesz o tym, jak mnie traktuje. Tym razem nie odpuszczę.

– N-naprawdę? – wyjąkała po chwili Maria, która zupełnie nie odnajdywała się w zaistniałej sytuacji. Zdecydowanie ją to przerastało.

Nie dziwiłam się. Wpadasz do przyjaciółki, spędzasz z nią miły wieczór, a gdy się budzisz, okazuje się, że zraniłaś jej męża.

– Tak. I… – Zrobiłam teatralną przerwę. – Myślałam o tym i nie wiem, czy nie lepiej byłoby udawać, że cię tutaj nie było – wyszeptałam, posapując i pociągając nosem.

– Ale jak…?

– Teraz jedź do domu, uspokój się, jeżeli będę potrzebowała twojej pomocy, to się odezwę.

– A co z autem?

– Nie jesteś w stanie prowadzić?

– Nie – odpowiedziała, jednocześnie kręcąc głową.

– Wiem, że to ryzykowne, ale zabierz go stąd. Wiem, że nie zabrzmi to zbyt dobrze, ale zdarzyło mi się parę razy jechać na bani i nigdy mnie nikt nie zatrzymał. Lepiej, żeby go tu nie było. Tak na wszelki wypadek.

– No dobra… – Wstała i obeszła ciało. – A może on nie żyje? – Rzuciła się nagle na ziemię i przyklęknęła. Na szczęście strach zrobił swoje i nie dotknęła go nawet.

– Maria, on żyje. Sprawdziłyśmy, nie pamiętasz? – spytałam, patrząc jej prosto w oczy. Kłamstwo przychodziło mi bez problemów. Od dzieciństwa byłam z nim za pan brat. Okłamywałam rodziców, nauczycieli i zawsze uchodziło mi to na sucho.

– Jezu, nic. Mam totalną dziurę. Co się stało?

Nie miałam ochoty po raz drugi opowiadać tego samego, ale musiałam, aby nie przyciągać jej uwagi na ważniejsze dla mnie rzeczy.

– Gadałyśmy, poszłaś do łazienki i nagle usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Wpadł do domu niczym pocisk. Wiedziałam, że będzie źle. Darł się od progu, że go nie szanuję. Że co ze mnie za żona, która nie dba o męża. Podszedł do mnie i uderzył z pięści.

– Boże! – pisnęła.

Jej głos zaczął mnie strasznie irytować, ale nie zareagowałam na to. Złapałam się tylko za twarz, chcąc podkreślić mój ból. Zrobiony na szybko siniak był jeszcze lepszy niż poprzedni, który ukrywałam niby pod toną makijażu.

– On zazwyczaj się hamuje, ale dzisiaj mu nie wyszło. Trzymał mnie za gardło… – w tym momencie pokazowo chwyciłam się za szyję – i wtedy ty podeszłaś z tyłu. Nie spodziewał się ciebie, a tym bardziej tego, że uderzysz go wazonem! – Spojrzałam na potłuczone kawałki szkła, które rozwaliłam już po wszystkim, aby dodać dramaturgii. Sama zresztą kupiłam ten wazon, więc w sumie mogłam zrobić z nim, co chciałam.

– I ja mu to zrobiłam? – spytała, mimo że już kilka razy to powtórzyłam.

Nie mogłam jej się dziwić. Sama byłabym załamana, gdyby ktoś mi powiedział, że kogoś zraniłam i zupełnie tego nie pamiętam.

– Tak, bardzo mi przykro, chociaż nie wiem, czy nie uratowałaś mi tym życia. On miał w sobie taką złość, że nie wiem, czyby mnie nie… – Zrobiłam przerwę, aby te słowa odpowiednio wybrzmiały, ale ona wiedziała, o co chodzi. Musiała uwierzyć, że zrobiła coś dobrego i do końca połączy nas nić porozumienia.

– Wezwijmy policję, ja się do wszystkiego przyznam – zaproponowała nagle.

W tym momencie stanowiło to największy problem i wiedziałam, że jeżeli wezwałaby służby, nie udałoby mi się wytłumaczyć tego, co funkcjonariusze by zastali. Zebrane dowody nie potwierdzałyby mojej wersji. Oglądałam dokumenty kryminalne i wiedziałam, jak skrupulatnie wszystko sprawdzają.

– Na pewno tego chcesz? – spytałam, robiąc smutną, a wręcz przerażoną minę, pełną troski o koleżankę.

– Nie wiem… – Chwyciła się za głowę i pokręciła nią na boki. Przypominała mi pacjentkę szpitala psychiatrycznego, która słyszy różne głosy i nie wie, którego słuchać. – Zabraliby mi Kasię, a tego nie zniosę. Ale ja… ja nie dam rady się ukrywać, uciekać...

– Pomogę ci. – Podeszłam do niej. – Poza tym jest szansa, że nic nie pamięta i nie wyłapie, że nie ja za tym stoję. Idź już, lekarz zaraz będzie. On się nim zajmie i nie będzie zadawał pytań.

– Ja… – Maria zaczęła płakać. Najpierw cicho, a później coraz głośniej.

Nie znosiłam, gdy ktoś przy mnie płakał. Moja siostra zawsze mnie tym denerwowała. Wpadała w histerię zupełnie bez powodu, pociągając nosem i chlipiąc długimi minutami. A nawet jak go miała, to i tak go jeszcze rozdmuchiwała.

– Maria, jesteśmy w tym razem. Ty go uderzyłaś, ale ja jestem współodpowiedzialna. Będziemy w tym na zawsze i nigdy cię nie opuszczę.

Rozdział 39

Maria

Nie wiem, jak dotarłam do domu. Nie znałam jeszcze Grodziska tak dobrze, aby jeździć na autopilocie. Gdy weszłam do mieszkania, od razu pożałowałam, że Kasi nie ma w domu. Wtuliłabym się w jej małe ciałko i próbowała wymazać ten straszny widok.

Robiłam to wielokrotnie. Widok ciała Adama na posadce wracał tak często, że tylko jej zapach, tak unikatowy, był w stanie na chwilę dać mi ukojenie. Tylko wtedy większość tego, co się działo, kontrolowałam. Adam był nieszczęśliwym darem od losu. Po wszystkim zdałam sobie sprawę, że samo oskarżenie o więzienie mnie mogłoby nie wystarczyć. Fakt, że Diego go postrzelił, nawet przez przypadek, dał mi znaczącą przewagę.

Ale teraz czułam, że spadam. Lecę w dół i gdy w końcu uderzę o ziemię, nie będzie ze mnie co zbierać. Chwilowe ukojenie przynosił mi tylko płacz. Płakałam u Olgi, w samochodzie i wiedziałam, że wyleję jeszcze morze łez.

Gdy się ocknęłam u niej na kanapie i dowiedziałam, co się stało, dopadł mnie paraliżujący ból głowy, który potem zniknął, ale teraz znów się pojawiał, przeplatając z koszmarem, który raz po raz odtwarzał mi się przed oczami.

Ciało Alberta leżące na ziemi.

Stłuczony wazon.

Twarz Olgi z wielkim siniakiem pod okiem.

I ta jej rozpacz. Boże, co ja zrobiłam…

Już sam fakt zrobienia komuś krzywdy nie mieścił mi się w głowie, poza tym bałam się, że nie dam rady tego ukrywać. Już jedna wielka tajemnica ciążyła mi na barkach i nie wiedziałam, czy udźwignę kolejną. Z tamtą nie miałam jednak wielkiego problemu, bo wszystko dobrze zaplanowałam, jak nie ja, zresztą kierowała mną szczególna motywacja.

Zemsta.

A teraz byłam uzależniona od kogoś innego.

Od Olgi, którą lubiłam, której wierzyłam. Która zrobiła dla mnie tyle dobrego, ale zawsze to był ktoś jeszcze do współdzielenia tajemnicy.

Gdy postanowiłam zemścić się na moim mężu, miałam jeden cel poboczny. Nigdy nikomu nie zdradzić mojej tajemnicy. Nigdy nie powiedzieć pełnej prawdy.

Zamknęłam oczy. Łzy leciały po policzkach.

Momentalnie się przeniosłam.

Byłam w mieszkaniu Olgi i jej męża.

Stałam obok ciała i zastanawiałam się, jak mogłam zrobić coś tak strasznego.

Zaczynałam się siebie bać.

Już raz zrobiłam coś złego. Wtedy wszystko poszło nie tak, chociaż dla mnie skończyło się happy endem.

A teraz nic z tego nie rozumiałam.

Zupełnie nie wiedziałam, jak wyglądał wazon, który rozwaliłam na jego głowie. Musiał być wielki, ciężki, a użyta przeze mnie siła ogromna.

Musiałam też mieć pecha, nie jakiegoś peszka, ale olbrzymiego, tłustego pecha, który przywalił we mnie z siłą rozsierdzonego byka.

Nie wiem, co trzeba zrobić, aby jednym ciosem spowodować, by wielki facet padł na ziemię.

A co, jeżeli ma coś w głowie i zaraz pęknie mu jakiś tętniak i mój pech urośnie jeszcze bardziej?

Rozdział 40

Olga

Gdy drzwi za Marią się zamknęły, poczułam ulgę. Łyknęła niczym pelikan wszystko, co jej powiedziałam, a ja w końcu musiałam przejść do kolejnego etapu. Posprzątałam szkło, a następnie wszystkie naczynia, których dzisiaj dotykałam. Na szczęście poza kieliszkami nie było tego zbyt wiele. Wyczyściłam wszystko dokładnie i spakowałam do wielkiego worka, aby zabrać ze sobą. W końcu stanęłam przy ciele Marcela, które wczesniej schowałam do pomiszczenia gospodarczego.

Nigdy bym się nie spodziewała, że tak się to skończy. Że coś, co miało trwać wieki albo i dłużej, skończy się dużo wcześniej. A najgorsze, że był czas, kiedy myślałam o nim jak o najważniejszym dla mnie człowieku, najlepszym przyjacielu. O kimś, kto zawsze będzie mnie wspierał. Będzie stał obok mnie nie tylko w chwilach, gdy jest dobrze, ale przede wszystkim wtedy, gdy będzie źle.

I to nagle się skończyło. Te faktury z nieuzasadnionymi kosztami rozsierdziły mnie. Musiałam się z nim skonfrontować, więc ściągnęłam go do jego mieszkania, mówiąc, że mamy do obgadania krytyczne kwestie w naszej firmie. Początkowo nie chciał się ze mną spotkać, bo brał udział w jakiejś durnej imprezie. Zagroziłam, że jak tego nie zrobi, wparuję na ślub. Chciałam mu wszystko wygarnąć, powiedzieć, że odchodzę. Że mnie oszukuje i nie zostawię tak tego. Inaczej to sobie zaplanowałam, ale od rana czułam, że to jest ten dzień. Musiałam się od niego uwolnić. Raz na zawsze.

Na szczęście przestraszył się mnie nie na żarty.

Byłam bojowo nastawiona, ale rozmowa poleciała w kierunku, którego zupełnie się nie spodziewałam. Powiedział mi rzeczy, których nie mogłam zlekceważyć. Wypluwał je ze swoich ust, pieniąc się przy tym, jakby miał wściekliznę. Jego słowa piekły mnie niczym jakaś żrąca substancja wylana na ranę, a gdy doszedł do sprawy gwałtu, zamarłam.

– Dobrze, że cię wtedy porządnie wyruchał – wysyczał, a jego oczy paliły ogniem.

– O czym ty mówisz?

– Myślisz, że nie wiedziałem o tym kolesiu? Kim on był?

– Co? Co ty pierdolisz?

Nie skomentował, tylko zaśmiał się tak obleśnie, że poczułam, jak zjedzona przed wyjściem kanapka cofa mi się do gardła.

– Sama z nim ochoczo poszłaś, tylko w trakcie najwyraźniej ci się odwidziało i zaczęłaś robić sceny.

Stałam i nie wierzyłam w to, co mówił. To nie mogło być prawdą. To wszystko stało się przez Marię. Chociaż wtedy nazywała się inaczej. Nie wiem dlaczego od początku zachowywała się, jakbyśmy się nie znały. Jakby nigdy nie pojawiła się w moim życiu.

– To wszystko przez Marię…

– Przestań pieprzyć o tej babie. Jak zwykle dałaś się wmanewrować. Po pierwsze, jaka była w tym jej wina? Uczepiłaś się tego, że nie przyszła i przez to przytrafiło ci się coś złego. Tylko ona dostała sraczki i nie wychodziła z łazienki, a potem wyjechała na studia, a ty jak wariatka cały czas powtarzałaś, że to przez nią. Po drugie, to był Ola, nie Maria. Nie wiem, czy pamiętasz, ale Marię to ja ci pokazałem jakieś dwa miesiące temu. Faktycznie, jest podobna do Oli, ale to nie ona. To kolejny przykład tego, jak nie ogarniasz i jak wiele można ci wmówić. – W tym momencie zaczął się śmiać. Coraz głośniej i głośniej.

Staliśmy na środku jego salonu. Ta pretensjonalna czarna kanapa wkurwiała mnie jeszcze bardziej. To całe mieszkanie było obrzydliwe.

W końcu przestał się śmiać i podszedł do mnie. Waliło od niego przetrawionym alkoholem. Stałam przed nim i z dezaprobatą kręciłam głową, widząc, jak sączy się z niego jad.

– Nie rób tak. To megawkurwiajace. Zrozum, że gdyby Ola przyszła na tą imprezę, to i tak Wojtek by dostał to, czego chciał, a co sama mu chciałaś dać.

Stałam oniemiała. Nic z tego nie rozumiałam.

– Jaka ty jesteś głupia. Liczyłem trochę, że z czasem się jakoś naprawisz. Dojrzejesz. Nawet tę historię z romansem Alberta łyknęłaś jak mały pelikanek. Specjalnie wszystko tak ustawiłem, żebyś zobaczyła tę Bogu ducha winną kobietę, a ty swoim zwyczajem dopowiedziałaś sobie to, co najgorsze.

– Kłamiesz. – Jedynie to słowo cisnęło mi się na usta. Nic więcej nie potrafiłam wydusić.

– A po co? Przecież mamy teraz oczyszczającą spowiedź. Podobno w tym pudełku w kościele mówi się wszystko, co leży na duszy.

– Konfesjonale – poprawiłam go, wiedząc, że robi to złośliwie.

– No właśnie. To tak samo jak temu facetowi w sukience, któremu mówi się prawdę i tylko prawdę, to proszę. Od dawna podrzucam ci różne ciekawe rzeczy, a ty dajesz sobą manipulować bez zająknięcia. Tego kolesia, co cię niby zgwałcił, też ci podsunąłem. Nigdy nie widziałaś go na oczy, a jak pokazałem ci jego zdjęcia, to nagle byłaś tego pewna. Nie lubiłem fiuta, a ty koncertowo pomogłaś mi się zemścić. Nie skazali go, bo twoje zeznanie było dziurawe, ale naznaczyłaś go na całe życie. – Znowu wybuchnął chorym śmiechem, który niósł się po mieszkaniu, odbijając się od ścian i wchodząc mi głęboko w głowę.

– Nie, nie… – Tylko tyle byłam w stanie powiedzieć.

I wtedy odwrócił się do mnie plecami. Mój wzrok momentalnie padł na ciężki posąg Buddy, który przywiózł z jakiejś oczyszczającej wyprawy w głąb Indii. Zawsze mnie wkurzał, ale teraz nagle moje dłonie jakby niezależnie od mojej woli spoczęły na jego okrągłym cokole. Zacisnęłam na nim palce, podniosłam i zamachnęłam się z całej siły.

Trafiłam centralnie w tył głowy. Marcel zachwiał się i runął przed siebie, po czym uderzył ciałem o podłogę z takim impetem, że bałam się, czy mieszkająca na dole kobieta nie przyjdzie z pyskiem, że hałasujemy. Stałam nad jego ciałem, a w mojej głowie błyskawicznie powstawał pomysł zemsty na wszystkich. Nie pomijając Marii, bo nie wierzyłam mu w te bzdury, że to nie ona. Nie wiem, dlaczego ją chronił.

Przed oczami wszystko zaczęło mi się układać w logiczną całość.

Dokładnie tak to się działo w przypadku prowadzonych projektów.

U moich stóp leżał problem – jak spadek liczby zamówień czy brak kanałów dystrybucji – i ja musiałam go rozwiązać, dopracowując poszczególne elementy. Ani przez chwilę nie przyszło mi do głowy, aby zadzwonić po pogotowie, aby próbować go ratować. Mogłabym przecież powiedzieć, że to wypadek, nie wynik moich złych zamiarów. Nie musieliby wiedzieć, że to akt desperacji, spowodowany narastającą we mnie złością, frustracją, doprowadził do tego, że pozbawiłam życia mojego przyjaciela.

Ale zdecydowałam się na inne rozwiązanie.

Część 2

Rozdział 1

Olga

To było do przewidzenia, że zaproszą mnie na komisariat.

– Pojechać z tobą? – spytał Albert, gdy tylko dwóch młodych policjantów zakomunikowało, że muszą zabrać mnie w celu przesłuchania. Nie wiem, dlaczego nagle odezwał się w nim jakiś instynkt obrońcy uciśnionych. – Albo może zadzwonię do Bogdana?

Nadkomisarz Bogdan Wardęga był przyjacielem mojego męża jeszcze z czasów wczesnoszkolnych. Chodzili do jednej klasy i niczym Flip i Flap przechodzili przez kolejne etapy życia. Mój mąż – wysoki, zawsze w granicach normy wagowej, i jego kolega – większa lub mniejsza kuleczka. Od kiedy pamiętam, ważył między sto czterdzieści a sto sześćdziesiąt kilogramów. Oczywiście gdy schodził do tej niższej wagi, ogłaszał wielki sukces i z tej radości zaczynał się znowu zażerać, a że wybrał dość stresującą pracę, szybko zapominał o wyznaczonych ograniczeniach i bez problemów wracał do poprzedniej wagi, a czasami i ją przekraczał. A co najważniejsze, jego osobowość dokładnie wpisywała się w to, co kiedyś usłyszałam o otyłych ludziach – zawsze uśmiechnięty i pogodny, ponieważ dostarczał sobie cały czas cukier, i nie wkurzał się jak chudzi. Jedynie w pracy potrafił tupnąć nogą, co nie dziwiło. Ciężar odpowiedzialności spoczywający na jego barkach był ogromny.

Jednak na tym etapie nie chciałam jego pomocy. Musiałam wyglądać jak w stu procentach niewinna osoba, a wykorzystywanie znajomości od razu by to przekreśliło.

– Dam sobie radę – odpowiedziałam, chociaż najchętniej wygarnęłabym mężowi jego obłudę i fakt, że jakoś niezbyt się mną ostatnimi czasy interesował, nawet jak zobaczył moje słabe wyniki krwi, które specjalnie zostawiłam na stole. Nie skomentował ich, mimo że odłożył w innym miejscu, niż zostawiłam, więc wiedziałam, że je zauważył.

– Ale pojadę z tobą – rzucił i zaczął się ubierać.

Odpuściłam. Musiałam skupić się na zadaniu, które mnie czekało.

Droga na komisariat zajęła nam dziesięć minut. Zaparkowaliśmy na niedawno wybudowanym parkingu, Albert uregulował płatność w parkometrze i ruszyliśmy do budynku Policji mieszczącego się naprzeciwko sądu, jakby ktoś chciał ograniczyć dystans między dwoma jednostkami pilnującymi porządku i sprawiedliwości w kraju.

– Pójdę sama. – Odwróciłam się do Alberta w połowie schodów i posłałam mu lekki uśmiech. Przy nim moje myśli nie mogły skupić się na przedmiocie sprawy. Jego zachowanie mnie rozpraszało. Wiedziałam, że zniknięcie Marcela, mojego przyjaciela, wspólnika, nie zostanie przez niego zignorowane, ale jego reakcja mnie zadziwiała.

Nigdy się nie lubili, chociaż mąż nie widział w nim konkurencji. Uważał go za atencjusza, który lubi robić wokół siebie niepotrzebne zamieszanie. I niestety po latach doszłam do tego, że ma rację, ale oczywiście nigdy mu tego nie powiedziałam.

Na szczęście został na schodach, tylko pomachał mi na pożegnanie, jakbyśmy mieli się już nigdy nie zobaczyć. Może na to właśnie liczył i chciał się upewnić, że na pewno wejdę do budynku.

Powoli przekroczyłam próg i od razu poczułam dreszcze. Byłam tu wcześniej dwa razy, ale w obu przypadkach nic mi nie groziło. Raz znalazłam portfel niedaleko basenu i poszłam go oddać, za co zostałam zrugana przez młodego chłopaka, że oni się takimi rzeczami nie zajmują. Drugim razem koleżanka poprosiła, żebym towarzyszyła jej podczas zgłaszania stłuczki, ponieważ facet zaczął przekręcać przebieg zdarzeń.

Teraz jednak zaczęłam się bać. Szłam za dwójką policjantów, którzy byli szeregowymi funkcjonariuszami, bez wpływu na sprawę.

– Proszę tutaj zaczekać. – Niższy z nich, na oko trzydziestoletni, otworzył drzwi do pomieszczenia po prawej stronie i delikatnie się uśmiechnął. Nie byłam o nic podejrzana, więc nie musiał silić się na groźne miny, które podobno, jak to Bogdan opowiadał kiedyś podczas spotkania towarzyskiego, prezentowali policjanci, aby trochę nastraszyć przesłuchiwanego. Usiadłam na jednym z dwóch krzeseł, które niefajnie zatrzeszczało, i czekałam.

Kilkanaście minut później wszedł średniego wzrostu rudawy facet w moim wieku, a za nim blondynka ze spiętymi w kok włosami, ubrana w nieładną marynarkę w okropnym brązowym odcieniu. Zupełnie ich nie kojarzyłam, a znałam sporo osób w Grodzisku. Jednak nie mogłam się dziwić. Ostatnio podobno napłynęło do nas sporo funkcjonariuszy z całej Polski, ponieważ znaczący wzrost populacji w okolicznych wsiach, w których często zamieszkiwali warszawiacy znudzeni miastem, powodował, że zapotrzebowanie na policjantów wyraźnie wzrosło.

– Dzień dobry, przepraszam, że musiała pani na nas czekać – zaczęła kobieta i wyszczerzyła zęby, których kolor nie zachwycał. – To starszy aspirant Michał Głowacki, a ja jestem aspirant Malwina Małecka.

Usiedli naprzeciwko mnie, a ona wyciągnęła z kieszeni dyktafon, mały zeszycik oraz długopis i położyła przed sobą. Patrzyłam na to, starając się nie skupiać wzroku na bliźnie na twarzy mężczyzny.

– Dla ułatwienia nam życia będę nagrywać. – Nacisnęła przycisk na małym urządzonku i ustawiła na blacie między nami. – Proszę się przedstawić.

– Olga Szumicka.

– Data i miejsce urodzenia?

– Trzynasty czerwca, rocznik osiemdziesiąty siódmy, Grodzisk Mazowiecki.

– Wykonywany zawód? – spytała, cały czas się uśmiechając.

– Jestem specjalistką od marketingu.

– Dobra, przejdźmy do sedna. Co pani robiła wczoraj wieczorem?

– Byłam w domu.

– Ktoś to potwierdzi? – Przekręciła głowę na bok.

Patrzyłam na nią, czując, że coraz bardziej wypełnia mnie zdenerwowanie.

– Około dwudziestej rozmawiałam z sąsiadką – odpowiedziałam spokojnie, chociaż miałam ochotę wykrzyczeć, że zrobiłam to celowo, aby mieć alibi. Raptem kilkanaście minut wcześniej pozbawiłam Marcela życia, chociaż może jeszcze żył, jak wychodziłam. Poszłam do domu, żeby wszystko przemyśleć i się przebrać.

– Będziemy potrzebowali namiaru na nią. – Otworzyła kajecik i coś w nim zapisała.

– Oczywiście.

– A później ktoś panią widział?

– Nikt, byłam w domu sama. Mąż był na wyjeździe, wrócił rano.

Mówiąc to, wiedziałam, jakie mam szczęście. Albert nie wyjeżdżał zbyt często, a nawet jeśli, to z reguły wracał na noc. Tym razem wyjątkowo nocował poza domem, bo konferencja kończyła się dość późno, a pogarszający się wzrok powodował, że nie mógł prowadzić w nocy. Na moje prośby, sugestie, żeby poszedł do okulisty, niestety kiepsko reagował, co w tym momencie stanowiło dla mnie coś na kształt prezentu.

– A w sumie to czy jestem o coś oskarżona? – spytałam.

Kobieta spojrzała na kolegę, który cały czas nie odezwał się słowem.

– Nie, przepraszam, jeżeli tak to brzmi, to taki standard.

– Aha, nigdy mnie nikt nie przesłuchiwał, dwa razy byłam na komisariacie, ale w błahych sprawach. Nigdy nikt z moich znajomych nie zaginął.

– Rozumiem, ale zupełnie nie ma się czym stresować, no, chyba że pani coś ukrywa.

– Niczego nie ukrywam. – Uśmiechnęłam się. Jeszcze w domu przećwiczyłam reakcje, zadowolenie, smutek i takie tam, bo nigdy nie byłam w tym dobra. – Mam nadzieję, że uda się wam jak najszybciej znaleźć… – Mój głos zadrżał, a ja wywinęłam kąciki ust w dół i zaczęłam kręcić głową.

Tutaj pojawił się spory problem. Moja gra aktorska kończyła się na mimice, zupełnie nie wiedziałam, jak sobie poradzić z płaczem, który teraz byłby wskazany, ale wtedy przypomniałam sobie o metodzie, której ostatnio użyłam przy Marii. Niewiele myśląc, pod stołem wbiłam sobie paznokieć kciuka pod inny. Od razu poczułam przeszywający ból, a łzy popłynęły same.

– Proszę mi uwierzyć, to jest dla nas sprawa priorytetowa – zareagowała kobieta momentalnie.

Wiedziałam o tym. Po pierwsze, w okolicy rzadko kiedy ludzie znikali. Po drugie, jego kolegą, a wręcz przyjacielem, czego nigdy nie mogłam zrozumieć, był radny Witold Mazurek, którego z bliżej nieokreślonych powodów wybrano po raz trzeci na kolejną kadencję.

– Proszę mi powiedzieć, kiedy ostatni raz miała pani kontakt z panem Marcelem Wojciechowskim.

– Wczoraj. Zadzwoniłam do niego, bo zupełnie zapomniałam, że miał być na ślubie i weselu.

– I? – dopytała, chociaż wiedziałam, że na bank wie o tym telefonie. Bogdan często opowiadał nam, że sprawdzanie połączeń to podstawowe działanie policji.

– Okrzyczał mnie, że mu przeszkadzam. Wiem, cała gmina o tym wiedziała, a ja jak zwykle nie załapałam.

Nie odpowiedziała, tylko kiwnęła głową, a jej kolega sapnął przeciągle. Chyba bym wolała, aby w końcu się odezwał. Jego milczenie coraz bardziej mnie wkurzało, a blizna na twarzy powodowała, że się go bałam.

– Po co pani zadzwoniła?

– Ostatnio sporo się działo i chciałam podpytać o szczegóły jednego projektu. Męczyła mnie jedna kwestia – recytowałam przygotowaną wcześniej formułkę.

– O której to było?

– Około dziewiętnastej. – Jeszcze przed przyjściem na rozmowę sprawdziłam w historii. Rozmowa trwała trzy minuty, w tej kwestii też się przygotowałam.

– Skąd zna pani Marię Krzemińską-Gonzalez? – Policjantka zmieniła temat, a ja zmarszczyłam brwi.

– Z internetu – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

– A tak dokładniej?

– Ja prowadzę firmę świadczącą usługi marketingowe. Moimi klientkami są praktycznie same kobiety. Udzielam im rad, prowadzę szkolenia, piszę strategie i takie tam. I Maria była jedną z tych, co wykupiły pakiet moich usług. Potrzebowała mojego wsparcia.

– Z każdą z nich utrzymuje pani kontakty towarzyskie? – W końcu usłyszałam męski głos. Spojrzałam na niego i od razu pożałowałam. Jego blizna wyglądała okropnie.

– Towarzyskie? – Pokręciłam głową. – My nie znamy się jakoś szczególnie – odpowiedziałam, licząc, że nie zabrzmiałam podejrzanie. Zadbałam o to, aby jak najmniej rzeczy nas łączyło. Usunęłam wszystkie wiadomości od niej, a z jej telefonu większość swoich. Wykorzystałam moment, gdy spała. Miała telefon na odcisk palca, więc gdy leżała nieprzytomna po wypiciu drinka z dodanymi przeze mnie tabletkami usypiającymi, wykorzystałam jej wiotką dłoń. Ostatnio starałam się, aby zostawiać jak najmniej śladów naszej znajomości.

– Ona twierdzi inaczej – ponownie zareagował policjant.

– Tak? – Spojrzałam na niego, marszcząc przy tym czoło. – Nie będę ukrywać, wydawało mi się, że miała na moim punkcie coś na kształt obsesji. Wiem, to mój błąd, bo pozwoliłam jej się za bardzo do siebie zbliżyć. Nie powinnam była. Kiedyś ta granica między mną a klientką była nieprzekraczalna, ale z czasem sobie odpuściłam. Tylko wcześniej nigdy nikt tego tak perfidnie nie wykorzystał.

– Co ma pani na myśli? – spytała tym razem policjantka.

– Sprowadziła się tu niedawno, co po głębszym zastanowieniu jest dość zaskakujące. Wcześniej w sieci pisała do mnie i wypytywała o to, gdzie mieszkam, co myślę o Grodzisku. Gdy zakomunikowała mi, że się tu sprowadziła, zdziwiłam się trochę, ale nie skomentowałam. Potem byłyśmy kilka razy na obiedzie. Raz poprosiła mnie o popilnowanie swojej córki. Zrobiłam to, ale uważam, że to było niewłaściwe. Pomogłam też w znalezieniu opiekunki. Mam wrażenie, że odsłoniłam się za bardzo i mogła to źle zinterpretować. Tylko ja to zrobiłam z ludzkich powodów.

– Coś się wydarzyło szczególnego? – Zmarszczył brwi, przyglądając mi się uważnie.

– Nie, ale strasznie wypytywała mnie o wspólnika, męża, o moje życie. Z czasem zaczęła się bardzo niepochlebnie o nich wypowiadać, jakby ich nie lubiła. A ja nie wiem dlaczego. Średnio ich znała. Z tego, co jej opowiadałam, to powinna mieć inny obraz. Marcel to najlepszy kompan do biznesu, jakiego mogłam wyśnić. Cały czas wierzę, że zaraz się znajdzie i będzie to jego kolejny głupi dowcip – westchnęłam smutno.

– Robił tak już wcześniej?

– Takiego to nie, ale on zawsze lubił robić mi psikusy. Raz poprosił kolegę, żeby zagipsował mu nogę. Przyszedł do biura o kulach. Opowiedział historię, że wpadł do odkrytej studzienki. Myślałam, że serce mi wyskoczy, a on nagle wziął nożyczki i zaczął go zdejmować. Ja na niego krzyczałam, aż w końcu z durnym uśmiechem zakomunikował, że to ściema.

– Wróćmy jeszcze do pani relacji z nową koleżanką, Marią Krzemińską-Gonzalez… – Postukał końcówką długopisu o zeszycik. – Poznała Marcela Wojciechowskiego?

– Nie, nie wiem, niby skąd? Marcel był moim tajnym wspólnikiem, nikt o nim nie wiedział. – Zmarszczyłam brwi. – Czemu pan o to pyta?

– Ma pani pomysł, dlaczego odwiedziła pana Marcela w domu?

– W życiu! – zareagowałam podniesionym głosem. – Po co miałaby to zrobić? Oni się nie znają.

Policjant nie odpowiedział, tylko spojrzał na mnie w taki sposób, że plecy zrosił mi zimny pot. Jakby czytał w moich myślach.

– Pani Maria też nie była w stanie tego wytłumaczyć – powiedziała policjantka spokojnie, cały czas bacznie obserwując każde drgnienie mojej twarzy. – Czy wie pani, że Maria Krzemińska-Gonzalez spotkała się z pani mężem?

– Co?! – pisnęłam zdecydowanie za głośno, ale zrobiłam to celowo i dorzuciłam do tego zmianę wyrazu twarzy. Wytrzeszczone maksymalnie oczy i rozdziawiona buzia zdecydowanie podkreślały moje zdziwienie.

– Dotarliśmy do świadka, który twierdzi, że pani mąż spotkał się z Marią dwa razy w odstępie tygodnia obok parku Skarbków, w knajpie.

– Pan żartuje? – Zamknęłam oczy, cały czas kręcąc głową na boki. Kiedyś widziałam taką reakcję na zadziwiające wieści i niczym rasowa aktorka wplotłam ją w rozmowę, chociaż najchętniej bym roześmiała im się w twarz.

– Niestety nie, mamy zdjęcia…

– Aha… – skomentowałam, chociaż dobrze o tym wiedziałam. Sama wysłałam do redakcji lokalnej gazety kilka fajniejszych ujęć. Na wydrukach widać było moją niby-przyjaciółkę i mojego męża. Teraz musiałam udawać, że widzę je po raz pierwszy.

Jeszcze ich nie opublikowali, bo Albert był dość znaną osobą i nikt nie chciał nadepnąć mu na odcisk. Poza tym dobre układy z policją też były mediom na rękę, więc wiedziałam, że kopie dotrą i tutaj, szczególnie że jedna z dziennikarek, którym je wysłałam, miała za męża policjanta.

Starszy aspirant położył przede mną najlepsze ze zdjęć. Dobrze wybrał, też bym takie przygotowała. Widać było zadowolone twarze obojga, gdy uśmiechali się do siebie niczym najszczęśliwsi ludzie na świecie.

– Czyli mamy rozumieć, że nie wiedziała pani nic o tej znajomości?

– No… Ale co ich niby łączyło? – Podciągnęłam barki do góry, jakbym chciała schować głowę między ramiona.

– Tego nie wiemy dokładnie, chociaż pani Maria powiedziała, że nie wiedziała, że to pani mąż. Bo myślała, że Marcel jest pani mężem. – Przysunął się do mnie, a ja poczułam kwaśny zapach jego ciała. Powoli się odsunęłam, aż moje plecy oparły się o krzesło.

– Jezu, co z tą kobietą jest nie tak…? W sumie to może nie przypadek, że jej mąż siedzi w więzieniu.

– W więzieniu? – zdziwili się oboje.

– Powiedziała, że jest rozwiedziona, i tyle. – Policjantka zmarszczyła brwi. – Wie pani za co?

– Za przetrzymywanie Marii w domu – powiedziałam cicho. – I postrzelenie kogoś.

– Dziękuję za informację. Sprawdzimy to.

– A czy ona coś wie o zaginięciu mojego przyjaciela? – spytałam nienaturalnym dla siebie piskliwym głosem.

– Niestety odmówiła składania jakichkolwiek wyjaśnień.

Rozdział 2

Maria

Myślałam, że Hiszpania, to był koszmar, ale to, co się działo teraz, było jeszcze gorsze.

Przesłuchanie na policji zupełnie wytrąciło mnie z równowagi. Nie zdradziłam im nic, co mogło na mnie ściągnąć podejrzenia. Opowiedziałam o Oldze jako mojej koleżance, o jej pomocy z Klaudią. Nie byłam w stanie wyjaśnić im mojej obecności w domu tego całego Marcela, ale najważniejsze, że mnie nie aresztowali, bo – jak stwierdził policjant – nie było na razie wiadomo, jaki zarzut mogliby mi postawić. Przecież nikt nie wiedział, gdzie Wojciechowski jest, co bardzo mnie stresowało.

Najgorsze, że nie mogłam się dodzwonić do Olgi, a na wiadomości i maile nie odpowiadała. Zupełnie nic z tego nie rozumiałam. Ten policjant próbował mi wmówić, że mieszkanie, przed którym zaparkowałam, należy do Marcela. Nie wiedziałam, czy chodzi o wspólnika Olgi, ale chyba tak. Tylko tam mieszkała Olga z mężem i to jego uderzyłam wazonem.

Nie mogłam im nic powiedzieć, bo ustaliłyśmy szczegóły z Olgą i chciałam się z tego wywiązać. W końcu planowała mnie kryć. Tylko gdy Olga nagle zapadła się pod ziemię, zaczęłam się nad tym zastanawiać.

Pierwsze ziarenko niepewności zasiała Klaudia.

– Jak się nazywa ulica, przy której mieszka Olga? – rzuciłam, bo chciałam znaleźć jej mieszkanie na mapie i w wolnej chwili tam podejść. Zupełnie nie pamiętałam jej adresu. Podała mi go podczas rozmowy, a teraz nie byłam w stanie sobie przypomnieć. Mniej więcej kojarzyłam okolicę, ale nie chciałam krążyć bez sensu.

– Trzeciego maja – odpowiedziała. Wpisałam adres w aplikację Google Maps, a nogi się pode mną ugięły. To zdecydowanie nie była okolica, którą odwiedziłam tego felernego wieczoru.

– Jesteś tego pewna? – nie odpuszczałam.

– Tak, czasami u nich sprzątam. To niedaleko takiej kliniki rehabilitacyjnej, gdzie moja mama chodzi z bólem pleców i kolana.

– Aha – westchnęłam tylko, nie wiedząc, jak inaczej to skomentować.

Klaudia sobie poszła, a ja zostałam z natłokiem myśli. Musiałam jak najszybciej znaleźć jej dokładny adres. Siedziałam przed komputerem, słysząc, jak Kasia zaśmiewa się do bajki o wesołej śwince, i zastanawiałam się, jak to ogarnąć.

– Adres jej firmy! – szepnęłam po kilku minutach jałowego gapienia się w ekran. Niestety myślenie nie szło mi zbyt dobrze. Stres przez całą tę sytuację robił swoje.

Weszłam na firmowego facebooka, a stamtąd na jej stronę. Po chwili wyświetliła mi się kolorowa, lecz bardzo estetyczna wizytówka z jej usługami.

Zjechałam na dół do sekcji „Kontakt”. Niestety tam poza adresem mailowym i linkami do mediów społecznościowych nic nie znalazłam. Wzorem sklepów krzaków nawet nie kwapiła się wrzucić numeru telefonu, chociaż jak sama wyjaśniła, kiedyś go udostępniła, a wtedy ludzie dzwonili w sobotę późnym wieczorem, zupełnie nie wyłapując, że przecież ona może mieć jakieś życie poza pracą.

Siedziałam i gapiłam się tępo na stronę, aż w pewnym momencie niczym bohater kreskówki poczułam, jak nade mną pojawia się żaróweczka, a w mojej głowie między zwojami przeskakuje impuls generujący poszukiwaną myśl.

– W polityce prywatności są dane firmy – powiedziałam sama do siebie.

Odnalazłam na dole strony odpowiednią zakładkę i kliknęłam. Szybko wyświetlił mi się tekst z całą litanią rzeczy, które niby firma Olgi robiła w związku ze zbieranymi danymi. Wróciłam na początek tekstu, bo przeleciałam bez sensu na dół strony. W jednym z pierwszych akapitów znalazłam to, czego szukałam.

To wtedy zobaczyłam ich nazwiska zestawione obok siebie, a tuż obok adres. Szybko wpisałam go w Google Maps i aż klasnęłam w dłonie.

Rozdział 3

Olga

Gdy otworzyłam oczy, w mieszkaniu panowała totalna cisza. Nie wiedziałam nawet, która jest godzina, i z zadowoleniem stwierdziłam, że taki stan rzeczy bardzo mi pasuje. Pierwszy raz od niepamiętnych czasów nie wzięłam do sypialni telefonu. Nie ustawiłam budzika. Po prostu spałam tyle, ile mój organizm sobie zażyczył.

Powoli wysunęłam się spod jedwabistej kołdry, którą uwielbiałam za delikatność, i sięgnęłam po przewieszony przez oparcie krzesła szlafrok. Włożyłam go, przewiązałam w pasie i wyszłam z pokoju.

Albert wyszedł do pracy bezszelestnie i ku mojemu zdziwieniu na stole zostawił kartkę: „Pamiętaj, że nie jesteś w tym sama. Zawsze możesz na mnie liczyć”. Patrzyłam na to z niedowierzaniem. Musiało się stać tak wiele złych rzeczy, aby napisał mi coś takiego.

Z jednej strony się ucieszyłam, że jeszcze drzemią w nim jakieś pozytywne odczucia w stosunku do mnie, ale z drugiej… Nie tego chciałam. Nie litości, współczucia. Nigdy nie pragnęłam romantycznej miłości, kwiatów, wyznań o zachodzie słońca, ale po prostu wsparcia, troski, a tego Albert od dawna mi nie dawał.

Położyłam z powrotem kartkę i podeszłam do blatu. Nastawiłam kawiarkę i chwyciłam za telefon.

Siedem nieodebranych połączeń.

Trzynaście SMS-ów.

Kilkanaście wiadomości na WhatsAppie i Messengerze.

Zaczęłam przeglądać i aż się zaśmiałam na widok panicznych wiadomości od Marii:

„Zadzwoń!”

„Gdzie jesteś?”

„Co się dzieje?”

„Błagam, zadzwoń”.

„Ja nie dam rady”.

„Potrzebuję cię!”

Każda kolejna bardziej płaczliwa i desperacka. Większość telefonów też była od niej, oczywiście nie planowałam odpisać ani tym bardziej oddzwonić. Na razie zamierzałam delektować się spokojem.

Kolejne wiadomości były w sprawie konferencji, na której miałam się pojawić za tydzień.

– Kurwa, ale ja nie wiem, co i jak… – Usiadłam przy stole i dopiero się zorientowałam, że ostatnimi czasy zupełnie nie nadążałam, co dzieje się w moim własnym biznesie. Przychodziłam na eventy na gotowe. Odpalałam live’y w ostatnim momencie, a prezentację dostawałam dzień przed i uczyłam się jej, dorzucając swoje przemyślenia. Od dawien dawna nie czytałam formularzy, które kobiety wypełniały przed konsultacjami jeden na jeden, bo i tak wszystko mi później opowiadały, a czasami najciekawsze, warte zgłębienia elementy podsuwał mi Marcel.

Dopiero teraz uzmysłowiłam sobie, że jeżeli będę chciała dalej ciągnąć biznes, będę musiała robić rzeczy, o których nie mam zielonego pojęcia, bo zawsze zajmował się nimi Marcel.

– Kurwa mać! – zaklęłam ponownie pod nosem.

Nie tak miało być. Zniknięcie Marcela miało przynieść same korzyści, a tu na horyzoncie pojawiały się pierwsze problemy.

W pewnym momencie mój telefon zaczął wibrować. Spływały kolejne wiadomości na komunikatorze.

– Co jest?! – krzyknęłam sama do siebie.

Odpaliłam szybko komputer i zaczęłam czytać.

– No nie!

„Dzień dobry, czekamy na panią. Będzie pani?”

Zupełnie nie wiedziałam, o co chodzi. To, co się ostatnio działo, jakoś oderwało mnie od rzeczywistości, obowiązków i wszystkiego, co wcześniej szczelnie wypełniało każdy mój dzień.

– O fuck! – wrzasnęłam, gdy wyłapałam spośród kilkunastu wiadomości tę od Romy Wędzikowskiej, psycholożki, która pomagała kobietom w uporaniu się z ich lękami związanymi z biznesem. Marcel wspominał, że planuje z nią porannego live’a, ale ja zupełnie nie wyłapałam, kiedy dokładnie ma się odbyć.

Normalnie dzień lub dwa wcześniej dostałabym od Marcela info, chociaż jakiekolwiek przygotowania wykonałabym raptem tego samego poranka, szczególnie że miałam być tylko gościem, a nie prowadzącą spotkanie.

Szybko wciągnęłam na siebie leżący na kanapie sweter i odpaliłam aparat w telefonie. Wyglądałam średnio. Podkrążone oczy, ziemista skóra. Zupełnie nie tak się prezentowałam na co dzień. Pobiegłam jeszcze do wiatrołapu, wzięłam z torebki pomadkę i stanęłam przy lustrze. Trzy ruchy kolorowym sztyftem po ustach, spięcie włosów w wysoki kok gumką, która leżała na komodzie, i wyglądałam nie najgorzej. Wróciłam do salonu szybkim krokiem, usiadłam na kanapie i weszłam w maila z wczoraj, którego totalnie olałam. W środku czekał na mnie link.

Kliknęłam w niego i usiadłam, szczerząc się.

– Dzień dobry, przepraszam bardzo… – zaczęłam. Potok słów poleciał z moich ust, a ja zapomniałam o moich problemach.

A szczególnie jednym.

O Marii.

Godzinę później było po wszystkim. Zamknęłam klapę i odłożyłam komputer na bok. Telefon w czasie live’a piknął kilka razy. Widziałam kątem oka, kto się do mnie dobija – tym razem nie była to Maria, ale mój tajemniczy pomocnik.

Karolina Dąbrowska.

Rozdział 4

Maria

Od dawna nie byłam z siebie tak dumna.

Znalazłam to, czego potrzebowałam, i zamierzałam to wykorzystać.

Ubrałam Kasię i wyszłyśmy z domu. Poszłyśmy pieszo, bo według Google Maps przed nami było raptem trzydzieści minut spaceru. Szłam, trzymając małą za dłoń, zupełnie nie mając pomysłu, co zrobię, gdy stanę przed Olgą. Wszystko mówiło mi, że zostałam perfidnie oszukana. Że cały tamten wieczór był wielką mistyfikacją, a ja uwierzyłam we wszystko, co mi mówiła.

Brak jej odpowiedzi stanowił pierwszą czerwoną flagę, a drugą, głośno łopocącą na wietrze moich wątpliwości, był fakt, że oszukała mnie w kwestii swojego miejsca zamieszkania. To nie u niej rozegrał się dramat. No i chyba najważniejsze pytanie brzmiało: kogo ja uderzyłam?

Nie miałam pojęcia, dlaczego to zrobiła i dlaczego obrała mnie za swój cel, ale wiedziałam, że bardzo tego pożałuje. Wszyscy zawsze uważali mnie za spolegliwą i łatwą do manipulowania, ale mało kto zdawał sobie sprawę, że prawda jest zupełnie inna, o czym w dobitny sposób przekonał się mój mąż.

Powoli podeszłyśmy pod znaleziony przeze mnie w sieci adres. Ładny domek, ale zdecydowanie nie ten budynek, w którym byłam. Ten, który został mi przedstawiony jako miejsce zamieszkania Olgi i Alberta. W którym rzekomo rozegrał się cały ten dramat.

Zatrzymałam się przed furtką i zamarłam. Co miałam teraz zrobić? Wiedziałam, że to słaby punkt mojego planu, który na razie wypełniała pustka. Stałam tam przez dłuższą chwilę, aż zdarzył się cud. Nagle w drzwiach wyjściowych budynku pojawiała się Olga.

– Czemu nie odbierasz ode mnie telefonu?! – wrzasnęłam, ciągnąc Kasię za rękę, co mała od razu skomentowała piśnięciem, ale zupełnie to zignorowałam. Szłam w stronę kobiety, która chciała zniszczyć mi życie.

Olga stanęła jak wryta, przez jej twarz przeszedł strach, ale trwało to ułamek sekundy, a potem pojawił się na niej uśmiech. Szyderczy, jaki gości na twarzach psychopatów.

– Nie wiem, o co ci chodzi. – Zmierzyła mnie wzrokiem, po czym podeszła do Kasi, pogłaskała ją po głowie i zrobiła krok w tył.

– Dobrze wiesz. – Zbliżyłam się do niej, ale ona nawet nie drgnęła. Każdy normalny człowiek zrobiłby unik, cofnął się, ale ona patrzyła na mnie niczym wilk przed atakiem na zwierzynę. – Nie byłyśmy u ciebie w domu.

Wzruszyła ramionami, nie przejmując się wcale faktem, że ludzie zaczynają się nam dziwnie przyglądać.

– To nie było twoje mieszkanie!

Nadal nic.

– To nie był twój mąż!

Patrzyła na mnie zdecydowanie nie ta sama osoba, której męża niby zaatakowałam. Nawet gdyby był tyranem, jak mi go opisała, wyglądałaby na o wiele smutniejszą. Musiałaby. Poza tym co stało się z jej limem na twarzy? Najlepsze makijażystki miałyby problem z zakryciem czegoś tak intensywnego.

– Dlaczego to zrobiłaś?

Nic. Odpowiedziało mi milczenie i ten dziwny wyraz jej twarzy. Ta pewność siebie.

– Powiedz, kurwa, o co tu chodzi! – wydarłam się, aż Kasia zaczęła płakać.

– Niezła z ciebie matka – syknęła, minęła mnie i ruszyła w stronę centrum, a ja za nią, ciągnąc młodą za sobą.

– Nie interesuj się tym. To zdecydowanie nie twoja sprawa. Wkopałaś mnie w jakieś swoje gówno i masz mi natychmiast wyjaśnić, co się stało! – Złapałam ją za ramię, bo cały czas gnałam za nią ignorowana. – Dlaczego policja mnie namierzyła i pyta o twojego wspólnika?

Odwróciła się do mnie i wysyczała:

– Nie wiem, o czym mówisz. Prześladujesz mnie. Nękasz mnie. Wymyśliłaś sobie, że jesteśmy przyjaciółkami.

– Że co? Sama zaprosiłaś mnie do siebie. Opowiedziałaś o swoim mężu sadyście, pomagałaś. Zostałaś z moją córką! – krzyczałam wniebogłosy, bo bezsilność mnie rozsadzała.

Olga grała jak najlepsza z aktorek, a ja zupełnie nie wiedziałam, co z tym zrobić.

– Ty jesteś chora. Próbowałaś zniszczyć moje małżeństwo. Mój wspólnik przez ciebie zniknął, a tym samym zniszczyłaś moją firmę, zabierając mi wspaniałego przyjaciela i partnera biznesowego. Bez niego nic już nie będzie takie samo – wysyczała mi w twarz, po czym przeszła przez przejście dla pieszych.

Nie ruszyłam za nią. I tak czułam spojrzenia ludzi chodzących dookoła i średnio mi to pasowało.

Rozdział 5

Olga

Szłam, na ile nogi mi pozwoliły. Czułam palenie w udach, ale nie odpuszczałam. Wstąpiłam na chwilę do sklepu kosmetycznego i pokręciłam się, nic nie kupując, wyszłam ponownie na ulicę i się rozejrzałam. Nigdzie jej nie było, mimo to szłam dalej, jakby gonił mnie jakiś groźny zwierz.

Zwolniłam po dobrych dziesięciu minutach szalonego jak na mnie marszu. Koszulka na plecach była cała mokra. Doszłam do sklepu ekologicznego, ukryłam się między półkami, ale nie docierało do mnie, co mówi do mnie pracująca tam kobieta. Zawsze trajkotała jak najęta i zazwyczaj jej słuchałam, ale teraz myślami byłam gdzie indziej.

Wyszłam z torbą płatków bezglutenowych i poszłam na deptak do warzywniaka, który niezmiennie w okresie letnim odwiedzałam. Kupiłam trzy banany, nektarynki i kilka ufo, po czym ruszyłam do domu. Planowałam jeszcze wejść do sklepu z chemią i do księgarni, jednej z ostatnich, które się ostały, ale darowałam sobie.

Dopiero gdy wróciłam do mieszkania i padłam na kanapę, odetchnęłam, czując, jakby serce miało mi wyskoczyć. Wiedziałam na sto procent, że Maria przyjdzie do mnie do domu. Dowie się, gdzie mieszkam, od Klaudii lub znajdzie mój adres w sieci, ale gdy to nastąpiło, zupełnie mnie rozwaliło. Miałam ochotę wykrzyczeć jej w twarz, jaką tępą dzidą jest i jak bez problemów dała się wmanewrować, jednak zagryzłam policzek od środka i patrzyłam na nią z politowaniem. Nie mogłam się zdradzić. Grałam przed nią niczym rasowa aktorka. Wiedziałam, że nic z tego nie rozumie, i cieszyło mnie to.

Poza tym miałam jeszcze w zanadrzu tajną broń, którą planowałam wykorzystać.

Karolinę Dąbrowską.

Od dawna w każdej wolnej chwili obserwowała mój dom, a gdy gdzieś jechałam, ruszała za mną.

– Ona może mnie zaatakować – powiedziałam jej, gdy zadzwoniła do mnie z pytaniem, czy może mi jakoś pomóc. Dowiedziała się o zaginięciu Marcela i bardzo się zmartwiła o moje zdrowie psychiczne. – Ta kobieta chce mnie zniszczyć. Moje małżeństwo. Moją firmę. Jestem przerażona. Policja nie chce nic z tym zrobić.

– Ja ci pomogę. Jesteś moją przyjaciółką – oznajmiła, a mnie przeszły ciarki po plecach. Potrzebowałam jednak pomocy kogokolwiek, aby mój plan miał szansę na powodzenie.

Dlatego gdy Maria wydzierała się na mnie, Dąbrowska stała wśród ludzi po drugiej stronie ulicy i nagrywała całe zdarzenie. Policjanci nie byli przekonani do winy Krzemińskiej, przynajmniej ja tak to odczytywałam, dlatego postanowiłam kolekcjonować materiały przeciwko niej, a to nadawało się doskonale.

Usiadłam przy stole i próbowałam się zastanowić, co teraz mam zrobić i czy w ogóle coś powinnam. Policja błądziła po omacku. Według ich stanu wiedzy Marcel zniknął. Nikt nie wiedział, co się z nim stało. Ostatni raz widziano go na ślubie. Stał obok radnego i szczerząc zęby, podawał panu młodemu obrączkę. Później jednemu z gości powiedział, że musi coś załatwić. Nie powiedział, dokąd idzie ani czy się z kimś spotyka. Cieszyłam się, że nie był nigdy zbyt wylewny na temat naszej współpracy. Później już nikt go nie widział.

Na miejscu wesela się nie pojawił. Około dwudziestej pierwszej, po pierwszym tańcu, kiedy zaginiony miał brać czynny udział w jakimś miniprzedstawieniu dla panny młodej, ruszyły poszukiwania.

Jeden z gości pojechał do jego mieszkania, a bardziej pod. Na szczęście wyłapałam ten moment i siedziałam cicho, a Maria przyszła jakąś godzinę później. Nikt z weselników nie wpadł na to, żeby ponowne sprawdzić, czy jest u siebie w apartamencie, bo wtedy by nas nakryli.

Jak Albert dowiedział się od Bogdana, jeden z gości wymyślił, że Marcel pojechał do swojego byłego chłopaka. Zanim to jednak zweryfikowali, upłynęło kilka kolejnych godzin. Okazało się, że Krzysztof wyjechał i nie było go w domu. W południe, gdy świeżo upieczony mąż wytrzeźwiał, zadzwonił do komendanta i złożył zawiadomienie o jego zaginięciu, mimo że normalnie powinno się odczekać znacznie dłużej. Na moje nieszczęście maszyna poszukiwań ruszyła. Bogdan jednak mówił, że nikt nie miał jakiegokolwiek pomysłu, co mogło się wydarzyć, gdzie się podział. U niego w domu zupełnie nic nie znaleziono, czego dowiedziałam się również od męża, który mocno się przejął:

– Nic nie wiadomo. W mieszkaniu żadnych śladów walki. Wiedzą, że była tam niejaka Maria Krzemińska-Gonzalez, ponieważ kamera wyłapała jej samochód, zaparkowany tam w godzinach od dwudziestej drugiej do chyba trzeciej w nocy. W mieszkaniu są jej ślady, ale nic poza tym.

– Może on jednak był bi? – rzuciłam, chociaż wiedziałam, że to nie jest prawda. Kilkakrotnie rozmawiałam z nim o tym i jednoznacznie wypowiadał się na temat związku z kobietą, więc wiedziałam, że jest w tej kwestii nieugięty.

– A wiesz, z kim mógł się spotykać? – spytał, jakby faktycznie brał moje brednie pod uwagę.

– Nie wiem, ale popatrzę na jego znajomych na Facebooku.

– Super.

– A Bogdan dowiedział się czegoś ciekawego?

– Nic – odpowiedział spokojnym głosem. Od chwili zaginięcia Marcela zachowywał się tak inaczej niż wcześniej. Zniknął ten zacietrzewiony wyraz twarzy, którym mnie raczył, a którego tak nienawidziłam. – Nie wypłacał pieniędzy, nigdzie nie płacił. Jego telefon logował się ostatni raz w okolicach domu. Nie wykryła go żadna kamera, nawet przed domem.

– No tak – sapnęłam.

– Co?

– Marcel często wychodził z domu przez garaż.

– Aha, to chyba trzeba powiedzieć to policji.

– Pewnie tak. Coś jeszcze wiedzą?

– Niestety nie. Sprawdzili szpitale, kostnice…

– Boże… – wtrąciłam, zasłaniając twarz. Nawet przed nim musiałam grać zatroskaną przyjaciółkę. – Nie wiem, co mogło się stać, ale wierzę, że on wróci – wyszeptałam łamiącym się głosem.

– Wiem, to musi być dla ciebie straszne.

– Jest…

– Najgorsze, że nie interesuje się nim nikt z rodziny.

Pokiwałam tylko głową potwierdzająco. Faktycznie, rodzina Marcela miała go totalnie gdzieś. Od małego był inny. Dzieci się z niego śmiały, a rodzice, zamiast wspierać, potęgowali traumę. Gdy miał dziesięć lat i pobili go starsi koledzy, ojciec jeszcze złoił mu dupę za to, że pozwala na takie traktowanie.

W szkole średniej nie było lepiej, a nawet i gorzej, a rodzice coraz bardziej uświadamiali sobie, że ich syn jest inny. Gdy będąc na studiach, poinformował ich, że jest gejem i że się zakochał w koledze z roku, powiedzieli mu, a bardziej ojciec, że ma się do nich nie odzywać, póki mu nie przejdzie. Nie mogli zrozumieć, że to nie grypa żołądkowa, która znika, jak człowiek się porządnie wysra. Gdy trzy lata temu potrącił go samochód i leżał przez parę dni w śpiączce farmakologicznej, zadzwoniłam do nich, próbując nakłonić, aby przyjechali:

– Nie wiem, czy Marcel przeżyje, dobrze byłoby, jakby państwo przyjechali – zaczęłam, gdy w końcu udało mi się dodzwonić do jego matki.

– Ale co się stało? – spytała, a ja poczułam, że jest nadzieja i że to, co opowiadał mi wspólnik, jest mocno przesadzone.

– Jakiś facet wjechał na niego na przejściu dla pieszych…

– No tak, jemu to od zawsze nawet najprostsze czynności generowały problemy – skomentowała, a ja usłyszałam w tle jakieś garnki. Pewnie przerwałam jej robienie obiadu.

– Nie, kierowca wyskoczył zza zakrętu i jechał bardzo szybko. To nie była wina Marcela. – Nie wiem, dlaczego chciałam go usprawiedliwić.

– Proszę pani, Marcel zawsze tworzył wokół siebie problemy i… – W tym momencie usłyszałam w tle jakiś szum i wrzask „Kto dzwoni?!”. – Jakaś baba w sprawie Marcela.

Gdy usłyszałam „A co on zrobił, zgwałcił kogoś?”, aż przeszedł mi dreszcz po plecach, że ktoś mógł powiedzieć coś takiego.

– Nie, niby ktoś go potrącił.

– Czego pani chce? – W słuchawce rozległ się męski głos.

– Pana syn jest w ciężkim stanie po wypadku…

– Pewnie to kara za jego grzech – wycedził, a ja oniemiałam.

Moja rodzina nigdy nie należała do najmilszych, ale ci bili ich na głowę.

– Grzech?

– No, a jak! Te pedalskie zachowania nie są grzechem? Poza tym niektórzy twierdzili, że jest pedofilem. Jeden sąsiad przestał nam się kłaniać i ma nas za zwyroli. Ludzie dziwnie na nas patrzą. Życie z takim synem to kara…

Rozłączyłam się, bo takiego steku głupot dawno nie słyszałam.

Teraz jednak mi to pomagało. Wiedziałam od Bogdana, że zazwyczaj to rodzina jest motorem napędowym do poszukiwań, a w tym przypadku ich nie było i nie wierzyłam, żeby nagle miało się to zmienić. Niestety problematyczny był jego przyjaciel, Witold Mazurek, który podobno codziennie po kilka razy dzwonił do prowadzącego i pytał o postępy w śledztwie.

Wiedziałam jednak, że i tak nic mu to nie da, jeśli nie trafią na ciało, a na to się nie zapowiadało. Wywiozłam je do lasu, do domu, który stał pusty od lat – to Marcel kiedyś mi go pokazał. Jednak zanim ruszyłam, musiałam przenieść ciało z mieszkania do podziemnego garażu. Od razu rano pognałam do sklepu. Kupienie skrzyni na kółkach nie stanowiło problemu. Wjechałam z garażu windą, nikogo nie spotykając. Wrzuciłam do niej ciało, co stanowiło nie lada wyzwanie, i ponownie wywiozłam skrzynię na dół. Tym razem szło mi to dużo wolniej, ciężej. Gdy dotarłam do mojego auta, przerzucenie ciała do bagażnika było prawie niewykonalne.

Albert od dawna mi powtarzał, że powinnam chodzić na siłownię, wzmocnić się i inne takie bzdety. Wtedy czułam, że jak zwykle się czepia, ale teraz wiedziałam, że miał rację. Moje ciało nie miało mocy, a żeby przenieść większego, sflaczałego faceta, trzeba było mieć nadludzkie siły. Po dobrej godzinie udało mi się zatrzasnąć nad nim bagażnik. To, że nikt w tym czasie nie zjechał do garażu, zakrawało na cud. Gdy skończyłam, byłam cała spocona, a koszulka aż przykleiła mi się do skóry. Zostawiłam skrzynię pod ścianą, gdzie nie zwracała na siebie zbyt dużej uwagi.

Nigdy tak się nie stresowałam, jadąc samochodem. Każde zbliżające się auto było podejrzane. Każdy w okolicy mógł sprowadzić na nas problemy. Pół godziny później dojechałam na miejsce. Wyrzucenie ciała z bagażnika i wturlanie do budynku było już nieco łatwiejsze. Zostawiłam je w domku, nie wiedząc zupełnie, co dalej. Liczyłam, że wpadnę na jakiś genialny pomysł na skuteczne pozbycie się zwłok. Na ten moment stary domek wydawał się idealnym rozwiązaniem.

Właśnie zakończyłam kolejnego live’a, tym razem z moimi obserwującymi, i już chciałam iść się wykąpać, gdy mój telefon zaczął tańczyć na stoliku. Wyciszyłam go, gdy tylko połączyłam się ze zgrają kobiet, które liczyły, że zmienią swoje życie po wysłuchaniu moich mądrości. Nigdy nie prowadziłam statystyk, ale gdybym miała strzelać, ile kobiet faktycznie korzysta z wiedzy, którą szerzę, ile faktycznie wykorzystuje narzędzia, które daję im za darmo, to byłoby to raptem dwie, może trzy na sto. Dotyczyło to właściwie nawet tych, co płaciły grubą kasę za dostęp do moich szkoleń czy konsultacji. Reszta myślała, że wystarczy posłuchać, popatrzeć na moje prezentacje i to przełoży się na efekty. Zapominały, że tylko ciężką pracą, wytrwałością i z dobrym planem w ręku są w stanie coś zrobić.

Dźwięk telefonu wyrwał mnie z rozmyślań.

Odebrałam, nie patrząc na wyświetlacz, co raczej było głupie z mojej strony. Od dawna zainstalowaną miałam na telefonie aplikację do wyłapywania spamerskich połączeń. Fotowoltaika, kredyty na milionowe kwoty czy zestawy garnków w promocyjnych cenach zdecydowanie nie wchodziły w zakres moich zainteresowań, dlatego unikałam takich rozmów jak ognia.

– Tak, słucham? – rzuciłam na odwal się, mimo że zazwyczaj odbierałam, przedstawiając się, co było dość głupie. Większość osób, dzwoniąc do mnie, wiedziała, że po drugiej stronie ma Olgę Szumicką.

– Dzień dobry, Marzena Konopacka z tej strony.

Spięłam się, słysząc sympatyczny głos księgowej, która od ponad dziesięciu lat ogarniała nasze rachunki i nie tylko. Za jej namową niecały rok wcześniej zmieniliśmy formę prowadzonej działalności na spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, co miało nam pomóc w zatrzymywaniu dla siebie większej ilości kasy – mniejsze opłaty do ZUS, podatki, ale niestety kosztem skomplikowanej procedury klasyfikowania kosztów.

– O, dzień dobry! – Usiadłam przy stole kuchennym i chwyciłam za kubek z kawą, który zrobił się już prawie zimny. – Coś się stało? – spytałam, wiedząc o dziwnych fakturach.

– No właśnie… – Zamilkła. – Wiem, że to nie jest najlepszy moment. Ja też bardzo się boję o pana Marcela. – W słuchawce usłyszałam coś, co brzmiało jak pociąganie nosem. – Ostatnio nagromadziło się mnóstwo nieścisłości. Pisałam pani, jest cała masa faktur, których nie mogę zaksięgować, a które zostały zapłacone kartą firmową. Poza tym na koncie firmowym brakuje znacznych środków.

– Znaczących to znaczy ilu? – Serce zaczęło mi bić szybciej. Od zawsze kwestie księgowe mnie paraliżowały. Nie znosiłam tych tabelek, exceli i innych wyliczeń. Zdecydowanie bliższe mi były te miękkie aspekty mojego biznesu.

– Ponad trzystu tysięcy – wyszeptała kobieta, jakby bała się powiedzieć głośniej.

– O kurwa… – rzuciłam, a brzuch zabolał mnie jeszcze bardziej, chociaż chwilę temu wydawało mi się, że gorzej być nie może.

– Wiem, że teraz to nienajlepszy moment, ale niestety Urząd Skarbowy nie wychwytuje ludzkich tragedii, więc musimy dojść do tego, co się z tymi pieniędzmi stało. Potrzebuję faktury albo trzeba będzie uzupełnić braki, ewentualnie zrobić pożyczkę dla wspólników. Tylko niestety muszę wiedzieć, co robimy.

– Dobrze, oczywiście – odpowiedziałam, czując, jak w środku zalewa mnie fala złości. – Postaram się odezwać jak najszybciej.

Rozdział 6

Maria

Patrzyłam na zdjęcie męża Olgi i nie wierzyłam w to, co widzę.

To był ten sam facet, z którym rozmawiałam w restauracji i umówiłam się na kolejne spotkanie. To ten sam facet, który spowodował, że serce zabiło mi trochę szybciej. To ten sam facet, który jako pierwszy od lat zawrócił mi w głowie. A teraz patrzył na mnie z ekranu komputera.

Robert Szumicki.

Tylko że Olga mówiła, że jej mąż to Albert. Nie miałam jednak wątpliwości, że to ten sam mężczyzna. Myślałam, że wpadłam na niego zupełnie przypadkiem. Teraz byłam pewna, że Olga to perfidnie ukartowała. Wtedy nie miała żadnego spotkania. Wiedziała dobrze, że jej mąż przyjdzie do restauracji. Wiedziała dokładnie, o której się pojawi i ile będzie tam siedział. Wiedziała, przy którym stoliku usiądzie, dlatego zarezerwowała dla mnie miejsce obok. Ba, wiedziała, jaka sukienka zwróci jego uwagę, bo nie mogło być przypadkiem, że pożyczyła mi niezwykle seksowną i przyciągającą uwagę. Może on sam ją jej kupił, dlatego wtedy patrzył na mnie w tak dziwny sposób.

Wpadłam w sidła dobrego gracza, zupełnie niczego się nie spodziewając. A ja głupia myślałam, że w końcu jest ktoś, kto mnie lubi. Chce mi pomóc, wysłuchać.

Spojrzałam na Kasię, która zasnęła, oglądając bajki, i raz na jakiś czas postękiwała przez sen. Też chciałabym niczym się nie przejmować i odpłynąć gdzieś w nieznane. Tylko teraz nie mogłam, musiałam skupić się na problemie i jak najszybciej znaleźć rozwiązanie.

Rozdział 7

Olga

– Myślisz, że mogę iść do mieszkania Marcela? – spytałam Alberta, gdy jedliśmy śniadanie. Pierwszy raz od dawna został ze mną i nie jadł swoim zwyczajem w biurze.

– Z tego, co powiedział Bogdan, to oni już skończyli pracę w jego domu. Nic nie znaleźli, więc chyba możesz. – Wzruszył ramionami, przeżuwając.

– To dobrze – odpowiedziałam i włożyłam do ust kolejny kęs jajecznicy z boczkiem, która była specjalnością męża. Dawno jej nie jadłam i miałam wrażenie, że smakuje jeszcze lepiej, niż zapamiętałam.

– A może on gdzieś wyjechał? – spytał i spojrzał na mnie z troską.

Tak, teraz potrzebowałam czyjegoś wsparcia, ale zamiast wstać, podejść i przywrzeć do niego całym ciałem, odłożyłam sztućce na boki talerza i spytałam:

– Tylko dokąd?

– Nie wiem. Może miał już wszystkiego dość i postanowił zaszaleć.

– Może tak, ale nie pasuje mi to, że poszedł na ślub – odpowiedziałam. To wydarzenie mocno mi wszystko psuło. Gdyby nie ono, wypłaciłabym kasę z jego konta, zrobiła rezerwację na kilka wyjazdów, hoteli. A tak jakoś to nie pasowało do tej wersji. Niestety wszystko musiało wskazywać na nieszczęśliwy wypadek, którego jeszcze nie wymyśliłam. Musiało się to skończyć poważnym uszkodzeniem ciała, po którym nie uda się określić przyczyny zgonu, o ile w ogóle będzie można ustalić jego tożsamość.

– Może nie chciał zrobić przyjacielowi przykrości, załatwił najważniejszą część i wyszedł. – Albert nie odpuszczał. – Może ktoś na niego czekał i zniknęli.

– Okej, a jak w to się wpisuje Maria i jej wizyta?

– W sumie to ja nie wiem, kim jest ta Maria.

– Mówiłam ci, to moja klientka, która zaczęła się trochę zbyt mocno interesować moim życiem. Nie wiem czemu, ale wydaje mi się, że ona ma jakąś obsesję na moim punkcie.

– Serio?

– Tak, dzisiaj w nocy nie mogłam spać. I tak sobie zaczęłam myśleć, że ona się sprowadziła tutaj po rozmowie ze mną. Rzekoma kariera pisarska to tylko pretekst do kontaktu ze mną. Ta jej powieść jest okropna, jakby napisana na kolanie. Non stop do mnie dzwoniła. Ba, nawet zostałam z jej córką.

– Z córką? – zareagował podniesionym głosem, mimo że dobrze o niej wiedział. On też cały czas grał, a ja nie mogłam doczekać się momentu, gdy go zdemaskuję.

– Tak, ma trzy- czy czteroletnią córkę. Z jakieś dwa tygodnie temu zadzwoniła do mnie, że niania nie dotarła, a ona musiała pilnie gdzieś jechać. Tylko ona nic tu nie ma w okolicy do załatwienia – skłamałam, wiedząc, jaka jest prawda. – Potem gadałam z Klaudią, okazało się, że ona była wtedy w domu i mogła wpaść, więc nie wiem, czemu mnie wydzwoniła…

– Klaudia? Ta dziewczyna, co u nas czasami sprząta? – dopytał i dolał nam do szklanek wody z cytryną.

– Tak, ta sama. Zrobiło mi się żal tej Marii, więc dałam jej namiar na Klaudię, ale teraz żałuję. Czuję, jakby mnie w jakimś stopniu osaczyła.

– Faktycznie brzmi to podejrzanie. – Pokręcił głową z dezaprobatą.

– I to bardzo. A przy tym Maria nosi się niczym zakonnica. Długie suknie, babcine bluzeczki. A to naprawdę ładna kobieta, zresztą pokażę ci, bo robiłam jej sesję zdjęciową.

Wstałam i zgarnęłam mojego laptopa. Podeszłam do stołu, wpisałam hasło i znalazłam odpowiedni folder. Kilka fotografii już miałam gotowych. Grzebanie w zdjęciach, wywoływanie ich sprawiało mi wielką frajdę. Usuwanie niedoskonałości ze skóry, podkręcanie koloru oczu, usuwanie boczków, powiększanie piersi, o ile to potrzebne… Taka zabawa w Boga czy specjalistę od chirurgii estetycznej.

Teraz miałam zaprezentować moje efekty mężowi i nie mogłam się doczekać jego reakcji. Dobrze wiedziałam, że się widzieli, rozmawiali. Z jej opowieści mogłam wnosić, że było to coś na kształt randki. A to oznaczało, że planował mnie zdradzić.

Wysunęłam w jego stronę komputer.

– O, znam ją – powiedział bez żadnej krępacji, czym mnie zdziwił.

– Serio? – zareagowałam podniesionym głosem.

– Poznałem ją w restauracji podczas mojego cotygodniowego obiadu. Pogadałem chwilę. Powiedziałem, że lubię tam jadać.

– O, to ciekawe… – Pokręciłam głową.

– Dlaczego?

– Mnie powiedziała, że poznała na obiedzie jakiegoś świetnego faceta i umówiła się z nim na następne spotkanie, a bardziej na randkę.

– Naprawdę? – Zaśmiał się w głos. – Jakoś nie dałem jej powodu do myślenia, że to coś poważnego, coś więcej niż serdeczna rozmowa. Opowiadałem o okolicy, spytała mnie, czy wiem, gdzie jest najbliższy fotograf, bo potrzebowała zdjęć do dowodu. Taka zwykła rozmowa.

– Ale tydzień później się spotkaliście? – Nie chciałam odpuścić.

– Tak, znowu się pojawiła, trochę to dziwne. Ale co miałem zrobić. No i za pierwszym razem przyszła w sukience, takiej samej jak ta, którą ci kupiłem.

Zrobiłam duże oczy, chociaż dobrze o tym wiedziałam. Sama jej ją dałam, żeby zwróciła jego uwagę.

– Dziwna kobieta… – podsumował i posmarował masłem kawałek pełnoziarnistego chleba, który od dłuższego czasu trzymał w ręce.

Nie skomentowałam tego. Dojadłam śniadanie, sprawdziłam pocztę, żeby już niczego nie przegapić, i pojechałam pod apartamentowiec, w którym mieszkał Marcel.

Dobrze pamiętałam, jak cieszył się, gdy odbierał klucze. Moi rodzice nie byli bogaci, ale on dobrze wiedział, czym jest bieda. Blok, w którym mieszkała jego rodzina, wyglądał bardzo nieciekawie, podobnie jak lokatorzy, którzy całymi dniami siedzieli na ławeczce przed budynkiem i łoili wódkę prosto z butelki, przekrzykując się jeden przez drugiego.

Pojechaliśmy tam raz po jakieś kartony, które zostały w piwnicy jego rodziców. Nawet nie zainteresowali się jego awansem społecznym. Nie pochwalili pracowitości. Nie powiedzieli, że są z niego dumni, ponieważ udało mu się kupić za gotówkę piękne mieszkanie. Dla nich najważniejsze było to, aby nie skalał ich w oczach sąsiadów swoją orientacją.

Postawiłam samochód w uliczce obok i ruszyłam jak zawsze od tyłu. Jakoś nie chciałam, żeby ktoś mnie zauważył, chociaż nic złego nie planowałam zrobić. Tym razem. Weszłam do mieszkania i zamarłam. Policja się nie szczypała. W poszukiwaniu potrzebnych informacji przewalili całe mieszkanie. Każdy skrawek. Tak jakby jego szuflady z ubraniami i bielizną czy szafki z naczyniami mogły skrywać tajemnice.

Wszystko leżało porozrzucane na podłodze, podeptane przez dziesiątki buciorów. Zero szacunku dla jego własności, tak jakby z góry założyli, że właściciel już nigdy tu nie wróci.

Na szczęście ja szukałam czegoś zupełnie innego – faktur oraz dostępu do jego służbowego komputera. Musiałam jak najszybciej wyjaśnić te wydatki, bo inaczej strata wspólnika będzie mnie drogo kosztowała. Od razu swoje kroki skierowałam do jego biura, gdzie niczym prezes wielkiej firmy ustawił olbrzymi stół, który pełnił funkcję biurka. U jego szczytu stał równie olbrzymi fotel, w którym siadał w samych bokserkach i nie krępował się, że pisze poważne maile niemal nago.

Pierwsze, co przejrzałam, to wszystkie szuflady. Niestety poza umowami o współpracę oraz wydrukowanymi ofertami nie znalazłam nic ciekawego. Żadnych faktur, rozpisanych wydatków, nic, co mogłoby mi pomóc rozwiązać sprawę zniknięcia pieniędzy z naszego konta.

– Kajet! – rzuciłam sama do siebie.

Zupełnie o nim zapomniałam. Marcel najważniejsze rzeczy notował w niewielkim zeszyciku. Powtarzał, że to „kajet mądrości”. Wpisywał tam pomysły na nowe projekty, nazwiska osób, do których warto się odezwać, a także koszty różnych rzeczy i wpływy, co chyba lubił najbardziej. Obliczał na przykład, ile osób przyjedzie na konferencję, ile kosztuje sala, ile wynagrodzenie dla obsługi, a potem skakał z zachwytu nad liczbami, jakbyśmy nie mieli już za sobą ponad dwudziestu zorganizowanych konferencji. Często miałam wrażenie, że on nie wyłapuje, że już odniósł sukces. Chciał więcej i więcej, a apetyt stale mu rósł w miarę jedzenia. I to zdecydowanie niezdrowo.

Nie potrafił się tym delektować, korzystać z tego, co mu życie dawało, a dawało wiele. Co chwilę byłam gdzieś zapraszana, a on jeździł wtedy ze mną. Nawet nie pytałam Alberta, czy chciałby mi towarzyszyć, bo i tak by mi odmówił.

Rozejrzałam się po biurku i zobaczyłam róg notatnika wystający spod sterty jakichś kartek. Najpierw przejrzałam je dokładnie – umowa na wynajem sali na konferencję, współpracę z prowadzącym galę. A na końcu umowa w sprawie współpracy z drukarnią przy najnowszej serii planerów. Nie chciałam ich. Mam dość tej ciągłej sprzedaży. Czasami czułam się niczym słup ogłoszeniowy, który tylko sprzedaje.

Planery.

Kursy.

Konsultacje.

Miałam nadzieję, że teraz w końcu po zamknięciu wszystkich wiszących projektów będę mogła zrezygnować z części. Jeszcze nie zdążyłam się tym nacieszyć. Jakby otaczające mnie szambo cały czas przyćmiewało radość, że w końcu będę mogła robić, co chcę, a nie co ktoś mi każe.

Zabrałam notatnik i usiadłam na fotelu, który delikatnie ugiął się pode mną, po czym uniósł z powrotem. Był przyjemny i niesamowicie wygodny. Marcel zawsze wybierał to, co najlepsze. Dotyczyło to zarówno ubrań i kosmetyków, których nie szczędził jak większość mężczyzn, jak i różnych gadżetów. Nigdy jednak nie wydawał kasy niepotrzebnie, wolał ją odkładać na bliżej nieokreślony cel.

Otworzyłam zeszycik i zaczęłam go przeglądać. Widziałam go wielokrotnie, ale nigdy nie miałam możliwości zajrzeć do środka. Nie pozwalał mi na to. Z grubsza opowiedział, co tam jest, ale szczegółów nie pokazywał.

Na początku była lista produktów i usług związanych z naszym biznesem. Przy części, które już wdrożyliśmy, były ptaszki, a puste kwadraciki przy kolejnych, jak na przykład szkolenia zagraniczne, na które się nie zgodziłam, ponieważ mój angielski był na słabym poziomie, a na naukę języka najzwyczajniej w świecie nie miałam czasu.

Na liście znajdowały się też takie pomysły, o których nie miałam zielonego pojęcia:

– sprzedaż praw autorskich do książek

– konferencja z innymi prelegentami znajdującymi się w różnych miejscach na świecie

– współprowadząca program w telewizji

Na myśl o ostatnim przeszły mnie ciarki. O ile jeszcze konferencje jakoś nie sprawiały mi problemu, o tyle wizja występowania przed kamerą paraliżowała. Na szczęście już mi to nie groziło.

Przeszłam do kolejnej części, gdzie były wymienione osoby do współpracy. Pierwszych kilkanaście nazwisk znałam, z częścią wielokrotnie prowadziłam szkolenia czy live’y, ale po nich pojawiło się wiele takich, których zupełnie nie kojarzyłam.

– Muszę je sprawdzić – powiedziałam sama do siebie.

Od jakiegoś czasu miałam wrażenie, że częściej gadam do siebie. Wcześniej zdarzało się to sporadycznie, teraz zdecydowanie częściej. Ale dopóki nikt się na mnie nie gapił z tego powodu, w sumie mi to nie przeszkadzało.

Na kolejnych stronach były sławetne wyliczenia. Zatrzymałam się przy jednym, które szczególnie utkwiło mi w pamięci. Konferencja w Warszawie, pół roku temu. Ta najbardziej wyczekiwana, ta, na której mieliśmy najlepiej zarobić. Okej, nie powiem, starczyło na waciki, ale szału nie było, choć Marcel zapowiadał, że ten event wiele zmieni.

Teraz patrzyłam na wyliczenia, które pokazywały, że liczył na cztery razy większy przychód.

Tylko że poniżej były jakieś zupełnie inne tabelki.

– Co jest?

Wyglądało to tak, jakby rozpisał dwie symulacje. Jedną dla mnie, drugą prawdziwą? Cofnęłam się o kilka stron, gdzie były wcześniejsze, i zauważyłam, że przy każdej jest dokładnie ta sama sytuacja.

Przeszedł mnie zimny dreszcz. On mnie oszukiwał. Zawsze mówił, że sam będzie się zajmował sprawami księgowymi, rozliczeniami, a ja bez zająknięcia się zgodziłam. Teraz tego żałowałam. Oddałam mu władzę nad moimi pieniędzmi, a on to perfidnie wykorzystał.

Przeleciałam wzrokiem kolejne liczby ze śmiesznymi kwotami, aż doszłam do kolejnej części. Zatytułował ją „Skarbnik”. Momentalnie stężałam.

Na pierwszej stronie dostrzegłam imię i nazwisko, które dobrze znałam.

Robert Szumicki.

Chociaż ja zawsze nazywałam go Albertem.

Gdy poznaliśmy się na imprezie, muzyka tak dudniła, że jak mi się przedstawiał, to źle usłyszałam i tak już zostało. Na początku uznawał to za słodkie, taki nasz tajny kod, ale z czasem zaczął fukać na to imię, a ja coraz częściej zaczęłam go używać, zastępując zwroty „kochanie” czy „najmilszy” tym Albertem, by go wkurzyć.

Teraz patrzyłam na jego imię i nazwisko i nic nie rozumiałam.

Trzy tysiące, dwa, pięć. Kilkanaście liczb, które łącznie dawały sporą kwotę. Szybko obliczyłam – około pięćdziesiąt tysięcy. Zupełnie nic mi nie przychodziło do głowy.

Obróciłam stronę i zobaczyłam następne nazwisko. Tego faceta nie znałam. Kamil Głogowski. Tutaj kwoty były wyższe i przy liczeniu zupełnie bez szacunku do matematyki wyszło mi jakieś siedemdziesiąt tysięcy, ale mogło być tego i osiemdziesiąt.

Na kolejnej był Mariusz Mioduszewski. Nazwisko coś mi mówiło, ale nie mogłam połączyć z twarzą. W książeczce znalazłam jeszcze pięć nazwisk, przy których widniały różne kwoty. Czy Marcel czymś ich szantażował? Tylko czym?

Mojego męża znał, ale ich stosunki były raczej słabe. Nie darzyli się zbytnio sympatią, ale zrzucałam to na karb skrajnie różnych charakterów. Jakoś też nigdy nie zależało mi, aby się kumplowali. Każdy stanowił dla mnie ostoję innego typu i to mi pasowało. Nigdy nie chciałam, abyśmy gdzieś wspólnie wychodzili, razem spędzali czas. Każdemu mogłam pożalić się na tego drugiego, chociaż od jakiegoś czasu tego nie robiłam. Zupełnie nie miałam pomysłu, co mogłoby ich łączyć, a najgorsze, że nie wiedziałam, jak mogę się dowiedzieć, co skrywają. Jaka tajemnica ich połączyła? Gdyby to nie było nic poważnego, nie ukrywaliby tego, a Marcel nie ściągałby od niego kasy.

Schowałam kajet do kieszeni. Skoro policja go nie zabrała, to nie stanowił dowodu w sprawie, a może nie zrozumieli tych notatek albo sfotografowali i porzucili, bo nie były im potrzebne.

Przeszukałam resztę szuflad i nie znalazłszy niczego ciekawego, podeszłam do półek z książkami. W większości opanowały je kryminały, thrillery polskich i zagranicznych autorów. Ja osobiście nie czytałam tego typu książek. Po pierwsze, uważałam, że to gnioty, a większość tych domorosłych pisarzy nie skończyła nawet podstawówki, bo sklecane przez nich zdania zdecydowanie nie mieściły się w normach języka polskiego. Poza tym wymyślali tak surrealistyczne historie, że trzeba być niezwykle naiwnym człowiekiem, aby uwierzyć w to, że coś takiego może się wydarzyć.

Teraz jednak musiałam skupić się na czymś innym. Kiedyś Marcel powiedział coś dziwnego. Był po paru głębszych i rzucił coś w stylu: „Moje książki skrywają wiele tajemnic”.

Nie wiedziałam, o co mu chodzi, ale postanowiłam sprawdzić, czy czegoś tam nie ukrył. Surrealistyczna myśl, rodem z jednej z tych jego durnych powieści, ale może w ten sposób chciał poprawić sobie humor. Zaczęłam metodycznie wyjmować jedną książkę po drugiej. Przekartkowywałam je, sprawdzając, czy nic nie kryje się między stronami, po czym przejrzane odkładałam na stos na jego wielgaśnym biurku.

Miał sporą kolekcję i po trzeciej półce już mi się odechciało, a ręce zaczęły omdlewać z wysiłku. I wtedy przypomniało mi się jedno z ulubionych powiedzeń mojego męża: zwycięzcy to ci, co nie zawracają, ale dążą do końca wyznaczoną ścieżką. Zmotywowało mnie to, więc mimo rosnącego bólu w plecach dalej je wystawiałam i przeglądałam.

Po piątej półce opadłam bez sił na fotel. Najchętniej bym to zostawiła, ale nie mogłam. Zostały już tylko dwie.

I wtedy w powieści „3kąt” niejakiej Agnieszki Peszek w przyklejonej do okładki kopercie znalazłam zdjęcia.

Było na nich trzech mężczyzn. Marcel, mój mąż i jeszcze jeden facet.

Zdjęcie wypadło mi z dłoni.

Stałam sparaliżowana, patrząc na leżący na podłodze kawałek papieru. Trzecim mężczyzną był koleś, który mnie zgwałcił. Nigdy nie byłam w stanie sobie przypomnieć, jak wyglądał, ale wiedziałam, że to on. Mój mózg w jakiś magiczny sposób odszukał to wspomnienie w zamkniętej szufladce i dopiero teraz pod wpływem impulsu to potwierdził. Tak, z całą pewnością patrzyłam na twarz faceta, który mnie zgwałcił.

Tylko dlaczego oni stali razem?

Marcel w szale zaczął gadać głupie rzeczy o tym zdarzeniu sprzed lat i w sumie niewiele z tego bredzenia zapamiętałam. Brzmiał jak naćpany człowiek, co plecie trzy po trzy.

Jedyne, co wbiło mi się w głowę, to jego imię, Wojtek.

Rozdział 8

Maria

Od kiedy tylko pamiętam, śni mi się jedna scena.

Biegnę. Uciekam przed kimś. Nie wiem, przed kim i czy jest to człowiek, czy może jakieś zwierzę.

Gdy się budzę, zawsze jestem zlana potem, a ze dwa razy ostatnio wydawało mi się, że uderzyłam Kasię, bo moje ciało chciało pomóc w szybszej ucieczce przed zagrożeniem i machałam wtedy kończynami. Pewnie nie wiedziałabym o tym, gdybym raz nie walnęła się w szafkę i dotkliwie nie stłukła małego palca u prawej dłoni. Kiedyś ktoś mi powiedział, że takie sny związane są z jakimiś traumami z dzieciństwa, ale ja nic takiego nie pamiętam. Pewnie w normalnych warunkach zadzwoniłabym do mamy i spytała, ale rzadko kiedy zaszczycała mnie odpowiedziami na tego typu pytania, więc czemu teraz miałoby być inaczej… Poza tym po ostatnim spotkaniu na cmentarzu napisała tylko:

„Wsadzanie kija w mrowisko do niczego dobrego nie doprowadzi”.

I tyle. Żadnego: „Cześć, córeczko, co u ciebie słychać? Jak się ma moja wnuczka? Może byśmy się spotkały?” – nic.

Jak zwykle wychodziła z założenia, że świat kręci się wokół niej, zapominając, że jestem dorosła i chciałabym dowiedzieć się czegoś o mojej rodzinie.

Teraz mogłam ją zignorować. W końcu miałam szansę dowiedzieć się więcej o moich korzeniach. Poznałam ojca, z którym byłam już po emocjonalnej rozmowie i za parę dni mieliśmy się spotkać ponownie. Wyjechał na jakieś targi, czego bardzo żałował w zaistniałej sytuacji.

Nawiązałam też więź z kuzynostwem, do którego miałyśmy z Kasią wpaść na obiad, ale jeszcze nie ustaliliśmy terminu. Wiedziałam, że każda ze stron ma wielkie obawy, ale też radość w sobie, że tak niespodziewanie pojawił się nowy członek rodziny.

Powoli wyszłam z łóżka. Kasia na szczęście jeszcze spała. Z reguły wstawała ze mną, ale w nocy długo wierciła się w łóżku, więc teraz odsypiała, dzięki temu miałam chwilę dla siebie.

Zaparzyłam herbatę i usiadłam na kanapie, przy której na stoliku od dłuższego czasu leżała moja wydrukowana na domowej drukarce książka. Raz na jakiś czas czytałam fragmenty i nanosiłam poprawki. Ku mojemu zaskoczeniu zawsze coś znajdywałam. Miałam wrażenie, że to niekończąca się historia, że cały czas coś mi nie pasuje i mogłabym grzebać w niej w nieskończoność.

Ale nie to stanowiło w tym momencie problem. Niestety cały plan promocji powieści legł w gruzach. Nie miałam już do pomocy specjalistki, która prowadziłaby mnie za rękę po nieznanych obszarach. Musiałam wziąć się w garść i ogarnąć to samodzielnie. Na szczęście miałam materiały od Olgi, jednak i tak przerażał mnie ogrom pracy, którą trzeba wykonać, aby książka dotarła do odbiorców. Już napisanie powieści stanowiło nie lada wyzwanie, ale jej wydanie, promocja, cała ta otoczka jawiła mi się jako coś praktycznie nie do ogarnięcia.

Brakowało mi też wiary, że tradycyjne wydawnictwo chciałoby wydać moją książkę. Olga twierdziła, że paru wydawców na bank by się znalazło, ale teraz nie wierzyłam już w żadne jej słowo. Oszukała mnie wielokrotnie, a ja się dałam nabrać jak małe, naiwne dziecko.

Otworzyłam komputer i zobaczyłam swoje odbicie w wygaszonym jeszcze ekranie.

Uśmiechnęłam się. Ja przynajmniej o tym wiedziałam, a ona cały czas myślała, że ma nade mną kontrolę. Czekała ją niespodzianka.

Wcisnęłam przycisk „power” i zaczęłam pracę ze sporą dawką motywacji.

Rozdział 9

Olga

Pewnie gdybym poszła do mojego męża i najzwyczajniej w świecie spytała go, co ma oznaczać to zdjęcie, dlaczego jest na nim on z kolesiem, który zniszczył mi życie, wyparłby się tego. Znałam go na tyle dobrze, że byłam w stanie sobie wyobrazić tę rozmowę.

– Nie wiem, kto to jest – rzuciłby zapewne, wbijając we mnie świdrujące spojrzenie bez żadnych uczuć na twarzy.

Ewentualnie mógłby powiedzieć:

– Tak, to… – Tu padłoby jakieś imię, niekoniecznie to prawdziwe. – On w życiu nie skrzywdziłby muchy, więc nie wiem, czemu oskarżasz go o coś tak strasznego.

Dlatego postanowiłam to rozegrać całkiem inaczej. Zdjęcie wraz z notatnikiem zabrałam ze sobą z domu Marcela, licząc, że nie ściągnie to na mnie żadnych podejrzeń. Z jakiegoś powodu chciałam mieć je ze sobą, mimo że ich bliskość bolała, jakby rana jeszcze się nie zagoiła, a minęło już piętnaście lat. Niektóre rzeczy z tamtego dnia zamazały mi się, ale Marcel, który kręcił się w pobliżu, pomógł wypełnić te luki.

Te kilkanaście lat temu dwa tygodnie przed feralną imprezą poznałam Marię, chociaż wtedy przedstawiła się jako Ola. Na pewno tak się nazywała, bo śmiałyśmy się, że jesteśmy prawie jak imienniczki – Olga i Ola. Cały czas nie wierzyłam w wersję Marcela, że to nie była Maria. Wyglądała prawie identycznie jak wtedy. Może to element jakiejś jej gry, bo wszystko, co ona robiła i mówiła, było dla mnie podejrzane.

Poznałyśmy się przez Marcela, później umówiłyśmy się na piwo, na które całą paczką pojechaliśmy do Warszawy, w okolice Starówki, i raz spotkałyśmy się u kolegi na imprezie. Kilka razy rozmawiałyśmy przez telefon. Później zaproponowałam, żebyśmy poszły niedaleko parku, na urodziny koleżanki. Czekałam na nią na deptaku niedaleko kościoła Świętej Marii. Siedziałam na ławce, patrząc na zegarek i licząc, że Ola zaraz wyskoczy zza winkla.

Ale się nie pojawiła. Poszłam sama, w sumie i tak znałam wszystkich, więc nie stanowiło to problemu. Bawiłam się super, ale ilość alkoholu zwaliła mnie z nóg. Nigdy nie piłam za dużo, ale tego dnia po trzech drinkach czułam się bardzo źle. Mdliło mnie, nogi zrobiły się jak z waty, a na dodatek wszystko się kręciło.

Z jakiegoś powodu postanowiłam wrócić sama, nie mówiąc o tym Marcelowi, który już wtedy był mi niezwykle bliski. Ostatnie wspomnienie, to jak szłam przez park, a potem nic.

Dziura.

Gdy się ocknęłam, byłam półnaga. Marcel pochylał się nade mną i podawał mi swoją bluzę, żebym mogła się osłonić. Zapamiętałam jego spojrzenie. Ten smutek w oczach. Troskę wymieszaną ze strachem.

– Co się stało?

– Nic nie pamiętam – wymamrotałam i spojrzałam na moje nogi, na których była krew. Po plecach momentalnie przeszedł mi dreszcz przerażenia. Widok własnej krwi powodował u mnie ból brzucha, a teraz jeszcze zupełnie nie wiedziałam, co się stało. – Ja…

– Czy on zrobił ci krzywdę? – wyszeptał.

– On? – spytałam, cały czas będąc w szoku.

– Widziałem faceta wybiegającego z tej uliczki. Wyszłaś tak nagle z imprezy, że wolałem się upewnić, czy wszystko z tobą dobrze. No i nagle zobaczyłem kogoś uciekającego. Nie znam go, ale wyglądało to dziwnie, więc chciałem to sprawdzić i znalazłem ciebie.

– Ale jednego? – spytałam niepewnie. Cały czas wydawało mi się, że oprawców było dwóch. Niewiele pamiętałam, ale ten szczegół wydawał mi się pewny.

Zamknęłam oczy. Dopiero po chwili pojawiły mi w głowie obrazy tego, co się działo wcześniej. Nie wszystko, ale jakieś fragmenty. Rozmawiałam z jakimś kolesiem, ale zupełnie nie widziałam jego twarzy. Nagle położył mi dłonie na biodrach. Próbowałam się wyrwać, ale on był silniejszy. A potem pojawił się ktoś inny. Mówił coś, ale ja pamiętam tylko: „No dawaj”.

Nic więcej.

– Wydaje mi się, że było ich dwóch – powtórzyłam drżącym głosem.

– Z uliczki wybiegł jeden. Pewnie coś dolał ci do alkoholu… – zmienił temat i pomógł mi założyć swoją bluzę.

– Myślisz, że on był na imprezie?

Myśl o tym mnie sparaliżowała. A co, jak ja z nim rozmawiałam wcześniej?

– Słyszałem, że ostatnio tak robią… – Marcel głaskał mnie po ręku. – Dolewają coś dziewczynie, wykorzystują ją, a później ona nic nie pamięta.

– Ale dlaczego mnie? Ja nic nikomu nie zrobiłam – wyszeptałam bez sensu.

Wtedy miałam mnóstwo pytań.

Dlaczego ja?

Dlaczego miałam takiego pecha i zgwałcił mnie jakiś oprych?

Dlaczego cały czas miałam wrażenie, że było ich dwóch?

Ani razu nie zapaliła mi się czerwona lampka, że Marcel tak szybko mnie znalazł.

Dlaczego nie parł, żebym zgłosiła sprawę na policji?

Dlaczego nie zawiózł mnie do szpitala na obdukcję?

Dlaczego tak uparcie obstawał przy wersji, że był jeden napastnik, jakby wiedział więcej, niż mi mówił?

Czy faktycznie wiedział, kim był oprawca? Podczas naszej ostatniej rozmowy wspominał coś o jakimś Wojtku…

A co, jeżeli on też…

Nawet myślenie o tym bolało.

Wtedy wydawał mi się bardzo troskliwy.

Czy faktycznie coś ukrywał, a to, co się stało, wyglądało zupełnie inaczej, niż ja zapamiętałam?

Może to, co wielokrotnie powtarzał mi Albert, że można mną manipulować jak małym dzieckiem, było prawdą. Przecież Marcel chwilę przed tym, jak Budda wylądował na jego głowie, też mi to wysyczał.

Kiedyś byłam świadkiem, jak koleżanka opowiadała swojej córce jakieś głupoty o tym, że jak nie będzie myć zębów, to zamienią się w znienawidzone brukselki, które później wybuchną i przez to nie będzie mogła jeść swoich ukochanych winogron. Od siebie bym jeszcze dodała, że również jajek z niespodzianką, które zjadła w ciągu dwóch sekund, jak przyjechałam z wizytą.

No i było jeszcze to cholerne zdjęcie, które parzyło mnie w palce. Jakby pokryte żrącą substancją powodowało, że moje dłonie płonęły. Marcel wyglądał na nim praktycznie tak samo jak teraz. Jego miłość do zabiegów medycyny estetycznej powodowała, że na czole trudno było dostrzec chociażby delikatną ryskę, a o głębszej zmarszczce nie było mowy. Kolor włosów też się nie zmienił, a to za sprawą farby nakładanej co dwa tygodnie, gdy tylko włosy delikatnie odbiły się od skóry głowy. Zakola również skutecznie zwalczył – gdy tylko się zaczęły bardziej panoszyć na jego głowie, co było do przewidzenia, biorąc pod uwagę to, jak wyglądał jego ojciec, poszedł na zabieg. Przychodziłam do niego, aby myć mu głowę i robić zdjęcia przemiany. Dzięki temu wyglądał nawet lepiej niż kiedyś. Mój mąż też, ale z zupełnie innego powodu. Nabrał sznytu. Siwe włosy dodały mu powagi, a zmarszczki uroku.

O trzecim nie mogłam nic powiedzieć. Pamiętałam go jak przez mgłę. To Marcel w pewnym momencie zaczął mi sugerować, jak wyglądał. Teraz, patrząc na zdjęcie, wiedziałam, jak bardzo minął się z prawdą. Ten był blondynem, z dziwnymi oczami, a mnie przez lata wmawiał, że mój oprawca miał ciemne oczy i włosy. Marcel twierdził, że jednak pamięta go z imprezy. Zaczął wymyślać jakąś historię o koledze kolegi, który pojawił się znikąd. Podobno próbował się zorientować, jak się nazywał, ale bez sukces. Wtedy nie zapaliła mi się czerwona lampka – a powinna.

Teraz trzymałam w dłoni dobitny dowód, że kłamał. Że znał go, i to dobrze. Na zdjęciu prężyli się niczym dobrzy kumple, stali równo w rzędzie i trzymali się za barki. Każdy szczerzył się do aparatu.

Teraz nie mogłam już spytać o to Marcela – zostawał tylko mój mąż, a ja nie zamierzałam mu tego darować.

Rozdział 10

Maria

Kasia pierwszy raz sama się ubrała.

Oczywiście dalekie to było od ideału. Koszulka na lewej stronie, majtki tył do przodu, ale i tak byłam z niej dumna. Teściowa powtarzała mi, że wychowam kalekę, która nie będzie w stanie podetrzeć sobie pupy w wieku trzydziestu lat. Mówiła to z poważną miną, po czym serwowała jedną z historii dotyczących mojego męża, jak to jako trzylatek robił sobie kanapki, mimo że w domu mieli służbę. W wiek dziesięciu lat sam sobie prasował garnitur do szkoły, a do pierwszej pracy poszedł, gdy miał czternaście lat.

Nie dodawała tylko, że robiła to na pokaz, aby wyróżniać się wśród koleżanek. Opowiadała o tym non stop, a syna traktowała jako pokazową zabaweczkę, którą wyciągała, gdy ludzie przestawali interesować się jej osobą, co następowało dość szybko, ponieważ nie była zbyt interesująca. Szkoda, że wersja Diega rysowała się zgoła inaczej. Trauma z dzieciństwa nie odpuszczała po latach. Za dorosłego unikał wszystkiego, do czego był zmuszany za młodu. Mimo że był osobą pracowitą, miał uczulenie na prasowanie, a gdy widział pastę do butów, zaciskał dłoń w pięść. Co ciekawe, z czasem zaczął przypominać swoją matkę, a mnie traktować jak swoją zabaweczkę.

– To co, idziemy na ten plac zabaw co ostatnio? Może wejdziesz na sam szczyt – rzuciłam, licząc, że Kasia zbierze w sobie siły na taki wyczyn.

Ja jako kilkulatka chciałam włazić na najwyższe drzewa, ale mama zawsze mnie stopowała. Planowałam być inna niż ona i popychać córkę do przełamywania lęków. Serwować jej mowy motywujące, a nie takie, co tylko podcinają skrzydła. Takimi raczyła mnie matka:

– Tak nie można. Jesteś dziewczynką, a nie jakąś małpą skaczącą z gałęzi na gałąź – powtarzała, gdy raz na ruski rok szłyśmy na plac zabaw. – Trochę ogłady. Chyba że chcesz, żebym do zoo cię oddała.

Zupełnie nie brała pod uwagę, że mnie to kręci, że lubię ryzyko i że nudzą mnie te grzeczne zabawy z dziewczynkami.

Teraz chciałam dać córce większe możliwości i miałam nadzieję, że kiedyś to doceni.

– Mamusiu, ja chyba nie dam rady tam wejść – odpowiedziała swoim uroczym dziecięcym głosikiem, który cały czas mnie rozczulał.

– Nie musisz wchodzić na samą górę. Sama zdecydujesz…

Nie zdążyłam skończyć, bo ktoś zadzwonił do drzwi.

Kurier? Nie, niczego nie zamawiałam.

Olga? Nie, raczej mnie unikała

Listonosz? Nie, on z lenistwa wrzucał wszystko do skrzynki, nawet jak adresat sobie tego nie życzył, a paczek większych niż te, które mieszczą się w skrzynkach, nie brał w ogóle z magazynu i od razu wrzucał awizo bez próby dostarczenia. Podobno mieszkańcy składali protesty, ale poczta nic z tym nie zrobiła. Mieli problemy kadrowe i uznawali, że nawet zły pracownik jest lepszy niż żaden.

Podeszłam do drzwi, zupełnie nie wiedząc, kto może być z drugiej strony.

Policja?, pomyślałam, chwytając za klamkę. Olga ostatnio strzelała do mnie z armaty, więc może postanowiła kolejny raz jeszcze bardziej mi przywalić.

Otworzyłam drzwi i zdębiałam.

Ola.

Moja siostra.

Przyszywana, ale jednak.

Wiedziałam, jak wygląda, ale dopiero jak stanęła przede mną, poczułam, że genetyka wzięła górę. Geny naszych matek zostały przyćmione przez mocne wpływy ojca.

– Boże, ale ty jesteś do mnie podobna! – zapiszczała.

Nie czekając na moją reakcję, podeszła do mnie i zamknęła w uścisku, a ja nie zrobiłam nic, aby się wyswobodzić. Obca osoba mnie przytulała, a ja się dałam. Nie oponowałam, tylko chłonęłam to. Jej zapach, dotyk skóry.

Nikt nigdy mnie tak nie przytulał. Mama nie była wylewna. Czasami musnęła mnie dłonią po ramieniu lub po głowie, ale raczej przez pomyłkę, a nie dlatego, że lubiła moją bliskość. Jak zdarłam sobie skórę z kolana tak, że było widać jakieś białe tkanki, poklepała mnie pocieszająco po ramieniu, a gdy wyłam po stracie najukochańszego kota, kiwała tylko głową ze sztucznym smutkiem na twarzy, nie siląc się na jakiekolwiek słowa wsparcia.

– Ja cały czas nie wierzę, że jesteś. To jest jakaś chora historia. Twoja… – Przerwała w połowie zdania, wiedząc, że to, co miała na końcu języka, mogłoby mnie urazić.

– Tak, moja mama postąpiła egoistycznie i chyba nigdy nie zrozumiem jej motywacji.

– Nie możesz jej spytać?

Zaśmiałam się na głos. Poprowadziłam ją do salonu i usiadłyśmy przy stole.

– Kasiu, chodź się przywitać – rzuciłam do młodej, ale ta szybko czmychnęła do tipi.

– Nie przejmuj się, moja reaguje dokładnie tak samo – zachichotała Ola. – Zresztą to niesamowite, że nadałyśmy naszym córkom takie same imiona.

– Oj tak. Napijesz się czegoś? – spytałam, czując zdenerwowanie w całym ciele.

– Kawy poproszę.

– Jaką pijasz?

– Zwykłą czarną – odpowiedziała i położyła przed sobą telefon. – To czemu twoja mama nie może ci wyjaśnić?

– Z moją mamą nie da się porozmawiać o trudnych rzeczach. W sumie to o takich przyziemnych też nie bardzo. Ona uważa, że mnie chroni przed złem tego świata, ale wychodzi jej zupełnie odwrotnie. Próbowałam już tyle razy i odbijałam się od ściany. Poza tym od kilku lat praktycznie z nią nie rozmawiam.

Po raz kolejny w krótkim czasie wypowiedziałam to stwierdzenie i coraz mniej mnie bolało. Jeszcze do niedawna wmawiałam sobie, że to moja wina. Tylko że ja nie zrobiłam nic złego, aby własna matka mnie odrzuciła. Zawsze jej we wszystkim pomagałam, wspierałam, mimo że w odpowiedzi nie dostawałam nic pozytywnego. Same rozkazy i brak wsparcia. Teraz, widząc reakcje innych, czułam, że to nie ze mną jest problem, ale z nią, i niestety nic nie byłam w stanie zrobić.

– To współczuję.

– Zazdroszczę, że ojciec powiedział ci o mnie – mruknęłam, ustawiając odpowiedni program na kawiarce.

– Zawsze byłam mu za to wdzięczna. Zrobił coming out z okazji moich osiemnastych urodzin. Powiedział, że kiedyś spotykał się z inną panią. Bardzo ją kochał, ale coś poszło nie tak. Ona zaszła w ciążę i zniknęła.

– A powiedział, że urodziłyśmy się prawie w tym samym momencie?

– To pominął – zaśmiała się, a jej głos był jak kopia mojego.

– A jak to wszystko przyjęła twoja mama? – Wyjęłam dwie szklanki, a jedną podstawiłam pod kawiarkę.

– Ona nigdy nie była cięta na tatę, może dlatego, że szybko się zakochała w kimś innym i chyba dzięki temu nie wypowiadała się o nim źle. Super się dogadali, jeżeli chodzi o mnie. Tata zamieszkał niedaleko, mimo że miał propozycję pracy w Warszawie. Mama po latach też musiała zrezygnować ze swojego marzenia, bo dostała propozycję wyjazdu za granicę, ale nie mogła tego zrobić. Nie byłoby to do końca uczciwe w stosunku do niego.

– Wow, to super! – zareagowałam, czując ukłucie zazdrości. Rzadko mnie dopadało. Tak naprawdę tylko w kontekście rodziny. Nigdy nie zazdrościłam innym ubrań, komputerów, a tym bardziej samochodów. Wszystko można było kupić, ale miłości, czułości, bliskich już nie.

– A czym się zajmujesz? – Spojrzała na komputer, na którym cały czas wyświetlała się prezentacja Olgi. Tyle mi po niej zostało, chociaż nie do końca wiedziałam, jak to wykorzystać i od czego zacząć.

– Napisałam książkę – wyszeptałam. Cały czas wypowiadanie tego na głos stanowiło dla mnie olbrzymi problem. Wstydziłam się, tak jakbym zrobiła coś gorszącego. Chwyciłam gotowe kawy i podeszłam do stołu, postawiłam jedną przed Olą i usiadłam obok.

– Wow! – zareagowała jak każdy. Tak samo było z Olgą, chociaż jej reakcja mogła być nieszczera, ale Klaudia oraz dwie koleżanki, które ostatnimi czasy się do mnie odezwały, wypowiadały się w samych superlatywach.

– Jeszcze nie wiem, czy wow. Okaże się, jak wydam i ludzie będą kupować. Na razie jest to ponad czterysta tysięcy znaków historii.

– A o czym napisałaś? – Ujęła kubek w dłonie i patrzyła na mnie moimi oczami, a ja nie czułam się komfortowo.

– O dziewczynach w modelingu, o wykorzystywaniu ich naiwności, ich potrzebach pokazania się, a czasami trudnych sytuacjach. Niektóre decydują się na wyjazd do Barcelony, Mediolanu czy nawet Nowego Jorku, nie mając żadnej pewności, czy dostaną tam pracę. Albo mają nagraną tylko jedną sesję i gdy się okazuje, że nic więcej dla nich nie ma, lądują na bruku. Nie mają kasy, znajomych i wtedy często pojawia się ktoś, kto to wykorzystuje, a one… cóż, czasami kończą źle.

– Sama to przeżyłaś?

– Prawie. – Pokiwałam głową i sięgnęłam po swoją kawę. – Raz miałam średnią sytuację, ale na szczęście uciekłam.

– Uciekłaś? Boże, to straszne. Mnie też mówili, że się nadaję do modelingu, ale jakoś nie wyobrażałam sobie siebie w tym świecie. Zdecydowanie nie czuję się komfortowo przed aparatem. Robię durne miny, a moje ciało nie jest przeze mnie kontrolowane. Jakbym miała przeszczepy.

– Warunki masz niezłe – powiedziałam zupełnie szczerze. Wcześniej już zauważyłam jej nogi, które prezentowały się lepiej niż moje, była wyższa o kilka centymetrów, a twarz zdecydowanie nadawała się do zdjęć.

– Dzięki, ale wybrałam naukę. Jestem biotechnologiem – oznajmiła z uśmiechem, a ja ponownie poczułam lekkie ukłucie zazdrości.

Nigdy jakoś nie byłam za pan brat z nauką. W szkole nie wyróżniałam się z żadnego przedmiotu, a na pytanie mamy o to, co chciałabym robić w życiu, nie umiałam odpowiedzieć, choć padało ono bardzo często. Jedyne, co mnie ciągnęło, to psychologia, ale za każdym razem słyszałam, że to beznadziejny pomysł. W końcu pod wpływem jej nacisków wybrałam iberystykę. Przez całe liceum uczyłam się hiszpańskiego i matka stwierdziła, że to jedyna rzecz, która jako tako mi wychodzi. Dlatego na informację o tym, co robi Ola, wydobyłam z siebie tylko krótkie „Wow!”, licząc, że nie wybrzmiało aż nadto zazdrośnie.

– Może i wow, ale myślę, że masz ciekawsze życie. Na jakim etapie jest książka? – zmieniła temat, a ja ponownie wstałam.

– Napisana, ale nie wiem, co dalej. Zupełnie nie odnajduję się w takich sprawach jak dystrybucja, promocja. Nie mam głowy do biznesu. Miałam kobietę, która mnie w tym wspierała, ale…

– Ale…? – spytała, a ja się uśmiechnęłam. Poza wyglądem łączyła nas kolejna sprawa, wypytywanie innych bez skrępowania.

– Powiedzmy, że się pokłóciłyśmy – odparłam i zanurzyłam usta w kawie. Jakoś nie chciałam opowiadać o mojej relacji z Olgą.

– A co ona robiła, że ty nie dasz rady? – rzuciła pewnym głosem i przeczesała włosy.

– Promocja, dystrybucja. Takie rzeczy mnie przerażają.

– To ktoś stąd? – dopytywała dalej.

Czułam się trochę jak na przesłuchaniu, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Sama miałam w głowie niekończącą się listę pytań, które zamierzałam wyartykułować na głos.

– Olga Szumicka. Może się znacie?

– Olga? – Uniosła brwi, a jej twarz przybrała dziwny wyraz. Zmarszczyła czoło i ściągnęła usta w dzióbek, po czym pokręciła głową. – Ale ten świat jest mały.

– Znasz ją?

– Znam, ale wolałabym nie.

– O matko… – Pochyliłam się delikatnie w jej stronę. – Robi się ciekawie.

– Poznałam ją lata temu. Nic specjalnego. Kolega nas sobie przedstawił na imprezie, ale wydała mi się irytująca. Taka niby wszystkowiedzącą. Ja takich ludzi nie lubię. Poza tym była natarczywa.

– Pokłóciłyście się?

– Nie wiem, czy tak bym to nazwała. Próbowała mi wmówić, że przeze mnie zaatakował ją jakiś koleś czy dwóch.

– Co?! – krzyknęłam zdziwiona. Takiego obrotu spraw zupełnie się nie spodziewałam.

– To była jakimiś grubymi nićmi szyta akcja. Już po naszym poznaniu zachowywała się, jakbyśmy były przyjaciółkami. Za drugim razem spotkałyśmy się na imprezie u kolegi i ona nie odstępowała mnie na krok. Traktowała jak najlepszą kumpelę. Zaczęła do mnie dzwonić. Było to dość dziwne, bo nie dałam jej swojego numeru. Moja mama zaniemówiła, co jej się nie zdarza zbyt często, gdy po trzecim jej telefonie poprosiłam, aby mówiła, że jestem chora. Później nie było lepiej. Wpadała na mnie niby przez przypadek w okolicach mojego domu albo pod szkołą.

– Matko, faktycznie dziwne – skomentowałam. – Zresztą ja na początku miałam wrażenie, że mnie z kimś myli. Patrzyła na mnie jak na kogoś, kogo kojarzy się z przeszłości, ale nie może sobie przypomnieć, kto to.

– Ze mną cię pomyliła! – zareagowała Ola, robiąc wielkie oczy.

– No tak, to wiele wyjaśnia.

– I była dla ciebie miła? – dopytywała dalej, a ja upiłam kolejny łyk kawy.

– Tak, chociaż… – Urwałam.

Teraz dopiero doszło do mnie, że to wszystko było na pokaz. Że ona wcale nie chciała mi pomóc. Wykorzystała moją naiwność, samotność w nowym miejscu, dla celów swojej chorej zemsty. Tylko zupełnie pomyliła się u podstaw. Pomyliła mnie z siostrą.

– Powiedziałaś na początku, że się pokłóciłyście, coś poważnego się wydarzyło? – Ola zmarszczyła brwi i spojrzała na mnie.

Dopiero się poznałyśmy, a ja już miałam ochotę wyjawić jej swój największy sekret.

– W sumie to o szczegóły współpracy – wymyśliłam na szybko kłamstwo.

– To dobrze, że się nie mściła. Pamiętam, że wtedy rozpowiadała straszne głupoty na mój temat i próbowała skłócić mnie z Marcelem.

– Marcelem? – spytałam z niedowierzaniem. Ten facet zdecydowanie mnie prześladował.

– Tak, to mój przyjaciel od podstawówki, nie wiem, czemu skumplował się z tą pindą. A gdy zostali wspólnikami, to była już masakra.

– Dlaczego?

– Musieliśmy się ukrywać. Normalnie jak kochankowie. Nigdy nie byłam na jego urodzinach i imprezach firmowych, a niektóre były niezłe.

– Przepraszam, że tak dopytuję, ale dlaczego nie mogła o was wiedzieć? – Cały czas nie rozumiałam.

– Ona jest strasznie zeschizowana. Po gwałcie…

– Gwałcie? – powtórzyłam po niej i zrobiło mi się słabo. Olga wykorzystała mnie jako trybik w swoim chorym planie, ale i tak czegoś takiego nie życzyłabym największemu wrogowi.

– Tak, została zgwałcona, chociaż ja do końca nie wiem, co tam się stało. Ja się dowiedziałam o wszystkim kilka miesięcy później, gdy przyjechałam do domu. Jakoś chwilę po imprezie, na której to się stało, wyjechałam na studia i przyjeżdżałam sporadycznie. Marcel opowiedział mi wszystko. Wyobraź sobie, że Olga oskarżyła jednego chłopaka, którego średnio lubiłam. Tylko go wtedy nie było w okolicy. Od tego czasu wszyscy patrzyli na nią inaczej.

– Wcale się nie dziwię… – Pokiwałam głową.

– Myślałam, że to koniec jej ekscesów, ale pięć lat temu wypaliła niezłą historię. Jej mąż Robert…

– Nie Albert? – spytałam zdziwiona.

– Nie – zaśmiała się w głos. – Nie wiem, czemu ona tak o nim mówi. Zresztą ona opowiada o nim różne dziwne rzeczy. Podobno kiedyś żaliła się Marcelowi, że mąż ją wyzywa i obraża, co jest nieprawdą. Wygaduje, że ją zdradza, a on nie z tych… – Zawiesiła głos, a ja poczułam, jakby nie była pewna, czy może mi coś powiedzieć.

– Znacie się?

– Hmm… To kolejna z tajemnic. Generalnie to tak, a co najśmieszniejsze, to Marcel i Robert kumplują się od lat, a Olga nic o tym nie wie.

– Pierdzielisz! – zapiszczałam jak nie ja.

– Nie, w sumie nigdy nie rozumiałam, dlaczego to ukrywają. No i jeszcze była sprawa dziennikarki.

– Dziennikarki? – powtórzyłam za nią zdziwiona.

– Pamiętam, że nazywała się Sandra Jantos. Zainteresowała się sprawą jakiegoś wypadku samochodowego. Napisała trzy dobre artykuły, dotarła do nowych świadków, ale porzuciła temat i nagle wyjechała.

– Co?

– Trochę to było dziwne.

– Faktycznie, ale co ma to wspólnego z Olgą?

Moja siostra uśmiechnęła się od ucha do ucha i w końcu powiedziała:

– Ptaszki ćwierkały, że Robert miał z nią romans, ale to raczej nie jest prawda.

– O kurde – zareagowałam podniesionym głosem.

– Wiesz co, może już z niej zejdźmy. Teraz to najważniejsze, żeby Marcel się odnalazł i żebyśmy my już nigdy nie zostały rozdzielone.

Uśmiechnęłam się, ale wewnątrz poczułam, jakby lawa rozlała mi się po wnętrznościach.

Jedno z jej życzeń wykluczało drugie, ale miałam nadzieję, że ona nigdy się o tym nie dowie.

Rozdział 11

Olga

Nie zdążyłam nawet zadzwonić do Alberta. Dwóch policjantów poprosiło mnie, abym natychmiast pojechała z nimi.

Pierwsza myśl była taka, że znaleźli go, a ja mam zidentyfikować ciało. Od razu się jednak zreflektowałam, że przecież Marcel ma rodzinę: ojca, matkę, którzy średnio o niego dbali, ale chyba taki obowiązek musieliby wypełnić. Może zostaliby zmuszeni, ale nie sądzę, abym to ja była osobą pierwszego wyboru.

Druga myśl, jaka wpadła mi do głowy, to że Maria opowiedziała im, co się wydarzyło. Że z jakichś względów uznała, że wyznanie prawdy to najlepsze rozwiązanie.

Ponownie posadzili mnie w niewielkim pokoju z dwoma krzesłami i stolikiem, na którym czas odcisnął swoje piętno. Tym razem Małecka i Głowacki pojawili się po kilku minutach. Weszli z zaciętymi minami, które momentalnie mnie sparaliżowały. Nawet kobieta, która przy pierwszym spotkaniu uśmiechała się dość często, teraz wyglądała jak posąg.

– Dzień dobry, dziękuję, że pani przyjechała tak szybko – rzuciła, siadając naprzeciwko, a jej kolega opadł na krzesło z takim impetem, że myślałam, że się ono rozpadnie, a on z hukiem runie na ziemię.

– Chyba nie miałam wyboru – odpowiedziałam zgodnie z prawdą.

Dwóch policjantów oznajmiło nieznoszącym sprzeciwu głosem, że mam z nimi jechać. Nie była to prośba, ale beznamiętnie wypowiedziany rozkaz.

– I tak dziękujemy. – Jak poprzednio ułożyła przed sobą dyktafon i notatnik wraz z długopisem. – W toku śledztwa wynikło parę rzeczy, które chcielibyśmy wyjaśnić. Cały czas szukamy pana Wojciechowskiego i możliwe, że dzięki pani pomocy trafimy na właściwy trop.

– Oczywiście. Bardzo chętnie pomogę – zapewniłam, czując, jak moje ciało całe drży.

– Świetnie. – Oboje uśmiechnęli się, ale w ich twarzach czaiła się sztuczność. – Proszę mi powiedzieć, jak układało się pani z Marcelem Wojciechowskim w kwestii waszej spółki.

– Dobrze – odpowiedziałam i wzruszyłam ramionami. – A nawet bardzo dobrze. Stanowiliśmy zgrany zespół, teraz od kiedy go nie ma, zupełnie nie odnajduję się w wielu rzeczach.

– Nie kłóciliście się? Nie chciała pani odejść lub rozwiązać spółki?

– Nie wiem, o co pani chodzi.

Spojrzałam na kobietę, której makijaż zdecydowanie był przesadny. Przy poprzednim spotkaniu nie raził tak bardzo, ale teraz posklejane rzęsy i nierówno nałożony fluid aż kłuły w oczy. Nadal jednak wolałam patrzeć na nią niż na jej kolegę, którego blizna potęgowała srogi wyraz jego twarzy. Drgnęłam, gdy się odezwał:

– Dotarliśmy do świadka, który twierdzi, że ostatnio się wam nie układało. Że chciała pani zrezygnować z projektów, a pan Marcel nie odpuszczał. Nie brzmi to jak powód do pozbycia się wspólnika? – Zmrużył oczy i popatrzył na mnie wyczekująco.

– Pozbycia?! – krzyknęłam, a serce natychmiast zaczęło mi bić jak szalone. – Czy pan insynuuje, że coś zrobiłam Marcelowi? To absurd. On był… to znaczy jest moim przyjacielem. Zrobię wszystko, aby go odnaleźć, a nie… – Zaczęłam gwałtownie kręcić głową na boki. To nie działo się naprawdę. Skąd oni o tym wiedzieli? – A co z Marią Krzemińską? Przecież była u niego wcześniej… Zanim on zniknął.

Policjanci spojrzeli na siebie, a mnie oblał zimny pot. Co ja zrobiłam?

– A skąd pani o tym wie? – rzucił mężczyzna i przysunął się do mnie, a ja automatycznie się odsunęłam, przerażona nie tylko jego bliskością, ale i smrodem, który od niego bił.

– Nie mówili mi państwo o tym? – odpowiedziałam pytaniem. – A jak nie państwo, to pewnie ktoś inny mi wygadał.

– To jest szczegół śledztwa, o którym mało kto wie – zakomunikowała kobieta, stukając irytująco w notes, w którym jeszcze nic nie zapisała. Wyglądało to tak, jakby miała go tylko po to, aby dręczyć przesłuchiwanego.

– Jeju, nie wiem. Może Maria sama mi powiedziała? – rzuciłam zdezorientowana.

– Widziała się pani z nią po zaginięciu wspólnika? – zapytał tym razem mężczyzna.

– Tak, na sekundę – odpowiedziałam, licząc, że nie wie, jak to spotkanie wyglądało.

– Kiedy dokładnie?

– To było ze dwa, trzy dni temu. Naskoczyła na mnie, jak szłam na zakupy. Wykrzykiwała dziwne rzeczy i chyba wtedy… – Urwałam z nadzieją, że nie będą dalej dopytywać.

– Dobrze, a proszę powiedzieć, czy wspólnik panią okradał?

– Okradał? Marcel? Nigdy!

– Czyli w pani firmie nie brakuje ponad dwustu tysięcy?

– Nie… – Urwałam i zagryzłam policzek od środka.

– Czyli wszystko było w porządku? – Mężczyzna przechylił delikatnie głowę na bok i wbił we mnie swoje mrożące krew w żyłach spojrzenie. – Wie pani, że my się dowiemy, jaka jest prawda. Poza tym okłamywanie nas tylko przysporzy pani więcej problemów

– Ale… – Zasłoniłam twarz dłońmi. – To nie tak. Ostatnio księgowa zgłosiła jakieś problemy, ale nie wiem jeszcze, co i jak. Może faktycznie coś zabrał, ale to sprawa sprzed dwóch dni. Dowiedziałam się o tym już po jego zniknięciu – powiedziałam półprawdę. Szczegóły wypłynęły niedawno, ale pierwsze informacje o nieścisłościach miałam wcześniej.

– Rozumiem. – Pokiwał głową ze spokojem na twarzy. – Czyli nic pani nie podejrzewała?

– Nie. Jestem zszokowana, tak samo jak jego zaginięciem. Mam nadzieję, że zaraz wróci. Że tylko na chwilę wyjechał i zapomniał mi powiedzieć.

– Czy kiedyś coś takiego już robił?

Chciałam odpowiedzieć, że tak, ale potem zapewne padłoby pytanie, co takiego, i wtedy miałabym problem, bo nigdy nie było podobnej sytuacji. Powinnam wymyślić coś nie do potwierdzenia, ale powodującego, że pomysł z nagłym wyjazdem stawałby się bardziej realny. Niczego takiego jednak w głowie nie miałam, a na poczekaniu nie potrafiłam nic stworzyć.

Pokręciłam tylko przecząco głową.

– Wróćmy jeszcze do pani firmy, kto ją dziedziczy, jeżeli okaże się, że pan Marcel zniknął bezpowrotnie?

– W sumie to nikt – odpowiedziałam na wydechu. To mogło stanowić mój gwóźdź do trumny, o czym ani przez sekundę nie pomyślałam wcześniej.

– Jak to nikt? – dopytywał, a ja byłam na dwieście procent pewna, że wiedzą dobrze, co mamy w umowie spółki.

– Umówiliśmy się, że po naszej śmierci wspólnik ma prawo pierwokupu spółki i wpłatę wynagrodzenia spadkobiercom, w przypadku Marcela oznaczałoby to wpłatę na jedną z wybranych fundacji. Nie chciał, aby spadek po nim trafił do jego rodziny. Nie układało im się.

– Dlaczego takie rozwiązanie?

– Nie chcieliśmy, aby ktoś ingerował w działanie firmy, którą stworzyliśmy. Mój mąż od razu wszystko by zmienił, pokłócił się z Marcelem, a cały mój dorobek poszedłby w komin.

– Tylko z tego, co wiemy, to pani była twarzą firmy, więc po pani śmierci… – Nie skończył, tylko wlepił we mnie czujne spojrzenie.

– Tak, nie miałaby sensu istnienia, ale cóż, chyba nie byłby to mój problem – zaśmiałam się w głos.

Wielokrotnie rozmawiałam na ten temat z Marcelem. Co by było, gdyby… Jego to bardzo denerwowało, a ja lubiłam rozkminiać takie abstrakcyjne sytuacje. Wkurzał się i mówił, że jestem niepoważna, że tak gadam, po czym dodawał, że udawałby mnie. Tyle razy słuchał mnie podczas konsultacji, prelekcji, że dałby radę.

– A wie pani, że pół roku temu założył spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością?

– Co?! – wrzasnęłam zdezorientowana. Zupełnie nie rozumiałam, o co chodzi. Grunt usuwał mi się spod nóg.

– Czyli nie wiedziała pani? – dopytywał dalej, a poziom mojej frustracji sięgał zenitu.

– Nie mam zielonego pojęcia, o czym pan mówi.

– Dokładnie dwudziestego grudnia podpisał akt notarialny.

– Kto jest wspólnikiem? – spytałam, a głos mi drżał.

– Agata Walter – powiedział głośniej, nie odrywając ode mnie wzroku.

– Co? To niemożliwe.

– Niestety mamy potwierdzenie z Krajowego Rejestru Sądowego.

– Ale… nic mi nie powiedział. Poza tym to bez sensu. Ta kobieta to moja największa konkurencja tutaj w okolicy. Na wszystkich spotkania grup kobiecych powtarza, że jestem chodzącą beznadzieją. Oczywiście nie wymienia mnie z imienia i nazwiska, ale każdy wie, że o mnie chodzi! – wyrzucałam z siebie słowa niczym kule z armaty, czując, że tracę grunt pod nogami. To nie mogła być prawda. I nawet nie chodziło o aspekt finansowy, ale o zdradę. Kolejną.

– Czyli mam rozumieć, że nic pani o tym nie wiedziała?

– Nie. Poza tym miał w umowie zakaz konkurencji! – wykrzyknęłam.

– To już nie nasz problem, musi pani sama to wyjaśnić. – Uśmiechnął się sztucznie, a ja miałam ochotę wykrzyczeć, aby przestał się szczerzyć. – To jeszcze ostatnia sprawa. Testament.

Znowu zakręciło mi się w głowie. Pięć lat temu, gdy wszystko szło najlepiej na świecie, poszliśmy do notariusza i sporządziliśmy dokumenty z naszą ostatnią wolą. On nie chciał, aby jego rodzina dziedziczyła po nim, a ja nie chciałam nic zostawiać mojej. On wszystko zapisał fundacjom i mnie, a ja jemu i Albertowi.

– Jest pani jego jedyną beneficjentką. – Teraz Małecka przejęła przesłuchanie.

– Obok fundacji – odpowiedziałam cicho.

– Jeżeli okaże się, że pan Marcel nie żyje, to jego rodzina nic nie dostanie.

– Tak – ponownie odpowiedziałam cicho.

Nie wyglądało to dobrze. Pół godziny przed przyjściem policjantów czytałam artykuł o tym, jakie warunki muszą być spełnione, aby uznać zaginionego za zmarłego. Tylko że szukałam tych informacji w związku ze spółką. Chciałam ją jak najszybciej przejąć w stu procentach, aby móc sprzedać lub zamknąć. Teraz wiedziałam, że będzie to o wiele trudniejsze. Gdy spróbuję popchnąć procedurę do przodu, policja jak nic uzna, że chcę dostać się do jego majątku, a to jednoznacznie ściągnie na mnie podejrzenia.

– Czy wie pani, że pani wspólnik grał na giełdzie i szło mu całkiem nieźle?

Kolejny szok. Okazywało się, że mało wiedziałam o Marcelu, i coraz bardziej bałam się kolejnych informacji, a siedzący przede mną ludzie wyglądali, jakby mieli jeszcze parę asów w rękawie.

– Na swoim prywatnym koncie zgromadził niezłą sumę.

– Skąd to wiecie? – spytałam, zanim pomyślałam. Przecież policja miała dostęp do takich informacji bez problemu.

– Biorąc pod uwagę pani sytuację, stawia to panią w bardzo niekorzystnym świetle. – Małecka zignorowała moje pytanie.

– Ale jaką sytuację? O co pani chodzi? – wybuchnęłam, wbijając się paznokcie w wewnętrzną część dłoni.

– Pani mąż złożył papiery rozwodowe, z tego, co wiemy, macie intercyzę, co oznacza, że nic pani nie dostanie, a w konsekwencji, aby nadal żyć na dobrym poziomie, do którego pewnie się pani przyzwyczaiła, potrzebuje pani pokaźnego zastrzyku pieniędzy.

Patrzyłam na nich wielkimi oczami, nie mogąc wydusić z siebie słowa.

Właśnie realizował się mój koszmar, a ja nie mogłam się ruszyć – strach zmienił mnie w bryłę lodu.

Rozdział 12

Maria

Gorączka nie ustępowała od dwóch dni. Siedziałam obok Kasi, licząc, że przerwa w podawaniu leków znacząco się wydłuży, ale niestety równo po sześciu godzinach znowu temperatura małego ciała szybowała w górę. Starałam się nie panikować, bo w swoim czteroletnim życiu już dwa razy była chora, ale pierwszy raz nie miałam nikogo u boku i zaczynałam się stresować.

Położyłam ją do łóżka, bo zasnęła na kanapie, oglądając półprzymkniętymi oczami bajki. Miałam nadzieję, że prześpi dłuższą chwilę.

Usiadłam w salonie i odetchnęłam. Nic mi się nie chciało. Sprawa zaginięcia Marcela Wojciechowskiego nie dawała mi spokoju, chociaż coraz mniej się nią stresowałam. Nie wiem dlaczego, ale czułam, że gdyby Olga wpadła na pomysł oskarżenia mnie, udałoby mi się wybronić.

Co dziwne, nie miałam na potwierdzenie swojej wersji SMS-ów od niej. Wszystkie zniknęły z mojego telefonu. Na szczęście Klaudia mogła zeznać, że przyjechała do mnie na prośbę mojej niedoszłej przyjaciółki. Poza tym wiedziałam, że Olga obwinia moją siostrę o sprawę sprzed lat. Niedorzecznie, ale jednak.

Postanowiłam poszperać trochę w sieci. Ostatnio coraz lepiej się w tym czułam. Na pierwszy ogień poszła ofiara. Marcel Wojciechowski. Od razu trafiłam na jego zdjęcie. Nie wiem, czemu nie sprawdziłam tego wcześniej. To był ten sam facet, który leżał na podłodze z rozwaloną głową. Nie widziałam go wcześniej, dlatego dałam się tak łatwo zmanipulować i uwierzyłam, że to mąż Olgi. Niby dlaczego miałam jej nie uwierzyć? A najgorsze, że jak idiotka szłam w zaparte, siedząc przed policjantami. Nie mogli pomyśleć o mnie niczego dobrego.

Udzielał się w schronisku. Pozował z burmistrzem Grodziska, podpisany jako lokalny przedsiębiorca. Po prostu przykładny obywatel.

Kolejne wyniki wyszukiwania pochodziły z Krajowego Rejestru Sądowego, w którym figurował obok mojej pseudokoleżanki jako wspólnik. Ale co ciekawe, nie tylko jej towarzyszył w biznesie. Od razu wyświetliła mi się jego druga spółka. Wpisałam nazwisko kobiety i zdębiałam, widząc jej zdjęcie. Kilka razy trafiłam na jej posty na grupach na Facebooku. Śmiało można było nazwać ją konkurencją Olgi.

– Ciekawe… – powiedziałam sama do siebie.

Chyba nie tylko ja miałam problemy z Olgą. Nawet jej wspólnik ją oszukiwał, skoro wszedł we współpracę z jej rywalką. W sumie to jej współczułam. Z każdej strony otaczali ją ludzie, którzy nie darzyli jej pozytywnymi uczuciami. Wspólnik kręcił na boku. Mąż opowiadał o niej jako o pracoholiczce i osobie zapatrzonej we własne cele. Z tego, co wiedziałam, z matką i ojcem też nie było jej po drodze.

Zamknęłam komputer i spojrzałam na kartkę z czymś na kształt drzewa genologicznego mojej rodziny, które zaczęłam wcześniej tworzyć. Czułam, że to na tym powinnam się skupić, ale czas przelatywał mi przez palce. Chwili na spotkanie z ojcem, który wrócił już z targów, też jeszcze nie wygospodarowałam, bo wbrew rozsądkowi bałam się go niczym ognia.

Wyprostowałam nogi, położyłam się na kanapie i przykryłam się kocem. Mimo letniej pogody ostatnio cały czas było mi chłodno. Z nerwów schudłam i przy temperaturze poniżej dwudziestu stopni robiło mi się strasznie zimno. Położyłam głowę na jednej z włochatych poduszek i zamknęłam oczy.

Sen. To było zdecydowanie to, czego najbardziej teraz potrzebowałam. Powieki ciążyły mi już od jakiegoś czasu. Młoda zasnęła po lekach, więc miałam ze dwie godziny dla siebie. Czułam się trochę jak po porodzie, gdy każdą sekundę drzemki córki wykorzystywałam na sen, niezależnie od tego, która była godzina.

Moje ciało zaczęło zapadać się na miękkiej kanapie, która średnio się nadawała do siedzenia, ale do spania sprawdzała się idealnie. Już powoli witałam się z Morfeuszem, który machał do mnie z daleka, gdy ciszę w mieszkaniu przeciął dzwonek telefonu.

Ustawiłam go praktycznie na najniższą możliwą wartość, a i tak brzmiał, jakby dźwięk ten wydawało kilka wielkich głośników ustawionych obok mojej głowy. Chwyciłam urządzenie i odebrałam, nie patrząc na to, kto dzwoni, bo cały czas miałam zamknięte oczy, i w sumie nie wiedziałam, czy dobrze wykonałam ruch i przypadkiem nie rozłączyłam dzwoniącego.

– Halo?

– Mario, błagam, nie rozłączaj się! – usłyszałam w słuchawce głos mojego byłego męża.

Mówił po hiszpańsku, bo polskiego nigdy się nie nauczył, znał raptem dwa słowa. Twierdził, że więcej mu nie potrzeba. Za to ja w jego języku mówiłam płynnie, ponieważ uczyłam się go od pierwszej klasy liceum, a maturę z niego zdałam na ocenę dobrą, co jak dla mnie było sporym wyczynem.

– Czego chcesz? – mruknęłam zaspanym głosem. Złość trawiła mnie od środka, ale nie chciałam mu jej pokazywać.

– Wiesz dobrze, musisz powiedzieć policji, jaka jest prawda.

– Prawda? – zaśmiałam się i usiadłam. Jego głos brzmiał niczym zza światów. Od dawna starałam się o nim nie myśleć. Traktować niczym zmarłego, a najlepiej kogoś, kto nie istniał. Tutaj w Polsce macki jego prawników i rodziny praktycznie nie miały szansy mnie dosięgnąć.

– Tak, przecież ja cię nie więziłem. Sama bałaś się wychodzić. Przecież mówiłaś, że Madryt cię przytłacza. Że boisz się ludzi, masz lęki. Po tym, jak cię zaatakowali w metrze, nie wychodziłaś z pokoju. Nie możesz wmawiać wszystkim dookoła, że to przeze mnie. Jak powiesz im, jaka jest prawda, to mnie na bank wypuszczą. A z tym chłopakiem to był wypadek! – powtarzał znane mi teksty.

Dobrze wiedziałam, że tak było, ale nigdy nikomu tego nie zdradziłam.

– Nie zaczynaj – wyszeptałam, cedząc każdą sylabę. – Nie zmienię zeznań. Nie licz na to.

– Błagam. Moja mama ma raka, chcę być przy niej. Chcę jeszcze spędzić z nią trochę czasu. Pożegnać się.

– Z twoją matką? – zaśmiałam się. – Mogłeś wybrać inną osobę, która niby umiera. Wiesz dobrze, że od samego początku traktowała mnie jak gówno. Patrzyła na mnie, jakbym była gorszego sortu, i ty teraz chcesz, żebym coś zrobiła z myślą o niej?

– Ale ona naprawdę niedługo umrze. Ma raka mózgu. Rokowania są fatalne. Lekarze powiedzieli, że jest za późno na jakąkolwiek operację, dają jej miesiąc, a niektórzy i mniej.

– Nie złapiesz mnie na litość. – Wstałam z kanapy rozbudzona rozmową. Pomyśleć, że kiedyś uważałam tego faceta za człowieka, z którym spędzę całe życie. Był niczym książę w lśniącej zbroi, który zmieni bezpowrotnie mój świat, a okazało się, że faktycznie zmienił, ale na jeszcze gorsze.

– Błagam. Zapłacę ci. Wynagrodzę ci wszystko. Ja nie mogę tu zgnić! – Jego głos zrobił się piskliwy, wręcz płaczliwy.

– Śmieszny jesteś. – Podeszłam do okna i zerknęłam na zewnątrz. Słońce powoli przedzierało się przez deszczowe chmury, powodując, że w końcu przestało być tak szaro i buro. – Nie potrzebuję więcej twoich pieniędzy. Wystarczy to, co mi płacisz. A nawet jakbyś i od tego nas odciął, to i tak nie odpuszczę, nawet jakbyśmy miały jeść tynk ze ścian.

– Maria, proszę, wiesz dobrze, jak silna jest więź matki z dzieckiem. Chyba gdybyś była chora, chciałabyś móc pożegnać się z Kasią. Zobaczyć ją ostatni raz.

Prychnęłam. Dobrze to przemyślał, skoro nawiązał do mojej relacji z młodą, a nie z matką.

– Błagam. Dobrze wiesz, że ja nie zraniłem tego gościa specjalnie. Musisz mi pomóc, proszę…

Wcisnęłam czerwoną słuchawkę. Nie miałam ochoty słuchać tych bzdur. Zupełnie mnie nie obchodziło, co dzieje się z jego sadystyczną matką. Zresztą cała jego rodzina była niczym z koszmaru. Wcale nie tęskniłam za szwagierką, która traktowała mnie niczym służącą, ani za teściem, który patrzył na mnie, jakbym była prostytutką, którą wystarczy opłacić, a już rozłoży nogi. Przy nim zawsze chodziłam ubrana po szyję, a i tak czułam, jak rozbiera mnie wzrokiem.

Sen odszedł w zapomnienie, ustępując miejsca strachowi. Diego był jeszcze bardziej zmotywowany. Matka była zdecydowanie najważniejszą osobą w jego życiu i wiedziałam, że zrobi wszystko, aby móc się z nią spotkać przed jej śmiercią.

Rozdział 13

Olga

– Olga, Olga! – Nagle usłyszałam znajomy głos, ale nadal biegłam. – Już wszystko dobrze. – Mocniejsze szarpnięcie.

Otworzyłam oczy i pierwsze, co zobaczyłam, to twarz Alberta. Wisiał nade mną, a jego mina wyrażała coś na kształt troski.

– Krzyczałaś – zakomunikował. Stał obok mojego łóżka w pokoju gościnnym, które zajmowałam od wielu miesięcy. Chciał oddać mi sypialnię, ale nigdy jej nie lubiłam. Była zbyt ciemna. To ja wprowadziłam się do jego mieszkania i jak resztę pomieszczeń pozwolił mi delikatnie pozmieniać, tak w tym praktycznie nic.

Usiadłam na kanapie, próbując przypomnieć sobie szczegóły snu. Śniła mi się twarz Marcela, która patrzyła na mnie pustymi oczodołami, co już samo w sobie było dziwne. Jak człowiek bez oczu mógł patrzeć? A jednak czułam na sobie jego wzrok. Stał kilka metrów ode mnie i wpatrywał się, jakby prześwietlał mnie na wylot. Jakby miał jakieś ukryte moce. Próbowałam się gdzieś schować, ukryć przed nim, ale nie byłam w stanie. W końcu zdecydowałam się uciec.

– Przynieść ci wody?

Albert cały czas patrzył na mnie troskliwie. Jak kiedyś. Jak za dawnych czasów, gdy pielęgnowaliśmy nasz związek. Gdy oboje chcieliśmy, aby był lepszy. On kupował wino, a ja robiłam kolację, mimo że nigdy nie należałam do wybitnych kucharek. Ale z czasem w nasze życie weszła rutyna. Nikomu już nie zależało. Każde doskonale funkcjonowało w zbudowanym przez siebie świecie, który tylko w niewielkim fragmencie był spójny ze światem tego drugiego.

On brylował wśród swoich klientów, którym doradzał, a z czasem zaczął szkolić innych radców. Jak to powiedział: „W końcu ktoś mnie słucha i szanuje”, co było dobitnym podsumowaniem jego hierarchii w rodzinie. Z czasem wieczory zaczął spędzać poza domem, a ja zostawałam sama.

Z moją pracą.

Demonami.

I wyobraźnią.

I to był najgorszy z możliwych kompanów, do którego czasami dopraszałam alkohol. Bo co mógł robić mężczyzna, gdy nie ma go w domu, z żoną? Czy praca była w stanie go na tyle pochłonąć, by zrezygnował z bycia z kobietą, którą podobno tak kochał?

Nie wierzyłam w to. Może na początku tak, ale z czasem zaczęłam wątpić – ile można siedzieć nad dokumentami, rozmawiać z potencjalnymi klientami czy powtarzać po raz trzydziesty to samo.

W imię czego? Kolejnego tysiąca na koncie? Na naszym wspólnym zgromadziliśmy na tyle dużą kwotę, że argument finansowy zupełnie do mnie nie przemawiał. Dlatego jedynym racjonalnym wyjaśnieniem było to, że miał kogoś. Oczywiście spytałam go, jak tylko w mojej głowie wyklarowała się ta myśl.

– Czyś ty oszalała?! – zaśmiał się ze słyszalną w głosie ironią, którą znałam z dzieciństwa. Moja mama, ojciec, no i chyba najbardziej siostra reagowali tak za każdym razem, gdy przynosiłam im jakieś rewelacje do domu.

Albert nie zareagował inaczej. Patrzył na mnie i czekał na rozwinięcie tej szalonej myśli.

– Ty serio myślisz, że cię zdradzam? Tylko po co?

– A po co faceci zdradzają? Bo mogą. Bo nadarzyła się okazja. Ponieważ znudziła im się żona, partnerka, konkubentka, a może po prostu lubią poruchać – rzuciłam bluzgiem jak nie ja, co jeszcze bardziej zbiło go z pantałyku.

– Aha… – westchnął.

Udawał zdezorientowanego, ale ja wiedziałam, że jest świetnym aktorem. Parokrotnie zauważyłam, jak okłamuje innych. Mówił klientowi, że nie wysłał dokumentów, bo się pochorował lub miał spotkanie z innym. Wiedziałam, że mija się z prawdą. Zresztą już jako małe dziecko przestałam wierzyć komukolwiek. Rodzice okłamywali mnie na każdym kroku, a siostra, jak tylko odrosła od ziemi, również karmiła mnie półprawdami lub oczywistymi ściemami.

– Olga, proszę, nie popadaj w te swoje paranoje. Ja nikogo…

– To dlaczego nie odbierałeś, gdy dzwoniłam do twojego pokoju w hotelu po konferencji? – Nie dałam mu skończyć. Wiedziałam, że bez problemu wyrzuci z siebie kolejną litanię wymyślonych tłumaczeń.

– Zmieniłem numer pokoju.

– I nie powiedziałeś mi o tym?

– Niby po co? W łazience cały czas lało się z kibla, jakby co chwilę ktoś spuszczał wodę, nie mogłem skupić się na pracy. Powiedzieli, że nie mogą wezwać hydraulika, więc zaproponowali zmianę pokoju.

– To dlaczego mi nie powiedziałeś? – zapytałam ponownie.

– Czy ty oszalałaś? Mam komórkę, to na nią dzwonisz. Podałem ci numer pokoju, tego wcześniej, tylko dlatego, że… to nasza data ślubu. Uznałem, że to zabawne.

– Ale nie było cię w pokoju – upierałam się. Jak dla mnie jego tłumaczenie było dziurawe niczym ser szwajcarski.

– Jezu, mówię ci. Byłem, ale w innym.

Nie uwierzyłam. Później pojawiały się kolejne znaki. Chusteczka z logo hotelu, w którym nigdy się nie zatrzymywał, przynajmniej ja nic o tym nie wiedziałam, a zawsze dopytywałam o wszelkie szczegóły, aby móc wszystko sprawdzać. Oczywiście próbował to wyjaśnić, tłumacząc, że był w knajpie w restauracji hotelowej na kolacji służbowej. Miał nawet fakturę, ale nie przekonał mnie. Załatwić taki dokument nie było trudno. Mógł nawet zrobić go w Photoshopie. Kilka razy opowiadał mi, jak klienci podrabiają dokumenty i jak czasami niemożliwe jest dojście do tego, które są prawdziwe.

Były też inne rzeczy.

Długi włos na jego marynarce – podobno przypadkowy.

Dziwne zadrapania na plecach – jakby podczas ostrego seksu ktoś przeorał je paznokciami.

Oczywiście tłumaczył się jakimś wypadkiem na rowerze, ale zupełnie w to nie uwierzyłam. W ostatnim czasie tylko raz wybrał się na przejażdżkę po lesie i nic nie wspominał o jakimkolwiek wypadku.

Myślał, że ja tego nie wyłapię. Że nie wiem, co robi. Że nie wiem, że poza mną jest jakaś inna kobieta. Musiałam tylko zebrać jakieś konkretniejsze dowody, co wymagało czasu, a tego nie miałam dużo.

Jakiś czas wcześniej Marcel wspominał mi, że widział Alberta z lokalną dziennikarką, Sandrą Jantos. Od razu znalazłam ją w sieci. Jak ją zobaczyłam, serce mi stanęło. Rudowłosa piękność z kręconymi włosami i hipnotyzującym spojrzeniem. Do tego malutka, drobniutka, a wiedziałam, że mój mąż takie uwielbia. Spędziłam wtedy pół dnia, szukając informacji na jej temat. Pracowała jako dziennikarka, wolny strzelec oraz prowadziła blog o tematyce kryminalnej i true crime. Pod jednym ze zdjęć napisała, że nadal jest singielką i cały czas poszukuje tego jedynego, ponieważ jest niezwykle wybredna.

Patrzyłam na jej zdjęcia i wtedy zrozumiałam, dlaczego Albert tak się zachowuje. Stał się w stosunku do mnie jeszcze bardziej milczący, ale gdy nie patrzyłam, gapił się w telefon, a oczy mu płonęły.

A gdy myślałam, że nic gorszego się nie może wydarzyć, ta baba napisała artykuł o wypadku. O zdarzeniu, które chciałam wyprzeć z pamięci, a jednak wracało niezwykle często, chociaż wiele fragmentów podpowiadała mi wyobraźnia.

Wiedziałam, że w coś uderzyłam, ale do końca byłam pewna, że było to zwierzę.

Wiedziałam, że przywaliłam ze sporą prędkością.

Wiedziałam, że nie mogę zgłosić się na policję, bo byłam pijana.

Gdy rano wstałam i zobaczyłam samochód, przeraziłam się.

Błotnik był wgnieciony, ale najgorsze były czerwone ślady krwi.

Siedziałam w garażu przez dobrą godzinę i wyłam.

W końcu zadzwoniłam do Marcela, ciesząc się, że Albert pojechał z matką na groby do Szczecina. Wspólnik przyjechał jak na sygnale i jak zawsze stanął na wysokości zadania. Załatwił mechanika, który nie zadawał pytań, i umówiliśmy się, że gdyby ktokolwiek przyszedł do mnie, on zapewni mi alibi.

Odetchnęłam.

I jak to bywało zwykle w moim życiu, szczęście nie trwało długo. Sandra Jantos zaczęła grzebać i wykopała informacje, do których nawet policja nie dotarła. Przerażenie mieszało się we mnie z wściekłością. Mój mąż bratał się z moim wrogiem. Kobietą, która mogła mnie zniszczyć nie tylko na prywatnym polu.

Długo zastanawiałam się, co z tym zrobić. Przez chwilę nawet myślałam o jakimś ostatecznym rozwiązaniu. O zwabieniu jej w jakieś odludne miejsce, walnięciu w głowę i wrzuceniu do studni, gdzie nikt nie zagląda od lat i pewnie nie zmieni się to przez następne dziesięciolecia.

W końcu jednak zrobiłam krok wstecz i zaczęłam analizować jej i moje znajomości. Okazało się, że moja koleżanka poszukuje na stałe do pracy kogoś do biura w Berlinie, a u tej rudowłosej suki widziałam, że szuka czegoś, bo pisała rzewnie na swoim profilu, że z dziennikarstwa trudno wyżyć.

Postanowiłam je połączyć.

To była opcja A. Gdyby się nie powiodła, kolejne dopracowałam w szczegółach i czekały na odpowiednią chwilę. Na szczęście w oczach koleżanki Jantos była strzałem w dziesiątkę i miesiąc później wysłała mi podziękowania za podsunięcie kandydatki. Oczywiście poprosiłam ją, żeby mnie nie zdradziła.

Kolejna przeszkoda na mojej drodze została usunięta i myślałam, że będzie tylko lepiej.

Niestety nie było.

Moje małżeństwo umierało.

Mimo naszej burzliwej historii informacja o papierach rozwodowych spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Nie spodziewałam się tego, chociaż groził wielokrotnie. Powtarzał, że ma już dość, jakby nie widział, że to ja jestem stroną poszkodowaną. Że to mnie zdradza, okłamuje.

Najgorsze, że zbiegało się to teraz z kolejnym moim problemem – Marcelem.

On mnie prześladował. Znów nawiedził mnie w snach, a każdy kolejny koszmar był coraz straszniejszy. Jakby chciał się mścić na mnie zza grobu, zapominając, że jeszcze za życia doprowadzał mnie do szału, chociaż po rozmowie z policjantem okazało się, że skupiłam się nie na tym, na czym powinnam. Nie podejrzewałam go o taką zdradę. Spiskowania przeciwko mnie zupełnie nie brałam pod uwagę.

Nie wiem, jak mogłam być tak ślepa. Pierwszy raz w życiu coś przegapiłam, chociaż zawsze słyszałam, że coś sobie wymyślam. Rodzina moją dociekliwość i nieustępliwość nazywała fantazjowaniem, kreowaniem rzeczywistości, której nie ma. Ale oni zawsze byli na tyle krótkowzroczni, aby nie dostrzegać tego, co ja widzę. Poza tym czasami sami generowali dziwne sytuacje, które wyglądały słabo, a mnie wmawiali, że sobie wkręcam.

Kiedyś powiedzieli mi, że wyjeżdżają do dziadków. Oczywiście sama od razu z tego zrezygnowałam. Moja zrzędliwa babcia ze strony ojca nie była interesującą opcją dla nastolatki. Później okazało się, że pojechali do niej tylko na dwa dni, a pozostałe pięć spędzili na fajnym campingu nad morzem. Pięćset kilometrów dalej. Pewnie nigdy bym się nie dowiedziała, gdyby nie moja durna siostra.

– Rodzice tak bardzo cię nie lubią, że nie wzięli cię na wakacje.

– Nie wierzę ci.

– Nie musisz, ale fajnie było popluskać się w morzu.

– Kłamiesz – wysyczałam.

Nie odpowiedziała, tylko pobiegła do swojego pokoju. Po chwili wróciła z kartką z widokiem na Kołobrzeg.

– I co? – wydarła się z głupim uśmiechem na twarzy, podstawiając mi kawałek tektury pod twarz.

Jak tylko wrócili, zapytałam ich o to.

– O czym ty mówisz? Magda znów ci coś ściemniła, a ty naiwnie to łykasz.

Tłumaczyli, że to ona coś nawymyślała. Przez chwilę im uwierzyłam, ale wtedy przyłapałam ich, jak rugają za coś młodą, a gdy podeszłam, zmienili nagle temat.

Takich sytuacji było bardzo dużo, a ja dobrze wiedziałam, że kantują mnie na każdym kroku. Jednak teraz nie oni byli dla mnie problemem, ale mój wspólnik. Były wspólnik.

Wiedziałam, że muszę rozprawić się z Marcelem, a jedynym sposobem na to była wizyta w domku, gdzie go zostawiłam. Musiałam tam pojechać, spojrzeć mu w oczy i wygarnąć wszystko, co dotąd w sobie tłumiłam.

Nawet jeżeli nie był już w stanie mi odpowiedzieć.

Rozdział 14

Maria

– Cześć, masz chwilę? – usłyszałam w słuchawce głos mojej przyszywanej siostry.

Nasza relacja nabrała wiatru w żagle. Ola pisała do mnie praktycznie codziennie, a czasami dzwoniła, co mnie bardzo cieszyło. Doceniałam to, że to ona nawiązuje kontakt, bo ja cały czas czułam się niepewnie w tej sytuacji.

– Mam – odpowiedziałam, patrząc na powolnie unoszącą się i opadającą klatkę piersiową Kasi, której gorączka odpuściła.

– Podjadę za chwilę, mam niezłego newsa – rzuciła jeszcze, po czym się rozłączyła.

Dziesięć minut później z korytarza dobiegło mnie pukanie. W międzyczasie wysłałam jej kod do klatki, żeby nie dzwoniła domofonem i nie obudziła małej.

– Chodźmy na taras – wyszeptałam po szybkim przywitaniu, które cały czas stanowiło dla mnie coś nietypowego. Tyle serdeczności i miłości, które dostawałam od obcych osób, było czymś niesamowitym.

Przymknęłam drzwi, zostawiając kilkucentymetrową szparę, żeby słyszeć dźwięki ze środka, i usiadłyśmy na wiklinowej ciemnobrązowej kanapie udekorowanej wygodnymi poduchami. Przyszła kilka dni wcześniej i nie mogłam się nią nacieszyć.

– Co tam u ciebie? – spytałam, wiedząc, że ostatnio miała sporo pracy. – Udało się wszystko?

– Oj, dużo roboty. Myślenia, kombinowania i przepychanek, bo zmienił się prowadzący projekt i się rządzi, próbując nas poustawiać, ale my wszyscy wiemy, co robić.

– To współczuję – mruknęłam, chociaż nie do końca wiedziałam, o czym mówi. – Coś się stało? Brzmiałaś, jakbyś miała mi do powiedzenia coś palącego.

– A nie mogę wpaść do siostry bez powodu?

Uśmiechnęła się, a ja poczułam ciepło w sercu. Cały czas hasła „siostra” czy „ojciec” stanowiły dla mnie coś nierealnego. Zawsze było to dla mnie niemożliwe do spełnienia marzenie, a teraz, gdy się zmaterializowało, czułam się z nim dziwnie.

– Oczywiście, że możesz. Zawsze i o każdej porze dnia. Nawet nie wiesz, jak się cieszę z tego powodu.

– To super, ale dzisiaj mam newsa. W sumie to muszę się przyznać, że dałam dupy – zaśmiała się, kręcąc głową na boki z lekkim niesmakiem na twarzy. – Zupełnie zapomniałam, że całkiem nieźle znałam siostrę Olgi, Magdę. Jest młodsza o dziesięć lat, ale razem grałyśmy kiedyś w siatkówkę. I dzisiaj rano wpadłam na nią w sklepie spożywczym. Zaczęła mi opowiadać jakieś chore rzeczy o Oldze, co w sumie zgadza się z moimi obserwacjami.

– Matko, już się boję! – zaśmiałam się i momentalnie spoważniałam. – Przepraszam, ale ze mnie kiepska gospodyni. Napijesz się czegoś?

– Przestań, nic się nie stało. I dziękuję, wypiłam kawę przed wyjściem. Poza tym są ważniejsze rzeczy niż nawodnienie. – Wyszczerzyła zęby w szerokim uśmiechu. – Okazało się, że twoja mentorka jest niezłą ściemniarą.

– Ściemniarą? – powtórzyłam po niej zdziwiona.

– Kłamczuchą, i to grubszego kalibru.

– Oho, to ciekawe.

– I to bardzo. – Oparła łokcie na blacie stołu, a na splecionych dłoniach twarz. – Podobno rodzice mieli z nią problemy od małego. Jak tylko zaczęła mówić, od razu zmyślała, chociaż odpowiedniejszym określeniem byłoby, że wybitnie kłamała.

– Moja Kasia też wymyśla – wtrąciłam zgodnie z prawdą.

– Ale nie tak. Kłamała matce, że zjadła obiad, a wrzuciła go do doniczki.

– Kreatywnie, ja chowałam kotlety pod ziemniakami, bo ich można było nie jeść – zareagowałam z rozbawieniem. To stanowiło jeden z niewielu jasnych punktów w mojej smutnej historii.

– Gdyby na tym się kończyło, pewnie nikt by się nie stresował. Ale ona podkradała rodzicom kasę i kłamała w żywe oczy, że to nie ona, zrzucała winę na siostrę. W szkole nie była za pan brat z nauką, oszukiwała, że zrobiła pracę domową, ale zgubiła zeszyt w autobusie, bo ktoś na nią wpadł i wysypało jej się wszystko. Kiedyś powiedziała, że nie przygotowała się do klasówki, bo mama jest poważnie chora i leży w szpitalu. Nauczycielka prawie rzuciła się z radości na jej matkę, gdy następnego dnia spotkała ją na deptaku, ponieważ znały się prywatnie, a Olga zupełnie o tym zapomniała

– Musiało to być ciekawe spotkanie.

– Pewnie tak – zaśmiała się na głos Ola. – Tylko to była zapowiedź większych problemów. Od zawsze powtarzała, że rodzice jej nigdy nie chcieli. Zresztą pamiętam, jak mi opowiadała różne ckliwe historyjki, żeby wzbudzić współczucie. Jej rodzice nigdy nie stronili od alkoholu, ale nie było z nimi tak źle, jak ona opowiadała. Poza tym szerzyła historie, które się nie wydarzyły. Pamiętam, jak pochlipywała, że ktoś z domowników ukradł jej kasę, a podobno sama ją wydała na głupoty. Magda mówiła, że Olga opowiadała różnym osobom, że matka chciała pozbyć się ciąży z nią, co nie było prawdą. Ich mama zawsze po takich słowach nie mogła się pozbierać. Przed Olgą poroniła dwa razy, w tym raz w siedemnastym tygodniu. Przez długi czas borykała się z wahaniami nastroju, co pewnie teraz by zdiagnozowano jako depresję.

– Straszne… – Momentalnie poczułam ukłucie w brzuchu. Wspomnienia z okresu ciąży, kiedy myślałam, że stracę moje nienarodzone dziecko, stanowiły jedne z najgorszych, jakie miałam. Nigdy nie byłam w stanie sobie wyobrazić, co czuje kobieta po takim ciosie, szczególnie w bardziej zaawansowanej ciąży.

– No… Gdy urodziła się pierwsza córka, podobno była w siódmym niebie. Rozpieszczała ją, jak tylko mogła, ale Olga tego nie zauważała. Zawsze szczekała na rodziców i wymyślała niestworzone historie. Potrafiła powiedzieć pielęgniarce z szkole, że źle się czuje, bo rodzice chyba ją podtruwają.

– O w mordę, to już grubo. I co zrobiła piguła? – spytałam, kręcąc głową.

– Na początku nic. Po trzecim razie matka została wezwana do szkoły na rozmowę.

– Już współczuję kobiecie.

– Dobrze, że to działo się niemal trzydzieści lat temu. Teraz mogliby zabrać dziecko, dla jego dobra, i czekać na rozwiązanie sprawy, co mogłoby trwać długo.

– Dokładnie, nawet znam taki przypadek – powiedziałam, a Ola zrobiła wielkie oczy. – Syn mojej koleżanki z Hiszpanii pokłócił się z ojcem, bo ten nie pozwolił grać mu na konsoli. Niby nic wielkiego. Jak się okazało, umówił się z kolegami na rozgrywki w sieci. Następnego dnia wszyscy opowiadali sobie o grze, a on nic nie wiedział. Wkurzył się i poszedł do szkolnej psycholożki i zaczął opowiadać, że ojciec go dotykał.

– O matko – zareagowała Ola.

– No i ruszyła maszyna, o czym chłopak zupełnie nie pomyślał. Zabrali go rodzicom, umieścili w jakimś ośrodku. To był koszmar.

– Wrócił do domu?

– Tak, ale zajęło to dobry miesiąc.

– Pewnie historia Olgi skończyłaby się podobnie, gdyby miała miejsce teraz. W tamtych czasach nikt aż tak się takimi zgłoszeniami nie przejmował, w sumie w tym przypadku słusznie, bo opierało się na kłamstwach.

– Jeju, mnie też opowiadała, że jej rodzice byli pijakami, nie dbali o nią i że całe życie czuła się tak, jakby jej nie chcieli.

– Dobre! – prychnęła, kręcąc głową. – To świetni ludzie. Mama jest technologiem żywienia, a ojciec już nie żyje, ale był mechanikiem samochodowym. Pamiętam ich z meczów, zawsze chodzili z Magdą, dopingowali, i to w taki fajny sposób. Bez ciśnienia, napinki, bo niektórzy strasznie się nakręcali, aby ich córki zawsze wygrywały. Nawet moja mama czasami przesadzała, a oni nigdy. I wiem, że w stosunku do Olgi też byli w porządku, a ona cały czas szerzyła jakieś wymyślone historie. Magda mi się spłakała pod tym sklepem, jak opowiadała, że siostra na prawo i lewo gada, że rodzice piją, ojciec się zachlał, a to nieprawda. Mówi na przykład, że matka po śmierci ojca nie chce się wyprowadzić, bo nie będzie miała z kim pić, a tak naprawdę pani Kazia po prostu boi się samotności. Ma w swoim bloku znajomych od lat i chce się tam zestarzeć, bo ma kogo poprosić o pomoc i z kim pogadać.

– Koszmar.

– Ale to jeszcze nie koniec! Ja znałam tylko część informacji odnośnie do wydarzeń sprzed lat. Gdy Olga została zgwałcona, podobno długo to ukrywała. W końcu po paru miesiącach poszła na policję, oczywiście nic nie mówiąc rodzicom. Dowiedzieli się po kilku dniach od zgłoszenia, gdy do nich do domu przyszła jakaś policjantka i powiedziała, że chłopak, którego oskarżyła, to nie ten. Gdy wkurzona Olga zamknęła się w pokoju, funkcjonariuszka pogadała chwilę z rodzicami. Poprosiła, aby upomnieli córkę, bo ta rozpowiada kłamliwe teorie, przez co chłopak ma problemy. Po tym wszystkim rodzice zaprowadzili ją do psychiatry, ale ten uznał, że nic jej nie jest. Po prostu ma wybujałą wyobraźnię i czasami zachwiane poczucie dobra i zła.

– Dobra, ale co się stało z tymi kolesiem, co ją niby zgwałcił? – Z wnętrza domu zaczęły dochodzić pojękiwania Kasi, ale nie mogłam się ruszyć. Ciekawość zdecydowanie górowała.

– Nic. W tym sensie, że nic nie zostało mu udowodnione. Był podobno przesłuchiwany. Olga nie miała żadnych dowodów poza swoimi urojeniami, ale mimo to zniszczyła mu życie. Magda opowiedziała, że krótko potem wyjechał do Wielkiej Brytanii, bo wszyscy patrzyli na niego jak na zboczeńca.

– Smutna historia.

– Było jeszcze po drodze kilka podobnych, chociaż siostra Olgi powiedziała, że pewnie nie wie o wszystkim.

– Powiem ci szczerze, że jestem w szoku. Czułam, że jest coś z nią nie tak.

– Podobno jedna z klientek oskarżyła Olgę o kradzież jej projektu. Sprawa trafiła do sądu i gdyby nie interweniował Marcel, byłoby źle. Ona powtarzała non stop, że to jej pomysł i nie rozumie, o co tyle szumu.

– Mówisz o jej wspólniku?

– Tak, wspominałam ci, że się z nim przyjaźniłam, choć w ostatnich latach kontakt się nieco rozluźnił. W każdym razie zapłacił tej kobiecie i obiecał, że projekt nie zostanie użyty, mimo że Olga już zaplanowała promocję, kupiła nawet domenę. Szła w zaparte i trudno było ją przekonać, żeby zmieniła zdanie, a podobno się udało.

– Ten Marcel to chyba spoko gość – wtrąciłam, chociaż momentalnie brzuch mnie zaczął boleć.

– Oj tak, najlepszy. Cały czas nie wierzę, że zniknął. Liczę, że jakimś cudem zaraz wróci. – Ola spojrzała na mnie, układając usta w dzióbek, a jej oczy się zaszkliły. – Wszystko zaczęło się od jego siostry – zaśmiała się smutno. – Marcel miał siostrę i ja…

– Jak to „miał”?

Moja rozmówczyni pociągnęła nosem i pokręciła głową. Nie zapowiadało to historii z happy endem.

– Milena chodziła ze mną do klasy. Miła, taka trochę ciapowata. Zawsze sobie coś robiła. A to na technice młotkiem przywaliła sobie w rękę, a to innym razem spadła ze schodów. To akurat nie było zaskakujące, bo na przerwie dzieciaki latały jak szalone, a na dodatek pani sprzątająca zostawiła kałużę z wody. Ale… – Głęboko westchnęła, a jej oczy się zaczerwieniły. – Dobrze pamiętam, jak pierwszy raz zemdlała. Stała przy tablicy obok głupiej krowy od geografii i pokazywała na mapie Polski, gdzie są jakie parki narodowe, gdy nagle osunęła się na podłogę. To, że nie walnęła głową o żadną ławkę, to był istny cud. Gdy się ocknęła chwilę później, nic nie pamiętała. Oczywiście pierwszy raz został totalnie zignorowany. Ot, dziewczyna zemdlała. Nic strasznego.

– Ja też parę razy runęłam na ziemię ze zmęczenia.

– No właśnie. Dwa czy trzy tygodnie później podobna sytuacja, ale tym razem w drodze ze szkoły. Akurat szłyśmy we trzy. Gadałyśmy o jakichś głupotach, gdy Milena zemdlała. Ja byłam przerażona, ale koleżanka na szczęście zachowała zimną krew. Pobiegła do sklepu obok i poprosiła, żeby wezwali karetkę, ale ta jak przyjechała, to było po jabłkach.

– Nie żyła? – spytałam szeptem przerażona.

– Nie, sorka, po prostu już się ocknęła. Siedziała na ławce i piła wodę, którą przyniosła sprzedawczyni ze spożywczaka. Trzeci raz był w domu, więc nie wiem, jak wyglądał. Wtedy jej rodzice w końcu zdecydowali się na wizytę u lekarza. No i… – Ola wstała i podeszła do balustrady. – Okazało się, że Milena ma w głowie torbiel, która uciska mózg i powoduje omdlenia. Niestety umiejscowienie tego gówna było tak kiepskie, że nie można było zoperować.

– O kurde…

– A bardziej o kurwa! – Obróciła się w moją stronę. – Niestety ze dwa, trzy miesiące później to gówno pękło i umarła. – Ola wzruszyła ramionami, a po jej policzku poleciała łza. – No i tym sposobem poznałam Marcela. Poszłyśmy z dziewczynami na pogrzeb i zagadał do nas. Skąd znałyśmy jego siostrę? Czy się przyjaźniłyśmy? Dwie koleżanki płakały non stop, więc ja zaczęłam z nim rozmawiać i tak się skumplowaliśmy. On jest gejem, więc był dla mnie jak psiapsi. Może nie gadaliśmy o wszystkim, ale uwielbiałam go. Zawsze mnie rozśmieszał i wiedział, że musi zasuwać, żeby w życiu coś osiągnąć, co mi imponowało. Niestety większość kolegów wychodziła z założenia, że im z nieba spadną studia skończone z dobrym wynikiem, potem fajna praca, godnie wynagradzana. Większość wierzyła w cud, który nigdy nie przychodził, ale nie on. Marcel faktycznie pilnie się uczył. Zrzędził przy tym co niemiara, ale nie odpuszczał.

– To jakim cudem zaprzyjaźnił się z Olgą? – Spojrzałam na drzwi tarasowe. W pomieszczeniu za nimi pojawiła się Kasia. Już chciałam wstać, ale mała weszła do tipi, a po chwili usłyszałam dźwięk jednej z bajek.

– Czego się nie robi dla kariery – zaśmiała się w głos i wydęła usta, a ich kąciki poleciały w dół. – W sumie to główny powód, dla którego nasze drogi się rozeszły. Na studiach poznał mnie z Olgą, spotkałyśmy się kilka razy, a potem ja wyjechałam. W sumie to się cieszę, bo rozpętała się ta cała afera z rzekomym gwałtem, jak się później okazało. Mnie nie było kilka lat, przyjeżdżałam sporadycznie. Pojechałam na wymianę do Niemiec, poznałam tam chłopaka, więc wystarałam się o to, aby mnie przyjęli na miejscu na biotechnologię. Nie było łatwo, ale się udało. Spędziłam tam osiem lat. Prawie wyszłam za mąż…

– Prawie? – powtórzyłam po Oli.

– Miałam już termin, suknię zamówioną, lista gości była gotowa, a zaproszenia się drukowały, gdy Martin przyszedł i ze smutną miną powiedział, że nie jest gotowy, kocha mnie, ale lepiej poczekać.

– A to świnia – skomentowałam.

– Wtedy też tak myślałam, ale teraz uważam, że postąpił dobrze. Jakby mi to powiedział rok czy dwa później, byłabym jeszcze bardziej wkurzona. A tak popłakałam w poduszkę, zaoszczędziłam trochę grosza, bo na ślub nie poszła kasa, a wszystko udało się odkręcić. Nawet jak zapłakana zadzwoniłam do drukarni, to okazało się, że nie zaczęli jednak drukować zaproszeń i pani mnie przez dobry kwadrans pocieszała.

– Miło.

– No, więc teraz się cieszę. Poza tym pewnie utknęłabym w Niemczech i jako Polka byłabym zawsze obywatelem drugiej kategorii. Zresztą ty pewnie też to przeżyłaś, będąc za granicą.

Przełknęłam ślinę, bo poczułam się niekomfortowo. Zbliżałyśmy się niebezpiecznie do tematyki, której wolałam nie ruszać.

– Ja na szczęście mało tego doświadczałam – rzuciłam. – Środowisko bardzo międzynarodowe, więc nikt nie miał żadnych problemów z tym, że jestem z Polski. Problemy wynikały raczej z faktu, że dużo ładnych dziewczyn ubiegało się o to samo, a wtedy nie decydowała uroda, tylko to, co mogła dodać do oferowanych usług…

– Myślałam, że to tylko stereotypy dotyczące branży… To przerażające… – skomentowała.

– I to bardzo – zareagowałam. – Na szczęście mnie nigdy nic takiego nie spotkało... Mała chyba się obudziła. – Wstałam i podeszłam do drzwi. Musiałam jak najszybciej zmienić temat.

Rozdział 15

Olga

Poranna sesja przy komputerze mnie wykończyła.

Trzy maile z ponad dziesięciu były średnio miłe. Jedna z kobiet twierdziła, że ją oszukałam, obiecując wzrosty sprzedaży. Trzeba być megagłupią, by myśleć, że od samego kursu coś w życiu się zmieni. To tak jakby ktoś uważał, że od oglądania meczy piłki nożnej nagle stanie się topowym piłkarzem. Bzdura, jakich mało. Nic takiego nie miało prawa się zdarzyć – i tak samo w przypadku moich kursów, szkoleń i konferencji, co zresztą powtarzałam notorycznie. Tylko ciężką pracą jesteś w stanie coś zdziałać. Tylko dzięki małym krokom jesteś w stanie osiągnąć duży cel. Ja sama, zanim sprzedałam pierwszy kurs, zrobiłam blisko trzydzieści live’ów i wydałam osiem krótkich e-booków, które były do pobrania za darmo. Większość ludzi odpuściłaby dużo wcześniej, bo każdy chce mieć jakieś sukcesy jak najszybciej, a dobra sprzedaż jest jednym z najlepszych tego dowodów. Niestety pani Aldona tego nie rozumiała.

Inna twierdziła, że zapłaciła za konsultację, a dostała szkolenie. Napisałam maila z przeprosinami i poprosiłam o numer konta do zwrotu. Przecież nikt nie jest nieomylny. Nie wiem, jak do tego doszło, bo w sumie sama mogła nawalić, ale nie chciało mi się tego sprawdzać.

Ostatni mail był najgorszy. Od Marleny Gzik, kobiety, która wielokrotnie szykanowała mnie w sieci. Nigdy nie podawała moich danych wprost, ale wiedziałam, że chodzi o mnie. Teraz jednak rzucała jakimiś cytatami z moich artykułów i szkoleń, oskarżając mnie o plagiat jej prac. W mailu dołączyła pismo przedsądowe z żądaniem przeprosin oraz wpłaty kwoty pięćdziesięciu tysięcy na konto fundacji.

– Popierdoliło ją? – rzuciłam sama do siebie.

Często kupowałam na fałszywe dane produkty konkurencji, żeby wiedzieć, co robią, ale nigdy niczego nie spisałam z ich e-booków ani nie wplotłam do swoich szkoleń wiedzy z czyichś materiałów.

Skasowałam maila. Nie zamierzałam się tym przejmować. Już nie raz, nie dwa oskarżano mnie o wyssane z palca rzeczy.

W końcu gdy się z tym wszystkim uporałam, przebrałam się w dres, który i tak planowałam wyrzucić, bo plamy po zupie pomidorowej nie chciały zejść, i ruszyłam. Od rana bolał mnie z nerwów brzuch, ale teraz czułam, jakby żołądek miał mi eksplodować.

Przejechałam koło Galerii Grodowej, która wbrew nazwie nie miała zupełnie nic wspólnego z centrum handlowym, i ruszyłam w stronę Żyrardowa, gdzie w jednej ze wsi, a bardziej w lesie nieopodal, stała rozwalająca się chata. Sto lat temu pokazał mi ją sam Marcel. Podobno należała do jego wujka, który wyjechał do Stanów Zjednoczonych po tym, jak przegrał w wyborach na sołtysa. Stwierdził, że już nic go tu nie trzyma, a za oceanem ma sporo rodziny i znajomych. Tam się ożenił, urodziła mu się trójka dzieci i zapomniał o rozpadającej się chałupie.

Jako młodzi studenci przychodziliśmy do jego opuszczonego domu i organizowaliśmy imprezy. Jedną szczególnie dobrze pamiętam. To były urodziny Marcela. Wtedy pierwszy raz zobaczyłam go z chłopakiem – nakryłam ich, jak się całowali w krzakach. Już wtedy się przyjaźniliśmy, więc wiedział, że nikomu nie powiem, ale byłam w szoku.

Zaparkowałam jakiś kilometr od domku w jednej z zatoczek i ruszyłam z buta. Od razu pożałowałam, że założyłam zwykłe trampki, a nie wyższe traperki. Kłujące krzaki wbijały mi się w kostki, raniąc skórę, ale nie miałam wyboru. Nie mogłam iść główną drogą. Już i tak kilka dni temu popełniłam karygodny błąd i podjechałam pod sam dom główną drogą, aby wrzucić tam ciało Marcela.

Teraz jednak nie chciałam zwracać na siebie uwagi. We wsi nieopodal mieszkało już tylko kilka osób, podejrzewałam, że pewnie w ciągu najbliższych lat wyludni się totalnie. W sumie to się nie dziwiłam. Kto chciałby mieszkać w miejscu, gdzie nawet sklep spożywczy został zamknięty, bo nikt w nim nie kupował? Może gdyby mieścił się obok jakiejś bardziej ruchliwej ulicy, a tak tylko mieszkańcy wsi wiedzieli, że on się tam ukrywa.

Dojście do rozpadającej się chałupy zajęło mi zdecydowanie za długo. Nie tylko krzaki i wysoka trawa mnie stopowały. W myślach odtwarzałam sobie historię, którą lata temu sprzedał mi Marcel, gdy pierwszy raz tutaj przyszliśmy. Lęk wypełniał moje ciało coraz szczelniej.

– Wierzysz w duchy? – spytał, gdy usiedliśmy na dachu. Ktoś postawił przy ścianie długą drabinę, dzięki czemu można było się wdrapać na górę i podziwiać letni zachód słońca.

– Nie, to jakieś bajeczki dla małych dzieci.

– Może i niektóre tak, jak ten duch Kacper, ale są też takie, co z kosą ganiają.

– Oj, przestań.

– Nie żartuję. Niektórzy twierdzą, że tutaj w tym domu facet zabił żonę i dwójkę dzieci, bo duchy mu kazały.

– Duchy? – Wtedy włosy na rękach mi się zjeżyły, a po plecach popłynęła strużka potu.

– Tak. Kiedyś mieszkała tutaj matka jego ojca, która powiesiła się, gdy mąż zginął na polu, a bardziej pijany zasnął w zbożu i rano przejechał go ciągnik. Po wszystkim twierdził, że duch jego babci kazał mu pozbyć się żony.

– I ty w to wierzysz? – spytałam, starając się zachować odrobinę zdrowego rozsądku, ale już po chwili wydawało mi się, że w krzakach ktoś stoi i na nas patrzy. Zacisnęłam tylko dłoń na puszce piwa i wlałam sobie do ust sporą jego część.

– Pewnie. U mojej babci na wsi w górach straszyło. W nocy siedziałem przy kominku nie tylko po to, żeby było cieplej, ale też po to, aby widzieć więcej. A jeszcze babcia uwielbiała nas podkręcać i straszyć. Zawsze wyciągała jakieś przerażające historie, jak to ktoś zniknął i odnalazł się gdzie indziej…

– Martwy – wtrąciłam.

– Nie. Jeden koleś obudził się w szpitalu w Zielonej Górze, prawie pięćset kilometrów dalej.

– Niezła imprezka.

– Właśnie to były zwykłe imieniny, nic specjalnego. A tu nagle coś takiego. Waldek, mąż Mariolki, właścicielki spożywczaka, poszedł w nocy do sklepu, a bardziej chciał się wkraść po alkohol, tylko chyba zamiast skręcić w prawo, skręcił w lewo, bo szedł od sąsiada, a nie z domu, i dotarł na przystanek, a tam zasnął na ławce. Podobno gdy się obudził, poprosił przejeżdżającego faceta o podwózkę. Miał pojechać kilka kilometrów, ale zamiast tego tak się rozgadali, że dojechali prawie do zachodniej granicy, gdzie mieli wypadek.

– No to rzeczywiście ich poniosło – skomentowałam, czując, że to wymyślona historia. A to mnie zarzucano konfabulowanie.

Podeszłam bliżej rozpadającej się konstrukcji, która zupełnie nie zachęcała. Stojąca nieopodal przerdzewiała tabliczka z napisem „na sprzedaż” była już ledwo czytelna. Marcel powtarzał kilkakrotnie, że nie było chętnych na zamieszkanie tutaj, co pewnie wiązało się przede wszystkim z ruderą stojącą na terenie działki. Każdy, kto wiedział co nieco o budownictwie, zdawał sobie sprawę, że łatwiej coś wybudować od początku niż zburzyć i dopiero wtedy stawiać dom od podstaw, a szanse na wykorzystanie tego, co zostało po starym budynku, były mizerne.

W końcu zziajana, z zadrapaniami na kostkach i koszulką mokrą na plecach i pod pachami, dotarłam na miejsce. Podeszłam do drzwi i zamarłam. Moja wyobraźnia podsuwała mi zaskakujące obrazy.

Marcel stojący za drzwiami z twarzą bladą niczym ściana. Z pustymi oczodołami, jak w moim śnie. W garniturze i dziwnej koszuli ze stójką, którą kiedyś założył na imprezę urodzinową Alberta, a z której się śmiałam długimi tygodniami, ponieważ wyglądał w niej niczym zmarły, który wydostał się z trumny podczas własnego pogrzebu. Teraz jednak ten obraz nie powodował uśmiechu. Paraliżował, choć rozsądek podpowiadał, że najlepszym rozwiązaniem w tej sytuacji jest ucieczka, i to natychmiastowa.

Tylko to spowodowałoby jeszcze większe paranoje. Już wczoraj wydawało mi się, że go widzę. Stał w sklepie na deptaku, gdy szłam po pieczywo i do mięsnego. Nie wyglądał na martwego, chociaż jego spojrzenie przerażało. Było pełne nienawiści i niosło za sobą widmo zemsty. Zamknęłam na sekundę oczy i gdy je otworzyłam, już go nie było. Ale strach, który wywołała zjawa, został ze mną.

Wzięłam trzy wdechy i popchnęłam drzwi. Klamka, która kiedyś uniemożliwiała intruzowi wejście do środka, zwisała luźno, nie stanowiąc już żadnego zabezpieczenia. W środku przywitała mnie duchota i obrzydliwy smród. Gdy byłam tutaj poprzednio, zupełnie nie zwróciłam na to uwagi. Teraz zapach zgnilizny zaatakował mnie bezlitośnie. Zatkałam nos palcami i ruszyłam do środka.

Przeszłam szybkim krokiem przez korytarz, z którego można było wejść do łazienki, ale idąc prosto, dotarłam do pomieszczenia, które lata temu pełniło funkcję salonu. Stanęłam na środku i rozejrzałam się. Może kiedyś wyglądało i ładnie, ale teraz odpadający tynk ze ścian i wiszące fragmenty tapety sprawiały depresyjne wrażenie. Nie to jednak przykuwało mój wzrok, ale podłoga.

Podłoga, na której kilka dni temu porzuciłam Marcela.

Zaciągnęłam go za ręce, pocąc się okropnie, a dwa razy się przy tym przewróciłam.

Parę razy kopnęłam go z niemocy.

Z wielkim wysiłkiem dociągnęłam go na środek pomieszczenia, w którym stałam.

Dobrze pamiętałam, gdzie go zostawiłam.

Nogi się pode mną ugięły.

Nie takiego widoku się spodziewałam.

Nie zaskoczyłyby mnie gnijące zwłoki, martwa twarz patrząca na mnie.

Nie byłam przygotowana na to, że przywita mnie pustka.

Rozdział 16

Maria

„Spotkajmy się. O północy na parkingu przed Lidlem”.

Przeczytałam pięć razy wiadomość, ale zupełnie nic z tego nie rozumiałam.

Nie znałam tego numeru. Przez chwilę patrzyłam na niego, jakby miał nagle do mnie przemówić, i wtedy przypomniałam sobie prosty pomysł mojej koleżanki, o którym opowiedziała mi jeszcze za czasów, gdy mieszkałam w Hiszpanii. Wystarczyło wpisać numer w przeglądarkę i szybko można było zweryfikować, czy nie należy do kogoś, kto podał go w sieci. Zrobiłam to od razu, ale niestety nie wyświetlił mi się żaden wynik.

Nie mając innej opcji, odpisałam:

„Kim jesteś?”

Sekundy dłużyły się niczym godziny. W końcu przyszła odpowiedź:

„Przyjdź”.

Kasia spała na kanapie. Miałam wrażenie, że jeszcze nie doszła do siebie po tamtej chorobie. Cały czas była bardziej senna niż dotychczas, co mi bardzo pasowało. Mogłam chwilę pomyśleć nad tym, kto jest nadawcą wiadomości.

Olga? Nie miałoby to żadnego sensu, chyba że chciała mnie nastraszyć. W takim wypadku wykonała zadanie w stu procentach.

Ktoś z mojej nowej rodziny? Nie. Po co niby mieliby pisać takimi półsłówkami i spotykać się po nocy.

Moja mama? Też nie wchodziła w grę. Ona nigdy nie lubiła takich zabaw. Jakby chciała się ze mną spotkać, przyszłaby do mojego mieszkania bez zapowiedzi.

Diego albo ktoś od niego? Też mało prawdopodobne. Musiałby znaleźć jakiegoś sprzymierzeńca w kraju, w którym nikogo nie znał.

Nikt inny mi nie przychodził do głowy. Może ktoś mnie widział przed domem Marcela i teraz chciał okup za milczenie? Jedynym sposobem, żeby się przekonać, było pojechanie na spotkanie. I tak też zrobiłam.

Rozdział 17

Olga

– Dzień dobry, musimy z panią natychmiast porozmawiać na komisariacie. Znaleźliśmy pani wspólnika, Marcela Wojciechowskiego.

Stałam w drzwiach w szlafroku i zupełnie nie rozumiałam tego, co mówił do mnie policjant, z którym wcześniej rozmawiałam. Jego usta się ruszały, ale sens wypowiadanych słów gdzieś ginął, rozpływał się.

– Musi pani z nami pójść.

Ale ja nie byłam w stanie. Jakby połączenia mózg–ciało zostało utracone i wszystko poza oddychaniem i krążeniem krwi znajdowało się poza moją kontrolą.

– Proszę pani, proszę ze mną.

Sekundy mijały, a ja powoli wracałam z dalekiej podróży. Zakręciło mi się w głowie. Kiwnęłam głową i wydukałam:

– Proszę tylko dać mi się ubrać.

Poszłam do sypialni i na automacie założyłam cokolwiek, zupełnie ignorując fakt, że wciągnęłam skarpetki nie do pary. W tym momencie nie miało to żadnego znaczenia. Wróciłam do policjanta i ruszyliśmy, nie odzywając się do siebie. Po dwudziestu minutach dotarliśmy na komisariat, ale tym razem zaprosił mnie do innego pokoju.

– Proszę usiąść, za chwilę przyjdzie do pani prokurator.

– Prokurator? – spytałam, ale funkcjonariusz już nie odpowiedział. Wyszedł, zostawiając mnie samą z tysiącem pytań i bólem głowy, który pojawił się w drodze.

Usiadłam na jednym z krzeseł z miękkim oparciem i utkwiłam wzrok w lustrze. Wiedziałam, że ktoś za nim za chwilę stanie i będzie przyglądał się naszej rozmowie. Będzie patrzył na moje ruchy, mimikę i poddawał je analizie.

Miałam ochotę krzyczeć, uciec, zrobić cokolwiek.

To wszystko, co się działo, było nierealne. Jakby potwór z moich snów ożył i przejął kontrolę nad moim życiem, zabierając po kolei każdy jego aspekt.

Wspólnika.

Firmę.

Męża.

A najgorsze, że zupełnie nie wiedziałam, jak z nim walczyć.

Pół godziny później do pomieszczenia weszła wysoka kobieta w doskonale dopasowanym garniturze. Usiadła po drugiej stronie stołu, który najwyraźniej został kupiony niedawno, bo nie nosił jakichkolwiek śladów użytkowania, typu rysy czy ślady po długopisie, i uśmiechnęła się tak sztucznie, że mnie aż skręciło. Nigdy nie widziałam jej na oczy, a już jej nie lubiłam.

– Dzień dobry, Agata Wieczorek. Jestem z prokuratury i mam do pani kilka pytań.

– Mam nadzieję, że pomogę – odpowiedziałam zupełnie bez namysłu, tak na odwal się. Cała się trzęsłam, zupełnie nie wiedząc, co ma mi do powiedzenia. Ciało Marcela zniknęło z domku. Tego byłam pewna na sto procent. Kto je zabrał? I dlaczego? No i jakim cudem teraz nagle się pojawiło i gdzie? Wiele pytań, zero odpowiedzi.

– Proszę się przedstawić – odezwała się chwilę później, gdy odpaliła dyktafon, który umieściła między nami.

Chciałam spytać, po co nagrywa, ale pomyślałam, że tylko wzbudzi to podejrzenia.

– Olga Szumicka.

– Data i miejsce urodzenia?

– Trzynasty czerwca osiemdziesiątego siódmego roku, Grodzisk Mazowiecki.

– Czym pani się zajmuje?

– Jestem specjalistką od marketingu, prowadzę własną firmę – zakomunikowałam, chociaż chciałam powiedzieć, że już im to mówiłam, poza tym sami mogli sobie sprawdzić.

– Czy dobrze układało się pani ze wspólnikiem?

– Wszystko było w jak najlepszym porządku. Czasami się spieraliśmy, ale nic specjalnego. Chyba każdy po tylu latach znajomości się trochę ściera.

Kobieta nie odpowiedziała, tylko zaczęła przeglądać zawartość przyniesionej przez siebie teczki. Niestety tak ją trzymała, że niewiele widziałam. W końcu podniosła głowę i zmrużyła oczy.

– Kiedy ostatni raz widziała pani wspólnika? – zmieniła temat, a ja czułam się, jakbym spadała.

– Dzień przed jego zaginięciem – odparłam, licząc, że nie usłyszy strachu w moim głosie.

– Czyli w dniu zaginięcia się nie widzieliście?

– Nie.

– To ciekawe, dostaliśmy dane z logowania pani komórki i wiemy, że była pani u niego w domu.

– Pewnie przechodziłam obok – zareagowałam natychmiast i pożałowałam. Często zanim pomyślałam, wyrzucałam z siebie słowa, a potem musiałam brnąć w syf, który sama sobie zgotowałam.

– O drugiej w nocy? – Jej wzrok zrobił się jeszcze bardziej przenikliwy, jakby chciała zobaczyć moje myśli.

Tego zupełnie nie przemyślałam. Wyczyściłam mieszkanie ze swoich odcisków, chociaż ze względu na naszą znajomość miały prawo tam być. Wyniosłam ciało. Zupełnie nie pomyślałam, że mój telefon zostawi jakieś ślady.

Kobieta patrzyła na mnie świdrującym spojrzeniem, a ja zastanawiałam się, jak odpowiedzieć na jej pytania, nie ściągając na siebie podejrzeń.

– Może coś system pomylił. Byłam wtedy w domu, mąż to potwierdzi.

Prokurator Wieczorek uniosła prawą brew i uśmiechnęła się ironicznie.

– Niestety pani mąż zeznał coś innego – powiedziała spokojnie, nie odrywając ode mnie wzroku, a mnie zrobiło się gorąco.

– Ale to niemożliwe – wydukałam. Tamtej nocy faktycznie go nie było. Nie wiem, po co skłamałam tej kobiecie, skoro wcześniej sama podałam im inną wersję. Stres mnie zżerał. Paraliżował ośrodki w mózgu odpowiedzialne za logiczne myślenie.

– Pani mąż przedstawił nam potwierdzenie rezerwacji z hotelu, a ten to potwierdził. Mają nam jeszcze przesłać nagrania z kamer, abyśmy mieli stuprocentową pewność.

– Musiały mi się dni pomylić – wymyśliłam naprędce kłamstwo.

– Wszystko sprawdziliśmy trzy razy. Pani męża nie było wtedy w domu, więc nikt nie potwierdzi pani obecności.

– Ale ja się nigdzie nie ruszałam. Oglądałam w domu serial na Netflixie – rzuciłam, wiedząc, że to jest trudne do zweryfikowania. Kiedyś ludzie musieli podawać dokładny film, który oglądali w telewizji, a teraz było to o wiele prostsze. – No i wcześniej rozmawiałam z sąsiadką – zakomunikowałam podekscytowana. Zupełnie zapomniałam, że specjalnie ją zahaczyłam, aby mieć alibi.

– Tak, tylko mi chodzi o późniejsze godziny.

Kiwnęłam tylko głową, nie wiedząc, co powiedzieć.

– Co ostatnio robiła pani w Budach Radziejowickich, w okolicach domu należącego do wujka pana Marcela Wojciechowskiego? – spytała, mrużąc oczy.

– W Budach Radziejowickich? – powtórzyłam po niej, próbując zyskać trochę czasu. Robiłam tak w szkole, by ugrać kilka sekund na wymyślenie odpowiedzi. Powtarzałam pytanie, często sylabizując poszczególne słowa.

– Tak. – Kobieta przysunęła się w moim kierunku. – Zadałam pani dość proste pytanie. Co pani tam robiła?

– Ale… – Pokój zaczął mi wirować, a w płucach brakowało powietrza, jakby ktoś je wypompował. – Chodzi o taki rozpadający się dom, w którym jakiś facet zabił całą rodzinę? Ten, gdzie Marcel kiedyś mnie zaprowadził, tak? – Starałam się, aby mój głos nie brzmiał na zbyt zdenerwowany.

– Nie wiem, co tam się kiedyś stało. Nie ma to znaczenia. Spytam jeszcze raz, kiedy była pani ostatni raz w domu wujka pani wspólnika?

– Hmm… – Szybka analiza w głowie. Jak powiem, że teraz, padnie pytanie po co. Gdy powiem, że dawno temu, moje ślady nie będą wytłumaczalne. – Z miesiąc temu, a może trzy tygodnie temu.

– Ciekawe… – westchnęła i uniosła brwi. Dużo bym dała, aby wiedzieć, co siedzi w głowie tej baby. – A co wtedy pani tam robiła?

– Marcel zastanawiał się, czy nie kupić tej rudery.

– Tak, rudera to znakomite określenie. – Agata Wieczorek pokiwała głową. – Chciał tam zamieszkać?

– Nie wiem, miał sentyment do tego miejsca, bo kiedy był mały, łaził tam z kolegami, zresztą mnie też tam zaprowadził w czasach studiów. Poza tym to należało do jego wujka. Dom stoi niezagospodarowany od wielu lat.

– Kiedy planował kupić tę nieruchomość? – dopytywała dalej, prowokując mnie do wymyślania kolejnych kłamstw.

– Nie wiem. – Wzruszyłam ramionami. W ustach czułam nieprzyjemną suchość, ale bałam się wyciągnąć rękę po stojącą przede mną szklankę i butelkę z wodą.

– Aha, ale był pewny tej decyzji? – dopytywała dalej, a ja miałam ochotę zetrzeć jej ten głupi uśmieszek z twarzy. Wkurzał mnie od samego początku, ale z każdą minutą coraz bardziej.

– Chyba tak.

– To ciekawe, bo właściciel nic o tym nie wspominał. Od prawie roku nie rozmawiał z bratankiem. Zero kontaktu.

– Może jeszcze się nie zdążył odezwać. Poza tym to jego wujek, więc chyba nie musiał go informować, że planuje tam pojechać – odpowiedziałam, czując, jak kolejna strużka potu spływa mi po plecach. Dobrze, że kobieta siedząca naprzeciwko tego nie widziała.

– Czyli była tam pani jakieś trzy tygodnie temu?

– Chyba tak.

– Jak pani tam dotarła?

– Samochodem z Marcelem – odpowiedziałam pewna siebie.

– Jego samochodem?

– Tak – potwierdziłam i od razu pożałowałam.

– Czyli swoim się tam pani ostatnio nie zapuszczała?

– Nie – brnęłam dalej w sieć kłamstw z nadzieją, że nie spotkam na swojej drodze włochatego pająka, który zje mnie w ułamku sekundy.

– To ciekawe, bo jeden z mieszkańców wsi widział pani samochód.

Bum!!! W tym momencie wyjęła wydruk i podsunęła mi pod nos zdjęcie pokazujące mnie za kierownicą.

– Ma pani pecha, bo chłopak jest bardzo strachliwy i wyczulony na obcych. Ostatnio w okolicy okradziono kilka domów i tak na wszelki wypadek uwiecznia każdego, kogo spotka w sąsiedztwie, a kogo nie kojarzy. A akurat pani nie zna, więc na nasze szczęście zostawił sobie filmik z panią w roli głównej.

Czułam, że zapadam się w bagnie. Brnięcie dalej oznaczało jeszcze większe problemy, ale nie widziałam innego wyjścia.

– Pewnie pojechałam wtedy swoim samochodem. Jakoś musiało mi się pomylić. Pani chyba nie pamięta wszystkiego, co robiła kilka tygodni wcześniej.

– Tylko że to jest zdjęcie z przedwczoraj.

Bum! Kolejny wystrzał z wielkiego działa skierowany w moją stronę. Pokręciłam głową na boki. Jakoś żadne słowa nie miały teraz sensu.

– W sumie proszę nawet nie wymyślać tłumaczenia, bo pewnie żadne nie będzie prawdą. – Czytała ze mnie jak z otwartej księgi. Coraz bardziej mnie denerwowała. – Przejdźmy dalej. Czy pan Marcel ograniczał panią? Kazał robić rzeczy, których pani nie chciała?

– Ograniczał? – powtórzyłam słowo, które mnie strasznie irytowało. Jakoś nigdy tak na to nie patrzyłam.

– Tak, ograniczał. Zmuszał do robienia rzeczy, na które pani nie miała ochoty?

– Ale to nie ma żadnego znaczenia. Dogadalibyśmy się, na pewno. A jak nie, to ja bym odeszła, a on by sobie poradził.

– Naprawdę? – Na jej twarzy pojawił się dziwny uśmieszek. Moje tłumaczenia nie robiły na niej żadnego wrażenia. – Przecież bez pani spółka nie miałaby szans na przetrwanie.

– Ma, ale… – Łzy naleciały mi do oczu.

– Powiem pani, jak mi się wydaje, co się stało. Poszła pani do pana Wojciechowskiego do domu, pokłóciła się z nim. Coś się stało, że uderzyła go pani w głowę. Muszę powiedzieć, że nieźle pani posprzątała, ale nasz nowy technik jest nieustępliwy. Przyjechał raz jeszcze na miejsce zbrodni, bo tak trzeba patrzeć na mieszkanie ofiary, i znalazł świeżą krew na lampie. Muszki ją tam przeniosły.

Chyba zrobiłam dziwną minę, bo kobieta uśmiechnęła się triumfalnie, po czym dorzuciła:

– Tylko nie wiedziała pani, że wtedy żył jeszcze.

– Co? – pisnęłam, a serce mi prawie stanęło. Byłam przekonana, że sprawdziłam to poprawnie. Nie do końca wiedziałam, gdzie na szyi znaleźć tętnicę, ale wydawało mi się, że nie wyczułam tętna. Poza tym tak długo leżał bez ruchu…

– Tak. Pani pierwsze uderzenie w głowę nie było śmiertelne. Pozbawiło go przytomności pewnie na kilka godzin. – Odsunęła się od biurka i patrzyła na mnie, lekko przechylając głowę w prawą stronę. – A potem, nie wiem w sumie jak, bo chłop całkiem ciężki był, przewiozła go pani do tej chałupy i zostawiła. Nie wiem, czy męczyły panią wyrzuty sumienia, czy chciała się upewnić, że pan Wojciechowski nie żyje, ale wróciła pani i go dobiła.

– Nie, nie było go! – wyrzuciłam z siebie. Już nie mogłam wytrzymać. Emocje buzowały, a ja miałam wrażenie, że wybuchnę.

– Kiedy go nie było? – Teraz ona wyglądała na szczerze zdziwioną. Jej żuchwa opadła w dół, a oczy zrobiły się jeszcze większe.

– Przedwczoraj, pojechałam tam, bo chciałam zobaczyć, jak się czuje.

– Martwiła się pani o niego?

– Tak… – Kiwnęłam głową na potwierdzenie.

– I jak się wtedy czuł?

– No przedwczoraj… nie było go. A wtedy u niego w domu zemdlał, ale oddychał. Chciałam go nastraszyć… – Naprędce wymyśliłam absurdalną wersję wydarzeń, licząc, że kobieta mi uwierzy.

– Nastraszyć? – powtórzyła po mnie kobieta.

– Tak. Ma pani rację, ostatnio się popsuło. W domu się pokłóciliśmy i w pewnym momencie przewrócił się na stopniu. Kiedyś zrobił mi psikusa i zagipsował sobie nogę. Wiem, że to głupie, ale chciałam się zemścić.

– I nie przyszło pani do głowy, że my go szukamy? A właściwie cały Grodzisk i okolice? Nawet była pani dwukrotnie przesłuchiwana w tej sprawie.

– Wiem… – Zakryłam twarz dłońmi. – Powinnam była wszystko powiedzieć, ale bałam się, że będziecie mnie podejrzewać o najgorsze. Jezu… – Wbiłam sobie paznokieć kciuka pod inny, ale niestety tym razem łzy nie popłynęły, a na mojej twarzy chyba pojawił się dziwny grymas, bo kobieta zmarszczyła brwi, a jej wzrok zrobił się jeszcze bardziej świdrujący.

– Tylko on mógł wrócić w każdym momencie, a tego nie zrobił, czyli coś poszło nie tak.

– Wiem… – Spuściłam wzrok, nie wiedząc, jak to skomentować.

– Czyli twierdzi pani, że pana Marcela nie było w tej chałupie w Budach, gdy przyjechała pani przedwczoraj.

– Nie. Nie było go. – Podniosłam głowę, a po moim policzku poleciała łza. Po raz pierwszy nie kłamałam, ale nie byłam pewna, czy siedząca przede mną elegancka kobieta mi wierzy. Tyle razy ją oszukałam, że miała prawo się pogubić.

– Tylko dzień później pojawił się w tym samym miejscu martwy. Jak pani to wytłumaczy? Brzmi to co najmniej absurdalnie.

– Nie wiem! – Mój głos zabrzmiał piskliwie. – Ale ja mówię prawdę. Nie było go. Ja nic mu nie zrobiłam.

Kobieta pokręciła głową na boki i zaczęła coś pisać w kajecie. Nie widziałam tych notatek z mojego miejsca, a nie chciałam wyjść na wścibską. Już i tak za mną nie przepadała, więc nie chciałam jej jeszcze bardziej wkurzyć. Sama nie lubiłam, jak ktoś mi zaglądał w zapiski.

Sekundy mijały, a ja milczałam. W końcu pani prokurator przemówiła:

– Niestety stawia to panią w bardzo niekorzystnym świetle, tym samym jesteśmy zmuszeni panią zatrzymać.

– Nie! – Wstałam nagle, przewracając stojące za mną krzesło. – Nie może pani.

– No jak by to powiedzieć, mogę. I to zrobię…

Później zaczęła pleść jakieś farmazony, a ja już nic nie słuchałam. Wyłączyłam się. Te prawnicze formułki przelatywały koło mojego ucha, a ja czułam, jakby nie dotyczyły mnie. To nie mogła być prawda.

Nie dość, że Marcel przeżył, to jeszcze gdzieś zniknął, aby wrócić martwy.

Przecież to nie miało jakiegokolwiek sensu.

Sprawdziłam domek dokładnie. Każdy jego zakamarek. Pokoi było raptem trzy, łącznie z salonem, więc umówmy się, niewiele, ale do każdego zajrzałam. Może pająk czy jakiś gryzoń mógłby się schować, ale nie człowiek. Poza tym skoro go nie było, to co się stało, że znowu tam trafił?

Podniosłam głowę i spojrzałam na panią prokurator.

– Jak trafiliście na ciało? – spytałam, a ból głowy, który nie odpuszczał, teraz spowodował, że jarzeniówka zawieszona pod sufitem wywoływała mdłości.

Kobieta patrzyła na mnie chwilę dłużej, układając usta w dzióbek i zasysając lewy policzek do środka. Zastanawiała się, ile może mi powiedzieć.

– Ktoś do was zadzwonił? – wypaliłam.

Mikroruch głowy w górę i w dół.

– I co powiedział?

Milczała przez kilka długich sekund.

– Poinformował, że słyszał dziwne dźwięki z domu w Budach – wyszeptała w końcu.

– I nic więcej?

– Nic.

– I na tej podstawie pojechaliście?

– Tak. Prewencja jest od tego, aby wszystko sprawdzać. Na miejscu znaleźli ciało.

– Ale ja…

Głos mi ugrzązł w gardle.

Wszystko składało się na katastrofę, a ja wiedziałam, że nie mam po swojej stronie żadnego argumentu.

Rozdział 18

Maria

Usiadłam na podłodze w łazience, czując, jak całe moje ciało się trzęsie.

Od całego tego koszmaru minęło kilkanaście godzin, a ja cały czas miałam przed oczami jego ciało. Wyobrażałam sobie, jak w spowolnionym tempie leci na podłogę, jak uderza przodem twarzy w kant stołu, a potem spada na podłogę, a po chwili po uwalonej posadce rozlewa się krew. Czerwieńsza niż zwykle i gęsta niczym olej.

A ja stałam i patrzyłam, czując się jak w filmie Dzień świstaka. Jakby z bliżej nieokreślonego powodu wydarzenia się zapętliły i powtarzały.

Drugi raz spowodowałam, że ten sam człowiek doznał urazu.

Za pierwszym razem przekonywano mnie, że on żyje. Lekarz był w drodze, ale dlaczego nikt go później nie odnalazł? Co się z nim stało?

Już wtedy pytań w głowie pojawiało się więcej niż odpowiedzi.

A teraz Marcel Wojciechowski wrócił niczym bumerang. Nie znałam go, nic mu nie zrobiłam, a nagle stał się moim demonem. Demonem, który będzie mnie prześladował do końca moich dni.

Minęło już tyle godzin, a mój mózg nie ogarnął, co dokładnie się wydarzyło.

Pierwsza była tajemnicza wiadomość. Nie znałam nadawcy, ale i tak z jakiegoś powodu postanowiłam pojechać. Zostawiłam młodą samą w domu, niczym jakaś psychopatka. Zero rozsądku, pomyślunku. Jakby młoda nie mogła się w nocy obudzić i zrobić sobie krzywdy… Jednak chęć dowiedzenia się, kto mnie dręczy, była silniejsza ode mnie.

Pojechałam. Na parkingu nie było nikogo. Gdy wybiła północ, pomyślałam, że jestem debilką, jakich mało. Już chciałam wrócić do domu, położyć się obok Kasi, gdy dostałam kolejną wiadomość.

„Cieszę się, że przyjechałaś. Spotkajmy się tutaj”.

Do tej wiadomości nieznajomy załączył pinezkę. Wyznaczyłam trasę i stężałam. Do przejechania było raptem kilka kilometrów, ale nie to stanowiło problem. Przybliżyłam na mapie miejsce, dokąd miałam pojechać. Pola, lasy i nic więcej.

Siedziałam w samochodzie, pukając nerwowo palcami o kierownicę.

– Nie jadę – powiedziałam do siebie i sięgnęłam po telefon.

„Nie przyjadę” – wysłałam i czekałam.

„Opłaca ci się to. Mam kilka haków na Olgę”.

Od razu serce zaczęło mi bić szybciej, chociaż dotychczas i tak waliło z zawrotną prędkością. Zawsze wolałam wiedzieć. Przed świętami przeczesywałam cały dom, żeby znaleźć prezenty. Mama nigdy nie kupowała nic spektakularnego, to były jakieś książki czy gry planszowe, ale i tak myszkowałam po szafkach.

Jak się dowiedziałam, że jestem w ciąży, od razu, jak tylko było to możliwe, poszłam ustalić płeć, mimo że Diego chciał, żebyśmy poczekali. Oczywiście nie omieszkałam mu o tym powiedzieć, za co wkurzył się okropnie.

Gdy pojawiły się pierwsze podejrzenia, że mnie zdradza, nie czekałam, od razu zaczęłam działać. Chodziłam za nim. Grzebałam w rzeczach. Sprawdzałam telefon. Dobrze się ukrywał, ale wiedziałam, że to tylko kwestia czasu, aż coś znajdę. W końcu ich złapałam. Podjechał pod niewielki hotelik dziesięć kilometrów od pracy. Od jakiegoś czasu jeździłam za nim wynajętym do tego celu samochodem, bo nasz za bardzo rzucał się w oczy. Zaparkował w uliczce obok, co już wydawało się podejrzane. Wyszedł z samochodu i pewnym krokiem ruszył do celu. I wtedy zobaczyłam ją. Szła szybkim krokiem z przeciwnej strony, od razu zwróciłam uwagę na jej rozpromienioną twarz. Uśmiech od ucha do ucha. Wydawało się, że on dawał jej znaki, kręcąc głową już z daleka, ale ona i tak rzuciła się na niego. Gdy ich usta się spotkały, przeszedł mnie ból, jakiego nigdy nie znałam.

Mając dowody w ręku, zaczęłam działać. Plan dopracowywałam tygodniami, pociągając nosem. Gdy stawałam na ślubnym kobiercu, wierzyłam, że to na całe życie. Chciałam się u jego boku zestarzeć. Chciałam urodzić mu trójkę dzieci i patrzeć, jak się bawią. Jak uczy je jeździć na rowerze, a potem opowiada niestworzone historie. Robi wszystko to, co powinien robić kochający tata, którego ja nie miałam. Chciałam chodzić z nim na spacery po plaży, siedzieć o zachodzie słońca i delektować się ostatnimi promieniami muskającymi skórę.

Miałam tyle marzeń, tyle pięknych wizji, które zabiła jego żądza. Kilkanaście minut przyjemności, które przekreślały rodzinną sielankę. Przynajmniej tak mi tłumaczył, gdy w końcu nie wytrzymałam i wyrzuciłam mu, że wiem.

– Nic mnie z nią nie łączy! – krzyczał, zalany łzami.

– To dlaczego się z nią spotykasz w hotelu?

– Ja… No… – dukał niczym mały chłopiec. Tylko że przede mną stał dorosły mężczyzna, który uchodził za niezwykle pewnego siebie. Kobiety za nim wzdychały, a matka stawiała za wzór wszystkiego, co najlepsze.

Teraz się jąkał, a ja wiedziałam, że to element gry. Nie uwierzyłam mu w żadne zapewnienia o błędzie, miłości do mnie i wszystkich bzdurach, które wygadywał, klęcząc przede mną i żebrząc o wybaczenie.

Wiedziałam, że słowa „Nic mnie z nią nie łączy” to nieprawda. Widziałam, jak ujmuje jej twarz w dłonie i muska jej usta swoimi. Widziałam, jak wtula się w nią i wącha jej włosy. Moje też wąchał, twierdząc, że pachną najpiękniej na świecie. Robił wtedy coś dziwnego, brał je w dłonie i przytykał do twarzy. Pewnie jej też szeptał te bzdurne, ckliwe hasła: „Nawet twoje włosy pachną rajem”.

Wisienką na torcie było to zdjęcie, które wrzuciła u siebie na Instagramie – oczywiście obserwowałam ją, używając fałszywego konta. Trafiłam na nią po tym, jak przejrzałam wszystkie profile, które śledził Diego. Na zdjęciu prezentowała swoją dłoń, na której na serdecznym palcu błyszczał pierścionek. Moje serce zamarło na kilka sekund, jakby ktoś odłączył je od prądu. Wyglądał dokładnie jak mój.

Ten kutas kupił innej taki sam pierścionek, jaki dał mnie! Dobrze pamiętałam, jak chwilę po tym, jak klęknął przede mną i wyszeptał „Wyjdziesz za mnie?”, otworzył niewielkie pudełko.

– Boże, jaki piękny! – krzyknęłam, gdy wsuwał mi go na palec.

– Najpiękniejszy brylant dla najpiękniejszej kobiety na świecie – skomentował z tym nieziemskim błyskiem w oku, a ja czułam się tak, jakby ktoś uchylił mi rąbek nieba.

Patrząc na jej zdjęcie, wiedziałam, że nie tylko mnie wciskał takie banialuki. Pewnie większość kobiet odeszłaby od razu, ale nie ja. Hasło „oko za oko, ząb za ząb” tkwiło we mnie głęboko zakorzenione.

Co śmieszne, dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że w tym względzie jestem niczym matka. Samospełniająca się przepowiednia realizowała się w najlepsze. To, czego nienawidziłam u matki, sama robiłam – i jakoś mi to nie przeszkadzało. Od zawsze, gdy ktoś stanął mi na odcisk, odpłacałam mu się. Raz puściłam plotkę, aby odgryźć się koleżance, która mnie obgadywała. Opowiadałam, jak to widziałam, że w sklepiku szkolnym wsadziła sobie batona do kieszeni. Oczywiście prosiłam o dyskrecję, żeby nie miała problemów, ale dobrze wiedziałam, że informacja rozejdzie się niczym zaraza. Innym razem wyjęłam koleżance zeszyt z pracą domową, przez co dostała jedynkę, a to dlatego, że rozmawiała za długo z moim chłopakiem. Sama chciałam z nim zerwać na dniach, ale wtedy jeszcze prowadzałam się z nim za rękę i oczekiwałam zrozumienia.

Jednak mój mąż doprowadził mnie na skraj przepaści – a może na szczyt nienawiści? Nigdy wcześniej nikogo nie obdarzyłam tak intensywnym uczuciem, dlatego plan musiał być okrutny. Najpierw zajęłam się nią. Okazało się, że pracowała w pobliskiej kawiarni. Przychodziłam tam co drugi dzień i patrząc na nią, zastanawiałam się, co on w niej widzi. Ani ambitna, ani wyjątkowo ładna. Tleniona blondynka ze średnio ładnymi oczami. Może i zgrabna, ale niezdarna w ruchach. Raz nawet do niej zagadałam, gdy podawała mi kawę.

– Piękny pierścionek. Ktoś, kto go pani dał, musi panią bardzo kochać – skomentowałam.

Swój schowałam w sejfie tego samego dnia, kiedy dowiedziałam się, jaką świnią jest mój mąż. Najchętniej wyrzuciłabym go do morza, ale musiałam mieć go w pobliżu, aby w razie potrzeby grać dobrą żonę.

– Dziękuję. – Zaczerwieniła się delikatnie, wysuwając dłoń w moją stronę. – To mój ukochany sprawił mi taką niespodziankę – rzuciła, trzepocząc zbyt długimi sztucznymi rzęsami.

– To musi być wspaniałe kogoś takiego mieć. Też kiedyś poznałam jednego, ale okazał się wstrętnym fiutem.

Patrzyła na mnie, nie rozumiejąc, o co mi chodzi, a ja wstałam bez słowa i ruszyłam do wyjścia. Następnego dnia została aresztowana za posiadanie znacznej ilości narkotyków. Podrzucenie jej prochów nie stanowiło problemu. Szybko dowiedziałam się, gdzie mieszka, ponieważ bezpośrednio po pracy zawsze wracała do domu. Samo zdobycie ecstasy, którym niby dilowała w barze, też było łatwe. Modelki ćpają. Ja jakoś tego unikałam, ale nie wszystkim się udawało. Cztery wieczory i od kilku koleżanek udało mi się uzbierać tyle, ile potrzebowałam, aby zemścić się na dziewczynie. W prezencie dostałam jeszcze jej deportację. Nie była w Hiszpanii legalnie.

Potem przyszedł czas na męża. Mojego rycerza na białym koniu, który okazał się najgorszym z najgorszych. Zranił nie tylko mnie, ale i niczego nieświadomą Kasię. Musiał srogo dostać po dupie. Musiał stracić wszystko, co miał, za krzywdę, jaką wyrządził mnie i naszej córce.

Dlatego wiedziałam, że teraz się nie powstrzymam. Uruchomiłam silnik i ruszyłam na spotkanie z nieznajomym, kierując się wskazówkami z nawigacji. Jeśli Olga mi zagrażała, musiałam wiedzieć, jak się przed nią bronić.

Rozdział 19

Olga

Drgawki obudziły mnie w środku nocy. Trzęsłam się, jakby otaczał mnie arktyczny mróz, ale w pomieszczeniu było zdecydowanie za ciepło, abym tak reagowała.

Od kilkunastu godzin nic nie jadłam, nic nie piłam, ale co najgorsze, ból głowy spowodował, że już trzy razy wymiotowałam. Strażniczka, która odprowadzała mnie do łazienki, patrzyła na mnie podejrzliwie. Nie wiem, czego się spodziewała – że wyrzygam mały nożyk, którym poderżnę jej gardło albo wbiję jej w brzuch? Kręciła tylko głową z dezaprobatą, a gdy prosiłam o możliwość pójścia do lekarza, odmówiła, twierdząc, że to ze stresu i nic mi nie jest.

Albert nie odbierał, a nie pozwolili mi zadzwonić więcej niż dwa razy na jeden numer. Mój mąż nie miał włączonej poczty głosowej, bo jak stwierdził, i tak nie odsłuchiwał wiadomości. Na szczęście dodzwoniłam się do mojego adwokata. Nie zajmował się sprawami karnymi, ale gospodarczymi, mimo to obiecał szybko kogoś do mnie wysłać. Nie pozwolono mi z nim za długo pogadać, poprosić, aby zadzwonił do mojego męża, bo niesympatyczna grubawa kobieta w mundurze wyszarpnęła mi słuchawkę i już się nie dowiedziałam, kiedy ktoś przyjedzie. Na szczęście prawnik dotarł do aresztu po dwóch godzinach. Podpisałam odpowiednie papiery i już pięć godzin później siedzieliśmy w małej salce – bez tego lustra, które wcześniej mnie dodatkowo stresowało.

Wysoki, niezwykle szczupły mężczyzna o zapadniętych oczodołach bez stylizacji mógł straszyć. Nie uśmiechał się. Jego mina zionęła powagą do granic przyzwoitości. Po szybkich uprzejmościach przeszedł do meritum.

– Jest źle.

Tyle wystarczyło, aby kwasy żołądkowe zakręciły się w brzuchu i ponownie chciały uciec z mojego ciała. Niewiele tam się już znajdowało, a mimo to czułam, że ze zdenerwowania zaraz puszczę pawia na siedzącego naprzeciwko eleganckiego mężczyznę w dobrze skrojonym garniturze.

– Tylko że ja nic…

– Pani Olu…

– Olgo – poprawiłam go i zacisnęłam dłonie w pięści.

– Przepraszam. Nie udało mi się wiele wyciągnąć od pani prokurator, ale wiem, że mają narzędzie zbrodni.

– Narzędzie zbrodni?

– Jakąś statuetkę z koziorożcem.

– Dla osobowości regionu… – wyszeptałam. Dostałam ją dwa lata temu i byłam megadumna. Marcel mnie zgłosił, ale nie wierzyłam w jakikolwiek sukces. A tu nagle moje obserwatorki zaczęły wysyłać na mnie głosy. Gdy odbierałam nagrodę, czułam, że lewituję, a później podczas jednej z kłótni Marcel oznajmił mi, że kupił na farmie trolli ludzi, którzy klikali w moje zgłoszenie i tylko dlatego wygrałam.

– Gdzie ją pani trzyma?

– W domu – odpowiedziałam zgodnie z aktualnym stanem mojej wiedzy.

– I ostatnio tam była?

– Chyba tak, nie zwracałam uwagi. Mąż przełożył ją jakiś czas temu do zamykanej gabloty, żeby się nie kurzyła. Powinna tam stać.

– To ktoś musiał sobie pożyczyć. Ma pani pomysł, kto to mógł być, zakładając, że to nie pani?

Jego pytania zaczynały mnie wkurzać.

– To nie ja! – krzyknęłam i potrząsnęłam głową. – Jezu, nie wiem, kto mógłby ją wziąć. W domu był tylko mój mąż, ale to nie on.

– Na pewno? – Mężczyzna przekrzywił głowę na bok, a ja dopiero dostrzegłam, że lewe oko ucieka mu do środka.

– Tak! – wrzasnęłam. – Ja muszę pogadać z mężem.

– Tylko jest mały problem. On nie chciał ze mną rozmawiać.

– Jak to?

– Pojechałem do pani do domu, otworzył mi i powiedział, że nie ma czasu. Na początku chyba nie zrozumiał, kim jestem. Gdy wszystko wyjaśniłem, nic się nie zmieniło. Zakomunikował, że musi pani sobie sama radzić.

– Ale… – Zatkało mnie, jednak nic nie powiedziałam. Albert był jedyną osobą, która mogła mi pomóc, a wszystko wskazywało na to, że nie mogłam na niego liczyć.

Rozdział 20

Maria

Las robił się coraz gęstszy, a nawigacja pokazywała, że do celu zostało zaledwie sto metrów. Zgasiłam światła i wysiadłam z auta. Zdecydowanie nie nadawało się w takie tereny, a nie wiem, jak wytłumaczyłabym nocny wypad w te okolice, gdybym musiała wezwać pomoc drogową.

Nigdy nie bałam się ciemności, bo w dzieciństwie stanowiła dla mnie odcięcie od problemów. Czas, kiedy zupełnie nic się nie działo. Nie docierały do moich oczu żadne obrazy i to mi bardzo pasowało, ale teraz wolałabym, aby gdzieś nieopodal tliła się chociażby jedna latarnia.

Podeszłam do obdrapanego muru i przystanęłam. W okolicy panowała totalna cisza, przerywana raz na jakiś czas szumem przejeżdżającego kilka kilometrów dalej samochodu, zapewne z Grodziska Mazowieckiego do Radziejowic lub w drugą stronę.

Stałam dłuższą chwilę, walcząc z myślami. Wejść do środka i dać sobie zrobić krzywdę? Uciec i zastanawiać się, o co chodziło? Wygrała ciekawość, która nie raz sprowadziła na mnie kłopoty.

Najciszej, jak potrafiłam, podeszłam do drzwi wejściowych i je popchnęłam. Zupełnie nie pomyślałam, że mogą wydać nieprzyjemny dla ucha dźwięk. Pisk nienaoliwionych zawiasów rozniósł się po okolicy, a ja wyprostowałam się jeszcze bardziej. Uważnie stawiając stopy, weszłam do środka. Przywitał mnie bałagan, kurz i smród zgnilizny, wilgoci i chyba moczu, ale nie miałam czasu na analizowanie. Ruszyłam przed siebie, bo tak nakazywał rozsądek. W wąskim korytarzu były dwie pary drzwi, za pierwszymi znajdowała się łazienka, co zauważyłam bez wchodzenia do środka. Kolejne prowadziły do pokoju, o czym świadczyło łóżko widziane dzięki uchylonym drzwiom, jednak nawet nie weszłam, żeby sprawdzić, czy jest tam coś więcej.

Doszłam do końca i weszłam do salonu, gdzie na środku stała kanapa, a obok niej stół.

– Fajnie, że wpadłaś.

Aż podskoczyłam na dźwięk męskiego głosu, który dobiegł z pomieszczenia obok, którego nie zdążyłam sprawdzić. Nigdy go nie słyszałam, ale gdy jego właściciel wyłonił się i poświeciłam na niego latarką w telefonie, stężałam. To był mężczyzna, którego rzekomo walnęłam w głowę. Niby mąż Olgi, ale wiedziałam, że nim nie jest.

– Kim jesteś? – wyszeptałam, robiąc krok do tyłu, chociaż wiedziałam, co usłyszę.

– Marcel Wojciechowski. Nie mieliśmy jeszcze przyjemności, ale ja wiem o tobie całkiem sporo.

– Ale ty… Dlaczego się ukrywasz? – wypaliłam. Na końcu języka miałam dużo więcej pytań, ale wiedziałam, że muszę się uzbroić w cierpliwość.

– Musiałem przemyśleć kilka spraw – zaśmiał się, a mnie przeszedł dreszcz. – Nie bój się mnie. – Zrobił krok w moją stronę, a ja wciągnęłam wielki haust powietrza, jakby miał mnie ochronić.

– Nie boję się – powiedziałam, chociaż czułam się zupełnie inaczej. Nogi mi się trzęsły, a w brzuchu urosła jakaś kulka, która uciskała na narządy, wywołując ból.

– To dobrze. Pewnie masz sporo pytań. – Uśmiechnął się i przysiadł na krześle, które nie wzbudzało mojego zaufania. Milczałam, więc on zaczął: – To nie ty mnie uderzyłaś w moim mieszkaniu.

Zamknęłam oczy i zrobiłam wydech, wypuszczając z ciała wszelkie czarne myśli, które mnie trawiły od jakiegoś czasu.

– Olga postanowiła cię wkopać. Walnęła mnie posągiem…

– Dlaczego? – wtrąciłam, nie mogąc się powstrzymać.

– Powiedziałem jej coś, czego nie przyjęła z uśmiechem. Nawet nie zdążyłem jej wszystkiego opowiedzieć… – Wzruszył ramionami i założył nogę na nogę niczym dostojna dama.

– Co chciałeś jej powiedzieć? – Jak to ja, musiałam wiedzieć wszystko, a w momencie, gdy stał przede mną człowiek, który był źródłem tego zamieszania, nie planowałam się ograniczać.

– Matko, jaka ty jesteś wścibska – prychnął, cofnął brodę i pokręcił głową na boki. – Mieliśmy z Olgą pewne niewyjaśnione sprawy, które takie już pozostaną.

– No więc co takiego ukrywałeś?

– Zacznijmy od smaczków. Olga dwa lata temu potrąciła mężczyznę w Grodzisku. Mam na to całą dokumentację, znajdziesz ją w skrytce na poczcie na Orzeszkowej. – W tym momencie rzucił mi mały breloczek z przypiętym kluczem. – To jest twoje zabezpieczenie, gdyby chciała jakoś ci zaszkodzić. Już kiedyś prawie to wyszło, bo podesłałem co nieco pewnej dziennikareczce, ale Olga sprytnie jej się pozbyła.

Spojrzałam na niego i pokręciłam głową na boki.

– Czego chcesz ode mnie? – wydusiłam z siebie coś, co ciążyło mi od momentu, kiedy dostałam SMS-a.

Marcel nie odpowiedział, tylko zaśmiał się w głos. Patrzył na mnie jakoś dziwnie. Niby przyjaźnie, ale jednocześnie oczy mu się skrzyły, jakby się czegoś nawąchał.

– Jesteś dokładnie jak siostra, w gorącej wodzie kąpana – powiedział.

Kiedyś faktycznie tak było, ale plan zemsty na mężu obudził we mnie pokłady cierpliwości, o jakich nie miałam pojęcia.

– Może – odpowiedziałam, czując, że czeka na jakąś moją reakcję.

– Olga chciała cię wkopać. Chciała odebrać ci wszystko, co masz. Córkę, wolność, nową rodzinę. Chyba czas się zemścić?

Patrzyłam na niego, mrużąc oczy. Jego propozycja brzmiała niezwykle atrakcyjnie.

– Niby jak?

– Zabijesz mnie…

Rozdział 21

Olga

Albert chciał się rozwieść.

Miał kochanki. Niby się tego wypierał, ale ja i tak wiedziałam swoje. Po rozwodzie nie zostałoby mi nic poza tym, co na koncie, ale po kilkunastu latach razem powinien się wykazać chociaż odrobiną zainteresowania moją osobą, a on nic.

Po ciężkiej nocy, kiedy praktycznie nie zmrużyłam oka, zadzwoniłam do niego do biura. Na szczęście była inna strażniczka niż dzień wcześniej. Nie dość, że zmartwiła ją kolejna moja wizyta w łazience, podczas której wymiotowałam, to jeszcze pozwoliła na dłuższą rozmowę, nie dysząc mi w kark jak jej koleżanka.

– Błagam, nie odkładaj słuchawki! – wykrzyczałam, gdy w końcu asystentka męża przekazała mu telefon.

– Za chwilę mam spotkanie, muszę się skupić – rzucił, jakbym dzwoniła z wczasów, a nie więzienia.

– Proszę, nie rób mi tego. Jesteś mi to winny…

Nie skończyłam, bo po drugiej stronie rozległ się śmiech. Najpierw był dość cichy, ale z każdą sekundą stawał się coraz głośniejszy.

– Ty chyba sobie jaja robisz – odezwał się w końcu. – Ja jestem tobie coś winny? Nic nie jestem ci winny – wycedził, a ja niemal słyszałam, jak zaciska zęby. – Ostatnie pięć lat to była istna katorga. Zachowujesz się jak ostatnia psychopatka. Opowiadasz o mnie i o swojej rodzinie niestworzone rzeczy. Oczerniasz mnie na prawo i lewo…

– O czym ty mówisz? – wtrąciłam.

– Olga, ty myślisz, że ja jestem debilem? Znam w Grodzisku masę ludzi i co niektórzy powtarzają niestworzone historie, których źródłem jesteś ty.

– Ale…

– Przestań w końcu kłamać! – wrzasnął, a ja poczułam, jakby głowa zaraz miała mi pęknąć. – Mam tego dość. Jeżeli nie dostałaś jeszcze papierów rozwodowych, to niedługo do ciebie dotrą. Ja już nie chcę brać udziału w tej farsie. Nie będę ukrywać, długo mi ten układ pasował. Żona u boku to taki rodzinny standard, ale ja już mam dość. Robisz mi więcej szkód, niż przynosisz korzyści.

Kolejny cios w brzuch. Poczułam się niczym niepotrzebny przedmiot, który gdy się znudzi, można odłożyć w kąt.

– Ale ja nie wiem…

– O co chodzi? – skończył za mnie. – O to, jak rozpowiadasz, że jestem agresywny. W sumie to nie wiem, czy cię biję, ale na pewno wyzywam, obrażam. Serio? – Jego głos nie przestawał być na tyle intensywny, że uszy zaczęły mnie boleć. – A może opowiesz swoim znajomym czy ludziom spotkanym na ulicy, jak rzuciłaś we mnie radiem kilka tygodni temu albo zamknęłaś w domu i schowałaś klucz, bo ubzdurałaś sobie, że kogoś mam? Może opowiesz im o śledzeniu mnie, czytaniu moich wiadomości. Co? Czy o tym też tak ochoczo wszystkim mówisz?

Nie skomentowałam tego.

– A może opowiesz, że twoja mama faktycznie pije, ale dopiero od niedawna, odkąd zdiagnozowano u twojego ojca raka i umarł w dwa miesiące. Może opowiesz, że mimo jej cierpienia cały czas wytykałaś jej, że nie opiekowała się tobą, gdy byłaś mała, co jest absurdem. Własną matkę doprowadziłaś na skraj depresji i tylko dzięki ojcu i siostrze jakoś utrzymała się na powierzchni. Chociaż jak mam być szczery, to uważam, że twój ojciec zawinął się tak szybko przez ciebie.

– Nie mów tak… – wtrąciłam.

– To ty cały czas nękałaś go swoimi wyimaginowanymi problemami. Zmiana mieszkania, kuchenki, kogo to obchodzi? Może lepiej skupić się na tym, co mówisz. Jak ich wszystkich obrażasz. Liczyłem, że ta twoja terapia się do czegoś przyda, ale…

– Terapia? – zdziwiłam się. Przecież nigdy mu o tym nie powiedziałam.

– Ty serio myślisz, że ja głupi jestem? Znam Grażynę od lat. Rozmawiałem z nią o tobie wielokrotnie. Nie mogłem cię zmusić do chodzenia do niej, więc zainteresowałem cię jej osobą w dość pokrętny sposób. Zresztą nie pierwszy raz.

Słuchałam tego, a serce waliło mi coraz szybciej. Siedząca po drugiej stronie korytarza strażniczka tylko mrużyła oczy, jakby chciała wyczytać z mojej twarzy jakieś informacje.

– Ale… dlaczego? – wydukałam. Pytań w głowie miałam znacznie więcej, ale moje usta, język przeszkadzały w ich artykulacji.

– Bo jesteś nie do wytrzymania. Bo z tobą jest coś nie tak. Bo niszczysz ludzi wkoło. Bo nikt już nie ma sił z tobą wytrzymywać. I tak jestem w szoku, że tyle lat dałem radę w tym obłędzie. Ba! – krzyknął, a mnie dźwięk jego głosu uderzył w uszy, jakby fizycznie wyprowadził cios. – Wraz z Marcelem powinniśmy dostać jakieś odznaczenie za bycie przy tobie w tym bagienku twoich kłamstw.

– Z Marcelem? – powtórzyłam dwa słowa, które wychwyciłam z jego wypowiedzi. Reszta przeleciała przeze mnie, zostawiając skrawki informacji.

– Tak, twoim przyjacielem, który chyba bardziej był moim.

– O czym ty mówisz?

– O tym, że mało co w twoim życiu wygląda tak, jak byś chciała. Twoja firma się rozpada. Zaraz zostaną ci tylko długi. Nasze małżeństwo to już przeszłość. A twoja przyjaźń – to słowo dziwnie zaakcentował – to jakaś farsa. Przez te wszystkie lata nawet nie zauważyłaś, że ja się z nim dobrze znałem. Nie zauważyłaś, że często znikaliśmy w tych samych momentach. Ty żyjesz w swoim świecie i widzisz tylko to, co chcesz… – Po tych słowach zaczął się śmiać. – Na przykład ta akcja z Marią.

Na sam dźwięk jej imienia przeszły mnie dreszcze, a zęby zazgrzytały od zbyt mocnego zacisku.

– Marcel ci ją podsunął, bo przypominała twojego wyimaginowanego wroga, a później wymyśliłaś sobie, że podasz mi ją na tacy. No brawo, pomysł genialny w swojej prostocie. Tylko ja cię rozszyfrowałem w ułamku sekundy. Myślałaś, że nie zauważę, że ma twoją sukienkę? Dobrze ją pamiętałem. To ostatnia rzecz, jaką ci kupiłem. Sam ją wybrałem, z czego byłem niezmiernie dumny. I nagle wchodzi do restauracji kobieta ubrana w taką samą, siada koło mnie i twierdzi, że jej koleżanka się spóźni. – Ponownie zarżał niczym koń. – Przecież ja od razu wiedziałem, że ona jest podstawiona, więc wszedłem w tę zabawę, wiedząc, że to twoja kolejna chora wojenka ze mną.

– Proszę kończyć – usłyszałam nagle głos strażniczki, która ani na ułamek sekundy nie oderwała ode mnie wzroku.

– Nie dzwoń do mnie więcej – rzucił Albert stanowczo po chwili ciszy. – Nie pomogę ci i nic tego nie zmieni. – Nie czekając już na moją odpowiedź, rozłączył się.

Rozdział 22

Maria

Patrzyłam na Marcela, nie mając pojęcia, jak mam skomentować jego propozycję. Z opowieści wydawało mi się, że znam go całkiem dobrze, tylko zupełnie nie miałam pojęcia, co było prawdą, a co wymysłem Olgi.

Był jej wspólnikiem, ale nie mężem. Nie znęcał się nad nią, a czy jej mąż faktycznie to robił, też szczerze wątpiłam. Wielkie limo, które miała na twarzy, gdy obudziłam się w mieszkaniu Wojciechowskiego, waliło po oczach, a dwa dni później, gdy w końcu udało mi się ją dorwać przed jej domem, go nie było. Oczywiście makijażem mogłaby je usunąć, ale czy aż tak dobrze? Nie, łatwiej byłoby nanieść imitację na skórę niż ukryć prawdziwe ślady.

Patrzyłam na tego mężczyznę, nie wiedząc, jakim człowiekiem jest. Gorączkowo zastanawiałam się, czy mogę mu zaufać, czy coś z jego strony mi grozi…

– Chcę, żebyś pomogła mi zniknąć. Już masz sporo na Olgę. Powinno wystarczyć na trzymanie jej w ryzach.

– Nic z tego nie rozumiem.

– Nie musisz. Masz na nią niezłego haka – sapnął i wstał z krzesła, które wydało dziwny dźwięk. – Olga dwa lata temu spowodowała wypadek. Wracała z imprezy w stanie zdecydowanie niesprzyjającym prowadzeniu. Później mi powiedziała, że w coś walnęła. Myślała, że to jakieś zwierzę, sarna lub może mały łoś. Gdy pojechałem na miejsce, kręciła się już tam policja. Wysiadłem z auta ponad kilometr dalej i ruszyłem spacerem, tak jakbym szedł do sklepu spożywczego, który mieścił się niedaleko. Podszedłem do jednego z policjantów i najzwyczajniej w świecie zapytałem, co się stało. Okazało się, że starszy facet wyprowadzał psa i został potrącony przez samochód.

Zamarłam. Wewnętrznie czułam, co zaraz usłyszę.

– Nikt nie widział sprawcy, a potrącony nie zauważył nadjeżdżającego auta, bo pies zaczął nagle szczekać. Nie mieli żadnych śladów, nic.

– To była Olga – wyszeptałam.

– Wszystko na to wskazywało. Robert sprawdził…

– Szumicki? – wtrąciłam.

– Tak, mąż Olgi. Kumplujemy się od lat.

Chyba zrobiłam dziwną minę, bo momentalnie zareagował.

– Oj, wiem, to jest niezła akcja. Ona myśli, że my się nie znosimy, a łączy nas więcej, niż może ci się wydawać. Mamy tyle wspólnych tajemnic, że ciężko w to uwierzyć. Na przykład fakt, że dobrze wiemy, kto zgwałcił Olgę. A tak właściwie to nie był gwałt. Ona się zgodziła i poszła z takim moim kolegą z dawnych czasów. Tylko nagle zaczęła się szamotać, on ją przytrzymał i jakoś tak wyszło. Najgorsze, że przyszedłem, jak kończył, i ona jak przez mgłę chyba to pamiętała – przerwał, a ja poczułam, jak jedzenie wraca mi do ust. – Ale na szczęście później zaczęła powtarzać to, co ja jej mówiłem. Na policję zgłosiła faceta, którego pierwszy raz w życiu widziała, a ja go nie znosiłem. Kierowaliśmy nią, jak tylko się dało, a potem Robert coś do niej poczuł. Miał tylko nadzorować, co mówi innym, a ten debil się nią zauroczył i wymyślił, że najlepiej mieć ją blisko siebie, czyli się ożenić.

– I nigdy tego gościa, prawdziwego gwałciciela, policja nie złapała? – wydukałam.

– Nie, Wojtek wyjechał na studia, tak samo jak twoja siostra. Najpierw uczył się w Toruniu, dziwne miejsce, a potem wylądował w Londynie.

– Ale ja nadal nie wiem, czego ode mnie oczekujesz…

– Chcę, żebyś zeznała, że to Olga mnie zabiła.

Poczułam zimny dreszcz na plecach.

– Jak to sobie wyobrażasz? – wyszeptałam.

– Zeznasz, że to ona mnie uderzyła. Będziesz miała narzędzie zbrodni, na którym są jej odciski, a także jej włosy i zdjęcia zrobione przez sąsiada. Na szczęście głupia zupełnie nie wiedziała, że tutaj sąsiad dobrze strzeże rewiru. Ty się wykazałaś większym sprytem. Poza tym telefon, z którego napisałem do ciebie, należy do Olgi.

– Co? – pisnęłam, a własny głos mnie zaskoczył.

– Tak, jakiś czas temu wymyśliła sobie, że ktoś ją śledzi i podsłuchuje. Śmiałem się z niej, ale nie negowałem. Co ja miałem powiedzieć? Że wszystkie jej historie to wymysł chorej wyobraźni? Korzystałem z jej wariactw, więc te jej odchyły ignorowałem. Nie wchodziłem w te jej głupoty i nie komentowałem, bo niby jak. Ostatnio nawet poszedłem do niej do domu i zabrałem co nieco. Zapasowy telefon i statuetkę wygraną w jakimś plebiscycie. Potem przez chwilę chodziłem za nią zakapturzony, a raz mnie zauważyła i widziałem po minie, że ją zmroziło.

– Tylko dlaczego mam ci pomóc?

– Bo inaczej ona zniszczy ciebie – wypalił. – Ma na twoim punkcie obsesję. Nie wiem dlaczego, ale ubzdurała sobie, że ty stoisz za jej wszystkimi nieszczęściami. Zrobi wszystko, aby cię zniszczyć.

– Ale nie ma jak – rzuciłam.

– No nie wiem… – Uniósł brwi. – Powiedziała, że zamierza skontaktować się z twoim byłym. A gdy jego obrońcy wywęszą, że masz problemy w Polsce, bo na przykład ona coś na ciebie wymyśli, możesz mieć problemy albo nawet wykorzystają to przy apelacji.

Nie byłam przekonana, czy mówi prawdę, ale momentalnie zemdliło mnie na samą myśl o takiej opcji. Gdyby mój mąż wyszedł z więzienia, a ja wylądowałabym za kratkami przez źle ulokowaną przyjaźń, nigdy bym sobie nie wybaczyła.

Straciłabym Kasię bezpowrotnie i dobrze o tym wiedziałam.

Nie mogłam do tego dopuścić.

Rozdział 23

Olga

Sen w takim miejscu jak areszt nie przychodzi wtedy, kiedy chcemy. Światła gasną, co niby powinno prowokować do odpłynięcia w ramiona Morfeusza, a u mnie nic takiego się nie działo. Brak innych bodźców powodował, że myśli krążyły wokół koszmaru, w który wpadłam. W którym utknęłam i nie wiedziałam, jak wyjść. Nie miałam nikogo, kto wyciągnąłby do mnie rękę.

Wiedziałam, że nigdy nie byłam łatwą osobą, ale to, co powiedział Albert, to już mocna przesada. Czasami każdy z nas nagina rzeczywistość. Każdy z nas kłamie, a ja nie byłam wyjątkiem w tej kwestii. Rodzice zawsze mi zarzucali, że wymyślam. Próbowali innym wmówić, że to coś ze mną jest nie tak.

Mitomania. Tak twierdził mój ojciec, chociaż żaden lekarz tego jednoznacznie nie potwierdził. To oni próbowali nagiąć rzeczywistość, aby móc wyjaśnić swoje dziwne zachowanie. To, że tylko ich młodsza córeczka się dla nich liczy. To, że ja zawsze robię coś nie tak. To, że mają wymówkę do czepiania się mnie.

Ale ja nie zamierzałam się na to godzić.

Tylko…

Pierwsza łza poleciała mi po policzku. Nie płakałam od wielu lat. Przynajmniej nie z emocji. Parę razy się uderzyłam i wtedy coś popłynęło z kanalików łzowych, a ostatnio wywoływałam płacz bólem, ale to nie było szczere, spontaniczne.

Kolejna łza.

Wszystko było nie tak. Miałam się zemścić za krzywdy sprzed lat. Miałam w końcu zwolnić i skupić się na małżeństwie. Ale nic z tego planu nie wyszło. Pierwszy raz w życiu czułam, że czegoś nie dopatrzyłam.

Maria.

To chyba błąd numer 1. Dałam się wmanewrować przez Marcela jak mała dziewczynka. Coś mi śmierdziało od samego początku, ale nie posłuchałam mojego instynktu.

– Wstawaj.

Z rozmyślań wyrwał mnie głos kolejnej niemiłej strażniczki. Odnosiłam wrażenie, że oni tutaj kolekcjonują panie, które mają straszyć swoją aparycją i nie znają słów powszechnie uważanych za miłe, jak „dziękuję”, „proszę” i takie tam.

Powoli opuściłam nogi na ziemię. Miałam poczucie, jakbym wisiała gdzieś między jawą a snem. Moje ciało się bujało, a oczy cały czas nie mogły wyostrzyć obrazu.

– Ruchy, chyba że chcesz tu zostać – rzuciła i otworzyła na oścież drzwi.

Niepewnie wstałam i ruszyłam. Czułam się chora, jakby moim ciałem szarpała wysoka gorączka. Mimo to parłam do przodu.

Prawa, lewa, prawa, lewa.

Krok za krokiem.

Gdyby nie moja ciekawość, o co chodzi tej wstrętnej babie, usiadłabym gdziekolwiek.

Weszłyśmy na korytarz, którego światło było zdecydowanie zbyt ostre. Raziło w oczy niczym szperacz. Skręciłyśmy w prawo, w przeciwną stronę niż wyjście, przynajmniej tak mi się wydawało.

– Dokąd idziemy? – wyszeptałam w końcu.

Ta gra psychologiczna, którą serwowała mi kobieta, męczyła mnie okrutnie. Odpowiedziało mi jednak milczenie. Podeszła do drzwi i przystawiła kartę do czytnika. Zapaliło się zielone światełko, a do moich uszu doszedł dźwięk luzowanej zapadki. Po drugiej stronie drzwi było jakby przyjemniej. Światło nie było takie ostre, a kolor ścian mniej drażniący.

– Siadaj – wydała rozkaz nieznoszącym sprzeciwu tonem.

Usiadłam na granatowym krześle, które wydało mi się nad wyraz wygodne po tej wstrętnej pryczy – tam każda sprężyna była dobrze wyczuwalna, jakby stanowiła kolejny element tortur.

Kobieta poza tym jednym słowem nie uraczyła mnie żadnym wyjaśnieniem. Ruszyła w kierunku, z którego przyszłyśmy, zostawiając mnie samą na pustym korytarzu.

Godzinę później opuściłam areszt jeszcze bardziej zdezorientowana. Lakoniczne tłumaczenie, że mają sprawcę, niczego mi nie wyjaśniło.

Rozdział 24

Maria

To, co się działo, było jakieś surrealistyczne. Prośba Marcela mnie zszokowała, ale w powiązaniu z jego wyznaniem w sumie stanowiła niegłupi pomysł. Olga mi zagrażała. Czyhała na moje życie, a to mogło się skończyć źle nie tylko dla mnie.

– Dobrze, zrobię to – szepnęłam, ledwo słysząc swój głos.

– No i super. Zaraz przyjedzie…

W tym momencie usłyszałam jakieś skrzypnięcie, a następnie kroki. Spojrzałam na mężczyznę i od razu poczułam ulgę. Uśmiechał się, co oznaczało, że wie, kto to idzie.

– Dzień dobry. – Najpierw usłyszałam głos, a potem ujrzałam Roberta, męża Olgi. Kiwnął mi delikatnie głową na powitanie i podszedł do Marcela, po czym zamknął go w silnym ucisku. – Martwiłem się.

– Mówiłem ci przez telefon, że wszystko jest dobrze – zakomunikował i poklepał kolegę po plecach.

– Ona wszystko wie?

– Tak, i wchodzi w to. – Rozmawiali, jakby mnie nie było obok.

– No i super. – Szumicki obrócił się w moją stronę i uśmiechnął w taki sposób, że poczułam motyle w brzuchu. To zdecydowanie nie było odpowiednie miejsce na zaloty.

– Też się z tego powodu cieszę. Trzeba wdrożyć plan w życie, bo…

Wtedy do naszych uszu ponownie dobiegł szelest. Tym razem jednak Marcel wybałuszył oczy, a jego twarz momentalnie zrobiła się szaropopielata. Szybko zgasił światło latarki, którą odpalił, gdy wyszedł mi na spotkanie. Staliśmy w bezruchu, nie odzywając się do siebie, gdy usłyszeliśmy dzwonek telefonu. Nie należał do żadnego z nas. Ktoś był na zewnątrz.

– Tak, jestem – usłyszeliśmy damski głos. Nigdy wcześniej go nie słyszałam i niestety nie mogłam spytać moich kompanów, czy oni go znają. Zaspokojenie ciekawości musiałam zostawić na później. – No dobra, już jadę – odpowiedziała kobieta niezadowolona i zaczęła odchodzić.

Postaliśmy jeszcze dobre pięć minut, by upewnić się, że nic nam nie grozi.

– Może stąd wyjdźmy – odezwałam się jako pierwsza. Panowała totalna ciemność, a ja, mimo że miałam towarzystwo, czułam się bardzo niekomfortowo.

– Okej – odpowiedział Robert, po czym usłyszałam, że zaczyna się przemieszczać. Nie pamiętałam dokładnego układu pomieszczeń, więc podążałam za wydawanym przez niego dźwiękiem.

Panowała totalna cisza, zakłócana tylko przez jakiegoś wyjącego we wsi obok psa.

I nagle tę ciszę przerwał łomot.

Jakby coś spadło.

Runęło, i to bardzo blisko.

Pierwsze, co pomyślałam, to że załamał się strop i zawalił się dach.

– Co to było? – wyszeptałam, mimo że chciałam wykrzyczeć swój strach.

– Nie wiem – odpowiedział Szumicki. – Marcel, wszystko okej?

Ale on się nie odezwał.

Ponownie stanęliśmy. Sekundy mijały w ciszy, aż w końcu Robert odpalił latarkę.

Rozdział 25

Olga

Taksówkarz niechętnie zgodził się na kurs. Wyglądałam jak siedem nieszczęść, a na dodatek wyszłam z budynku policji. Nie wróżyło to nic dobrego.

– Może pan chwilę zaczekać? Skoczę po pieniądze – rzuciłam, gdy podjechaliśmy pod dom.

– Chyba pani sobie jaja robi! – wrzasnął na mnie. – Myśli pani, że znalazła jelenia, co za darmochę będzie po Grodku woził?

– Mąż zaraz panu zapłaci. – Wyszłam z taksówki, ignorując kolejne krzyki. Na szczęście furtka była otwarta, więc bez problemu weszłam na naszą posesję. Niestety nigdzie nie schowaliśmy kluczy, więc nacisnęłam dzwonek i czekałam. Albert powinien być w domu. Było po siedemnastej i we wtorki o tej godzinie siedział już na kanapie i się relaksował.

Minuty leciały i nic się nie działo.

– Proszę pani! – wydarł się taksówkarz, który stał na chodniku. – Taksometr nalicza.

Zeszłam po schodach, nie wiedząc, co mam zrobić.

– Ktoś musi za panią zapłacić albo zawiozę panią z powrotem na policję.

Wyszczerzył brudne zęby, a mnie zakręciło się w głowie. O nie, na to nie mogłam pozwolić. Wsiadłam do samochodu i podałam adres mamy. Pół godziny później siedziałam na kanapie w salonie i płakałam jak nigdy.

Nic nie mówiłam, a łzy płynęły mi po policzkach jak szalone.

Ona też milczała, głaszcząc mnie po głowie.

Czułam, że właśnie coś się kończy… ale coś nowego się zaczyna.

Epilog

Rok później

Maria

Przyjazd do Grodziska zmienił moje życie o sto osiemdziesiąt stopni.

Zyskałam nową rodzinę.

Tatę, siostrę i mnóstwo kuzynów, którzy gdy przyjeżdżają razem, muszę wynajmować wielki stół, aby wszystkich komfortowo ugościć. W końcu jest tak, jak sobie wymarzyłam. Rodzinnie, wesoło.

A najpiękniejsze, że od losu dostałam jeszcze jeden prezent. Mężczyznę, który mnie pokochał nie tylko za cielesność, ale i za wnętrze.

Znamy się od roku i systematycznie karmię go smaczkami z mojej przeszłości.

Nie usłyszał jeszcze wszystkiego, ale zdecydowanie więcej niż ktokolwiek inny. Może kiedyś powiem mu wszystko, ale sama nie wiem kiedy, a on nie naciska. Zresztą on sam sporo ukrywa, więc byłby hipokrytą, gdyby ode mnie wymagał pełnej szczerości.

Ale najważniejszy w tym jest fakt, że mi to nie przeszkadza.

Nie przeszkadza mi też to, że do niedawna był mężem Olgi.

Kobiety, która chciała mnie zniszczyć i zabrać to, co dla mnie najcenniejsze.

Gdy patrzę na to wszystko z perspektywy czasu, mam wrażenie, że to czysta abstrakcja. To nie mogło się wydarzyć.

Plan Marcela był dziurawy niczym ser, a gdy przewrócił się i uderzył o kant stołu, zupełnie nie wiedzieliśmy, co zrobić. Po długiej debacie umazaliśmy krwią statuetkę, którą miał ze sobą, i uciekliśmy.

Gdy dwa dni później aresztowali Olgę, wierzyłam, że się nam udało, ale nasza radość była przedwczesna. Stało się coś zadziwiającego. Na planszy gry pokazała się zupełnie nowa postać, która wywróciła wszystko do góry nogami.

Początkowo nie wiedziałam zupełnie, kto to jest. Z doniesień prasowych, które szerzyły się po sieci, wiedziałam, że ktoś się zgłosił, ale nic więcej. To Robertowi udało się wyszarpać więcej informacji.

Niejaka Karolina Dąbrowska wzięła na siebie całą winę. Twierdziła, że ona zabiła Marcela.

Nam to pasowało, bo niby dlaczego nie. Przez chwilę miałam wyrzuty sumienia, ale zniknęły, gdy okazało się, że jest chora. Z tego powodu nie poszła do więzienia, ale do psychiatryka. Wyszło na jaw, że już wcześniej nękała ludzi, a gdy w trakcie przeszukiwania jej domu znaleziono pamiętnik, w którym wiele opisała, policja miała dowód na to, że stoi za wypadkiem swojej byłej psychoterapeutki.

W tym wszystkim najbardziej się baliśmy Olgi. Tego, że będzie chciała się na nas zemścić.

Nie tylko za krzywdy, które sobie wymyśliła, ale i za to, że połączyło nas płomienne uczucie.

Tydzień po wypadku w domku spotkaliśmy się u niego. Jego żona zamieszkała u matki, co nas mocno szokowało, ale dzięki temu mieliśmy przestrzeń dla siebie.

Wtedy umówiliśmy się na rozmowę, przynajmniej tak wtedy myślałam. Ubrałam się skromnie i poszłam na spotkanie, myśląc, że będziemy omawiać nasz „problem”. Gdy tylko jednak przekroczyłam próg jego domu, wiedziałam, że będzie inaczej.

Jego wzrok koił moje zszargane nerwy, a gdy przechodząc obok, musnął moją rękę, poczułam prąd roznoszący się po całym ciele.

Po godzinie nie rozmawialiśmy już o Marcelu, Oldze ani tajemniczej kobiecie, która spadła niczym dar z nieba. Śmiałam się jak szalona, czując, że w końcu jestem szczęśliwa.

Od roku jesteśmy razem.

Oczywiście nie jest to wieczna sielanka, są też upadki i mnóstwo problemów, jak Diego i jego próby wyjścia z więzienia. Były też mniejsze, jak przesłuchanie Roberta, na którym musiał tłumaczyć się z wpłat na rzecz Marcela. Boże, jak ja się śmiałam, jak dowiedziałam się, jakie jest tego wyjaśnienie.

Panowie grali w karty i gdy któryś nie mógł przenieść gotówki, to przelewał Marcelowi, organizatorowi i księgowemu całego przedsięwzięcia, kasę. Wyglądało to dziwnie, ale było łatwe do wytłumaczenia. W domu u Marcela policja znalazła neseser z całym sprzętem do gry w pokera, a w notatniku z kontaktami numer do dziewczyny, która ich w takich sytuacjach obsługiwała, bawiąc się w krupierkę.

Na szczęście wszystko to mamy za sobą.

Olga od miesięcy siedzi w zakładzie otwartym i dochodzi do siebie.

Podpisała papiery rozwodowe, więc jesteśmy wolni.

– Marysiu, przyspiesz trochę – słyszę z dołu głos mojego mężczyzny.

Poprawiam pomadkę na ustach. Nie czerwoną, ten odcień zdecydowanie źle mi się kojarzy. Ostatnie spojrzenie w stronę lustra i mogę wychodzić.

Czas na premierę mojej książki.

Jednak byłam w stanie ją widać i bez pomocy Olgi.

Kilka słów

Od zawsze kochałam kryminały. Zagadki, logiczne myślenie. Naturalne więc było, że to ten gatunek wybrałam na moją pierwszą powieść. Przy kolejnych tytułach nic się w tej kwestii nie zmieniało, aż pojawiła się na horyzoncie tajemnicza Ona w powieści „40.Raków”.

Wtedy po raz pierwszy poczułam, że poza wciągającą historią chciałabym pokazać, co dzieje się w głowie bohatera. Początkowo robiłam to równolegle do prezentowania opowieści, aż w końcu poczułam wielką potrzebę, aby skupić się praktycznie tylko na tym.

Pierwszym krokiem była „Narośl”, która została bardzo dobrze przyjęta, za co jestem niezmiernie wdzięczna. Okazało się, że analizowanie ludzkich zachowań, podglądanie, co kto robi, stanowi dla mnie nie tylko dodatkową atrakcję, ale też wyzwanie. Nie mam wykształcenia psychologicznego, ale jako osoba, która uwielbia się uczyć i ma w sobie sporą ciekawość świata, w ramach przygotowania do pisania thrillerów psychologicznych staram się uzupełniać swoją wiedzę, chłonąc książki raczej zarezerwowane dla studentów psychologii lub jej wiernych fanów.

W tym miejscu chciałabym podziękować mojej redaktorce, która jak zwykle dała z siebie 110%, a na ostatniej prostej dodawała otuchy. Dziękuję również wszystkim moim patronom i recenzentom, bez których wieść o powieści nie rozeszłaby się tak szeroko w świat.

I najważniejsi na końcu!

Pragnę podziękować Tobie, drogi Czytelniku, Słuchaczu, za to, że jesteś ze mną w mojej podróży po świecie książek. Mam nadzieję, że to, co wypada spod moich palców, podoba Ci się i masz ochotę na więcej. Jeżeli tak jest, daj mi znać. Napisz recenzję na LubimyCzytać.pl czy innej platformie albo wyślij wiadomość bezpośrednio do mnie. Każda informacja zwrotna, nawet ze słowami krytyki, jest dla mnie ważna, więc nie krępuj się i pisz.

Jeżeli jest to Twoje pierwsze spotkanie z moją twórczością, zapraszam po więcej na moją stronę www.peszek.pl lub dowolną platformę z książkami. Każda moja powieść dostępna jest we wszystkich trzech formatach, dlatego na pewno znajdziesz ten odpowiedni dla Ciebie.

Jeszcze raz dziękuję za to, że jesteś ze mną! Do zobaczenia gdzieś na literackim szlaku.

Pozdrawiam

Agnieszka Peszek